قبل از انجام فرایندهای دندانپزشکی، بدون مشورت با متخصص قلب خود مصرف آسپرین، پلاویکس یا هر داروی ضد پلاکت دیگری را قطع نکنید.

فشارهای جسمی، عاطفی، و روانی جراحی، شرایطی را درون عروق بوجود می آورد که گاهی اوقات منجر به حمله قلبی یا سکته می شود. مدت ها است که این امر برای پیوند عروق کرونر، تعویض مفصل ران، و دیگر جراحی های اصلی شناخته شده است. اکنون به نظر می رسد که کشیدن دندان و دیگر جراحی های دهانی نیز به طور موقت- اما مقدار اندکی- خطر حمله قلبی و سکته را را افزایش می دهند.

محققان گزارش داده اند که افراد طی چهار هفته قرار گرفتن تحت درمان های تهاجمی دندانپزشکی، مانند کشیدن دندان یا جرم گیری و روت پلنینیگ (تسطیح سطح ریشه) برای پاکسازی دندان ها و لثه ها، احتمال داشتن حمله قلبی یا سکته در آنها 5/1 برابر بیشتر از هر زمان دیگری طی شش ماه پس از فرایند دندانپزشکی بوده است. در ادامه چنین عناوین ترسناکی در رسانه ها منتشر شد که “اقدامات دندانپزشکی می توانند باعث حمله قلبی شما شوند”.

اگر چه از نظر آماری خطرات بروز حوادث قلبی عروقی ظرف چهار هفته پس از چنین اقدامات دندانپزشکی به میزان قابل چشمگیری بالاتر (افزایش 50%) بود، اما خطر مطلق بسیار پایین بود. در این مطالعه که نگاه رو به گذشته دارد، و روی 1152 نفر از افرادی انجام شده بود که مدتی پس از انجام جراحی های دهان و دندان حمله قلبی یا سکته داشته اند، این میزان طی یک ماه پس از فرایند 5/3 درصد، پس از آن طی هر 5 ماه آینده 6/2 درصد بوده است.

هیچ مطالعه ای آنقدر کامل و بی نقص نیست، و این مطالعه نیز محدویت های متعددی داشت. بزرگترین مشکلی که داشت این بود که محققان نتوانسته بودند بگویند آیا افراد شرکت کننده قبل از قرار گرفتن تحت اقدامات تهاجمی دندانپزشکی، مصرف آسپرین، کلوپیدوگرل (پلاویکس) یا دیگر داروهای ضد پلاکت را قطع کرده اند یا خیر.

این داروها اجازه نمی دهند سلول های خونی بسیار ریز معروف به پلاکت ها کنار هم جمع شوند و لخته خون تشکیل دهند. قطع داروی ضد پلاکت قبل از درمان دندان- و نه در طول خود درمان- می تواند عاملی باشد که در حمله قلبی و سکته خیلی زود پس از اقدامات دندانپزشکی در این مطالعه نقش داشته است.

سلامت دندان و سلامت قلب

سلامت دندان و سلامت قلب

منشاء مشکل کجاست؟

وقتی افراد بزرگسال دندان از دست می دهند، وقتی معمولاً مقصر اصلی پریودنتیت است. این بیماری لثه زمانی آغاز می شود که پلاک-یک فیلم مملو از باکتری که روی دندان شکل می گیرد – به داخل حفره کنار دندان فرو می رود، شیارهای بین دندان ها و لثه ها. وقتی این اتفاق رخ می دهد، باکتری ها از خود سمی آزاد می کنند که باعث تحریک بافت های اطراف می شود. برای افزایش بهبود، سیستم ایمنی بدن از خود واکنش التهابی نشان می دهد. اما این می تواند حتی موجب تشدید مشکل شود و منجر به بروز پریودنتیت شود، که یک بیماری التهابی است که باعث تخریب بافت های لثه و تضعیف دندان ها می شود.

اولین خط دفاعی در برابر پریودنتیت مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم برای عاری نگه داشتن دندان ها از پلاک های دندانی است. اما اکثر افراد به پاکسازی های دوره ای دندانی نیز برای زدودت تارتار (پلاک های سفت شده) نیاز دارند. با گسترش پریودنتیت، درمان های تهاجمی بیشتری، مانند پاکسازی عمقی، جراحی پریودنتال، یا کشیدن دندان، ممکن است برای احیاء سلامت لثه ها لازم باشند.

چنین فرایندهایی کم خطر تلقی می شوند. دندانپزشکان برای ایجاد امنیت و جلوگیری از خونریزی بیش از حد در طول درمان، به صورت سنتی به بیماران خود توصیه می کنند از چند روز قبل از انجام یک فرایند تهاجمی دندانپزشکی، دریافت آسپرین، پلاویکس، یا دیگر داروهای ضد انعقاد خون را متوقف کنند. اما این توصیه ها در حال تغییر هستند، مخصوصاً برای افرادی که به دلیل استفاده از استنت کاشته شده باز کننده دهانه شریان، از داروهای ضد پلاکت استفاده می کنند.

دندان ها و لثه ها در معرض خطر هستند.

عفونت و التهاب اطراف دندان ها ممکن است در پیشرفت یا گسترش بیماری های قلبی عروقی نقش داشته باشند.

سلامت دندان و سلامت قلب

سلامت دندان و سلامت قلب

جریان خون را حفظ کنید.

متخصصان توصیه هایی دارند در مورد چگونگی محافظت از قلب، در صورتی که نیاز دارید تحت درمان پریودنتال یا دیگر اقدامات تهاجمی دندانپزشکی قرار بگیرید. این متخصصان همواره توصیه می کنند به دلیل این مطالعه مراجعه به دندانپزشک خود را متوقف نکنید، اما در مورد آن هوشمندانه عمل کنید. اگر دندانپزشک از شما بخواهد قبل از انجام یک فرایند دندانپزشکی آسپرین یا هر داروی ضد پلاکت دیگری که مصرف می کنید را قطع کنید، ابتدا با پزشک متخصص قلب و عروق خود مشورت کنید.

متخصصان قلب و عروق با این موضوع موافق هستند و معتقدند اکثر افراد مبتلا به بیماری های قلبی می توانند با خیال راحت و بدون خطر خونریزی بیش از حد در طول یک فرایند دندانپزشکی داروهای ضد پلاکت خود را ادامه دهند.

توقف موقت داروهای ضد پلاکت برای یک فرایند دندانپزشکی بویژه زمانی خطرناک است که بیمار اخیراً آنژیوپلاستی به همراه کاشت استنت داشته است. قطع درمان با آسپرین به اضافه پلاویکس پس از آنژیوپلاستی، به میزان چشمگیری موجب افزایش خطر ایجاد لخته خون می شود که می تواند باعث بروز حمله قلبی شود.

حتی اگر ارتباط دقیق بین دندان ها، لثه ها، و قلب همچنان نامشخص باقی بماند، هنوز هم مراقبت خوب از دندان ها و و انجام هر کاری که می توانید برای پرهیز از پریودنتیت منطقی است. این کارهای به زیبایی لبخند شما کمک خواهند کرد و ممکن است به طور غیر مستقیم به قلب شما کمک کنند.

کاشت ایمپلنت با وجود بیماری لثه

مشخصه ویژه بیماری پریودنتال از دست رفتن بافت لثه و استخوانی است که دندان ها را حمایت می کند. این مشکل یک بیماری خود ایمنی ناشناخته، یا با منشاء درست درک نشده است، اما ژنتیکی است و در اکثر موارد، وقتی وخیم می شود، قابل پیشگیری یا متوقف شدن نیست. نگرانی اصلی از دست رفتن همه دندان ها و استخوان فک است. بیماری لثه بیماری پیوند بین دندان ها و استخوان فک است. این پیوند الیاف پریودنتال لیگامان (یا PDL) نامیده می شود. وقتی دندان کشیده می شود، بیماری از بین خواهد رفت زیرا دیگر هیچ PDL وجود ندارد. اگر دندان ها کشیده نشوند، از بین رفتن استخوان ادامه خواهد داشت. وقتی بیماری لثه پیشرفت می کند و از بین رفتن استخوان گرانبها ادامه دار می شود، کاشت ایمپلنت دندانی، اگر غیر ممکن نباشد، می تواند دشوار باشد.

گاهی اوقات با بیماری لثه، بهترین اقدامی که می توان انجام داد جایگزینی همه دندان ها با ایمپلنت های دندانی است، قبل از آنکه بیماری موجب از بین رفتن همه استخوان فک شما شود.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

مقایسه بیماری پریودنتال موضعی و بیماری لثه کل دهان

بیماری پریودنتال معمولاً یا به همه دندان ها یا به تنها چند دندان آسیب جدی وارد خواهد کرد. این آسیب از طریق از دست رفتن شدید استخوان ایجاد خواهد شد تا جایی که دندان ها لق خواهند شد و خواهند افتاد. در مورد موضعی بودن بیماری لثه، بیماری معمولاً تنها به جلوی دهان و دندان های مولر اول و دوم محدود است.

در موارد وخیم تر بیماری لثه، کشیدن دندان و جایگزین کردن آن با یک ایمپلنت از پیشرفت بیشتر تحلیل استخوان پیشگیری خواهد کرد.

در این موارد بیماری لثه و بیماری پریودنتال وخیم، معمولاً بهتر است دندان ها کشیده شوند و یک ایمپلنت دندانی دائمی جایگزین آن شود. برای مواردی که بیماری لثه کل دهان را فرا گرفته است، معمولاً بهتر است همه دندان های طبیعی کشیده شوند و ایمپلنت های تمام فک جایگزین آنها شوند قبل از آنکه مقدار قابل توجهی از استخوان ارزشمند فک تحلیل برود. به طور کلی، گزینه هایی که برای ایمپلنت های تمام فک وجود دارند دو نوع هستند که عبارتند از:

  1. ایمپلنت های دندانی تمام فک مانند ایمپلنت های All on 4. یا این امکان وجود دارد که همه دندان ها را با ایمپلنت های تکی و بریج های کوچک بر پایه ایمپلنت تعویض کرد.
  2. پروتزهای مصنوعی یا دنچر بر پایه ایمپلنت.

دندان های شما نقش حیاتی در سلامت عمومی شما ایفا می کنند. هدف اصلی ما نجات دندان های طبیعی به هر قیمتی است. با این حال، بیماری لثه و بیماری پریودنتال موجب تضعیف دندان های شما می شوند اگر پاکسازی و مسواک زدن دندان ها به درستی انجام نشود. دندان ها با کمک فیبرها یا لیگامان های طبیعی خاصی در جای خود نگه داشته می شوند. این الیاف های لیگامان پریودنتال دندان ها را از تمام جهات در بر می گیرند و در جویدن و گاز زدن غذا کمک می کنند. وقتی بیماری لثه آغاز می شود، با کمک یک پاکسازی ساده دندان ها در مطب دندانپزشکی قابل درمان است، اما اگر پیشرفت کند و الیاف پریودنتال لیگامان را در بر بگیرد تا جایی که استخوان اطراف دندان ها در معرض خطر قرار بگیرد، عاقلانه تر آن است که دندان بیمار کشیده شود و یک ایمپلنت دندانی جای آن را بگیرد.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

استخوان فک در موفقیت کاشت ایمپلنت های دندانی چه اهمیتی دارد؟

استخوان سالم فک برای موفقیت آمیز بودن کاشت ایمپلنت های دندانی به عنوان جایگزین دندان های طبیعی از دست رفته از اهمیت ویژه ای برخوردار است. استخوان محلی است که ایمپلنت دندانی را در بر می گیرد و آن را تا پایان عمر نگه می دارد. استخوان فک است که پیوند بیولوژیکی را ایجاد می کند و داخل فضاهای اطراف ایمپلنت دندانی رشد می کند. هیچ الیاف پریودنتال لیگامانی اطراف ایمپلنت دندانی وجود ندارد. حفظ استخوان در موفقیت ایمپلنت های دندانی و احیاء لبخند، جویدن، گاز زدن، خوردن، و همه عملکردهای دندان را در آینده تضمین می کند.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

آیا باید هر چه سریع تر برای کشیدن دندانی که بیماری لثه دارد اقدام کرد؟

اگر دندانپزشک شما دندان های شما را معاینه کند و به شما بگوید که بیماری پریودنتال پیشرفت کرده است تا جایی که نتایج درمان امیدوار کننده نیستند، پس شما قطعاً باید به فکر کشیدن چنین دندان هایی باشید. این اقدام بسیار مهم است، زیرا الیاف پریودنتال لیگامان بیمار شروع به آسیب رساندن به بافت های استخوانی اطراف دندان بیمار می کند و در نهایت کاشت موفقیت آمیز ایمپلنت دندانی در آینده دشوار خواهد شد.

برای کاشت موفق ایمپلنت دندانی در آینده، دندان بیمار چگونه باید کشیده شود؟

شما باید یک متخصص کاشت ایمپلنت های دندانی با تجربه پرداختن به چنین مواردی پیدا کنید. بسیار مهم است که حفره استخوانی جای دندان در طول کشیدن دندان حفظ شود. جراح ایمپلنت شما باید مراقب باشد و دانش لازم برای پرداختن به چنین موقعیت هایی را داشته باشد دندان قروچه و فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر می تواند با بیماری لثه ارتباط داشته باشد.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

پس از کشیدن دندان، چه مدت باید برای کاشت ایمپلنت جایگزین صبر کرد؟

بهتر است پس از کشیدن دندانی که بافت اطراف آن بیمار بوده است بلافاصله برای کاشت ایمپلنت جایگزین اقدام کنید. برای حفظ حداکثر کیفیت استخوان حفره برای کاشت موفق ایمپلنت دندانی، هیچ زمانی نباید تلف شود. با این حال، اگر جراح ایمپلنت شما احساس کند که برای بهبود بیماری، لازم است مقداری زمان داده شود، باید دستور العمل وی را دنبال کنید. آیا این برای کاشت ایمپلنت پس از بیماری پریودنتال ممکن است؟ آیا فردی که بیماری لثه دارد می تواند از ایمپلنت های دندانی بهره مند شود؟

فاصله انداختن بین کشیدن دندان و کاشت ایمپلنت چه مشکلاتی ایجاد میکند؟

  • مشکل در غذا خوردن، نوشیدن، حرف زدن، و عملکردهای اساسی دندان ها.
  • از دست رفتن اعتماد به نفس در اجتماع.
  • از دست رفتن عزت نفس.
  • جابجا شدن و کج شدن دندان ها به سمت فضای حفره خالی دندان که با از دست رفتن دندان به جای مانده است و باعث خواهد شد قرار دادن جایگزین به جای آن در آینده دشوار شود.
  • گیر کردن ذرات غذا در فضای خالی که منجر به بروز بیماری لثه و استخوان خواهد شد.
  • بیرون آمدن و رشد بیش از حد و بلند شدن دندان های مقابل که باعث خواهد شد ظاهر بدی داشته باشند و در نهایت لق و جابجا شوند.
  • مشکلات در تماس های معمولی دندان ها و بایت.
  • از دست رفتن و تحلیل رفتن استخوان فک.
کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

اگر استخوان فک در نتیجه بیماری پریودنتال آسیب ببیند آیا شانس دریافت ایمپلنت وجود دارد؟

سالم بودن استخوان حفره داخل فک برای کاشت موفق ایمپلنت های دندانی لازم است و با کشیدن هر چه سریع تر دندان بیمار باید حفظ شود. اگر بیماری پریودنتال پیشرفت کند و به استخوان فک آسیب برساند، احتمالاً نیاز است طی فرایند پیوند، استخوان مصنوعی اضافی به آن افزوده شود تا استخوان سالم حفره احیاء شود. برای کاشت ایمپلنت های دندانی پس از بیماری پریودنتال، جراح ایمپلنت شما با دقت شرایط، ارتفاع، و کیفیت استخوان را بررسی خواهد کرد، و تصمیم خواهد گرفت قبل از کاشت ایمپلنت دندانی، جایگذاری استخوان مصنوعی نیاز است یا خیر.

