پوسیدگی دندان های مجاور ناشی از ایمپلنت های دندانی

گرچه نرخ موفقیت ایمپلنت های دندانی بالا است، اما مشکلاتی می توانند اتفاق بیفتند. یکی از این مشکلات جابجا شدن دندان های طبیعی مجاور ایمپلنت انکیلوز شده (جوش خورده با استخوان اطراف خود) است که منجر به از دست رفتن تماس با دندان های مجاور (ICL) یا فاصله زیاد آنها می شود. از آنجا که از دست رفتن فاصله بین روکش روی ایمپلنت و دندان های مجاور با بروز پوسیدگی های دندانی ارتباط مستقیمی دارد، دندانپزشک ها باید از عواملی که می توانند روی پوسیدگی های دندانی ناشی از ایمپلنت ها تأثیر بگذارند آگاه باشند و دریابند کدام بیماران دندان های آنها مستعد بروز فاصله با ایمپلنت های کاشته شده هستند.

نرخ موفقیت ایمپلنت های دندانی

یکی از فاکتورهایی که نشان می دهد دندان بیمار نیاز به جایگزین دارد، نرخ بالای پوسیدگی دندان است. در حالی که جایگزینی دندان های طبیعی با ایمپلنت های دندانی نرخ موفقیت بالایی دارد، اما مشکلاتی نیز می توانند بروز پیدا کنند. یکی از مطالعاتی که در این زمینه انجام شده است نشان می دهد نرخ موفقیت ایمپلنت های دندانی پس از پنج سال 94 درصد و پس از ده سال 86 درصد است. با این حال، این مطالعات مشکلات یا شکست هایی که ممکن است ایمپلنت ها برای دندان های مجاور بوجود بیاورند را مورد توجه قرار نداده اند.

شاید این مطلب نیز برای شما مفید باشد:  بوی بد دهان تنها ناشی از ایمپلنت ها نیست!

 

 

تأثیر ایمپلنت روی دندان طبیعی مجاور

تأثیر ایمپلنت روی دندان طبیعی مجاور

دور شدن دندان ها و ایجاد فاصله از ایمپلنت ها

اخیراً در چندین مطالعه مشکلات ایمپلنت های دندانی که در نتیجه گسترش مداوم کرانیوفاشیال پس از جوش خوردن ایمپلنت بروز می یابند مورد بررسی قرار گرفته اند. یکی از این مشکلات که به آنها اشاره شده است جابجایی و دور شدن دندان مجاور ایمپلنت انکیلوز شده (جوش خورده با استخوان فک) است. تصور می شود احتمال جابجایی دندان های طبیعی مجاور ایمپلنت های دندانی و دور شدن از آنها، مخصوصاً در دندان های مولر و پرمولر، در نتیجه ادامه رشد فک، و در جهت مزیال بیشتر اتفاق بیفتد. این جابجایی ها موجب از بین رفتن تماس بین دندان ها یا بوجود آمدن فاصله بین روکش ایمپلنت و دندان طبیعی مجاور می شود.

مطالعات حاکی از این هستند که این افزایش فاصله می تواند در 30 تا 60 درصد موارد اتفاق بیفتد، و به طور میانگین در 1/52 درصد موارد، ظرف سه ماه تا 11 سال پس از قرار گیری روکش روی ایمپلنت، این اتفاق رخ می دهد. مطالعه دیگر حاکی از این است که میانگین زمانی برای ایجاد فاصله بین روکش ایمپلنت و دندان مجاور، پنج سال پس از قرار گیری روکش روی ایمپلنت است. نتایج اکثر مطالعات تأیید می کنند ایجاد فاصله بین ایمپلنت و دندان های مجاور از سمت مزیال روکش ایمپلنت های دندانی (78%) بیشتر از سمت دیستال (22%) رخ می دهد.

