موفقیت کاشت ایمپلنت دندانی در محل کشیدن همراه با ترمیم های موقت فوری برای ایمپلنت دندانی که به تازگی کاشته شده است، باعث بوجود آمدن یک هدف مشترک در کارهای ترمیمی و جراحی برای طرح درمان کاشت ایمپلنت های دندانی شده است. این همسو شدن اهداف، در رویکرد عدم موفقیت کاشت ایمپلنت در منطقه زیبایی فک بالا، به اوج خود می رسد. به دلایل آناتومیک، دندان های قدامی فک بالا بیشتر در معرض خطر آسیب تروماتیک قرار دارند. دندان های آسیب دیده غالباً تحت درمان اندودنتیک قرار می گیرند که ممکن است پس از آن دچار شکستگی افقی یا عمودی ریشه شوند. پاسخ تاریخی دندانپزشکی به از دست رفتن دندان، بریج های ثابت بوده است. آماده سازی لازم دندان برای یک بریج ثابت، اغلب منجر به کاهش قابل توجه ساختار دندان می شود. محدودیت های ذاتی بریج های ثابت از نظر زیبایی عبارتند از، از دست رفتن پاپیلای لثه یا تحلیل رفتن پلیت آلوئولار باکال. به همین دلایل، ایمپلنت های دندانی یک انتخاب ارجح برای جایگزینی دندان در منطقه زیبایی فک بالا هستند.

کاشت ایمپلنت دندانی با جراحی میکروسکوپی

کاشت ایمپلنت دندانی با جراحی میکروسکوپی

میکرو سرجری یا جراحی میکروسکوپی ایمپلنت دندان

جراحی میکروسکوپی با فرایندهای پیشرفته بافت نرم و بخیه زدن ریز همراه است. این بخشی از دامنه جراحی میکروسکوپی کاشت ایمپلنت است اما مزیت اضافی عبارت است از دقت در ایجاد حفره برای ایمپلنت دندانی. توانایی تشخیص تفاوت های ابعادی خیلی جزئی، اجازه می دهد آماده سازی برش استخوان برای کاشت ایمپلنت دقیقاً بین نقاط مرجع مانند دندان های مجاور، ایمپلنت های مجاور یا آناتومی باکال و تیغه زبانی متمرکز باشد. به طور جدی تر، میکروسکوپ امکان تشخیص فوری تغییرات ظریف در موقعیت دریل را فراهم می کند، بنابراین می توان اصلاحات بازخوردی صحیح را روی ابزار دستی اعمال کرد. افزایش درک زاویه ای نیز مهم است. موقعیت زاویه ای دریل را می توان نسبت به نقاط برجسته کوچک مانند سطح رویی رزوه های ایمپلنت یا هیلینگ کپ ایمپلنت مجاور قرار داد.

این امکان بهترین قرار گیری موازی و عمق ایمپلنت های مجاور را فراهم می کند. ایجاد حفره برای کاشت ایمپلنت، همچنین می تواند با استفاده از تنها 3 تا 4 میلی متر از آناتومی در معرض دید ریشه که بین محل پیوند سمان- مینا و پوسته استخوان قرار دارد، به طور صحیح نسبت به جهت گیری سطح ریشه زاویه داده شود. این نقاط مرجع بدون میکروسکوپ به سادگی قابل مشاهده نیستند. تشخیص نقاط مرجع زاویه ای ظریف، و ایجاد تغییر در موقعیت دریل امکان اصلاح بازخورد را فراهم می کند، که برای آماده سازی برش استخوان در حفره دندان کشیده شده مهم است. افزایش دقت میکرو سرجری برش استخوان با استفاده از میکروسکوپ، امکان قرار دادن ایمپلنت در یک موقعیت ایده آل و به دنبال آن یک ترمیم موقت بر پایه ایمپلنت را فراهم می کند. این فرایند به عنوان یک روش بدون فلپ، با حداقل عوارض برای بیمار انجام می شود.

کاشت ایمپلنت دندانی با جراحی میکروسکوپی

کاشت ایمپلنت دندانی با جراحی میکروسکوپی

کشیدن دندان با میکرو سرجری

قرن ها است که کشیدن دندان تروماتیک بوده است. کشیدن معمولی دندان ممکن است به فلپ های مخاطی- لثه ای و برداشتن استخوان نیاز داشته باشد که در نتیجه زیبایی را به خطر خواهد انداخت. استفاده از میکروسکوپ با اصول حداقل تهاجمی بودن، باعث کاهش تروما و قابل پیش بینی بودن نتایج از نظر زیبایی می شود. انتخاب ابزار روی ترومای کشیدن دندان تأثیر می گذارد. با بیرون آوردن از حفره به روش پریوتوم یا کشیدن مکانیکی با استفاده از سیستم های ضربه ای تکیه گاه ریشه، می توان دندان را با دقت از لیگامان اطراف خود جدا کرده و آن را به صورت عمودی از حفره بالا آورد. این فرایند، آسیب به پاپیلا را محدود می کند و آناتومی طبیعی لثه را حفظ می کند.

تفاوت های ظریف در جهت بیرون آوردن دندان از حفره، می تواند برای کشیدن ریشه در یک مسیر آناتومیک مناسب کشیدن دندان به صورت میکروسکوپیک تشخیص داده شود. افزایش دید زیر میکروسکوپ، اجازه می دهد اکثر کشیدن دندان ها بدون فلپ های مخاطی- لثه ای انجام شوند. دید بیشتر همچنین امکان جدا سازی آتروماتیک (بدون آسیب) ریشه های انکیلوز شده (جوش خورده به استخوان فک) را فراهم می آورد، تا استخوان آلوئولار و بافت نرم بدون صدمه باقی بمانند. با دید کامل می توان ضایعات گرانولوماتوز آپیکال را به طور کامل از بین برد. چنین تکنیک های میکروسکوپی، با حداقل میزان تهاجمی بودن، به معنای کاهش عوارض برای بیمار با افزایش بهبودی هستند.

کاشت ایمپلنت دندانی با جراحی میکروسکوپی

کاشت ایمپلنت دندانی با جراحی میکروسکوپی

ایجاد حفره در محل دندان کشیده شده

ایجاد حفره در محل حفره دندان کشیده شده، برای کاشت ایمپلنت، با کمک میکروسکوپ بی نظیر است. زیر میکروسکوپ، یک حفره با اپکس و دیواره های آن، به بزرگی یک اتاق، به وضوح قابل مشاهده است. برای ایجاد حفره، مجموعه ای از مهارت های مختلف نیاز است. برای قرار دادن ایمپلنت ها در بخش قدامی فک بالا، مطلوب ترین استخوان در بخش پالاتال قرار دارد. بنابراین ایجاد حفره باید به صورت زاویه دار با دیواره حفره پالاتال انجام شود. دریل های پیچ خورده به صورت ذاتی به سمت استخوان کمتر متراکم و حفره باز حرکت می کنند. ایجاد حفره ها زیر میکروسکوپ از بازخورد بصری استفاده می کند تا دائماً مسیر دریل را به سمت موقعیت و زاویه صحیح تغییر دهد. این کار، از اشتباه متداول جایگذاری ایمپلنت بیشتر در سمت باکال، جلوگیری می کند. با بزرگ نمایی و روشنایی میکروسکوپ، ایمپلنت ها را می توان در دیواره حفره پالاتال با ثبات اولیه خوب و موقعیت زیبایی ایده آل قرار داد.

بهبود ابعادی و زاویه ای ادراک با کمک میکروسکوپ اجازه می دهد تا سرعت صحیح ایجاد حفره را تنظیم کرد. فشار بسیار اندک یا بسیار زیاد دریل، یا سرعت بیش از حد دریل باعث ایجاد گرمای اصطکاک می شود. این اتفاق، روی اسئواینتگریشن (جوش خوردن) ایمپلنت تأثیر منفی دارد. تشخیص کوچک ترین حرکات دریل در حال پیشروی، تضمین می کند که برای تراکم های استخوانی مختلف که در حفره مشاهده می شوند، فشار و سرعت چرخش صحیح اعمال می شود. سرعت زاویه ای در لبه برش یک دریل 4 میلی متری چندین برابر سریع تر از سرعت در لبه برش یک دریل 2 میلی متری است. به همین دلیل، فشار و چرخش دریل های دارای قطر بزرگتر باید کاهش یابد تا سرعت برش سریع تر آنها را جبران کند. بهبود بازخورد بصری برای اصلاح سرعت و فشار از طریق مشاهده مستقیم دریل در حال پیشروی زیر میکروسکوپ حاصل می شود.

پیوند استخوان

برش استخوان در حفره یک دندان کشیده شده، در دیواره پالاتال آماده می شود. این جایگذاری منجر به ایجاد یک شکاف بین ایمپلنت و دیواره باکال حفره می شود. برای جلوگیری از جابجایی ذرات پیوند، قبل از قرار دادن ماده پیوندی استخوان داخل یک حفره، نمونه موقتی آن تمام می شود. حفره تا یک میلی متری از سطح بالای آن، با زانوگرافت (پیوند استخوان حیوان به انسان) پر می شود. زانوگرافت به این دلیل انتخاب شده است که تحلیلی که باعث تغییر الگوی استخوان باکال می شود کاهش پیدا کند. استخوان فیلتر شده از آماده سازی برش استخوان با محلول تتراسایکلین 3% شستشو داده می شود و سپس در بالای زانوگرافت متراکم می شود. سرانجام، با لایه ای از کلاژن میکروفیبر پوشش داده می شود تا پیوند را کنترل کند.

کاشت ایمپلنت دندانی با جراحی میکروسکوپی

کاشت ایمپلنت دندانی با جراحی میکروسکوپی

پیوند باکال لثه

اسناد زیادی مبنی بر تحلیل در حاشیه باکال لثه در اطراف ایمپلنت های قدامی که در حفره های دندان کشیده شده قرار گرفته است وجود دارد. عوامل متعدد، مانند بیوتیپ پریودنتال، وجود یا عدم وجود پلیت کورتیکال (قشری) باکال، ترومای جراحی، موقعیت ایمپلنت و مشخصات ظهور هر دو ترمیم های موقت و نهایی، با چنین تحلیلی همراه است. بنابراین، یک پیوند بافت همبند ساب اپیتلیال از کام برداشته می شود و به برش ضخیم شکاف پوشش روی قسمت باکال ایمپلنت منتقل می شود. پیوند بافت همبند برای حفظ یا تقویت ارتفاع لثه و ضخامتی که ممکن است در نتیجه آسیب از دست رفته باشد، انجام می شود.

اگر دندان از دست رفته دارید، اما ایمپلنت های دندانی معمولی گزینه شدنی برای شما نیستند، مینی ایمپلنت های دندانی ممکن است راه حل خوبی برای شما باشند.

قرار دادن یک جایگزین برای دندان های از دست رفته مهم است، نه صرفاً برای دلایل زیبایی، بلکه همچنین برای سلامت دهان و دندان. بیشتر احتمال دارد که دندانپزشک ایمپلنت ها را نسبت به سایر گزینه های جایگزین دندان ترجیح دهد، زیرا آنها گزینه ای هستند که بیشترین شباهت را به دندان های طبیعی دارند.

اما استخوان فک همه افراد برای دریافت ایمپلنت های سنتی به اندازه کافی قوی نیست. این جایی است که مینی ایمپلنت های دندانی (MDIها) وارد می شوند.

اگر علاقه مند به کسب اطلاعات بیشتر در مورد MDIها هستید، این مقاله آنها را در اختیار شما قرار خواهد داد. به خواندن آن ادامه دهید تا همه چیز راجع به آنها بدانید، از جمله:

  • چه کسی می تواند آنها را داشته باشد.
  • چقدر هزینه دارند.
  • فرایند دریافت آنها چگونه است؟
  • آیا آنها برای شما مناسب هستند؟

امیدواریم که این راهنمای دقیق در زمینه  مینی ایمپلنت های دندانی به شما کمک کند تا در مورد سلامت دهان خود درست تصمیم بگیرید!

