چرا حفظ دندان ها اینقدر مهم هستند؟

دندان های شما بسته به محلی که داخل دهان واقع شده اند، از نظر شکل و اندازه متفاوت هستند. این تفاوت ها اجازه می دهند دندان ها کارهای مختلفی انجام دهند. دندان ها به ما در جویدن و هضم غذا کمک می کنند. آنها به ما کمک می کنند حرف بزنیم، و نیز اصوات مختلف را به وضوح ادا کنیم. در نهایت، دندان ها در شکل دادن به صورت ما کمک می کنند. یک لبخند سالم می تواند دارایی بزرگی باشد؛ و از آنجا که این مهم است، بهترین مراقبت ممکن از دندان ها برای شما معنا پیدا می کند.

اگر دندانها از دست بروند چه مشکلی بوجود می آید؟

پوسیدگی دندان می تواند دردناک باشد و باعث شود پر کردن دندان، قرار دادن روکش روی آن، یا اینله لازم باشد. در صورتی که پوسیدگی دندان درمان نشود، اعصاب دندان می توانند عفونی شوند و از بین بروند و منجر به بروز آبسه شوند. سپس ممکن است این نیاز به درمان ریشه یا حتی کشیده شدن دندان داشته باشد. بسیار مهم است که بهداشت خوب دهانی را در منزل رعایت کنید تا دندان ها و لثه های خود را سالم نگه دارید. بیماری لثه بسیار شایع است و اگر درمان نشده باقی بماند ممکن است منجر به تحلیل استخوان اطراف دندان ها شود. در برخی موارد، ممکن است منجر به از دست رفتن دندان ها شود یا از دست رفتن دندان ها آغاز شود. بیماری لثه قابل پیشگیری است و با پاکسازی ها و چکاپ های منظم می تواند درمان شود و تحت کنترل و از بروز مشکلات بیشتر جلوگیری نماید. در صورت از دست رفتن دندان ها، ممکن است لازم باشد فضای خالی جای آنها با بریج، پروتزهای مصنوعی، یا ایمپلنت پر شود.

مراقبت از دندان ها و لثه

مراقبت از دندان ها و لثه

چگونه می توان لثه ها و دندان ها را سالم نگه داشت؟

پاکسازی و سالم نگه داشتن دهان و حفظ آن به همین صورت راحت است. یک روند روتین ساده می تواند به پیشگیری از مشکلات دهان و دندان کمک کند:

  • مسواک زدن دندان ها باید آخرین کاری باشد که شب ها و حداقل یک مرتبه دیگر در طول روز، با خمیر دندان فلورایده باشد.
  • بعد از مسواک زدن باقی مانده آن داخل دهان را تف کنید و از شستن آن خودداری کنید، تا فلوراید مدت طولانی تری روی دندان های شما باقی بماند.
  • تمیز کردن بین دندان ها با مسواک های بین دندانی یا نخ دندان حداقل یک مرتبه در طول روز.
  • عادات خوب غذا خوردن- کمتر خوردن غذاها، خوراکی ها، و نوشیدنی های حاوی قند
  • چکاپ های منظم دندانی.

گرچه اکثر افراد به طور منظم مسواک می زنند، بسیاری از آنها بین دندان های خود را تمیز نمی کنند و برخی افراد برای چکاپ های منظم دندانی مراجعه نمی کنند. چند تغییر کوچک در کارهای روتین در دراز مدت می توانند بزرگ ترین تفاوت را ایجاد نمایند. دندانپزشک شما می تواند رسوبات تشکیل شده روی دندان های شما را بردارند و هر گونه بیماری لثه ای را درمان کنند که قبلاً گسترش پیدا کرده است. اما مراقبت های دندانی روزانه، و اصلی ترین سلاح ها مسواک، خمیر دندان، و پاک کننده های بین دندانی هستند.

مراقبت از دندان ها و لثه

مراقبت از دندان ها و لثه

پلاک دندان چیست؟

پلاک یک لایه فیلم نازک و چسبناک از باکتری ها است که پیوسته روی دندان های شما شکل می گیرد.

پلاک ها چگونه موجب بروز پوسیدگی دندان ها می شوند؟

وقتی غذاها و خوراکی های حاوی قند و نشاسته می خورید، باکتری های موجود در پلاک اسیدهایی تولید می کنند که مینای دندان ها را مورد حمله قرار می دهند. چسبندگی پلاک ها این اسیدها را در تماس مستمر با دندان ها قرار می دهند. پس از حملات مستمر اسید، مینای دندان ها در هم می شکند و تجزیه می شود و سوراخ ها یا حفره های دندانی شکل می گیرند.

پلاک های دندانی چگونه می توانند موجب بروز بیماری لثه شوند؟

در صورتی که پلاک های دندانی با مسواک زدن برداشته نشوند، می توانند سفت شوند و به ماده ای به نام “جرم یا رسوب” تبدیل شوند- که نام های دیگر تارتار هستند. وقتی رسوب های دندان نزدیک خط لثه شکل می گیرند، پلاک های زیر آن از خود سموم مضری آزاد می کنند که باعث می شوند لثه ها تحریک و ملتهب شوند.

لثه ها شروع به کنار رفتن از روی دندان ها می کنند و فواصل عفونی می شوند. در صورتی که بیماری لثه درست درمان نشود، استخوانی که از دندان ها حمایت می کند تخریب می شود، دندان های سالم می توانند لق شوند و بیفتند. بیماری لثه شدید، می تواند منجر به از دست رفتن دندان و نیاز به قرار دادن جایگزین برای آن شود.

چگونه می توان از بروز بیماری لثه پیشگیری نمود؟

مهم است پلاک ها و ذرات غذا از اطراف دندان ها زدوده شوند زیرا این کار مانع ملتهب و متورم، و عفونی شدن لثه ها می شود. اگر پلاک ها روی دندان ها باقی بمانند می توانند سفت شوند و به تارتار تبدیل شوند، که تنها توسط دندانپزشک می تواند برداشته شود. مهم است به مراجعات منظم به دندانپزشک ادامه دهید تا دندان های شما مدام در صورت نیاز به صورت دقیق و کامل پاکسازی شوند.

چگونه می توانیم متوجه شویم بیماری لثه داریم یا خیر؟

بیماری لثه عموماً بدون درد است، گرچه می تواند به استخوان هایی که از دندان محافظت می کنند آسیب برساند. بیماری لثه (ژنژیویت) معمولاً خود را در قالب لثه های قرمز و متورم نشان خواهد داد که هنگام مسواک زدن یا تمیز کردن بین دندان ها دچار خونریزی می شوند. بسیاری افراد وقتی متوجه خونریزی لثه های خود می شوند نگران می شوند و آرام تر مسواک می زنند، یا کلاً مسواک نمی زنند.

در حقیقت، اگر در حال مبارزه با بیماری لثه هستید، مهم است که پاکسازی منظم و دقیق را ادامه دهید. اگر ظرف مدت چند روز خونریزی متوقف نشد، بهتر است به دندانپزشک مراجعه کنید و نظر او را در این زمینه جویا شوید.

مراقبت از دندان ها و لثه

مراقبت از دندان ها و لثه

چه نوع مسواکی باید استفاده کنیم؟

دندانپزشک شما قادر است مسواکی به شما توصیه کند که برای شما مناسب است. با این حال، افراد بزرگسال باید مسواکی با سری کوچک یا متوسط انتخاب کنند. مسواک انتخابی شما باید فرچه های نایلونی نرم تا متوسط با سر گرد باشد. سر مسواک باید به اندازه کافی کوچک باشد تا بتواند به همه بخش های دهان دسترسی داشته باشد: مخصوصاً قسمت های عقب دهان جایی که دسترسی به آنها می تواند دشوار باشد. کودکان نیاز دارند مسواک های کوچکتری اما با همان نوع فرچه ها استفاده کنند.

شما می توانید مسواک های تخصصی تری خریداری کنید. برای مثال، افرادی که دندان های حساس دارند می توانند مسواک های خیلی نرم استفاده کنند. علاوه بر این، مسواک هایی با سر کوچکتر برای افرادی وجود دارند که بیماری پارکینسون یا ناتوانی جسمی دارند. در حال حاضر مسواک هایی در بازار موجود هستند که دسته بزرگ و سر زاویه دار دارند که استفاده از آنها را راحت تر می کند.

چرا مسواک زدن مهم است؟

مسواک زدن روزانه و پاکسازی بین دندان ها مهم است زیرا به از بین بردن پلاک های دندانی کمک می کند. در صورتی که پلاک های دندانی زدوده نشوند، به انباشته شدن خود ادامه می دهند، و ذرات غذای بیشتری پشت دندان ها باقی می ماند و موجب بروز بیماری لثه و پوسیدگی دندان ها می شود.

آیا مسواک های برقی بهتر عمل می کنند؟

مسواک های برقی دارای یک سری چرخشی یا لرزاننده هستند که با حرکات خیلی اندک مورد نیاز فرد استفاده کننده، مقدار زیادی عمل پاک کنندگی ارائه می دهد، گرچه لازم است نحوه قرار گیری مسواک درست باشد.

