تمایل بسیاری از بیماران به داشتن دندان هایی “بی عیب و نقص” و لبخندی درخشان، در دندانپزشکی اهمیت روز افزونی پیدا کرده است. بلیچینگ یک روش درمانی حتی برای سفید و روشن کردن دندان هایی است که به شدت بد رنگ شده اند. این کار ظرف مدت کوتاهی انجام می شود.

علل تغییر رنگ دندان ها

تغییر رنگ دندان ها به دلایل مختلفی اتفاق می افتد. در بین همه آنها مصرف قهوه، برخی از انواع خاص چای ها، نوشیدنی های فاقد الکل، برخی ادویه ها، (از قبیل کاری، زعفران، کورکوما) و خوراکی های دیگر (مانند سس سویا، گیلاس، بلوبری، و توت فرنگی) و همچنین کشیدن سیگار باعث می شوند به جا ماندن رنگدانه ها روی دندان ها و جذب آنها به داخل مینای دندان افزایش پیدا کند. از دیگر عوامل مؤثر روی سفیدی طبیعی دندان ها عبارتند از برخی داروهای خاص، و نیز خمیر دندان ها و دهانشویه های رنگی. آخرین عوامل که البته کم اهمیت هم نیستند، سن، و بهداشت دهانی شخصی هستند که تأثیر اصلی را روی تغییر رنگ دندان ها دارند.

متأسفانه با مسواک زدن با دقت دندان ها نمی توان تغییر رنگ آنها را از بین برد. گرچه تغییر رنگ سطحی می تواند با درمان های تخصصی و حرفه ای در مطب زدوده شوند، اما تنها درمان بلیچینگ می تواند باعث درخشش دندان های شما شود. اکثر دندانپزشکان دو نوع درمان برای سفید کردن دندان ها ارائه می دهند، آفیس بلیچینگ (سفید کردن دندان ها داخل مطب) و هوم بلیچینگ (سفید کردن دندان ها در منزل). قبل از پرداختن به بلیچینگ، یک درمان تخصصی بهداشتی دهان و دندان برای خلق نقطه آغاز ایده آل برای بلیچینگ توصیه می شود.

بلیچینگ و سفید کردن دندان ها

بلیچینگ و سفید کردن دندان ها

آفیس بلیچینگ

آفیس بلیچینگ در مطب انجام می شود. قبل از درمان معاینه دقیق دندان ها، همراه با مشاوره کامل انجام می شود. برای بلیچینگ، ماده سفید کننده روی سطح دندان ها اعمال می شود، غلظت این ماده بویژه بر اساس کسب بیشترین نتیجه انتخاب می شود. مواد فعال داخل ماده سفید کننده به داخل دندان نفوذ می کنند، جایی که رادیکال های اکسیژن شکل می گیرند، که رنگدانه های روی سطح دندان ها را در هم می شکند.

که در پی آن دیگر روی سطح دندان ها وجود نخواهند داشت. این واکنش “تغییر رنگ” با استفاده هدفمند از نور ال ای دی آبی، که طول موج خاصی دارد، تشدید می شود. به همین دلیل، مولکول های رنگ حتی بیشتر فعال می شوند و بنابراین می تواند با ژل بلیچ کننده واکنش سریع تری نشان دهد. معمولاً سه دوره درمانی لازم است. به عنوان یک قانون کلی، زمان درمان کامل (بدون معاینه و مشاوره) حدود 45 تا 50 دقیقه است.

بلیچینگ و سفید کردن دندان ها

بلیچینگ و سفید کردن دندان ها

هوم بلیچینگ

برای هوم بلیچینگ تری های شخصی ساخته می شوند. تری ها با ژل سفید کننده پر می شوند و باید به مدت چهار تا پنج روز، هر بار به مدت یک تا دو ساعت روی دندان ها قرار بگیرند. دندانپزشکان دستور العمل های دقیق پیرامون درمان را به بیماران خوئ می دهند.

هوم بلیچینگ در منزل، اما تحت نظارت دندانپزشک انجام می شود، بنابراین، قابل مقایسه با محصولات بلیچینگ  OTC نیستند. علاوه بر این، گزینه دوم کم هزینه تر است، اما کاملاً واضح است که از نظر ایمنی و طول مدت اثر نسبت به سفید کردن تخصصی دندان ها توسط دندانپزشک در رتبه پایین تری قرار دارد. علاوه بر این، مواد فعال (و بنابراین اثر) آن ضعیف تر از موادی هستند که در بلیچینگ تخصصی دندان ها استفاده می شوند.

دندان های با بلیچینگ چگونه سفید می شوند؟

تأثیر این درمان در بیماران مختلف متفاوت است و از بین عوامل مختلف به میزان تغییر رنگ دندان ها در زمان سفید کردن دندان ها، و نیز واکنش بخ درمان بستگی دارد. در مورد هوم بلیچینگ، نظم عامل اصلی است و بیمار باید تری ها را با ژل سفید کننده همانطور که در مطب برای آنها توضیح داده شده است استفاده کرد تا به نتایج مطلوب دست پیدا کرد. به عنوان یک قانون، دندان ها تا چند درجه می توانند روشن تر شوند، به گونه ای که بعد از درمان بیمار بتواند از درخشش لبخند خود لذت ببرد.

تأثیر بلیچینگ دندان چه مدت دوام خواهد داشت؟

تفاوت های فردی وجود دارند، که از بین همه عوامل عادات رژیم غذایی و بهداشت فردی بیمار از بقیه مهم تر هستند. در طول دوره درمان دستور العمل های لازم برای پاکسازی دندان ها به شما داده خواهند شد تا بتوانید اثر بلیچینگ را تا حد امکان حفظ کنید. در صورت لزوم، درمان پس از چند ماه مجدداً تکرار خواهد شد.

آیا بلیچینگ برای همه افراد مؤثر است؟

سفید کردن دندان اساساً برای همه بیماران ممکن است. با این حال، مطالعات بالینی حاکی از این هستند که، بخش بسیار اندکی از جامعه (کمتر از پنج درصد) پس از بلیچینگ تغییرات چندانی را تجربه نمی کنند.

آفیس بلیچینگ یا هوم بلیچینگ، کدامیک برای من بهتر است؟

این پرسش نمی تواند به طور کلی پاسخ داده شود. بهترین راهکار برای هر مورد فردی به عوامل متعددی بستگی خواهد داشت و به صورت شخصی با دندانپزشک در مورد آن تصمیم گیری خواهد شد. با این حال، بر اساس تجربه ما، ترکیبی از درمان های هوم بلیچینگ و آفیس بلیچینگ مؤثر است.

آیا بلیچینگ برای دندان ها مضر است؟

سفید کردن تخصصی دندان ها توسط دندانپزشک روشی بی خطر است و معمولاً دندان ها با انجام آن هیچ آسیبی نمی بینند.

بلیچینگ و سفید کردن دندان ها

بلیچینگ و سفید کردن دندان ها

آیا بلیچینگ با درد همراه است؟

درمان بدون درد است، اما پس از بلیچینگ، ممکن است دندان ها به مدت چند روز حساس باشند. این یک واکنش کاملاً طبیعی است، که پس از یک دوره کوتاه زمانی از بین می رود و با استفاده از داروهای خاصی می تواند کاهش پیدا کند، که بیماران در مطب دریافت می کنند.

روز به روز شواهد بیشتری به این نکته اشاره دارند که بیماری لثه موجب افزایش خطر دیگر مشکلات برای سلامت، از جمله فشار خون بالا، می شود. مطالعه جدیدی که به مرور تحقیقات گذشته پرداخته است حاکی از این است که هر چه بیماری لثه شکل وخیم تری داشته باشد، خطر بالا رفتن فشار خون نیز افزایش خواهد یافت.

بر اساس مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC)، 2/47 درصد از افراد 30 ساله و بالاتر یکی از اشکال بیماری لثه را دارند، و حدود 32 درصد از همه افراد بزرگسال در ایالات متحده فشار خون بالا دارند.

گرچه ممکن است اینگونه به نظر برسد که این دو وضعیت هیچ ارتباطی با یکدیگر ندارند، اما مطالعات اخیر حاکی از این هستند که بین وجود بیماری لثه و افزایش خطر فشار خون بالا ارتباطی خیره کننده وجود دارد. اکنون، مطالعه ای روی تحقیقات اخیر که به این موضوع پرداخته بودند تأیید می کند که، بر اساس شواهدی که تاکنون بدست آمده اند، افرادی که پریودنتیت دارند- یکی از اشکال پیشرفته بیماری لثه- به نظر می رسد که بیشتر در معرض خطر فشار خون بالا باشند.

علاوه بر این، طبق یافته های این بررسی که در مجله قلب و عروق به چاپ رسیده است، هر چه پریودنتیت وخیم تر باشد، خطر بالا رفتن فشار خون نیز افزایش خواهد یافت. در حقیقت، فشار خون بالا می تواند عامل اصلی حمله قلبی و سکته در بیمارانی باشد که پریودنتیت دارند.

تحقیقات پیشین حاکی از این بودند که بین پریودنتیت و فشار خون بالا ارتباط وجود دارد و درمان های دندانپزشکی موجب بهبود فشار خون می شوند، اما تا به امروز یافته ها بی نتیجه بوده اند.

فشار خون و بیماری لثه

فشار خون و بیماری لثه

ارتباط مستقیم بین بیماری لثه و فشار خون

محققان شواهدی که 81 مطالعه از 26 کشور ارائه داده بودند را مرور و تجزیه و تحلیل کردند. تحقیقات حاکی از این هستند که فشار خون متوسط شریانی در افراد مبتلا به پریودنتیت به طور قابل توجهی بالاتر است. بویژه، در بین افرادی که بیماری لثه داشتند، فشار خون سیستولیک (فشار خون در طول ضربان های قلب) و فشار خون دیاستولیک (فشار خون بین ضربان های قلب) به ترتیب 5/4 میلی متر جیوه (mm Hg) و 2 میلی متر جیوه بالاتر از افرادی بود که مشکل بیماری لثه را نداشتند.

تفاوت ها قابل چشم پوشی نیستند. افزایش متوسط 5 میلی متر جیوه فشار خون با 25 درصد از موارد افزایش خطر مرگ ناشی از حمله قلبی یا سکته ارتباط دارد.

بعلاوه، محققان دریافتند که بین پریودنتیت متوسط تا وخیم و 22 درصد خطر بالاتر فشار خون ارتباط وجود دارد، در حالی که آنها پریودنتیت وخیم را به 49 درصد خطر بالاتر این مشکل ربط می دهند.

آنها ابراز داشته اند که یک ارتباط خطی بین این دو مشاهده کرده اند- هر چه پریودنتیت وخیم تر باشد، احتمال بالا رفتن فشار خون بیشتر می شود. یافته ها حاکی از این هستند که بیمارانی که بیماری لثه دارند باید از این خطرات مطلع باشند و توصیه های لازم برای تغییر سبک زندگی برای پیشگیری از بالا رفتن فشار خون، مانند ورزش کردن و داشتن رژیم غذایی سالم به آنها داده شود.

علاوه بر این، محققان می خواهند ببینند آیا هیچ شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه بین درمان پریودنتیت و کاهش فشار خون ارتباطی وجود دارد یا خیر. این تیم خاطر نشان کردند که شواهد مربوط به این موضوع هنوز بدون نتیجه هستند، زیرا از بین 12 مطالعه مداخله گرانه ای که در این بررسی مرور شدند، تنها 5 مطالعه به این نتیجه رسیده بودند که به نظر می رسد درمان بیماری لثه منجر به کاهش فشار خون می شود.