ایجاد فاصله بین ایمپلنت و دندان های مجاور و پوسیدگی دندان ها

از آنجا که فاصله بین روکش روی ایمپلنت های دندانی و دندان های طبیعی مجاور ارتباط مستقیمی با پوسیدگی دندان ها دارد، در افرادی که قرار است ایمپلنت دندانی دریافت کنند سلامت دهان و دندان فرد از اهمیت ویژه ای برخوردار است. دندانپزشک ها باید از عواملی که منجر به پوسیدگی ناشی از ایمپلنت های دندانی می شوند آگاهی داشته باشند زیرا بیشتر می توانند منجر به ایجاد فاصله شوند. در غیر اینصورت بیمارانی که مستعد این مشکل هستند، مراقبت ها و اقدامات پیشگیرانه را از دست خواهند داد.

شاید این مطلب نیز برای شما مفید باشد:  بوی بد دهان و بیماری لثه

عواملی که منجر به پوسیدگی های ناشی از ایمپلنت های دندانی می شوند

  • افزایش زاویه پلان فك پايين – فرانکفورت (FMA) منجر به افزایش فشار روی دندان های طبیعی جلویی می شود که افزایش فاصله ایمپلنت و دندان های اطراف را در پی خواهد داشت.
  • ناهماهنگی بین اجزاء مختلف ایمپلنت می تواند منجر به جابجایی فشار شود.
  • افزایش تماس روکش های سرامیکی پس از کار گذاشتن
  • تغییر در الگوی وارد آمدن فشار اکلوزال از سوی بیمار، مخصوصاً پس از آنکه فک مخالف با کمک دندان های مصنوعی احیاء می شود.

نظارت، درمان، و پیشگیری

برای دندانپزشک ها آگاهی داشتن از پوسیدگی های ناشی از ایمپلنت های دندانی ضروری است تا تصاویر رادیوگرافی لازم را بگیرند و معاینات بالینی را انجام دهند تا افزایش فاصله ایمپلنت و دندان های طبیعی را قبل از گسترش و پیشرفت پوسیدگی تشخیص دهند. به محضی که دندان های کنار ایمپلنت ها تحت تأثیر پوسیدگی قرار می گیرند خارج کردن روکش روی ایمپلنت یا حتی خود ایمپلنت ضروری است. برای پیشگیری از این مشکلات، افرادی که شواهد ذکر شده در این مقاله را دارند می توانند از روکش های پیچ شونده روی ایمپلنت ها یا از ریتینر اسیکس استفاده کنند تا از جابجا شدن دندان ها جلوگیری کنند.

 

 

تأثیر ایمپلنت روی دندان طبیعی مجاور

تأثیر ایمپلنت روی دندان طبیعی مجاور

دیگر آسیب های ناشی از ایمپلنت های دندانی

آسیب های دیگری که می توانند ایمپلنت های دندانی به دندان های مجاور خود وارد کنند می توانند ناشی از خطا در مشخص نمودن فاصله با دندان های مجاور طی تست های رادیولوژی، جایگذاری و زاویه اشتباه، آسیب مستقیم در نتیجه استفاده از فیکسچرهای خیلی بلند به دلیل ارتفاع ناکافی استخوان باقی مانده آلوئولار، آسیب های مستقیم ناشی از تولید گرمای زیاد در طول فرایند برش استخوان باشند. متعاقباً بواسطه مورد هجوم قرار گرفتن فضای لیگامان پریودنتال، خونرسانی با مشکل مواجه می شود و در نهایت به از دست رفتن حیات بافت های اطراف ریشه دندان مجاور ختم می شود؛ بنابراین نرخ بروز ضایعات پری آپیکال افزایش می یابد. علاوه بر این، احتمال جابجایی دندان نیز افزایش می یابد.

شاید این مطلب نیز برای شما مفید باشد:  بازسازی و پیوند استخوان لثه پیش از کاشت ایمپلنت فوری

دندان آسیب دیده مجاور ممکن است نیاز به درمان های اندودانتیک یا اِپیکواِکتومی داشته باشد؛ در صورتی که علائم تداوم داشته باشند، ممکن است لازم باشد دندان کشیده شود.

0/5 (0 نظر)
0 پاسخ

پاسخ دهید

میخواهید به بحث بپیوندید؟
مشارکت رایگان.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *