آیا دندانپزشک شما نیز به پولیش کردن دندان ها اشاره کرده است؟ این آخرین مرحله از فرایند پاکسازی دندان ها نیاز دارد که دندانپزشک دندان ها را با استفاده از ابزاری خاص صیقل دهد. در قسمت بالای این ابزار یک قطعه پلاستیکی کوچک به اندازه یک نخود وجود دارد که می چرخد.

دندانپزشک مقادیر اندکی از خمیر پروفی را داخل آن قرار می دهد. این خمیر قابل مقایسه با خمیر دندان غلیظ است، اما حاوی مواد ساینده تر بیشتری است. سپس دندانپزشک با دقت با استفاده از این ابزار چرنده روی همه دندان ها را یک دور تمیز می کند. این ابزار نه تنها دندان ها را پولیش می کند و جلا می دهد، بلکه به زدودن لکه های سطحی دندان ها نیز کمک می کند.

بر اساس انجمن دندانپزشکان آمریکا، شما باید بر اساس نیازهای خود انتخاب چند وقت یک مرتبه به دندانپزشک مراجعه کنید. این شامل خدمات مورد نظر شماست، سوابق پزشکی شما، و سلامت دهان شما.

فرایند پاکسازی دندان ها

هدف فرایند پاکسازی دندان ها زدودن پلاک ها و تارتاری است که روی سطح دندان ها قرار دارد. در صورتی که پلاک و تارتار برای مدت زمان طولانی روی دندان ها باقی بمانند ، در نهایت موجب بروز درد و مشکلاتی برای سلامت شما خواهند شد. دو مورد از مشکلات شایع دندانی که پلاک و تارتار می توانند ایجاد کنند عبارتند از پوسیدگی و حفره های دندانی و بیماری لثه.

دندانپزشک برای پاکسازی درست دندان ها از ابزارهای مختلفی برای زدودن همه چیز از روی سطح دندان ها استفاده خواهد کرد که می توانند دندان ها را تحت تأثیر قرار دهند. اگر شما سالم باشید، این کار اصلاً دردناک نیست. اگر سلامت لثه های شما ضعیف باشد، ممکن است وقتی دندانپزشک فرایند پاکسازی را انجام می دهد شما مقداری آزردگی یا خونریزی تجربه کنید.

پولیش کردن دندان

پولیش کردن دندان

چرا پولیش کردن دندان ها مهم است؟

پس از آنکه دندانپزشک دندان های شما را پاکسازی می کند، ممکن است بخواهید پولیش دندان ها را به عنوان مرحله نهایی و جلا دادن دندان ها انجام دهید. مثل اینکه ماشین خود را پس از شستشوی کامل واکس بزنید. پس از پولیش دندان ها، احساس خواهید کرد آنها نرمتر و صیقلی تر شده اند. بعلاوه، وقتی این فرایند برای زدودن لکه های روی سطوح دندان ها انجام می شود، می تواند به خوبی عمل کند و اگر درمان پولیش ساده دندان ها کار سفید کردن دندان ها را نیز انجام دهد، شما دیگر نیازی به بلیچینگ دندان ها برای سفیدتر کردن آنها نخواهید داشت. در مقایسه با دیگر درمان های دندانپزشکی، پولیش کردن دندان ها بیشتر از آنکه به عملکردی بودن مربوط باشد، به زیبایی مربوط می شود. اما مزایای دیگری نیز دارد.

مزایای پولیش کردن دندان ها

پولیش کردن دندان ها علاوه بر اینکه باعث می شود دندان ها احساس صاف و صیقلی تری داشته باشند، مزایای دیگری نیز دارد. دو مزیتی که با این درمان همراه هستند شامل ایجاد طراوت در نفس و افزودن درخشش به لبخند است. از آنجه که پلاک و تارتار برداشته می شوند، خطر ابتلا به شرایطی که کل بدن را نیز تحت تأثیر قرار می دهد نیز کاهش پیدا می کند. باکتری ها می توانند داخل دهان زندگی کنند و موجب بروز نگرانی های جدی برای سلامتی شوند.

پولیش کردن دندان

پولیش کردن دندان

آیا همه افراد نیاز به پولیش کردن دندان ها دارند؟

آخرین مرتبه چه زمانی به دندانپزشک مراجعه کرده اید؟ احتمالاً تعجب خواهید کرد از اینکه چقدر پلاک روی دندان های شما تشکیل شده است. با دندانپزشک خود تماس بگیرید و از او راجع به خدمات پولیش کردن دندان ها سؤال بپرسید.

به خاطر داشته باشید که بهترین راه برای پیشگیری از بروز مشکلات برای سلامتی رعایت بهداشت روتین دهان و دندان ها است. دو مرتبه مسواک زدن و نخ دندان کشیدن در طول روز کمک کننده هستند. برای کاهش باکتری ها از دهانشویه ها استفاده کنید. این به کاهش پلاک و تارتار کمک خواهد کرد، که می تواند باعث شود نیاز نباشد به دفعات زیاد به دندانپزشک مراجعه کنید.

پولیش کردن دندان

پولیش کردن دندان

چند وقت یک مرتبه باید دندان ها را پولیش کرد؟

برای سالها، استاندارد مراقبت برای دندانپزشکان انجام یک پروفیلاکسی شامل پولیش کرونال دندان ها بود. تا اینکه تحقیقات نشان دادند پولیش کردن موجب برداشته شدن مقدار قابل توجهی از مینای دندان ها می شود. آم زمان بود که مراقبت استاندارد توصیه شده تغییر کرد و مفهوم “پولیش انتخابی” ابداع شد. انجمن دندانپزشکان آمریکا شرایط زیر را برای پولیش کردن دندان ها قرار داد:

  • پولیش کردن دندان ها نوعی فرایند زیبایی با اندکی ارزش درمانی تلقی می شود.
  • مسواک زدن و نخ دندان کشیدن می توانند تأثیراتی مشابه پولیش کردن دندان ها داته باشند.
  • پولیش کردن مداوم، به مرور زمان، با ساییدن لایه های بیرونی دندان ها، می تواند موجب ایجاد تغییرات ساختاری در آنها شود.
  • فلوراید موجود در لایه های بیرونی مینای دندان ها با پولیش کردن زدوده می شود.

نتیجه گیری اصلی این بود که، “پولیش کردن دندان ها باید تنها در صورت نیاز انجام شود و نباید یک فرایند روتین تلقی شود”. به عبارت دیگر، به جای پولیش کردن تمامی سطوح دندان ها، دندانپزشکان باید بررسی کنند کدام دندان ها نیاز به پولیش کردن دارند و سپس تنها آن سطوح دندان ها را پولیش کنند، و توجه خاصی به منطقه هایی داشته باشند که سمنتوم و عاج آنها بدون پوشش باقی مانده اند و اطراف ترمیم های زیبایی دندان ها کار کنند.

باید پولیش کرونال از حیطه اقداماتی که دستیاران دندانپزشکان انجام می دهند خارج شوند زیرا کاملاً موفق نبوده اند. تقریباً همه دندانپزشکان در حال تلاش برای سپردن پولیش کرونال به دستیاران آموزش دیده هستند.

شرایط تغییر کرده است و زمان آن رسیده است راجع به این موضوع مجدداً فکر شود که تخصص دندانپزشکی در این رابطه چه دیدگاهی دارد. به نظر، به نفع بیمار و دندانپزشک است که نگاه دیگری به این موضوع داشته باشند.

یک لبخند زیبا یکی از اجزاء زیبایی است. ظاهر دندان های شما تأثیری قابل توجه روی اعتماد به نفس شما دارد و همزمان باعث می شود جذاب تر و زیباتر به نظر برسید. اگر به دلیل وجود فواصل غیر یکسان بین دندان های خود هنگام لبخند زدن احساس راحتی ندارید، این دیگر یک مشکل غیر قابل حل نیست. به لطف دندانپزشکی زیبایی مدرن، شما می توانید هنگام مصاحبت با افراد از لبخند زیبای خود لذت ببرید.

ونیر کامپوزیت ها و لمینت های دندانی راهکارهای زیبایی دندانپزشکی هستند و راهکارهایی جدید که با کمک آنها می توانید از دندان های سالم، سفید و درخشان لذت ببرید. آنها نازک، شفاف، و از موادی همرنگ دندان ها و به صورت سفارشی ساخته می شوند و روی سطح جلوی دندان ها قرار می گیرند و مشکلات دندانی متعددی را برطرف می کنند. تصمیم گیری برای انتخاب اینکه کدام تکنیک برای شما مناسب تر است به عوامل مختلفی بستگی دارد. پس از ملاحظات با دقت مزایا و معایب هر دو نوع راهکارهای زیبایی می توانید هر یک را ارزیابی کنید تا به یک نتیجه گیری معقول برسید.

گزینه های مناسب برای کامپوزیت یا لمینت دندانی

قبل از انتخاب یک نوع خاص از این راهکارهای زیبایی، باید ابتدا بررسی کنید آیا کامپوزیت ها و لمینت های دندانی گزینه های درست و مناسبی برای شما هستند یا خیر. ونیرهای دندانی برای همه افراد یا همه دندان ها مناسب نیستند؛ بنابراین انتخاب مورد درست عامل بسیار مهمی در موفقیت این تکنیک است.

چه زمانی استفاده از کامپوزیت یا لمینت صحیح است؟

وقتی مشکلات زیر وجود داشته باشند، کامپوزیت و لمینت های دندانی می توانند بسیار مؤثر واقع شوند:

  • اصلاح دندان هایی که کج یا بسیار بد شکل هستند
  • احیاء دندان هایی که شکسته یا لب پر شده اند
  • دندان هایی که لک شده یا بد رنگ شده اند، وقتی درمان های سفید کردن دندان ها عمل نمی کنند
  • دندان هایی که در نتیجه فرسایش کوتاه شده اند
  • دندان هایی که با فاصله زیاد از یکدیگر واقع شده اند
کامپوزیت یا لمینت

کامپوزیت یا لمینت

مزایای کامپوزیت های دندانی

هزینه مقرون به صرفه

کامپوزیت ها نسبت به لمینت های دندانی مزایای متعددی دارند، که مهم ترین آنها هزینه است. به طور میانگین لمینت های دندانی هزینه ای دو برابر کامپوزیت ها در بر دارند، که با توجه به اینکه اکثر درمان های زیبایی تحت پوشش بیمه های خدمات درمانی نیستند، برای برخی افراد از اهمیت ویژه ای برخوردار است، به این معنا که احتمال اینکه هزینه های شما بیشتر از بودجه شما شوند زیاد خواهد بود.

یک روزه و فوری بودن درمان

ونیرهای کامپوزیت اغلب می توانند تنها در یک جلسه تکمیل شوند. دندانپزشک شما دندان های شما را برای رزین آماده سازی خواهد کرد سپس ونیرها را مستقیماً روی سطح جلوی دندان ها شکل خواهد داد. رزین با استفاده از نور شدید سفت و محکم خواهد شد و در نهایت ونیرها پولیش خواهند شد.

ونیر کامپوزیت های مستقیم (که تحت عنوان کامپوزیت باندینگ نیز به آنها اشاره می شود) در حقیقت به جای آنکه داخل لابراتوار دندانپزشکی ساخته شوند، مستقیماً روی دندان ها شکل داده می شوند. رزین های همرنگ دندان مستقیماً روی دندان ها اعمال می شوند (همانطور که از نام آنها بر می آید) که همانجا می توانند توسط دندانپزشک شکل داده شوند. رزین شکل داده شده با استفاده از یک نور با شدت بالا سفت و سخت می شود و پس از آن در صورت لزوم، لایه های اضافی رزین می توانند افزوده و شکل داده شوند تا مطلوب ترین نتیجه از نظر زیبایی حاصل شود. وقتی کار به اتمام رسید، رزین باید پولیش شود تا ظاهری طبیعی و شبیه دندان حاصل شود. بنابراین فرایند کامپوزیت های دندانی کمتر تهاجمی است و به میزان قابل توجهی سریع تر از پرسلن ها انجام می شوند.