به نظر می رسد که بین سلامت دهان و فشار خون یک تسلسل وجود داشته باشد، که در وضعیت های سالم و بیماری وجود دارد. شواهد حاکی از این هستند: اینکه درمان پریودنتیت می تواند فشار خون را کاهش دهد، هنوز بدون نتیجه مانده است.

تقریباً در تمام مطالعات مداخله گرانه، فشار خون نتیجه اصلی نبود. برای تعیین تأثیر درمان پریودنتال روی فشار خون، آزمایشات تصادفی لازم هستند.

فشار خون و بیماری لثه

فشار خون و بیماری لثه

آیا عامل التهاب، حلقه گمشده است؟

محققان بر این باورند که شاید التهاب در مرکز ارتباط چشمگیر بین سلامت دهان و سلامت قلبی عروقی قرار می گیرد. فرضیه پردازی آنها به این گونه ایت که، باکتری های دهانی که مسئول بیماری لثه هستند می توانند موجب بروز این التهاب شوند، که در عوض، می تواند احتمال بالا رفتن فشار خون را افزایش دهد.

دیگر توضیحات احتمالی می توانند وجود برخی ویژگی های ژنتیکی یا قرار گرفتن در معرض برخی ریسک فاکتورها باشند که هم برای پریودنتیت و هم برای فشار خون بالا شایع هستند، از جمله عادت کشیدن سیگار یا چاقی.

در بسیاری کشورها در سراسر دنیا، سلامت دهان به طور منظم بررسی نمی شود، و بیماری لثه سال ها درمان نشده باقی می ماند. فرضیه این است که این وضعیت التهاب دهانی و سیستمیک و واکنش به باکتری ها، در صدر جدول عوامل خطرزای موجود قرار دارند.

بعلاوه، گرچه تاکنون این فرض وجود داشته است که ممکن است پریودنتیت یک عامل خطر برای فشار خون بالا باشد، اما ممکن است عکس این رابطه نیز وجود داشته باشد: فشار خون بالا ممکن است یک عامل خطر برای بیماری لثه باشد.

تحقیقات بیشتر لازم است تا بررسی شود آیا بیمارانی که فشار خون بالا دارند احتمال بیماری لثه در آنها بیشتر است یا خیر. شاید ارائه توصیه های بهداشتی دهان و دندان به بیمارانی که فشار خون بالا دارند کار عاقلانه ای باشد.

فشار خون و بیماری لثه

فشار خون و بیماری لثه

وقتی بیماری لثه به مرحله پیشرفته می رسد (پریودنتیت) دندان های شما در معرض خطر قرار دارند. در این مرحله، الیاف پریودنتال لیگامان و بافت استخوانی که دندان را احاطه کرده اند تخریب شده اند، و حتی ممکن است روند از دست رفتن دندان های شما آغاز شود. اگر بیماری با درمان های غیر جراحی مانند جرمگیری و تسطیح سطح ریشه قابل کنترل نباشد، ممکن است جراحی فلپ پریودنتال بهترین گزینه درمانی برای شما باشد.

امروزه جراحی فلپ روش برتر و پیشرو برای درمان و ترمیم پاکت های پریودنتال است. پاکت پریودنتال چیست؟ آنها بخش هایی زیر خط لثه هستند، جایی که بافت لثه از دندان جدا شده است، و باعث می شود یک فضای غیر قابل تمیز شدن بوجود بیاید، جایی که باکتری های مضر می توانند تکثیر شوند. این باکتری ها منجر به التهاب بافت ها، و در نتیجه حساسیت، خونریزی، و درد می شوند. این مشکلات اگر بدون درمان باقی بمانند، می توانند میزبان مشکلاتی شامل بیماری لثه، از دست رفتن ساختار استخوانی حمایت کننده دندان، و احتمالاً حتی مشکلات سیستمیک (کل بدن) شوند.

وقتی پاکت های پریودنتال پیشرفت می کنند، گام نخست برای درمان آنها معمولاً از طریق پاکسازی و جرمگیری (که تحت عنوان رسوب زدایی ریشه نیز نامیده می شود) با ابزارهای دستی یا آلتراسونیک است. اگر این درمان مؤثر واقع نشود، جراحی پریودنتال انجام خواهد شد. جراحی فلپ درمانی برای بیماری پریودنتال نیست- بلکه کمک می کند فضایی ایجاد شود که راحت تر بتوان سلامت پریودنتال را حفظ کرد. و حتی اگر شما مستعد بیماری لثه باشید، درمان های تخصصی مناسب و مراقبت های منظم در منزل می توانند کمک کنند تا حد امکان لثه های خود را برای مدت زمان طولانی تری سالم نگه دارید.

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

اهداف جراحی فلپ

یکی از اهداف اصلی جراحی فلپ حذف یا کاهش خود پاکت ها است. برای دسترسی به آن، یک برش فلپ مانند در بافت لثه ایجاد می شود. این اجازه می دهد بافت بیمار از داخل پاکت برداشته شود و امکان دسترسی به سطوح ریشه دندان را برای پاکسازی کامل فراهم می آورد، که به حذف پلاک ها و رسوب های مضر کمک می کنند. پس از آن فلپ بسته می شود و آن منطقه سیل می شود. این باعث می شود روند بهبود آغاز شود، که به سرعت اتفاق می افتد.

هدف دیگر بازسازی و بازتولید الیاف پریودنتال لیگامان و بافت استخوانی است که ممکن است در نتیجه بیماری از دست رفته باشد. تکنیک های متعددی ممکن است برای انجام این کار استفاده شوند، از جمله روش های پیشرفته پیوند استخوان و مواد شیمیایی که تحت عنوان فاکتورهای رشد شناخته می شوند. این رویکردها کمک می کنند لثه ها به شکل و عملکرد طبیعی و عادی خود برگردند و ترمیم شوند، و موجب ارتقاء دندان هایی سالم و ایمن می شوند.

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

فرایند جراحی فلپ

جراحی فلپ عموماً با بی حسی کامل انجام می شود، که گاهی اوقات همراه با داروهای ضد اضطراب خوراکی استفاده می شوند؛ یا به جای آنها ممکن است از آرام بخش هایی استفاده شود که داخل ورید تزریق می شوند و هشیاری فرد حفظ می شود. پس از آنکه بی حس کننده اثر می کند، برش کوچکی ایجاد می شود تا لثه ها از دندان ها جدا شوند. بافت بیرونی لثه به آرامی رو به عقب تا زده می شود تا امکان دسترسی به ریشه ها و الیاف پریودنتال لیگامانی و بافت استخوان وجود داشته باشد.

سپس، بافت ملتهب لثه می تواند برداشته شود، و ریشه های دندان ها می توانند پاکسازی شوند؛ در صورت نیاز، منطقه نیز می تواند با آنتی بیوتیک ها یا داروهای دیگر درمان شود. نقائص استخوان ها می توانند با مواد پیوندی (از جای دیگری از بدن یا با مواد ساخته دست انسان) ترمیم شوند و احیاء صحیح الیاف پریودنتال لیگامان می تواند با روش های فیزیکی (غشاء) و شیمیایی (فاکتورهای رشد) ترغیب شوند. ممکن است دندانپزشک یک غشاء روی استخوان پیوندی قرار دهد تا به رشد مجدد استخوان کمک کند، البته ممکن است غشاء بعداً برداشته شود. ممکن است استخوان صاف و صیقلی شود و به گونه ای شکل داده شود که پلاک های دندانی جای کمتری برای رشد داشته باشند. در نهایت، برش بسته می شود و فرایند تکمیل می شود.

پس از جراحی چه انتظاری می توان داشت؟

عموماً تنها چند روز طول می کشد تا روند بهبود فرایند جراحی فلپ انجام شود. حتماً دستور العمل های مراقبت های خانگی که دندانپزشک یا جراح دهان و دندان شما داده است را دنبال کنید. اگر هر پرسشی در مورد این دستورالعمل ها دارید، با دندانپزشک یا جراح خود تماس بگیرید. توصیه های کلی که کمک می کنند سرعت روند بهبود بیشتر شود عبارتند از:

  • داروهای مسکن خود بر اساس تجویز پزشک خود مصرف کنید.
  • پس از 24 ساعت، می توانید دهان خود را چند مرتبه در طول روز با آب و نمک به آرامی شستشو دهید تا تورم و درد را تسکین دهید.
  • گاز استریل را قبل از آنکه غرق در خون شود تعویض کنید.
  • پس از جراحی آرام باشید. فعالیت های فیزیکی شدید ممکن است خونریزی را افزایش دهد.
  • غذاهای نرم مانند ژلاتین، پودینگ، یا سوپ سبک بخورید. به تدریج و به بهبود منطقه جراحی، غذاهای جامد را به رژیم غذایی خود اضافه کنید. تخت دراز نکشید. این ممکن است موجب طولانی شدن خونریزی شود. زیر سر خود را با یک بالش اضافی بالا بیاورید.
  • به مسواک زدن آرام و با دقت دندان ها و زبان خود ادامه دهید.
  • یک تکه یخ یا کیسه آب سرد روی منطقه بیرون دهان خود اعمال کنید زیرا به کاهش درد و تورم صورت شما کمک می کند.
  • از انجام حرکات مکیدن مانند استفاده از نی خودداری کنید.
  • سیگار نکشید.

چند روز پس از فرایند دندانپزشک بخیه ها را برخواهد داشت.

این فرایند چقدر خوب می تواند عمل کند؟

اگر پس از فرایند بهداشت دهان را به خوبی رعایت کنید، فرایند فلپ اجازه خواهد داد دندان ها و لثه های خود را بهتر پاکسازی کنید. لثه های شما باید مجدداً صورتی و سالم شوند.

ونیرهای دندان پوسته های نازک سفارشی سازی هستند که دندانپزشکان می توانند روی سطح جلوی دندان قرار دهند تا ظاهر آنها را بهبود دهند. ونیرها می توانند لکه ها، لب پر شدگی ها، و غیر همسطح بودن دندان ها رو پوشش دهند.

در اکثر افرادی که دندان های آسیب دیده یا بد رنگ شده دارند، این مشکلات می توانند روی اعتماد به نفس فرد تأثیر بگذارند. ونیرهای دندانی می توانند به بهبود ظاهر دندان ها کمک کنند.

 در این مقاله قصد داریم برای شما توضیح دهیم ونیرها چه هستند، و راجع به انواع مختلف موجود آنها، هزینه آنها، مزایا و معایب و نحوه قرار گیری آنها روی دندان ها بیشتر صحبت خواهیم کرد.

ونیرهای دندانی و آنچه باید در مورد آنها بدانید

ونیرهای دندانی و آنچه باید در مورد آنها بدانید

ونیر دندان چیست؟

ونیرهای دندانی پوشش های سفارشی برای دندان ها هستند که به پنهان کردن یا اصلاح آسیب دیدگی های دندانی کمک می کنند، از جمله:

  • لکه ها و تغییر رنگ ها
  • لب پر شدگی ها و از دست رفتن قطعات کوچکی از دندان ها
  • پوسیدگی
  • کجی
  • فاصله بین دندان ها

ونیرهای دندانی به بهبود ظاهر دندان های افراد کمک می کنند. آنها می توانند برای افرادی مفید باشند که به دنبال یک راهکار طولانی مدت برای نگرانی های همیشگی دندان های خود هستند- مخصوصاً افرادی که به درمان های دندانپزشکی مانند سفید کردن دندان ها، بریس ها، یا ریتینرها واکنش نشان نمی دهند.

در طول فرایند قرار گیری عموماً دندانپزشک مقدار اندکی از مینای دندان را بر می دارد، که بیرونی ترین لایه محافظ دندان است. به این علت، به محضی که دندانپزشک ونیرها را روی دندان ها قرار می دهد، فرد نمی تواند آنها را بردارد یا تصمیم بگیرد دیگر از آنها استفاده نکند.