مینی ایمپلنت دندانی چیست؟

مینی ایمپلنت های دندان نوع ایمپلنت هستند که اغلب در فک پایین برای تثبیت دندان های جایگزین، اغلب پروتز ها، استفاده می شوند. طراحی آنها دارای دو بخش است- یک پست تیتانیومی با یک توپ روی سر آن. سپس روکش ها به صورت امن روی توپ قرار می گیرند و با یک O- رینگ (حلقه) لاستیکی بیشتر محافظت می شود. مینی ایمپلنت های دندانی می توانند از 8/1 تا 3/3 میلی متر قطر و از 10 تا 15 میلی متر طول داشته باشند.

مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

مقایسه ایمپلنت های کوچک دندانی در برابر ایمپلنت های دندانی معمولی

مینی ایمپلنت های دندانی به علت اندازه و طراحی آنها، با ایمپلنت های معمولی متفاوت هستند. مینی ایمپلنت های دندانی در مقایسه با ایمپلنت های دندانی استاندارد کوچکتر هستند. قطر ایمپلنت های معمولی 4/3 تا 8/5 میلی متر است، در حالی که اکثر مینی ایمپلنت های دندانی کمتر از 3/3 میلی متر قطر دارند.

همچنین، مینی ایمپلنت های دندانی در مقایسه با نوع استاندارد، طراحی ساده تری دارند. در حالی که ایمپلنت های سنتی ها با یک پست طراحی شده اند که اباتمنتی به آن متصل شده است، که سپس روکش به آن متصل می شود، مینی ایمپلنت های دندانی شامل یک پست با یک توپ در یک سمت هستند و یک حلقه لاستیکی که روکش را نگه می دارد.

مینی ایمپلنت های دندانی کمی متفاوت از پسر عموی استاندارد خود هستند.

یکی دیگر از تفاوت های اصلی این دو این است که مینی ایمپلنت های دندانی هنگامی که داخل استخوان قرار می گیرند از سطح لثه بالاتر قرار می گیرند، و ایمپلنت های معمولی زیر لثه قرار می گیرند.

از دندانپزشک بپرسید: تفاوت بین مینی ایمپلنت دندانی و ایمپلنت های طبیعی چیست؟

بزرگترین تفاوت بین ایمپلنت های دندانی کوچک و ایمپلنت های دندانی با اندازه کامل، تا میزان زیادی، روش استفاده از آنها است. ایمپلنت های مینی تمایل دارند که در سناریوهای خاص استفاده شوند که در آنها استخوان فک بیمار جای کافی برای ایمپلنت کامل ندارد یا اگر بیماری خاص دهان و دندان وجود داشته باشد.

یک نکته مهم که هنگام در نظر گرفتن یک مینی ایمپلنت در مقابل ایمپلنت با اندازه کامل باید مورد توجه قرار گیرد: امکان جذب صحیح فشار ناشی از جویدن توسط ایمپلنت- اگر ایمپلنت به اندازه کافی قوی نباشد، می تواند شکست بخورد، مانند مینی ایمپلنت هایی که در محلی قرار می گیرند که فشار بالای جویدن به آنها وارد می شود (به عنوان مثال، عقب دهان).

یک گزینه ایده آل برای دریافت مینی ایمپلنت های دندانی می تواند بیماری باشد که در محلی نیاز به ایمپلنت دارد که فشار زیاد ناشی از جویدن وارد نمی شود، یا برای کسانی که فضای کافی برای ایمپلنت کامل ندارند. در برخی موارد، بیمارانی می بینیم که ترجیح می دهند از مینی ایمپلنت های دندانی برای حمایت از پروتزهای موجود خود استفاده کنند ، یا افرادی که گزینه ایده آل برای جراحی گسترده دهان نیستند.

چه کسی می تواند مینی ایمپلنت دندانی داشته باشد؟

ایمپلنت های معمولی به مقدار مشخصی از استحکام و تراکم استخوان نیاز دارند تا در دراز مدت با موفقیت قرار بگیرند.

مشکل این نوع ایمپلنت ها این است که وقتی یک دندان از دست رفته دارید، استخوان در نتیجه عدم استفاده یا تروما می تواند تحلیل برود و این منجر به باریک شدن تیغه استخوان آلوئولار می شود. ایمپلنت های استاندارد به حداقل 6 میلی متر عرض نیاز دارند تا موفق باشند، اما اگر شما تخریب استخوان را تجربه کرده اید، ممکن است شرایط لازم را نداشته باشید.

از آنجا که ایمپلنت ها در حال حاضر بهترین راه برای جایگزینی این مرواریدهای درخشان هستند، دندانپزشک شما ممکن است توصیه کند که به جای آن مینی ایمپلنت های دندانی را دریافت کنید، که می تواند در یک تیغه استخوانی باریک تر قرار گیرد. با این حال، یک تیغه باریک تنها دلیل نیست که ممکن است دندانپزشک شما مینی ایمپلنت های دندانی را به جای ایمپلنت های معمولی توصیه کند.

ایمپلنت های کوچک می توانند برای موارد زیر استفاده شوند:

  • نگه داشتن اوردنچر، زمانی که قرار دادن ایمپلنت استاندارد ممکن نیست.
  • بازسازی لبخند بیمارانی که آناتومی دهان آنها به صورت محدود امکان قرار دادن پروتز را دارد.
  • جایگزینی دندان در بیمارانی که نمی توانند هزینه ایمپلنت های معمولی را تقبل کنند.
  • جایگزینی دندان برای بیمارانی که تمایلی به انجام جراحی های متداول ایمپلنت های دندانی ندارند.
مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

آیا مینی ایمپلنت دائمی است؟

مینی ایمپلنت دندانی یک گزینه دائمی برای جایگزینی یک دندان از دست رفته است. با این حال، ممکن است آنها به اندازه ایمپلنت های معمولی دوام نداشته باشند. علت این است که تحمل نیروی بایت توسط آنها کمتر است، بنابراین بیشتر احتمال دارد که آنها با استفاده مستمر بشکنند.

سایر عوامل کلی که تعیین خواهند کرد که مینی ایمپلنت دندانی شما چه مدت دوام خواهد داشت، عبارتند از:

  • سیگاری بودن.
  • مراقبت ضعیف از ایمپلنت.
  • سوء مصرف الکل یا مواد مخدر.
  • داشتن پوکی استخوان.

فرایند کاشت مینی ایمپلنت های دندانی

قبل از اینکه بتوان تصمیم گرفت که آیا بیمار می تواند مینی ایمپلنت های دندانی را دریافت کند، و اینکه آیا این فرایند قابل انجام است، باید یک عکس رادیوگرافی پانورامیک با اشعه ایکس و گاهی اوقات یک اسکن CT پرتو مخروطی گرفته شود، بویژه در مواردی که تیغه استخوان فک بیمار فوق العاده باریک باشد.

پس از آنکه مشخص شد که بیمار برای درمان با مینی ایمپلنت های دندانی مناسب است، زمان آن رسیده است که برای این فرایند اقدام شود.

فرایند قرار دادن مینی ایمپلنت های دندانی یک جراحی حداقل تهاجمی محسوب می شود. یک فرایند عادی کاشت مینی ایمپلنت دندانی، که در آن چهار مینی ایمپلنت دندانی در قوس دندانی پایین بیمار قرار می گیرند، معمولاً حدود یک ساعت طول می کشد و یک فرایند ایمپلنت دندانی یک روزه در نظر گرفته می شود. مراحل کلی برای فرایند قرار دادن به شرح زیر هستند:

  • بی حسی تزریق می شود.
  • حفره هایی داخل استخوان، در محل های قرار دادن MDI ها ایجاد می شوند.
  • هر MDI در جای خود پیچ و سفت می شود.
  • پروتز در مقابل MDI ها اندازه گیری می شود تا محل حفره تعیین شود.
  • سپس آنها به لابراتوار ارسال می شوند تا حفره ها برای نصب اوردنچرها ایجاد شوند.

پس از ایجاد اصلاحات لازم روی پروتز مصنوعی در لابراتوار برای قرار گیری روی MDIها، بیمار مجدداً باز می گردد و پروتز خود را دریافت می کند. از نظر تئوری، پس از آن، این ابزار باید برای یک عمر قابل استفاده باشد.

مزایای مینی ایمپلنت های دندانی

دقیقاً مانند هر گزینه درمانی دیگری برای جایگزینی دندان های از دست رفته، مینی ایمپلنت ها جوانب مثبت و منفی خود را دارند. برخی از مزایای آنها عبارتند از:

  • این فرایند شامل جراحی فلپ پیچیده ای نیست.
  • این فرایند کمتر تهاجمی است.
  • پس از فرایند، زمان بهبود کوتاه تری لازم است.
  • قبل از فرایند، پیوند استخوان نیاز نیست.
  • بهبود پس از فرایند آسان تر است.
  • تحلیل استخوان را کند می کند و از فرو ریختن صورت جلوگیری می کند.
  • مقرون به صرفه تر است.

مشکلات مینی ایمپلنت های دندانی

گرچه MDI ها بعد از ایمپلنت های معمولی بهترین گزینه برای جایگزینی دندان ها هستند ، اما هنوز مشکلات خود را دارند. این مشکلات می توانند شامل موارد زیر باشند:

  • شکستگی پیچ در هنگام قرار دادن.
  • شکست پیچ به علت سن، سیگار کشیدن، بهداشت دهان و دندان، ضخامت استخوان، روش قرار دادن و غیره.
  • نیاز به چند ایمپلنت.
  • شواهد علمی محدود در مورد بقا در طولانی مدت.

در مورد هر گونه نگرانی که در مورد عوارض آنها دارید، با دندانپزشک خود صحبت کنید.

مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

هزینه مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی به طور متوسط بین 500 تا 1500 دلار ​​هزینه دارند. این را با هزینه یک ایمپلنت معمولی مقایسه کنید، که بین 1500 تا 6000 دلار است، و می توانید ببینید که چرا مینی ایمپلنت های دندانی علیرغم عوارض احتمالی، قیمت آنها برای بسیاری از بیماران بسیار جذاب است. در صورتی که ایمپلنت های متعددی نیاز باشد، صرفه جویی در هزینه ها می تواند به ده ها هزار دلار برسد.

تجربه بیمار از مینی ایمپلنت های دندانی

“همه چیز راحت است”

این تجربه یکی از بیمارانی است که دو هفته است که مینی ایمپلنت های دندانی خود را دریافت کرده است. او هنوز هم در حال عادت کردن به آنها است و به خوبی در مورد برخی مواردی توضیح می دهد که ممکن است قبل از انجام این فرایند به آنها فکر نکنید. اصولاً، چقدر عجیب و غریب است زمانی که شما چنین تغییر شدیدی را در ظاهر خود تجربه کنید.

او معتقد است که اکنون مجبور نیست از چسب استفاده کند، او می تواند مزه غذا را بهتر درک کند و راحتی او کلاً بیشتر است.

نتیجه گیری

هنگام پر کردن فواصل خالی وسط لبخند خود، خوب است که گزینه های خود را بشناسید و برای برخی از بیماران، ممکن است مینی ایمپلنت های دندانی بهترین گزینه باشند. اگر به دلیل هزینه، فضای موجود یا سلامت استخوان، با جایگزین کردن ایمپلنت های معمولی نمی توانید صاحب دندان های مرواریدی شوید، شما باید آنها را در نظر بگیرید.

داده های چندان زیادی در مورد طول عمر و موفقیت این ایمپلنت ها به اندازه ایمپلنت های معمولی وجود ندارد، اما به طور کلی تصور می شود که اگر بتوانید ایمپلنت های استاندارد را دریافت کنید، قطعاً آنها گزینه بهتری هستند.

با این حال، به احتمال زیاد، اگر دندانپزشک شما موافقت کند که بین مینی ایمپلنت های دندانی و گزینه های دیگر مانند پروتزها، بریج های دندانی، یا عدم قرار دادن جایگزین برای آنها حق انتخاب دارید، مینی ایمپلنت ها بهترین راه هستند.

نگاهی به جدول زیر داشته باشید که خلاصه ای از جوانب مثبت و منفی مینی ایمپلنت های دندانی است، و از دندانپزشک خود بپرسید آیا آنها بهترین گزینه برای شما هستند.