فرایند انجام لمینت های دندانی طولانی تر می شود، زیرا لازم است ونیرهای دندانی در یک لابراتوار دندانپزشکی آماده شوند و قبل از جلسه دوم برای دندانپزشک ارسال شوند. علاوه بر این، دندان های شما قبل از قرار گرفتن لمینت های آماده شده نیاز به آماده سازی بیشتری خواهند داشت.

بازگشت پذیر بودن

مسلماً بزرگترین مزیتی که ونیرهای کامپوزیتی نسبت به ونیرهای پرسلن و لمینت ها دارند بازگشت پذیر بودن آن است. ونیرهای پرسلن نیاز به تغییر شکل دندان های طبیعی دارند، تا بتوان ونیرها را روی آنها قرار داد. وقتی نوبت به کامپوزیت ها می رسد، حداقل آماده سازی روی دندان های طبیعی نیاز است، به این معنا که آنها به طور دائمی تا اندازه ای تغییر شکل داده نمی شوند که در صورت نیاز مواد کامپوزیت نتوانند برداشته و تعویض شوند.

کامپوزیت یا لمینت

کامپوزیت یا لمینت

مزایای لمینت دندانی

مقاوم و با دوام هستند

گرچه کامپوزیت ها مزایای متعدی دارند، اما یک زمینه وجود دارد که آنها نمی توانند با لمینت های دندانی رقابت کنند: دوام. لمینت های دندانی موادی بسیار مستحکم تر از رزین کامپوزیت ها هستند (حتی با وجود بهبود هایی که طی سال ها در مواد رزین داده شده است).

لمینت ها به طور میانگین 10 تا 15 سال دوام دارند، گرچه وقتی شما بهداشت دهانی را به خوبی رعایت کنید و دستور العمل های دندانپزشک را به خوبی دنبال کنید، می توانند حتی مدت بیشتری دوام داشته باشند. کامپوزیت ها حدود نصف این زمان دوام دارند، معمولاً 5 تا 7 سال.

اگر به فکر درمان زیبایی برای دندان های خود هستید، مهم است که این معامله را در نظر بگیرید. یعنی، گرچه کامپوزیت های دندانی ممکن است نصف لمینت ها هزینه در بر داشته باشند، اما تنها نصف آنها نیز دوام می آورند. بنابراین، کدام یک بهتر است؟

اکثر دندانپزشکان موافق هستند که لمینت های دندانی طبیعی ترین نتایج را ارائه می دهند که بیشترین شباهت را به دندان های طبیعی دارند. لمینت کیفیتی شفاف دارد که تقریباً شبیه مینای دندان های طبیعی است. علاوه بر این، بواسطه استحکام بالای موادی که برای ساخت آنها استفاده می شوند و نیز لعابی که روی آنها داده می شود، در برابر ایجاد لکه و لب پر شدن نیز فوق العاده با دوام هستند. از سوی دیگر، ونیرهای کامپوزیتی متخلخل تر هستند، بنابراین بیشتر مستعد لک شدن هستند، به این معنا که ممکن است لازم باشد در رژیم غذایی خود تغییراتی ایجاد کنید، تا از برخی غذاهای خاصی که موجب ایجاد لکه روی دندان ها می شوند پرهیز نمایید. علاوه بر این، کامپوزیت ها نیاز به پولیش دارند تا زیبایی آنها شبیه دندان های طبیعی باشد. با این حال، آنها با یکدیگر قابل مقایسه نیستند.

فرایند آماده سازی لمینت ها پیجیده تر است و اغلب لازم است در طول مدتی که منتظر ساخت آنها در لابراتوار هستید از نمونه های موقتی آنها استفاده کنید. با این حال، برخی دندانپزشکان فناوری CAD/CAM را در اختیار دارند که به آنها کمک می کند روند کار را سرعت ببخشند و تنها در یک جلسه بیمار لمینت های خود را دریافت کند. اگر به فکر دریافت لمینت های دندانی هستید، مهم است نوع فناوری که دندانپزشک مورد نظر شما در اختیار دارد را نیز مورد بررسی قرار دهید. شما می توانید طول درمان را به میان قابل توجهی کوتاه کنید.

راهکارهای درمانی قابل قبول

نکته آخر اینکه، ونیرهای پرسلن یک راهکار درمانی قابل قبول برای همه موارد فرسایش مینای دندان ها، ساییدگی و خوردگی دندان ها، نقص های ژنتیکی، غیر همسطح بودن دندان ها، و غیره هستند. ممکن است کامپوزیت ها گزینه قابل قبولی برای نگرانی های وخیم نباشند. برای مثال، تغییر رنگ قابل توجه، یا مشکل فاصله بین دندان ها ممکن است به اندازه کافی با ونیرهای کامپوزیتی قابل درمان نباشد و باعث شود لمینت های دندانی گزینه بهتری باشند. دندانپزشک با ارزیابی دقیق وضعیت سلامت دهان شما در جلسه مشاوره اولیه مشخص خواهد کرد کدام گزینه برای شما مناسب تر است.

چه زمانی ونیر کامپوزیت یا لمینت گزینه های خوبی نیستند؟

در برخی موقعیت ها، برخی دندان ها یا برخی افراد خاص گزینه های خوبی برای درمان های زیبایی دندان ها نیستند، که ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • دندان هایی که پوسیدگی دارند یا دچار بیماری لثه هستند. این شرایط باید قبل از ساخت ونیرهای دندانی درمان شوند.
  • دندان هایی که ضعیف شده اند. اگر مقدار قابل توجهی از ساختار دندان ها از دست رفته باشد، یا با یک پر شدگی بزرگ جایگزین شده باشد، دندان به اندازه کافی قوی نخواهد بود تا با ونیر دندانی عمل کند. در این صورت، روکش های دندانی راهکار بهتری هستند.
  • دندان هایی که در جای خیلی بدی واقع شده اند یا کج هستند، اوربایت یا آندربایت دارند. درمان ارتودنسی برای اصلاح این مشکلات پیچیده تر مناسب تر است.
  • دندان قروچه (ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر) از روی عادت به راحتی می تواند موجب لب پر شدن یا شکستن ونیرهای دندانی شود. دندان قروچه (که تحت عنوان براکسیسم نیز شناخته می شود) باید قبل از قرار گیری کامپوزیت ها یا لمینت های دندانی روی دندان ها درمان شود. محافظ دندان های شبانه ممکن است راهکاری برای برخی از این موارد باشد.

وقتی به این نتیجه رسیدید که ونیرهای کامپوزیتی یا لمینتی می توانند گزینه خوبی برای شما باشند، بر اساس تعدادی عوامل (مانند زمان و بودجه شما، و نوع کاری که نیاز است) باید تصمیم بگیرید کدام یک را انتخاب کنید.

کامپوزیت یا لمینت

کامپوزیت یا لمینت

نگهداری از کامپوزیت و لمینت های دندانی

نگهداری از ونیرهای کامپوزیتی و لمینتی نسبتاً ساده است. با این حال، چند توصیه وجود دارند:

  • لطفاً مثل قبل همانطور که برای پیشگیری از مشکلات مربوط به دهان مسواک می زدید و نخ دندان می کشیدید، بهداشت دهان را رعایت کنید. ونیرهای کامپوزیتی و لمینتی عموماً لطیف ترین ترمیم های دندانی برای بافت لثه ها هستند. شما با مسواک زدن و نخ دندان کشیدن هسچ آسیبی به آنها وارد نخواهید کرد. هر گونه خمیر دندانی که خاصیت سایندگی نداشته باشد قابل قبول است. مراقبت های خوب خانگی این اطمینان را بوجود خواهند آورد که ترمیم های دندانی شما سال ها دوام خواهند داشت.
  • پس از قرار گیری این ترمیم های دندانی روی دندان ها، ممکن است مقداری حساسیت به دماهای خیلی بالا یا پایین احساس شود. مقداری حساسیت کاملاً طبیعی است و معمولاً پس از یک تا دو هفته از بین خواهد رفت. اگر این حساسیت باقی بماند یا موجب نگرانی شما شود، باید با دندانپزشک خود تماس بگیرید.
  • این ترمیم های دندانی بسیار مقاوم هستند و در برابر اکثر فشارهایی که با داشتن یک رژیم غذایی نرمال به آنها وارد می شوند مقاومت می کنند. با این حال، شکستن مغزها با دندان، جویدن گوشت از روی استخوان، یا تافی، یا سیب های سفت ایده خوبی نیستند.
  • اگر می دانید دندان قروچه دارید، اجازه دهید دندانپزشک شما از این موضوع اطلاع پیدا کند. وی می تواند برای شما محافظ دندانی بسازد تا با استفاده از آن فشاری که طی خواب به دندان های شما وارد می شود را به حداقل برساند.
  • مانند هر چیز دیگری که داخل دهان قرار می گیرد، این ترمیم های دندانی نیز مستعد ساییدگی هستند. گاهی اوقات، کامپوزیت ها می توانند کمی لب پر شوند، اما در اکثر موارد ترمیم آنها بسیار ساده است. شخص باید خیلی بد شانس باشد که طی پنج سال نخست کامپوزیت های او لب پر شوند، مگر آنکه مشکل حاد دندان قروچه وجود داشته باشد.
  • در صورتی که با انجام این اقدامات دندانپزشکی تغییرات قابل توجهی در شکل دندان ها بوجود آمده باشد، گاهی ممکن است بیمار حدود یک هفته در ادای برخی حروف مشکل داشته باشد. در موارد نادر، این مشکل بلافاصله برطرف نمی شود، دندانپزشک شمت می تواند تغییراتی در آنها ایجاد کند تا این مشکل برطرف شود.
کامپوزیت یا لمینت

کامپوزیت یا لمینت

کدام یک طبیعی تر به نظر می رسد؟

هر دو نوع درمان زیبایی به صورت سفارشی انجام می شوند تا در حد امکان به دندان های طبیعی نزدیک باشند، در حالی که مشکلی که شما می خواهید را برطرف می کنند.

با این حال، لمینت ها در انتها طبیعی تر هستند، زیرا مواد آن نور را دقیقاً شبیه مینای دندان های طبیعی منعکس می کند. ونیرهای کامپوزیتی نیز وقتی پولیش می شوند به دندان های طبیعی شباهت دارند.

کدام یک برای مشکلات وخیم تر مناسب است؟

اگر دندان های شما لکه های پر رنگ دارند، آسیب دیده اند، کج هستند، یا فواصل بزرگ دارند، ممکن است دندانپزشک لمینت ها را به شما پیشنهاد دهد.

ونیرهای کامپوزیتی بیشتر براز مشکلات خفیف تا متوسط مناسب هستند. اگر مشکل شما خیلی وخیم است و با ونیرها قابل برطرف شدن نیست، ممکن است دندانپزشک استفاده از روکش های دندانی یا درمان ارتودنتیک را به شما پیشنهاد دهد.

کدام یک محکم تر است؟

لمینت ها خیلی محکم تر از رزین کامپوزیت ها هستند، به این معنا که آنها کمتر دچار لب پر شدگی می شوند. با این حال، آنها نمی توانند مانند کامپوزیت ها ترمیم شوند و در صورت آسیب دیدن باید همه یک واحد لمینت دندان به طور کامل تعویض شود، که به نسبت بسیار پر هزینه خواهد بود.

تمایل بسیاری از بیماران به داشتن دندان هایی “بی عیب و نقص” و لبخندی درخشان، در دندانپزشکی اهمیت روز افزونی پیدا کرده است. بلیچینگ یک روش درمانی حتی برای سفید و روشن کردن دندان هایی است که به شدت بد رنگ شده اند. این کار ظرف مدت کوتاهی انجام می شود.