انواع ونیرهای دندانی

دو نوع ونیر دندانی وجود دارد: پرسلاین و کامپوزیت بر پایه رزین. در بخش بعد به تفصیل راجع به این دو گزینه صحبت خواهیم کرد.

ونیرهای دندانی

ونیرهای دندانی

ونیرهای پرسلاین

ونیرهای پرسلاین روکش های نازک و محکمی هستند که دندانپزشک روی سطح جلو و سطوح جانبی دندان ها قرار می دهد. برای اتصال آنها، دندانپزشک قبل از جایگذاری مقداری از مینای روی دندان ها را بر خواهد داشت. ونیرهای پرسلاین همرنگ دندان های طبیعی هستند، اما این امکان وجود دارد که آنها را سفیدتر انتخاب کرد تا لبخند روشن تری داشت.

ونیرهای کامپوزیتی بر پایه رزین

ونیرهای کامپوزیتی بر پایه رزین شبیه ونرهای پرسلاین هستند، اما به نظر می رسد ارزان تر باشند و نیاز باشد مقدار کمتری از مینای دندان ها برداشته شود. گاهی اوقات، ممکن است دندانپزشک مجبور نباشد قبل از قرار دهی ونیر کامپوزیت هیچ چیز از سطح مینای دندان بردارد. معمولاً اگر ونیرها شکسته شوند، تعویض ونیرهای کامپوزیتی راحت تر از تعویض ونیرهای پرسلاین است.

کدام نوع بهتر است؟

ونیرهای کامپوزیتی و ونیرهای پرسلاین ظاهری شبیه یکدیگر دارند، اما تفاوت های کلیدی با یکدیگر دارند. بر اساس انجمن دندانپزشکان آمریکا، این تفاوت ها عبارتند از:

پرسلاین کامپوزیت بر پایه رزین
گران قیمت تر هستند. ارزان قیمت تر هستند.
معمولاً نیاز به برداشتن مینای دندان ها دارند. ممکن است نیاز به برداشتن مینای دندان ها نداشته باشند.
2 تا 3 جلسه مراجعه به دندانپزشک نیاز دارند. معمولاً 1 جلسه مراجعه به دندانپزشک نیاز دارند.
20 سال دوام دارند. 5 سال دوام دارند.
روی آنها لکه ایجاد نخواهد شد. ممکن است به مرور زمان روی آنها لکه ایجاد شود.
احتمال لب پر شدن یا شکستن آنها کمتر است. احتمال لب پر شدن یا شکستن آنها بیشتر است.
قرار دهی آنها دشوارتر است. قرار دهی آنها راحت تر است.

به نظر می رسد ونیرهای پرسلاین ظاهری طبیعی تر، و شبیه دندان ها ارائه دهند و می توانند دندان هایی را پوشش دهند که بد رنگ یا بد شکل شده اند.

تفاوت بین ونیرها، روکش ها، و ایمپلنت ها چیست؟

ونیرهای دندانی، روکش ها، و ایمپلنت ها می توانند ظاهر دندان ها را از نظر زیبایی بهبود دهند. با این حال، بین آنها تفاوت هایی وجود دارد. یک تفاوت بین ونیرها، روکش ها، و ایمپلنت ها، بخشی از دندان است که هر گزینه پوشش می دهد. ونیرهای دندانی عموماً سطح جلوی دندان ها را پوشش می دهند. در مقایسه، روکش ها کل دندان را پوشش می دهند، شامل سطوح جلو، عقب، و طرفین. در نتیجه، دندانپزشکان از روکش ها برای ترمیم دندان های شکسته استفاده می کنند، شامل دندان هایی که ساختار کمی از آنها باقی مانده است. روکش ها می توانند به تقویت دندان هایی که پوشش می دهند کمک کنند.

با این تفاوت که ایمپلنت های دندانی ساختارهای پیچ مانندی هستند که به استخوان فک متصل می شوند تا جایگزین دندان های از دست رفته شوند.

هرگاه لازم باشد، دندانپزشک ممکن است از ایمپلنت ها برای ایجاد امنیت روکش ها داخل دهان استفاده کند. علاوه بر این، اگر فردی یکی از دندان های خود را از دست داده باشد، یا اگر یک دندان به این علت که به شکل بدی آسیب دیده است غیر قابل ترمیم و درمان باشد و لازم باشد کشیده شود، باید از ایمپلنت ها استفاده کرد.

ضرورتاً، دندانپزشک از روکش ها برای بازسازی دندان هایی استفاده خواهد کرد که به شکل بدی آسیب دیده اند، در حالی که ایمپلنت ها جایگزین دندان های از دست رفته می شوند. ونیرها ظاهر دندان هایی را بهبود می دهند که بیشتر بخش های آنها دست نخورده باقی مانده باشد.

هزینه

هزینه ونیرهای دندانی بر اساس تعداد دندان هایی تعریف می شود که لازم است پوشش داده شوند، و تخصص فردی که این فرایند را انجام می دهد. هزینه ها می توانند بر اساس موارد زیر متغیر باشند:

  • نوع ونیر
  • میزان آماده سازی لازم قبل از فرایند
  • موقعیت جغرافیایی فرد

از آنجا که اکثر شرکت های بیمه ونیرها را فرایند زیبایی تلقی می کنند، اکثر طرح های بیمه هزینه آنها را پوشش نمی دهند.

طی فرایند دریافت ونیرهای دندانی چه اتفاقی می افتد؟

بر اساس انجمن دندانپزشکان آمریکا، اینکه روند قرار گیری ونیرهای دندانی روی دندان ها چگونه پیش برود به نوع ونیری بستگی دارد که فرد انتخاب می کند. در زیر فرایندهای دریافت هر دو نوع ونیرها را توضیح خواهیم داد.

ونیرهای پرسلاین (ونیرهای غیر مستقیم)

برای آماده سازی دندان ها، دندانپزشک معمولاً مقدار اندکی از مینای دندان ها را از جلو و طرفین آنها بر می دارد. این باعث می شود فضای کافی برای ونیرهای دندانی ایجاد شود تا دندان ها طبیعی تر به نظر برسند. دندانپزشک یک قالب از دندان های آماده شده تهیه می کند. علاوه بر این، دندانپزشک رنگ ونیری که بهترین انتخاب برای لبخند شماست را از روی راهنمای رنگ انتخاب می کند.

قالب برای لابراتوار دندانی ارسال می شود که ونیرهای پرسلاین را به صورت سفارشی می سازد تا روی دندان های شما قرار بگیرند. این فرایند ممکن است چند روز طول بکشد. به همین دلیل معمولاً دندانپزشک نوعی ونیر موقتی روی دندان های شما قرار خواهد داد تا در این فاصله از دندان های آماده شده شما محافظت کنند.

در جلسه بعد، دندانپزشک روی دندان های شما ونیرهای اصلی را قرار خواهد داد تا تناسب و شکل آنها را بررسی نماید. پس از اینکه هر گونه تنظیم و تغییری ایجاد می شود، دندان ها پاکسازی می شوند و ونیرها به سطح دندان ها چسبانده می شوند. در جلسه بعد می توان تغییرات لازم را ایجاد کرد.

ونیرهای رزین کامپوزیت (ونیرهای مستقیم)

ونیرهای رزین کامپوزیت از موادی ساخته می شوند که همرنگ دندان ها هستند و به سطح دندان ها چسبانده می شوند. برای قرار گیری ونیرهای کامپوزیتی بر پایه رزین، دندانپزشک کار خود را با پاکسازی، تغییر شکل، و آماده سازی دندان ها آغاز خواهد کرد. سپس رنگ کامپوزیت را بر اساس رنگ دندان های سالم اطراف انتخاب خواهد کرد. پس از آنکه دندان آماده می شود، روی آن چسب مخصوص خواهد زد و ونیر کامپوزیت را روی دندان ها قرار می دهد. سپس مواد را با ابزارهای مخصوص شکل می دهد. در نهایت روی دندان ها نور مخصوصی می تاباند که به خشک شدن مواد کامپوزیت کمک می کند. وقتی ونیرها خشک و سفت شدند، دندانپزشک آنها را صاف و صیقلی خواهد کرد و آن را پولیش خواهد کرد به گونه ای که ظاهر و احساسی مانند دندان های طبیعی بوجود بیاورند.

قبل از دریافت ونیرهای دندانی باید شرایط زیر را داشته باشید:

  • قبل از آنکه ونیرهای دندانی را دریافت کنید، دندان ها و لثه های شما باید سالم باشند. دندانپزشک شما می تواند هر گونه بیماری یا پوسیدگی را قبل از دریافت ونیرهای دندانی درمان کند.
  • ونیرها هرگز انتخاب خوبی برای بیمارانی که دندان قروچه دارند نیست، زیرا لایه نازک ونیرها ممکن اس لب پر یا شکسته شود. اگر شما دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهید و می سابید، احتمالاً دندانپزشک استفاده از محافظ های شبانه دندانی در طول خواب را پیشنهاد دهد.
  • گرچه دندانپزشک شما تا حد امکان مقدار بسیار اندکی از مینای دندان ها را برای ونیرهای پرسلاین بر می دارد، اما وقتی مینای دندان تراشیده می شود، این فرایند برگشت ناپذیر است.
  • این امکان وجود دارد که به مرور زمان ونیرهای دندانی شل شوند. در این صورت، ممکن است ونیرهای جدید لازم باشند.
  • همه انتظاراتی که از وینرهای دندانی خود دارید را با دندانپزشک خود مطرح کنید و راجع به گزینه های درمان خود صحبت کنید. مراجعات منظم به دندانپزشک ها برای حفظ سلامت دندان ها و لثه ها یک ضرورت است.
ونیرهای دندانی

ونیرهای دندانی

مراقبت های پس از دریافت ونیرهای دندانی

پس از قرارگیری ونیرهای دندانی روی دندان ها، ممکن است دندانپزشک بخواهد در یک جلسه دیگر آنها را چک کند. در طول این جلسه، ممکن است لازم باشد دندانپزشک توجه کند تا اطمینان حاصل نماید که ونیرها در جای خود باقی مانده اند و بیمار با آنها احساس راحتی دارد.

این یک فرصت خوب برای بیمار است تا اشاره کند که آیا با هیچ ونیری مشکل دارد یا خیر، زیرا دندانپزشک می تواند به برطرف شدن مشکل آن کمک کند.

فردی که به تازگی ونیرهای دندانی را دریافت کرده است نیاز نیست از هیچ غذا یا نوشیدنی خاصی پرهیز نماید.  اما از آنجا که ونیرها هم مانند دندان ها ممکن است لکه روی آنها ایجاد شود، شاید لازم باشد فرد از قهوه، چای، و شراب قرمز و نیز خوراکی های دیگری که می توانند باعث ایجاد لکه روی دندان ها شوند بپرهیز تا دوام آنها را بالاتر ببرد.

علاوه بر این، ممکن است دندانپزشک توصیه کند بیمار کارهای زیر را انجام دهد:

  • پرهیز از گاز زدن اشیاء سفت
  • پرهیز از جویدن ناخن
  • استفاده از محافظ دندان
  • پرهیز از ساییدن دندان ها روی یکدیگر
  • پرهیز از جویدن غذاهای خیلی سفت
  • پرهیز از باز کردن در بسته ها با دندان

ممکن است فرد متوجه وجود برجستگی های تیزی روی ونیرها شود. این می تواند به مرور زمان بهبود پیدا کند. در غیر اینصورت، فرد می تواند از دندانپزشک خود بخواهد این کار را برای او انجام دهد. وجود لبه های تیز روی ونیرها می تواند به دلیل باقی ماندن مواد باندینگ اضافی روی دندان ها باشد.

علاوه بر این، علیرغم وجود ونیرهای دندانی ممکن است باز هم حفره هایی روی دندان ها ایجاد شوند. بنابراین مهم است بهداشت دهان و دندان ها، شامل دو مرتبه مسواک زدن و یک مرتبه کشیدن نخ دندان در طول روز حفظ شود.

با مراقبت صحیح، دندان های شما می توانند 10 سال دوام داشته باشند. پس از این مدت، ممکن است لازم باشد ونیرهای خود را تعویض کنید. اینکه ونیرها چقدر دوام دارند بر اساس موادی خواهد بود که دندانپزشک استفاده کرده است و اینکه شما چقدر خوب از آنها مراقبت کرده اید.

کامپوزیت باندینگ چیست؟

ممکن است شما کامپوزیت باندینگ ها را به عنوان مواد پر کننده کلاسیک دندان ها بشناسید. این ماده از کوچکترین ذرات سرامیکی، شیشه ای و کوارتز تشکیل شده است که در یک ماتریس پلاستیکی تعبیه شده اند. نسبت پلاستیک در مواد مدرن بسیار پایین است و مواد کامپوزیت با ثبات و انعطاف پذیر هستند.

این ماده سازگار با بدن انسان است، و به ندرت حساسیت به آن مشاهده شده است. کامپوزیت همرنگ دندان و نرم و انعطاف پذیر است. این ماده مستقیماً روی سطح جلوی دندان ها اعمال می شود و با کمک یک ماده چسبنده برای همیشه روی دندان باقی می ماند.

ونیرهای کامپوزیت چگونه عمل می کنند که جلب توجه نمی کنند؟

نتایج فوق العاده نیاز به یک “چشم زیبایی شناس”، و مقدار زیادی مهارت هنری و تجربه دارند. برای حصول اطمینان از اینکه کامپوزیت به سطح صیقلی دندان ها می چسبد، محلول خاصی روی مینای دندان اعمال می شود. سپس ماده نرم به صورت لایه لایه روی دندان قرار داده می شود. با قرار دادن هوشمندانه مواد به صورت لایه لایه، به خوبی می توان ظاهر طبیعی ساختار دندان ها را، با رنگ و ساختار ویژه خود، شبیه سازی کرد. از این طریق، می توان به ظاهر طبیعی و نتایج جذابی دست یافت. روی هر لایه باید نور خاصی تابانیده شود تا سفت شود. پس از پولیش نهایی، دندان درخشش طبیعی خود را پیدا خواهد کرد.

به طور کلی، دندان هایی که تحت تأثیر قرار گرفته اند تراشیده نمی شوند. درمان هیچ خطری را متوجه دندان ها نمی کند و در یک جلسه درمان تکمیل می شود. باندینگ کامپوزیت، بهترین روش برای درمان نقائص جزئی دندان ها- حتی دندان های سالم- است.

کامپوزیت باندینگ

کامپوزیت باندینگ

آیا قبل از انجام می توان دید دندان پس از باندینگ چه ظاهری پیدا خواهد کرد؟

بله! این یکی از ویژگی های خاص این فناوری است. شما قبل از درمان واقعی، به راحتی می توانید ببینید با این دندان های جدید، چهره شما چه شکلی خواهد شد. شبیه سازی واقعی به شما زیبایی های جدید ممکن دندان ها را نشان خواهد داد- نه روی یک مدل یا تصویر، بلکه داخل دهان خود شما.

برای انجام این کار، همان موادی که در درمان نهایی استفاده می شوند، به صورت آزمایشی روی دندان ها قرار می گیرند و قالب گیری می شوند، بدون آنکه به طور دائم به دندان ها چسبانده شوند. این به شما این فرصت را می دهد تا با آرامش نتایج تأثیرات متقابل دندان ها و لب ها در لبخند را نگاه کنید.

اگر بخواهید می توانید نمونه شبیه سازی شده را به مدت یک یا دو روز روی دندان های خود نگه دارید. بعلاوه، دندانپزشک برای شما تصاویر قبل و بعد را خواهد گرفت و برای تصمیم گیری با آرامش در منزل، آنها را در اختیار شما قرار خواهد داد. نمونه شبیه سازی شده معمولاً به صورت رایگان ساخته می شود.

آیا دندان های کج را هم می تواند اصلاح نماید؟

نحوه قرار گیری بد دندان ها تنها می تواند با اصلاح ارتودنتیک درمان شود. با این حال، نقائص کوچکتر، مانند مقداری جلو آمدگی دندان های جلو، می توانند با نازک تر قرار دادن کامپوزیت برطرف شود. علاوه بر این، با اعمال کامپوزیت روی لبه های دندان ها، می توان فاصله های کوچک بین دندان های جلو را برطرف نمود.

حتی دندان هایی که ارتفاع متفاوت دارند نیز می توانند با استفاده از این روش برطرف شوند. به این طریق، بدون تخریب ساختار دندان، می توان به یک تصویر کلی متوازن دست یافت. در همه اقدامات دندانپزشکی، دندانپزشکان همیشه اطمینان حاصل می کنند که عملکرد دندان ها و طول عمر آنها تغییر نکند یا بهبود پیدا کند.

کامپوزیت باندینگ

کامپوزیت باندینگ

آیا کامپوزیت باندینگ به دندان قروچه کمک می کنند؟

در برخی موارد خاص، وقتی نقطه تماس بین دندان های خاصی از دست رفته باشد، یا از نقطه نظر عملکردی بهترین جای ممکن نباشد، کل سیستم به گونه ای توزیع می شود که بیمار دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهد. با یک اسپلینت دندان قروچه، از عمل “فشردن دندان ها روی یکدیگر” خودداری می شود اما علت آن باقی می ماند. با این حال، قطعاً شما هم نمی خواهید دندان های سالم خود را روی یکدیگر فشار دهید. با فرایند باندینگ، این فرصت را داریم که در واقعیت این نقائص جزئی را اصلاح نماییم. با اعمال مواد کامپوزیت روی دندان ها- سیستم یک محل قرار گیری پیدا می کند و نقاطی که روی یکدیگر ساییده می شوند می توانند به میزان چشمگیری کاهش داده شوند. هیچ چیز برای مشاهده وجود نخواهد داشت.

کامپوزیت باندینگ

کامپوزیت باندینگ

کامپوزیت باندینگ ها چه مدت دوام خواهند داشت؟

در سال هالی اخیر، در سراسر دنیا، دوام این ماده به صورت گسترده مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته است. امروزه، کامپوزیت های با فناوری برتر به موادی تبدیل شده اند که در دندانپزشکی به صورت کلاسیک استفاده می شوند، و بسته به نحوه استفاده و مراقبت، تا 20 سال دوام دارند. بسته به سبک زندگی شما- از جمله لذت بردن از چای، شراب قرمز، یا کشیدن سیگار- توصیه می شود هر 2 تا 5 سال یک مرتبه پولیش سطح دندان ها را انجام دهید.این کار حدود 5 دقیقه زمان می برد و دندان ها مجدداً مثل قبل درخشان خواهند بود.

آیا می توان مجدداً لایه باند شده را برداشت؟

این امکان وجود دارد، زیرا دندان ها تراشیده نمی شوند. دندان ها هیچ آسیبی نمی بینند، و درمان های بعدی نیاز نیستند. پس از یم پولیش دقیق، دندان ها درست مانند قبل از قرار گرفت کامپوزیت باندینگ روی آنها به نظر خواهند رسید.

بعلاوه، در صورت تمایل، در صورت امکان انجام دیگر روش های درمان (ونیرهای سرامیکی، روکش ها، ارتودنسی، و غیره) این درمان ها در آینده قابل انجام هستند.

جراحی های دهان، مخصوصاً زمانی که بی حسی یا بیهوشی نیاز دارند، می توانند دور نمای ترسناکی برای بسیاری افراد بوجود بیاورند. با این حال، وقتی توسط یک جراح دهان و دندان یا جراح ماگزیلا فیشیال مجرب و دوره دیده انجام می شود، بی حسی کاملاً بی خطر است و به تسکین درد و اضطراب ناشی از جراحی دهان کمک می کند. دندانپزشکی تا به امروز پیشرفت های زیادی داشته است تا جایی که درد به بخشی از گذشته تبدیل شده است. داروهای قدرتمند تسکین دهنده درد که تحت عنوان بی حسی شناخته می شوند به بیمار کمک می کنند از درد و ناراحتی هایی که در طول فرایند و نیز پس از آن بوجود می آیند دور بماند.

دندانپزشکان می دانند برخی بیماران قبل از فرایند جراحی دهانی خود استرس و اضطراب دارند- و این کاملاً طبیعی و عادی است! به همین دلیل آنها همراه با تیم بیهوشی همکار خود تلاش می کنند حس راحتی را تا حد امکان بوجود بیاورند، به همین دلیل است که وقتی تحت فرایند جراحی قرار می گیرید گزینه های مختلفی در اختیار بیماران خود قرار می دهند تا بسته به شرایط خود از بین آنها انتخاب نمایند. روشی که استفاده می شود، تا میزان زیادی به ترجیح بیمار و ماهیت فرایندی بستگی دارد که قرار است انجام شود.

انواع اصلی بی حسی که عموماً در جراحی های دهان استفاده می شوند

همیشه اطمینان حاصل کنید که دستورات آماده سازی و نیز مراقبت های بعدی را طبق دستورالعمل جراح خود انجام می دهید تا مطمئن شوید فرایند بی خطر و موفقیت آمیزی خواهید داشت. انواع بی حسی ها عبارتند از:

آرام بخش ها

آرامبخش ها تسکین دهنده های درد نیز نامیده می شوند و شامل داروهای غیر مخدر می شوند مانند ایبوپروفن و تیلنول. آرام بخش ها معمولاً برای موارد خفیف درد و ناراحتی استفاده می شوند و عموماً پس از فرایندهایی مانند درمان ریشه یا کشیدن دندان تجویز می شوند.

بی حسی موضعی

اگر تاکنون حفره دندانی داشته اید، این احتمال وجود دارد که نیاز به بی حسی موضعی داشته باشید. بی حس کننده موضعی نوعی داروی بی حس کننده است که مستقیماً به داخل منطقه ای که قرار است درمان شود تزریق می شود، معمولاً لثه های اطراف دندانی که تحت تأثیر قرار گرفته است.

بی حسی موضعی عموماً در طول جراحی های جزئی کاربرد دارد که می توانند به سرعت انجام شوند، از جمله پر کردن حفره های دندانی. شما در طول فرایند دندانپزشکی هشیار خواهید بود و هیچ دردی احساس نخواهید کرد، تنها فشار ناشی از ابزار دندانپزشکی را احساس خواهید کرد. گاهگاهی اکسید نیتروز همراه با بی حسی موضعی استفاده خواهد شد . این روش عموماً تحت عنوان “گاز خنده” به آن اشاره می شود، و ترکیبی از اکسید نیتروز و اکسیژن است که شما از طریق ماسکی که روی بینی شما قرار می گیرد آن را استنشاق می کنید. با اکسید نیتروز شما هشیار باقی خواهید ماند. احساس راحتی خواهید داشت و در طول فرایند دردی احساس نخواهید کرد. به محضی که ماسک برداشته شود، تأثیرات اکسید نیتروز به سرعت از بین خواهند رفت.

این روش بی حسی بسیار بی خطر بوده و برای بسیاری از فرایندهای دندانپزشکی مؤثر واقع خواهد شد. بی حس کننده های موضعی بی خطر هستند و عوارض جانبی اندکی دارند. ممکن است به مدت چند ساعت پس از انجام فرایند در ناحیه گونه ها، لب ها، و لثه های خود احساس بی حسی را خواهند داشت. مراقب باشید دهان خود را خیلی محکم نبندید!

انواع بی حسی یا بیهوشی در جراحی های دهان

انواع بی حسی یا بیهوشی در جراحی های دهان

داروهای خوراکی

داروهای خوراکی یا قرص ها گام بعدی در بی حسی در حالت هوشیاری هستند. داروهای متنوعی می توانند استفاده شوند، والیوم Valium، Halcion، و آتیوان Ativan از جمله داروهای بی حس کننده شایع هستند. مزیت استفاده از داروهای خوراکی آرام بخش این است که این روش مؤثرتر از اکسید نیتروز است و از نظر هزینه ای نیز ارزان تر هستند. معمولاً بیمار دارو را نیم ساعت قبل از آغاز فرایند دریافت می کند و طول مدت تأثیر گذار بودن آن متفاوت خواهد بود. اما در همه موارد، بیماران باید برای بازگشت به منزل همراه داشته باشند. گرچه این روش مؤثرتر از اکسید نیتروز است، اما زمان حداکثر تأثیرگذاری قابل پیش بینی نخواهد بود.

انواع بی حسی یا بیهوشی در جراحی های دهان

انواع بی حسی یا بیهوشی در جراحی های دهان

بی حسی درون وریدی

بی حسی درون وریدی نوعی بی حسی عمیق تر است که در آن کاتتر داخل وریدی جایگذاری می شود و دارو عیار سنجی می شود تا نتیجه آن یک دوره کوتاه اما مؤثر بی حسی باشد. گاهی اوقات بیماران ابراز می دارند که در ابتدا و انتهای فرایند بخشی از گفتگوهای اطراف خود را به خاطر می آورند اما این تنها بخش کوچکی از اتفاقاتی بوده است که واقعاً در طول جراحی اتفاق افتاده اند.

انواع بی حسی یا بیهوشی در جراحی های دهان

انواع بی حسی یا بیهوشی در جراحی های دهان

بیهوشی عمومی

بیهوشی عمومی همان چیزی است که تحت عنوان خوابیدن در طول کل فرایند جراحی شناخته می شود. در این نوع بی حسی از بی حس کننده های درون وریدی مانند آرام بخش های درون وریدی استفاده می شود، اما تجربه بیهوشی عمیق تری ایجاد خواهد کرد بدون آنکه واقعاً هیچ چیزی از فرایند در ذهن باقی مانده باشد. این روش عموماً برای فرایندهای تهاجمی تر کاربرد دارد مانند کشیدن و خارج کردن دندان های عقل نهفته، جایگذاری ایمپلنت های دندانی، یا هر گونه جراحی بزرگ دهانی.

در طول این فرایند شما کاملاً بیهوش خواهید بود. پس از قرار گرفتن تحت بیهوشی کامل، فرد قادر نخواهد بود رانندگی کند، بنابراین، اطمینان حاصل نمایید که یکی از دوستان یا آشنایان برای همراهی با شما تا منزل حضور داشته باشد.

برای حصول اطمینان از بی خطر و موفقیت آمیز بودن فرایندی که انجام می دهید، به یک جراح مجرب و با تجربه و معتبر مراجعه کنید.

آیا بین بیماری لثه و بیماری قلبی ارتباطی وجود دارد؟

آیا یک دهان سالم برابر با یک قلب سالم است؟ تحقیقات حاکی از این هستند که “آری”. حدود دو دهه است که پزشکان راجع به ارتباط احتمالی بین این دو عارضه صحبت و بحث می کنند و برای اثبات آن نیز دلایل خوبی دارند. بیماری قلبی یک مشکل جدی در سراسر دنیا است. همین طور بهداشت ضعیف دهان. آیا بهتر مسواک زدن و بهتر نخ دندان کشیدن می تواند قلب سالم تری برای شما به ارمغان بیاورد؟ و اینکه آیا دندانپزشک می تواند نگاهی به داخل دهان بیندازد و بییند آیا شما در معرض خطر بیماری قلبی هستید؟

پزشکان معتقدند شاید.

در اکثر موارد، اطلاعات وابسته به شرایط و حاوی جزئیات زیادی هستند. شاید اثبات علت و معلول دشوار باشد، با این حال، اطلاعات کاملاً قوی هستند و قطعاً بین بیماری های دهان و عملکرد قلب ارتباط وجود دارد.

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

 

ارتباط چیست؟

اگر بخواهیم پاسخ خود را در یک کلمه خلاصه کنیم، التهاب یا تورم. دنشمندان می دانند که این بیماری می تواند منجر به سخت شدگی شاهرگ ها شود که آترواسکلروز نامیده می شود. این شرایطی هستند که جریان خون را به قلب دشوار می کنند. این شما را بیشتر در معرض خطر حمله قلبی و سکته قرار می دهد.

التهاب یکی از علائم مطمئن بیماری لثه است. مطمئناً، تورم لثه ها اصلی ترین علامت و نشانه است. دو نوع اصلی تورم و التهاب عبارتند از: ژینژیویت، که منجر به قرمزی، درد، و حساسیت لثه ها می شود، و پریودنتیت، که منجر به عفونی شدن پاکت های پر از جرم های میکروبی می شود. این همان نوعی است که می تواند برای بروز مشکلات قلبی نگران کننده باشد. این بیماری اجازه می دهد باکتری ها و دیگر سموم به زیر خط لثه منتشر شوند.

لثه ها حاوی عروق زیادی هستند، به این معنا که جریان خون زیادی درون آنها وجود دارد. و، دهان شما نیز پر از باکتری است. اگر لثه شما، حتی مقداری اندک بریده شود، باکتری وارد جریان خون شما می شود، که می تواند به هر جای دیگری منتقل شود و در سراسر بدن منجر به بروز التهاب شود. التهاب یکی از اصلی ترین چیزهایی است که منجر به آسیب به عروق خونی می شود، از جمله عروق خونی قلب.

مطالعات حاکی از این هستند که باکتری هایی که در بیماری پریودنتال نقش دارند- از جمله استرپتوکوکوس سانگوئیس Streptococcus sanguis، که در حمله قلبی نقش ایفا می کنند- به قلب منتقل می شوند. به نظر می رسد هر دو در کنار یکدیگر پیشرفت می کنند. در صورت عدم وجود بیماری لثه، میزان باکتری های درون قلب نیز به شکل چشمگیری کمتر خواهد بود.

برخی تحقیقات حاکی از این هستند که هر چه از بیماری لثه باکتری های بیشتری داشته باشید، سرخرگ سبات carotid arteries شما کلفت تر خواهد بود. اگر این عروق خیلی کلفت باشند، خون نمی تواند به مغز برسد، که می تواند منجر به سکته شود.

خیلی ساده، هر چه باکتری های موجود در بدن بیشتر باشند، قلب بیتر تحت تأثیر قرار می گیرد. اگر بتوانیم حضور باکتری ها در بدن را برای مدت زمانی طولانی کاهش دهیم، عوامل خطر زای بیماری قلبی نیز کاهش خواهند یافت.

اما متخصصان هشدار می دهند که به این معنا نیست که نیاز است قبل از مراجعه بعدی به دندانپزشک آنتی بیوتیک مصرف کنید. دستور العمل ها برای استفاده از آنتی بیوتیک ها قبل از فرایندهای دندانپزشکی در سال های اخیر تغییر کرده است. اگر زمانی آنها را دریافت کنید که ضروری نیست، ممکن است متوجه شوید زمانی که به آنها نیاز ندارید عمل نمی کنند. از پزشک خود بخواهید در صورت لزوم آن را برای شما تجویز نماید.

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

ارتباط دیگری که باید مد نظر قرار گیرد

گرچه به احتمال زیاد باکتری ها در سلامت قلب نقش زیادی ایفا می کنند، پزشکان معتقدند انتخاب های سبک زندگی عامل تعیین کننده هستند. به نظر می رسد، به طور کلی، افرادی که بیماری پریودنتال وخیم دارند عادات بد زیادی مربوط به سلامت داشته باشند. آنها از خود مراقبت نمی کنند، سیگار می کشند. به احتمال زیاد ورزش نمی کنند؛ ممکن است تغذیه خوبی نداشته باشند. می دانیم همه این چیزها قوی ترین پیش بینی کننده های بیماری قلبی هستند. تعداد زیادی از افراد که بیماری پریودنتال دارند دیابت نیز دارند، که یکی دیگر از عوامل خطرهای بیماری قلبی است.

دندان های خود را مسواک بزنید و سلامت قلب خود را ارتقاء دهید!

انجمن بیماری های قلبی آمریکا حاکی از این است که هیچ شواهدی وجود ندارد مبنی بر اینکه با پیشگیری از بیماری لثه می توانید از بروز بیماری های قلبی پیشگیری نمایید. اما مهم است چکاپ های منظم دندانی را انجام دهید- از جمله تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس. علاوه بر این، اگر می خواهید دندان های خود را حفظ نمایید، باید مطئن شوید که بیماری لثه را زود درمان نمایید. اگر برای درمان بیماری های دهان خود مشتاق باشید، سلامت عمومی شما ارتقاء پیدا خواهد کرد. بنابراین همینطور پیش بروید- کمی طولانی تر دندان های خود را مسواک بزنید، یا دفعات بیتری نخ دندان بکشید. همه داشتن دهانی تمیز و سالم را دوست دارند، و ممکن است قلب شما نیز این را دوست داشته باشد.

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

تشخیص و درمان

از آنجا که به نطر می رسد بیماری پریودنتال هم برای حمله قلبی و هم برای سکته عامل خطرزا محسوب می شوند، پیگیر درمان فوری بودن فوق العاده مهم است. در ابتدا، پریودنتیست (متخصص بیماری های لثه) معاینه دقیقی انجام خواهد داد تا شرایط دقیق دندان ها، لثه ها، و استخوان فک را بررسی نماید. تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس می توانند در تعیین اینکه آیا تحلیل استخوان در فک های بالا و پاینی اتفاق افتاده است یا خیر کمک کننده باشد.

دندانپزشک می تواند درمان های پاکسازی عمیق مانند جرمگیری عمیق و تسطیح سطح ریشه ها را انجام دهد تا جرم های عمیق روی ریشه و زیر خط لثه را پاکسازی نماید . علاوه بر این، ممکن است برای شما آنتی بیوتیک تجویز نماید تا اطمینان حاصل نماید که باکتری ها به طور کامل از بین رفته اند و عفونت پریودنتال منتشر نمی شود. در اکثر موارد، بیماری پریودنتال می تواند با پاکسازی های منظم و مراقبت های خانگی صحیح پیشگیری شود.

فرنوم چیست؟

فرنوم یا فرنولوم بافت همبندی است که دو بخش بدن را به یکدیگر متصل می کند تا در کنار یکدیگر بهتر عمل کنند. این بخشی از مهندسی هوشمند آناتومی بدن است. اما اگر فرنوم خیلی بلند، کوتاه، یا خیلی قوی باشد، حرکات را محدود می کند که تأثیرات مخربی دارد. تأثیرات مخرب فرنوم های دهانی عبارتند از مشکل در حرف زدن، غذا خوردن، بلند شدن بافت سالم لثه، اختلال ایجاد کردن در درمان ارتودنسی. علاوه بر این ممکن است بیمار در معرض خطرات خاصی مانند بیماری پریودنتال یا تحلیل لثه قرار داشته باشد. خوشبختانه، فرنکتومی (برداشت یا تغییر وضعیت فرنوم) یک فرایند سرپایی ساده است که معمولاً در اوایل دوران کودکی انجام می شود و می تواند فرنوم را اصلاح نماید.