بیماری پریودنتال چیست؟

بیماری پریودنتال شایع ترین بیماری مزمن در سراسر دنیا است. بیماری پریودنتال که بیماری لثه نیز نامیده می شود، علت اصلی از دست رفتن دندان است. بیماری لثه زمانی آغاز می شود که باکتری های طبیعی دهان روی دندان ها شکل می گیرند، جایی که خط لثه ها با دندان ها برخورد پیدا می کند. در واکنش به تجمع باکتری ها در خط بثه ها، لثه ها ملتهب می شوند. مشخصه ویژه مرحله ابتدایی بیماری تورم لثه ها است که ژینژیویت نامیده می شود. در طول “ژینژیویت” تجمع باکتری ها  در بالای خط لثه ها صورت می گیرد. ژینژیویت پیشرفت می کند تا به پریودنتیت تبدیل می شود، زمانی که باکتری ها اتصال لثه ها به دندان ها را از بین می برند و رو به پایین و به سمت زیر خط لثه ها حرکت می کنند، آنجا را تخریب می کنند و موجب خوردگی استخوان حمایت کننده دندان می شوند. بنابراین، اگر شما بیماری پریودنتال را دارید، آیا این بیماری به همین سادگی است یا خیر؟

بیماری لثه پیچیده و خود ایمنی است

بیماری پریودنتال ساده نیست، بلکه بیشتر یک بیماری پیچیده خود ایمنی است. وقتی باکتری ها (با نام مستعار “پلاک” یا “تارتار”) زیر خط لثه تجمع می کنند، از خود سم آزاد می کنند و می توانند موجب التهاب استخوان و لثه شوند. باکتری ها و سموم از طریق بافت نازک تر زیر خط لثه می توانند وارد جریان خون نیز شوند و باعث بروز دیگر بیماری های سیستمیک شوند یا به آنها ربط داشته باشند. در طول روند پیشرفت بیماری لثه، سیستم ایمنی شروع به چرخش در برابر دندان ها می کند. سیستم ایمنی بدن حمله به دندان ها را آغاز می کند، وضعیتی که در آن استخوان از اطراف دندان ها تحلیل می رود و در نهایت دندان ها سست می شوند و می افتند.

گاهی اوقات بیماری همه دندان ها را مورد حمله قرار می دهد، اما اغلب تنها چند دندان درگیر می شوند. بیماری پریودنتال همه افراد را، و همه افراد را نیز به یک صورت تحت تأثیر قرار نمی دهد. در حقیقت، برخی افراد که بهداشت دهانی خود را به خوبی رعایت نمی کنند، ممکن است تنها شکل خفیفی از ژینژیویت را بگیرند که هرگز پیشرفت نمی کند و به پریودنتیت بازگشت ناپذیر تبدیل نمی شود. بیماری پریودنتال، مانند برخی دیگر از بیماری های خود ایمنی، دارای یک مؤلفه ژنتیکی نیز هست، زیرا افراد خاص بیشتر از دیگران به آنها مبتلا می شوند.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

عواملی که موجب وخیم تر شدن بیماری پرودنتال می شوند:

  • مصرف تنباکو
  • ژنتیک
  • استرس
  • داروها
  • دندان قروچه (ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر)
  • دیابت ها
  • تعذیه ضعیف

سلامت لثه و رژیم غذایی

رژیم غذایی در کنترل بیماری پریودنتال از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا باکتری های موجود در دهان از قند موجود در آنچه می خورید تغذیه می کنند و از آن برای تولید انرژی و تولید مثل استفاده می کنند. وقتی بهداشت دهان ضعیف باشد و رژیم غذایی سرشار از قند باشد، رشد باکتری هایی افزایش پیدا می کند که باعث پیشرفت بیماری می شوند. استرس نیز عامل اصلی است. استرس + قند = کاهش اسیدیته دهان و افزایش بیماری لثه.

بدن انسان برای کمک به سوخت و ساز خود به ویتامین ها و مواد معدنی نیاز دارد. رژیم غذایی سرشار از فیبر و میوه و سبزیجات به طور طبیعی به معکوس کردن کردن بیماری پریودنتال کمک می کند. اسیدهای چرب ضروری و پروتئین ها، انرژی لازم برای کمک به ساخت سلول های حیاتی را فراهم می کنند. برای معکوس کردن طبیعی روند بیماری لثه، ما باید خود را نظم دهیم تا عادات غذایی سالم تری را حفظ کنیم (از غذاهای فراوری شده دوری کنیم) و استرس را به حداقل برسانیم.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

ویتامین ها و مکمل ها برای بیماری لثه

ویتامین C

ویتامین C یک ویتامین مهم برای داشتن لثه های سالم است. به نظر می رسد که این ویتامین با باکتری ها مبارزه می کند و شکل گیری بافت جدید لثه ها را تحریک می کند. علاوه بر این، ویتامین C التهاب و عفونت را در طول پیشرفت بیماری پریودنتال کاهش می دهد. سبزیجات غنی از ویتامین C شامل پرتقال، گریپ فروت، گوجه، کلم بروکلی، گل کلم، طالبی، توت فرنگی، و مارچوبه اشاره کرد. دوز توصیه شده روزانه ویتامین C سه مرتبه 1000 میلی گرمی است.

دیابت ها یک دسته از بیماری های متابولیک هستند که منجر به بالا رفتن سطح گلوکز خون می شوند و زمانی بروز می یابند که بدن به اندازه کافی انسولین تولید نمی کند یا انسولین را به خوبی استفاده نمی کند. در سراسر دنیا تعداد زیادی از افراد به دیابت مبتلا هستند که از این تعداد شمار زیادی از آنها تشخیص داده نشده باقی مانده اند. از آنجا که دیابت یک بیماری نسبتاً شایع است، پیوسته دندانپزشکان طی کار با بیماران مبتلا به آن مواجه می شوند.

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و انواع آن

دسته بندی دیابت ها بر اساس فرایندهای بیماری زایی صورت می گیرد که می توانند منجر به فقدان مطلق یا فقدان نسبی انسولین شوند، که منجر به بالا رفتن سطح قند خون (هیپرگلیسمی) شوند. انسولین هورمونی است که توسط سلول های بتای لوزالمعده تولید می شود، و برای جذب گلوکز خون توسط سلول ها برای تولید انرژی نیاز است. در صورت فقدان یا کمبود انسولین، یا زمانی که سلول ها به فعالیت های آن غیر حساس می شوند، منجر به بالا رفتن میزان چرخش گلوکز خون می شود. گرچه علل مختلفی برای انواع دیابتی وجود دارد که کمتر شایع هستند، از جمله دیابت در نتیجه مصرف دارو یا مواد شیمیایی خاص، بیماری غدد برون ریز، یا عفونت ها (از جمله ویروس یاخت آماس cytomegalovirus)، اما دو زیر مجموعه دیابت که شیوع بیشتری دارند تحت عناوین دیابت های نوع 1 و 2 شناخته می شوند.

دیابت نوع 1 که پیش از این تحت عنوان دیابت نوجوانی شناخته می شد، نوعی بیماری خود ایمنی مزمن است که در آن سلول های بتا در پانکراس (لوزالمعده) انسولین اندک، یا هیچ انسولینی تولید نمی کنند. تخریب خود ایمنی سلول های بتا شایع ترین دلیل است، اگرچه هر گونه از بین رفتن بافت پانکراس (مانند پانکراتیت، برداشت پانکراس با جراحی) می تواند منجر به وابستگی به انسولین شود. به طور کلی دیابت نوع 1 در افراد کم سن تر (معمولاً کمتر از 25 سال) تشخیص داده می شود و پیش زمینه ژنتیکی قوی دارد. در افرادی که دیابت نوع 1 دارند لازم است انسولین تزریق شود تا سطح قند خون آنها تنظیم شود.

در مقایسه، دیابت نوع 2، 85 تا 90 درصد یا حتی بیشتر از موارد ابتلا به دیابت را تشکیل می دهند و یکی از شایع ترین انواع دیابت های مزمن، و یکی از علل اصلی مرگ و ناتوانی در سراسر دنیا است. مشخصه ویژه دیابت نوع 2 کاهش واکنش بافت های هدف به انسولین، لزوم افزایش سطح انسولین برای داشتن واکنش کافی، بی نظمی تولید انسولین، و مقاومت به انسولین است. دیابت نوع 2 با کاهش وزن شدید، عدم تحرک جسمی، سابقه خانوادگی دیابت و برخی قومیت های خاص همراه است. گرچه برخی افراد مبتلا به دیابت نوع 2 با رژیم غذایی، ورزش، و کاهش وزن می توانند کمک کنند کنترل گلیسمی آنها بهبود پیدا کند، اما ممکن است بیماران به سنتز کننده های انسولین نیاز داشته باشند که کمک می کنند بافت های پیرامونی گلوکز را جذب کنند (از جمله بیگوآنیدها biguanides  (متفورمین metformin) یا تیازولیدیندیون thiazolidinediones) یا مواد خوراکی هیپوگلیسمیک که هر دو آزادسازی انسولین را تحریک می کنند (از جمله ترشحات انسولین مانند سولفونیل اوره).

نوع دیگر دیابت بارداری است، وضعیت عدم ثبات سطح گلوکز که در زنان بارداری اتفاق می افتد که در شرایط غیر بارداری دیابت ندارند. دیابت بارداری که در نیمه دوم بارداری اتفاق می افتد، در نتیجه هورمون های جفتی بروز پیدا می کند، و منجر به بروز مقاومت به انسولین و کمبود نسبی انسولین می شود. گرچه دیابت بارداری واقعی در طول دوره پس از زایمان برطرف می شود، اما افرادی که دیابت بارداری داشته اند بعداً در طول زندگی خود بیشتر در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع 2 هستند.

اصطلاح “پیش از دیابت” زمانی استفاده می شود که سطوح گلوکز خون بالاتر از حد معمول است، اما برای تشخیص رسمی دیابت به اندازه کافی بالا نیست. “پیش از دیابت” به این معناست که فرد بیشتر در معرض پیشرفت دیابت نوع 2، و نیز بالا رفتن خطر بیماری قلبی و سکته قرار دارد.

گرچه تغییر سبک زندگی شامل کاهش وزن و احتمام ورزیدن به فعالیت های جسمی متوسط می تواند به افراد مبتلا به پیش از دیابت کمک کند بالا رفتن سطح قند خون را به تأخیر بیندازند یا از بروز آن پیشگیری نمایند، اما تخمین زده شده است که حدود 90 درصد از افرادی که به پیش از دیابت مبتلا هستند از آن مطلع نیستند.

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و بیماری دهان و دندان

علائم و نشانه های دیابت

علائم اولیه دیابت عبارتند از افزایش تشنگی و تعداد دفعات ادرار کردن. دیگر علائم و نشانه ها عبارتند از کاهش وزن بی دلیل، خستگی، تاری دید، افزایش گرسنگی، و زخم هایی که بهبود پیدا نمی کنند.

به طور کلی برای تشخیص دیابت و پیش از دیابت از آزمایش های خون استفاده می شود. تست هایی که استفاده می شوند عبارتند از هموگلوبین A1c، که میزانی برای گلیکوزیلاسیون مولکول های هموگلوبین است، اندازه گیری قند خون ناشتا، و/ یا تست مقاومت انسولین خوراکی است.

مشکلات ناشی از ابتلا به دیابت

به مرور زمان، افرادی که به دیابت مبتلا هستند، آسیب های پیش رونده به اعصاب و عروق خونی را در نتیجه بالا رفتن سطح گردش گلوکز تجربه می کنند، که می تواند موجب افزایش بروز و وخامت مشکلاتی مانند بیماری قلبی، سکته، بیماری های کلیوی، کوری، بیماری های دهان و دندان، و قطع عضو شوند. بعلاوه، دیابت می تواند موجب بالا رفتن احتمال ابتلا به بیماری های دیگر، اختلال در حرکت، افسردگی، و بروز مشکلاتی در طول بارداری شود.

کنترل گلوکز

سه مشکل شایعی ممکن است اتفاق بیفتند وقتی سطوح گلوکز تحت کنترل نیستند عبارتند از هیپوگلیسمی (بالا رفتن قند خون)، هایپرگلیسمی (پایین آمدن قند خون)، و کتواسیدوز (یکی از عوارض خطرناک دیابت که  زمانی رخ می دهد که بدن مقدار زیادی اسید به نام کتون در داخل خون تولید می کند).

هیپوگلیسمی شرایطی است که در آن سطوح گلوکز خون به کمتر از حد طبیعی کاهش پیدا می کند. برای بسیاری از افرادی که دیابت دارند، به این معناست که سطح گلوکز خون 70 میلی گرم/ دسیلیتر (mg/dL) یا کمتر است. علاوه بر این، هیپوگلیسمی ممکن است تحت عنوان “شوک انسولین” یا “واکنش انسولین”  اشاره شود. اگر هیپوگلیسمی درمان نشود می تواند منجر به بیهوشی، کما، و یا مرگ شود.