مزایا معایب
ارزان تر از ایمپلنت های استاندارد هنوز هم گران محسوب می شوند
می توانند برای بیمارانی استفاده شوند که تخریب استخوان را تجربه کرده اند راحت تر از ایمپلنت های معمولی می توانند تحت فشار بشکنند
کاهش سرعت تخریب استخوان  
کمک به حفظ ساختار صورت  
بسیار اندک تهاجمی  

پرسش های متداول در مورد مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت دندانی چه مدت دوام می آورد؟

طول عمر مینی ایمپلنت های دندانی به چگونگی مراقبت شما از آنها، سلامت استخوان و سلامت عمومی دهان و دندان های شما بستگی دارد. ایمپلنت های کوچک می توانند در موقعیت های موقت یا دائمی استفاده شوند. با این حال، آنها نسبت به ایمپلنت های معمولی بیشتر مستعد شکسته شدن هستند، که در این صورت باید تعویض شوند.

چقدر طول می کشد تا مینی ایمپلنت های دندانی بهبود یابند؟

بدن هر فرد با بدن فرد دیگر متفاوت است و مدت زمانی که پس از دریافت ایمپلنت های کوچک نیاز دارید تا بهبود پیدا کنید، به تعدادی از عوامل، مانند سلامت عمومی و مشکلات شما در طول فرایند بستگی دارد.

با این وجود، هر گونه تورم ناشی از جراحی باید ظرف مدت 48 ساعت و در 7 روز کاهش یابد، لثه ها باید بیشتر بهبود یابند. با این حال، اگر ایمپلنت های متعدد برای شما کاشته شده باشد، زمان بهبودی ممکن است بیشتر طول بکشد.

تفاوت بین ایمپلنت دندانی و مینی ایمپلنت چیست؟

تفاوت بین ایمپلنت های دندانی و مینی ایمپلنت ها، طراحی، اندازه و شرایط استفاده از آنها است. مینی ایمپلنت ها کوچکتر هستند و معمولاً در بیمارانی استفاده می شوند که دچار تخریب استخوان شده اند.

  • اندازه: مینی ایمپلنت ها کمتر از 3/3 (و معمولاً کمتر از 3) میلی متر قطر دارند، در حالی که قطر یک ایمپلنت معمولی 4/3 تا 8/5 میلی متر است.
  • طراحی: مینی ایمپلنت ها از یک پست با یک توپ کوچک روی آن تشکیل شده اند، جایی که دندان مصنوعی متصل می شود. سپس یک حلقه لاستیکی آن را در جای خود نگه می دارد. یک پروتز معمولی از یک پست با یک اباتمنت متصل به آن تشکیل است. سپس روکش به اباتمنت متصل می شود.
  • شرایط استفاده: مینی ایمپلنت ها عمدتاً برای بیمارانی استفاده می شوند که تحلیل استخوان را تجربه کرده اند و نمی توانند ایمپلنت های معمولی را دریافت کنند.

پیرسینگ های دهانی می تواند برای دندان های شما خطرناک باشند. پیرسینگ های دهان و دندان می توانند در هر نقطه ای داخل یا اطراف دهان باشند. پیرسینگ های زبان، پیرسینگ های لب و پیرسینگ های گونه پیرسینگ های دهان تلقی می شوند. در یک دوره ای در طول زندگی شما شاید یک انتخاب خوب به نظر برسند، اما اگر پیرسینگ دهانی دهان شما منجر به از دست رفتن دندان شود، احتمالاً از انجام آن پشیمان خواهید شد. در این مقاله می خواهیم به شما در درک برخی از عواقب احتمالی پیرسینگ های دهان و نحوه تأثیر آنها روی دندان های شما کمک کنیم.

خطر پیرسینگ برای دندان و ایمپلنت دندانی

خطر پیرسینگ برای دندان و ایمپلنت دندانی

چرا دندانپزشک ها موافق پیرسینگ های دهانی نیستند؟

تعداد گزینه های مد که سلامت دهان و دندان ها را تاثیر قرار دهند چندان زیاد نیستند. واقعیت تأسف آوری که وجود دارد این است که پیرسینگ های لب و زبان خطرات جدی برای دندان ها و بافت های دهانی بوجود می آورند. هر کس به فکر دریافت یکی از آنها است باید از خطرات آگاه باشد.

بزرگترین خطرات پیرسینگ های لب و زبان

تمام پیرسینگ ها- حتی پیرسینگ های فوق العاده رایج- با خطرات خاصی همراه هستند. آنها می توانند عفونی شوند یا ممکن است یک آلرژی ناشناخته به فلز را در خود کشف کنید. این خطرات در مورد همه پیرسینگ های دهان و دندان وجود دارند، اما آنها تنها خطرات هم نیستند.

ور رفتن با پیرسینگ ها می تواند آسیب دائمی ایجاد کند.

بی قراری کردن و ور رفتن با یک تکه غذا گیر کرده بین دندان هایتان شاید چندان دشوار نباشد، اما حداقل این است که زبان زدن به آن باعث لب پر شدن یا ترک خوردن دندان ها، آسیب به مواد پرکننده دندان، یا خطر آسیب به بافت نرم در زبان، لثه ها یا لب ها نخواهد شد. ور رفتن و بی قراری کردن با پیرسینگ به راحتی می تواند منجر به هر یک از این نتایج شود، که برای هر کسی که به فکر دریافت حلقه های لب یا زبان است باید مورد توجه جدی قرار بگیرد.

خطر آسیب عصبی و تحلیل لثه ها

پیرسینگ زبان اگر به درستی قرار نگرفته باشد، می تواند موجب آسیب موقت یا دائمی به عصب شود، که می تواند شامل علائمی مانند بی حسی، مشکل در حرف زدن و جویدن باشد و حتی می تواند حس چشایی را نیز تحت تأثیر قرار دهد. در عین حال، بافت لثه می تواند از طریق سایش دائمی با پیرسینگ، از بین برود و باعث شود ریشه های دندان ها در معرض محیط دهان قرار بگیرد و آسیب پذیر شوند.

خطر پیرسینگ برای دندان و ایمپلنت دندانی

خطر پیرسینگ برای دندان و ایمپلنت دندانی

مطالب بیشتر در مورد عفونت های ناشی از پیرسینگ

هنگامی که خطر عادی ابتلا به عفونتی که هر گونه پیرسینگ دارد را با مقدار و تنوع باکتری هایی که داخل دهان انسان زندگی می کنند ترکیب کنید، سالم نگه داشتن پیرسینگ های دهان بسیار دشوارتر از پیرسینگ گوش است. علائم پیرسینگ عفونی شامل درد، تورم و التهاب، و همچنین لرز، یا تب است. عادات خوب بهداشت دهان و دندان برای به حداقل رساندن خطر ابتلا به عفونت ضروری است.

حداقل تا بعد از برداشتن بریس ها صبر کنید.

خطرات همراه با پیرسینگ ها آنقدر جدی هستند که ما دریافت آنها را توصیه نمی کنیم، اما استفاده از آنها همراه با بریس ها چند برابر بدتر است. پیرسینگ به راحتی می تواند به ابزارهای ارتودنسی گیر کند، و قبل از اینکه شما از آن اطلاع داشته باشید به محل اطراف پیرسینگ یا به ابزار ارتودنسی آسیب جدی وارد کند. بیمارانی که تحت درمان ارتودنسی قرار دارند برای دریافت پیرسینگ قطعاً باید تا روز برداشته شدن بریس خود صبر کنند (هرچند ما هنوز هم توصیه می کنیم حتی بعداً نیز از دریافت آنها اجتناب کنید).

مراقبت و نگهداری از پیرسینگ ها

این وظیفه ما نیست که بیماران را از انجام پیرسینگ ناحیه دهان منع کنیم. تنها کاری که ما می توانیم انجام دهیم این است که تمام اطلاعاتی که برای گرفتن یک تصمیم آگاهانه لازم دارید، را در اختیار شما قرار دهیم. برای افرادی که احساس می کنند خطرات پیرسینگ های ناحیه دهان از مزایای آنها بیشتر نخواهند بود، مراقبت مناسب از پیرسینگ ها نکته کلیدی است.

  • پاکسازی محل پیرسینگ بعد از وعده های غذایی و میان وعده ها.
  • خارج کردن تمام جواهرات پیرسینگ ها در طول ورزش و سایر فعالیت های فیزیکی.
  • بررسی بی خطر بودن پیرسینگ، تا باعث بروز خفگی نشود.
  • مراجعه به دندانپزشک با مشاهده نخستین نشانه عفونت.
  • عدم قرار دادن پیرسینگ درست روی دندان ها.
  • دو بار مسواک زدن در طول روز و نخ دندان کشیدن روزانه.
خطر پیرسینگ برای دندان و ایمپلنت دندانی

خطر پیرسینگ برای دندان و ایمپلنت دندانی

پیرسینگ های دهان و خطر از دست رفتن دندان ها

پیرسینگ های دهان می توانند بافت لثه را تحریک کنند. اگر لثه های شما قرمز یا ملتهب شوند، داخل دهان خود درد و ناراحتی خواهید داشت. پیرسینگ های دهان می توانند باعث به خطر افتادن مینای روی دندان های شما نیز شوند. مینای دندان های ما، که پوشش بیرونی براق دندان ها است، اولین خط دفاع در برابر پوسیدگی دندان است. اگر پیرسینگ دهان شما باعث خراشیده و لب پر شدن یا ترک خوردن مینای دندان شما شود، احتمالاً حساسیت و پوسیدگی دندان را تجربه خواهید کرد. اگر پوسیدگی دندان بدون کنترل باقی بماند، حفره می تواند شکل بگیرد. اگر حفره به قسمت داخلی دندان نفوذ کند، ممکن است دندان خود را از دست بدهید. اگر انتخاب کنید که یک پیرسینگ دهان داشته باشید، دندان های شما ممکن است در معرض خطر قرار بگیرند. جواهر داخل دهان شما می تواند به کار دندانپزشکی موجود آسیب برساند. بیمارانی داشته ایم که به علت پیرسینگ های دهان پر شدگی دندان آنها خارج شده است، روکش دندان آنها جابجا شده است، و به بریس های آنها آسیب وارد شده است. اگر دندان های شما آسیب دیده باشند، این خطر وجود دارد که دندان شما قابل ترمیم شدن نباشد، و ممکن است لازم باشد کشیده شود.

آیا پیرسینگ های دهان می توانند به ایمپلنت های دندانی آسیب وارد کنند؟

گرچه هر روز این سوال مطرح نمی شود، اما گاهی اوقات برخی از بیماران به ما مراجعه می کنند که می خواهند بدانند آیا آن داشتن پیرسینگ دهان با داشتن ایمپلنت های دندانی تناقض دارد یا خیر. گرچه انجام بی خطر این کار غیر ممکن نیست، اما مطمئناً دلایل بسیار بزرگی وجود دارند که ما شما را تشویق می کنیم از انجام پیرسینگ و دریافت حلقه زبان اجتناب کنید و به جای آن، همه تمرکز خود را روی تلاش برای محافظت از سلامت دهان خود بگذارید، تا ایمپلنت های شما سالم باقی بمانند!

آسیب به لثه ها مساوی است با آسیب به ایمپلنت های دندانی

شما می دانید که سالم و ایمن نگه داشتن لثه ها بخش مهمی از موفقیت ایمپلنت های دندانی است. هنگامی که لثه های شما تحریک یا بیمار می شوند، یا آسیب می بینند، مشکل می تواند منجر به بروز التهابی شود که پست های ایمپلنت دندانی شما را در معرض خطر شکست قرار می دهد. گرچه به راحتی می توان آن را نادیده گرفت، اما پیرسینگ های دهان مانند حلقه های زبان می توانند بافت لثه را تحریک کنند، به آن آسیب وارد کنند و به علت سایش مداوم روی بافت لثه باعث فرسایش آن شوند. این یکی از دلایلی است که چرا پرهیز از پیرسینگ دهان ممکن است به نفع شما باشد.

پیرسینگ های دهان می توانند به پروتز مصنوعی نیز آسیب برسانند.

یک پیرسینگ دهانی می تواند به ترمیم های شما نیز آسیب وارد کند. این بویژه در صورتی صحت دارد که شما فلز را انتخاب کنید، زیرا آنقدر سفت است که با تماس طولانی یا ضربه ناگهانی باعث شکستن دندان های طبیعی، روکش های دندانی، و غیره می شود. برای محافظت از دندان ها، ترمیم ها و ایمپلنت های دندانی، گذشتن از پیرسینگ ها اغلب عاقلانه ترین تصمیم ممکن است.