فرنوم و درمان آن

فرنوم و درمان آن

فرنوم زبانی

فرنوم زبانی بافت نازکی است که زیر زبان را به کف دهان متصل می کند. زبان یکی مهم ترین ماهیچه ها برای حرف زدن و عمل بلع است. داشتن فرنوم زبانی کوتاه می تواند باعث شود عمل بلع- مخصوصاً برای کودکان و نوزادان- و حرف زدن به سختی انجام شود. نوزادانی که با یک فرنوم کوتاه متولد می شوند ممکن است در شیر خوردن مشکل داشته باشند، که می تواند در وزن گرفتن آنها اختلال ایجاد کند.

افرادی که این مشکل را دارند اصطلاحاً گفته می شود گره زبانی دارند، شرایطی که در دنیای پزشکی تحت عنوان انکیلوگلاسیا شناخته می شود. این شرایط ممکن است در کودکان منجر به بروز مشکلات دندانی شود.یکی از راه های درمان بیمارانی که گره زبانی دارند فرایندی به نام فرنکتومی زبانی است.

فرنکتومی زبانی

فرنکتومی لینگوال یا زبانی نوعی فرایند جراحی است که در آن فرنوم زبانی برداشته می شود. این فرایند بیمارانی را درمان می کند که در غذا خوردن یا حرف زدن مشکل دارند. در طول جراحی، پزشک برش کوچکی در فرنوم ایجاد می کند تا زبان را رها سازد. این فرایند تحت عنوان فرنولوپلاستی نیز شناخته می شود. جراح دهان (پریودنتیست) و متخصص گوش و حلق و بینی فرنکتومی زبانی را انجام می دهند.

مزایای فرنکتومی زبانی

مزایای فرنکتومی زبانی عبارتند از:

  • فرایند سریع. تنها چند دقیقه طول می کشد.
  • بهبود سریع. تنها چند روز ناراحتی بوجود می آورد.
  • بهبود در گفتار.
  • برطرف شدن مشکلات در شیر خوردن و غذا خوردن (در نوزادان).

فرنوم لبی

فرنوم لبی بافت نازکی است که لب بالا را به لثه بالای دو دندان جلوی فک بالا و لب پایین را به دو لثه بالای دندان جلوی فک پایین متصل می کند. فرنوم باکال نیز وجود دارد که لثه ها را به داخل گونه ها متصل می کند. اگر لب بالای خود را بالا بیاوردی، می توانید این نوار را ببینید. همه کودکان با این بافت متولد می شوند، اما سطح پیوند با لثه ها در افراد مختلف متفاوت است. به طور کلی، بر اساس مطالعاتی که روی سلامت دهان کودکان انجام می شود مشخص شده است، کودکان کم سن تر نسبت به کودکان بزرگ تر فرنوم برجسته تری دارند.

 

فرنوم و درمان آن

فرنوم و درمان آن

فرنوم لبی در کودکان

اگر اتصال فرنوم در یک نوزاد فشرده باشد، احتمالاً با مشکلی به نام گره لب بالا مواجه است. در حالی که این شرایط غیر عادی است، کودکانی که در آنها گره لبی تشخیص داده می شود در شیر خوردن مشکل دارند. در اکثر موارد، این مسئله به مرور زمان با بزرگ شدن کودک به طور خود به خود اصلاح می شود. با این حال، در موارد وخیم، این گره می تواند بین دو دندان جلو فاصله ایجاد کند که در دندانپزشکی دیاستم نامیده می شود. در اکثر موارد، یک فرنوم لبی متوسط می تواند با فرایند جراحی تحت عنوان فرنکتومی لبی اصلاح شود.

فرنکتومی لبی

فرنکتومی لبی عبارت است از فرایندی که یک متخصص آموزش دیده- اغلب با یک تیغ جراحی- برشی در بافت فرنوم لبی ایجاد می کند تا اتصال آن را آزاد کند. عموماً، کودک قادر خواهد بود بلافاصله غذا بخورد، و گره لبی که رها شده است اجازه می دهد دهان خود را بازتر کند. تعداد اندکی از کودکان بعد از جراحی دارو نیاز دارند. برای حصول اطمینان از اینکه منطقه به درستی بهبود پیدا می کند، والدین باید به مدت چند هفته، چند مرتبه در طول روز محل جراحی را بکشند و و ماساژ دهند تا اطمینان حاصل شود بافت مجدداً نمی چسبد.

 

فرنوم و درمان آن

فرنوم و درمان آن

آسیب به فرنوم

آسیب های فرنوم لبی در بین کودکان نوپایی که در حال یادگیری راه رفتن هستند نسبتاً شایع است. کودکان نوپا اغلب با دهان باز زمین می خورند و ممکن است به یک شیء سفت برخورد پیدا کنند که می تواند منجر به کبودی و حتی پارگی فرنوم شود. مهم تر از همه اینکه، آسیب به فرنوم لبی نیز می تواند علامت و نشانه خوردن شیر با شیشه شیر با زور باشد، بنابراین، اگر کودکی دیدید که دچار پارگی فرنوم شده است و اخیراً زمین هم نخورده است، ممکن است لازم باشد پیگیر باشید. در اکثر موارد، فرنوم پاره نگران کننده نیست و به صورت خود به خود ترمیم خواهد شد. اگر زخم عمیق است، ممکن است لازم باشد پزشک آن را بخیه بزند.

گرچه خیلی نادر است، اما مشکلات مربوط به فرنوم لبی می توانند روی شیر خوردن نوزادان تأثیر بگذارند. گره های لبی لازم است هر چه سریع تر توسط دندانپزشک عمومی یا دندانپزشک کودکان شناسایی شوند. والدین باید فرزند خود را همزمان با اولین جشن تولد او نزد دندانپزشک ببرند، نه تنها کودک را به رفتن نزد دندانپزشک عادت دهند، بلکه هر چه سریع تر هر گونه ناهنجاری هایی مانند گره لبی یا زبانی شناسایی شوند. اگر دندانپزشک تأیید کند کودک شما فرنوم غیر عادی دارد، بخواهید مشکلاتی که در شیر خوردن یا غذا خوردن دارد را تشخیص دهد و بهترین راهکار را برای حفظ سلامت دهان کودک پیشنهاد دهد.

فرنوم و درمان آن

فرنوم و درمان آن

 

شایع ترین منشاء آسیب به فرنوم ها مواد و ابزارهای خارجی هستند که داخل دهان قرار می گیرند. بریس های ارتودنسی (یکی از ابزارهای ارتودنسی که در آن براکت ها روی دندان ها چسبانده می شوند و یک سیم روی همه آنها قرار می گیرد تا با کمک آنها دندان ها صاف شوند) و پروتزهای مصنوعی می توانند با بافت فرنوم برخورد داشته باشند و منجر به بروز زخم، سوزش، یا خونریزی شوند. مسواک زدن محکم نیز می تواند به فرنوم آسیب بزند و منجر به بروز مشکلاتی شود که نیاز به ترمیم لثه خواهند داشت.

برخی از ساختارهای بافت فرنوم بزرگتر از بقیه هستند، ممکن است خیلی بزرگ باشند، یا ممکن است خیلی خوب یا به اندازه کافی متصل نشده باشند. همه این ناهنجاری ها می توانند در کارهایی مانند حرف زدن و غذا خوردن مشکل بوجود بیاورند. مثلاً، اگر یک بیمار “گره زبانی” دارد اغلب فرنوم زبانی او نازک و کوتاه است که حرکات زبان را محدود می کند و آن را به کف دهان متصل نگه می دارد.

پیدا کردن مسائل مربوط به فرنوم دهانی ممکن است دشوار باشد، زیرا معمولاً فرد با ابزارهای دندانی ابتدا احساس راحتی دارد. ممکن است با بریس ها احساس خیلی بدی نداشته باشد و بهنظر برسد پروتز مصنوعی به خوبی روی لثه قرار گرفته است. با این حال، وقتی بیمار حرف می زند و زبان خود را در اطراف دهان حرکت می دهد، ممکن است فرنوم خیلی حساس شود، آسیب ببیند، یا زخم شود.

متأسفانه ثبت این حرکات با تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس یا هر نوع تصویر برداری دیگری می تواند دشوار باشد. مشاهده با دقت فرنوم، چکاپ های روتین دندان ها و لثه ها، و مشورت با یک تیم دندانپزشکی بهترین راه هایی هستند که می توان قبل از آسیب های جدی به مشکلات پی برد.

اطلاعات کلی در خصوص جراحی فرنکتومی

علائم گره لبی یا زبانی و بررسی آنها

همه افراد فرنوم دارند، اما همه فرنوم ها “گره” نیستند. برای آنکه بدانید آیا یک فرنوم مشکل آفرین است یا خیر، بررسی فیزیکی و عملکردی باید تکمیل شود. در خانواده هایی که نوزاد از سینه مادر شیر می خورد، هم مادر و هم نوزاد باید مورد بررسی قرار بگیرند. علائم عبارتند از:

  • قرار گیری بد لب ها به دور سینه یا سر شیشه شیر
  • نشت شیر از دهان حین شیر خوردن
  • در رفتن نوک سینه از داخل دهان یا به خواب رفتن حین تلاش برای گرفتن سینه
  • علائم کولیک (قولنج یا درد شکمی)
  • علائم رفلاکس (بازگشت محتویات معده به مری)
  • وزن گیری ضعیف
  • نیاز مکرر به شیر خوردن یا طولانی شدن شیر خوردن
  • جویدن یا لثه زدن به نوک سینه
  • عدم توانایی گرفتن پستانک یا شیشه شیر
  • لب های پیج خورده/ لبخند نازک
  • خونریزی نوک سینه ها
  • التهاب سینه های مادر
  • زخم نوک سینه ها
  • پوسیدگی دندان های کودک
فرنوم و درمان آن

فرنوم و درمان آن

 

خطرات یا عوارض جانبی فرنکتومی کدامند؟

همه پزشکان قبل از فرایند جراحی راجع به عوارض جانبی و خطرات احتمالی آن توضیح می دهند. خطرات معمول فرنکتومی عبارتند از:

  • خطرات کلی ناشی از بیهوشی (در صورت استفاده در طول فرایند)
  • خونریزی
  • عفونت
  • آسیب به اعصاب دهان و زبان
  • تورم
  • درد
  • اتصال مجدد فرنوم (در موارد نادر)

آماده سازی برای انجام جراحی

پزشک دستورالعمل های لازم برای آماده شدن جهت انجام جراحی را ارائه خواهد داد. بسته به اینکه برای فرایند شما از بی حسی موضعی استفاده می شود یا بیهوشی عمومی، ممکن است از شما خواسته شود چند ساعت قبل از انجام جراحی از خوردن آب و غذا خودداری نمایید. قبل از آغاز جراحی نسخه ای که پزشک تجویز می کند را تهیه نمایید تا هنگام بازگشت به منزل آماده باشند.

فرایند فرنکتومی

فرنکتومی می تواند در مطب پزشک، دندانپزشکی یا بیمارستان انجام شود. فرایند انجام آن نیز به قرار زیر است:

  • بی حس کردن اطراف فرنوم با داروی بی حسی موضعی. اگر قرار است جراحی برای کودک انجام شود، ممکن است از بیهوشی استفاده شود.
  • با استفاده از لیزر یا تیغ جراحی. جراح یک برش کوچک در فرنوم ایجاد خواهد کرد تا زبان رها شود.
  • استفاده از چند بخیه در دهان تا کمک شود منطقه بهبود پیدا کند.

چه زمانی می توان از نتایج مطلع شد؟

تقریباً خیلی زود می توانید شاهد نتیجه جراحی باشید. اگر از بی حس کننده موضعی استفاده شده باشد، قبل از آنکه نتایج قابل مشاهده باشند، لازم است چند ساعت صبر شود تا اثرات داروی بی حس کننده از بین برود.