علل تغییر رنگ دندان ها

تغییر رنگ دندان ها به دلایل مختلفی اتفاق می افتد. در بین همه آنها مصرف قهوه، برخی از انواع خاص چای ها، نوشیدنی های فاقد الکل، برخی ادویه ها، (از قبیل کاری، زعفران، کورکوما) و خوراکی های دیگر (مانند سس سویا، گیلاس، بلوبری، و توت فرنگی) و همچنین کشیدن سیگار باعث می شوند به جا ماندن رنگدانه ها روی دندان ها و جذب آنها به داخل مینای دندان افزایش پیدا کند. از دیگر عوامل مؤثر روی سفیدی طبیعی دندان ها عبارتند از برخی داروهای خاص، و نیز خمیر دندان ها و دهانشویه های رنگی. آخرین عوامل که البته کم اهمیت هم نیستند، سن، و بهداشت دهانی شخصی هستند که تأثیر اصلی را روی تغییر رنگ دندان ها دارند.

متأسفانه با مسواک زدن با دقت دندان ها نمی توان تغییر رنگ آنها را از بین برد. گرچه تغییر رنگ سطحی می تواند با درمان های تخصصی و حرفه ای در مطب زدوده شوند، اما تنها درمان بلیچینگ می تواند باعث درخشش دندان های شما شود. اکثر دندانپزشکان دو نوع درمان برای سفید کردن دندان ها ارائه می دهند، آفیس بلیچینگ (سفید کردن دندان ها داخل مطب) و هوم بلیچینگ (سفید کردن دندان ها در منزل). قبل از پرداختن به بلیچینگ، یک درمان تخصصی بهداشتی دهان و دندان برای خلق نقطه آغاز ایده آل برای بلیچینگ توصیه می شود.

بلیچینگ و سفید کردن دندان ها

بلیچینگ و سفید کردن دندان ها

آفیس بلیچینگ

آفیس بلیچینگ در مطب انجام می شود. قبل از درمان معاینه دقیق دندان ها، همراه با مشاوره کامل انجام می شود. برای بلیچینگ، ماده سفید کننده روی سطح دندان ها اعمال می شود، غلظت این ماده بویژه بر اساس کسب بیشترین نتیجه انتخاب می شود. مواد فعال داخل ماده سفید کننده به داخل دندان نفوذ می کنند، جایی که رادیکال های اکسیژن شکل می گیرند، که رنگدانه های روی سطح دندان ها را در هم می شکند.

که در پی آن دیگر روی سطح دندان ها وجود نخواهند داشت. این واکنش “تغییر رنگ” با استفاده هدفمند از نور ال ای دی آبی، که طول موج خاصی دارد، تشدید می شود. به همین دلیل، مولکول های رنگ حتی بیشتر فعال می شوند و بنابراین می تواند با ژل بلیچ کننده واکنش سریع تری نشان دهد. معمولاً سه دوره درمانی لازم است. به عنوان یک قانون کلی، زمان درمان کامل (بدون معاینه و مشاوره) حدود 45 تا 50 دقیقه است.

بلیچینگ و سفید کردن دندان ها

بلیچینگ و سفید کردن دندان ها

هوم بلیچینگ

برای هوم بلیچینگ تری های شخصی ساخته می شوند. تری ها با ژل سفید کننده پر می شوند و باید به مدت چهار تا پنج روز، هر بار به مدت یک تا دو ساعت روی دندان ها قرار بگیرند. دندانپزشکان دستور العمل های دقیق پیرامون درمان را به بیماران خوئ می دهند.

هوم بلیچینگ در منزل، اما تحت نظارت دندانپزشک انجام می شود، بنابراین، قابل مقایسه با محصولات بلیچینگ  OTC نیستند. علاوه بر این، گزینه دوم کم هزینه تر است، اما کاملاً واضح است که از نظر ایمنی و طول مدت اثر نسبت به سفید کردن تخصصی دندان ها توسط دندانپزشک در رتبه پایین تری قرار دارد. علاوه بر این، مواد فعال (و بنابراین اثر) آن ضعیف تر از موادی هستند که در بلیچینگ تخصصی دندان ها استفاده می شوند.

دندان های با بلیچینگ چگونه سفید می شوند؟

تأثیر این درمان در بیماران مختلف متفاوت است و از بین عوامل مختلف به میزان تغییر رنگ دندان ها در زمان سفید کردن دندان ها، و نیز واکنش بخ درمان بستگی دارد. در مورد هوم بلیچینگ، نظم عامل اصلی است و بیمار باید تری ها را با ژل سفید کننده همانطور که در مطب برای آنها توضیح داده شده است استفاده کرد تا به نتایج مطلوب دست پیدا کرد. به عنوان یک قانون، دندان ها تا چند درجه می توانند روشن تر شوند، به گونه ای که بعد از درمان بیمار بتواند از درخشش لبخند خود لذت ببرد.

تأثیر بلیچینگ دندان چه مدت دوام خواهد داشت؟

تفاوت های فردی وجود دارند، که از بین همه عوامل عادات رژیم غذایی و بهداشت فردی بیمار از بقیه مهم تر هستند. در طول دوره درمان دستور العمل های لازم برای پاکسازی دندان ها به شما داده خواهند شد تا بتوانید اثر بلیچینگ را تا حد امکان حفظ کنید. در صورت لزوم، درمان پس از چند ماه مجدداً تکرار خواهد شد.

آیا بلیچینگ برای همه افراد مؤثر است؟

سفید کردن دندان اساساً برای همه بیماران ممکن است. با این حال، مطالعات بالینی حاکی از این هستند که، بخش بسیار اندکی از جامعه (کمتر از پنج درصد) پس از بلیچینگ تغییرات چندانی را تجربه نمی کنند.

آفیس بلیچینگ یا هوم بلیچینگ، کدامیک برای من بهتر است؟

این پرسش نمی تواند به طور کلی پاسخ داده شود. بهترین راهکار برای هر مورد فردی به عوامل متعددی بستگی خواهد داشت و به صورت شخصی با دندانپزشک در مورد آن تصمیم گیری خواهد شد. با این حال، بر اساس تجربه ما، ترکیبی از درمان های هوم بلیچینگ و آفیس بلیچینگ مؤثر است.

آیا بلیچینگ برای دندان ها مضر است؟

سفید کردن تخصصی دندان ها توسط دندانپزشک روشی بی خطر است و معمولاً دندان ها با انجام آن هیچ آسیبی نمی بینند.

بلیچینگ و سفید کردن دندان ها

بلیچینگ و سفید کردن دندان ها

آیا بلیچینگ با درد همراه است؟

درمان بدون درد است، اما پس از بلیچینگ، ممکن است دندان ها به مدت چند روز حساس باشند. این یک واکنش کاملاً طبیعی است، که پس از یک دوره کوتاه زمانی از بین می رود و با استفاده از داروهای خاصی می تواند کاهش پیدا کند، که بیماران در مطب دریافت می کنند.

روز به روز شواهد بیشتری به این نکته اشاره دارند که بیماری لثه موجب افزایش خطر دیگر مشکلات برای سلامت، از جمله فشار خون بالا، می شود. مطالعه جدیدی که به مرور تحقیقات گذشته پرداخته است حاکی از این است که هر چه بیماری لثه شکل وخیم تری داشته باشد، خطر بالا رفتن فشار خون نیز افزایش خواهد یافت.

بر اساس مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC)، 2/47 درصد از افراد 30 ساله و بالاتر یکی از اشکال بیماری لثه را دارند، و حدود 32 درصد از همه افراد بزرگسال در ایالات متحده فشار خون بالا دارند.

گرچه ممکن است اینگونه به نظر برسد که این دو وضعیت هیچ ارتباطی با یکدیگر ندارند، اما مطالعات اخیر حاکی از این هستند که بین وجود بیماری لثه و افزایش خطر فشار خون بالا ارتباطی خیره کننده وجود دارد. اکنون، مطالعه ای روی تحقیقات اخیر که به این موضوع پرداخته بودند تأیید می کند که، بر اساس شواهدی که تاکنون بدست آمده اند، افرادی که پریودنتیت دارند- یکی از اشکال پیشرفته بیماری لثه- به نظر می رسد که بیشتر در معرض خطر فشار خون بالا باشند.

علاوه بر این، طبق یافته های این بررسی که در مجله قلب و عروق به چاپ رسیده است، هر چه پریودنتیت وخیم تر باشد، خطر بالا رفتن فشار خون نیز افزایش خواهد یافت. در حقیقت، فشار خون بالا می تواند عامل اصلی حمله قلبی و سکته در بیمارانی باشد که پریودنتیت دارند.

تحقیقات پیشین حاکی از این بودند که بین پریودنتیت و فشار خون بالا ارتباط وجود دارد و درمان های دندانپزشکی موجب بهبود فشار خون می شوند، اما تا به امروز یافته ها بی نتیجه بوده اند.

فشار خون و بیماری لثه

فشار خون و بیماری لثه

ارتباط مستقیم بین بیماری لثه و فشار خون

محققان شواهدی که 81 مطالعه از 26 کشور ارائه داده بودند را مرور و تجزیه و تحلیل کردند. تحقیقات حاکی از این هستند که فشار خون متوسط شریانی در افراد مبتلا به پریودنتیت به طور قابل توجهی بالاتر است. بویژه، در بین افرادی که بیماری لثه داشتند، فشار خون سیستولیک (فشار خون در طول ضربان های قلب) و فشار خون دیاستولیک (فشار خون بین ضربان های قلب) به ترتیب 5/4 میلی متر جیوه (mm Hg) و 2 میلی متر جیوه بالاتر از افرادی بود که مشکل بیماری لثه را نداشتند.

تفاوت ها قابل چشم پوشی نیستند. افزایش متوسط 5 میلی متر جیوه فشار خون با 25 درصد از موارد افزایش خطر مرگ ناشی از حمله قلبی یا سکته ارتباط دارد.

بعلاوه، محققان دریافتند که بین پریودنتیت متوسط تا وخیم و 22 درصد خطر بالاتر فشار خون ارتباط وجود دارد، در حالی که آنها پریودنتیت وخیم را به 49 درصد خطر بالاتر این مشکل ربط می دهند.

آنها ابراز داشته اند که یک ارتباط خطی بین این دو مشاهده کرده اند- هر چه پریودنتیت وخیم تر باشد، احتمال بالا رفتن فشار خون بیشتر می شود. یافته ها حاکی از این هستند که بیمارانی که بیماری لثه دارند باید از این خطرات مطلع باشند و توصیه های لازم برای تغییر سبک زندگی برای پیشگیری از بالا رفتن فشار خون، مانند ورزش کردن و داشتن رژیم غذایی سالم به آنها داده شود.

علاوه بر این، محققان می خواهند ببینند آیا هیچ شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه بین درمان پریودنتیت و کاهش فشار خون ارتباطی وجود دارد یا خیر. این تیم خاطر نشان کردند که شواهد مربوط به این موضوع هنوز بدون نتیجه هستند، زیرا از بین 12 مطالعه مداخله گرانه ای که در این بررسی مرور شدند، تنها 5 مطالعه به این نتیجه رسیده بودند که به نظر می رسد درمان بیماری لثه منجر به کاهش فشار خون می شود.

به نظر می رسد که بین سلامت دهان و فشار خون یک تسلسل وجود داشته باشد، که در وضعیت های سالم و بیماری وجود دارد. شواهد حاکی از این هستند: اینکه درمان پریودنتیت می تواند فشار خون را کاهش دهد، هنوز بدون نتیجه مانده است.

تقریباً در تمام مطالعات مداخله گرانه، فشار خون نتیجه اصلی نبود. برای تعیین تأثیر درمان پریودنتال روی فشار خون، آزمایشات تصادفی لازم هستند.