موقعیت های مختلفی وجود دارند که می توانند منجر به هیپوگلیسمی شوند:

  • تأثیر سوء انسولین یا دیگر داروهای دیابت.
  • قطع دریافت مواد غذایی (گرفتن نوبت دندانپزشکی، بیماری/ تهوع، استفراق، اسهال، حذف کردن یا به تأخیر انداختن یک وعده غذایی، و غیره)
  • نوشیدن مقدار زیادی الکل بیشتر از مقدار غذای صرف شده.
  • و افزایش دور از انتظار/ برنامه ریزی نشده فعالیت های بدنی.

علائم و نشانه ها. علائم هیپوگلیسمی می توانند شامل تغییر در وضعیت ذهنی یا احساسی، یا علائم جسمی باشد.

علائم هیپوگلیسمی خفیف تا متوسط: لرز، عرق، ضربان قلب سریع یا غیر عادی، سر گیجه یا سبکی سر، گرسنگی، عصبانیت، تغییر در رفتار یا شخصیت، سوزن سوزن شدن یا بی حسی لب ها یا زبان، خواب آلودگی، تاری دید، از دست رفتن هماهنگی بدن، سر درد، ضعف، مشکل در تمرکز، گیجی، رنگ پریدگی، تحریک پذیری، خشونت و بداخلاقی.

علائم هیپوگلیسمی شدید: ناتوانی در خوردن یا نوشیدن، صرع یا تشنج، بیهوشی.

درمان هیپوگلیسمی. اگر مشکوک به هیپوگلیسمی هستید، هر چه سریع تر باید درمان صورت بگیرد:

  • سطوح قند خون بیمار را با استفاده از گلوکومتر اندازه گیری کنید. سطوح کمتر از 70 mg/dL نشان دهنده هیپوگلیسمی هستند.
  • 15 تا 20 گرم کربوهیدرات خوراکی برای خوردن یا نوشیدن به بیمار بدهید، از جمله:
    • چهار عدد قرص گلوکز یا یک ژل گلوکز.
    • نصف فنجان آب میوه یا نمک معمولی (غیر رژیمی)
    • یک قاشق غذا خوری شکر؛ عسل، یا شیره ذرت
    • 8 اونس شیر یک درصد چربی
    • آبنبات سفت، پاستیل، شیرینی که از صمغ عربی تهیه شده است.
    • دو قاشق غذا خوری کشمش.

(توجه داشته باشید که افرادی که به طور همزمان بیماری کلیوی نیز دارند برای 15 گرم کربوهیدرات نباید آبمیوه بنوشند، زیرا حجم پتاسیم بالایی دارد. سیب، انگور، آب قره قاط جایگزین های خوبی هستند.)

  • 15 دقیقه صبر کنید سپس سطوح گلوکز خون را مجدداً چک کنید.
  • این گام ها را مجدداً تکرار کنید تعا سطوح گلوکز خون به بالای 70 mg/dL برسند.

در موارد وخیم، هیپوگلیسمی می تواند موجب بیهوشی، تشنج، یا کما شود. اگر بیمار دندانپزشکی هشیار نیست یا نمی تواند چیزی بخورد یا بنوشد، کمک های پزشکی اورژانسی باید ارائه شوند. گلوکاگون تزریقی، که به صورت تجویزی در دسترس است، به کبد پیغام می دهد که درون جریان خون گلوکز آزاد کند و می تواند به رساندن سطوح قند خون به سطح معمولی در موارد اورژانسی کمک کند. تا زمانی که منتظر هستید تا کمک برسد، می توانید گلوکاگون را تزریق کنید.

هایپرگلیسمی زمانی اتفاق می افتد که سطوح قند خون به صورت غیر عادی بالا هستند. این اتفاق هر زمانی ممکن است رخ دهد که انسولین به مقدار کافی در جریان خون وجود ندارد یا بدن به درستی از انسولین استفاده نمی کند.

شرایط متعددی هستند که می توانند منجر به هایپرگلیسمی شوند (از جمله پانکراتیت، سندروم کوشینگ، سرطان پانکراس، نارسایی هورمون های آدرنال)، اما این اساساً علامت دیابت است. اگر هایپرگلیسمی درمان نشود می تواند به سیستم های قلبی عروقی، جریان خون، یا عصبی، کلیه ها و چشم ها آسیب برساند. علاوه بر این، می تواند منجر به کند شدن روند بهبود زخم شود. در موارد جدی تر، هایپرگلیسمی شدید یا طولانی مدت می تواند منجر به بروز شرایطی به نام کتواسیدوز شود که می تواند زندگی فرد را به خطر بیندازد.

شرایط متعددی هستند که می توانند منجر به هایپرگلیسمی در افراد دیابتی شوند:

  • سطوح پایین انسولین، که می توانند یا زمانی اتفاق بیفتند که انسولین به مقدار کافی استفاده نمی شود (مانند اشتباه در اندازه گیری مقدار انسولین تزریق شده یا اختلال عملکرد پمپ انسولین) یا زمانی که انسولین توسط بدن به صورت مؤثر استفاده نمی شود.
  • خوردن بیشتر از مقدار برنامه ریزی شده، یا ورزش کردن کمتر از مقدار برنامه ریزی شده، بر اساس مقدار انسولین دریافت شده.
  • استرس، چه جسمی (مانند فرایندهای مربوط به بیماری یا مربوط به پزشکی/ دندانپزشکی)، چه روحی (مانند کشمکش، مشکلات شخصی).

علائم و نشانه ها: علائم هایپرگلیسمی عبارتند از:

  • سطوح بالای قند در اوره
  • تکرر ادرار
  • افزایش تشنگی
  • خستگی
  • تاری دید

درمان هایپرگلیسمی. تغییرات در سبک زندگی، از جمله بالا بردن فعالیت بدنی یا داشتن رژیم غذایی سالم و حاوی پروتئین کافی، ممکن است به کنترل هایپرگلیسمی کمک کنند.

(توجه داشته باشید افرادی که سطح گلوکز خون آنها بالاتر از 240 mg/dL است باید اوره آنها برای کتون ها مورد بررسی قرار بگیرد. اگر کتون ها وجود داشته باشند، فرد نباید ورزش کند و باید با پزشک خود مشورت کند تا راه های دیگر کاهش سطح قند خون را به وی آموزش دهد.) اگر این تغییرات به حل مشکل هایپرگلیسمی کمک نکنند، ممکن است پزشک داروهای کنونی شما را تغییر دهد یا داروی جدیدی برای شما تجویز کند تا سطوح گلوکز شما را بهتر کنترل نماید.

کتواسیدوز دیایتی. کتواسیدوز دیابتی یکی از شرایط جدی است زمانی می تواند بروز پیدا کند که انسولین به اندازه کافی وجود ندارد تا به بدن کمک کند از گلوکز به اندازه کافی استفاده کند.

کتوسیدوز دیابتی زمانی گسترش می یابد که تعادل بین گلوکز و میزان انسولین به خوبی تحت کنترل قرار نداشته باشد. عموماً بدن گلوکز را متابولیسم می کند تا انرژی تولید کند. وقتی سطح انسولین خیلی پایین باشد، بدن برای تولید انرژی در عوض شروع به در هم شکستن سلول های چربی می کند، که منجر به تولید کتون های اسیدی در خون می شود. تشکیل کتون ها در خون می تواند سمی باشد.

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و بیماری دهان و دندان

اگر هیچ مداخله ای صورت نگیرد، که معمولاً باید در بیمارستان انجام شود، کما و مرگ می توانند اتفاق بیفتند.

علائم و نشانه ها. علائم کتواکسیدوز عبارتند از:

·        دهان بوی میوه می دهد.

·        خشکی شدید دهان.

·        بالا رفتن سطح گلوکز خون.

·        بالا رفتن سطح کتون در ادرار.

·        ادرار کردن مکرر.

·        تنگی نفس.

·        احساس خستگی مداوم.

·        خشکی و قرمزی غیر عادی پوست.

·        تهوع، استفراق، و دردهای شکمی.

·        دشواری در تمرکز یا گیجی.

درمان. اگر وجود کتواکسیدوز مشکوک باشد، فردی که علائم دارد، باید به نزدیک ترین مرکز اورژانس رسانده شود یا پزشک بلافاصله برای معاینه بیمار آورده شود.

نظارت روی سطوح گلوکز. سطوح گلوکز خون می توانند با استفاده از یک قطره از خون در منزل چک شوند. گلوکومتر برای استفاده در موقعیت های مختلف طراحی شده است، از جمله منزل، مطب های دندانپزشکی، و غیره. از آنجا که قرار است از آنها در افراد متعدد استفاده شود، آنها به گونه ای طراحی شده اند که بین استفاده ها به راحتی کاملاً تمیز و ضد عفونی می شوند تا از انتشار عوامل بیماری زا از طریق خون پیشگیری شود. پس از هر بار استفاده، ابزار باید بر اساس دستور العمل های شرکت تولید کننده پاکسازی و ضد عفونی شود.

افراد باید با استفاده از گلوکومتر آشنا باشند تا از خطاهایی پرهیز شود که می توانند روی عدد خوانده شده تأثیر بگذارند، از جمله استفاده نادرست، مشکل با ابزار، یا شناساگرهایی که با ابزار استفاده می شوند، یا مشکلات محیطی مانند کمبود نور. خواندن اشتباه عدد ممکن است زمانی اتفاق بیفتد که نمونه خون بسیار کوچک باشد؛ از محلی گرفته شده باشد که مد نظر شرکت تولید کننده نیست؛ به درستی روی نوار قرار نگرفته است، یا آلوده است.

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و بیماری دهان و دندان

بیماری پریودنتال و دیابت

بیماری دیابت عموماً در افرادی مشاهده می شود که دیابت دارند، و یکی از مشکلات دیابت تلقی می شود. جالب است که، ارتباط بین دیابت و بیماری پریودنتال مشاهده شده است که دو طرفه است، به این معنا که هایپرگلیسمی روی سلامت دهان تأثیر می گذارد، در حالی که پریودنتیت روی کنترل گلیسمیک تأثیر می گذارد (مثلاً HbA1c را افزایش می دهد). علاوه بر این، تحقیقات حاکی از این هستند که پریودنتیت با عدم گلیسمیک منظم همراه است، اما شواهد ناهماهنگ هستند، بویژه در بیمارانی که دیابت نوع 1 دارند. اکثر تحقیقات نشان دهنده ارتباط بین بیماری پریودنتال و بالا رفتن خطر مشکلات مرتبط با دیابت هستند.

دیابت و کشیدن سیگار هد دو ریسک فاکتورهای پریودنتیت تلقی می شوند. شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه، کشیدن سیگار و دیابت ممکن است اثر گذاری مضاعف داشته باشند، گرچه بواسطه بروز تغییرات در میکروبیوم دهان، واکنش های التهابی، مکانیزم های مسئول این مشکل هنوز مشخص نیستند و حتی در مقایسه افراد دیابتی با افراد غیر دیابتی، گزارش داده نشده است که سلامت پریودنتال پیوسته تغییر کرده باشد.

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و بیماری دهان و دندان

درمان پریودنتال و کنترل گلیسمیک

شواهد متناقض اما گویا وجود دارند مبنی بر اینکه، درمان های پریودنتال، شامل جرمگیری و تسطیح سطح ریشه (روت پلنینگ) ممکن است منجر به بهبود کنترل گلیسمیک شوند. در یک تحقیق مشخص شد پریودنتیت با سطوح بالاتر HbA1c و بدتر شدن مشکلات مرتبط با دیابت در افرادی که دیابت نوع 2 دارند همراه است (البته شواهد کافی برای ارزیابی تأثیر پریودنتیت روی کنترل گلیسمیک در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 وجود نداشته است). درمان پریودنتال (از جمله جرمگیری و تسطیح سطح ریشه) به میزان چشمگیری موجب کاهش سطوح HbA1c در سه ماه می شود، البته در 6 ماه این کاهش بیشتر نیز می شود. به طور کلی این اتفاق نظر وجود دارد که بیمارانی که دیابت دارند در کنار کارهای بهداشتی دهان که در منزل انجام می دهند می توانند از مزایای درمان پریودنتال نیز بهره مند شوند.

 

ملاحظات دندانپزشکی برای بیماران دیابتی

دیابت می تواند در همه افراد و در همه سنین بروز پیدا کند. مانند همه بیماران دیگر، دندانپزشک باید سوابق پزشکی بیمار را بررسی نماید و علائم حیاتی را بگیرد، و علائم و نشانه های عدم کنترل دیابت را بررسی نماید، که ممکن است شایع باشند. نمود ظاهری دیابت کنترل نشده در دهان عبارت است از خشکی دهان، حس سوزش داخل دهان، بهبود ناقص یا با تأخیر زخم های دهانی، افزایش بروز عفونت های وخیم، عفونت های ثانویه با کاندیدیاز، بزرگ شدن غدد بزاقی پاراتیروئید، ژینژیویت، و/ یا پریودنتیت.

به طور کلی، توصیه می شود مراجعات مبتلایان به دیابت صبح انجام شود زیرا معمولاً سطح کورتیزول درون زاد در این زمان بالاتر است؛ زیرا کورتیوزل موجب بالا رفتن سطح قند خون می شود و خطر هیپوگلیسمی پایین تر است. برای بیمارانی که از درمان های انسولین با اثر کوتاه و/ یا بلند استفاده می کنند، جلسات باید به گونه ای برنامه ریزی شوند که همزمان با اوج عملکرد انسولین نباشد، زیرا موجب افزایش خطر هیپوگلیسمی می شود.

حتما باید بیمار قلب از مراجعه وعده غذایی معمول خود را خورده باشد و داروهای خود را طبق برنامه مصرف کرده باشد. اگر جلسه درمان دندانپزشکی به گونه ای برنامه ریزی شده باشد که انتظار برود برنامه غذایی بیمار تغییر کند، لازم است دوز داروهای داروی بیمار با مشورت پزشک او تغییر کند. بیمارانی که دیابت آنها به خوبی تحت کنترل است معمولاً می توانند برای اکثر فرایندهای جراحی طبق معمول مدیریت شوند. اگر مصرف غذای بیماران تحت تأثیر جراحی دهان و دندان قرار بگیرد، یک برنامه برای ایجاد تعادل در داروهای دیابت و مصرف غذا باید از قبل ریخته شود.

دندانپزشکان هنگام درمان بیماران دیابتی که بیماری آنها مقداری تحت کنترل است، باید با احتیاط برخورد کنند. تشخیص بالینی خوب ضروری است زیرا در برخی موقعیت ها درمان های انتخابی دندانی نیاز است به تعویق بیفتند تا زمانی که دیابت بیمار به ثبات و کنترل بهتری برسد. ایمپلنت های دندانی می توانند در بیمارانی کار گذاشته شوند که دیابت آنها به خوبی تحت کنترل است و احتمالاً در افرادی که بیماری آنها تا حد متوسط تحت کنترل باشد. با این حال، نتایج کارگذاری ایمپلنت در بیمارانی که دیابت آنها به خوبی تحت کنترل نیست، قابل پیش بینی نیست، و در صورت امکان باید اجتناب شود.

همکاری با پزشک بیمار ممکن است لازم باشد تا وضعیت سلامت بیمار مشخص شود و طرح درمان دندانپزشکی خوبی می تواند بدون هیچ خطری و با بیشترین تأثیر ریخته شود. پزشک باید نتایج آزمایش خون بیمار را در اختیار دندانپزشک قرار دهد و قبل از فرایند دندانپزشکی وی را از مشکلات دیابتی بیمار مطلع سازد. ممکن است لازم باید پزشک در داروهای بیمار تغییراتی بدهد.

وقتی بیماری لثه به مرحله پیشرفته می رسد (پریودنتیت) دندان های شما در معرض خطر قرار دارند. در این مرحله، الیاف پریودنتال لیگامان و بافت استخوانی که دندان را احاطه کرده اند تخریب شده اند، و حتی ممکن است روند از دست رفتن دندان های شما آغاز شود. اگر بیماری با درمان های غیر جراحی مانند جرمگیری و تسطیح سطح ریشه قابل کنترل نباشد، ممکن است جراحی فلپ پریودنتال بهترین گزینه درمانی برای شما باشد.

امروزه جراحی فلپ روش برتر و پیشرو برای درمان و ترمیم پاکت های پریودنتال است. پاکت پریودنتال چیست؟ آنها بخش هایی زیر خط لثه هستند، جایی که بافت لثه از دندان جدا شده است، و باعث می شود یک فضای غیر قابل تمیز شدن بوجود بیاید، جایی که باکتری های مضر می توانند تکثیر شوند. این باکتری ها منجر به التهاب بافت ها، و در نتیجه حساسیت، خونریزی، و درد می شوند. این مشکلات اگر بدون درمان باقی بمانند، می توانند میزبان مشکلاتی شامل بیماری لثه، از دست رفتن ساختار استخوانی حمایت کننده دندان، و احتمالاً حتی مشکلات سیستمیک (کل بدن) شوند.

وقتی پاکت های پریودنتال پیشرفت می کنند، گام نخست برای درمان آنها معمولاً از طریق پاکسازی و جرمگیری (که تحت عنوان رسوب زدایی ریشه نیز نامیده می شود) با ابزارهای دستی یا آلتراسونیک است. اگر این درمان مؤثر واقع نشود، جراحی پریودنتال انجام خواهد شد. جراحی فلپ درمانی برای بیماری پریودنتال نیست- بلکه کمک می کند فضایی ایجاد شود که راحت تر بتوان سلامت پریودنتال را حفظ کرد. و حتی اگر شما مستعد بیماری لثه باشید، درمان های تخصصی مناسب و مراقبت های منظم در منزل می توانند کمک کنند تا حد امکان لثه های خود را برای مدت زمان طولانی تری سالم نگه دارید.

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

اهداف جراحی فلپ

یکی از اهداف اصلی جراحی فلپ حذف یا کاهش خود پاکت ها است. برای دسترسی به آن، یک برش فلپ مانند در بافت لثه ایجاد می شود. این اجازه می دهد بافت بیمار از داخل پاکت برداشته شود و امکان دسترسی به سطوح ریشه دندان را برای پاکسازی کامل فراهم می آورد، که به حذف پلاک ها و رسوب های مضر کمک می کنند. پس از آن فلپ بسته می شود و آن منطقه سیل می شود. این باعث می شود روند بهبود آغاز شود، که به سرعت اتفاق می افتد.

هدف دیگر بازسازی و بازتولید الیاف پریودنتال لیگامان و بافت استخوانی است که ممکن است در نتیجه بیماری از دست رفته باشد. تکنیک های متعددی ممکن است برای انجام این کار استفاده شوند، از جمله روش های پیشرفته پیوند استخوان و مواد شیمیایی که تحت عنوان فاکتورهای رشد شناخته می شوند. این رویکردها کمک می کنند لثه ها به شکل و عملکرد طبیعی و عادی خود برگردند و ترمیم شوند، و موجب ارتقاء دندان هایی سالم و ایمن می شوند.

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

فرایند جراحی فلپ

جراحی فلپ عموماً با بی حسی کامل انجام می شود، که گاهی اوقات همراه با داروهای ضد اضطراب خوراکی استفاده می شوند؛ یا به جای آنها ممکن است از آرام بخش هایی استفاده شود که داخل ورید تزریق می شوند و هشیاری فرد حفظ می شود. پس از آنکه بی حس کننده اثر می کند، برش کوچکی ایجاد می شود تا لثه ها از دندان ها جدا شوند. بافت بیرونی لثه به آرامی رو به عقب تا زده می شود تا امکان دسترسی به ریشه ها و الیاف پریودنتال لیگامانی و بافت استخوان وجود داشته باشد.

سپس، بافت ملتهب لثه می تواند برداشته شود، و ریشه های دندان ها می توانند پاکسازی شوند؛ در صورت نیاز، منطقه نیز می تواند با آنتی بیوتیک ها یا داروهای دیگر درمان شود. نقائص استخوان ها می توانند با مواد پیوندی (از جای دیگری از بدن یا با مواد ساخته دست انسان) ترمیم شوند و احیاء صحیح الیاف پریودنتال لیگامان می تواند با روش های فیزیکی (غشاء) و شیمیایی (فاکتورهای رشد) ترغیب شوند. ممکن است دندانپزشک یک غشاء روی استخوان پیوندی قرار دهد تا به رشد مجدد استخوان کمک کند، البته ممکن است غشاء بعداً برداشته شود. ممکن است استخوان صاف و صیقلی شود و به گونه ای شکل داده شود که پلاک های دندانی جای کمتری برای رشد داشته باشند. در نهایت، برش بسته می شود و فرایند تکمیل می شود.

پس از جراحی چه انتظاری می توان داشت؟

عموماً تنها چند روز طول می کشد تا روند بهبود فرایند جراحی فلپ انجام شود. حتماً دستور العمل های مراقبت های خانگی که دندانپزشک یا جراح دهان و دندان شما داده است را دنبال کنید. اگر هر پرسشی در مورد این دستورالعمل ها دارید، با دندانپزشک یا جراح خود تماس بگیرید. توصیه های کلی که کمک می کنند سرعت روند بهبود بیشتر شود عبارتند از:

  • داروهای مسکن خود بر اساس تجویز پزشک خود مصرف کنید.
  • پس از 24 ساعت، می توانید دهان خود را چند مرتبه در طول روز با آب و نمک به آرامی شستشو دهید تا تورم و درد را تسکین دهید.
  • گاز استریل را قبل از آنکه غرق در خون شود تعویض کنید.
  • پس از جراحی آرام باشید. فعالیت های فیزیکی شدید ممکن است خونریزی را افزایش دهد.
  • غذاهای نرم مانند ژلاتین، پودینگ، یا سوپ سبک بخورید. به تدریج و به بهبود منطقه جراحی، غذاهای جامد را به رژیم غذایی خود اضافه کنید. تخت دراز نکشید. این ممکن است موجب طولانی شدن خونریزی شود. زیر سر خود را با یک بالش اضافی بالا بیاورید.
  • به مسواک زدن آرام و با دقت دندان ها و زبان خود ادامه دهید.
  • یک تکه یخ یا کیسه آب سرد روی منطقه بیرون دهان خود اعمال کنید زیرا به کاهش درد و تورم صورت شما کمک می کند.
  • از انجام حرکات مکیدن مانند استفاده از نی خودداری کنید.
  • سیگار نکشید.

چند روز پس از فرایند دندانپزشک بخیه ها را برخواهد داشت.

این فرایند چقدر خوب می تواند عمل کند؟

اگر پس از فرایند بهداشت دهان را به خوبی رعایت کنید، فرایند فلپ اجازه خواهد داد دندان ها و لثه های خود را بهتر پاکسازی کنید. لثه های شما باید مجدداً صورتی و سالم شوند.

آیا تاکنون با خوردن یک تکه بستنی یا گذاشتن یک قاشق سوپ داغ در دندان های خود احساس درد و ناراحتی داشته اید؟ اگر اینطور است، شما تنها نیستید. گرچه دردی که با غذاهای سرد یا داغ بوجو می آید می تواند علامت و نشانه حفره و پوسیدگی دندان باشد، اما در افرادی که دندان های حساسی دارند نیز شایع است.

حساسیت دندان یا “حساسیت بیش از حد عاج دندان” دقیقاً چیزی است که به نظر می رسد: درد یا ناراحتی در دندان به عنوان یک واکنش به محرک های خاص، مانند دماهای بالا یا پایین.

این ممکن است مشکل موقتی یا مزمن باشد، و در یک فرد می تواند یک، چندین، یا همه دندان ها را تحت تأثیر قرار دهد. این مشکل می تواند علت های متفاوت و متعددی داشته باشد، اما در اکثر موارد، حساسیت دندان ها به راحتی و با ایجاد تغییراتی در بهداشت دهانی قابل برطرف شدن است.

 

علائم و نشانه های حساسیت دندان ها

افرادی که حساسیت دندان دارند ممکن است درد و ناراحتی را در واکنش به محرک های خاصی تجربه کنند. ممکن است شما در ریشه های دندان هایی که تحت تأثیر قرار گرفته اند درد احساس کنید. شایع ترین محرک ها عبارتند از:

  • غذاها و نوشیدنی های داغ
  • غذاها و نوشیدنی های سرد
  • هوای سرد
  • غذاها و نوشیدنی های شیرین
  • غذاها و نوشیدنی های اسیدی
  • آب سرد، مخصوصاً در طول پاکسازی های معمول دندانی
  • مسواک زدن و کشیدن نخ دندان
  • دهانشویه های بر پایه الکل

علائم و نشانه های شما ممکن است به مرور زمان و بدون هیچ دلیل مشخصی از بین بروند. آنها می توانند خفیف تا شدید باشند.

حساسیت دندانها

حساسیت دندانها

علل حساسیت دندان ها

برخی افراد به خاطر داشتن مینای دندان نازک تر، به صورت طبیعی دندان های حساس تری نسبت به افراد دیگر دارند. مینای دندان بیرونی ترین لایه دندان است که از آن محافظت می کند. در برخی موارد، مینای دندان ها می تواند در نتیجه عوام زیر ساییده شود:

  • خیلی محکم مسواک زدن دندان ها
  • استفاده از مسواک های سفت
  • دندان قروچه شبانه
  • خوردن و نوشیدن مداوم غذاها و مایعات اسیدی

گاهی اوقات، شرایط دیگری نیز وجود دارند که می توانند منجر به حساسیت دندان ها شوند. به عنوان مثال، رفلاکس اسید معده می تواند باعث شود اسید از معده و مری بالا بیاید، و به مرور زمان موجب خوردگی و ساییدگی دندان ها شود. شرایطی که منجر به تهوع مکرر می شوند- از جمله گاستروپارزیسgastroparesis  (التهاب معده و مری) و بولیمیاbulimia  (پر خوری)- می توانند باعث شوند اسید موجب خوردگی مینای دندان ها شود.

تحلیل لثه می تواند بخش هایی از دندان ها را بدون پوشش و محافظ کند که باعث حساسیت دندان ها می شود.

پوسیدگی، ترک خوردگی، شکستگی، و لب پر شدگی دندان ها، و ساییده شدن پر شدگی دندان ها یا روکش ها می تواند عاج دندان را در معرض محیط دهان قرار دهد، و منجر به بروز حساسیت شود. در این صورت، احتمال دارد که شما به جای همه دهان، در یک دندان خاص یا منطقه خاص از دهان حساسیت داشته باشید.

پس از انجام برخی فرایندهای دندانپزشکی مانند پر کردن دندان، روکش کردن آن، یا بلیچینگ دندان ها ممکن است به طور موقت حساسیت دندان ها را تجربه کنید. در این صورت، حساسیت به یک یا دو دندان مجاور دندانی محدود می شود که فرایند دندانپزشکی روی آن انجام شده است. این معمولاً پس از چند روز برطرف می شود.

 

حساسیت دندانها

حساسیت دندانها

تشخیص حساسیت دندان ها از چه طریقی انجام می شود؟

اگر حساسیت دندان ها را برای نخستین مرتبه تجربه می کنید، به دندانپزشک مراجعه کنید. دندانپزشک می تواند سلامت دندان های شما را مورد بررسی قرار دهد و به دنبال مشکلات احتمالی مانند حفره های دندانی، شل شدن پر شدگی دندان، یا تحلیل رفتگی لثه ها باشد که می توانند موجب حساسیت دندان ها شوند.

دندانپزشک ها می توانند این کار را طی پاکسازی های معمول دندانی انجام دهند. آنها دندان ها را پاکسازی خواهند کرد و یک معاینه چشمی انجام خواهند داد. آنها می توانند دندان های شما را با ابزارهای خاص دندانپزشکی لمس کنند تا آنها را از نظر حساسیت بررسی نمایند، علاوه بر این ممکن است گرفتن تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس را برای اطمینان از عدم وجود پوسیدگی های دندانی تجویز کنند.

حساسیت دندانها

حساسیت دندانها

حساسیت دندان ها چگونه درمان می شود؟

اگر حساسیت دندان های شما خفیف باشد، می توانید درمان های OTC را امتحان کنید. خمیر دندانی را انتخاب کنید که برچسب روی آن نشان دهد به صورت ویژه برای دندان های حساس تولید شده است. این خمیر دندان ها هیچ ماده حساسیت زایی ندارند و می توانند مواد بی حس کننده ای داشته باشند که کمک می کنند عبور ناراحتی به اعصاب دندان مسدود شود.

وقتی نوبت به دهانشویه می رسد، نمونه فاقد الکل آن را انتخاب کنید زیرا کمتر باعث آزار دندان های حساس می شوند.

استفاده از مسواک های نرم تر و آرام تر مسواک زدن نیز می تواند کمک کند. مسواک های نرم همین برچسب را خواهند داشت.

لازم است چندین مرتبه از این راهکارها استفاده شود تا مؤثر واقع شوند. ظرف چند هفته شاهد بهبود خواهید بود.

اگر درمان های خانگی کار نکنند، می توانید با دندانپزشک خود در مورد خمیر دندان ها و دهانشویه های تجویزی صحبت کنید. علاوه بر این می توانند روی دندان های حساس شما ژل فلورایده اعمال کنند یا مواد ضد حساسیت تجویز کنند. این کارها می توانند به استحکام بخشیدن به دندان ها و محافظت از دندان های شما کمک کنند.

حساسیت دندانها

حساسیت دندانها

درمان های پزشکی دندان های حساس

اگر شرایط اصلی موجب حساسیت دندان های شما می شوند، لازم است آنها را درمان کنید قبل از آنکه باعث ساییدگی مینای دندان و آسیب به دندان شوند. رفلاکس اسید معده می تواند با داروهای کاهش دهنده اسید درمان شود، و پر خوری باید تحت نظر روانشناس درمان شود.

تحلیل لثه ها می تواند با آرام تر مسواک زدن و حفظ بهداشت خوب دهان درمان شود. در صورت حساسیت و ناراحتی شدید به خاطر تحلیل شدید لثه ها، ممکن است دندانپزشک شما پیوند لثه را پیشنهاد دهد. این فرایند شامل برداشتن بافت از پلیت (کام یا سقف دهان) و جایگذاری آن روی ریشه دندان برای محافظت از آن است.

علاوه بر اینها، می توانید تمرین کنید از دندان قروچه در طول روز خودداری کنید. کاهش استرس و مصرف کافئین قبل از رفتن به رختخواب نیز می تواند به شما کمک کند از دندان قروچه شبانه شما کاسته شود. اگر این راهکارها عملی نبودند، می توانید شب ها از محافظ دندان استفاده کنید تا از ساییدن دندان ها روی یکدیگر و آسیب به آنها خودداری کنید.

مقایسه اینله و آنله

احتمالاً شما نیز راجع به دریافت روکش ها یا پر شدگی هایی شنیده اید که در جای خود قرار می گیرند تا حفره ها و پوسیدگی های دندانی را پر کنند. با این حال، ممکن است شما چیزی از برخی از گزینه های جایگزین نشنیده باشید، از جمله اینله ها و آنله های دندانی.

معمولاً پر شدگی ها برای پر کردن حفره های کوچک استفاده می شوند، در حالی که روکش های دندانی زمانی استفاده می شوند که پوسیدگی عمیق تر است یا زمانی که یک شکستگی بزرگ تر وجود دارد که باید پوشش داده شود. با این حال، ممکن است برخی موارد دیگر نیز وجود داشته باشد که پر کردن به تنهایی کفایت نمی کند، و یک روکش برای محافظت از پوسیدگی دندانی خیلی بزرگ است. اینله و آنله های دندانی چیزهایی هستند که بسیاری از متخصصان دندانپزشکی از آنها استفاده خواهند کرد، اگر آنها نیاز به چیزی داشته باشند که درست داخل آن شکاف ها را پر کند. آنها محکم تر از پر شدگی ها هستند، اما به اندازه روکش ها تهاجمی نیستند، که ممکن است به نوعی شامل تغییر شکل دندان ها شوند.

اینله و آنله

اینله و آنله

چه تفاوتی بین این دو وجود دارد؟

اساسی ترین تعریف این دو این است که، اینله حفره ها و فضاهای تو خالی درون دندان را در منطقه های وسط کاسپ ها پر می کند. آنله نه تنها حفره های داخل این فضاها را پر می کند، بلکه می تواند برای قسمت های بزرگ تر عمل کند، از جمله کاسپ ها. آنها مانند روکش ها عمل می کنند، اما کل سطح دندان را پوشش نمی دهند. آنها هم از موادی مشابه ساخته شده اند، و هم عملکردی مشابه دارند، اما قسمت های متفاوتی از دندان  را پوشش می دهند تا وقتی دندان پوسیده است به درستی از آن محافظت کنند.

اینله و آنله

اینله و آنله

اینله و آنله در دندانپزشکی چه هستند؟

اینله ها قالب گیری می شوند و روی سطح جونده دندان ها قرار می گیرند که در نتیجه پوسیدگی یا حادثه آسیب دیده اند. آنها با استفاده از نمونه ای ساخته می شوند که از منطقه ای گرفته شده است که تحت تأثیر قرار گرفته است و برای ساخت به لابراتوار ارسال می شوند. اینله دقیقاً داخل حفره دندان قرار می گیرد، اما تأثیری روی کاسپ های دندان ها ندارد. وقتی دندانپزشک قالب می گیرد، تمام تلاش خود را می کند تا رنگ آنها تا حد امکان، بیشترین تناسب را با رنگ دندان های دیگر داشته باشد. از این طریق، وقتی آنها داخل دهان قرار می گیرند، جلب توجه نمی کنند. مواد مورد استفاده برای ساخت اینله ها می توانند پرسلاین یا کامپوزیت باشند، یعنی محکم تر و با دوام تر از پر شدگی های سنتی هستند. این باعث می شود به طور کلی اینله ها پر هزینه تر، و در عین حال با دوام تر باشند. دندانپزشک این گزینه را زمانی انتخاب می کند که یک پر شدگی به خوبی ساختار پیرامونی دندان را قوی نکند و حفره نیاز به مواد محکم تری داشته باشد تا دندان را تقویت نماید.

آنله ها برای پوسیدگی ها و آسیب هایی که به کاسپ و نیز سطوح جونده دندان ها وارد می شوند مورد استفاده قرار می گیرند. دندانپزشک آنله را تنها زمانی انتخاب می کند که حفره آنقدر بزرگ باشد که نتوان آن را با آمالگام های سنتی استاندارد پر کرد، یا ممکن باشد دندان به خاطر ضعیف بودن بشکند. آنله، علاوه بر محافظت از قسمت های پوسیده، استحکام دندان را نیز بالا می برند. بر خلاف اینله، این منطقه می تواند کاسپ ها و نیز فضای بین آنها را شامل شود. دندانپزشک دندان ها را به شکلی مشابه پر کردن دندان ها آماده می کند، با دریل کردن حفره دندان و پاکسازی این قسمت ها پس از بی حس کردن دهان انجام می شود.

سپس یک آنله موقتی روی حفره قرار داده می شود و قالب برای ساخت یک آنله دائمی ارسال می شود و پس از دریافت، داخل دهان قرار داده می شود. با آنله، ساختار دندان حفظ می شود، در حالی که با روکش، مقداری از پر شدگی ها و حتی برداشته شدن کاسپ ممکن است ضروری باشد. علاوه بر این، آنها ممکن است از پرسلاین یا مواد کامپوزیتی نیز ساخته شوند. آنله ها “روکش پارسیل” نیز نامیده می شوند زیرا آنها عملکردی مشابه دارند، اما آنها، به جای آنکه همه دندان را بپوشانند، تنها بخشی از دندان را پوشش می دهند.

اینله ها و آنله ها چقدر دوام دارند؟

یکی از اصلی ترین مزایای اینله ها و آنله ها با دوام بودن می تواند باشد. شما می توانید انتظار داشته باشید اینله چیزی بین 5 تا 30 سال دوام داشته باشند. به خاطر عوامل مختلف، متخصصان دندانی نمی توانند تضمین کنند آنها چقدر دوام خواهند داشت. برخی از آنها می توانند بیشتر پوسیده شوند، و اگر از آنها مراقبت نشود، می توانند آسیب ببینند، پس می توانند آسیب ببینند یا خیلی زودتر از زمان مورد انتظار آسیب خواهند دید یا با شکست مواجه خواهند شد.

یکی از بزرگ ترین عوامل این است که بیمار پس از دریافت اینله های خود، چقدر خوب به بهداشت دهان و دندانی خود رسیدگی می کند. این به معنای دو مرتبه مسواک زدن در طول روز، هر روز نخ دندان کشیدن، و دنبال کردن همه توصیه های خاص دندانپزشک. بیمار باید برای مراقبت های بعدی و چکاپ ثبات و سلامت اینله ها یا آنله ها به دندانپزشک مراجعه کنند تا مطمئن شوند اینله یا آنله محکم در جای خود قرار دارند.

آیا بین بیماری لثه و بیماری قلبی ارتباطی وجود دارد؟

آیا یک دهان سالم برابر با یک قلب سالم است؟ تحقیقات حاکی از این هستند که “آری”. حدود دو دهه است که پزشکان راجع به ارتباط احتمالی بین این دو عارضه صحبت و بحث می کنند و برای اثبات آن نیز دلایل خوبی دارند. بیماری قلبی یک مشکل جدی در سراسر دنیا است. همین طور بهداشت ضعیف دهان. آیا بهتر مسواک زدن و بهتر نخ دندان کشیدن می تواند قلب سالم تری برای شما به ارمغان بیاورد؟ و اینکه آیا دندانپزشک می تواند نگاهی به داخل دهان بیندازد و بییند آیا شما در معرض خطر بیماری قلبی هستید؟

پزشکان معتقدند شاید.

در اکثر موارد، اطلاعات وابسته به شرایط و حاوی جزئیات زیادی هستند. شاید اثبات علت و معلول دشوار باشد، با این حال، اطلاعات کاملاً قوی هستند و قطعاً بین بیماری های دهان و عملکرد قلب ارتباط وجود دارد.

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

 

ارتباط چیست؟

اگر بخواهیم پاسخ خود را در یک کلمه خلاصه کنیم، التهاب یا تورم. دنشمندان می دانند که این بیماری می تواند منجر به سخت شدگی شاهرگ ها شود که آترواسکلروز نامیده می شود. این شرایطی هستند که جریان خون را به قلب دشوار می کنند. این شما را بیشتر در معرض خطر حمله قلبی و سکته قرار می دهد.

التهاب یکی از علائم مطمئن بیماری لثه است. مطمئناً، تورم لثه ها اصلی ترین علامت و نشانه است. دو نوع اصلی تورم و التهاب عبارتند از: ژینژیویت، که منجر به قرمزی، درد، و حساسیت لثه ها می شود، و پریودنتیت، که منجر به عفونی شدن پاکت های پر از جرم های میکروبی می شود. این همان نوعی است که می تواند برای بروز مشکلات قلبی نگران کننده باشد. این بیماری اجازه می دهد باکتری ها و دیگر سموم به زیر خط لثه منتشر شوند.

لثه ها حاوی عروق زیادی هستند، به این معنا که جریان خون زیادی درون آنها وجود دارد. و، دهان شما نیز پر از باکتری است. اگر لثه شما، حتی مقداری اندک بریده شود، باکتری وارد جریان خون شما می شود، که می تواند به هر جای دیگری منتقل شود و در سراسر بدن منجر به بروز التهاب شود. التهاب یکی از اصلی ترین چیزهایی است که منجر به آسیب به عروق خونی می شود، از جمله عروق خونی قلب.

مطالعات حاکی از این هستند که باکتری هایی که در بیماری پریودنتال نقش دارند- از جمله استرپتوکوکوس سانگوئیس Streptococcus sanguis، که در حمله قلبی نقش ایفا می کنند- به قلب منتقل می شوند. به نظر می رسد هر دو در کنار یکدیگر پیشرفت می کنند. در صورت عدم وجود بیماری لثه، میزان باکتری های درون قلب نیز به شکل چشمگیری کمتر خواهد بود.

برخی تحقیقات حاکی از این هستند که هر چه از بیماری لثه باکتری های بیشتری داشته باشید، سرخرگ سبات carotid arteries شما کلفت تر خواهد بود. اگر این عروق خیلی کلفت باشند، خون نمی تواند به مغز برسد، که می تواند منجر به سکته شود.

خیلی ساده، هر چه باکتری های موجود در بدن بیشتر باشند، قلب بیتر تحت تأثیر قرار می گیرد. اگر بتوانیم حضور باکتری ها در بدن را برای مدت زمانی طولانی کاهش دهیم، عوامل خطر زای بیماری قلبی نیز کاهش خواهند یافت.

اما متخصصان هشدار می دهند که به این معنا نیست که نیاز است قبل از مراجعه بعدی به دندانپزشک آنتی بیوتیک مصرف کنید. دستور العمل ها برای استفاده از آنتی بیوتیک ها قبل از فرایندهای دندانپزشکی در سال های اخیر تغییر کرده است. اگر زمانی آنها را دریافت کنید که ضروری نیست، ممکن است متوجه شوید زمانی که به آنها نیاز ندارید عمل نمی کنند. از پزشک خود بخواهید در صورت لزوم آن را برای شما تجویز نماید.

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

ارتباط دیگری که باید مد نظر قرار گیرد

گرچه به احتمال زیاد باکتری ها در سلامت قلب نقش زیادی ایفا می کنند، پزشکان معتقدند انتخاب های سبک زندگی عامل تعیین کننده هستند. به نظر می رسد، به طور کلی، افرادی که بیماری پریودنتال وخیم دارند عادات بد زیادی مربوط به سلامت داشته باشند. آنها از خود مراقبت نمی کنند، سیگار می کشند. به احتمال زیاد ورزش نمی کنند؛ ممکن است تغذیه خوبی نداشته باشند. می دانیم همه این چیزها قوی ترین پیش بینی کننده های بیماری قلبی هستند. تعداد زیادی از افراد که بیماری پریودنتال دارند دیابت نیز دارند، که یکی دیگر از عوامل خطرهای بیماری قلبی است.

دندان های خود را مسواک بزنید و سلامت قلب خود را ارتقاء دهید!

انجمن بیماری های قلبی آمریکا حاکی از این است که هیچ شواهدی وجود ندارد مبنی بر اینکه با پیشگیری از بیماری لثه می توانید از بروز بیماری های قلبی پیشگیری نمایید. اما مهم است چکاپ های منظم دندانی را انجام دهید- از جمله تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس. علاوه بر این، اگر می خواهید دندان های خود را حفظ نمایید، باید مطئن شوید که بیماری لثه را زود درمان نمایید. اگر برای درمان بیماری های دهان خود مشتاق باشید، سلامت عمومی شما ارتقاء پیدا خواهد کرد. بنابراین همینطور پیش بروید- کمی طولانی تر دندان های خود را مسواک بزنید، یا دفعات بیتری نخ دندان بکشید. همه داشتن دهانی تمیز و سالم را دوست دارند، و ممکن است قلب شما نیز این را دوست داشته باشد.

