نوشته‌ها

کشیدن سیگار هنوز هم یکی از عادات شایع است. افزایش تجمع پلاک های دندانی، بروز ژنژیویت و پریودنتیت بیشتر، و نرخ بالاتر از دست رفتن دندان ها، و افزایش تحلیل بیشتر استخوان آلوئولار در بین افراد سیگاری مشاهده می شود. کشیدن سیگار می تواند روی روند بهبود زخم نیز تأثیر منفی داشته باشد، و در نتیجه موفقیت پیوند استخوان و کاشت ایمپلنت های دندانی را با مشکل مواجه سازد. جراحی های پیوند استخوان و لیفت سینوس نیز از جمله فرایندهای شایع هستند که در کنار جراحی کاشت ایمپلنت انجام می شوند. در گزارش تحقیقات انجام شده در این مورد تأیید شده است که بین کشیدن سیگار و شکست ایمپلنت های دندانی و دیگر جراحی های مرتبط با آن (پیوند استخوان، تقویت سینوس ماگزیلا) ارتباط مستقیم وجود دارد. در این مقاله قصد داریم به جزئیات این ارتباط بپردازیم.

حفره دهان، پریودنشیوم، و ایمپلنت های دندانی

در بین افراد سیگاری، افزایش انباشته شدن پلاک های دندانی منجر به افزایش نرخ ژنژیویت، پریودنتیت، از دست رفتن دندان، و تحلیل تیغه استخوان آلوئولار می شود که مکانیزم اصلی که در آن تنباکو روی بافت های پریودنتال تأثیر می گذارد کاملاً شناخته شده نیست. این احتمال وجود دارد که کشیدن سیگار با تغییر واکنش میزبان و/ یا تخریب مستقیم سلول های پریودنتال تأثیر سیستمیک مستقیم دارد.

در برخی شرایط بی دندانی خاص، استفاده از ایمپلنت های اندوسئوس نسبت به گذشته بیشتر افزایش یافته است. در تحقیقات صورت گرفته روی عوامل مختلف که منجر به شکست ایمپلنت های دندانی می شوند مشخص شده است که کشیدن سیگار بیشترین تأثیر را دارد، تا جایی که حتی نرخ شکست ایمپلنت ها قبل از بارگذاری (قرار گیری روکش دندانی روی ایمپلنت)، در افراد سیگاری بالاتر از دیگر افراد است.

 

 

رابطه شکست ایمپلنت های دندانی و کشیدن سیگار

رابطه شکست ایمپلنت های دندانی و کشیدن سیگار

تأثیر منفی دود سیگار روی بهبود زخم

تحقیقات نشان داده اند که دود سیگار روی بهبود زخم تأثیر منفی می گذارد. اختلال تنفسی آرتریولار و کاهش جریان خون در واکنش به کشیدن سیگار مشاهده می شوند. مواد سمی که از دود آن تولید می شوند، از جمله نیکوتین، مونواکسید کربن، و هیدروژن سیانید به عنوان ریسک فاکتورهایی شناخته شده اند که در روند بهبود زخم اختلال ایجاد می کنند. کشیدن سیگار بهبود زخم در فرایندهای جراحی مختلف مانند جراحی های ارتوپدی (آرتروپلاستی لگن یا زانو)، جراحی پلاستیک (فرایندهای انتخابی زیبایی، جراحی های زیبایی و درمانی سینه، انتقال بافت آزاد، و فرایند های کاشت پروتز) را با مشکل مواجه می سازد. علاوه بر این، کشیدن سیگار روند بهبود پس از جراحی های خط لثه را نیز با مشکل مواجه می سازد.

جراحی های مرتبط با کاشت ایمپلنت

بیمارانی که بیماری لثه داشته اند یا برای مدت طولانی دندان نداشته اند ممکن است با تحلیل استخوان و لثه مواجه شوند که برای جبران این تحلیل نیاز به جراحی های دیگر دارند. رایج ترین فرایندهای تقویت برای کاشت ایمپلنت های دندانی عبارتند از بازسازی هدایت شده استخوان، جراحی لیفت سینوس، و پیوند استخوان. بازسازی هدایت شده استخوان بسیار رایج است که برای تقویت استخوان انجام می شود تا نتایج کاشت ایمپلنت در دراز مدت موفقیت آمیزتر باشند. جراحی لیفت سینوس نیز نتایج قابل پیش بینی دارد و نرخ موفقیت کاشت ایمپلنت ها بالای 90% بوده است. این فرایند بی خطر می باشد، و تنها مشکلات اندکی ممکن است بروز پیدا کنند و اکنون یکی از فرایندهای قابل قبول دهانی است.