آزمایشات حاکی از این هستند که مسواک های برقی در زدودن پلاک های دندانی مؤثرتر هستند. مسواک هایی که دارای سری رخنده در هر دو جهت دارند مؤثرتر هستند. همه می توانند از مسواک های برقی استفاده کنند. آنها بویژه برای افرادی مفید هستند که دارای محدودیت حرکتی در بازو و دست هستند، مانند افرادی که اغلب استفاده از مسواک های معمولی به آنها اجازه نمی دهند پاکسازی کامل و دقیق دندان های خود را انجام دهند.

مسواک های برقی می توانند برای کودکان نیز بهتر باشند زیرا به دلیل نوآوری که استفاده از مسواک های برقی وجود دارد ممکن است بیشتر به مسواک زدن منظم تشویق شوند. در مورد مزایای استفاده از مسواک برقی مناسب با دندانپزشک خود صحبت کنید.

مراقبت از دندان ها و لثه

مراقبت از دندان ها و لثه

چگونه باید مسواک زد؟

مسواک زدن به زدودن پلاک های دندانی و ذرات غذا از سطوح داخلی، بیرونی و جونده دندان های شما کمک می کند. در اینجا برای شما روش درست زدودن پلاک های دندانی را توضیح خواهیم داد- با دندانپزشک خود صحبت کنید ببینید کدام روش برای شما بهتر است:

  • سر مسواک را روی دندان ها قرار دهید، سپس نوک فرچه های مسواک را با زاویه 45 درجه نسبت به خط لثه قرار دهید. مسواک خود را به صورت چرخشی، چندین مرتبه روی همه سطوح دندان ها حرکت دهید.
  • سطح خارجی همه دندان های فک بالا و پایین را مسواک بزنید، فرچه ها را زاویه دار در مقابل خط لثه نگه دارید.
  • این کار را مجدداً انجام دهید، اما برای سطوح داخلی همه دندان ها.
  • برای پاکسازی سطوح داخلی دندان های جلوی دهان، مسواک را به صورت عمودی خم کنید و با بخش جلوی دندان ها ضربه های مدور بزنید.
  • سطوح جونده دندان ها را نیز مسواک بزنید.
  • برای کمک به خوشبو شدن دهان و تمیز شدن دهان با زدودن باکتری ها، زبان خود را نیز مسواک بزنید.

چند وقت یک مرتبه باید دندان ها را مسواک زد؟

حتماً آخرین کاری که در طول روز انجام می دهید مسواک زدن کامل و دقیق با خمیر دندان های فلورایده باشد، و این کار باید حداقل یک مرتبه دیگر نیز در طول روز انجام شود. اگر همیشه بعد از مسواک زدن احساس ناراحتی و خونریزی دارید باید به دندانپزشک مراجعه نمایید.

مراقبت از دندان ها و لثه

مراقبت از دندان ها و لثه

چگونه می توان متوجه شد همه پلاک های دندانی زوده شده اند؟

ماده مخصوصی وجود دارد که با اعمال آن با یک گلوله پنبه روی دندان ها می توانید پلاک های دندانی خود را راحت تر ببینید، یا می توانید از قرص های مخصوص آشکار کننده پلاک های دندانی استفاده کنید. این مواد را می توانید از داروخانه ها یا دندانپزشک خود بگیرید.

رنگی که در نتیجه استفاده از این مواد ظاهر می شود بی ضرر است و تمام قسمت هایی از دهان که مسواک زدن بهتر نیاز دارند را نشان خواهند داد. بویژه به مکان هایی نگاه کنید که لثه ها با دندان ها تماس پیدا می کنند. بیشتر مسواک زدن به زدودن لکه ها و پلاک های دندانی کمک خواهد کرد.

مراقبت از دندان ها و لثه

مراقبت از دندان ها و لثه

مسواک خود را چند وقت یک مرتبه باید تعویض کرد؟

مسواک های فرسوده نمی توانند دندان های شما را به درستی و به خوبی پاکسازی کنند و ممکن است به لثه های شما آسیب بزنند. مهم است مسواک خود را هر دو تا سه ماه یک مرتبه یا زودتر، اگر فرچه ها فرسوده شده اند، تعویض کنید. وقتی فرچه ها پراکنده شوند نمی توانند به درستی پاکسازی را انجام دهند.

آیا باید از خمیر دندان های فلورایده استفاده کرد؟

آری. فلوراید به افزایش استحکام و محافظت از دندان ها کمک می کند، که می تواند پوسیدگی دندان را در افراد بزرگسال و کودکان کاهش دهد.

همه کودکان تا سه سالگی باید از یک لایه نازک خمیر دندان با میزان فلوراید کمتر از 1000ppm (بخش در هر میلیون) استفاده کنند. بعد از سه سالگی آنها باید از خمیر دندان به اندازه یک نخود استفاده کنند که حاوی 1350ppm تا 1500ppm است.

مقدار فلوراید موجود در برخی خمیر دندان های مخصوص کودکان نصف فلوراید موجود در خمیر دندان های مخصوص افراد بزرگسال است. آنها تنها مقدار اندکی محافظت از دندان ها را فراهم می آورند. اگر کودک شما زیر 7 سال است، وقتی دندان های خود را مسواک می زند او را تحت نظر داشته باشید و او را تشویق نمایید از بلعیدن خمیر دندان خودداری نماید.

چه نوع خمیر دندان هایی باید استفاده کنیم؟

علاوه بر خمیر دندان های معمولی خانوادگی، برخی خمیر دندان های تخصصی نیز وجود دارند. از جمله خمیر دندان های کنترل تارتار برای افرادی که روی دندان های آنها تارتار تشکیل شده است، و نیز خمیر دندان های مخصوص دندان های حساس. خمیر دندان های “مراقبت کامل” که حاوی موادی هستند که هم به مبارزه با بیمار یلثه کمک می کنند، بوی خوبی به دهان می دهند، و تشکیل پلاک های دندانی را کاهش می دهند. خمیر دندان های سفید کننده برای از بین بردن لکه های دندانی خوب هستند و به احیاء رنگ طبیعی دندان های شما کمک می کنند، اما به اندازه کافی قوی نیستند تا رنگ طبیعی دندان های شما را تغییر دهند.

برخی خمیر دندان های مخصوص کودکان فلورایدی که دارند نصف فلوراید موجود در خمیر دندان های مخصوص افراد بزرگسال است. آنها تنها محافظت اندکی از دندان ها بوجود می آورند. اگر کودک زیر 7 سال باشد، باید هنگام مسواک زدن روی آنها نظارت داشت. آنها را تشویق کنید خمیر دندان نبلعند و تنها باقی مانده خمیر دندان داخل دهان خود را تف کنند، و بعد از مسواک زدن دهان خود را شستشو ندهند.

برای داشتن دهانی تمیز و سالم، لازم است از محصولات مناسب و صحیح مراقبت های دندانی استفاده کنید. از دندانپزشک خود بخواهید تا بهترین نوع خمیر دندان مناسب شرایط شما را به شما معرفی نماید.

مراقبت از دندان ها و لثه

مراقبت از دندان ها و لثه

چه مقدار خمیر دندان باید استفاده کرد؟

لازم نیست سر مسواک را پر از خمیر دندان کنید. کودکان زیر سه سال باید یک لایه نازک خمیر دندان و کودکان بالای سه سال باید به اندازه یک نخود خمیر دندان استفاده کنند. به خاطر داشته باشید که پس از مسواک زدن تف کنید و از شستشوی دهان خودداری کنید، تا فلوراید مدت زمان طولانی تری روی دندان ها باقی بماند.

آیا خونریزی از لثه ها هنگام مسواک زدن طبیعی است؟

چند روز نخست پس از آنکه پاکسازی بین دندان های خود را آغاز می کنید ممکن است لثه های شما خونریزی کنند یا زخم شوند. وقتی پلاک های دندانی شما تجزیه شدند و سلامت دهان شما بهبود پیدا کرد این روند باید متوقف شود. در صورتی که خونریزی متوقف نشد، به دندانپزشک خود اطلاع دهید. ممکن است به این علت باشد که به درستی کار پاکسازی را انجام نمی دهید، یا اینکه دندان ها و لثه های شما نیاز به پاکسازی دقیق تر توسط دندانپزشک دارند.

مراقبت از دندان ها و لثه

مراقبت از دندان ها و لثه

بین دندان ها را چگونه باید پاکسازی نمود؟

شما می توانید بین دندان ها را با مسواک های بین دندانی یا نخ دندان پاکسازی نمایید. پاکسازی بین دندان ها پلاک های دندانی را از بین می برد و ذرات غذایی که بین دندان ها و زیر خط لثه ها پنهان شده اند را خارج می سازد- منطقه هایی که مسواک قادر به دسترسی به آنها نیست. هنگام نخ دندان کشیدن یا استفاده از مسواک های بین دندانی، یک الگوی منظم را حفظ کنید و به خاطر داشته باشید هیچ دندانی را از دست ندهید. برای انجام بهتر این کار می توانید از آینه کمک بگیرید.