فشار خون و بیماری لثه

فشار خون و بیماری لثه

آیا عامل التهاب، حلقه گمشده است؟

محققان بر این باورند که شاید التهاب در مرکز ارتباط چشمگیر بین سلامت دهان و سلامت قلبی عروقی قرار می گیرد. فرضیه پردازی آنها به این گونه ایت که، باکتری های دهانی که مسئول بیماری لثه هستند می توانند موجب بروز این التهاب شوند، که در عوض، می تواند احتمال بالا رفتن فشار خون را افزایش دهد.

دیگر توضیحات احتمالی می توانند وجود برخی ویژگی های ژنتیکی یا قرار گرفتن در معرض برخی ریسک فاکتورها باشند که هم برای پریودنتیت و هم برای فشار خون بالا شایع هستند، از جمله عادت کشیدن سیگار یا چاقی.

در بسیاری کشورها در سراسر دنیا، سلامت دهان به طور منظم بررسی نمی شود، و بیماری لثه سال ها درمان نشده باقی می ماند. فرضیه این است که این وضعیت التهاب دهانی و سیستمیک و واکنش به باکتری ها، در صدر جدول عوامل خطرزای موجود قرار دارند.

بعلاوه، گرچه تاکنون این فرض وجود داشته است که ممکن است پریودنتیت یک عامل خطر برای فشار خون بالا باشد، اما ممکن است عکس این رابطه نیز وجود داشته باشد: فشار خون بالا ممکن است یک عامل خطر برای بیماری لثه باشد.

تحقیقات بیشتر لازم است تا بررسی شود آیا بیمارانی که فشار خون بالا دارند احتمال بیماری لثه در آنها بیشتر است یا خیر. شاید ارائه توصیه های بهداشتی دهان و دندان به بیمارانی که فشار خون بالا دارند کار عاقلانه ای باشد.

فشار خون و بیماری لثه

فشار خون و بیماری لثه

وقتی بیماری لثه به مرحله پیشرفته می رسد (پریودنتیت) دندان های شما در معرض خطر قرار دارند. در این مرحله، الیاف پریودنتال لیگامان و بافت استخوانی که دندان را احاطه کرده اند تخریب شده اند، و حتی ممکن است روند از دست رفتن دندان های شما آغاز شود. اگر بیماری با درمان های غیر جراحی مانند جرمگیری و تسطیح سطح ریشه قابل کنترل نباشد، ممکن است جراحی فلپ پریودنتال بهترین گزینه درمانی برای شما باشد.

امروزه جراحی فلپ روش برتر و پیشرو برای درمان و ترمیم پاکت های پریودنتال است. پاکت پریودنتال چیست؟ آنها بخش هایی زیر خط لثه هستند، جایی که بافت لثه از دندان جدا شده است، و باعث می شود یک فضای غیر قابل تمیز شدن بوجود بیاید، جایی که باکتری های مضر می توانند تکثیر شوند. این باکتری ها منجر به التهاب بافت ها، و در نتیجه حساسیت، خونریزی، و درد می شوند. این مشکلات اگر بدون درمان باقی بمانند، می توانند میزبان مشکلاتی شامل بیماری لثه، از دست رفتن ساختار استخوانی حمایت کننده دندان، و احتمالاً حتی مشکلات سیستمیک (کل بدن) شوند.

وقتی پاکت های پریودنتال پیشرفت می کنند، گام نخست برای درمان آنها معمولاً از طریق پاکسازی و جرمگیری (که تحت عنوان رسوب زدایی ریشه نیز نامیده می شود) با ابزارهای دستی یا آلتراسونیک است. اگر این درمان مؤثر واقع نشود، جراحی پریودنتال انجام خواهد شد. جراحی فلپ درمانی برای بیماری پریودنتال نیست- بلکه کمک می کند فضایی ایجاد شود که راحت تر بتوان سلامت پریودنتال را حفظ کرد. و حتی اگر شما مستعد بیماری لثه باشید، درمان های تخصصی مناسب و مراقبت های منظم در منزل می توانند کمک کنند تا حد امکان لثه های خود را برای مدت زمان طولانی تری سالم نگه دارید.

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

اهداف جراحی فلپ

یکی از اهداف اصلی جراحی فلپ حذف یا کاهش خود پاکت ها است. برای دسترسی به آن، یک برش فلپ مانند در بافت لثه ایجاد می شود. این اجازه می دهد بافت بیمار از داخل پاکت برداشته شود و امکان دسترسی به سطوح ریشه دندان را برای پاکسازی کامل فراهم می آورد، که به حذف پلاک ها و رسوب های مضر کمک می کنند. پس از آن فلپ بسته می شود و آن منطقه سیل می شود. این باعث می شود روند بهبود آغاز شود، که به سرعت اتفاق می افتد.

هدف دیگر بازسازی و بازتولید الیاف پریودنتال لیگامان و بافت استخوانی است که ممکن است در نتیجه بیماری از دست رفته باشد. تکنیک های متعددی ممکن است برای انجام این کار استفاده شوند، از جمله روش های پیشرفته پیوند استخوان و مواد شیمیایی که تحت عنوان فاکتورهای رشد شناخته می شوند. این رویکردها کمک می کنند لثه ها به شکل و عملکرد طبیعی و عادی خود برگردند و ترمیم شوند، و موجب ارتقاء دندان هایی سالم و ایمن می شوند.

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

فرایند جراحی فلپ

جراحی فلپ عموماً با بی حسی کامل انجام می شود، که گاهی اوقات همراه با داروهای ضد اضطراب خوراکی استفاده می شوند؛ یا به جای آنها ممکن است از آرام بخش هایی استفاده شود که داخل ورید تزریق می شوند و هشیاری فرد حفظ می شود. پس از آنکه بی حس کننده اثر می کند، برش کوچکی ایجاد می شود تا لثه ها از دندان ها جدا شوند. بافت بیرونی لثه به آرامی رو به عقب تا زده می شود تا امکان دسترسی به ریشه ها و الیاف پریودنتال لیگامانی و بافت استخوان وجود داشته باشد.

سپس، بافت ملتهب لثه می تواند برداشته شود، و ریشه های دندان ها می توانند پاکسازی شوند؛ در صورت نیاز، منطقه نیز می تواند با آنتی بیوتیک ها یا داروهای دیگر درمان شود. نقائص استخوان ها می توانند با مواد پیوندی (از جای دیگری از بدن یا با مواد ساخته دست انسان) ترمیم شوند و احیاء صحیح الیاف پریودنتال لیگامان می تواند با روش های فیزیکی (غشاء) و شیمیایی (فاکتورهای رشد) ترغیب شوند. ممکن است دندانپزشک یک غشاء روی استخوان پیوندی قرار دهد تا به رشد مجدد استخوان کمک کند، البته ممکن است غشاء بعداً برداشته شود. ممکن است استخوان صاف و صیقلی شود و به گونه ای شکل داده شود که پلاک های دندانی جای کمتری برای رشد داشته باشند. در نهایت، برش بسته می شود و فرایند تکمیل می شود.

پس از جراحی چه انتظاری می توان داشت؟

عموماً تنها چند روز طول می کشد تا روند بهبود فرایند جراحی فلپ انجام شود. حتماً دستور العمل های مراقبت های خانگی که دندانپزشک یا جراح دهان و دندان شما داده است را دنبال کنید. اگر هر پرسشی در مورد این دستورالعمل ها دارید، با دندانپزشک یا جراح خود تماس بگیرید. توصیه های کلی که کمک می کنند سرعت روند بهبود بیشتر شود عبارتند از:

  • داروهای مسکن خود بر اساس تجویز پزشک خود مصرف کنید.
  • پس از 24 ساعت، می توانید دهان خود را چند مرتبه در طول روز با آب و نمک به آرامی شستشو دهید تا تورم و درد را تسکین دهید.
  • گاز استریل را قبل از آنکه غرق در خون شود تعویض کنید.
  • پس از جراحی آرام باشید. فعالیت های فیزیکی شدید ممکن است خونریزی را افزایش دهد.
  • غذاهای نرم مانند ژلاتین، پودینگ، یا سوپ سبک بخورید. به تدریج و به بهبود منطقه جراحی، غذاهای جامد را به رژیم غذایی خود اضافه کنید. تخت دراز نکشید. این ممکن است موجب طولانی شدن خونریزی شود. زیر سر خود را با یک بالش اضافی بالا بیاورید.
  • به مسواک زدن آرام و با دقت دندان ها و زبان خود ادامه دهید.
  • یک تکه یخ یا کیسه آب سرد روی منطقه بیرون دهان خود اعمال کنید زیرا به کاهش درد و تورم صورت شما کمک می کند.
  • از انجام حرکات مکیدن مانند استفاده از نی خودداری کنید.
  • سیگار نکشید.

چند روز پس از فرایند دندانپزشک بخیه ها را برخواهد داشت.

این فرایند چقدر خوب می تواند عمل کند؟

اگر پس از فرایند بهداشت دهان را به خوبی رعایت کنید، فرایند فلپ اجازه خواهد داد دندان ها و لثه های خود را بهتر پاکسازی کنید. لثه های شما باید مجدداً صورتی و سالم شوند.

ونیرهای دندان پوسته های نازک سفارشی سازی هستند که دندانپزشکان می توانند روی سطح جلوی دندان قرار دهند تا ظاهر آنها را بهبود دهند. ونیرها می توانند لکه ها، لب پر شدگی ها، و غیر همسطح بودن دندان ها رو پوشش دهند.

در اکثر افرادی که دندان های آسیب دیده یا بد رنگ شده دارند، این مشکلات می توانند روی اعتماد به نفس فرد تأثیر بگذارند. ونیرهای دندانی می توانند به بهبود ظاهر دندان ها کمک کنند.

 در این مقاله قصد داریم برای شما توضیح دهیم ونیرها چه هستند، و راجع به انواع مختلف موجود آنها، هزینه آنها، مزایا و معایب و نحوه قرار گیری آنها روی دندان ها بیشتر صحبت خواهیم کرد.

ونیرهای دندانی و آنچه باید در مورد آنها بدانید

ونیرهای دندانی و آنچه باید در مورد آنها بدانید

ونیر دندان چیست؟

ونیرهای دندانی پوشش های سفارشی برای دندان ها هستند که به پنهان کردن یا اصلاح آسیب دیدگی های دندانی کمک می کنند، از جمله:

  • لکه ها و تغییر رنگ ها
  • لب پر شدگی ها و از دست رفتن قطعات کوچکی از دندان ها
  • پوسیدگی
  • کجی
  • فاصله بین دندان ها

ونیرهای دندانی به بهبود ظاهر دندان های افراد کمک می کنند. آنها می توانند برای افرادی مفید باشند که به دنبال یک راهکار طولانی مدت برای نگرانی های همیشگی دندان های خود هستند- مخصوصاً افرادی که به درمان های دندانپزشکی مانند سفید کردن دندان ها، بریس ها، یا ریتینرها واکنش نشان نمی دهند.

در طول فرایند قرار گیری عموماً دندانپزشک مقدار اندکی از مینای دندان را بر می دارد، که بیرونی ترین لایه محافظ دندان است. به این علت، به محضی که دندانپزشک ونیرها را روی دندان ها قرار می دهد، فرد نمی تواند آنها را بردارد یا تصمیم بگیرد دیگر از آنها استفاده نکند.

انواع ونیرهای دندانی

دو نوع ونیر دندانی وجود دارد: پرسلاین و کامپوزیت بر پایه رزین. در بخش بعد به تفصیل راجع به این دو گزینه صحبت خواهیم کرد.

ونیرهای دندانی

ونیرهای دندانی

ونیرهای پرسلاین

ونیرهای پرسلاین روکش های نازک و محکمی هستند که دندانپزشک روی سطح جلو و سطوح جانبی دندان ها قرار می دهد. برای اتصال آنها، دندانپزشک قبل از جایگذاری مقداری از مینای روی دندان ها را بر خواهد داشت. ونیرهای پرسلاین همرنگ دندان های طبیعی هستند، اما این امکان وجود دارد که آنها را سفیدتر انتخاب کرد تا لبخند روشن تری داشت.