جالب توجه است که کشیدن سیگار برای فرایندهایی مانند بازسازی استخوان و پیوند استخوان خطرناک است. قابل پیش بینی بودن و میزان بازسازی پریودنتال با کشیدن سیگار در ارتباط هستند. کشیدن سیگار روی نتایج درمان تأثیر عکس دارد، که می توان با اندازه گیری سطوح پیوند بالینی داخل استخوان، مورد ارزیابی قرار گیرد. در تحقیقات نشان داده شده است، قرار گیری ایمپلنت داخل استخوانی که جراحی پیوند داشته است، با کشیدن سیگار با مشکل مواجه می شود.

 

 

رابطه شکست ایمپلنت های دندانی و کشیدن سیگار

رابطه شکست ایمپلنت های دندانی و کشیدن سیگار

عامل شکست جراحی های دهان در افراد سیگاری

در بیماران سالم که سیگار نمی کشند، کاشت ایمپلنت های دندانی با نرخ موفقیت تقریباً بالایی همراه بوده است. به همین دلیل است که آنها به مؤثرترین گزینه برای جایگزینی دندان های از دست رفته تبدیل شده اند. با این حال، نرخ شکست ایمپلنت های دندانی در افرادی که سیگار می کشند بالای 15 درصد است. زیرا احتمال بروز عفونت پس از کاشت ایمپلنت در افراد سیگاری بیشتر است و همانطور که گفته شد، روند بهبود در آنها با مشکل مواجه می شود.

گرما و سمومی که از دود سیگار منتشر می شوند، از جمله نیکوتین، مونواکسید کربن، و هیدروژن سیانید به عنوان ریسک فاکتورهایی شناخته شده اند که می توانند بهبود را با مشکل مواجه سازند، و در نتیجه روی موفقیت این فرایندهای جراحی تأثیر بگذارند. مصرف مداوم تنباکو منجر به کاهش جریان خون به بافت های لثه و استخوان اطراف ایمپلنت های دندانی می شود، که منجر به کندتر شدن روند بهبود پس از جراحی های دهان می شود.

ایمپلنت های دندانی با روش جراحی داخل دهان کار گذاشته می شوند و نیاز به یک دوره چهار تا شش ماهه دارند تا بهبود پیدا کنند، که در طول آن، استخوان به تدریج با پست هر ایمپلنت پیوند می خورد. این فرایند سنگین نیاز به سلامت خوب بیمار دارد. خبر خوب اینکه با ترک سیگار نیز می توان کمک کرد نرخ موفقیت کاشت ایمپلنت های دندانی بالا برود. در هر صورت مهم است بیمار پس از دریافت ایمپلنت های دندانی کشیدن سیگار را ترک کند.

برای به حداقل رساندن احتمال شکست درمان کاشت ایمپلنت های دندانی از هیچ تلاشی نباید فرو گذار کرد. عللی که می توانند منجر به شکست ایمپلنت های دندانی شوند، به سه دسته تقسیم می شوند: عوامل باکتریایی، اکلوزال (عوامل مکانیکی)، و عوامل سیستمیک و روانی. همه شکست های ایمپلنت های دندانی باید با دقت تجزیه و تحلیل شوند و مورد ارزیابی قرار بگیرند تا علل آنها شناسایی شوند و از بروز مجدد آنها در آینده پیشگیری شود. شکست ایمپلنت های دندانی باید به صورت مستند درآید و مورد استفاده قرار گیرند تا هنگام طرح درمان در آینده برای کاشت ایمپلنت های دیگر، مورد استفاده قرار گیرند.

تصاویر رادیوگرافی پانورامیک، قالب های تشخیصی، سوابق پزشکی و دندانپزشکی، و راهنمای جراحی از جمله استانداردهای مراقبتی قابل قبول قبل از آغاز فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی هستند. شناسایی و مدیریت کمبود مواد غذایی یکی از زمینه چینی های مفید برای کاشت موفق ایمپلنت های دندانی است، که در مقاله های قبل به آنها پرداخته ایم.