پشت آخرین دندان ها را فراموش نکنید. علاوه بر این، بسیار مهم است که اطراف لبه های روکش های دندانی، بریج ها یا ایمپلنت های دندانی را نیز تمیز کنید. حداقل یک مرتبه در طول روز باید بین دندان های خود را تمیز کنید. می توانید از دندانپزشک خود بخواهید برای شما توضیح دهید چگونه بین دندان های خود را به درستی پاکسازی کنید. مسواک های بین دندانی اندازه های مختلفی دارند. می توانید از دندانپزشک خود بخواهید مسواکی با اندازه درست را به شما معرفی کند.

آیا دستگاه های دهانشویه دهان مفید هستند؟

دستگاه هایی شستشوی دهان از فشار آب برای زدودن پلاک های دندانی و ذرات غذا از اطراف دندان ها استفاده می کنند. اگر از ابزارهای ارتودنسی استفاده می کنید، این دستگاه می تواند به شما کمک زیادی کند تا بخش هایی که تمیز کردن آنها برای شما دشوار است را به خوبی پاکسازی کنید، یا اگر استفاده از مسواک های بین دندانی یا نخ دندان برای شما دشوار است، این دستگاه می تواند کمکی برای شما باشد.

مراقبت از دندان ها و لثه

مراقبت از دندان ها و لثه

آیا باید از دهانشویه استفاده کرد؟

یک دهانشویه فلورایده می تواند در پیشگیری از پوسیدگی دندان ها به شما کمک کند. ممکن است دندانپزشک شما استفاده از دهانشویه های آنتی باکتریال را برای کمک به کنترل پلاک های دندانی و کاهش بیماری لثه را پیشنهاد دهد.اگر متوجه شدید که مدت زمان طولانی است که برای رفع بوی بد دهان خود در حال استفاده از دهانشویه ها هستید، بهتر است به دندانپزشک مراجعه کنید زیرا بوی بد دهان می تواند یکی از علائم و نشانه های عدم سلامت دندان ها و لثه ها یا عدم رعایت بهداشت صحیح دهان و دندان ها باشد.

مراقبت از دندان ها و لثه

مراقبت از دندان ها و لثه

آیا رژیم غذایی می تواند کمک کننده باشد؟

بسیاری افراد تصور می کنند که سطوح بالای قند در رژیم غذایی است که موجب بروز پوسیدگی های دندان می شود، اما این صحت ندارد. تعداد دفعات وجود قند در رژیم غذایی شماست که مهم است، نه مقدار آن، که مشکل آفرین است. در طول این زمان، دندان های شما تحت حملات اسیدی هستند. بنابراین مهم است با محدود کردن خوراکی ها و نوشیدنی های حاوی قند به میان وعده ها، تعداد حملات اسیدی به دندان ها را محدود کنید. جویدن آدامس های فاقد قند و خوردن آب بعد از وعده های غذایی  میان وعده ها نیز می تواند اسیدها را به سرعت بی اثر کند.

نوشیدنی های گاز دار حاوی قند، آبمیوه ها، و نوشیدنی های ورزشی، و شراب می توانند اسیدی باشند- که می تواند موجب بروز خوردگی دندان ها نیز شود. این زمانی اتفاق می افتد که اسید موجود در غذاها و نوشیدنی ها به تدریج موجب ساییدگی پوشش مینای سخت دندان ها می شود. این می تواند موجب حساسیت دندان ها شود.

دندان ها چرا کشیده می شوند؟

گرچه بسیاری از نوجوانان و افراد بزرگسال دندان های عقل خود را می کشند، اما دلایل دیگری نیز وجود دارد که  کشیدن دندان ها در بزرگسالی را ضروری می کند. پوسیدگی شدید دندان ها، عفونت دندنا، و فشردگی و نامنظمب دندان ها همگی از جمله مشکلاتی هستند که با کشیدن دندان برطرف می شوند. افرادی که بریس های ارتودنسی را دریافت می کنند ممکن است نیاز باشد یک یا دو دندان بکشند تا فضای کافی برای جابجا شدن دندان های دیگر به محل درست فراهم شود. علاوه بر این، افرادی که تحت شیمی درمانی قرار می گیرند یا قرار است پیوند عضو داشته باشند، ممکن است لازم باشد دندان مشکل دار آنها کشیده شود تا دهان آنها از سلامت کافی برخوردار باشد.

کشیدن دندان توسط دندانپزشک عمومی یا جراح دهان و دندان انجام می شود و یک فرایند سرپایی نسبتاً سریع است که با بی حسی موضعی، بیهوشی کامل، و وریدی یا ترکیبی از آنها انجام می شود. کشیدن دندانی که در معرض دید قرار دارد یک کشیدن ساده است. دندان هایی که شکسته شده اند، زیر سطح لثه یا نهفته هستند، نیاز به فرایندی پیچیده تر دارند.

کشیدن دندان

کشیدن دندان

کشیدن دندان چقدر هزینه دارد؟

هزینه کشیدن دندان ها بسته به به نهفته بودن یا نبودن دندان متفاوت است. کشیدن ساده دندان از همه ارزان تر است و تفاوت های هزینه کشیدن آنها به نوع ماده بی حسی بستگی دارد که برای انجام آن استفاده می شود. متعاقباً، هزینه دندان نهفته از همه بیشتر است. محل دندان نیز روی هزینه کشیدن آن تأثیر دارد. علاوه بر اینها، محل زندگی بیمار، محل مطب دندانپزشک و عوامل دیگر روی این هزینه تأثیر دارند.

چگونه می توان برای کشیدن دندان آماده شد؟

دندانپزشک شما قبل از برنامه ریزی برای فرایند کشیدن دندان، ابتدا از دندان های شما تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس خواهد گرفت. حتماً دندانپزشک خود را از همه داروها ، ویتامین ها، مکمل ها، و نیز داروهای OTC که مصرف می کنید مطلع سازید. اگر قرار است به زودی تحت درمان با داروی وریدی به نام بیس فسفونات قرار بگیرید آن را به دندانپزشک خود اطلاع دهید. در این صورت، کشیدن دندان باید قبل از دریافت این دارو انجام شود، در غیر اینصورت فک شما در معرض خطر استئونکروز (مرگ استخوان) قرار خواهد داشت.

علاوه بر این، در صورت داشتن شرایط زیر در مورد آنها حتماً با دندانپزشک خود صحبت کنید:

  • نقص قلبی مادرزادی
  • دیابت
  • بیماری کبدی
  • بیماری تیروئید
  • بیماری کلیوی
  • فشار خون بالا
  • مفصل مصنوعی
  • دریچه آسیب دیده قلب
  • بیماری غدد فوق کلیوی
  • نقص سیستم ایمنی یدن
  • سابقه آندوکاردیت باکتریایی

ممکن است دندانپزشک شما بخواهد اطمینان حاصل نماید که همه شرایط از ثبات کافی برخوردار هستند یا قبل از قرار گرفتن تحت درمان کشیدن دندان درمان شده اند. در صورتی وجود شرایط زیر، چند روز قبل از قرار گرفتن تحت فرایند کشیدن دندان باید برای شما آنتی بیوتیک تجویز شود:

  • انتظار می رود جراحی شما طولانی شود.
  • شما یک عفونت یا سیستم ایمنی ضعیفی دارید.
  • شرایط پزشکی و درمانی خاصی دارید.

با به خاطر داشتن موارد زیر برای روز کشیدن دندان می توانید از کیفیت درمان خود اطمینان حاصل نمایید:

  • در صورت دریافت بی حس کننده های وریدی، لباس آستین کوتاه یا لباسی با آستین های سل بپوشید که بتوانید آن را بالا ببرید، به مدت 6 تا 8 ساعت قبل از جراحی از خوردن و نوشیدن هر چیزی خودداری نمایید.
  • قبل از فرایند از کشیدن سیگار خودداری نمایید.
  • در صورت داشتن سرماخوردگی آن را با دندانپزشک خود در میان بگذارید زیرا ممکن است لازم باشد برنامه جراحی شما را عوض کند.
  • به دندانپزشک خود بگویید آیا شب قبل تهوع یا استفراق داشته اید، زیرا ممکن است لازم باشد بی حس کننده دیگری برای شما استفاده کند یا جراحی شما را به زمان دیگری موکول کند.
  • در صورتی که قرار است تحت بیهوشی کامل قرار بگیرید، کسی را به عنوان همراه داشته باشید که برای بازگشت به منزل شما را همراهی کند.
کشیدن دندان

کشیدن دندان

فرایند کشیدن دندان به چه صورت است؟

کشیدن دندان شما، بسته به اینکه دندان شما قابل رویت یا نهفته است، یا به شکل ساده یا به صورت جراحی انجام می شود.

کشیدن ساده دندان

برای شما بی حسی موضعی استفاده خواهد شد که تنها منطقه اطراف دندانی که قرار است کشیده شود بی حس خواهد شد بنابراین در طول فرایند تنها یک فشار کوچک احساس خواهید کرد، و هیچ دردی نخواهید داشت. سپس دندانپزشک از ابزاری به نام الواتور elevator برای شل کردن دندان و فورسپس forceps برای کشیدن آن استفاده خواهد کرد.