ونیرهای کامپوزیتی بر پایه رزین

ونیرهای کامپوزیتی بر پایه رزین شبیه ونرهای پرسلاین هستند، اما به نظر می رسد ارزان تر باشند و نیاز باشد مقدار کمتری از مینای دندان ها برداشته شود. گاهی اوقات، ممکن است دندانپزشک مجبور نباشد قبل از قرار دهی ونیر کامپوزیت هیچ چیز از سطح مینای دندان بردارد. معمولاً اگر ونیرها شکسته شوند، تعویض ونیرهای کامپوزیتی راحت تر از تعویض ونیرهای پرسلاین است.

کدام نوع بهتر است؟

ونیرهای کامپوزیتی و ونیرهای پرسلاین ظاهری شبیه یکدیگر دارند، اما تفاوت های کلیدی با یکدیگر دارند. بر اساس انجمن دندانپزشکان آمریکا، این تفاوت ها عبارتند از:

پرسلاین کامپوزیت بر پایه رزین
گران قیمت تر هستند. ارزان قیمت تر هستند.
معمولاً نیاز به برداشتن مینای دندان ها دارند. ممکن است نیاز به برداشتن مینای دندان ها نداشته باشند.
2 تا 3 جلسه مراجعه به دندانپزشک نیاز دارند. معمولاً 1 جلسه مراجعه به دندانپزشک نیاز دارند.
20 سال دوام دارند. 5 سال دوام دارند.
روی آنها لکه ایجاد نخواهد شد. ممکن است به مرور زمان روی آنها لکه ایجاد شود.
احتمال لب پر شدن یا شکستن آنها کمتر است. احتمال لب پر شدن یا شکستن آنها بیشتر است.
قرار دهی آنها دشوارتر است. قرار دهی آنها راحت تر است.

به نظر می رسد ونیرهای پرسلاین ظاهری طبیعی تر، و شبیه دندان ها ارائه دهند و می توانند دندان هایی را پوشش دهند که بد رنگ یا بد شکل شده اند.

تفاوت بین ونیرها، روکش ها، و ایمپلنت ها چیست؟

ونیرهای دندانی، روکش ها، و ایمپلنت ها می توانند ظاهر دندان ها را از نظر زیبایی بهبود دهند. با این حال، بین آنها تفاوت هایی وجود دارد. یک تفاوت بین ونیرها، روکش ها، و ایمپلنت ها، بخشی از دندان است که هر گزینه پوشش می دهد. ونیرهای دندانی عموماً سطح جلوی دندان ها را پوشش می دهند. در مقایسه، روکش ها کل دندان را پوشش می دهند، شامل سطوح جلو، عقب، و طرفین. در نتیجه، دندانپزشکان از روکش ها برای ترمیم دندان های شکسته استفاده می کنند، شامل دندان هایی که ساختار کمی از آنها باقی مانده است. روکش ها می توانند به تقویت دندان هایی که پوشش می دهند کمک کنند.

با این تفاوت که ایمپلنت های دندانی ساختارهای پیچ مانندی هستند که به استخوان فک متصل می شوند تا جایگزین دندان های از دست رفته شوند.

هرگاه لازم باشد، دندانپزشک ممکن است از ایمپلنت ها برای ایجاد امنیت روکش ها داخل دهان استفاده کند. علاوه بر این، اگر فردی یکی از دندان های خود را از دست داده باشد، یا اگر یک دندان به این علت که به شکل بدی آسیب دیده است غیر قابل ترمیم و درمان باشد و لازم باشد کشیده شود، باید از ایمپلنت ها استفاده کرد.

ضرورتاً، دندانپزشک از روکش ها برای بازسازی دندان هایی استفاده خواهد کرد که به شکل بدی آسیب دیده اند، در حالی که ایمپلنت ها جایگزین دندان های از دست رفته می شوند. ونیرها ظاهر دندان هایی را بهبود می دهند که بیشتر بخش های آنها دست نخورده باقی مانده باشد.

هزینه

هزینه ونیرهای دندانی بر اساس تعداد دندان هایی تعریف می شود که لازم است پوشش داده شوند، و تخصص فردی که این فرایند را انجام می دهد. هزینه ها می توانند بر اساس موارد زیر متغیر باشند:

  • نوع ونیر
  • میزان آماده سازی لازم قبل از فرایند
  • موقعیت جغرافیایی فرد

از آنجا که اکثر شرکت های بیمه ونیرها را فرایند زیبایی تلقی می کنند، اکثر طرح های بیمه هزینه آنها را پوشش نمی دهند.

طی فرایند دریافت ونیرهای دندانی چه اتفاقی می افتد؟

بر اساس انجمن دندانپزشکان آمریکا، اینکه روند قرار گیری ونیرهای دندانی روی دندان ها چگونه پیش برود به نوع ونیری بستگی دارد که فرد انتخاب می کند. در زیر فرایندهای دریافت هر دو نوع ونیرها را توضیح خواهیم داد.

ونیرهای پرسلاین (ونیرهای غیر مستقیم)

برای آماده سازی دندان ها، دندانپزشک معمولاً مقدار اندکی از مینای دندان ها را از جلو و طرفین آنها بر می دارد. این باعث می شود فضای کافی برای ونیرهای دندانی ایجاد شود تا دندان ها طبیعی تر به نظر برسند. دندانپزشک یک قالب از دندان های آماده شده تهیه می کند. علاوه بر این، دندانپزشک رنگ ونیری که بهترین انتخاب برای لبخند شماست را از روی راهنمای رنگ انتخاب می کند.

قالب برای لابراتوار دندانی ارسال می شود که ونیرهای پرسلاین را به صورت سفارشی می سازد تا روی دندان های شما قرار بگیرند. این فرایند ممکن است چند روز طول بکشد. به همین دلیل معمولاً دندانپزشک نوعی ونیر موقتی روی دندان های شما قرار خواهد داد تا در این فاصله از دندان های آماده شده شما محافظت کنند.

در جلسه بعد، دندانپزشک روی دندان های شما ونیرهای اصلی را قرار خواهد داد تا تناسب و شکل آنها را بررسی نماید. پس از اینکه هر گونه تنظیم و تغییری ایجاد می شود، دندان ها پاکسازی می شوند و ونیرها به سطح دندان ها چسبانده می شوند. در جلسه بعد می توان تغییرات لازم را ایجاد کرد.

ونیرهای رزین کامپوزیت (ونیرهای مستقیم)

ونیرهای رزین کامپوزیت از موادی ساخته می شوند که همرنگ دندان ها هستند و به سطح دندان ها چسبانده می شوند. برای قرار گیری ونیرهای کامپوزیتی بر پایه رزین، دندانپزشک کار خود را با پاکسازی، تغییر شکل، و آماده سازی دندان ها آغاز خواهد کرد. سپس رنگ کامپوزیت را بر اساس رنگ دندان های سالم اطراف انتخاب خواهد کرد. پس از آنکه دندان آماده می شود، روی آن چسب مخصوص خواهد زد و ونیر کامپوزیت را روی دندان ها قرار می دهد. سپس مواد را با ابزارهای مخصوص شکل می دهد. در نهایت روی دندان ها نور مخصوصی می تاباند که به خشک شدن مواد کامپوزیت کمک می کند. وقتی ونیرها خشک و سفت شدند، دندانپزشک آنها را صاف و صیقلی خواهد کرد و آن را پولیش خواهد کرد به گونه ای که ظاهر و احساسی مانند دندان های طبیعی بوجود بیاورند.

قبل از دریافت ونیرهای دندانی باید شرایط زیر را داشته باشید:

  • قبل از آنکه ونیرهای دندانی را دریافت کنید، دندان ها و لثه های شما باید سالم باشند. دندانپزشک شما می تواند هر گونه بیماری یا پوسیدگی را قبل از دریافت ونیرهای دندانی درمان کند.
  • ونیرها هرگز انتخاب خوبی برای بیمارانی که دندان قروچه دارند نیست، زیرا لایه نازک ونیرها ممکن اس لب پر یا شکسته شود. اگر شما دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهید و می سابید، احتمالاً دندانپزشک استفاده از محافظ های شبانه دندانی در طول خواب را پیشنهاد دهد.
  • گرچه دندانپزشک شما تا حد امکان مقدار بسیار اندکی از مینای دندان ها را برای ونیرهای پرسلاین بر می دارد، اما وقتی مینای دندان تراشیده می شود، این فرایند برگشت ناپذیر است.
  • این امکان وجود دارد که به مرور زمان ونیرهای دندانی شل شوند. در این صورت، ممکن است ونیرهای جدید لازم باشند.
  • همه انتظاراتی که از وینرهای دندانی خود دارید را با دندانپزشک خود مطرح کنید و راجع به گزینه های درمان خود صحبت کنید. مراجعات منظم به دندانپزشک ها برای حفظ سلامت دندان ها و لثه ها یک ضرورت است.
ونیرهای دندانی

ونیرهای دندانی

مراقبت های پس از دریافت ونیرهای دندانی

پس از قرارگیری ونیرهای دندانی روی دندان ها، ممکن است دندانپزشک بخواهد در یک جلسه دیگر آنها را چک کند. در طول این جلسه، ممکن است لازم باشد دندانپزشک توجه کند تا اطمینان حاصل نماید که ونیرها در جای خود باقی مانده اند و بیمار با آنها احساس راحتی دارد.

این یک فرصت خوب برای بیمار است تا اشاره کند که آیا با هیچ ونیری مشکل دارد یا خیر، زیرا دندانپزشک می تواند به برطرف شدن مشکل آن کمک کند.

فردی که به تازگی ونیرهای دندانی را دریافت کرده است نیاز نیست از هیچ غذا یا نوشیدنی خاصی پرهیز نماید.  اما از آنجا که ونیرها هم مانند دندان ها ممکن است لکه روی آنها ایجاد شود، شاید لازم باشد فرد از قهوه، چای، و شراب قرمز و نیز خوراکی های دیگری که می توانند باعث ایجاد لکه روی دندان ها شوند بپرهیز تا دوام آنها را بالاتر ببرد.

علاوه بر این، ممکن است دندانپزشک توصیه کند بیمار کارهای زیر را انجام دهد:

  • پرهیز از گاز زدن اشیاء سفت
  • پرهیز از جویدن ناخن
  • استفاده از محافظ دندان
  • پرهیز از ساییدن دندان ها روی یکدیگر
  • پرهیز از جویدن غذاهای خیلی سفت
  • پرهیز از باز کردن در بسته ها با دندان

ممکن است فرد متوجه وجود برجستگی های تیزی روی ونیرها شود. این می تواند به مرور زمان بهبود پیدا کند. در غیر اینصورت، فرد می تواند از دندانپزشک خود بخواهد این کار را برای او انجام دهد. وجود لبه های تیز روی ونیرها می تواند به دلیل باقی ماندن مواد باندینگ اضافی روی دندان ها باشد.

علاوه بر این، علیرغم وجود ونیرهای دندانی ممکن است باز هم حفره هایی روی دندان ها ایجاد شوند. بنابراین مهم است بهداشت دهان و دندان ها، شامل دو مرتبه مسواک زدن و یک مرتبه کشیدن نخ دندان در طول روز حفظ شود.

با مراقبت صحیح، دندان های شما می توانند 10 سال دوام داشته باشند. پس از این مدت، ممکن است لازم باشد ونیرهای خود را تعویض کنید. اینکه ونیرها چقدر دوام دارند بر اساس موادی خواهد بود که دندانپزشک استفاده کرده است و اینکه شما چقدر خوب از آنها مراقبت کرده اید.