اولویت اصلی ما سلامت دهان شما است

مراقب باشید پیرسینگ های دهان چگونه روی دندان های شما تاثیر می گذارند. لطفاً در نظر بگیرید اگر بخواهید یک پیرسینگ دهانی انتخاب کنید، چه اتفاقی می تواند برای دندان های شما رخ دهد. ما برای سلامت مادام العمر دندان های شما به شما کمک می کنیم، به همین دلیل ما از طرفداران انجام پیرسینگ های دهان نیستیم. مطمئنا ما از طرفداران بزرگ بیماران خود هستیم، و اگر شما در مورد چگونگی تأثیر پیرسینگ های دهانی روی سلامت دهان و دندان ها نیاز به اطلاعات بیشتری داشته باشید، خیلی راحت با ما تماس بگیرید یا به صورت حضوری مراجعه کنید.

بسیاری از افراد وقتی به کاشت ایمپلنت های دندانی فکر می کنند تنها جایگزین قرار دادن برای دندان های از دست رفته را مد نظر قرار می دهند. به این ترتیب، آنها ممکن است تنها کشیدن دندانی که به شدت آسیب دیده یا پوسیده شده است را قبل یا در کنار کاشت ایمپلنت های دندانی مد نظر قرار می دهند. در برخی موارد، پیوند استخوان نیز ممکن است لازم باشد انجام شود تا تحلیل استخوان همراه با از دست رفتن دندان را جبران کند. با این حال، برخی موارد هستند که کشیدن دندان و پیوند استخوان تنها فرایندهای تکمیلی نیستند که در کنار جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شوند. در حقیقت، در صورت وجود شواهد مبنی بر تحلیل رفتگی لثه ها، ممکن است دندانپزشک شما پیوند لثه را نیز در کنار فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی توصیه کند.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

علل تحلیل رفتن لثه ها

برخی از شایع ترین علت های تحلیل رفتن لثه ها عبارتند از:

  • بیماری پریودنتال (لثه): بیماری پریودنتال عبارت است از عفونت بافت لثه ها. این نتیجه باکتری های دهانی است که به طور طبیعی داخل دهان وجود دارند. مراحل بعدی بیماری پریودنتال باعث تحلیل رفتن لثه ها و بروز مشکلات حاد دندانی خواهند شد.
  • مصرف تنباکو: سیگار کشیدن یا مصرف تنباکو به هر شکل دیگری ارتباط مستقیم با بیماری پریودنتال و نیز تحلیل لثه ها دارد. برای داشتن یک لبخند سالم و نیز تندرستی عمومی بدن، بهتر است به فکر ترک این عادت مضر باشید.
  • دندان قروچه (براکسیسم): دندان قروچه فشار زیادی به دندان ها، لثه ها، و مفاصل فک وارد می کند. به مرور زمان، این می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها و بروز دیگر مشکلات دندانی شود.
  • بهداشت بد دهانی: افرادی که خیلی محکم دندان های خود را مسوک می زنند یا نخ دندان می کشند، به گونه ای که لثه های آنها دچار خونریزی می شوند، بیشتر از آنکه کار مفیدی انجام دهند، در حال ضرر رساندن به خود هستند. این آسیب به بافت لثه ها، به مرور زمان می تواند موجب تحلیل رفتن لثه ها شود.
  • از دست دادن دندان: اگر شما یک یا چند دندان از دست داده باشید، این اتفاق می تواند به تحلیل استخوان فک شما نیز ختم شود. علت این است که ساختاری برای حمایت کردن از فک و خط لثه ها وجود ندارد.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا پیوند لثه انجام می شود؟

پیوندهای لثه برای بیمارانی انجام می شوند که لثه های آنها به دلیل بیماری لثه تحلیل رفته اند و ریشه های دندان های آنها بدون پوشش و در معرض محیط دهان قرار گرفته اند. در طول پیوند لثه، بافت نرم از محل دیگری داخل دهان گرفته می شود و به منطقه ای که لثه تحلیل رفته است پیوند زده می شود. انواع روش های مختلف برای پیوند لثه وجود دارند که بنا به شرایط هر بیمار یکی از آنها انتخاب و انجام می شود، از جمله:

  • پیوند آزاد لثه: بافت مستقیماً از سقف دهان بیمار برداشته می شود و به منطقه تحلیل رفته پیوند زده می شود.
  • پیوند بافت همبند: یک فلپ از سقف دهان برش داده و کنار زده می شود و بافت از زیر فلپ برداشته می شود و فلپ مجدداً در جای خود بخیه زده می شود. بافت برداشته شده که تحت عنوان بافت همبند ساب اپیلتیال شناخته می شود روی بخش تحلیل رفته بخیه زده می شود.
  • پیوند پایه (پدیکال یا لترال): بافت لثه از بخشی نزدیک به منطقه ای که نیاز به پیوند دارد برداشته می شود و تنها با چرخاندن روی بخش تحلیل رفته لثه قرار می گیرد و در همانجا بخیه زده می شود.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا کاشت ایمپلنت نیاز به پیوند لثه دارد؟

ایمپلنت های دندانی مستقیماً داخل استخوان فک و بافت لثه قرار گرفته اند که به این معنا است که دقیقاً عملکردی مانند ریشه های دندان های طبیعی دارند. افرادی که شرایط ایده آلی برای کاشت ایمپلنت های دندانی دارند لثه های سالمی دارند که محکم به دندان ها چسبیده اند.

متأسفانه، بسیاری از افراد با بیماری لثه مواجه هستند و اغلب مقداری تحلیل رفتگی لثه دارند. حتی افرادی که بیماری لثه ندارند هم ممکن است به دلیل عواملی مانند فشار زیاد وارد کردن حین مسواک زدن، موقعیت دندان ها، دندان قروچه یا براکسیسم (فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر)، عوامل ژنتیکی، یا آسیب ناگهانی به بافت لثه های آنها (تروما) تحلیل رفتگی لثه داشته باشند.

به همین دلیل، اگر تحلیل لثه داشته باشید، به احتمال زیاد دندانپزشک شما انجام پیوند لثه قبل از فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی را توصیه خواهد کرد. اگر نیاز باشد یک یا چند دندان شما قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی کشیده شود، احتمالاً دندانپزشک به صورت همزمان پیوند لثه های شما را نیز انجام خواهد داد. انجام پیوند لثه بلافاصله پس از کشیدن دندان از تحلیل رفتگی بیشتر لثه پیشگیری خواهد کرد و به حفظ توده استخوانی موجود نیز کمک می کند. هر دوی آنها (استخوان و لثه) برای موفقیت کاشت ایمپلنت ضروری هستند و این رویکرد منجر به بهتر شدن نتایج درمان می شود.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل لثه پس از کاشت ایمپلنت های دندانی

با انجام جراحی پیوند لثه، علاوه بر حصول اطمینان از بهبود صحیح ایمپلنت های دندانی، زیبایی لبخند شما پس از کاشت ایمپلنت های دندانی نیز حفظ خواهد شد. یکی از اصلی ترین مزایای ایمپلنت های دندانی شباهت نزدیکی است که به دندان های طبیعی دارند و روشی فوق العاده زیبا برای جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته. با این حال، زیبایی ظاهری ایمپلنت های دندانی می تواند با تحلیل رفتگی لثه ها و قابل مشاهده شدن اتصال بین روکش روی ایمپلنت و اباتمنت ایمپلنت به خطر بیفتد. با انجام پیوند لثه مقدار کافی از بافت لثه باقی می ماند تا این اتصال به خوبی زیر خط لثه ها پنهان باقی بماند. این نه تنها باعث می شود زیبایی ظاهری حفظ شود، بلکه از انباشته شدن باکتری ها روی این خط اتصال پیشگیری می کند.

حتی اگر لثه های سالمی داشته باشید، پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هنوز هم احتمال خطر بروز تحلیل لثه وجود دارد. در صورت بروز چنین مشکلی، هم ایمپلنت و هم سلامتی شما به خطر خواهد افتاد. به همین دلیل هر زمانی ممکن است نیاز به پیوند لثه داشته باشید.

همانطور که می بینید، پیوند لثه یک فرایند ضروری است که برای بیمارانی انجام می شود که تحلیل لثه دارند و می خواهند کاشت ایمپلنت انجام دهند. پیوند لثه به حفظ توده استخوانی کمک می کند و از تحلیل رفتگی بیشتر لثه ها پیشگیری می نماید. این باعث می شود خطر شکست ایمپلنت های دندانی کاهش پیدا کند، بعلاوه از بروز مشکلات و عوارض همراه با از بین رفتن پوشش روی ایمپلنت های دندانی پیشگیری می نماید. اگر شما لثه های تحلیل رفته دارید و به فکر کاشت ایمپلنت های دندانی هستید، با دندانپزشک خود در این رابطه گفتگو کنید تا بهترین راهکار درمانی را به شما معرفی کند.

افزایش آگاهی بیماران در سراسر دنیا منجر به افزایش تقاضا برای انجام اقدامات تخصصی مانند جراحی ارتوگناتیک شده است. تغییر شکل آندربایت، شرایطی که در آن فک پایین به طور نامناسبی جلوتر از فک بالا قرار می گیرد، احتمالاً یکی از ناهنجاری های دندان- صورت است که امروزه، و نه چند نسل پیش، بیشتر از هر ناهنجاری دیگری انجام می شود. در گذشته بسیاری از بیمارانی که در سنین پایین قرار داشتند از مزایای چنین خدماتی بهره مند نشده بودند و آندربایت آنها اصلاح نشده بود.

با افزایش سن و عدم وجود مراقبت های صحیح در سنین پایین، از دست رفتن بخشی یا تمام دندان ها شایع بود. برخی افراد به دنبال جایگزینی برای دندان های از دست رفته یا پوسیده خود با ایمپلنت های دندانی هستند. در جایگزینی دندان ها در بیمارانی که آندربایت دارند، آیا باید ایمپلنت در موقعیت اصلی کراس بایت قرار داده شود یا اینکه باید هدف بازسازی وضعیت دندان ها و قرار دادن آنها در وضعیت ایده آل بایت کلاس 1 باشد؟

چنین وضعیتی بحث مفصلی می طلبد. اکثر بیماران در چنین شرایطی واقعاً نمی دانند چه امکاناتی وجود دارد، و همچنان هیچ اطلاعاتی در مورد مزایا و معایب گزینه های مختلف نیز ندارند. معمولاً در برخی فرهنگ ها تصور می شود افراد میانسال مغرور نیستند. اما در حقیقت، غرور به عنوان یک ضعف تلقی می شود. با این حال، واقعیت این است که اکثر افراد صرف نظر از سن، می خواهند خوب به نظر برسند، اینکه آنها آن را بپذیرند یا خیر موضوع دیگری است. به همین ترتیب، گزینه های درمان نیاز است که شامل دسته کاملی از جراحی های ارتوگناتیک برای اصلاح آندربایت باشند. طرح درمان ایده آل طرحی است که در آن پس از درک نسبت خطر- مزایای هر گزینه، ترجیح بیمار مد نظر قرار می گیرد.

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت یا اصلاح آندربایت: کدامیک در اولویت است؟

اصلاح آندربایت با جراحی نسبتاً تهاجمی تر از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی است. این جراحی نیاز به بیهوشی عمومی و بستری شدن در بیمارستان به مدت یک یا دو روز دارد. دوره استراحت پس از جراحی نیز معمولاً طولانی تر است و احتمال بروز مشکلاتی مانند آسیب به عصب نیز بیشتر است. با این حال، این شانس را به بیمار می دهد که چهره ای با ظاهر زیباتر داشته باشد و ایمپلنت های دندانی وی در موقعیتی قرار خواهند گرفت که باعث خواهند شد پروتز مصنوعی دندانی بهترین عملکرد خود را از نظر زیبایی و عملکردی داشته باشند. برخی دندانپزشکان عمولاً طرح جراحی ارتوگناتیک را با شبیه سازی تغییرات چهره پس از جراحی کامل می کنند تا تأثیرات انجام چنین طرح درمانی را به خوبی نشان دهند. مانند جراحی های معمول ارتوگناتیک، درمان ارتودنسی قبل از جراحی نیاز است و هنوز این یکی از مواردی است که نیاز است بیمار آن را انجام دهد زیرا درمان ارتودنسی به طور معمول یک تا دو سال طول می کشد تا انجام شود.