مراقبت های پس از جراحی فرنکتومی

پس از جراحی فرنکتومی:

  • کودک نباید روی شکم گذاشته شود. این باعث می شود به فک فشار وارد شود و در روند بهبود اختلال ایجاد شود.
  • بیمار نباید به مدت 24 ساعت دهان خود را شستشو دهد. پس از یک روز یا بیشتر، باید دهان را چند مرتبه در طول روز با محلول آب و نمک شستشو داد.
  • پس از چند روز باید برای چک کردن محل جراحی مجدداً مراجعه نمایید. این جلسه حدود یک هفته بعد خواهد بود.

در طول دوره بهبود چه انتظاری باید داشت؟

در طول بهبود:

  • ممکن است محل جراحی مقداری خونریزی داشته باشد. اگر متوجه شدید خونریزی متوقف نمی شود، از یک گاز استریل استفاده کنید و آن را به آرامی روی محل جراحی فشار دهید تا زمانی که خونریزی متوقف شود.
  • ممکن است بیمار تورم و درد را تجربه کند. ممکن است پزشک داروی مسکن تجویز کند تا به کاهش درد در طول دوره بهبود کمک کند. همه داروها را باید طبق تجویز پزشک استفاده کرد.
  • بیمار ظرف چند روز می تواند فعالیت های معمول خود را از سر بگیرد. زمان دوره بهبود حدود یک هفته است.

چه زمانی باید برای کشیدن بخیه مراجعه کرد؟

در اکثر موارد، همان روزی که جراحی دهان انجام می شود، جراح یا دندانپزشک شما برای مراجعه به منظور کشیدن بخیه ها یک روز را مشخص می نمایند. زمان این جلسه، می تواند به فرایند خاصی بستگی داشته باشد که شما انجام داده اید.

 

کشیدن بخیه پس از جراحی های دهان

کشیدن بخیه پس از جراحی های دهان

همه بخیه ها نیاز به کشیدن ندارند.

برای برخی فرایندها دندانپزشک ترجیح می دهد از نخ های بخیه قابل جذب استفاده کند. در این صورت، آنها به صورت خود به خود حل خواهند شد و نیاز به کشیدن نخواهند داشت.

نخ بخیه چگونه کشیده می شود؟

همیشه بی حس کننده استفاده نمی شود.

می توان انتظار داشت فرایند کشیدن نخ های بخیه نسبتاً بدون درد انجام شود. و از آنجا که این روند طبیعی است، بعید است که دندانپزشک قبل از انجام آن از بی حس کننده استفاده کند.

 

کشیدن بخیه پس از جراحی های دهان

کشیدن بخیه پس از جراحی های دهان

 

منطقه اطراف بخیه با ماده ضد عفونی کننده پاکسازی می شود.

به عنوان گام نخست، دندانپزشک بافت منطقه اطراف بخیه را تمیز خواهد کرد.

  • در صورتی که این کار ممکن باشد و محل بخیه قابل دسترسی باشد، روی آن یک تکه گاز استریل آغشته به محلول هیدرژن پراکساید قرار خواهد داد (هیدروژن پراکسید 3% که با آب استریل به صورت 50 :50 رقیق شده است.
  • یا ممکن است از بیمار بخواهد دهان خود را با محلول هیدروژن پراکساید، یا هر محلول آنتی باکتریال دیگری شستشو دهد (استفاده از کلرهگزیدین، نوعی دهانشویه تجویزی، یک انتخاب معمولی است.

گرچه این گام بهترین کار ممکن تلقی می شود، اما تأثیرگذاری آن در پیشگیری از ورود باکتری به داخل زخم، و در نتیجه نیاز به انجام آن، قابل گفتگو است.

کشیدن بخیه پس از جراحی های دهان

کشیدن بخیه پس از جراحی های دهان

 

لازم است نخ بخیه بالا آورده شود.

از آنجا که دندانپزشک مجبور است نخ بخیه را برش دهد، لازم است ابتدا آن را از بافتی که زیر آن است دور کند تا جای کافی برای فرو بردن قیچی زیر آن وجود داشته باشد.

نخ بخیه بریده می شود.

دندانپزشک با استفاده از یک قیچی خیلی تیز نخ بالا آورده شده را می برد. به جای آنکه نخ از وسط بریده شود، این کار دقیقاً مماس با سطح بافت لثه انجام می شود. (با این کار، طول نخ بخیه آلوده ای که در نهایت قرار است از داخل بافت عبور کند به حداقل خواهد رسید.)

نخ بخیه کشیده می شود.

اکنون، دندانپزشک سر آزاد نخ بریده شده را یا پلایر می گیرد و آن را از داخل بافت لثه بیرون می کشد.

  • دندانپزشک باید سر نخ بخیه را از زیر گره آن بگیرد تا راحت تر کشیده شود.
  • عمل کشیدن به آرامی انجام می شود. سر شل نخ به راحتی از داخل لثه بیرون می آید.
  • عمل کشیدن در مسیری رو به زخم انجام می شود. (در صورتی که نخ رو به بالا یا مسیری دور از زخم کشیده شود، این احتمال وجود دارد که به زخم فشار بیاید و باعث باز شدن مجدد آن شود.

این فرایند تکرار می شود تا همه بخیه ها کشیده شوند.

  • در مورد بخیه های از هم جدا (بخیه هایی که به صورت تک تک زده شده اند)، گام های بالا برای همه آنها تکرار می شود.
  • همانطور که در بالا اشاره شد، هدف این است که تا حد امکان کمترین مقدار نخ از داخل بافت عبور کند. بنابراین، در مورد نخ های ممتد (نخ هایی که سر و ته آنها تنها دو گره وجود دارد)، هر حلقه باید تکت تک بریده و برداشته شود.

در انتها منطقه با ماده ضد عفونی کننده تمیز می شود.

وقتی نخ های بخیه کشیده می شوند ممکن است در محل کشیده شدن نخ ها چند قطره خون مشاهده شود. یا ممکن است مقداری از پلاک های دندانی یا رسوب روی آنها شل شده باشند که قبلاً بافت لثه روی آنها قرار داشته و اکنون پس از جراحی پوشش روی آنها برداشته شده است. بنابراین، به عنوان پاکسازی نهایی، و مانند بالا، دندانپزشک یا منطقه را با گاز استریل آغشته به محلول ضد عفونی کننده تمیز خواهد کرد یا از شما می خواهد داخل دهان خود دهانشویه بچرخانید.

نکاتی که پس از کشیدن بخیه های دهان باید رعایت نمود.

 

کشیدن بخیه پس از جراحی های دهان

کشیدن بخیه پس از جراحی های دهان

 

زخم های به جا مانده از نخ های بخیه

وقتی دندانپزشک بخیه های شما را می کشد، ممکن است روی بافت لثه سوراخ های خیلی ریزی از آنها به جا بماند. مقدار خونریزی از این سوراخ ها می تواند بسیار اندک و به راحتی قابل کنترل باشد. زخم های خیلی ریز هیچ ناراحتی یا نگرانی بوجود نخواهند آورد، بعلاوه هیچ دردی هم نخواهند داشت.

از آنجا که ضایعات به جا مانده بسیار جزئی هستند، نیاز نیست احتیاط خاصی صورت گیرد، زیرا انتظار می رود به صورت خود به خود بهبود پیدا کنند.

به خاطر داشته باشید که شما هنوز کاملاً بهبود پیدا نکرده اید.

لازم است به یاد داشته باشید، گرچه بخیه های شما کشیده شده اند، محل جراحی شما هنوز به طور کامل روند بهبود خود را طی نکرده است. حداقل 4 تا 5 هفته طول می کشد تا زمانی که بافت لثه به طور کامل به استخوان زیرین خود بچسبد و بهبودی کامل صورت بگیرد. از دندانپزشک خود بپرسید بهبودی شما چقدر طول خواهد کشید. بنابراین، در این بازه زمانی، باید در مورد محل جراحی خود احتیاط لازم را به عمل بیاورید.

احتیاط های لازم

به طور کلی، تا مدت کوتاهی باید از دست زدن یا لمس زخم با زبان خودداری کنید و از انجام حرکات شدید صورت یا دهان، یا وارد آوردن هر گونه فشار دیگر به بافت ها خودداری نمایید، از جمله خوردن غذاهای سفت و ترد.

آیا کشیدن بخیه درد دارد؟

خیر. در صورتی که حرکت نکنید و آرام بمانید هیچ چیز احساس نخواهید کرد غیر از یک کشش خفیف هنگام کشیدن هر بخیه، که اگر بخیه های شما شل شده باشند، همان را هم احساس نخواهید کرد.

 در صورتی که یک یا چند دندان طبیعی خود را از دست داده اید، مهم است که هر چه سریعتر از بهترین گزینه برای جایگزینی آنها استفاده نمایید. آیا باید از ایمپلنت های دندانی استفاده کنید یا بریج ها؟ برای آنکه مطمئن شوید کدام گزینه برای شما انتخاب مناسبی است، لازم است راجع به آنها طلاعات کافی داشته باشید تا بتوانید بهترین گزینه را انتخاب نمایید.

قرار دادن جایگزین برای دندان های از دست رفته نه تنها به احیای لبخند و اعتماد به نفس شما کمک می کند بلکه تأثیرات منفی از دست رفتن دندان روی لثه ها، استخوان فک، و دیگر دندان های باقی مانده نیز به حداقل می رسد، که عبارتند از جابجا شدن دندان ها، مشکل در درست حرف زدن، تغییر اکلوژن (بایت) و بالا رفتن خطر پوسیدگی دندان و بیماری پریودنتال.

در این مقاله قصد داریم ایمپلنت ها و بریج های دندانی را با یکدیگر مقایسه کنیم و از مزایا و معایب آنها برای شما بگوییم تا به شما کمک کنیم تصمیم بگیرید کدام گزینه برای وضعیت شما بهتر است.

 

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

بریج دندانی چیست؟

بریج یکی از رایج ترین ترمیم های دندانی است که با به اصطلاح پل زدن بین دندان های باقی مانده، می تواند جایگزین یک یا چند دندان از دست رفته شود. بریج های ثابت دندانی به صورت دائم در جای خود چسبانده می شوند و تنها دندانپزشک می تواند آنها را بردارد. بریج از یک یا چند دندان مصنوعی به نام “پونتیک” (برای هر دندان از دست رفته یک پونتیک طراحی می شود) در وسط، و یک یا چند روکش تکیه گاه به نام دندان های “اباتمنت” در طرفین تشکیل شده اند. پونتیک ها (که از پرسلاین، طلا، زیرکونیا، آلیاژها، و غیره تشکیل می شوند) فواصل و شکاف ها را پر می کنند، در حالی که دندان های اباتمنت یا تکیه گاه روی دندان های طبیعی مجاور فضای خالی قرار می گیرند تا بریج را در جای خود نگه دارند.

برای اتصال بریج به دندان های طبیعی مجاور، دندان های طبیعی باید تراشیده شوند تا جای کافی برای همراستا قرار گرفتن روکش با دندان های مقابل ایجاد شود و نیز اینکه سطوح کافی ایجاد شود تا یک پیوند/ اتصال قوی بوجود بیاید. برای انجام این کار، دندان های طبیعی باید نسبتاً سالم باشند (از نظر ساختاری بی عیب باشند و فاقد پوسیدگی باشند). بزرگترین نقطه ضعف این فرایند غیر قابل بازگشت بودن آن است. وقتی در دندان های طبیعی تغییراتی ایجاد می شود، دیگر هرگز نمی توان از آنها به عنوان دندان های معمولی استفاده کرد.