کامپوزیت باندینگ چیست؟

ممکن است شما کامپوزیت باندینگ ها را به عنوان مواد پر کننده کلاسیک دندان ها بشناسید. این ماده از کوچکترین ذرات سرامیکی، شیشه ای و کوارتز تشکیل شده است که در یک ماتریس پلاستیکی تعبیه شده اند. نسبت پلاستیک در مواد مدرن بسیار پایین است و مواد کامپوزیت با ثبات و انعطاف پذیر هستند.

این ماده سازگار با بدن انسان است، و به ندرت حساسیت به آن مشاهده شده است. کامپوزیت همرنگ دندان و نرم و انعطاف پذیر است. این ماده مستقیماً روی سطح جلوی دندان ها اعمال می شود و با کمک یک ماده چسبنده برای همیشه روی دندان باقی می ماند.

ونیرهای کامپوزیت چگونه عمل می کنند که جلب توجه نمی کنند؟

نتایج فوق العاده نیاز به یک “چشم زیبایی شناس”، و مقدار زیادی مهارت هنری و تجربه دارند. برای حصول اطمینان از اینکه کامپوزیت به سطح صیقلی دندان ها می چسبد، محلول خاصی روی مینای دندان اعمال می شود. سپس ماده نرم به صورت لایه لایه روی دندان قرار داده می شود. با قرار دادن هوشمندانه مواد به صورت لایه لایه، به خوبی می توان ظاهر طبیعی ساختار دندان ها را، با رنگ و ساختار ویژه خود، شبیه سازی کرد. از این طریق، می توان به ظاهر طبیعی و نتایج جذابی دست یافت. روی هر لایه باید نور خاصی تابانیده شود تا سفت شود. پس از پولیش نهایی، دندان درخشش طبیعی خود را پیدا خواهد کرد.

به طور کلی، دندان هایی که تحت تأثیر قرار گرفته اند تراشیده نمی شوند. درمان هیچ خطری را متوجه دندان ها نمی کند و در یک جلسه درمان تکمیل می شود. باندینگ کامپوزیت، بهترین روش برای درمان نقائص جزئی دندان ها- حتی دندان های سالم- است.

کامپوزیت باندینگ

کامپوزیت باندینگ

آیا قبل از انجام می توان دید دندان پس از باندینگ چه ظاهری پیدا خواهد کرد؟

بله! این یکی از ویژگی های خاص این فناوری است. شما قبل از درمان واقعی، به راحتی می توانید ببینید با این دندان های جدید، چهره شما چه شکلی خواهد شد. شبیه سازی واقعی به شما زیبایی های جدید ممکن دندان ها را نشان خواهد داد- نه روی یک مدل یا تصویر، بلکه داخل دهان خود شما.

برای انجام این کار، همان موادی که در درمان نهایی استفاده می شوند، به صورت آزمایشی روی دندان ها قرار می گیرند و قالب گیری می شوند، بدون آنکه به طور دائم به دندان ها چسبانده شوند. این به شما این فرصت را می دهد تا با آرامش نتایج تأثیرات متقابل دندان ها و لب ها در لبخند را نگاه کنید.

اگر بخواهید می توانید نمونه شبیه سازی شده را به مدت یک یا دو روز روی دندان های خود نگه دارید. بعلاوه، دندانپزشک برای شما تصاویر قبل و بعد را خواهد گرفت و برای تصمیم گیری با آرامش در منزل، آنها را در اختیار شما قرار خواهد داد. نمونه شبیه سازی شده معمولاً به صورت رایگان ساخته می شود.

آیا دندان های کج را هم می تواند اصلاح نماید؟

نحوه قرار گیری بد دندان ها تنها می تواند با اصلاح ارتودنتیک درمان شود. با این حال، نقائص کوچکتر، مانند مقداری جلو آمدگی دندان های جلو، می توانند با نازک تر قرار دادن کامپوزیت برطرف شود. علاوه بر این، با اعمال کامپوزیت روی لبه های دندان ها، می توان فاصله های کوچک بین دندان های جلو را برطرف نمود.

حتی دندان هایی که ارتفاع متفاوت دارند نیز می توانند با استفاده از این روش برطرف شوند. به این طریق، بدون تخریب ساختار دندان، می توان به یک تصویر کلی متوازن دست یافت. در همه اقدامات دندانپزشکی، دندانپزشکان همیشه اطمینان حاصل می کنند که عملکرد دندان ها و طول عمر آنها تغییر نکند یا بهبود پیدا کند.

کامپوزیت باندینگ

کامپوزیت باندینگ

آیا کامپوزیت باندینگ به دندان قروچه کمک می کنند؟

در برخی موارد خاص، وقتی نقطه تماس بین دندان های خاصی از دست رفته باشد، یا از نقطه نظر عملکردی بهترین جای ممکن نباشد، کل سیستم به گونه ای توزیع می شود که بیمار دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهد. با یک اسپلینت دندان قروچه، از عمل “فشردن دندان ها روی یکدیگر” خودداری می شود اما علت آن باقی می ماند. با این حال، قطعاً شما هم نمی خواهید دندان های سالم خود را روی یکدیگر فشار دهید. با فرایند باندینگ، این فرصت را داریم که در واقعیت این نقائص جزئی را اصلاح نماییم. با اعمال مواد کامپوزیت روی دندان ها- سیستم یک محل قرار گیری پیدا می کند و نقاطی که روی یکدیگر ساییده می شوند می توانند به میزان چشمگیری کاهش داده شوند. هیچ چیز برای مشاهده وجود نخواهد داشت.

کامپوزیت باندینگ

کامپوزیت باندینگ

کامپوزیت باندینگ ها چه مدت دوام خواهند داشت؟

در سال هالی اخیر، در سراسر دنیا، دوام این ماده به صورت گسترده مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته است. امروزه، کامپوزیت های با فناوری برتر به موادی تبدیل شده اند که در دندانپزشکی به صورت کلاسیک استفاده می شوند، و بسته به نحوه استفاده و مراقبت، تا 20 سال دوام دارند. بسته به سبک زندگی شما- از جمله لذت بردن از چای، شراب قرمز، یا کشیدن سیگار- توصیه می شود هر 2 تا 5 سال یک مرتبه پولیش سطح دندان ها را انجام دهید.این کار حدود 5 دقیقه زمان می برد و دندان ها مجدداً مثل قبل درخشان خواهند بود.

آیا می توان مجدداً لایه باند شده را برداشت؟

این امکان وجود دارد، زیرا دندان ها تراشیده نمی شوند. دندان ها هیچ آسیبی نمی بینند، و درمان های بعدی نیاز نیستند. پس از یم پولیش دقیق، دندان ها درست مانند قبل از قرار گرفت کامپوزیت باندینگ روی آنها به نظر خواهند رسید.

بعلاوه، در صورت تمایل، در صورت امکان انجام دیگر روش های درمان (ونیرهای سرامیکی، روکش ها، ارتودنسی، و غیره) این درمان ها در آینده قابل انجام هستند.

جراحی های دهان، مخصوصاً زمانی که بی حسی یا بیهوشی نیاز دارند، می توانند دور نمای ترسناکی برای بسیاری افراد بوجود بیاورند. با این حال، وقتی توسط یک جراح دهان و دندان یا جراح ماگزیلا فیشیال مجرب و دوره دیده انجام می شود، بی حسی کاملاً بی خطر است و به تسکین درد و اضطراب ناشی از جراحی دهان کمک می کند. دندانپزشکی تا به امروز پیشرفت های زیادی داشته است تا جایی که درد به بخشی از گذشته تبدیل شده است. داروهای قدرتمند تسکین دهنده درد که تحت عنوان بی حسی شناخته می شوند به بیمار کمک می کنند از درد و ناراحتی هایی که در طول فرایند و نیز پس از آن بوجود می آیند دور بماند.

دندانپزشکان می دانند برخی بیماران قبل از فرایند جراحی دهانی خود استرس و اضطراب دارند- و این کاملاً طبیعی و عادی است! به همین دلیل آنها همراه با تیم بیهوشی همکار خود تلاش می کنند حس راحتی را تا حد امکان بوجود بیاورند، به همین دلیل است که وقتی تحت فرایند جراحی قرار می گیرید گزینه های مختلفی در اختیار بیماران خود قرار می دهند تا بسته به شرایط خود از بین آنها انتخاب نمایند. روشی که استفاده می شود، تا میزان زیادی به ترجیح بیمار و ماهیت فرایندی بستگی دارد که قرار است انجام شود.

انواع اصلی بی حسی که عموماً در جراحی های دهان استفاده می شوند

همیشه اطمینان حاصل کنید که دستورات آماده سازی و نیز مراقبت های بعدی را طبق دستورالعمل جراح خود انجام می دهید تا مطمئن شوید فرایند بی خطر و موفقیت آمیزی خواهید داشت. انواع بی حسی ها عبارتند از:

آرام بخش ها

آرامبخش ها تسکین دهنده های درد نیز نامیده می شوند و شامل داروهای غیر مخدر می شوند مانند ایبوپروفن و تیلنول. آرام بخش ها معمولاً برای موارد خفیف درد و ناراحتی استفاده می شوند و عموماً پس از فرایندهایی مانند درمان ریشه یا کشیدن دندان تجویز می شوند.

بی حسی موضعی

اگر تاکنون حفره دندانی داشته اید، این احتمال وجود دارد که نیاز به بی حسی موضعی داشته باشید. بی حس کننده موضعی نوعی داروی بی حس کننده است که مستقیماً به داخل منطقه ای که قرار است درمان شود تزریق می شود، معمولاً لثه های اطراف دندانی که تحت تأثیر قرار گرفته است.

بی حسی موضعی عموماً در طول جراحی های جزئی کاربرد دارد که می توانند به سرعت انجام شوند، از جمله پر کردن حفره های دندانی. شما در طول فرایند دندانپزشکی هشیار خواهید بود و هیچ دردی احساس نخواهید کرد، تنها فشار ناشی از ابزار دندانپزشکی را احساس خواهید کرد. گاهگاهی اکسید نیتروز همراه با بی حسی موضعی استفاده خواهد شد . این روش عموماً تحت عنوان “گاز خنده” به آن اشاره می شود، و ترکیبی از اکسید نیتروز و اکسیژن است که شما از طریق ماسکی که روی بینی شما قرار می گیرد آن را استنشاق می کنید. با اکسید نیتروز شما هشیار باقی خواهید ماند. احساس راحتی خواهید داشت و در طول فرایند دردی احساس نخواهید کرد. به محضی که ماسک برداشته شود، تأثیرات اکسید نیتروز به سرعت از بین خواهند رفت.

این روش بی حسی بسیار بی خطر بوده و برای بسیاری از فرایندهای دندانپزشکی مؤثر واقع خواهد شد. بی حس کننده های موضعی بی خطر هستند و عوارض جانبی اندکی دارند. ممکن است به مدت چند ساعت پس از انجام فرایند در ناحیه گونه ها، لب ها، و لثه های خود احساس بی حسی را خواهند داشت. مراقب باشید دهان خود را خیلی محکم نبندید!

انواع بی حسی یا بیهوشی در جراحی های دهان

انواع بی حسی یا بیهوشی در جراحی های دهان

داروهای خوراکی

داروهای خوراکی یا قرص ها گام بعدی در بی حسی در حالت هوشیاری هستند. داروهای متنوعی می توانند استفاده شوند، والیوم Valium، Halcion، و آتیوان Ativan از جمله داروهای بی حس کننده شایع هستند. مزیت استفاده از داروهای خوراکی آرام بخش این است که این روش مؤثرتر از اکسید نیتروز است و از نظر هزینه ای نیز ارزان تر هستند. معمولاً بیمار دارو را نیم ساعت قبل از آغاز فرایند دریافت می کند و طول مدت تأثیر گذار بودن آن متفاوت خواهد بود. اما در همه موارد، بیماران باید برای بازگشت به منزل همراه داشته باشند. گرچه این روش مؤثرتر از اکسید نیتروز است، اما زمان حداکثر تأثیرگذاری قابل پیش بینی نخواهد بود.