کشیدن دندان با جراحی

به احتمال زیاد برای شما هم بی حس کننده موضعی استفاده خواهد شد هم وریدی، گزینه دوم شما را آرام خواهد کرد. علاوه بر این، بسته به شرایط پزشکی شما ممکن است برای شما بیهوشی عمومی نیز استفاده شود. با بیهوشی عمومی، شما در طول کل فرایند هشیار نخواهید بود.

دندانپزشک عمومی یا جراح دهان با یک تیغ کوچک جراحی داخل لثه برشی ایجاد خواهد کرد. قبل از کشیدن دندان ممکن است لازم باشد حتی استخوان اطراف دندان برداشته یا دندان برش داده شود.

خطرات کشیدن دندان کدامند؟

خطرات اندکی برای قرار گرفتن تحت جراحی کشیدن دندان وجود دارد؛ با این حال، در صورتی که دندانپزشک شما این فرایند را برای شما توصیه کند، احتمالاً مزایای آن بر شانس اندک پیچیدگی ها ارجحیت دارد.

این خطرات عبارتند از:

  • خونریزی که بیشتر از 12 ساعت طول بکشد.
  • تب و لرز شدید، که نشان دهنده وجود عفونت است.
  • سر گیجه یا استفراق.
  • سرفه.
  • درد قفسه سینه و تنگی نفس.
  • تورم و قرمزی در محل جراحی.

در صورتی که هر یک از این علائم و نشانه ها را تجربه کردید با دندانپزشک خود تماس بگیرید.

مشکلات احتمالی پس از کشیدن دندان

پس از کشیدن دندان، در صورتی که همه احتیاط های لازم و هشدارهای دندانپزشک را رعایت نکنید، ممکن است مشکلاتی برای شما بروز پیدا کنند. گاهی اوقات این مشکلات صرفنظر از آنچه انجام می دهید برای شما اتفاق می افتند. در اینجا به معرفی تعدادی از این مشکلات خواهیم پرداخت:

کشیدن دندان

کشیدن دندان

خونریزی پس از کشیدن دندان

در صورتی که فرد پس از کشیدن دندان دستور العمل های دندانپزشک را دنبال کند، استراحت کند و گاز را به مدت 1 تا 2 ساعت پس از فرایند روی دندان های خود قرار دهد، مشکل خونریزی وجود نخواهد داشت. بیمارانی که داروهای ضد انعقاد خون مانند هپارین یا کومادین مصرف می کنند، یا بیمارانی که اختلالات خونریزی مانند هموفیلی دارند باید سابقه مصرف داروهای خود را به دندانپزشک خود بدهند تا بتواند به جلوگیری از بروز مشکلات کمک کند. به همین ترتیب، بیمارانی که آسپرین یا مسکن های غیر استروئیدی مصرف می کنند نیز به نظر می رسد مدتی خونریزی داشته باشند.

کشیدن دندان

کشیدن دندان

عفونت پس از کشیدن دندان

عفونت شایع ترین مشکلی است که پس از کشیدن دندان اتفاق می افتد. دهان ما مملو از باکتری است. دندانپزشک تصمیم می گیرد پس از کشیدن دندان آنتی بیوتیک تجویز کند یا خیر.به صورت طبیعی، برای دندان کشیدن های ساده، آنتی بیوتیک ها نیاز نیستند، اما اگر بیمار تب و تورم، یا حتی چرک داشته باشد، بهتر است از آنتی بیوتیک های پیشگیرانه استفاده نماید. خونریزی که پس از 48 ساعت ادامه پیدا کند، و درد و تورم شدید از جمله علائم بسیار شایع عفونت پس از کشیدن دندان هستند و در چنین موقعیت هایی برای اجتناب از بروز مشکلات بیشتر بیمار باید به دندانپزشک مراجعه کند.

کشیدن دندان

کشیدن دندان

خشکی حفره دندان

معمولاً پس از کشیدن دندان، به صورت طبیعی لخته خون درون حفره دندان شکل می گیرد- حفره داخل استخوان، جایی که دندان کشیده شده است. با این حال، در صورتی که لخته خون شکل نگیرد یا شل شود، استخوان داخل حفره می تواند قابل مشاهده شود- که تحت عنوان “خشکی حفره” نامیده می شود. این یکی از دردناک ترین مشکلاتی است که ممکن است بروز پیدا کند و بیمار از وجود یک مزه بد داخل دها خود شکایت خواهد داشت. این اتفاق بیشتر پس از کشیدن دندان های فک پایین رخ می دهد و حتی پس از کشیدن ساده دندان نیز ممکن است اتفاق بیفتد. در صورتی که این اتفاق رخ دهد، دندانپزشک با قرار دادن یک بانداژ آرامبخش به مدت چند روز روی منطقه جراحی، از آن محافظت خواهد کرد. در طول این دوره زمانی، لخته جدید شکل خواهد گرفت.

کشیدن دندان

کشیدن دندان

شکستگی فک در طول کشیدن دندان

این اتفاق بسیار نادر است، اما وقتی رخ می دهد بیشتر احتمال دارد در فک پایین رخ دهد. دندانپزشکی که کشیدن دندان را انجام می دهد می داند چقدر فشار نیاز است تا دندان خارج شود، اما گاهی اوقات لازم است دندانپزشک پس از مشاهده شواهد در تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس به بیمار هشدار دهد که ساختار استخوانی اطراف دندان شکننده و آسیب پذیر شده است و احتمال شکستگی وجود دارد. در چنین مواردی بیمار و دندانپزشک هر دو از قبل آمادگی دارند تا مشکل را مدیریت کنند.

کشیدن دندان

کشیدن دندان

سوراخ شدگی سینوس در طول کشیدن دندان

دندان های عقب فک بالا کاملاً به حفره سینوس نزدیک هستند. گاهی اوقات ممکن است در تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس متوجه شوید که به نظر می رسد ریشه دندان های عقب عملاً در سینوس فرو رفته اند. این معمولاً اتفاق نمی افتد زیرا همیشه یک استخوان نازک وجود دارد که سینوس را از ریشه دندان ها جدا می کند. اما گاهی اوقات در طول کشیدن دندان تکه هایی از دندان وارد سینوس می شوند. این اتفاق زمانی می تواند رخ دهد که دندان به دلیل عفونت به استخوان نزدیک است. در این صورت، سوراخ شدگی اتفاق می افتد. در صورتی که سوراخ ایجاد شود، باید از رفلکس مکیدن خودداری کنید زیرا هوا از داخل بینی به درون سینوس و از طریق سوراخ شدگی به داخل دهان نفوذ خواهد کرد. در صورتی که سوراخ شدگی اتفاق بیفتد، بیمار باید دستور العمل های خاصی را دنبال کند.

  1. تا زمانی که حفره دندان بهبود پیدا نکرده است باید از مکیدن هر چیزی خودداری کرد.
  2. از انجام هر کاری که موجب شل شدن لخته خون شود باید پرهیز شود. در صورتی که لخته خون دستکاری نشود هیچ مشکلی بروز پیدا نخواهد کرد.
  3. حداقل به مدت یک هفته پس از کشیدن دندان باید از کشیدن سیگار خودداری کرد زیرا مواد شیمیایی موجود در سیگار موجب حل شدن یا شل شدن لخته خون می شوند.
  4. از فوت کردن پرهیز نمایید.
  5. از نوشیدنی های گازدار بپرهیزید، و به جای آن آبمیوه مصرف کنید.
  6. عطسه نکنید؛ زیرا باعث شل شدن لخته خون خواهد شد.
  7. در صورتی که سوراخ شدگی بزرگ باشد و به صورت خود به خود بهبود پیدا نکند، فرایند جراحی دیگری انجام خواهد شد که در آن پیوند بافت برای بستن سوراخ شدگی انجام خواهد شد.
کشیدن دندان

کشیدن دندان

استئونکروز

این وضعیت دندان ها نادر است که اساساً بیشتر پس از کشیدن دندان، جراحی کاشت ایمپلنت، یا دیگر فرایندهای تهاجمی دندانپزشکی اتفاق می افتد. در صورت استئونکروز فک هیچ علامت بهبودی حتی 8 هفته پس از درمان دندانپزشکی وجود ندارد. لثه ها ساییده شده اند و در این شرایط استخوان زیرین قابل مشاهده است. این مشکل بیشتر در بیماران سرطانی مشاهده می شود.

دوره بهبود پس از کشیدن دندان چقدر طول می کشد؟

پس از کشیدن دندان معمولاً چند روز طول می کشد تا بهبود پیدا کند. گام های زیر کمک می کنند تا اطمینان حاصل کنید که بهبود شما به آرامی و بدون هیچ دردسری پیش خواهد رفت.