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

بیماری لثه؛ سلامت قلب و سکته قلبی

تشخیص و درمان

از آنجا که به نطر می رسد بیماری پریودنتال هم برای حمله قلبی و هم برای سکته عامل خطرزا محسوب می شوند، پیگیر درمان فوری بودن فوق العاده مهم است. در ابتدا، پریودنتیست (متخصص بیماری های لثه) معاینه دقیقی انجام خواهد داد تا شرایط دقیق دندان ها، لثه ها، و استخوان فک را بررسی نماید. تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس می توانند در تعیین اینکه آیا تحلیل استخوان در فک های بالا و پاینی اتفاق افتاده است یا خیر کمک کننده باشد.

دندانپزشک می تواند درمان های پاکسازی عمیق مانند جرمگیری عمیق و تسطیح سطح ریشه ها را انجام دهد تا جرم های عمیق روی ریشه و زیر خط لثه را پاکسازی نماید . علاوه بر این، ممکن است برای شما آنتی بیوتیک تجویز نماید تا اطمینان حاصل نماید که باکتری ها به طور کامل از بین رفته اند و عفونت پریودنتال منتشر نمی شود. در اکثر موارد، بیماری پریودنتال می تواند با پاکسازی های منظم و مراقبت های خانگی صحیح پیشگیری شود.

فرنوم چیست؟

فرنوم یا فرنولوم بافت همبندی است که دو بخش بدن را به یکدیگر متصل می کند تا در کنار یکدیگر بهتر عمل کنند. این بخشی از مهندسی هوشمند آناتومی بدن است. اما اگر فرنوم خیلی بلند، کوتاه، یا خیلی قوی باشد، حرکات را محدود می کند که تأثیرات مخربی دارد. تأثیرات مخرب فرنوم های دهانی عبارتند از مشکل در حرف زدن، غذا خوردن، بلند شدن بافت سالم لثه، اختلال ایجاد کردن در درمان ارتودنسی. علاوه بر این ممکن است بیمار در معرض خطرات خاصی مانند بیماری پریودنتال یا تحلیل لثه قرار داشته باشد. خوشبختانه، فرنکتومی (برداشت یا تغییر وضعیت فرنوم) یک فرایند سرپایی ساده است که معمولاً در اوایل دوران کودکی انجام می شود و می تواند فرنوم را اصلاح نماید.

فرنوم و درمان آن

فرنوم و درمان آن

فرنوم زبانی

فرنوم زبانی بافت نازکی است که زیر زبان را به کف دهان متصل می کند. زبان یکی مهم ترین ماهیچه ها برای حرف زدن و عمل بلع است. داشتن فرنوم زبانی کوتاه می تواند باعث شود عمل بلع- مخصوصاً برای کودکان و نوزادان- و حرف زدن به سختی انجام شود. نوزادانی که با یک فرنوم کوتاه متولد می شوند ممکن است در شیر خوردن مشکل داشته باشند، که می تواند در وزن گرفتن آنها اختلال ایجاد کند.

افرادی که این مشکل را دارند اصطلاحاً گفته می شود گره زبانی دارند، شرایطی که در دنیای پزشکی تحت عنوان انکیلوگلاسیا شناخته می شود. این شرایط ممکن است در کودکان منجر به بروز مشکلات دندانی شود.یکی از راه های درمان بیمارانی که گره زبانی دارند فرایندی به نام فرنکتومی زبانی است.

فرنکتومی زبانی

فرنکتومی لینگوال یا زبانی نوعی فرایند جراحی است که در آن فرنوم زبانی برداشته می شود. این فرایند بیمارانی را درمان می کند که در غذا خوردن یا حرف زدن مشکل دارند. در طول جراحی، پزشک برش کوچکی در فرنوم ایجاد می کند تا زبان را رها سازد. این فرایند تحت عنوان فرنولوپلاستی نیز شناخته می شود. جراح دهان (پریودنتیست) و متخصص گوش و حلق و بینی فرنکتومی زبانی را انجام می دهند.

مزایای فرنکتومی زبانی

مزایای فرنکتومی زبانی عبارتند از:

  • فرایند سریع. تنها چند دقیقه طول می کشد.
  • بهبود سریع. تنها چند روز ناراحتی بوجود می آورد.
  • بهبود در گفتار.
  • برطرف شدن مشکلات در شیر خوردن و غذا خوردن (در نوزادان).

فرنوم لبی

فرنوم لبی بافت نازکی است که لب بالا را به لثه بالای دو دندان جلوی فک بالا و لب پایین را به دو لثه بالای دندان جلوی فک پایین متصل می کند. فرنوم باکال نیز وجود دارد که لثه ها را به داخل گونه ها متصل می کند. اگر لب بالای خود را بالا بیاوردی، می توانید این نوار را ببینید. همه کودکان با این بافت متولد می شوند، اما سطح پیوند با لثه ها در افراد مختلف متفاوت است. به طور کلی، بر اساس مطالعاتی که روی سلامت دهان کودکان انجام می شود مشخص شده است، کودکان کم سن تر نسبت به کودکان بزرگ تر فرنوم برجسته تری دارند.

 

فرنوم و درمان آن

فرنوم و درمان آن

فرنوم لبی در کودکان

اگر اتصال فرنوم در یک نوزاد فشرده باشد، احتمالاً با مشکلی به نام گره لب بالا مواجه است. در حالی که این شرایط غیر عادی است، کودکانی که در آنها گره لبی تشخیص داده می شود در شیر خوردن مشکل دارند. در اکثر موارد، این مسئله به مرور زمان با بزرگ شدن کودک به طور خود به خود اصلاح می شود. با این حال، در موارد وخیم، این گره می تواند بین دو دندان جلو فاصله ایجاد کند که در دندانپزشکی دیاستم نامیده می شود. در اکثر موارد، یک فرنوم لبی متوسط می تواند با فرایند جراحی تحت عنوان فرنکتومی لبی اصلاح شود.

فرنکتومی لبی

فرنکتومی لبی عبارت است از فرایندی که یک متخصص آموزش دیده- اغلب با یک تیغ جراحی- برشی در بافت فرنوم لبی ایجاد می کند تا اتصال آن را آزاد کند. عموماً، کودک قادر خواهد بود بلافاصله غذا بخورد، و گره لبی که رها شده است اجازه می دهد دهان خود را بازتر کند. تعداد اندکی از کودکان بعد از جراحی دارو نیاز دارند. برای حصول اطمینان از اینکه منطقه به درستی بهبود پیدا می کند، والدین باید به مدت چند هفته، چند مرتبه در طول روز محل جراحی را بکشند و و ماساژ دهند تا اطمینان حاصل شود بافت مجدداً نمی چسبد.

 

فرنوم و درمان آن

فرنوم و درمان آن

آسیب به فرنوم

آسیب های فرنوم لبی در بین کودکان نوپایی که در حال یادگیری راه رفتن هستند نسبتاً شایع است. کودکان نوپا اغلب با دهان باز زمین می خورند و ممکن است به یک شیء سفت برخورد پیدا کنند که می تواند منجر به کبودی و حتی پارگی فرنوم شود. مهم تر از همه اینکه، آسیب به فرنوم لبی نیز می تواند علامت و نشانه خوردن شیر با شیشه شیر با زور باشد، بنابراین، اگر کودکی دیدید که دچار پارگی فرنوم شده است و اخیراً زمین هم نخورده است، ممکن است لازم باشد پیگیر باشید. در اکثر موارد، فرنوم پاره نگران کننده نیست و به صورت خود به خود ترمیم خواهد شد. اگر زخم عمیق است، ممکن است لازم باشد پزشک آن را بخیه بزند.

گرچه خیلی نادر است، اما مشکلات مربوط به فرنوم لبی می توانند روی شیر خوردن نوزادان تأثیر بگذارند. گره های لبی لازم است هر چه سریع تر توسط دندانپزشک عمومی یا دندانپزشک کودکان شناسایی شوند. والدین باید فرزند خود را همزمان با اولین جشن تولد او نزد دندانپزشک ببرند، نه تنها کودک را به رفتن نزد دندانپزشک عادت دهند، بلکه هر چه سریع تر هر گونه ناهنجاری هایی مانند گره لبی یا زبانی شناسایی شوند. اگر دندانپزشک تأیید کند کودک شما فرنوم غیر عادی دارد، بخواهید مشکلاتی که در شیر خوردن یا غذا خوردن دارد را تشخیص دهد و بهترین راهکار را برای حفظ سلامت دهان کودک پیشنهاد دهد.

فرنوم و درمان آن

فرنوم و درمان آن

 

شایع ترین منشاء آسیب به فرنوم ها مواد و ابزارهای خارجی هستند که داخل دهان قرار می گیرند. بریس های ارتودنسی (یکی از ابزارهای ارتودنسی که در آن براکت ها روی دندان ها چسبانده می شوند و یک سیم روی همه آنها قرار می گیرد تا با کمک آنها دندان ها صاف شوند) و پروتزهای مصنوعی می توانند با بافت فرنوم برخورد داشته باشند و منجر به بروز زخم، سوزش، یا خونریزی شوند. مسواک زدن محکم نیز می تواند به فرنوم آسیب بزند و منجر به بروز مشکلاتی شود که نیاز به ترمیم لثه خواهند داشت.

برخی از ساختارهای بافت فرنوم بزرگتر از بقیه هستند، ممکن است خیلی بزرگ باشند، یا ممکن است خیلی خوب یا به اندازه کافی متصل نشده باشند. همه این ناهنجاری ها می توانند در کارهایی مانند حرف زدن و غذا خوردن مشکل بوجود بیاورند. مثلاً، اگر یک بیمار “گره زبانی” دارد اغلب فرنوم زبانی او نازک و کوتاه است که حرکات زبان را محدود می کند و آن را به کف دهان متصل نگه می دارد.

پیدا کردن مسائل مربوط به فرنوم دهانی ممکن است دشوار باشد، زیرا معمولاً فرد با ابزارهای دندانی ابتدا احساس راحتی دارد. ممکن است با بریس ها احساس خیلی بدی نداشته باشد و بهنظر برسد پروتز مصنوعی به خوبی روی لثه قرار گرفته است. با این حال، وقتی بیمار حرف می زند و زبان خود را در اطراف دهان حرکت می دهد، ممکن است فرنوم خیلی حساس شود، آسیب ببیند، یا زخم شود.

متأسفانه ثبت این حرکات با تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس یا هر نوع تصویر برداری دیگری می تواند دشوار باشد. مشاهده با دقت فرنوم، چکاپ های روتین دندان ها و لثه ها، و مشورت با یک تیم دندانپزشکی بهترین راه هایی هستند که می توان قبل از آسیب های جدی به مشکلات پی برد.

اطلاعات کلی در خصوص جراحی فرنکتومی

علائم گره لبی یا زبانی و بررسی آنها

همه افراد فرنوم دارند، اما همه فرنوم ها “گره” نیستند. برای آنکه بدانید آیا یک فرنوم مشکل آفرین است یا خیر، بررسی فیزیکی و عملکردی باید تکمیل شود. در خانواده هایی که نوزاد از سینه مادر شیر می خورد، هم مادر و هم نوزاد باید مورد بررسی قرار بگیرند. علائم عبارتند از:

  • قرار گیری بد لب ها به دور سینه یا سر شیشه شیر
  • نشت شیر از دهان حین شیر خوردن
  • در رفتن نوک سینه از داخل دهان یا به خواب رفتن حین تلاش برای گرفتن سینه
  • علائم کولیک (قولنج یا درد شکمی)
  • علائم رفلاکس (بازگشت محتویات معده به مری)
  • وزن گیری ضعیف
  • نیاز مکرر به شیر خوردن یا طولانی شدن شیر خوردن
  • جویدن یا لثه زدن به نوک سینه
  • عدم توانایی گرفتن پستانک یا شیشه شیر
  • لب های پیج خورده/ لبخند نازک
  • خونریزی نوک سینه ها
  • التهاب سینه های مادر
  • زخم نوک سینه ها
  • پوسیدگی دندان های کودک
فرنوم و درمان آن

فرنوم و درمان آن

 

خطرات یا عوارض جانبی فرنکتومی کدامند؟

همه پزشکان قبل از فرایند جراحی راجع به عوارض جانبی و خطرات احتمالی آن توضیح می دهند. خطرات معمول فرنکتومی عبارتند از:

  • خطرات کلی ناشی از بیهوشی (در صورت استفاده در طول فرایند)
  • خونریزی
  • عفونت
  • آسیب به اعصاب دهان و زبان
  • تورم
  • درد
  • اتصال مجدد فرنوم (در موارد نادر)

آماده سازی برای انجام جراحی

پزشک دستورالعمل های لازم برای آماده شدن جهت انجام جراحی را ارائه خواهد داد. بسته به اینکه برای فرایند شما از بی حسی موضعی استفاده می شود یا بیهوشی عمومی، ممکن است از شما خواسته شود چند ساعت قبل از انجام جراحی از خوردن آب و غذا خودداری نمایید. قبل از آغاز جراحی نسخه ای که پزشک تجویز می کند را تهیه نمایید تا هنگام بازگشت به منزل آماده باشند.

فرایند فرنکتومی

فرنکتومی می تواند در مطب پزشک، دندانپزشکی یا بیمارستان انجام شود. فرایند انجام آن نیز به قرار زیر است:

  • بی حس کردن اطراف فرنوم با داروی بی حسی موضعی. اگر قرار است جراحی برای کودک انجام شود، ممکن است از بیهوشی استفاده شود.
  • با استفاده از لیزر یا تیغ جراحی. جراح یک برش کوچک در فرنوم ایجاد خواهد کرد تا زبان رها شود.
  • استفاده از چند بخیه در دهان تا کمک شود منطقه بهبود پیدا کند.

چه زمانی می توان از نتایج مطلع شد؟

تقریباً خیلی زود می توانید شاهد نتیجه جراحی باشید. اگر از بی حس کننده موضعی استفاده شده باشد، قبل از آنکه نتایج قابل مشاهده باشند، لازم است چند ساعت صبر شود تا اثرات داروی بی حس کننده از بین برود.

مراقبت های پس از جراحی فرنکتومی

پس از جراحی فرنکتومی:

  • کودک نباید روی شکم گذاشته شود. این باعث می شود به فک فشار وارد شود و در روند بهبود اختلال ایجاد شود.
  • بیمار نباید به مدت 24 ساعت دهان خود را شستشو دهد. پس از یک روز یا بیشتر، باید دهان را چند مرتبه در طول روز با محلول آب و نمک شستشو داد.
  • پس از چند روز باید برای چک کردن محل جراحی مجدداً مراجعه نمایید. این جلسه حدود یک هفته بعد خواهد بود.