در این مقاله قصد داریم به عواملی بپردازیم که با رعایت آنها می توانید از شکست ایمپلنت های دندانی پیشگیری کنید.

 

 

جلوگیری از شکست کاشت ایمپلنت های دندانی

جلوگیری از شکست کاشت ایمپلنت های دندانی

فرد باید گزینه ای مناسب برای کاشت ایمپلنت باشد.

همه افرادی که قصد کاشت ایمپلنت های دندانی را دارند، گزینه های مناسبی برای کاشت ایمپلنت های نیستند. فرد ایده آل برای کاشت ایمپلنت های دندانی باید از سلامت عمومی کافی برخوردار باشد، لثه های سالمی داشته باشد، و بافت استخوان او به اندازه کافی باشد. بافت کافی استخوان و لثه برای حمایت پست ایمپلنت الزامی هستند. بعلاوه، سن خیلی پایین نیز باعث می شود از تعداد افرادی که قصد استفاده از ایمپلنت ها را دارند کاسته شود. واقعیت این است، افرادی که استخوان ها و صورت آنها هنوز در حال رشد است و به احتمال زیاد، این اجزاء آنها تا قبل از 20 سالگی شکل نگرفته است، در این گروه قرار می گیرند.

پیشگیری از پری ایمپلنتایتیس

یکی از شایع ترین علل شکست ایمپلنت های دندانی بروز پری ایمپلنتایتیس است، شرایطی که در آن بافت لثه ها و استخوان اطراف ایمپلنت عفونی می شود، که می تواند منجر به بروز مشکلات پیچیده ای مانند تحلیل استخوان و شکست ایمپلنت شود. تنها راه برای پیشگیری از بروز این مشکل رعایت بهداشت دهان و دندان ها است.

 

جلوگیری از شکست کاشت ایمپلنت های دندانی

جلوگیری از شکست کاشت ایمپلنت های دندانی

اهمیت رعایت بهداشت دهان و دندان چند برابر می شود

شاید چنین به نظر نرسد، اما بهترین راه برای سالم نگه داشتن ایمپلنت های دندانی رعایت بهداشت دهان و دندان ها است. روزانه دو مرتبه مسواک زدن و یک مرتبه کشیدن نخ دندان، و نیز استفاده از دهانشویه های آنتی باکتریال فاقد الکل، باید بخشی از بهداشت روزانه فرد باشد.

کشیدن سیگار ممنوع!

کشیدن سیگار نه تنها باعث می شود مزه غذاها از بین برود، بلکه باعث می شود خوشمزه ترین غذاها بی مزه احساس شوند. تحقیقات زیادی نشان داده اند که کشیدن سیگار تا میزان زیادی می تواند خطر شکست ایمپلنت های دندانی را افزایش دهد. افرادی که سیگار می کشند اغلب تأخیر در بهبود بافت ها، باز شدن زخم ها، و عفونت پس از فرایندهای جراحی را تجربه می کنند، که احتمالاً نتیجه فعالیت های سموم (نیکوتین، مونوکسید کربن، و سیانید  cyanide- سیانور) داخل دود سیگار هستند. برخی دندانپزشک ها از کاشت ایمپلنت های دندانی برای افراد سیگاری خودداری می کنند.

افراد سیگاری باید این عادت خود را ترک کنند. اگر افرادی که قرار است کاشت ایمپلنت داشته باشند نخواهند مصرف تنباکو را ترک کنند، دندانپزشک می تواند تأثیرات منفی سیگار، پیپ، و دیگر دخانیات روی قلب را مورد تأکید قرار دهد. دیگر علل دندانی ترک سیگار عبارتند از بیماری پریودنتال، هالیتوزیس (بوی بد دهان)، ایجاد لکه روی دندان ها، استوماتیت (ورم دهان) ناشی از نیکوتین، و خونریزی لثه.