  • پس از فرایند یک کیسه یخ مستقیماً روی گونه خود قرار دهید تا ار تورم کاسته شود. هر بار از کیسه یخ به مدت 10 دقیقه استفاده کنید.
  • پس از آنکه دندانپزشک روی منطقه جراحی گاز استریل قرار می دهد، دندان های خود را روی آن قرار دهید تا از خونریزی کاسته شود و به شکل گیری لخته خون کمک کند. به مدت سه تا چهار ساعت، یا تا زمانی که گاز غرق در خون شود، آن را در جای خود قرار دهید.
  • همه داروهای خود، و حتی داروهای مسکن OTC خود را طبق دستور تجویز شده مصرف کنید.
  • 24 ساعت نخست پس از کشیدن دندان را استراحت کنید و راحت باشید. روز بعد بلافاصله سراغ کارهای روزمره و روتین نروید.
  • به مدت 24 ساعت از نی استفاده نکنید.
  • سیگار نکشید.
  • پس از کشیدن دندان به مدت 24 ساعت از آبکشی دهان خودداری کنید و تنها به آرامی تف کنید.
  • وقتی دراز می کشید با استفاده از یک بالش زیر سر خود را بلند کنید.
  • مثل همیشه نخ دندان بکشید و دندان های خود را مسواک بزنید، اما از نزدیک شدن به موضع جراحی خودداری کنید.
  • روز پس از جراحی، غذاهای نرمی مانند ماست، پودینگ، و سس سیب بخورید.
  • پس از 24 ساعت، یک قاشق جایخوری نمک را به یک لیوان آب ولرم اضافه کنید و از آن برای آبکشی دهان خود استفاده کنید.
  • وقتی به مرور و در چند روز آینده بهبود پیدا کردید، به آرامی می توانید غذاهای دیگر را مجدداً وارد رژیم غذایی خود کنید.

در صورتی که پس از کشیدن دندان خود دردی را تجربه می کنید که حتی پس از چند روز از بین نمی رود یا در صورت وجود داشتن علائم- شامل تب، درد، و چرک، یا وجود ترشحات از موضع جراحی- برای مراجعه به دندانپزشک هر چه سریع تر وقت بگیرید.

آیا تا به حال به این فکر کرده اید که چرا هر بار که برای چکاپ به دندانپزشک مراجعه می کنید از شما در مورد عادات نخ دندان کشیدن سؤال می پرسد؟ دلیل آن این است که آنها می دانند نخ دندان کشیدن یک بخش ضروری سلامت دهان است. اگر می خواهید لبخند خود را زیبا حفظ کنید این پنج دلیل مهم بودن نخ دندان کشیدن را مطالعه کنید.

گیر کردن غذا در فاصله بین دندان ها

آیا تا به حال به این فکر کرده اید که بعد از صرف غذا چقدر ذرات غذا بین دندان های شما جا خوش می کنند؟ حتی صاحبین رستوران ها هم می دانند که گاهی اوقات غذا بین دندان ها گیر می کند، به همین دلیل است که کنار هر پرس غذا، نخ دندان دسته دار یک بار مصرف پیدا خواهید کرد.

خطری که برای سلامت کلی دهان شما وجود دارد این است که احتمالاً متوجه نمی شوید چقدر ذرات ریز در هر وعده غذایی بین دندان های شما پنهان می شوند. نکته مهم تر اینکه، شما می توانید دندان های خود را مسواک بزنید اما هنوز فضاهای بین دندان های شما کاملاً تمیز نشده باشند. بدتر از همه اینکه، تمیم چیزهایی که بین دندان های شما گیر می کنند می توانند به مرور زمان لبخند شما را تخریب کنند.

پنج دلیل برای اهمیت نخ دندان کشیدن

بی شک نخ دندان نکشیدن باعث می شود لبخند شما در معرض خطر قرار بگیرد. استفاده مداوم از نخ دندان به برداشتن و خارج کردن ذرات غذا و پلاک های دندانی کمک می کند که در فضاهای ریز داخل دهان پنهان شده اند و به سختی قابل مشاهده هستند. گرچه محققان هنوز در حال بررسی نقشی هستند که نخ دندان کشیدن می تواند در سلامت کلی دندان ها ایفا کند، اما مزایای واضحی برای آن وجود دارد.

ظاهر لبخند را بهبود می دهد

آیا می خواهید لبخند جذاب خود را سال ها حفظ کنید؟ نخ دندان کشیدن منظم راهی فوق العاده برای بهبود درخشش کلی دندان های شماست. لبخند درخشان خود را با ظاهر سالم لثه ها ترکیب کنید، و این دستور داشتن لبخندی است که قدرت ماندگار شدن واقعی دارد.

پیشگیری پوسیدگی دندان نخ دندان کشیدن

پیشگیری پوسیدگی دندان نخ دندان کشیدن

از بیماری لثه پیشگیری می کند.

بر اساس آکادمی پریودنتیست های آمریکا، پلاک های روی دندان ها می توانند منجر به بروز بیماری لثه شوند. تحقیقات حاکی از این هستند که باکتری هایی که درون پلاک های دندانی وجود دارند موجب ایجاد واکنش های التهابی می شوند که در بیماری لثه نقش دارند. نخ دندان کشیدن به شما کمک می کند تا از بروز مشکلات زیر پیشگیری کنید:

  • خونریزی لثه
  • تحلیل لثه ها
  • از دست رفتن دندان ها و استخوان

احتمال بروز بیماری های قلبی را کاهش می دهد

یکی از خطرات موذیانه بیماری لثه این است که به نظر می رسد در پیشرفت بیماری های قلبی نقش دارد. تحقیقات اخیر نشان می دهند که اگر بیماری لثه داشته باشید، 20 درصد بیشتر در معرض ابتلا به بیماری ها قلبی عروقی هستید. یک نظریه این است که بیماری لثه باعث تنگی عروق می شود و منجر به بروز بیماری های قلبی عروقی می شود.

پوسیدگی بین دندان ها را متوقف می کند

کیست که از صدای دریل دندانپزشکی نترسد؟ دندانپزشکان می دانند که نخ دندان کشیدن گامی حیاتی در پرهیز از بروز پوسیدگی های دندانی است. گیر کردن یک ذره آبنبات چسبناک بین دو دندان ظرف دو روز می تواند موجب تشکیل پلاکی شود که باعث پوسیدگی دندان ها می شود. با یک بار نخ دندان کشیدن در طول روز، از شنیدن صدای دریل در امان خواهید بود.

بوی دهان شما را تازه خواهد کرد.

شما هم می دانید که دهانی پر از نفس تازه و بوی خوب چگونه باعث می شود برای رفتن به استقبال دنیا آماده باشید؟ با نخ دندان کشیدن و خارج کردن ذرات غذایی که بین دندان های شما گیر کرده اند و می توانند واقعاً موجب بروز بوی بد شوند، می توانید به اعتماد به نفس خود بیفزایید. این صحت دارد؛ مراقبت با دقت از دهان به شما دهانی با بوی خوب خواهد داد.

با این حال، حتماً شما هم متوجه تنوع زیاد نخ دندان های موجود در بازار شده اید. مزیت فوق العاده ای که داشتن حق انتخاب از بین این همه محصول دارد این است که باعث می شود دوست داشته باشید هر روز از آن استفاده کنید.

مراقبت کامل از لبخند شما

البته، نخ دندان کشیدن به تنهایی برای حفظ ظاهر و سلامت لبخند کفایت نمی کند. اگر می خواهید در دراز مدت از دندان های خود محافظت کنید، لازم است مراقبت های روتین کاملی برای دندان های خود داشته باشید.

لازم نیست یک عالمه ابزار گران قیمت خریداری کنید تا لثه ها و دندان های خود را سالم نگهدارید. در عوض مرتب از آنها مراقبت کنید تا مطمئن شوید لبخند شما تمام عمر با شما باقی خواهد ماند.

پیشگیری پوسیدگی دندان نخ دندان کشیدن

پیشگیری پوسیدگی دندان نخ دندان کشیدن

مسواک

پایه و اساس هر برنامه ای برای پاکسازی دندان ها مسواک زدن مؤثر است. آیا می دانید که بسیاری از افراد به اندازه کافی برای پاکسازی کامل دندان های خود زمان نمی گذارند؟ متخصصان معتقد هستند که باید حداقل دو مرتبه در طول روز و هر بار دو دقیقه مسواک بزنید.

نخ دندان

مطالعات اخیر توصیه می کنند حداقل یک مرتبه در طول روز قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشید. اگر از بریس های ارتودنتیک استفاده می کنید اهمیت انجام آن چند برابر می شود، گرچه کاری نسبتاً چالش برانگیز است.

دهانشویه

به فکر افزودن یک دهانشویه به کارهای روتین پاکسازی دهان خود باشید. به خاطر داشته باشید که شستشوی دهان با دهانشویه جای نخ دندان کشیدن را نمی گیرد.

دندانپزشک

فراموش نکنید هر شش ماه یک مرتبه برای چکاپ به دندانپزشک مراجعه کنید. این کار کمک می کند مشکلات خیلی جزئی دندان ها خیلی زود شناسایی و درمان شوند قبل از آنکه به مشکلی بزرگ تبدیل شوند.

رژیم غذایی سالم

انجمن دندانپزشکان آمریکا روی نقش حیاتی داشتن رژیم غذایی مغذی در حفظ سلامت دندان ها و لثه ها تأکید دارد. به طور کلی، باید مقادیر زیادی آب بنوشید و انواع غذاهای سالم بخورید.