انواع بی حسی یا بیهوشی در جراحی های دهان

انواع بی حسی یا بیهوشی در جراحی های دهان

بی حسی درون وریدی

بی حسی درون وریدی نوعی بی حسی عمیق تر است که در آن کاتتر داخل وریدی جایگذاری می شود و دارو عیار سنجی می شود تا نتیجه آن یک دوره کوتاه اما مؤثر بی حسی باشد. گاهی اوقات بیماران ابراز می دارند که در ابتدا و انتهای فرایند بخشی از گفتگوهای اطراف خود را به خاطر می آورند اما این تنها بخش کوچکی از اتفاقاتی بوده است که واقعاً در طول جراحی اتفاق افتاده اند.

انواع بی حسی یا بیهوشی در جراحی های دهان

انواع بی حسی یا بیهوشی در جراحی های دهان

بیهوشی عمومی

بیهوشی عمومی همان چیزی است که تحت عنوان خوابیدن در طول کل فرایند جراحی شناخته می شود. در این نوع بی حسی از بی حس کننده های درون وریدی مانند آرام بخش های درون وریدی استفاده می شود، اما تجربه بیهوشی عمیق تری ایجاد خواهد کرد بدون آنکه واقعاً هیچ چیزی از فرایند در ذهن باقی مانده باشد. این روش عموماً برای فرایندهای تهاجمی تر کاربرد دارد مانند کشیدن و خارج کردن دندان های عقل نهفته، جایگذاری ایمپلنت های دندانی، یا هر گونه جراحی بزرگ دهانی.

در طول این فرایند شما کاملاً بیهوش خواهید بود. پس از قرار گرفتن تحت بیهوشی کامل، فرد قادر نخواهد بود رانندگی کند، بنابراین، اطمینان حاصل نمایید که یکی از دوستان یا آشنایان برای همراهی با شما تا منزل حضور داشته باشد.

برای حصول اطمینان از بی خطر و موفقیت آمیز بودن فرایندی که انجام می دهید، به یک جراح مجرب و با تجربه و معتبر مراجعه کنید.

آیا بین بیماری لثه و بیماری قلبی ارتباطی وجود دارد؟

آیا یک دهان سالم برابر با یک قلب سالم است؟ تحقیقات حاکی از این هستند که “آری”. حدود دو دهه است که پزشکان راجع به ارتباط احتمالی بین این دو عارضه صحبت و بحث می کنند و برای اثبات آن نیز دلایل خوبی دارند. بیماری قلبی یک مشکل جدی در سراسر دنیا است. همین طور بهداشت ضعیف دهان. آیا بهتر مسواک زدن و بهتر نخ دندان کشیدن می تواند قلب سالم تری برای شما به ارمغان بیاورد؟ و اینکه آیا دندانپزشک می تواند نگاهی به داخل دهان بیندازد و بییند آیا شما در معرض خطر بیماری قلبی هستید؟

پزشکان معتقدند شاید.

در اکثر موارد، اطلاعات وابسته به شرایط و حاوی جزئیات زیادی هستند. شاید اثبات علت و معلول دشوار باشد، با این حال، اطلاعات کاملاً قوی هستند و قطعاً بین بیماری های دهان و عملکرد قلب ارتباط وجود دارد.

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

 

ارتباط چیست؟

اگر بخواهیم پاسخ خود را در یک کلمه خلاصه کنیم، التهاب یا تورم. دنشمندان می دانند که این بیماری می تواند منجر به سخت شدگی شاهرگ ها شود که آترواسکلروز نامیده می شود. این شرایطی هستند که جریان خون را به قلب دشوار می کنند. این شما را بیشتر در معرض خطر حمله قلبی و سکته قرار می دهد.

التهاب یکی از علائم مطمئن بیماری لثه است. مطمئناً، تورم لثه ها اصلی ترین علامت و نشانه است. دو نوع اصلی تورم و التهاب عبارتند از: ژینژیویت، که منجر به قرمزی، درد، و حساسیت لثه ها می شود، و پریودنتیت، که منجر به عفونی شدن پاکت های پر از جرم های میکروبی می شود. این همان نوعی است که می تواند برای بروز مشکلات قلبی نگران کننده باشد. این بیماری اجازه می دهد باکتری ها و دیگر سموم به زیر خط لثه منتشر شوند.

لثه ها حاوی عروق زیادی هستند، به این معنا که جریان خون زیادی درون آنها وجود دارد. و، دهان شما نیز پر از باکتری است. اگر لثه شما، حتی مقداری اندک بریده شود، باکتری وارد جریان خون شما می شود، که می تواند به هر جای دیگری منتقل شود و در سراسر بدن منجر به بروز التهاب شود. التهاب یکی از اصلی ترین چیزهایی است که منجر به آسیب به عروق خونی می شود، از جمله عروق خونی قلب.

مطالعات حاکی از این هستند که باکتری هایی که در بیماری پریودنتال نقش دارند- از جمله استرپتوکوکوس سانگوئیس Streptococcus sanguis، که در حمله قلبی نقش ایفا می کنند- به قلب منتقل می شوند. به نظر می رسد هر دو در کنار یکدیگر پیشرفت می کنند. در صورت عدم وجود بیماری لثه، میزان باکتری های درون قلب نیز به شکل چشمگیری کمتر خواهد بود.

برخی تحقیقات حاکی از این هستند که هر چه از بیماری لثه باکتری های بیشتری داشته باشید، سرخرگ سبات carotid arteries شما کلفت تر خواهد بود. اگر این عروق خیلی کلفت باشند، خون نمی تواند به مغز برسد، که می تواند منجر به سکته شود.

خیلی ساده، هر چه باکتری های موجود در بدن بیشتر باشند، قلب بیتر تحت تأثیر قرار می گیرد. اگر بتوانیم حضور باکتری ها در بدن را برای مدت زمانی طولانی کاهش دهیم، عوامل خطر زای بیماری قلبی نیز کاهش خواهند یافت.

اما متخصصان هشدار می دهند که به این معنا نیست که نیاز است قبل از مراجعه بعدی به دندانپزشک آنتی بیوتیک مصرف کنید. دستور العمل ها برای استفاده از آنتی بیوتیک ها قبل از فرایندهای دندانپزشکی در سال های اخیر تغییر کرده است. اگر زمانی آنها را دریافت کنید که ضروری نیست، ممکن است متوجه شوید زمانی که به آنها نیاز ندارید عمل نمی کنند. از پزشک خود بخواهید در صورت لزوم آن را برای شما تجویز نماید.

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

ارتباط دیگری که باید مد نظر قرار گیرد

گرچه به احتمال زیاد باکتری ها در سلامت قلب نقش زیادی ایفا می کنند، پزشکان معتقدند انتخاب های سبک زندگی عامل تعیین کننده هستند. به نظر می رسد، به طور کلی، افرادی که بیماری پریودنتال وخیم دارند عادات بد زیادی مربوط به سلامت داشته باشند. آنها از خود مراقبت نمی کنند، سیگار می کشند. به احتمال زیاد ورزش نمی کنند؛ ممکن است تغذیه خوبی نداشته باشند. می دانیم همه این چیزها قوی ترین پیش بینی کننده های بیماری قلبی هستند. تعداد زیادی از افراد که بیماری پریودنتال دارند دیابت نیز دارند، که یکی دیگر از عوامل خطرهای بیماری قلبی است.

دندان های خود را مسواک بزنید و سلامت قلب خود را ارتقاء دهید!

انجمن بیماری های قلبی آمریکا حاکی از این است که هیچ شواهدی وجود ندارد مبنی بر اینکه با پیشگیری از بیماری لثه می توانید از بروز بیماری های قلبی پیشگیری نمایید. اما مهم است چکاپ های منظم دندانی را انجام دهید- از جمله تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس. علاوه بر این، اگر می خواهید دندان های خود را حفظ نمایید، باید مطئن شوید که بیماری لثه را زود درمان نمایید. اگر برای درمان بیماری های دهان خود مشتاق باشید، سلامت عمومی شما ارتقاء پیدا خواهد کرد. بنابراین همینطور پیش بروید- کمی طولانی تر دندان های خود را مسواک بزنید، یا دفعات بیتری نخ دندان بکشید. همه داشتن دهانی تمیز و سالم را دوست دارند، و ممکن است قلب شما نیز این را دوست داشته باشد.

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

تشخیص و درمان

از آنجا که به نطر می رسد بیماری پریودنتال هم برای حمله قلبی و هم برای سکته عامل خطرزا محسوب می شوند، پیگیر درمان فوری بودن فوق العاده مهم است. در ابتدا، پریودنتیست (متخصص بیماری های لثه) معاینه دقیقی انجام خواهد داد تا شرایط دقیق دندان ها، لثه ها، و استخوان فک را بررسی نماید. تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس می توانند در تعیین اینکه آیا تحلیل استخوان در فک های بالا و پاینی اتفاق افتاده است یا خیر کمک کننده باشد.

دندانپزشک می تواند درمان های پاکسازی عمیق مانند جرمگیری عمیق و تسطیح سطح ریشه ها را انجام دهد تا جرم های عمیق روی ریشه و زیر خط لثه را پاکسازی نماید . علاوه بر این، ممکن است برای شما آنتی بیوتیک تجویز نماید تا اطمینان حاصل نماید که باکتری ها به طور کامل از بین رفته اند و عفونت پریودنتال منتشر نمی شود. در اکثر موارد، بیماری پریودنتال می تواند با پاکسازی های منظم و مراقبت های خانگی صحیح پیشگیری شود.

فرنوم چیست؟

فرنوم یا فرنولوم بافت همبندی است که دو بخش بدن را به یکدیگر متصل می کند تا در کنار یکدیگر بهتر عمل کنند. این بخشی از مهندسی هوشمند آناتومی بدن است. اما اگر فرنوم خیلی بلند، کوتاه، یا خیلی قوی باشد، حرکات را محدود می کند که تأثیرات مخربی دارد. تأثیرات مخرب فرنوم های دهانی عبارتند از مشکل در حرف زدن، غذا خوردن، بلند شدن بافت سالم لثه، اختلال ایجاد کردن در درمان ارتودنسی. علاوه بر این ممکن است بیمار در معرض خطرات خاصی مانند بیماری پریودنتال یا تحلیل لثه قرار داشته باشد. خوشبختانه، فرنکتومی (برداشت یا تغییر وضعیت فرنوم) یک فرایند سرپایی ساده است که معمولاً در اوایل دوران کودکی انجام می شود و می تواند فرنوم را اصلاح نماید.

فرنوم و درمان آن

فرنوم و درمان آن

فرنوم زبانی

فرنوم زبانی بافت نازکی است که زیر زبان را به کف دهان متصل می کند. زبان یکی مهم ترین ماهیچه ها برای حرف زدن و عمل بلع است. داشتن فرنوم زبانی کوتاه می تواند باعث شود عمل بلع- مخصوصاً برای کودکان و نوزادان- و حرف زدن به سختی انجام شود. نوزادانی که با یک فرنوم کوتاه متولد می شوند ممکن است در شیر خوردن مشکل داشته باشند، که می تواند در وزن گرفتن آنها اختلال ایجاد کند.

افرادی که این مشکل را دارند اصطلاحاً گفته می شود گره زبانی دارند، شرایطی که در دنیای پزشکی تحت عنوان انکیلوگلاسیا شناخته می شود. این شرایط ممکن است در کودکان منجر به بروز مشکلات دندانی شود.یکی از راه های درمان بیمارانی که گره زبانی دارند فرایندی به نام فرنکتومی زبانی است.

فرنکتومی زبانی

فرنکتومی لینگوال یا زبانی نوعی فرایند جراحی است که در آن فرنوم زبانی برداشته می شود. این فرایند بیمارانی را درمان می کند که در غذا خوردن یا حرف زدن مشکل دارند. در طول جراحی، پزشک برش کوچکی در فرنوم ایجاد می کند تا زبان را رها سازد. این فرایند تحت عنوان فرنولوپلاستی نیز شناخته می شود. جراح دهان (پریودنتیست) و متخصص گوش و حلق و بینی فرنکتومی زبانی را انجام می دهند.