 

 

جلوگیری از شکست کاشت ایمپلنت های دندانی

جلوگیری از شکست کاشت ایمپلنت های دندانی

تغذیه سالم داشته باشید

تغذیه فردی که کاشت ایمپلنت داشته است، با باقی ماندن موفق ایمپلنت های دندانی در جای خود، یا شکست آنها، ارتباط مستقیم دارد. گرچه قرار است ایمپلنت های دندانی درست شبیه دندان های طبیعی عمل کنند اما سعی کنید از خوردن غذاهایی که به ایمپلنت ها فشار زیادی وارد می کنند بپرهیزید- مخصوصاً در طول مرحله اسئواینتگریشن. باید از خوردن آبنبات ها و خوراکی های سفت مانند چوب شور، و نیز غذاهای حاوی قند زیاد بپرهیزید، زیرا این نوع غذاها منجر به رشد باکتری و به خطر افتادن ایمپلنت های دندانی می شوند.

برای دریافت ایمپلنت های دندانی عجله نکنید

پس از قرار گرفتن پست برای ایمپلنت های دندانی، باید روند اسئواینتگریشن اتفاق بیفتد. این اتفاق زمانی رخ می دهد که پست و استخوان فک با یکدیگر جوش می خورند. تکمیل درست این فرایند برای موفقیت ایمپلنت های دندانی حائز اهمیت است. در صورتی که قبل از اتمام این فرایند روی ایمپلنت روکش قرار داده شود، فشاری که در نتیجه جویدن به ایمپلنت وارد می شود، باعث می شود جوش خوردن کامل صورت نگیرد و کاشت ایمپلنت با شکست مواجه شود.

برای انتخاب پزشک معالج خود دقت کنید

مهارت و تخصص جراح در کاشت درست ایمپلنت از اهمیت ویژه ای برخوردار است، زیرا اگر با یک ذره اشتباه، ایمپلنت اندکی به عصب نزدیک شود منجر به بروز دردهای شدید خواهد شد که تنها راه حل آن برداشتن ایمپلنت خواهد بود. با تحقیق در رابطه با سوابق درمانی پزشک خود از این موضوع اطمینان حاصل نمایید.

پیوند لثه و استخوان در صورت نیاز

در صورتی که پایه و اساس کافی برای کاشت ایمپلنت فراهم نشود، احتمال شکست این درمان چند برابر خواهد شد. ایمپلنت های دندانی نیاز دارند بافت استخوان و لثه از عمق کافی برخوردار باشد تا بتواند آنها را درون خود نگه دارد. در صورت لزوم پزشک قبل از کاشت ایمپلنت باید پیوند استخوان و لثه را انجام دهد.

طی 30 سال گذشته، ایمپلنت های دندان به عنوان بهترین جایگزین برای دندان های از دست رفته یا دندان هایی که به شدت آسیب دیده اند مورد استفاده قرار گرفته اند. با وجود ایمپلنت های دندان فرد به راحتی می تواند هر چه دوست دارد بخورد، بخندد، عطسه کند و به شکلی زندگی کند که انگار دندان های واقعی هستند. ایمپلنت های دندان نه تنها گزینه هایی قابل اعتماد برای جایگزینی دندان ها هستند، بلکه قوی ترین جایگزین های ممکن برای آنها نیز هستند.

هر چند ایمپلنت های دندان قابل مقایسه با هیچ درمان دیگری برای جایگزینی دندان های از دست رفته نیستند، اما شاید فکر کنید “استحکام ایمپلنت های دندان در مقایسه با دندان های طبیعی چگونه است؟” این پرسش هیچ پاسخ قطعی ندارد. پاسخ آن به میزان سلامت دهان و دندان فرد، میزان استحکام استخوان ها، و نیز استحکام کنونی دندان های طبیعی او بستگی دارد.

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

مقایسه دندان های طبیعی و ایمپلنت های دندان

در مقایسه با دندان های طبیعی، ایمپلنت ها مزایایی دارند که عبارتند از:

ایمپلنت دندان داخل استخوان فک قرار می گیرد، در حالی که دندان طبیعی داخل لثه قرار دارد.

عملکرد ایمپلنت های دندان دقیقاً شبیه دندان های واقعی است. به جای ریشه های دندان های طبیعی، دندان مصنوعی روی پست تیتانیومی ایمپلنتی قرار می گیرد که با کمک جراحی درون استخوان فک قرار می گیرد. به مرور زمان، طی فرایندی به نام اسئواینتگریشن osseointegration استخوان فک پیرامون ایمپلنت تیتانیومی بهبود می یابد. استحکام استخوان فک بیمار و نیز توانایی بهبود این استخوان پیرامون ایمپلنت، تأثیر مستقیم روی استحکام و دوام ایمپلنت دارد.

بر خلاف دندان های طبیعی، ایمپلنت به شکلی متفاوت عمل خواهد کرد، زیرا به جای ریشه های دندان که داخل لثه قرار دارند، داخل استخوان قرار داده می شود. دندان های طبیعی اجازه دارند جابجا شوند، زیرا با الیاف لیگامان پریودنتال به داخل لثه ها متصل هستند، در حالی که ایمپلنت های دندان اصلاً جابجا نمی شوند. در برخی شرایط، ایمپلنت های دندان قوی تر از دندان های طبیعی هستند و بهتر از دندان های طبیعی قادر به تحمل فشار هستند.

به عنوان مثال، اگر با بیماری لثه یا پوسیدگی دندان مواجه شوید، دندان ها داخل دهان مقاومت خود را از دست خواهند داد. دندان هایی که لثه پیرامون آنها بیمار است احتمال دارد از روی خط لثه جابجا شوند و زمانی که فرد به غذاهای سفت گاز می زند ممکن است احساس کند دندان لق است. در حالی که تحت همین شرایط، ایمپلنت های دندان می توانند سفت و محکم در جای خود باقی بمانند، در واقع در برابر عفونت نیز مقاوم تر هستند.

بهترین راه برای حفظ سلامت و استحکام ایمپلنت های دندان حفظ سلامت و استحکام لثه ها و استخوان فک است. به همین دلیل اغلب پیش از کاشت ایمپلنت دندان نیاز است بیمار تحت جراحی پیوند استخوان قرار گیرد. پیوند استخوان می تواند موجب افزایش استحکام استخوان فک شود، در نتیجه می تواند به راحتی اطراف ایمپلنت جوش بخورد و بهبود یابد.

اهمیت پیوند استخوان برای داشتن ایمپلنتی مستحکم

شاید ایده پیوند استخوان اندکی هراس انگیز باشد. با این حال، یکی از مثبت ترین کارهایی است که می توان برای حفظ سلامت دهان پس از افتادن دندان انجام داد. با از دست رفتن یک دندان یا کشیدن آن، استخوان زیر آن دیگر چیزی برای حفاظت از ساختار خود ندارد. با گذشت زمان، روند تحلیل استخوان به تدریج آغاز می شود، تا زمانی که یک تیغه درون استخوان باقی بماند. در منطقه ای که دندان از دست رفته است، سطح استخوان فک و بافت لثه نسبت به منطقه اطراف خود به شکل قابل توجهی کاهش خواهد یافت. در صورتی که این مشکل درمان نشود، استخوان فک پیرامون آن نیز ممکن است ضعیف شود و دیگر دندان ها نیز با خطر شل شدن و افتادن مواجه شوند.

پیوند استخوان فرایند ساده ای است که با این شرایط مقابله می کند و سال هاست که به عنوان راهی برای تقویت استخوان یک منطقه مشخص انجام می شود. برای پیوند استخوان در استخوان فک، به سادگی یک تکه کوچک استخوان از جای دیگر بدن گرفته می شود، سپس استخوان جدید در قسمت از بین رفته در فک کاشته می شود. این فرایند، تولید مجدد استخوان را تحریک می کند و بافت پیوندی را به بافت موجود استخوان فک متصل می کند.

این فرایند اجازه می دهد ایمپلنت دندانی شانس بیشتری برای پیوند صحیح و کامل با استخوان فک داشته باشد و خطر شل شدن و بیرون افتادن آن کاهش خواهد یافت. حسن پیوند استخوان این است که می توان آن را در طول مرحله نخست درمان کاشت ایمپلنت انجام داد، به همین دلیل نیاز نیست نگران مراجعات بیشتر به دندانپزشک باشید. بهترین نکته مربوط به انجام پیوند استخوان این است که این جراحی طول عمر و موفقیت کاشت ایمپلنت های دندان را افزایش می دهد، بدون اینکه زمان بهبود پس از جراحی کاشت ایمپلنت را افزایش دهد.