انواع مختلف دهانشویه ها وجود دارند که می توان از بین آنها انتخاب کرد، بنابراین درک اینکه کدام یک برای شما بهتر است، می تواند چالش برانگیز باشد. در این مقاله ما قصد داریم به بررسی دهانشویه هایی بپردازیم که برای حمایت از سلامت دندان ها طراحی شده اند. نگاهی داریم به ویژگی های خاص آنها، مانند مواد فعال و غیر فعال هر یک از آنها، و نیز طعم های مختلف آنها.

چیز مشترکی که همه این محصولات دارند، تأییدیه سازمان غذا و دارو است، که بر اساس شواهد علمی این اطمینان حاصل می شود که محصول استانداردهای خاص ایمنی و اثرگذاری را دارد.

چگونه می توان بهترین دهانشویه را انتخاب کرد؟

دو نوع دهانشویه وجود دارند: بهداشتی و درمانی.

دهانشویه های بهداشتی بوی بد دهان را به طور موقت کنترل می کنند و مزه خوشایندی داخل دهان از خود به جای می گذارند.

دهانشویه های درمانی حاوی موادی هستند که برای مدت زمان طولانی می توانند باکتری ها را کاهش دهند و می توانند برای بیماری هایی مانند تحلیل لثه ها، ژنژیویت (التهاب لثه)، خشکی دهان، و تجمع پلاک استفاده شوند. آنها به صورت OTC و تجویزی در دسترس هستند.

دهانشویه مناسب

دهانشویه مناسب

شما از یک دهانشویه خوب چه چیزی می خواهید؟

هنگام انتخاب دهانشویه، اولین چیزی که باید مد نظر قرار داد اهداف فردی سلامت دهان است.

  • بوی بد دهان. اگر نگرانی اصلی شما بوی بد دهان است، استفاده از دهانشویه های بهداشتی در طول روز ممکن است برای افزایش اعتماد به نفس شما در طول یک قرار بعد از ظهر کافی باشد.
  • خشکی دهان. اگر دارو مصرف می کنید یا شرایطی دارید که عارضه جانبی آن این است که منجر به خشکی دهان می شود، استفاده از دهانشویه هایی که برای ایجاد راحتی دهان و استفاده چند ساعت یک بار طراحی شده اند ممکن است بهترین گزینه برای شما باشند.
  • پلاک یا بافت لثه. مشکلات دیگر، مانند انباشته شدن پلاک های دندانی، تحلیل لثه ها، و ژنژیویت می توانند با انتخاب دهانشویه حاوی فلوراید، یا دهانشویه های حاوی دیگر مواد فعال که با باکتری ها مبارزه می کنند برطرف شوند.

ملاحظات دیگر برای انتخاب

  • هزینه برای هر پیمانه. هزینه ممکن است فاکتور دیگری باشد که باید مد نظر قرار داد. نگاهی به قیمت ها و نیز تعداد پیمانه های موجود در هر بطری و محتوای دهانشویه بیاندازید. گاهی اوقات بسته بندی هم می تواند گول زننده باشد. خریدن یک بطری بزرگتر یا به صورت عمده می تواند از قیمت بکاهد و در دراز مدت دهانشویه ارزان تر تمام شود.
  • تأییدیه سازمان غذا و دارو. برچسب دهانشویه را از نظر داشتن تأییدیه ساطمان غذا و دارو بررسی نمایید. به این معنا که از نظر اثر گذاری مورد ارزیابی قرار گرفته است. همه دهانشویه ها این بر چسب را ندارند، از جمله برخی از برندهای شناخته شده.
دهانشویه مناسب

دهانشویه مناسب

به دنبال این مواد در دهانشویه باشید

مهم است نگاه دقیقی به مواد تشکیل دهنده دهانشویه بیندازید. بسیاری از محصولات مواد مختلف و متعددی دارند که هدف آنها درمان مشکلات خاص یا کل سلامت دندان ها است. برخی از مواد موجود در دهانشویه ها که باید در جستجوی آنها باشید عبارتند از:

  • فلوراید. این ماده با پوسیدگی دندان ها مبارزه می کند و مینای دندان را محکم می کند.
  • کلرید سیتیل پیریدینیم. این ماده بوی بد دهان را حذف می کند و باکتری ها را از بین می برد.
  • کلرهگزیدین. این ماده پلاک ها را کاهش می دهد و ژینژیویت را کنترل می کند.
  • روغن های ضروری. برخی دهانشویه ها حاوی ترکیباتی هستند که در روغن های اساسی یافت می شونذ مانند منتول (نعناع فلفلی)، اکالیپتوس، و تیمول (آویشن)، که دارای خواص ضد قارچی و ضد باکتری هستند.
  • کاربامید پراکسید یا هیدروژن پراکسید. این مواد دندان ها را سفید می کنند.

چرا باید از دهانشویه ها استفاده کرد؟

استفاده از دهانشویه درست می تواند از سلامت دندان ها حمایت کند و لبخند شما به درخشان ترین حالت خود در خواهد آورد. دهانشویه قادر است به بخش هایی از دهان برسد که مسواک و نخ دندان نمی توانند، که باعث می شود ابزاری مؤثر برای درمان شرایطی مانند مشکلات زیر شود:

  • بوی بد دهان
  • ژنژیویت
  • پلاک
  • خشکی دهان
  • زردی و بد رنگی دندان ها
  • تحلیل لثه ها

نکات ایمنی

اکثر دهانشویه ها برای افراد بالای 6 سال تولید شده اند، مگر اینکه به صورت ویژه برای کودکان کم سن طراحی شده باشند. کودکان بالای 6 سالی که احتمالاً دهانشویه را قورت می دهند در طول استفاده باید تحت نظارت قرار داشته باشند.

قبل از خرید دهانشویه برای کودک خود، ایده خوبی است که با دندانپزشک او مشورت کنید. دهانشویه های حاوی الکل ممکن است برای افرادی که سعی می کنند از الکل بپرهیزند گزینه خوبی نباشند.

آیا دهانشویه ها هر روز باید استفاده شوند؟

بر خلاف آنچه شرکت های تولید کننده اقلام مراقبت های دهانی توصیه می کنند، استفاده منظم از دهانشویه ها در حقیقت بیشتر از آنکه مفید باشد ممکن است برای ما مضر باشد. بویژه، دهانشویه های آنتی میکروبیال، انواع مختلف میکروب های داخل دهان را هدف قرار می دهند. تحقیقات حاکی از این هستند که بسیاری از این میکرو ارگانیسم های دهانی برای سلامت ما مفید هستند، بنابراین استفاده زیاد از دهانشویه های آنتی میکروبیال می تواند مضر باشد.

استفاده زیاد از برخی انواع دهانشویه ها می تواند منجر به بروز عوارض جانبی مانند لک شدن دندان ها، خشکی دهان، و احساس سوزش شود.

از طرف دیگر به هیچ عنوان دهانشویه ها نباید جایگزین مسواک زدن و نخ دندان کشیدن شوند، کاری که برخی افراد انجام می دهند. در حالی که دهانشویه جایگزینی برای آنها نیست.

سخن آخر

دهانشویه ها می توانند برای کنترل بوی بد دهان و کاهش پوسیدگی های دندانی استفاده شوند. علاوه بر این، می تواند به مبارزه با شرایطی مانند تحلیل لثه ها، ژنژیویت، خشکی دهان، و تشکیل پلاک نیز کمک کند.

دهانشویه باید همراه با مسواک زدن و نخ دندان کشیدن استفاده شود. مهم است از دهانشویه ای استفاده شود که برچسب تأییدیه سازمان غذا و دارو را داشته باشد.

مشکلات دهان و دندان که با بالا رفتن سن بوجود می آید

بالا رفتن سن بسیاری از افراد مسن را در معرض خطر تعدادی از مشکلات سلامت دهان قرار می دهد، از جمله:

  • تیره شدن دندان ها. که تا حدودی در نتیجه تغییراتی بروز می یابد که در عاج دندان بوجود می آیند- بافت استخوان مانندی که زیر مینای دندان قرار گرفته است- و با یک عمر مصرف غذاها و نوشیدنی هایی که باعث لک شدن دندان ها می شوند. علاوه بر این، نازک شدن لایه بیرونی مینای دندان اجازه می دهد عاج دندان که زردتر و تیره تر است خود را نشان دهد. دندان یا دندان هایی که تیره تر هستند می توانند علامت و نشانه مشکلات جدی تر باشند و باید توسط دندانپزشک شما مورد بررسی قرار بگیرند.
  • خشکی دهان. که در نتیجه کاهش جریان بزاق دهان بروز پیدا می کند، که می تواند نتیجه درمان های سرطانی باشد که برای آنها از پرتو درمانی در محدوده سر و گردن استفاده می شود، و نیز برخی بیماری های خاص مانند سندروم اسجوگرن، و عوارض جانبی داروها. برخی داروها می توانند موجب خشکی دهان شوند.
  • کاهش حس چشایی. گرچه بالا رفتن سن می تواند باعث کاهش حس چایی شود، اما بیماری ها، داروها، و پروتزهای مصنوعی نیز می توانند با این از دست رفتن حس ارتباط داشته باشند.
  • پوسیدگی دندان ها. این اتفاق در نتیجه قرار گرفتن ریشه دندان ها در معرض اسیدهایی رخ می دهد که موجب پوسیدگی دندان ها می شوند. با تحلیل رفتن و کنار رفتن بافت لثه از روی ریشه های دندان ها آنها بدون پوشش و در معرض دید قرار می گیرند. ریشه ها هیچ مینایی ندارند تا از آنها محافظت کند و بیشتر از بخش تاج دندان مستعد پوسیدگی هستند.
  • بیماری لثه. در نتیجه پلاک بوجود می آید و با باقی ماندن ذرات غذا روی دندان ها، مصرف فراورده های تنباکو، بریج ها و پروتزهایی که به خوبی روی لثه ها قرار نمی گیرند، رژیم غذایی نامناسب، و برخی بیماری های خاص مانند آنمی، سرطان، و دیابت بدتر هم می شود. این اغلب مشکلی است که برای افراد مسن پیش می آید.
  • از دست رفتن دندان ها. بیماری لثه اصلی ترین علت از دست رفتن دندان است.
  • استخوان فک غیر مسطح. این مشکل در نتیجه از دست رفتن دندان ها و سپس عدم جایگزینی آنها بروز می یابد. این اجازه می دهد بقیه دندان ها بلغزند و به سمت فضای خالی حرکت کنند.
  • استوماتیت ناشی از پروتزهای مصنوعی. بد قرار گرفتن پروتزهای مصنوعی، بهداشت بد دهانی، یا انباشته شدن قارچ کاندیدیا آلبیکانز باعث بروز این بیماری می شوند، که التهاب بافت زیر پروتز است.
  • برفک دهان. بیماری ها یا داروهایی که روی سیستم ایمنی بدن تأثیر می گذارند می توانند رشد بیش از حد قارچ کاندیدیا آلبیکانز را داخل دهان تحریک کنند.

سن به خودی خود عامل اصلی و تنها عامل در تعیین سلامت دهان نیست. با این حال، برخی شرایط خاص پزشکی مانند آرتروز در ناحیه دست ها و انگشتان، ممکن است باعث شود مسواک زدن، یا نخ دندان کشیدن دندان ها دشوار یا حتی غیر ممکن شود. داروها نیز می توانند سلامت دهان را تحت تأثیر قرار دهند و ممکن است باعث شوند تغییر در درمان دندان ها ضروری شود.

مراقبت های دندانی برای افراد مسن

مراقبت های دندانی برای افراد مسن

نکات بهداشتی دهان و دندان برای افراد مسن

مسواک زدن و نخ دندان کشیدن روزانه دندان های طبیعی برای نگهداشتن آنها در وضعیت خوب سلامت دهان ضروری است. پلاک ها می توانند خیلی سریع روی دندان های افراد مسن انباشته شوند، مخصوصاً اگر بهداشت دهان نادیده گرفته شود، و منجر به پوسیدگی دندان ها و بیماری لثه شود.

برای حفظ سلامت خوب دهان، مهم است همه افراد- صرف نظر از سن، کارهای زیر را انجام دهند:

  • حداقل دو مرتبه در طول روز با خمیر دندان های حاوی فلوراید مسواک بزنند.
  • حداقل یک مرتبه در طول روز نخ دندان بکشند.
  • روزی یک یا دو مرتبه دهان خود را با دهانشویه های ضد عفونی کننده شستشو دهند.
  • برای پاکسازی تخصصی و حرفه ای دندان ها و معاینه دهان به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنند.

دهانشویه های آنتی باکتریال می توانند باکتری هایی که موجب تشکیل پلاک و بیماری لثه می شوند را کاهش دهند.

مراقبت های دندانی برای افراد مسن

مراقبت های دندانی برای افراد مسن

افراد مسن در طول ویزیت دندانپزشکی چه انتظاری می توانند داشته باشند؟

اگر شما فرد بزرگسالی هستید و قصد مراجعه به دندانپزشک را دارید، باید سابقه دقیق پزشکی و دندانپزشکی خود را تهیه کنید. پرسش هایی که در طول این ویزیت از شکا پرسیده می شوند عبارتند از:

  • تاریخ تقریبی آخرین ویزیت دندانپزشکی شما و علت مراجعه
  • آیا اخیراً متوجه هیچ تغییری در دهان خود شده اید؟
  • آیا متوجه لق شدن یا حساسیت دندان های خود شده اید؟
  • آیا متوجه هیچ مشولی در مزه، جویدن، یا بلع شده اید؟
  • آیا هیچ درد، ناراحتی، زخم، یا خونریزی داخل دهان خود دارید؟
  • آیا متوجه هیچ برجستگی، حباب، یا تورمی داخل دهان خود شده اید؟

در طول ویزیت دندانپزشکی، دندانپزشک موارد زیر را چک خواهد کرد: صورت و گردن شما (برای تغییر رنگ پوست، خال، زخم)؛ بایت شما (برای هر گونه مشکل در نحوه قرار گیری دندان ها روی یکدیگر هنگام باز و بسته کردن دهان)؛ فک شما (برای علائم و نشانه های قفل صدای کلیک یا بیرون آمدگی در مفاصل فکی گیجگاهی)؛ غدد  لنفاوی و غدد بزاقی (برای علائم و نشانه های تورم یا غده)؛ داخل گونه ها (برای عفونت، زخم ها، و حوادث تروماتیک)؛ زبان شما و دیگر سطوح داخلی دهان- کف دهان، نرم کام و سخت کام، بافت لثه ( برای علائم و نشانه های عفونت و سرطان دهان)؛ و دندان های شما (برای پوسیدگی، وضعیت پر شدگی ها، و ترک ها).

اگر پروتز مصنوعی یا ابزارهای دیگر استفاده می کنید، (در صورت متحرک بودن آنها) دندانپزشک چند سؤالی از شما در مورد زمان هایی که از پروتز خود استفاده می کنید و آنها را در می آورید خواهد پرسید. علاوه بر این، هر گونه حساسیت یا مشکل در منطقه داخل دهان که در اثر برخورد ابزار با آن بروز پیدا کرده باشد را جستجو خواهد کرد، خود پروتز یا ابزار شما را بررسی خواهد کرد (و همه قسمت هایی که دچار ساییدگی یا شکستگی شده باشد را، در صورت وجود، پیدا خواهد کرد).

قبل از انجام فرایندهای دندانپزشکی، بدون مشورت با متخصص قلب خود مصرف آسپرین، پلاویکس یا هر داروی ضد پلاکت دیگری را قطع نکنید.

فشارهای جسمی، عاطفی، و روانی جراحی، شرایطی را درون عروق بوجود می آورد که گاهی اوقات منجر به حمله قلبی یا سکته می شود. مدت ها است که این امر برای پیوند عروق کرونر، تعویض مفصل ران، و دیگر جراحی های اصلی شناخته شده است. اکنون به نظر می رسد که کشیدن دندان و دیگر جراحی های دهانی نیز به طور موقت- اما مقدار اندکی- خطر حمله قلبی و سکته را را افزایش می دهند.

محققان گزارش داده اند که افراد طی چهار هفته قرار گرفتن تحت درمان های تهاجمی دندانپزشکی، مانند کشیدن دندان یا جرم گیری و روت پلنینیگ (تسطیح سطح ریشه) برای پاکسازی دندان ها و لثه ها، احتمال داشتن حمله قلبی یا سکته در آنها 5/1 برابر بیشتر از هر زمان دیگری طی شش ماه پس از فرایند دندانپزشکی بوده است. در ادامه چنین عناوین ترسناکی در رسانه ها منتشر شد که “اقدامات دندانپزشکی می توانند باعث حمله قلبی شما شوند”.

اگر چه از نظر آماری خطرات بروز حوادث قلبی عروقی ظرف چهار هفته پس از چنین اقدامات دندانپزشکی به میزان قابل چشمگیری بالاتر (افزایش 50%) بود، اما خطر مطلق بسیار پایین بود. در این مطالعه که نگاه رو به گذشته دارد، و روی 1152 نفر از افرادی انجام شده بود که مدتی پس از انجام جراحی های دهان و دندان حمله قلبی یا سکته داشته اند، این میزان طی یک ماه پس از فرایند 5/3 درصد، پس از آن طی هر 5 ماه آینده 6/2 درصد بوده است.

هیچ مطالعه ای آنقدر کامل و بی نقص نیست، و این مطالعه نیز محدویت های متعددی داشت. بزرگترین مشکلی که داشت این بود که محققان نتوانسته بودند بگویند آیا افراد شرکت کننده قبل از قرار گرفتن تحت اقدامات تهاجمی دندانپزشکی، مصرف آسپرین، کلوپیدوگرل (پلاویکس) یا دیگر داروهای ضد پلاکت را قطع کرده اند یا خیر.