اگر لازم است برای بیش از سه دندان کنار هم جایگزین قرار دهید، گزینه مناسبی برای پروتزهای مصنوعی متحرک یا ثابت هستید. اینجاست که می توانید پروتزهای مصنوعی و ایمپلنت های دندانی را مقایسه کنید.

بریج یک طرفه در صورتی می تواند استفاده شود که امکان قرار گیری روکش در هر دو طرف فضای خالی وجود نداشته باشد. این نوع بریج ها (بسته به مقدار حمایتی که لازم دارند، و نیز طول بریج) به دو یا چند روکش به عنوان تکیه گاه نیاز دارند. در این صورت، پونتیک ها در هر دو طرف خود باله هایی دارند که با استفاده از چسب های رزین کامپوزیت، به سطوح پشتی دندان های مجاور چسبانده می شوند.

این بریج ها به اندازه انواع دیگر محکم یا دائمی نیستند بنابراین در صورتی که تحت فشار یا ساییدگی زیادی قرار بگیرند، می توانند کنده شوند. با این حال، این مشکل چندان بزرگ نیست زیرا دندانساز به راحتی می تواند آن را پاکسازی کند و مجدداً آن را در جای خود قرار دهد. مزیت دیگر این است که بر خلاف بریج های سنتی، دندان های تکیه گاه، تغییرات بسیار اندکی نیاز دارند.

 

ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت دندانی نوعی ریشه (یا پست”) مصنوعی دندان است که از تیتانیوم ساخته می شود و به استخوان فک پیوند می خورد و روکش را حمایت می کند. پست پس از قرار گیری داخل استخوان فک از طریق یک فرایند جراحی کوتاه، باید با استخوان فک جوش بخورد، به گونه ای که به شکلی محکم در جای خود قرار بگیرد.

با تکمیل روند اسئواینتگریشن (که چیزی بین 3 تا 6 ماه طول می کشد)، اباتمنت به پست متصل می شود. اباتمنت از سطح خط لثه بالا می آید و سطحی فراهم می آورد که روکش دندان با چسب یا پیچ به آن متصل می شود.

از دو یا چند ایمپلنت دندانی می توان برای خلق بریج بر پایه ایمپلنت استفاده کرد.

 

مزایا و معایب بریج های دندانی

مزایای استفاده از بریج های دندانی عبارتند از:

ظاهر طبیعی

از آنها می توان برای بهبود رنگ و شکل دندان هایی استفاده کرد که به جای آنها قرار می گیرند یا آنها را پوشش می دهند. پرسلاین های مدرن بسیار پیچیده هستند و یک دندانپزشک ماهر می تواند آنها را به گونه ای بسازد که ظاهری شبیه دندان های طبیعی داشته باشند و به اندازه آنها رنگ های متنوعی داشته باشند.

 

فرایند مستقیم

بریج ها راهکار بسیار شایعی برای از دست رفتن دندان ها هستند، و فرایندی که برای بسیاری از دندانپزشک ها عادی است.

 

قابلیت استطاعت

هر واحد بریج سنتی حدود 200 تا 300 دلار هزینه دارد.

 

خطر اندک

در صورت مواجه شدن بریج با شکست، نسبتاً به سرعت و بدون درد می توان روکش ها و پونتیک ها را تعویض کرد.

 

سرعت بالا

معمولاً کل فرایند را می توان ظرف چند هفته تکمیل کرد.

 

نقاط ضعف بریج های دندانی عبارتند از:

آسیب به دندان های طبیعی

آماده سازی دندان ها عبارت است از برداشتن حجم قابل توجهی از ساختار دندان های طبیعی مجاور. وقتی این کار انجام شود، این دندان ها هرگز نمی توانند مثل قبل و مانند دندان های طبیعی استفاده شوند و باید روی آنها روکش قرار بگیرد.

 

بالا رفتن خطر پوسیدگی و حفره های دندانی

برداشتن مقداری از ساختار دندان موجب بالا رفتن خطر پوسیدگی و نیاز به انجام درمان ریشه (عصب کشی) در آینده می شود.

 

لازم است به صورت دوره ای تعویض شوند

معمولاً هر 5 تا 7 سال یک مرتبه لازم است بریج ها تعویض شوند.

 

مقایسه بریج و ایمپلنت دندانی

هنگام تصمیم گیری برای انتخاب از بین بریج ها و ایمپلنت های دندانی، عوامل زیر را باید مد نظر قرار داد:

 

پوشش بیمه درمانی

بریج ها تحت پوشش اکثر طرح های بیمه های خدمات درمانی هستند، بنابراین درصد بالایی از هزینه ها را می توانید پس بگیرید. از سوی دیگر، ایمپلنت های دندانی به ندرت تحت پوشش خدمات بیمه های درمانی هستند. با این حال، ممکن است بتوانید حداقل بخشی از هزینه های روکش های آنها را پس بگیرید.

 

دوام آنها

ایمپلنت های دندانی با مراقبت صحیح سالهای سال دوام خواهند داشت و عموماً برای یک بیمار 45 ساله، برای یک عمر می توانند کار کنند. بواسطه ساییدگی طبیعی، لازم است هر 10 تا 15 سال روکش تعویض شود، اما خود ایمپلنت دائمی است و می تواند در برابر موقعیت های غیر قابل کنترل مانند حوادث و تصادف ها و بیماری ها مقاومت کند. عموماً لازم است بریج ها هر 5 تا 7 سال تعویض شوند، اما رعایت بهداشت می توانند بیش از 10 سال دوام داشته باشند.

 

سلامت دهانی طولانی مدت

تحلیل بافت های استخوان و لثه زیر بریج ها اتفاق می افتد، در جایی که دندان از دست رفته یا کشیده شده است، که می تواند روی دندان های مجاور تأثیر کاهش ثبات داشته باشد. در حالی که ایمپلنت، با فشارهایی که در نتیجه جویدن بوجود می آیند، با تحریک منطقه اطراف، ریشه های دندان های طبیعی را تحریک می کند، که موجب حفظ استخوان ها و لثه ها می شود.

 

بهداشت دهانی

برای پاکسازی زیر پونتیک و نگه داشتن منطقه عاری از پلاک، نوع خاصی نخ دندان و احتمالاً دیگر ابزارهای بهداشت دهانی لازم هستند. ایمپلنت های دندانی نیز بهداشت دهانی فوق العاده نیاز دارند، اما می توان به شکلی آنها را مسواک زد و نخ دندان کشید که انگار دندان های طبیعی هستند.

 

ظاهر

بریج های جدید ظاهر خیلی طبیعی دارند، اما از آنجا که بافت های استخوان و لثه به مرور زمان تحلیل می روند، زیر پونتیک ها فاصله هایی می تواند بوجود بیاید. ایمپلنت ها می توانند بالاترین کیفیت زیبایی را فراهم آورند. روکش های ایمپلنت می توانند دقیقاً شبیه دندان های طبیعی به نظر برسند.

 

طول دوره درمان

از ابتدا تا انتها، بریج ها ظرف مدت دو تا سه بار مراجعه به دندانپزشک، طی بازه زمانی چند هفته تکمیل می شوند. در حالی که برای ایمپلنت ها لازم است طی بازه زمانی 3 تا 6 ماه چندین مرتبه به دندانپزشک مراجعه نمایید و فرایندهایی اضافی دیگری مانند پیوند استخوان و لیفت سینوس در برخی موارد لازم هستند.

 

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه هزینه ایمپلنت و بریج های دندانی

بریج های دندانی

هزینه بریج های دندانی بر اساس عوامل زیر می تواند متفاوت باشد:

·        موادی که از آن ساخته می شود (رزین کامپوزیت، آلیاژ فلزات با پوشش پرسلاین، زیرکونیا، و غیره).

·        تعداد دندان هایی (واحدهایی) که نیاز به جایگزین دارند، و مکانی که داخل دهان هستند.

·        وضعیت و شرایط دندان های مجاور/ تکیه گاه.

·        تجربه و شهرت دندانپزشک شما.

·        محل زندگی شما.

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

بریج های مریلند (باند شده با رزین)

هر باله می تواند بین 70 تا 100 دلار هزینه داشته باشد، در حالی که هر دندان جایگزین می تواند بین 100 تا 200 دلار هزینه داشته باشد. یک بریج معمولی با دو باله و یک دندان جایگزین بین 180 تا 250 دلار هزینه در بر دارد.

بریج های کانتی لور یا سنتی

یک بریج سنتی یا کانتی لور هزینه ای بین 200 تا 450 دلار برای هر واحد، یا بین 300 تا 700 دلار برای یک بریج سه واحده ( یک دندان مصنوعی و دو روکش تکیه گاه) هزینه در بر دارد.

 

ایمپلنت های دندانی

شاید در مراحل ابتدایی هزینه های بریج های دندانی پایین تر باشد، اما روی هم رفته و در دراز مدت، ایمپلنت ها مقرون به صرفه تر هستند. عواملی که روی هزینه های کاشت ایمپلنت ها تأثیر می گذارند عبارتند از:

·        پیچیدگی جراحی

·        برای چه تعداد و کدام دندان ها جایگزین قرار داده شده است.

·        چه برند و موادی که برای ساخت روکش ها، اباتمنت، و پست استفاده شده است.

·        محل دندانی که جایگزین نیاز دارد.

·        تخصص جراح، تجربه و شهرت او.

یک ایمپلنت تکی عموماً حدود 550 دلار (شامل روکش و اباتمنت) هزینه دارد. در صورتی که برای قرار گرفتن به عنوان بریج استفاده شود، هزینه های 2 تا 6 ایمپلنت دندانی به اضافه بریج، می تواند بین 500 تا 8500 دلار یا بیشتر هزینه در بر داشته باشد. یک بریج 3-4 واحده که تحت حمایت دو ایمپلنت دندانی قرار دارد می تواند بین 700 تا 2100 دلار هزینه داشته باشد.

 

تصمیم گیری- کدامیک را انتخاب کنید:

ایمپلنت ها

در صورتی که گزینه مناسبی برای دریافت ایمپلنت های دندانی هستید و استطاعت پرداخت هزینه های آنها را دارید، بهترین گزینه هستند. ایمپلنت ها روش هایی با دوام برای جایگزینی دندان ها هستند و بهترین نتایج را از نظر زیبایی ظاهری ارائه می دهند. آنها مقداری پر هزینه هستند، اما بهترین روش موجود ترمیم دندان ها هستند و در دراز مدت هزینه کمتری در بر خواهند داشت زیرا به اندازه بریج های دندانی، یا حتی هرگز، نیاز به تعویض ندارند. بعلاوه، ایمپلنت ها استخوان فک و بافت لثه را حفظ می کنند و به تراشیده شدن چند دندان سالم نیاز ندارند. در صورتی که مسئله پول باشد، می توانید در مورد نحوه پرداخت آن با دندانپزشک یا جراح خود صحبت کنید.

بریج های دندانی

در صورتی بهترین گزینه هستند که در پی راهکاری فوری باشید و بخواهید از انجام جراحی بپرهیزید. جراحی ایمپلنت برای هر کسی مناسب نیست. افرادی که با مشکلات پزشکی مواجه هستند که سیستم ایمنی بدن و سرعت بهبود آنها را با مشکل مواجه می کند، بیشتر با خطر ریسک شکست ایمپلنت های دندانی مواجه هستند. در چنین وضعیتی، بریج های دندانی نتایجی قابل پیش بینی تر و مثبت تر ارائه خواهند داد. علاوه بر این، بریج در صورتی گزینه خوبی است که بخواهید از انجام جراحی تهاجمی بپرهیزید یا ترجیح دهید به جای چند ماه، ظرف مدت چند هفته برای دندان های از دست رفته خود جایگزین قرار دهید.