به طور کلی، بیماران میانسال در مقایسه با نوجوانان و افراد بزرگسال جوان تر، مدت زمان طولانی تری طول می کشد که پس از جراحی ارتوگناتیک بهبود پیدا کنند. در بیمارانی که بیماری مزمن مانند فشار خون بالا و دیابت دارند نیز ممکن است خطر بروز مشکلات مربوط به جراحی های تهاجمی تر بالاتر باشد.

برای افرادی که معتقدند مزایا خطرات را توجیه نمی کنند، می توان یک طرح جایگزین برای جبران تغییر شکل اسکلتی تهیه کرد. میزان جبران مغایرت اسکلتی با ایمپلنت های دندانی به وخامت مغایرت دارد و نوع دندان های از دست رفته بستگی دارد. این مورد را با مثال بهتر می توان توضیح داد.

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

شرح یک نمونه واقعی اصلاح آندربایت و کاشت ایمپلنت های دندانی

در این تصویر یک خانم میانسال را مشاهده می کنید که برای دندان های از دست رفته خود به دنبال ایمپلنت های دندانی هستند. وی آندربایت خفیفی نیز داشت. فک پایین تنها اندکی بلندتر از فک بالا است.

با این حال، طی سال ها، وی عادت کرده بود فک پایین خود را رو به جلو بیاورد و این باعث شده بود آندربایت خیلی وخیم از چیزی به نظر برسد که واقعاً بود. مانند اکثر عدم تقارن های اندازه اسکلتی فک، دندان ها به طور طبیعی جبران می کردند. دندان های فک پایین در تلاش برای حفظ تماس با دندان های روبرو، رو به عقب و به سمت دندان های جلوی فک بالا منحرف شده بودند.

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

سه گزینه وجود دارد. می توان با درمان جبرانی ارتودنسی شروع کنیم تا دندان ها را داخل هر فکی صاف کنیم. بنابراین، موقعیت فک پایین می تواند با جراحی رو به عقب تغییر کند تا آندربایت از بین برود. پس از آن ایمپلنت های دندانی کار گذاشته می شوند تا جایگزین دندان های از دست رفته شوند. اما بیمار تمایلی به انجام جراحی ارتوگناتیک نداشت.

بدون جراحی برای اصلاح آندربایت، ترمیم با ایمپلنت های دندانی می تواند مطابق با انسداد قبلی باشد که به دلیل آن فک رو به جلو رفته است و یک آندربایت عمیق بوجود آورده است. چنین طرح تطبیقی بیشتر به صلاح است زیرا به سادگی جای دندان های از دست رفته را با ایمپلنت های دندانی پر می کند که موجب تغییر ارتباطات فک نخواهد شد. با این حال، انجام این کار به معنای کنار گذاشتن فرصت دستیابی به بهبود اکلوژن بهبود یافته کلاس 1 خواهد بود، حالتی که در آن دندان های فک بالا مقدار اندکی روی دندان های فک پایین قرار می گیرند.

سرانجام یک توافق صورت گرفت. درمان ارتودنسی به منظور بازکردن بایت، صاف و یکدست کردن دندان ها و نیز تغییر جهت دندان های جلوی فک بالا به سمت بیرون و دندان های جلوی فک پایین رو به عقب انجام شد تا بتوان به یک اوربایت و اورجت مثبت دست یافت. با بالا بردن بایت، فضای بیشتری برای جایگذاری روکش های دندانی روی ایمپلنت های دندانی ایجاد شد. این افزایش در ابعاد عمودی نیز تناسب بهتری در چهره ایجاد می کند. در ابتدا، به دلیل انحراف رو به عقب فک پایین، بایت بیش از حد بسته بود، و از ارتفاع یک سوم پایینی صورت کاسته بود. باز کردن بایت موجب افزایش ابعاد عمودی یک سوم پایینی می شود و تناسب طبیعی تری ایجاد می کند.

تکمیل کل فرایند درمان حدود سه سال به طول انجامید، و بیشتر این زمان صرف انجام درمان ارتودنتیک شد. در مشاوره اولیه، بیمار تنها می خواست جایگزینی برای دندان های از دست رفته خود قرار دهد. با این حال، با صحبت های مفصلی که با پزشک خود در مورد عدم تناسب اسکلت صورت خود داشت، و گزینه های درمانی که برای وی توضیح داده شدند، وی گزینه نسبتاً پیچیده تر و طولانی تر را انتخاب کرد زیرا طرح درمانی بود که همه نگرانی های وی را برطرف می کرد.

اگر شما برای دریافت ایمپلنت های دندانی اقدام کرده اید، به شما تبریک می گوییم!

یکی از بهترین نکات زندگی کردن در قرن 21 این است که نداشتن دندان می تواند چیزی باشد که به گذشته مربوط می شود! گزینه های مختلفی برای جایگزینی دندان های از دست رفته وجود دارند که به افراد کمک می کنند لبخند از دست رفته خود را احیاء کنند. ایمپلنت های دندانی یکی از روش هایی هستند که به دلیل مزایایی که دارند، بیماران و دندانپزشکان به یک اندازه آنها را ترجیح می دهند. یکی از این مزایا این حقیقت است که آنها تا 25 سال یا حتی تا پایان عمر دوام دارند.

دریافت ایمپلنت های دندانی هیجان انگیز است، مخصوصاً وقتی که طی چند سال گذشته با پروتزهای مصنوعی زندگی کرده باشید. پس از دریافت ایمپلنت های دندانی شما وارد مرحله زندگی غذا خوردن بدون استرس خواهید شد و به گونه ای لبخند خواهید زد که هرگز پیش از آن نزده اید. با این حال، به منظور حفظ ایمپلنت های دندانی، مجبور خواهید بود برخی از عادات خود را در طول زندگی مجدداً ارزیابی کنید. اگر به خوبی از ایمپلنت های دندانی خود مراقبت نکنید، آنها می توانند آسیب ببینند. در اینجا به بیان برخی از عاداتی می پردازیم که پس از دریافت ایمپلنت های دندانی باید از آنها پرهیز نمایید تا طول عمر آنها را افزایش دهید.

مراقبت از ایمپلنت دندانی

مراقبت از ایمپلنت دندانی

مصرف دخانیات

پس از جراحی ایمپلنت های دندانی باید به هر قیمتی از سیگار، سیگار برگ، تنباکوی جویدنی، و دیگر فراورده های تنباکو اجتناب نمایید. گرچه پس از کاشت ایمپلنت های دندانی وقتی شما بهبود می کنید از نظر فنی می توانید مجدداً از آنها استفاده کنید، اما بدون پیامد هم نیست. برای افرادی که به تازگی ایمپلنت های دندانی را دریافت کرده اند، با استفاده از تنباکو، احتمال شکست فوری ایمپلنت های دندانی افزایش پیدا خواهد کرد.

بعلاوه، استفاده از فراورده های تنباکو برای سلامت دهان وحشتناک خواهد بود. همه مواد شیمیایی موجود در تنباکو با لثه ها، دندان ها، ایملپنت ها، و ترمیم های دندانی شما تماس پیدا می کنند و منجر به افزایش احتمال بروز حفره های دندانی همینطور بیماری لثه خواهد شد. بیماری لثه یک عامل اصلی دیگر در شکست ایمپلنت های دندانی است. افراد سیگاری دو یا سه برابر بیشتر از افراد دیگر در معرض خطر از دست دادن ایمپلنت های دندانی خود هستند.

اگر می خواهید طول عمر ایمپلنت های دندانی خود را افزایش دهید، استفاده از فراورده های تنباکو را ترک کنید تا از مزایای آن بهره مند شوید.

مراقبت از ایمپلنت دندانی

مراقبت از ایمپلنت دندانی

نوشیدن الکل

پس از کاشت ایمپلنت های دندانی، تا شش ماه طول می کشد که فک شما به طور کامل بهبود پیدا کند. طی این فرایند، پیوند و جوش خوردن بین استخوان فک و ایمپلنت اتفاق می افتد. این فرایند تحت عنوان اسئواینتگریشن شناخته می شود. اسئواینتگریشن برای سلامت ایمپلنت های دندانی شما حیاتی است. متأسفانه، وقتی شما در طول دوره بهبود الکل می نوشید، می تواند روی اسئواینتگریشن شما تأثیر بگذارد و پس از آن منجر به شکست ایمپلنت های دندانی شود.

وقتی فک شما کاملاً بهبود پیدا کرد، می توانید به مقدار کم الکل بنوشید. تنها به خاطر داشته باشید که مصرف زیاد الکل می تواند منجر به خشکی دهان شود که باعث بروز بیماری لثه می شود و در نهایت باعث بیماری لثه می شود و احتمالاً موجب شکست کاشت ایمپلنت های دندانی می شود. از محدودیت های خود اطلاع داشته باشید و از نوشیدن هر روز الکل بپرهیزید تا طول عمر ایمپلنت دندانی خود را افزایش دهید.

مراقبت از ایمپلنت دندانی

مراقبت از ایمپلنت دندانی

غذاها و خوراکی های چسبناک

پس از جراحی در طول مدتی که فک شما بهبود پیدا می کند، توصیه می کنیم رژیم غذایی نرم را انتخاب کنید مبادا به طور تصادفی به ایمپلنت خود آسیب وارد کنید. به این معنا که باید از خوردن غذاهای چسبناک پرهیز کنید زیرا احتمال چسبیدن آنها به پروتز مصنوعی دندان شما وجود دارد. در غیر اینصورت، آنها به ایمپلنت دندانی شما خواهند چسبید و باعث جابجا شدن آن خواهند شد. با این حال، پس از بهبود کامل فک شما، برای لذت

بردن از غذاهای چسبناکی که دوست دارید هیچ جیز مانع شما نخواهد شد! تنها باید آنها را به آرامی بخورید.

خوردن مداوم میان وعده

اگر شما در طول روز مدام در حال خوردن یا جرعه جرعه نوشیدن خوراکی ها و مایعات شیرین و قندی هستید، دندان های شما از شما تشکر نخواهند کرد. وقتی شما این ذرات غذایی را داخل دهان خود قرار می دهید، باکتری ها از آنها تغذیه خواهند کرد و به عنوان محصول جانبی یک اسید ضعیف تولید خواهند کرد. در این صورت، در انتها مینای دندان های شما آسیب خواهند دید و احتمال اینکه دچار پوسیدگی دندان شوید افزایش پیدا خواهد کرد. ایمپلنت های دندانی برای افرادی فوق العاده هستند که دندان های خود را از دست داده اند، اما مراقبت صحیح از آنها مهم است. با پرهیز از این عادات بد، بیشتر احتمال دارد که بتوانید با موفقیت لبخند خود را اصلاح کنید.

مسواک نزدن و نخ دندان نکشیدن

ممکن است فکر کنید نداشتن دندان های طبیعی به این معنا است که می توانید مسواک زدن و نخ دندان کشیدن را نادیده بگیرید، زیرا می دانیم که ایمپلنت های دندانی نمی توانند دچار پوسیدگی شوند. اما این صحت ندارد. مسواک زدن و نخ دندان کشیدن درست به همان اندازه ای که برای دندان های طبیعی مهم بودند، با ایمپلنت های دندانی نیز ضرورت دارند. مسواک زدن دندان های مصنوعی شما برای زدودن پلاک ها و باکتری ها از داخل دهان شما مهم است زیرا نه تنها به دندان ها بلکه به لثه های شما نیز آسیب وارد می کنند. بدون زدودن پلاک ها و باکتری ها، دهان شما بوی بدی خواهد داشت و می توانند کنار خط لثه های شما انباشته شوند و موجب بروز بیماری لثه شوند. اگر هیچ دندان طبیعی داخل دهان شما باقی مانده است، لازم است که آنها را نیز برای زدودن پلاک ها از بین دندان ها و زیر خط لثه ها نیز نخ دندان بکشید. ادامه دادن بهداشت دهانی خوب با مسواک زدن و نخ دندان کشیدن دو مرتبه در طول روز به شما کمک خواهد کرد از بروز بیماری لثه و شکست احتمالی ایمپلنت های دندانی پیشگیری کنید.