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

ایمپلنت ها از جنس تیتانیوم هستند، به همین دلیل استحکام آنها از دندان های طبیعی بیشتر است.

تیتانیوم یکی از محکم ترین موادی است که در حال حاضر در صنعت دندانپزشکی مورد استفاده قرار می گیرد، آلیاژی که دچار خوردگی و پوسیدگی نمی شود، در نتیجه بهترین ماده برای ساخت پست ها و پیچ های ایمپلنت است. علاوه بر این، به خوبی با استخوان فک جوش می خورد و سازگار با بدن انسان است، در نتیجه احتمال پس زده شدن آن از سوی بدن بیمار بسیار پایین است.

ایمپلنت ها بر خلاف دندان طبیعی پوسیده نمی شوند!

با قرار گرفتن دندان های طبیعی در معرض مواد قندی، باکتری های موجود در دهان اسیدی تولید می کنند که سطح دندان های طبیعی را هدف قرار می دهد و منجر به پوسیدگی مینای دندان خواهد شد در حالی که تیتانیوم نیز مانند سرامیکی که برای ساخت دندان مصنوعی روی ایمپلنت مورد استفاده قرار می گیرد، در برابر اسیدها نفوذ ناپذیر است در نتیجه در این مورد نیز دوام ایمپلنت دندانی از دندان های طبیعی بیشتر است.

ایمپلنت های دندانی بر خلاف دندان طبیعی نمی شکنند!

پست ها و اباتمنت های ایمپلنت های دندان قوی تر از ریشه های دندان های طبیعی هستند. در صورتی که اتفاقی هم رخ دهد برای روکش ایمپلنت دندان رخ می دهد و در صورت سوء استفاده از آن دچار شکستگی خواهد شد که با یک فرایند ساده می توان آن را تعویض کرد، در حالی که خود ایمپلنت در برابر ضربه مقاوم است، بر خلاف دندان طبیعی که طی حادثه امکان دارد از ریشه شکسته شود.

ایمپلنت دندان چقدر دوام دارد؟

در صورتی که به درستی از ایمپلنت نگهداری شود، خود ایمپلنت می تواند یک عمر دوام داشته باشد، با این فرض که بیمار هر سال دو مرتبه برای چکاپ به دندانپزشک نیز مراجعه نماید. با این حال، روکش یا همان دندان مصنوعی که روی ایمپلنت قرار می گیرد پیش از آنکه پوسیدگی طبیعی بتواند موجب شود دندان نیاز به تعویض داشته باشد، حدود 10 تا 15 سال دوام خواهد داشت، هر چند بهداشت خوب دهان و دندان می تواند عمر آن را به بیش از 15 سال افزایش دهد.

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

چه عواملی می توانند باعث شکست درمان ایمپلنت شوند؟

در صورتی که از ایمپلنت ها به درستی مراقبت شود، می توانند برای مدت زمانی طولانی دوام داشته باشند، اما عوامل مختلفی هستند که می توانند موجب افتادن ایمپلنت ها زودتر از زمان مقرر شوند. افرادی که به دیابت مبتلا هستند یا از قبل شرایط پزشکی خاصی، مانند سرطان داشته اند، احتمال شکست ایمپلنت های کاشته شده در آنها افزایش می یابد.

محل ایمپلنت داخل دهان نیز از جمله عواملی است که روی طول عمر ایمپلنت دندانی تأثیر خواهد داشت. ایمپلنت هایی که در عقب دهان قرار می گیرند بیشترین فشار ناشی از جویدن را تحمل می کنند که می تواند موجب شود خیلی سریع تر از ایمپلنت هایی بیفتند که در قسمت های جلوی دهان واقع شده اند.

مانند دندان های طبیعی، ایمپلنت های دندانی نیز به مراقبت های منظم نیاز دارند که با مسواک زدن و کشیدن نخ دندان برای تمیز کردن فضای دهان قابل دستیابی است. در موارد حاد، عدم انجام مراقبت های صحیح دهان و دندان ها می تواند منجر به بروز بیماری پریودنتال (لثه) شود، که یکی دیگر از عواملی است که می تواند مانع موفقیت کاشت ایمپلنت های دندان شود.