در طول دوره بهبود چه انتظاری باید داشت؟

در طول بهبود:

  • ممکن است محل جراحی مقداری خونریزی داشته باشد. اگر متوجه شدید خونریزی متوقف نمی شود، از یک گاز استریل استفاده کنید و آن را به آرامی روی محل جراحی فشار دهید تا زمانی که خونریزی متوقف شود.
  • ممکن است بیمار تورم و درد را تجربه کند. ممکن است پزشک داروی مسکن تجویز کند تا به کاهش درد در طول دوره بهبود کمک کند. همه داروها را باید طبق تجویز پزشک استفاده کرد.
  • بیمار ظرف چند روز می تواند فعالیت های معمول خود را از سر بگیرد. زمان دوره بهبود حدود یک هفته است.

از اوایل سال 2020 میلادی، نوعی ویروس در سراسر دنیا در تیتر خبرها قرار گرفته است که با سرعت بی سابقه ای در حال انتشار است. از منشاء آن در بازار مواد غذایی در ووهان چین در دسامبر 2019 تا کشورهای دور و نزدیکی مانند ایالات متحده آمریکا و فیلیپین، ویروس (که نام رسمی آن COVID-19 است) هزاران نفر در سراسر دنیا به این ویروس آلوده شده اند، و تاکنون آمار مرگ و میر آن به بیش از 2000 نفر رسیده است.

اما، علیرغم وحشت و هراس جهانی در اخبار در مورد این ویروس، خیلی بعید است شما به ویروس کووید 19 آلوده شوید بدون آنکه اخیراً با افرادی که به این بیماری مبتلا هستند در تماس بوده باشید. اگر اخیراً به چین یا دیگر کشورهای درگیر کرونا ویروس سفر نکرده اید یا با افراد مبتلا به آن تماس نزدیک (کمتر از 2 تا 3 متر) نداشته اید، نیاز نیست نگران باشید.

کرونا ویروس 2019

کرونا ویروس 2019

علائم و نشانه های ابتلا به بیماری کرونا ویروس

پزشکان هر روز در حال یادگیری چیزهای جدیدی در مورد ویروس کرونا هستند. تا اکنون متوجه شده ایم که ممکن است کووید 19 در ابتدا هیچ علامت و نشانه ای نداشته باشد. افراد قبل از نشان دادن علائم و نشانه های بیماری ممکن است به مدت 2 روز تا دو هفته این ویروس را با خود به همراه داشته باشند.

برخی از شایع ترین علائمی که بویژه به کرونا ویروس 2019 ارتباط داده شده اند عبارتند از:

  • احساس تنگی نفس
  • داشتن سرفه ای که به مرور زمان وخیم تر می شود
  • تب با درجه پایین که به مرور زمان دمای آن افزایش پیدا می کند.

چه زمان باید به فکر درمان بود؟

اگر هر گونه از علائم بالا را تجربه کردید و ظرف 14 روز گذشته در اماکن عمومی بوده اید که احتمال ابتلای افراد به بیماری کرونا در آنجا وجود داشته است، یا با فرد یا افرادی در تماس بوده اید که ظرف 14 روز گذشته ابتلای آنها به ویروس کرونا 2019 تأیید شده است، بلافاصله با مراکز درمان بیماران مبتلا به ویروس کرونا تماس بگیرید.

کرونا ویروس 2019

کرونا ویروس 2019

مقایسه کووید 19 و آنفولانزا

کرونا ویروس 2019 کشنده تر از آنفولانزای فصلی است. تخمین زده شده است که 06/0 تا 1/0 درصد از افرادی طی سال های 2019 تا 2020 در ایالات متحده آمریکا دچار آنفولانزای فصلی بوده اند، جان باخته باشند، در مقایسه با عدد دو درصد خان باختگان در اثر ابتلا به کرونا ویروس 2019.

برخی از شایع ترین علائم ابتلا به آنفولانزای فصلی عبارتند از:

  • سرفه
  • آبریزش و احتقان بینی
  • سرفه
  • گلو درد
  • تب
  • سر درد
  • خستگی
  • لرز
  • بدن درد

علل ابتلا به کرونا ویروس 2019 کدامند؟

کرونا ویروس ها منشاء حیوانی دارند. به این معنا که آنها نخستین بار در حیوانات بوجود آمده اند و پس از آن به انسان منتقل شده اند. برای انتقال ویروس از حیوانات به انسان، باید فرد در تماس مستقیم با یک حیوان قرار گرفته باشد که ناقل ویروس است.

به محضی که ویروس در یک انسان زنده بماند و گسترش یابد، کرونا ویروس می تواند از فرد مبتلا به افراد دیگر منتقل شود. انتقال از راه ذرات و قطراتی صورت می گیرد که از دهان و بینی فرد مبتلا خارج می شوند. احتمال انتشار ویروس در هر بار عطسه و سرفه کردن فرد بیمار چندین برابر می شود.

کرونا ویروس 2019 بویژه به حیوانات خاصی ربط داده شده است. اما محققان بر این باورند که ممکن است ویروس از خفاش به حیوانات دیگر منتقل شده باشد- خواه مارها یا مورچه خوار فلس دار- و از آنها به انسان منتقل شده است. به احتمال زیاد، انتشار ویروس از بازار آزاد مواد غذایی در ووهان چین آغاز شده است.

کرونا ویروس 2019

کرونا ویروس 2019

چه کسانی بیشتر در معرض خطر هستند؟

اگر با افرادی که ابتلای آنها به ویروس کرونا تأیید شده است، بویژه اگر در معرض بزاق دهان آنها قرار گرفته باشید، یا هنگام عطسه یا سرفه کردن نزدیک آنها بوده اید، شما بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری کرونا ویروس 2019 قرار دارید.

شستن مرتب دست ها با آب و صابون، و ضد عفونی کردن سطوح با مواد ضد عفونی کننده بر پایه الکل می توانند خطر ابتلا به این بیماری و دیگر ویروس ها را کاهش دهند.

به نظر می رسد بویژه افراد مسن تر بیشتر مستعد ابتلا به ویروس باشند. بر اساس گزارش سازمان جهانی بهداشت، میانگین سنی مبتلایان به کرونا ویروس که جواب آزمایش ابتلای آنها مثبت اعلام شده است حدود 45 سال است، و بیش از دو سوم این افراد مرد بوده اند.

کرونا ویروس 2019

کرونا ویروس 2019

کرونا ویروس چگونه تشخیص داده می شود؟

کرونا ویروس 2019 می تواند مانند دیگر عفونت های ویروسی شناسایی شود: با استفاده از نمونه خون، بزاق دهان، یا نمونه بافت. در ایالات متحده آمریکا در حال حاضر تنها مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها توانایی شناسایی تشخیص عفونت COVID-19 را دارد. اگر فکر می کنید به عفونت کرونا ویروس 2019 مبتلا هستید، مخصوصاً اگر طی دو یا سه هفته اخیر به چین سفر داشته اید یا در اماکن عمومی و پر تردد حضور داشته اید که احتمال می دهید افراد ممکن است به این ویروس مبتلا باشند، هر چه سریعتر با مراکز درمان بیماران مبتلا به ویروس کرونا تماس بگیرید.

پزشکان این مراکز می توانند شما را راهنمایی کنند و از طریق تماس تلفنی و پرسش هایی که می پرسند می توانند مشخص نمایند لازم است تست تشخیص کرونا ویروس 2019 بدهید یا خیر. متخصص آزمایشگاه یا با سرنگ نمونه خون بیمار را می گیرد، یا از یک تکه پینه برای گرفتن نمونه بزاق یا ترشحات مجرای تنفسی از بینی یا پشت حلق استفاده می کند. سپس نمونه ها با استفاده از ابزارهای آزمایش مخصوص بررسی می شوند تا وجود مواد ویروسی یا آنتی بادی هایی که به ویروس واکنش نشان می دهند را تشخیص دهند.

 

کرونا ویروس 2019

کرونا ویروس 2019

چه درمان هایی برای ویروس کرونا وجود دارد؟

در حال حاضر هیچ درمان خاص و اثبات شده ای برای کرونا ویروس 2019 و هیچ درمانی برای عفونت وجود ندارد، گرچه مطالعات روی درمان ها و واکسن ها در حال انجام هستند. در عوض، تمرکز درمان روی مدیریت علائم است، در حالی که ویروس به مسیر خود ادامه می دهد.

اگر فکر می کنید علائم کووید-19 را دارید، بهتر است هر چه سریعتر به مراکز درمانی مراجعه کنید تا پزشک درمان های لازم برای هر گونه علائم و نشانه هایی که در حال پیشرفت هستند را ارائه دهد.

کرونا ویروس های دیگر مانند سارس و مرس واکسن ها و درمان هایی دارند. برخی درمان ها برای این ویروس های مشابه عبارتند از:

  • داروهای ضد ویروس یا داروهای ضد ویروس پسگرد
  • دستگاه کمکی تنفس مانند دستگاه تنفس مصنوعی ونتیلاتور ventilation
  • استفاده از داروهای استروئیدی برای کاهش تورم ریه ها
  • تزریق پلاسمای خون

مشکلات احتمالی کووید-19 کدامند؟

جدی ترین مشکل کووید-19 نوعی ذات الریه است که کرونا ویروس جدید 2019- ذات الریه عفونی novel coronavirus-infected pneumonia (NCIP) است. نتایج مطالعه ای که در سال 2020 روی 138 نفر از افرادی انجام شد که به خاطر ابتلا به کرونا ویروس 2019 در ووهان در بیمارستان بستری شده بودند و NCIP آنها تأیید شد، حاکی از این است که 26 درصد از افرادی که پذیرش شده بودند موارد وخیم بودند و نیاز بود در ICU درمان شوند.

حدود 3.4 درصد از افرادی که در ICU بستری شدند، در اثر این نوع ذات الریه جان باختند. تاکنون، NCIP تنها مشکلی است که بویژه به کرونا ویروس 2019 ربط دارد. اما محققان مشاهده کرده اند که مشکلات زیر نیز در اثر کرونا ویروس بوجود می آیند.

  • سندورم دیسترس تنفسی شدید acute respiratory distress syndrome (ARDS)
  • ضربان قلب نامنظم (آریتمی)
  • شوک قلبی عروقی
  • خستگی
  • آسیب به قلب یا حمله قلبی
کرونا ویروس 2019

کرونا ویروس 2019

چگونه می توان از ابتلا به کرونا ویروس جلوگیری نمود؟

بهترین راه برای پیشگیری از انتشار این نوع ویروس اجتناب یا محدود کردن ارتباط با افرادی است که از خود علائم بیماری را نشان می دهند، در یک ماه گذشته به چین سفر کرده اند، یا در اماکنی تردد داشته اند که احتمال حضور مبتلایان به کرونا وجود دارد.

کار خوب دیگری که می توان انجام داد رعایت بهداشت برای پیشگیری از انتشار باکتری و ویروس است.

  • دست های خود را به طور مرتب، هر بار حداقل به مدت 20 ثانیه با آب گرم و صابون بشویید.
  • از لمس کردن صورت، چشمان، بینی، یا دهان خود با دست نشسته پرهیز نماید.
  • اگر احساس بیماری یا علائم و نشانه های سرماخوردگی یا آنفولانزا دارید، از بیرون رفتن خودداری کنید.
  • هنگام سرفه و عطسه دهان و بینی خود را با دستمال یا داخل آرنج بپوشانید و دستمال های خود را داخل سطل زباله درب دار بیندازید.
  • همه اشیاعی که به آنها زیاد دست می زنید را مرتب تمیز و ضد عفونی کنید. وسایلی مانند تلفن، کامپیوتر، وسایل پخت و پز، ظروف غذا خوری، و دستگیره های در را با مواد ضدعفونی کننده مرتب تمیز کنید.

انواع دیگر کرونا ویروس

کرونا ویروس نام خود را از ظاهر خود زیر میکروسکوپ می گیرد. کرونا به معنای “crown” (در زبان انگلیسی به معنای تاج) است که وقتی از نزدیک زیر میکروسکوپ بررسی می شود ویروس گردی است که تاج هایی از پروتئین هایی به نام پپلومر peplomer روی سر آن قرار دارند. این پروتئین ها کمک می کنند ویروس تشخیص دهد آیا می تواند میزبان خود را عفونی کند یا خیر.

در گذشته و در اوایل دهه 2000 میلادی، شرایطی تحت عنوان سندروم حاد تنفسی شدید severe acute respiratory syndrome (SARS) نیز با کرونا ویروسی مرتبط بودند که فوق العاده عفونی بود. ویروس سارس از آن زمان تاکنون وجود داشته است و مشخص شد می توان با موفقیت آن را درمان کرد.

مقایسه SARS-CoV-2 و SARS

این نخستین باری نیست که کرونا ویروس خبر ساز شده است- شیوع سارس کشنده در سال 2003 نیز در نتیجه کرونا ویروس بود. درست مانند ویروس 2019، ویروس سارس نیز نخستین بار در حیوانات یافت شده بود، قبل از آنکه در بین انسان ها شیوع پیدا کند.

تصور می شود منشاء ویروس سارس خفاش باشد سپس به حیوان دیگری منتقل شده است، و پس از آن به انسان. ویروس سارس به محضی که به انسان منتقل می شود به سرعت شروع به انتشار بین انسان ها می کند.

آنچه کرونا ویروس 2019 را اینقدر خبرساز می کند عدم وجود هیچ گونه درمان یا واکسنی برای آن است تا بتواند مانع انتشار سریع انسان به انسان آن شود. سارس با موفقیت درمان شده است.

کرونا ویروس 2019

کرونا ویروس 2019

چه انتظاری می توان داشت؟

اولین و مهم ترین نکته این است که هراس نداشته باشید. نیاز نیست ماسک استفاده کنید یا قرنطینه شوید مگر آنکه وجود ویروس کرونا در بدن شما تأیید شود. با انجام یک دسته کارهای بهداشتی ساده می توانید از خود در برابر این ویروس و ویروس های دیگر مراقبت کنید.

شاید وقتی اخبار مربوط به مرگ و میر و قرنطینه و جلوگیری از تردد جاده ای را مطالعه می کنید، احتمالاً کرونا ویروس 2019 برایتان ترسناک باشد. اما در واقع، کرونا ویروس به اندازه شرایط عفونی تهدید کننده دیگر مانند آنفولانزا وخیم و همه گیر نیست. آرامش خود را حفظ کنید، دستورالعمل های پزشکان را دنبال کنید و در صورت تأیید کووید-19 برای شما، از اطرافیان خود فاصله بگیرید و مطمئن باشید امکان بهبودی وجود دارد.