محکم مسواک زدن

به منظور حفظ سلامت دهان و دندان ها، دو مرتبه مسواک زدن و یک مرتبه نخ دندان کشیدن در طول روز ضروری است، در غیر اینصورت، پس از هر وعده غذایی. درست مسواک نزدن به اندازه اصلاً مسواک نزدن بد است. اگر شما هنگام مسواک زدن از نیروی زیادی استفاده می کنید، می توانید به مینای محافظ دندان ها و بافت لثه آسیب وارد کنید. برای محافظت از ایمپلنت های دندانی محکم، باید لثه های سالمی داشته باشید. این عادت به مرور زمان می تواند باعث تحلیل رفتن بافت لثه ها شود. همیشه از مسواک های دارای فرچه نرم اسفاده کنید و فشار ملایمی با دست خود به مسواک وارد کنید.

عدم مراجعه به دندانپزشک

درست مانند مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، مراجعه به دندانپزشک عادتی است که نباید از انجام آن اجتناب کرد. باید از سلامت دهان خود اطمینان حاصل کنید و مطمئن شوید ایمپلنت های دندانی شما در بهترین وضعیت خود قرار دارند، تا طول عمر آنها در حد امکان افزایش پیدا کند. وقتی هر شش ماه (توصیه ما این است) یا یک سال یک مرتبه به دندانپزشک مراجعه می کنید، همه دندان های طبیعی باقی مانده شما پاکسازی خواهند شد، ایمپلنت های دندانی شما معاینه خواهند، و هر گونه مشکلات احتمالی شما شناسایی و درمان خواهند شد. این کار از بزرگ تر شدن مشکلات کوچک جلوگیری می کند و به شما کمک می کند برای مدت زمان طولانی تری از ایمپلنت های دندانی خود لذت ببرید.

مراقبت از ایمپلنت دندانی

مراقبت از ایمپلنت دندانی

استفاده از دندان ها به عنوان ابزار

اگر می خواهید یک بسته را باز کنید و با دستان شما انجام شدنی نیست، باید از قیچی استفاده کنید یا دندان های خود؟ اگر پاسخ شما دندان های شماست، اشتباه می کنید! ممکن است باز کردن بسته بندی های محکم، درب بطری ها، و باز کردن گره ها با دندان ها به نظر ساده تر می رسد، اما می تواند موجب بروز آسیب شود. هرگز نباید از دندان های خود به عنوان ابزار استفاده کنید، مخصوصاً اگر ایمپلنت دندانی دارید. ایمپلنت های دندانی شما از برخی از پیشرفته ترین مواد موجود ساخته شده اند، اما آنها برای جویدن غذا طراحی شده اند، نه پلاستیک، فلز، یا بافت های سفت مانند ناخن.

حتی یخ نیز غیر جویدنی تلقی می شود. ایمپلنت های دندانی شما الیاف لیگامان پریودنتال ندارند تا از آنها در برابر ضربه مانند ضربه گیر محافظت کند، بنابراین آنها بویژه در برابر نیروهای ناشی از کشیدن یا پیچاندن آسیب پذیرتر هستند. به این معنا که به هیچ عنوان نباید ناخن بجوید، هیچ بسته بندی با دندان باز کنید، و هرگز یخ بجوید. دندان های شما تنها باید برای جویدن و لبخند زدن استفاده شوند، تنها همین. استفاده از دندان ها به عنوان ابزار نخستین گام برای ایجاد مشکل برای ایمپلنت های دندانی شماست.

جویدن ناخن

ترک این عادت می تواند بسیار دشوار باشد، اما قطعاً ارزش زمان گذاشتن برای ترک آن را دارد. این عادت می تواند برای سلامت عمومی شما مضر باشد زیرا شما در این فرایند شما باکتری ها و ویروس ها را وارد بدن خود می کنید. این عادت می تواند به ایمپلنت های دندانی شما نیز آسیب وارد کند. گرچه ایمپلنت های دندامی با دوام و محکم هستند، اما تخریب ناپذیر نیستند. جویدن ناخن می تواند موجب لب پر شدن، یا شکستن دندان ها شود، بعلاوه وقتی فک برای یک بازه زمانی طولانی مدت در یک موقعیت جلو آمده قرار دارد، می تواند باعث شود فشار زیادی به فک وارد شود. شما حتی می توانید موجب پاره و زخم شدن بافت لثه نیز شوید. برای ترک این عادت، سعی کنید گام هایی برای کاهش استرس خود بردارید، از لاک ناخن با مزه تلخ استفاده کنید، و برای مانیکور کردن ناخن های خود هزینه کنید.

جویدن اقلام غیر خوراکی

یک عادت عصبی نسبتاً شایع جویدن اقلامی است که به منظور خوردن تولید نشده اند. خواه دندان های خود را روی مکعب های یخ قرار دهید یا مداد، خودکار، یا هر چیز دیگری، این کار می تواند فشار زیادی به ایمپلنت های دندانی شما وارد کند و حتی به استخوانی که آنها را در بر گرفته است نیز آسیب وارد کند.

عدم استفاده از محافظ دندان شبانه

آخرین عادتی که پس از دریافت ایمپلنت های دندانی باید آن را ترک کنید عدم استفاده از محافظ دندان شبانه یا محافظ دندان معمولی در طول روز است زمانی که به آن نیاز دارید. برای مثال، اگر شما شب ها دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهید و می سایید، باید محافظ دندان شبانه استفاده کنید. این ابزار از دندان های مصنوعی و ایمپلنت های دندانی شما در برابر آسیب محافظت می کند. اگر بازی های پر زد و خورد انجام می دهید، استفاده از محافظ دندان از آسیب دیدن ایمپلنت های شما تا جایی که دچار شکست شوند محافظت می کند.

آینده ایمپلنت های دندانی شما به طور کامل در دستان شما است. انتخاب های صحیح داشته باشید و پس از دریافت ایمپلنت های دندانی از عادات زیر پرهیز نمایید.

از دست رفتن دندان یکی از نگرانی های شایع دندانی است، مخصوصاً وقتی سن افراد بالاتر می رود. درمان های ترمیمی متعددی در دندانپزشکی وجود دارند که به از دست رفتن دندان ها می پردازند تا فضای خالی به جا مانده از افتادن دندان ها را پر کنند. وقتی تعدادی دندان کنار هم از دست می روند، رایج ترین درمان بریج دندانی است.

برخی دندانپزشکان بریج های سنتی را ارائه می دهند، که تحت حمایت روکش های دندانی هستند که روی دندان های کنار فضای خالی به جا مانده از دندان افتاده قرار می گیرند؛ اما برخی دندانپزشکان دیگر هستند که بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی را ارائه می دهند که تحت حمایت ایمپلنت های دندانی هستند که با جراحی داخل استخوان فک قرار داده می شوند. در این مقاله قصد داریم به مقایسه این دو روش درمان بپردازیم تا به بیماران کمک کنیم از بین آنها تکینیکی که بیشتر مناسب شرایط شخصی آنها هست را انتخاب کنند.

 بریج سنتی و بریج بر پایه ایمپلنت

بریج سنتی و بریج بر پایه ایمپلنت

بریج های دندانی سنتی

بریج های دندانی سنتی عموماً در دو جلسه مراجعه به دندانپزشک کار گذاشته می شوند. در جلسه نخست دهان برای درمان آماده می شود و از آن قالبی گرفته می شود که برای طراحی بریج دندانی از آن استفاده می شود. در جلسه دوم، بریج دندانی در جای خود چسبانده می شود.

بریج های سنتی از یک پونتیک تشکیل شده اند، قطعه مرکزی که جایگزین دندان از دست رفته می شود، و روکش های دندانی (که در طرفین فضای خالی و روی دندان های کناری قرار می گیرند. برای جایگذاری بریج، شکل دو دندانی که دقیقاً کنار فضای خالی دندان از دست رفته هستند را تغییر می دهیم. پس از تغییر شکل این دندان ها، قالب ها گرفته می شوند و بریج موقت روی دندان ها قرار داده می شود.

مشخصات طراحی برای لابراتوار دندانپزشکی ارسال می شوند، و در آنجا بریج های دائمی دندانی ساخته می شوند. وقتی بریج کامل می شود، بیمار برای دریافت بریج دندانی خود به مطب مراجعه می کند. روکش های دندانی به دندان هایی که شکل آنها تغییر داده شده است چسبانده می شوند، در حالی که پونتیک بین روکش ها قرار دارد تا فاصله بین دندان ها را پر کند.

مزایا و معایب بریج های سنتی

بریج های سنتی مزایای متعددی ارائه می دهند. این ترمیم ها محکم، با دوام، و جذاب هستند. آنها به شکل مؤثری عملکردهای دهانی را احیاء می کنند در حالی که ظاهر لبخند را نیز بهبود می دهند. علاوه بر این، بریج های سنتی سریع تر و قابل استطاعت تر هستند از بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی هستند.

بریج های سنتی، به ازای تمام مزیت هایی که دارند معایبی نیز دارند که بیماران باید آنها را مد نظر قرار دهند. بریج های سنتی نیاز به تغییر شکل و تراش دندان های سالم دارند. علاوه بر این، آنها نمی توانند از تحلیل بافت استخوان سالمی که اکنون ریشه دندان داخل آن نیست، پیشگیری کنند. به مرور زمان، فک زیر بریج های سنتی ممکن است ضعیف شود یا حتی فرو رفته شود.

 بریج سنتی و بریج بر پایه ایمپلنت

بریج سنتی و بریج بر پایه ایمپلنت

بریج های دندانی بر پایه ایمپلنت

بریج های دندانی بر پایه ایمپلنت های دندانی نیاز به چند مرحله درمان دارند، که در مدت 6 تا 9 ماه انجام می شوند. ابتدا لازم است ایمپلنت های دندانی داخل استخوان فک منطقه ای که دندان آن از دست رفته است کار گذاشته شوند. پس از جراحی، دهان به چند ماه زمان برای بهبود نیاز دارد. در طول این دوره، بافت های استخوانی باید طی فرایندی به نام اسئواینتگریشن با ایمپلنت های دندانی جوش بخورند.

پس از اسئواینتگریشن، برای مرحله دوم درمان برنامه ریزی می شود. در طول این فرایند، لثه ها باز می شوند و پست های اباتمنت به ایمپلنت های دندانی متصل می شوند. پس از این مرحله درمان، باز هم لثه ها برای بهبود نیاز به زمان دارند.

مرحله نهایی درمان ایمپلنت های دندانی عبارت است از جایگذاری بریج های دندانی. از یک ترکیب خاص دندانپزشکی برای چسباندن بریج های دندانی به پست های اباتمنت استفاده می شود. این ماده امنیت بریج دندانی را تضمین می کند تا به بخشی طبیعی شبیه لبخند شما تبدیل شود.

 بریج سنتی و بریج بر پایه ایمپلنت

بریج سنتی و بریج بر پایه ایمپلنت

مزایا و معایب بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی

مشهودترین نقطه ضعف بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی مدت زمان طولانی است که انجام و تکمیل همه مراحل درمان می برد، و نیز هزینه فرایندهای متعددی که باید انجام شوند. با این حال، علیرغم این معایب، بسیاری از بیماران متوجه خواهند شد که این معایب در مقایسه با مزایای که بریج های بر پایه ایمپلنت دارند چیزی نیستند.

بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی نیازی به تغیر شکل دندان های طبیعی مجاور ندارند. بعلاوه، ایمپلنت های دندانی بریج را بدون هیچ خطری در جای خود قرار می دهند بنابراین آنها احساس و عملکردی درست شبیه دندان های طبیعی خواهند داشت، و مراقبت از آنها به اندازه مراقبت از دندان های طبیعی ساده است.

ایمپلنت های دندانی حتی مانند ریشه مصنوعی دندان ها عمل می کنند، که رشد استخوان فک را تحریک می کنند و از تحلیل استخوان پیشگیری می کنند.

مزیت دیگری که ایمپلنت ها دارند این است که در صورتی که از دست رفتن دندان های به جا مانده ادامه پیدا کند یا نیاز باشد دندان های دیگر کشیده شوند، در آینده می توانند به عنوان پایه برای دست دندان کامل بر پایه ایمپلنت های دندانی استفاده شوند. تنها ممکن است نیاز باشد تعدادی دیگر ایمپلنت کاشته شود. در حالی که بریج های سنتی چنین مزیتی ندارند.