مزایای فرنکتومی زبانی

مزایای فرنکتومی زبانی عبارتند از:

  • فرایند سریع. تنها چند دقیقه طول می کشد.
  • بهبود سریع. تنها چند روز ناراحتی بوجود می آورد.
  • بهبود در گفتار.
  • برطرف شدن مشکلات در شیر خوردن و غذا خوردن (در نوزادان).

فرنوم لبی

فرنوم لبی بافت نازکی است که لب بالا را به لثه بالای دو دندان جلوی فک بالا و لب پایین را به دو لثه بالای دندان جلوی فک پایین متصل می کند. فرنوم باکال نیز وجود دارد که لثه ها را به داخل گونه ها متصل می کند. اگر لب بالای خود را بالا بیاوردی، می توانید این نوار را ببینید. همه کودکان با این بافت متولد می شوند، اما سطح پیوند با لثه ها در افراد مختلف متفاوت است. به طور کلی، بر اساس مطالعاتی که روی سلامت دهان کودکان انجام می شود مشخص شده است، کودکان کم سن تر نسبت به کودکان بزرگ تر فرنوم برجسته تری دارند.

 

فرنوم و درمان آن

فرنوم و درمان آن

فرنوم لبی در کودکان

اگر اتصال فرنوم در یک نوزاد فشرده باشد، احتمالاً با مشکلی به نام گره لب بالا مواجه است. در حالی که این شرایط غیر عادی است، کودکانی که در آنها گره لبی تشخیص داده می شود در شیر خوردن مشکل دارند. در اکثر موارد، این مسئله به مرور زمان با بزرگ شدن کودک به طور خود به خود اصلاح می شود. با این حال، در موارد وخیم، این گره می تواند بین دو دندان جلو فاصله ایجاد کند که در دندانپزشکی دیاستم نامیده می شود. در اکثر موارد، یک فرنوم لبی متوسط می تواند با فرایند جراحی تحت عنوان فرنکتومی لبی اصلاح شود.

فرنکتومی لبی

فرنکتومی لبی عبارت است از فرایندی که یک متخصص آموزش دیده- اغلب با یک تیغ جراحی- برشی در بافت فرنوم لبی ایجاد می کند تا اتصال آن را آزاد کند. عموماً، کودک قادر خواهد بود بلافاصله غذا بخورد، و گره لبی که رها شده است اجازه می دهد دهان خود را بازتر کند. تعداد اندکی از کودکان بعد از جراحی دارو نیاز دارند. برای حصول اطمینان از اینکه منطقه به درستی بهبود پیدا می کند، والدین باید به مدت چند هفته، چند مرتبه در طول روز محل جراحی را بکشند و و ماساژ دهند تا اطمینان حاصل شود بافت مجدداً نمی چسبد.

 

فرنوم و درمان آن

فرنوم و درمان آن

آسیب به فرنوم

آسیب های فرنوم لبی در بین کودکان نوپایی که در حال یادگیری راه رفتن هستند نسبتاً شایع است. کودکان نوپا اغلب با دهان باز زمین می خورند و ممکن است به یک شیء سفت برخورد پیدا کنند که می تواند منجر به کبودی و حتی پارگی فرنوم شود. مهم تر از همه اینکه، آسیب به فرنوم لبی نیز می تواند علامت و نشانه خوردن شیر با شیشه شیر با زور باشد، بنابراین، اگر کودکی دیدید که دچار پارگی فرنوم شده است و اخیراً زمین هم نخورده است، ممکن است لازم باشد پیگیر باشید. در اکثر موارد، فرنوم پاره نگران کننده نیست و به صورت خود به خود ترمیم خواهد شد. اگر زخم عمیق است، ممکن است لازم باشد پزشک آن را بخیه بزند.

گرچه خیلی نادر است، اما مشکلات مربوط به فرنوم لبی می توانند روی شیر خوردن نوزادان تأثیر بگذارند. گره های لبی لازم است هر چه سریع تر توسط دندانپزشک عمومی یا دندانپزشک کودکان شناسایی شوند. والدین باید فرزند خود را همزمان با اولین جشن تولد او نزد دندانپزشک ببرند، نه تنها کودک را به رفتن نزد دندانپزشک عادت دهند، بلکه هر چه سریع تر هر گونه ناهنجاری هایی مانند گره لبی یا زبانی شناسایی شوند. اگر دندانپزشک تأیید کند کودک شما فرنوم غیر عادی دارد، بخواهید مشکلاتی که در شیر خوردن یا غذا خوردن دارد را تشخیص دهد و بهترین راهکار را برای حفظ سلامت دهان کودک پیشنهاد دهد.

فرنوم و درمان آن

فرنوم و درمان آن

 

شایع ترین منشاء آسیب به فرنوم ها مواد و ابزارهای خارجی هستند که داخل دهان قرار می گیرند. بریس های ارتودنسی (یکی از ابزارهای ارتودنسی که در آن براکت ها روی دندان ها چسبانده می شوند و یک سیم روی همه آنها قرار می گیرد تا با کمک آنها دندان ها صاف شوند) و پروتزهای مصنوعی می توانند با بافت فرنوم برخورد داشته باشند و منجر به بروز زخم، سوزش، یا خونریزی شوند. مسواک زدن محکم نیز می تواند به فرنوم آسیب بزند و منجر به بروز مشکلاتی شود که نیاز به ترمیم لثه خواهند داشت.

برخی از ساختارهای بافت فرنوم بزرگتر از بقیه هستند، ممکن است خیلی بزرگ باشند، یا ممکن است خیلی خوب یا به اندازه کافی متصل نشده باشند. همه این ناهنجاری ها می توانند در کارهایی مانند حرف زدن و غذا خوردن مشکل بوجود بیاورند. مثلاً، اگر یک بیمار “گره زبانی” دارد اغلب فرنوم زبانی او نازک و کوتاه است که حرکات زبان را محدود می کند و آن را به کف دهان متصل نگه می دارد.

پیدا کردن مسائل مربوط به فرنوم دهانی ممکن است دشوار باشد، زیرا معمولاً فرد با ابزارهای دندانی ابتدا احساس راحتی دارد. ممکن است با بریس ها احساس خیلی بدی نداشته باشد و بهنظر برسد پروتز مصنوعی به خوبی روی لثه قرار گرفته است. با این حال، وقتی بیمار حرف می زند و زبان خود را در اطراف دهان حرکت می دهد، ممکن است فرنوم خیلی حساس شود، آسیب ببیند، یا زخم شود.

متأسفانه ثبت این حرکات با تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس یا هر نوع تصویر برداری دیگری می تواند دشوار باشد. مشاهده با دقت فرنوم، چکاپ های روتین دندان ها و لثه ها، و مشورت با یک تیم دندانپزشکی بهترین راه هایی هستند که می توان قبل از آسیب های جدی به مشکلات پی برد.

اطلاعات کلی در خصوص جراحی فرنکتومی

علائم گره لبی یا زبانی و بررسی آنها

همه افراد فرنوم دارند، اما همه فرنوم ها “گره” نیستند. برای آنکه بدانید آیا یک فرنوم مشکل آفرین است یا خیر، بررسی فیزیکی و عملکردی باید تکمیل شود. در خانواده هایی که نوزاد از سینه مادر شیر می خورد، هم مادر و هم نوزاد باید مورد بررسی قرار بگیرند. علائم عبارتند از:

  • قرار گیری بد لب ها به دور سینه یا سر شیشه شیر
  • نشت شیر از دهان حین شیر خوردن
  • در رفتن نوک سینه از داخل دهان یا به خواب رفتن حین تلاش برای گرفتن سینه
  • علائم کولیک (قولنج یا درد شکمی)
  • علائم رفلاکس (بازگشت محتویات معده به مری)
  • وزن گیری ضعیف
  • نیاز مکرر به شیر خوردن یا طولانی شدن شیر خوردن
  • جویدن یا لثه زدن به نوک سینه
  • عدم توانایی گرفتن پستانک یا شیشه شیر
  • لب های پیج خورده/ لبخند نازک
  • خونریزی نوک سینه ها
  • التهاب سینه های مادر
  • زخم نوک سینه ها
  • پوسیدگی دندان های کودک
فرنوم و درمان آن

فرنوم و درمان آن

 

خطرات یا عوارض جانبی فرنکتومی کدامند؟

همه پزشکان قبل از فرایند جراحی راجع به عوارض جانبی و خطرات احتمالی آن توضیح می دهند. خطرات معمول فرنکتومی عبارتند از:

  • خطرات کلی ناشی از بیهوشی (در صورت استفاده در طول فرایند)
  • خونریزی
  • عفونت
  • آسیب به اعصاب دهان و زبان
  • تورم
  • درد
  • اتصال مجدد فرنوم (در موارد نادر)

آماده سازی برای انجام جراحی

پزشک دستورالعمل های لازم برای آماده شدن جهت انجام جراحی را ارائه خواهد داد. بسته به اینکه برای فرایند شما از بی حسی موضعی استفاده می شود یا بیهوشی عمومی، ممکن است از شما خواسته شود چند ساعت قبل از انجام جراحی از خوردن آب و غذا خودداری نمایید. قبل از آغاز جراحی نسخه ای که پزشک تجویز می کند را تهیه نمایید تا هنگام بازگشت به منزل آماده باشند.

فرایند فرنکتومی

فرنکتومی می تواند در مطب پزشک، دندانپزشکی یا بیمارستان انجام شود. فرایند انجام آن نیز به قرار زیر است:

  • بی حس کردن اطراف فرنوم با داروی بی حسی موضعی. اگر قرار است جراحی برای کودک انجام شود، ممکن است از بیهوشی استفاده شود.
  • با استفاده از لیزر یا تیغ جراحی. جراح یک برش کوچک در فرنوم ایجاد خواهد کرد تا زبان رها شود.
  • استفاده از چند بخیه در دهان تا کمک شود منطقه بهبود پیدا کند.

چه زمانی می توان از نتایج مطلع شد؟

تقریباً خیلی زود می توانید شاهد نتیجه جراحی باشید. اگر از بی حس کننده موضعی استفاده شده باشد، قبل از آنکه نتایج قابل مشاهده باشند، لازم است چند ساعت صبر شود تا اثرات داروی بی حس کننده از بین برود.

مراقبت های پس از جراحی فرنکتومی

پس از جراحی فرنکتومی:

  • کودک نباید روی شکم گذاشته شود. این باعث می شود به فک فشار وارد شود و در روند بهبود اختلال ایجاد شود.
  • بیمار نباید به مدت 24 ساعت دهان خود را شستشو دهد. پس از یک روز یا بیشتر، باید دهان را چند مرتبه در طول روز با محلول آب و نمک شستشو داد.
  • پس از چند روز باید برای چک کردن محل جراحی مجدداً مراجعه نمایید. این جلسه حدود یک هفته بعد خواهد بود.

در طول دوره بهبود چه انتظاری باید داشت؟

در طول بهبود:

  • ممکن است محل جراحی مقداری خونریزی داشته باشد. اگر متوجه شدید خونریزی متوقف نمی شود، از یک گاز استریل استفاده کنید و آن را به آرامی روی محل جراحی فشار دهید تا زمانی که خونریزی متوقف شود.
  • ممکن است بیمار تورم و درد را تجربه کند. ممکن است پزشک داروی مسکن تجویز کند تا به کاهش درد در طول دوره بهبود کمک کند. همه داروها را باید طبق تجویز پزشک استفاده کرد.
  • بیمار ظرف چند روز می تواند فعالیت های معمول خود را از سر بگیرد. زمان دوره بهبود حدود یک هفته است.