بیس فسفونات ها یک دسته داروهایی هستند از تحلیل استخوان پیشگیری می کنند. آنها نه تنها به صورت گسترده در درمان بیماری های متابولیکی مانند پوکی استخوان استفاده می شوند، بلکه نشان داده اند که خطر شکستگی و درد استخوان در ریه، سینه، و دیگر سرطان های قابل انتقال به اعضاء دیگر را کاهش می دهند. آنها اساساً بر اساس مسیر ورودشان به داخل بدن دسته بندی می شوند و تفاوت بنیادی وجود دارد بین نمونه هایی که از طریق خوراکی مصرف می شوند و نمونه هایی که از راه ورید تزریق می شوند.
بیس فسفونات هایی که در درمان پوکی استخوان کاربرد دارند به صورت خوراکی مصرف می شوند، و بیس فسفونات هایی که به صورت وریدی تزریق می شوند، اصولاً برای درمان هیپرکلسمی بد خیم و نیز پیشگیری از ضایعات تجزیه ای همراه با تومورهای چند گانه بد خیم سلول های مغز استخوان و سرطان های نسوج سفت کاربرد دارند.

بیس فسفونات ها وقتی در دوزهای فیزیولوژیک تزریق می شوند اساساً با جذب به سطوح معدنی، توسط اسکلت دریافت می شوند. بواسطه این وابستگی ترجیحی به استخوان، از قرار گرفتن طولانی مدت دیگر انواع سلول ها در معرض این ماده پیشگیری می شود. استفاده از بیس فسفونات در بین افراد سن بالا رایج تر است و به احتمال زیاد می تواند امید به زندگی را افزایش می دهد.

کاشت ایمپلنت در بیماران پوکی استخوان

کاشت ایمپلنت در بیماران پوکی استخوان

شیوع بالای از دست رفتن دندان در افراد مسن پیامدهای اجتماعی و نیز سلامتی دارد. استفاده از ایمپلنت های دندانی به یک استاندارد مراقبتی در جایگزینی دندان های از دست رفته تبدیل شده است و استفاده از این راهکار درمانی به میزان زیادی افزایش یافته است. علیرغم مزایای درمان با بیس فسفونات، نکروز استخوان فک به عنوان یکی از مشکلات جدی در گروه کوچکی از بیمارانی ظاهر شده است که با این نوع دارو درمان شده اند و افرادی که تحت فرایندهای تهاجمی دندانی مانند کشیدن دندان کاشت ایمپلنت های دندانی قرار گرفته اند.

گرچه تئوری های متعددی برای توضیح پاتوفیزیولوژی نکروز استخوان فک همراه با استفاده از بیس فسفونات مطرح شده اند، اما لازم است یک علت واقعی و ارتباط تأثیری بین آنها برقرار شود. تئوری پیشتاز معتقد است که ایجاد وقفه در تغییر شکل استخوان با تأثیر بنیادی بیس فسفونات ها در مسدود کردن استئوکلاست ها مقصر است. با این حال، بروز مشکلات و نیز عوامل کاهش دهنده و تشدید کننده به خوبی درک نشده اند. هدف این مطلب کشف راه هایی برای پیشگیری، تشخیص، و درمان پوکی استخوان فک در بیمارانی است که سابقه مصرف بیس فسفونات داشته اند و کاشت ایمپلنت دندانی برای آنها انجام شده است.

تأثیر بیس فسفونات روی موفقیت کاشت ایمپلنت های دندانی

بین اجتماع دندانپزشکی و پزشکی، در مورد گسترش استئونکروز (مرگ استخوان) و شکست ایمپلنت های دندانی در بیمارانی که تحت درمان با بیس فسفونات قرار داشته اند، اختلاف نظر وجود دارد. در مطالعه ای که روی بیمارانی انجام شده بود که کاشت ایمپلنت دندانی داشتند و از بیس فسفونات به صورت خوراکی یا تزریقی استفاده کرده بودند، تا مشخص نماید آیا و چه زمانی آنها استئونکروز را تجربه کرده بودند.

آنها به این نتیجه رسیدند که نه تنها کاشت ایمپلنت ها به جراحی، بلکه وجود صرف ایمپلنت داخل استخوان با استئونکروز استخوان فک همراه است. گرچه خطر استئونکروز فک در بین بیمارانی که بیس فسفونات خوراکی دریافت می کنند از افرادی که بیس فسفونات تزریقی استفاده می کنند کمتر است، اما خطر وجود دارد و نباید دست کم گرفته شود.

کاشت ایمپلنت در بیماران پوکی استخوان

کاشت ایمپلنت در بیماران پوکی استخوان

در مطالعه دیگر که روی موفقیت کاشت ایمپلنت های دندانی در بیمارانی انجام شده بود که قبلاً از بیس فسفونات های خوراکی استفاده کرده بودند. آنها دریافتند که پس از سه سال، نرخ باقی ماندن ایمپلنت های دندانی 99% بود. این گروه نشان دادند که درمان ایمپلنت گزینه ای شدنی برای جایگزینی تک دندان های از دست رفته برای بیمارانی است که بیس فسفونات خوراکی مصرف می کنند. نتایج این مطالعه باید با احتیاط تعبیر شوند زیرا دوره پس از آن تنها سه سال بوده است، در حالی که دوره نهفته برای استئونکروز فک ممکن است مدت زمان طولانی تری باشد.

محقق دیگری که به بررسی این پرداخته بود که آیا درمان ایمپلنت های دندانی می تواند در دسته ای از بیماران موفقیت آمیز باشد که درمان با بیس فسفونات داشته اند، و اینکه آیا استئونکروز فک پس از کاشت ایمپلنت های دندانی اتفاق افتاده است. تحقیقات مشخص کردند که بیس فسفونات خوراکی نقش مهمی در گسترش استئونکروز فک ندارد، و اینکه استئونکروز فک پس از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی در بیمارانی که بیس فسفونات خوراکی مصرف کرده اند، نسبتاً نادر است.

کاشت ایمپلنت در بیماران پوکی استخوان

کاشت ایمپلنت در بیماران پوکی استخوان

چگونگی تشخیص بالینی استئونکروز فک

بیماری که دچار استئونکروز شده است ممکن است به مدت چند ماه بدون نشانه باقی بماند. این شرایط معمولاً با علائم خاص و ویژه خود شناسایی می شود و آن هم از بین رفتن پوشش استخوان در منطقه ماگزیلا است. ضایعات معمولاً زمانی علامت و نشانه دارند که بخشی که پوشش آن از بین رفته است عفونی می شود. علاوه بر از بین رفتن پوشش استخوان، ممکن است افراد درد و تورم موضعی، شل شدن دندان، یا تخلیه چرک و عفونت داشته باشند.

گرچه علائم و نشانه ها ممکن است به صورت خود به خود اتفاق بیفتند، آنها معمولاً در محل بافتی که قبلاً دستکاری شده اند اتفاق می افتند، از جمله در طول جراحی یا کشیدن دندان. اگر کسی مشکوک به استئونکروز فک باشد، تصاویر رادیوگرافی پانورامیک می توانند کمک کنند کیست ها یا بیماری های متابولیک رد شوند.

کاشت ایمپلنت در بیماران پوکی استخوان

کاشت ایمپلنت در بیماران پوکی استخوان

تغییرات ساده در فیلم رادیوگرافیک می تواند در بیمارانی مشاهده شود که دچار استئونکروز شده اند، گرچه در مراحل اولیه بیماری ممکن است مشاهده کردن آن دشوار باشد. اخیراً، مطالعه ای صورت گرفته است روی اینکه آیا نشانه های تحلیل استخوان می تواند در بزاق یافت شود و اینکه آیا سطوح این نشانگرها در بیماران با یا بدون استئونکروز فک متفاوت است یا خیر. در این تحقیق این نتیجه گرفته شد که تفاوت چشمگیری در سطوح تلپپتید-ان بزاقی از کلاژن نوع 1 بین گروه استئونکروز و گروه کنترل وجود دارد. لازم است روی بزاق تحقیقات بیشتر انجام شود و از آن به عنوان نشانگر تشخیصی استفاده شود که به تشخیص استئونکروز فک کمک می کنند.

 

کاشت ایمپلنت در بیماران پوکی استخوان

کاشت ایمپلنت در بیماران پوکی استخوان

چگونه می توان از استئونکروز بالینی فک پیشگیری کرد؟

به منظور کاهش بروز استئونکروز فک، در اقدامات بالینی مشخص شده است که قبل از آغاز درمان با بیس فسفونات باید روی همه بیماران یک معاینه دقیق داخل دهانی و فک و صورت انجام شود. افرادی که بیس فسفونات مصرف می کنند باید تحت مراقبت دقیق دندانپزشک آشنا به پوکی استخوان و درمان تومور باشند. هدف اصلی حذف عفونت های دهانی، علل بروز آن، و ریسک فاکتورها برای استئونکروز است.

برای رسیدن به یک محیط دهانی خیلی سالم، فرایندهای تهاجمی دهانی باید قبل از آغاز درمان با بیس فسفونات انجام شوند. محققان بسیاری توصیه کرده اند که قبل از انجام فرایندهای جراحی یک وقفه در مصرف داروها صورت بگیرد، اما شواهد کافی وجود ندارد که وقفه در درمان دارویی بیماران مبتلا به پوکی استخوان را تأیید کنند. بیماران همیشه باید از خطرات استئونکروز فک آگاهانیده شوند، مخصوصاً اگر درمان با بیس فسفونات از یک سال فراتر می رود.

اهمیت اقدامات بهداشتی دهانی در منزل به صورت روزانه باید مورد تأکید قرار بگیرد، و نیز اقدامات بالینی دوره ای که معاینات رادیوگرافیک را نیز شامل می شود. همانطور که در بخش قبل توضیح داده شد، درمان کاشت ایمپلنت برای بیمارانی که بیس فسفونات دریافت می کنند گزینه ای شدنی است، اما رویکردی احیتاطی توصیه می شود.

 

کاشت ایمپلنت در بیماران پوکی استخوان

کاشت ایمپلنت در بیماران پوکی استخوان

جلوگیری از استئونکروز فک در بیمارانی که بیس فسفونات مصرف می کنند

چه کسانی در معرض خطر هستند؟ بیمارانی که بیس فسفونات دریافت می کنند

  1. بیمارانی که سابقه مصرف دریافت بیس فسفونات تزریقی دارند (آردیا Aredia، زومیتا Zometa ، و داروهای دیگر) تناقضی مطلق با جراحی های مرتبط با استخوان فک از هر نوعی از خود نشان می دهند.
  2. بیمارانی که سابقه بیس فسفونات خوراکی (فوزامکس Fosamax، آکتنول Actonel، بونیوا Boniva، و داروهای دیگر) بیش از سه سال دارند بیشتر در معرض خطر استئونکروز فک مرتبط با بیس فسفونات دارند.
  3. این بویژه برای بیمارانی صدق می کند که عوامل جانبی با خود به همراه دارند، مانند افراد سیگاری و بیمارانی که تحت درمان با داروهای استروئیدی هستند.
  4. بیمارانی که به مدت کمتر از سه سال بیس فسفونات خوراکی مصرف می کنند احتمال خطر استئونکروز فک مرتبط با بیس فسفونات نسبتاً کمتر است.

اصول درمان بیمارانی که بیس فسفونات مصرف می کنند

  1. بیماران باید مشاوره ای با پزشکان خود داشته باشند تا اطلاعات پایه ای مربوط به خطرات بیس فسفونات به آنها داده شود.
  2. بیماران حداقل یک هفته قبل از جراحی باید برای اقدامات پروفیلاکسی/ پریودنتال به دنداپزشک مراجعه کنند.
  3. بیماران از یک هفته قبل از جراحی باید دهانشویه حاوی کلرهگزیدین استفاده نماید.
  4. پس از حصول اطمینان از عدم حساسیت بیمار به پنی سیلین، بیمار باید آنتی بیوتیک آگوستین Augmentin 500 میلی گرم (چهار مرتبه در روز) از 48 ساعت قبل از جراحی مصرف کند.

 

کاشت ایمپلنت در بیماران پوکی استخوان

کاشت ایمپلنت در بیماران پوکی استخوان

استئونکروز فک به چه صورت درمان می شود؟

تحقیقات زیادی در خصوص کنترل استئونکروز فک مربوط به استفاده بیس فسفونات انجام شده است، که همه درمان را شامل می شود از دبریمان جراحی گرفته تا اکسیژن درمانی. نوعی درمان جالب برای موارد مقاوم به درمان عبارت است از استفاده از سلول های بنیادی مغز استخوان که از خود بیمار گرفته می شوند، بتا تری کلسیم فسفات، پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)، و ماتریکس دمینرالیزه استخوان (DBM). با این حال، مراقبت استاندارد در درمان استئونکروز فک به سیستم مرحله بالینی وابسته است.

در یکی از مطالعات درمان های مختلفی که برای استئونکروز فک توصیه شده بودند مورد بررسی قرار گرفتند و تأثیر هر درمان بر اساس نرخ موفقیت آن مورد آزمایش قرار گرفت. کنترل محافظه کارانه یکی از گزینه های درمان بود که در آن بررسی شد و شامل دستورالعمل های بهداشت دهانی، پیگیری های بالینی، شستشوی دهان با کلرهگزیدین، آنتی بیوتیک ها، اوزون تراپی، درمان با اکسیژن پر فشار، و درمان با لیزر با سطح پایین. برای بیمارانی که نسبت به درمان محافظه کارانه مقاوم هستند، sequestrectomy یا جراحی های گسترده گزینه های شدنی بودند.

محققان این مطالعه دریافتند برای بیمارانی که در معرض خطر استئونکروز فک هستند یا بیمارانی که بدون نشانه و علامت (مرحله 1) هستند، کنترل محافظه کارانه بهتر است، نوعی درمان محافظه کارانه برای بیماران استئونکروز فک مرحله 1 یا 2 در نظر گرفته شد، یا بیمارانی که به روش های درمانی غیر جراحی مقاوم هستند. آنها به این نتیجه رسیدند که گرچه در حال حاضر، درمان جراحی گزینه ای است که برای درمان مراحل 2 و 3 استئونکروز فک نسبت به گزینه های دیگر ترجیح داده می شود، اما فرایندهایی که نسبت به گزینه های دیگر مقدار تهاجمی بودن آنها بسیار اندک است و سلامت و راحتی بیمار را تضمین می کنند گزینه های انتخابی بعدی هستند.