وقتی به سختی می توان گفت هم از نظر تکنیکی و هم از نظر زیبایی چه تفاوتی بین ایمپلنت های دندانی مدرن و دندان های واقعی وجود دارد، افرادی که در نتیجه حادثه یا بالا رفتن سن دندان های خود را از دست می دهند، خیلی سریع لبخند زیبای خود را مجدداً بدست می آورند. با این حال، لازم است استخوان کافی برای نگهداشتن و حمایت ایمپلنت های دندانی وجود داشته باشد. در عصر جدید روش های متعدد بازسازی استخوان ابداع شده اند که عبارتند از جایگزینی مواد استخوان و سلول های بنیادی.

آیا لبخند شما یک دست دندان بی نقص و سفید و درخشان را نشان می دهد؟ وضعیت دندان های ما عادات بهداشتی دهانی ما را به نمایش می گذارند؛ با این حال، ما در پیشگیری از دست رفتن دندان ها در نتیجه تصادفات یا بالا رفتن سن ناتوان هستیم. ایمپلنت های دندانی مدرن می توانند جایگزین دندان های از دست رفته شوند تا جایی که حتی یک دست دندان کامل یک فک می توانند با دندان های مصنوعی احیاء شوند. دندان های مصنوعی می توانند در برابر همان مقدار فشار ناشی از جویدن دوام بیاورند که دندان های طبیعی می توانند. علاوه بر این، می توانند مانند دندان های طبیعی به نظر برسند و احساسی مانند آنها بوجود بیاورند.

با این حال، برای آنکه فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی کار کند، لازم است دندان های مصنوعی محکم داخل استخوان فک جای بگیرند. پیچ های تیتانیومی سازگار با بدن انسان، و مقاوم در برابر خوردگی برای ثبات ایمپلنت های دندانی در استخوان فک استفاده می شوند، که نیاز به وجود استخوان کافی دارند. وقتی استخوان تحلیل رفته باشد، مثلاً در نتیجه عدم وجود بار روی استخوان، جراح دهان و دندان چه کاری می تواند انجام دهد؟ وی قبل از کارگذاشتن ایمپلنت های دندانی لازم است پیوسته مقدار استخوان فک بیمار را افزایش دهد.

کاشت ایمپلنت های دندانی با سلول های بنیادی

کاشت ایمپلنت های دندانی با سلول های بنیادی

روش های رشد بافت استخوان

یکی از روش هایی که برای آماده سازی استخوان فک برای کاشت ایمپلنت های دندانی استفاده می شود تحت عنوان سینوس لیفت شناخته می شود: جراح برشی در لثه بیمار در سمت گونه فک بالا ایجاد می کند تا جایی که استخوان قابل مشاهده باشد و بتوان در آن برش ایجاد کرد تا در فضای خالی ایجاد شده داخل استخوان مواد پیوند استخوان قرار داد. اما این مواد از کجا تأمین می شوند؟

یا با استخوان گرفته شده از بدن خود بیمار، یا از دهان یا از لگن بیمار. با این حال بیمارانی که تحت این نوع جراحی ها قرار می گیرند اغلب از مشکلات محلی که از آن استخوان گرفته شده است شکایت دارند. زمان نیز یک عامل مهم دیگر است. معمولاً در طول مدتی که طول می کشد تا زخم بهبود پیدا کند، معمولاً سه ماه، پیوند استخوان مقداری تحلیل می رود در نتیجه از مقدار استخوان موجود برای کاشت ایمپلنت کاسته می شود.

  برای حل این مشکل معمولاً راهکارهای جایگزینی وجود دارد، از جمله استفاده از موادی مانند پودر گرفته شده از استخوان حیوانات که ماتریکس منفذ داری تشکیل می دهد که بافت استخوانی جدید داخل آن شکل می گیرد. با این حال، این روند 6 ماه طول می کشد. هر دوی این روش ها زمان بر هستند و کیفیت استخوان نهایی به اندازه کیفیت مورد نیاز نمی رسد.

در نتیجه همه این کمبودها، دانشمندان به فکر استفاده از سلول های بنیادی برای بازسازی استخوان تحلیل رفته افتادند.

استفاده از سلول های بنیادی خود بیمار برای بازسازی استخوان فک

طی چند سال اخیر، دانشمندان مطالعات بالینی متعددی روی روش کاملاً جدید استفاده از سلول های بنیادی انجام داده اند. آنها به این نتیجه رسیده اند که امکان استفاده از سلول های بنیادی خود بیمار برای بازسازی استخوان فک و تأثیر یک نوع فاکتور رشد مولکولی خاص روی رشد استئوبلاست ها وجود دارد. این فاکتور رشد، که تحت عنوان پروتئین مورفوژنتیک استخوان (BMP) شناخته می شود، سلول های بنیادی را شامل می شود تا به استئوبلاست ها تبدیل شوند و مواد استخوانی تولید کنند.

وقتی BMP به داخل عضلات تزریق می شود، سلول های بنیادی را جذب می کند و آنها را ترغیب می کند به استخوان تبدیل شوند- در نتیجه استخوان تولید می شود. BMP همان کاری را انجام می دهد که داخل استخوان فک انجام می دهد. محققان دریافتند که افزودن BMP منجر به تولید مکرر استخوانی می شود که تراکم و حجمی به مراتب بیشتر از استخوانی دارد که با روش های دیگر تولید می شد.

با این حال برخی محققان هنوز هم تأیید نکرده اند که BMP بتواند به کاشت ایمپلنت های دندانی کمک کند. بنابراین، دانشمندان تصمیم گرفتند روش دیگری استفاده کنند: اگر آنها اجازه ندارند از BMP برای جذب سلول های بنیادی به محل مورد نظر داخل استخوان فک استفاده کنند، تنها گزینه آوردن خود سلول های بنیادی به داخل استخوان فک است.

کاشت ایمپلنت های دندانی با سلول های بنیادی

کاشت ایمپلنت های دندانی با سلول های بنیادی

روش استفاده از سلول های بنیادی برای کاشت ایمپلنت های دندانی

این روش اکنون به خوبی به اثبات رسیده است و مزایای متعددی دارد. فرایند به قرار زیر است: جراح مقدار اندکی مغز استخوان حاوی سلول های بنیادی را از استخوان لگن بر می دارد. سلول های بنیادی با سانتریفیوژ کردن مغز استخوان جدا می شوند و پس از آن با مواد جایگزین استخوان ترکیب می شوند، که یک ماتریکس منفذی را برای سلول های بنیادی شکل می دهد تا به بهترین شکل به استئوبلاست ها تبدیل شوند.

این ترکیب می تواند در یک جلسه داخل استخوان فک کاشته شود، که به این معنا است که الزاماً نیاز نیست برای کشت استئوبلاست ها در شرایط آزمایشگاهی هشت هفته دست نگهداشت. استخوان مستقیماً به طور کامل داخل بدن خود بیمار شکل می گیرد. نتایج بسیار امیدوار کننده هستند: بر خلاف کشت استخوان در شرایط آزمایشگاهی، استفاده از سلول های بنیادی منجر به تولید مقدار بیشتری استخوان می شود، که از تراکم بیشتری برخوردار است.

حدود 30% از استخوان جدید معمولاً ظرف مدت 4ماه داخل فک بیمار شکل می گیرد. علاوه بر این، استخوانی که به تازگی تولید شده است بسیار بیشتر به صورت ارگانیک در بافت اطراف سازگار می شود. سلول های بنیادی علاوه بر این قادر هستند عروق خونی جدید تشکیل دهند، که به میزان قابل توجهی تأمین بافت ها با مواد مغذی را بهینه می سازد.

استفاده از سلول های بنیادی همراه با مواد جایگزین شونده استخوان به پر استفاده ترین روش برای درمان بیمارانی که از عدم کافی بودن مقدار استخوان فک رنج می برند، در بسیاری از مناطق دنیا تبدیل شده است. این روش تاکنون به شهرت کافی رسیده است و بدون هیچ خطری می تواند استفاده شود، و به زودی به یک استاندارد طلایی در جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی در سراسر دنیا تبدیل خواهد شد.

ایمپلنت های دندانی دوامی باور نکردنی دارند که به موادی مربوط می شود که برای ساخت آنها استفاده می شود، تیتانیوم، و اینکه آنها چگونه با استخوان پیوند خورده اند. تحقیقات بالینی نشان می دهند که نرخ دوام و ماندگاری آنها 94% طی 10 سال، و 91% طی 15 سال است، و این تحقیقات به فناوری ها و روش های جدیدی ختم شده اند که به بادوام تر کردن ایمپلنت های دندانی کمک می کنند. برای مثال، بیمارانی که براکسیسم یا تراکم اندک استخوان دارند می توانند از تکنیک ها و فرایندهای تکمیلی متفاوت ایمپلنت های دندانی بهره مند شوند تا دامنه ویژگی های ایده آل برای گزینه خوب برای کاشت ایمپلنت بودن را گسترش دهند.

دوام باور نکردنی ایمپلنت های دندانی

همانطور که مشخص است، دوام ایمپلنت های دندانی به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله نوع ایمپلنت دندانی، مکانی که ایمپلنت دندانی قرار داده می شود، سلامت دهان شما، و عادات شما. علاوه بر این، به این بستگی دارد که منظور شما از “ایمپلنت دندانی” چیست. برای برخی افراد، ایمپلنت دندانی کل یک سیستم است: فیکسچر، اباتمنت،  روکش. به احتمال زیاد دندانپزشک شما آن را به شکلی متفاوت تعریف می کند.

ایمپلنت دندانی از یک فیکسچر و اباتمنت تشکیل شده است. این بادوام ترین، و بخش آلیاژ تیتانیومی سیستم است که داخل استخوان فک قرار می گیرد. این همان چیزی است که دندانپزشکان به آن اشاره می کنند وقتی می گویند نرخ موفقیت آن بالاتر است. دندان جایگزین واقعی نیز ترمیم نهایی نامیده می شود، که به ایمپلنت دندانی متصل می شود و نیاز خواهد داشت با ساییدگی طبیعی تعویض شود.

بنابراین ایمپلنت های دندانی چقدر دوام دارند- بخش فلزی که با جراحی داخل استخوان فک کار گذاشته می شود؟ شواهد حاکی از این هستند که یک مدت زمان طولانی، نرخ موفقیت طولانی مدت بالینی را مشخص می نماید.

طول عمر یا دوام ایمپلنت های دندانی

طول عمر یا دوام ایمپلنت های دندانی

دوام ایمپلنت دندانی که با استخوان جوش خورده است

ایمپلنت های دندانی در اندازه های مختلفی وجود دارند، و اینکه کدام یک برای شما مناسب است چیزی است که پزشک معالج شما راجع به آن در جلسه مشاوره برای شما توضیح خواهد داد. تکنیکی که انتخاب می شود نیز به تعداد ایمپلنت های دندانی بستگی دارد که نیاز خواهید داشت و اینکه آیا فرایندهای تکمیلی نیاز خواهید داشت یا خیر. ایمپلنت تیتانیومی جوش خورده با استخوان و مشتقات آن رایج ترین نوع ایمپلنت های دندانی هستند.

تحقیقات حاکی از این هستند که طول عمر ایمپلنت های دندانی به این بستگی دارد که ایمپلنت در کدام فک کار گذاشته شده است. ایمپلنت های دندانی که داخل فک بالا کار گذاشته شده اند نرخ موفقیت 84 درصد داشته اند و بیش از یک دوره 12 ساله سالم بوده اند. در حالی که ایمپلنت های دندانی که در فک پایین کار گذاشته می شوند، طی یک دوره 12 ساله، نرخ موفقیت 93 درصد داشته اند.

طول عمر یا دوام ایمپلنت های دندانی

طول عمر یا دوام ایمپلنت های دندانی

نقش سلامت بیمار در طول عمر ایمپلنت

نرخ موفقیت به عوامل مختلفی بستگی دارد. قبل از کارگذاری ایمپلنت های دندانی، پزشک تراکم استخون فک شما را بررسی خواهد کرد. فک دندان ها را در جای خود نگه می دارد و ارتباط سیستمیکی بین آن و ریشه دندان ها وجود دارد.

هر بار که آدامس می جوید یا غذا می خورید، دندان های شما فشار زیادی را به فک منتقل می کنند و این باعث تجزیه شدن بافت ها می شود. این نیرو استخوان را تحریک می کند تا استحکام پیدا کند، درست مانند عضلات پس از ورزش کردن، و این بخشی از روند حفظ تراکم، قدرت، و سلامت استخوان است.

وقتی شما یک دندان را از دست می دهید، تحریکی که استخوان فک شما نیاز دارد دیگر وجود ندارد و استخوان شروع به از دست دادن تراکم خود می کند. اگر استخوان فک شما تراکم خود را از دست داده باشد، همیشه هم نیازی به فرایندهای تکمیلی، مانند پیوند استخوان، ندارید، اما بسته به وخامت تحلیل رفتگی استخوان، واقعاً می تواند جبران شود.

فناوری جدید ایمپلنت های دندانی می تواند نرخ موفقیت ایمپلنت های دندانی را افزایش دهد. سطح ایمپلنت های دندانی به روش های مختلفی می تواند رزوه دار شود و نحوه رزوه دار شدن آنها می تواند تفاوت چشمگیری در دوام آنها داشته باشد، و ایمپلنت هایی که سطح آنها رزوه دار شده است می تواند در بیمارانی که تراکم استخوان های آنها اندک است استفاده شوند. دندانپزشک در طول مشاوره راجع به مؤثرترین راهکارها برای نیازهای خاص شما صحبت خواهد کرد.

طول عمر ایمپلنت های دندانی به وضعیت رعایت بهداشت دهانی و رعایت دقیق دستور العمل های مراقبتی پس از جراحی بستگی دارد. بیماری لثه بافتی که دندان ها را در جای خود نگه می دارد را تحت تأثیر قرار می دهد، بنابراین اگر از سلامت دهان خود مراقبت نکنید و محیطی بوجود بیاورید که مشکلات پریودنتال را تشدید کند، طول عمر ایمپلنت های دندانی شما کوتاه خواهد شد.

طول عمر یا دوام ایمپلنت های دندانی

طول عمر یا دوام ایمپلنت های دندانی

عاداتی مانند دندان قروچه چه تاثیری بر عمر ایمپلنت دارد؟

درست همانطور که وضعیت سلامت دهان نقش مهمی در طول عمر ایمپلنت های دندانی ایفا می کند، عادات براکسیسم (ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر) نیز همین قدر دخیل هستند. تحقیقات نشان داده اند که بیمارانی که دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهند و می سایند، به احتمال بیشتری دچار شکست ایمپلنت های دندانی می شوند، گرچه روی هم رفته، تعداد کل شکست ها برای هر دو گروه اندک بود.

اگر دندان های خود را در طول شب روی یکدیگر فشار می دهید، دلیلی برای ناراحتی وجود ندارند. تنها کافی است قبل از برنامه ریزی برای کاشت ایمپلنت های دندانی، دندانپزشک خود را در جریان قرار دهید.

برای مثال، رایج است که از فیکسچرهای قطورتر استفاده می شود تا بهتر داخل استخوان فک قفل شود. یا می توان از انواع مختلفی از فیکسچرها استفاده کرد. یا اینکه می توان از محافظ دندان های شبانه استفاده کرد، مخصوصاً در دوره بلافاصله پس از فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی.

چگونه می توان عمر ایمپلنت را افزایش داد؟

می دانیم که عوامل مختلفی می توانند نقش بزرگی در دوام و بقای ایمپلنت های دندانی ایفا کنند، از جمله:

  • ایمپلنت دندانی کجا قرار داده شده است
  • تراکم استخوان
  • سلامت دهان
  • عادات دهانی

با مراقبت های درست، 90 درصد از بیماران بهره مند شدن از مزایای ایمپلنت های دندانی پس از 15 سال را همچنان تجربه خواهند کرد. با دو مرتبه مسواک زدن در طول روز و نخ دندان کشیدن به صورت روزانه، و مراجعه منظم به دندانپزشک می توانید اطمینان حاصل کنید که ایمپلنت های دندانی شما برای مدت زمانی طولانی در بهترین وضعیت سلامت خود باقی خواهند ماند.

در حال حاضر، بر اساس باور مشترک دندانپزشکان و بیماران، ایمپلنت های دندانی بهترین روش برای جایگزینی هر تعدادی از دندان های از دست رفته هستند، اما آیا می دانسته اید که انها می توانند به حفظ سلامت قلب شما نیز کمک کنند؟ بر اساس تحقیقات جدید، از دست رفتن دندان ها در میانسالی اتفاق می افتد و به میزان چشمگیری می تواند احتمال گسترش بیماری های عروق کرونر قلب را افزایش دهد.

با این حال، ایمپلنت های دندانی می توانند کمک کنند تأثیرات از دست رفتن دندان ها به طور کامل معکوس شود، لبخند شما را احیاء کند و به طور همزمان از قلب شما محافظت کند. به خواندن این مطلب ادامه دهید تا در این زمینه بیشتر یاد بگیرید.

از دست رفتن دندان ها و بیماری عروق کرونر قلب

یک تیم از دانشمندان تحقیقی انجام دادند تا ببینند آیا هیچ ارتباطی بین از دست رفتن دندان ها در میانسالی و بیماری عروق کرونر قلب وجود دارد یا خیر. برای انجام این کار، آنها نگاهی به دو مطالعه قبلی داشتند که روی هزاران زن و مرد 45 تا 69 ساله ای انجام شده بود که از دست رفتن دندان و سلامت قلب خود را در طول یک دوره 12 تا 18 ساله گزارش داده بودند.

محققان پس از ترکیب همه این اطلاعات به چیزهای جالب تری دست یافتند:

  • افرادی که دو دندان یا بیشتر را از دست داده بودند، در مقایسه با افرادی که هیچ دندانی از دست نداده بودند، طی بازه زمانی که مطالعه انجام شده بود، خطر گسترش بیماری قلبی در آنها 23% بیشتر بود.
  • این افزایش خطر بیماری های قلبی هیچ ربطی به کیفیت رژیم غذایی، تعداد دفعات ورزش کردن، وزن بدن، و ابتلا به دیابت، بالا بودن کلسترول، و فشار خون بالا نداشت.
  • افراد شرکت کننده ای که طی دوره ای که مطالعه انجام شده بود هیچ دندانی از دست نداده بودند، هیچ افزایش چشمگیری در خطر بیماری عروق کرونر قلب تجربه نکردند.

محققان به این نتیجه رسیدند “که در میان افراد بزرگسال میانسال، هر چه در سال های اخیر تعداد بیشتری از دندان ها از دست رفته باشد، ممکن است بیشتر با خطرات بعدی بیماری عروق کرونر قلب همراه باشد.

کاشت ایمپلنت برای بیماران قلبی

کاشت ایمپلنت برای بیماران قلبی

ایمپلنت های دندانی چگونه می توانند کمک کنند

بنابراین اگر در حال خواندن این مطلب هستید و در میانسالی به سر می برید، و اخیراً تعدادی از دندان های خود را از دست داده اید، شاید این به ذهنتان برسد که، چه باید کرد؟ آیا شما محکوم به ابتلا به مشکلات قلبی هستید؟ خوشبختانه، دندانپزشکی قادر است با کاشت ایمپلنت های دندانی این مشکل را حل کند.

ایمپلنت های دندانی، برخلاف دیگر روش های جایگزینی دندان های از دست رفته، در حقیقت کل ساختار دندان را از ریشه تا تاج احیاء می کنند. آنها نه تنها دندان جدیدی می سازند که فوق العاده محکم و با دوام هستند، بلکه به پیشگیری از تحلیل استخوانی کمک می کند که پس از افتادن دندان بسیار شایع است.

اساساً، ایمپلنت های دندانی با هر گونه علائم از دست رفتن دندان  مقابله می کنند، که می توانند تأثیری که آنها روی قلب دارند را به شکلی باور نکردنی کاهش دهند. شاید لازم به ذکر نباشد که، ایمپلنت های دندانی می توانند توانایی غذا خوردن، حرف زدن، و با اعتماد لبخند زدن شما را بهبود دهند و به روش های بیشماری کیفیت زندگی شما را بهبود دهند.

آنچه باید به خاطر داشته باشید:

آنچه همه این اطلاعات ارائه می دهند این است که کاری که مراقبت از دندان ها می تواند انجام دهد بیشتر از زیبا جلوه دادن لبخند شماست. مسواک زدن و نخ دندان کشیدن و مراجعه منظم به دندانپزشک در درجه اول می توانند جلوی از دست رفتن دندان ها را بگیرند، و در صورتی که این اتفاق را تجربه کردید، ایمپلنت های دندانی می توانند باعث شوند گویی هرگز این اتفاق رخ نداده است و زندگی طولانی تر، شادتر، و سالم تری خواهید داشت.

پیشگیری از افتادن دندان های دیگر

کاشت ایمپلنت های دندانی فرایندی است که طی آن پیچ تیانیومی ایمپلنت با جراحی درون استخوان فک زیر خط لثه کار گذاشته می شود. پیچ به صورت طبیعی با استخوان فک پیوند می خورد و یک دندان مصنوعی که به صورت سفارشی ساخته شده است- و روکش نامیده می شود- به آن متصل می شود. ایمپلنت برای همیشه جایگزین دندان از دست رفته می شود.

وقتی یکی از دندان ها از دست می رود و جایگزینی برای آن قرار داده نمی شود، روند تخریب استخوان فک آغاز می شود. این می تواند منجر به از دست رفتن دندان های دیگر شود. استفاده از پروتزهای مصنوعی و بریج ها می تواند فشار بیشتری به دندان های دیگر وارد کند؛ گاهی اوقات، دندان های طبیعی شما باید تراشیده شوند تا اجازه دهند بریج روی آنها قرار بگیرد. وقتی ایمپلنت دندانی می کارید، نیاز نیست هیچ یک از این شرایط را تحمل کنید.

کاشت ایمپلنت برای بیماران قلبی

کاشت ایمپلنت برای بیماران قلبی

جلوگیری از بروز بیماری لثه و خطرات مرتبط با آن

پروتزهای مصنوعی می توانند در بهداشت دهانی اختلال ایجاد کنند، زیرا زدودن ذرات غذا و باکتری ها با مسواک زدن و نخ دندان کشیدن را دشوار می کنند. بهداشت ضعیف دهانی می تواند منجر به بروز بیماری های لثه مانند ژنژیویت و پریودنتیت شود، که می توانند موجب تورم، التهاب، عفونت، از دست رفتن دندان، و التهاب شوند

پریودنتیت شدید می تواند باعث شود باکتری ها و التهاب در سراسر بدن گسترش پیدا کنند. این اتفاق می تواند خطر انواع مختلف بیماری ها مانند بیماری قلبی، دیابت نوع 2، مشکلات بارداری، مرگ و میر، بیماری آلزایمر، و عفونت ریه را افزایش دهد.

با ایمپلنت های دندانی مسواک زدن و نخ دندان کشیدن آسان تر خواهد بود زیرا درست مانند دندان های طبیعی هستند، به همین دلیل احتمال بروز بیماری لثه و بیماری های دیگر همراه با آن کاهش پیدا می کند.

کمک به داشتن رژیم غذایی سالم تر

اگر خودتان یا یکی از افرادی که می شناسید پروتز مصنوعی یا بریج دارید، احتمالاً می دانید که فهرستی از غذاها وجود دارند که باید از آنها بپرهیزید، از جمله مغزها، کره مغزها، دانه ها، دانه های کاملی مانند پاپ کورن، برخی سبزیجات خام خاص مانند هویچ ها و بلال، و برخی میوه ها مانند سیب و گلابی.

این فهرست اکثر غذاهای سالم را شامل می شود. میوه ها و سبزیجات سرشار از مواد مغذی هستند که با سلامت قلب ارتباط دارند. و میوه ها، مغزها، دانه ها، و دانه های کامل منابع غنی از فیبر هستند، که با خطر کمتر انواع بیماری ها شامل بیماری قلبی، دیابت نوع 2، چاقی، و برخی از انواع سرطان ها ارتباط دارند. وقتی ایمپلنت دندانی دارید، لازم نیست یک فهرست از غذاهای سالم را کنار بگذارید که برای سلامت شما فوق العاده هستند.