این داروها اجازه نمی دهند سلول های خونی بسیار ریز معروف به پلاکت ها کنار هم جمع شوند و لخته خون تشکیل دهند. قطع داروی ضد پلاکت قبل از درمان دندان- و نه در طول خود درمان- می تواند عاملی باشد که در حمله قلبی و سکته خیلی زود پس از اقدامات دندانپزشکی در این مطالعه نقش داشته است.

سلامت دندان و سلامت قلب

سلامت دندان و سلامت قلب

منشاء مشکل کجاست؟

وقتی افراد بزرگسال دندان از دست می دهند، وقتی معمولاً مقصر اصلی پریودنتیت است. این بیماری لثه زمانی آغاز می شود که پلاک-یک فیلم مملو از باکتری که روی دندان شکل می گیرد – به داخل حفره کنار دندان فرو می رود، شیارهای بین دندان ها و لثه ها. وقتی این اتفاق رخ می دهد، باکتری ها از خود سمی آزاد می کنند که باعث تحریک بافت های اطراف می شود. برای افزایش بهبود، سیستم ایمنی بدن از خود واکنش التهابی نشان می دهد. اما این می تواند حتی موجب تشدید مشکل شود و منجر به بروز پریودنتیت شود، که یک بیماری التهابی است که باعث تخریب بافت های لثه و تضعیف دندان ها می شود.

اولین خط دفاعی در برابر پریودنتیت مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم برای عاری نگه داشتن دندان ها از پلاک های دندانی است. اما اکثر افراد به پاکسازی های دوره ای دندانی نیز برای زدودت تارتار (پلاک های سفت شده) نیاز دارند. با گسترش پریودنتیت، درمان های تهاجمی بیشتری، مانند پاکسازی عمقی، جراحی پریودنتال، یا کشیدن دندان، ممکن است برای احیاء سلامت لثه ها لازم باشند.

چنین فرایندهایی کم خطر تلقی می شوند. دندانپزشکان برای ایجاد امنیت و جلوگیری از خونریزی بیش از حد در طول درمان، به صورت سنتی به بیماران خود توصیه می کنند از چند روز قبل از انجام یک فرایند تهاجمی دندانپزشکی، دریافت آسپرین، پلاویکس، یا دیگر داروهای ضد انعقاد خون را متوقف کنند. اما این توصیه ها در حال تغییر هستند، مخصوصاً برای افرادی که به دلیل استفاده از استنت کاشته شده باز کننده دهانه شریان، از داروهای ضد پلاکت استفاده می کنند.

دندان ها و لثه ها در معرض خطر هستند.

عفونت و التهاب اطراف دندان ها ممکن است در پیشرفت یا گسترش بیماری های قلبی عروقی نقش داشته باشند.

سلامت دندان و سلامت قلب

سلامت دندان و سلامت قلب

جریان خون را حفظ کنید.

متخصصان توصیه هایی دارند در مورد چگونگی محافظت از قلب، در صورتی که نیاز دارید تحت درمان پریودنتال یا دیگر اقدامات تهاجمی دندانپزشکی قرار بگیرید. این متخصصان همواره توصیه می کنند به دلیل این مطالعه مراجعه به دندانپزشک خود را متوقف نکنید، اما در مورد آن هوشمندانه عمل کنید. اگر دندانپزشک از شما بخواهد قبل از انجام یک فرایند دندانپزشکی آسپرین یا هر داروی ضد پلاکت دیگری که مصرف می کنید را قطع کنید، ابتدا با پزشک متخصص قلب و عروق خود مشورت کنید.

متخصصان قلب و عروق با این موضوع موافق هستند و معتقدند اکثر افراد مبتلا به بیماری های قلبی می توانند با خیال راحت و بدون خطر خونریزی بیش از حد در طول یک فرایند دندانپزشکی داروهای ضد پلاکت خود را ادامه دهند.

توقف موقت داروهای ضد پلاکت برای یک فرایند دندانپزشکی بویژه زمانی خطرناک است که بیمار اخیراً آنژیوپلاستی به همراه کاشت استنت داشته است. قطع درمان با آسپرین به اضافه پلاویکس پس از آنژیوپلاستی، به میزان چشمگیری موجب افزایش خطر ایجاد لخته خون می شود که می تواند باعث بروز حمله قلبی شود.

حتی اگر ارتباط دقیق بین دندان ها، لثه ها، و قلب همچنان نامشخص باقی بماند، هنوز هم مراقبت خوب از دندان ها و و انجام هر کاری که می توانید برای پرهیز از پریودنتیت منطقی است. این کارهای به زیبایی لبخند شما کمک خواهند کرد و ممکن است به طور غیر مستقیم به قلب شما کمک کنند.

کاشت ایمپلنت با وجود بیماری لثه

مشخصه ویژه بیماری پریودنتال از دست رفتن بافت لثه و استخوانی است که دندان ها را حمایت می کند. این مشکل یک بیماری خود ایمنی ناشناخته، یا با منشاء درست درک نشده است، اما ژنتیکی است و در اکثر موارد، وقتی وخیم می شود، قابل پیشگیری یا متوقف شدن نیست. نگرانی اصلی از دست رفتن همه دندان ها و استخوان فک است. بیماری لثه بیماری پیوند بین دندان ها و استخوان فک است. این پیوند الیاف پریودنتال لیگامان (یا PDL) نامیده می شود. وقتی دندان کشیده می شود، بیماری از بین خواهد رفت زیرا دیگر هیچ PDL وجود ندارد. اگر دندان ها کشیده نشوند، از بین رفتن استخوان ادامه خواهد داشت. وقتی بیماری لثه پیشرفت می کند و از بین رفتن استخوان گرانبها ادامه دار می شود، کاشت ایمپلنت دندانی، اگر غیر ممکن نباشد، می تواند دشوار باشد.

گاهی اوقات با بیماری لثه، بهترین اقدامی که می توان انجام داد جایگزینی همه دندان ها با ایمپلنت های دندانی است، قبل از آنکه بیماری موجب از بین رفتن همه استخوان فک شما شود.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

مقایسه بیماری پریودنتال موضعی و بیماری لثه کل دهان

بیماری پریودنتال معمولاً یا به همه دندان ها یا به تنها چند دندان آسیب جدی وارد خواهد کرد. این آسیب از طریق از دست رفتن شدید استخوان ایجاد خواهد شد تا جایی که دندان ها لق خواهند شد و خواهند افتاد. در مورد موضعی بودن بیماری لثه، بیماری معمولاً تنها به جلوی دهان و دندان های مولر اول و دوم محدود است.

در موارد وخیم تر بیماری لثه، کشیدن دندان و جایگزین کردن آن با یک ایمپلنت از پیشرفت بیشتر تحلیل استخوان پیشگیری خواهد کرد.

در این موارد بیماری لثه و بیماری پریودنتال وخیم، معمولاً بهتر است دندان ها کشیده شوند و یک ایمپلنت دندانی دائمی جایگزین آن شود. برای مواردی که بیماری لثه کل دهان را فرا گرفته است، معمولاً بهتر است همه دندان های طبیعی کشیده شوند و ایمپلنت های تمام فک جایگزین آنها شوند قبل از آنکه مقدار قابل توجهی از استخوان ارزشمند فک تحلیل برود. به طور کلی، گزینه هایی که برای ایمپلنت های تمام فک وجود دارند دو نوع هستند که عبارتند از:

  1. ایمپلنت های دندانی تمام فک مانند ایمپلنت های All on 4. یا این امکان وجود دارد که همه دندان ها را با ایمپلنت های تکی و بریج های کوچک بر پایه ایمپلنت تعویض کرد.
  2. پروتزهای مصنوعی یا دنچر بر پایه ایمپلنت.

دندان های شما نقش حیاتی در سلامت عمومی شما ایفا می کنند. هدف اصلی ما نجات دندان های طبیعی به هر قیمتی است. با این حال، بیماری لثه و بیماری پریودنتال موجب تضعیف دندان های شما می شوند اگر پاکسازی و مسواک زدن دندان ها به درستی انجام نشود. دندان ها با کمک فیبرها یا لیگامان های طبیعی خاصی در جای خود نگه داشته می شوند. این الیاف های لیگامان پریودنتال دندان ها را از تمام جهات در بر می گیرند و در جویدن و گاز زدن غذا کمک می کنند. وقتی بیماری لثه آغاز می شود، با کمک یک پاکسازی ساده دندان ها در مطب دندانپزشکی قابل درمان است، اما اگر پیشرفت کند و الیاف پریودنتال لیگامان را در بر بگیرد تا جایی که استخوان اطراف دندان ها در معرض خطر قرار بگیرد، عاقلانه تر آن است که دندان بیمار کشیده شود و یک ایمپلنت دندانی جای آن را بگیرد.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

استخوان فک در موفقیت کاشت ایمپلنت های دندانی چه اهمیتی دارد؟

استخوان سالم فک برای موفقیت آمیز بودن کاشت ایمپلنت های دندانی به عنوان جایگزین دندان های طبیعی از دست رفته از اهمیت ویژه ای برخوردار است. استخوان محلی است که ایمپلنت دندانی را در بر می گیرد و آن را تا پایان عمر نگه می دارد. استخوان فک است که پیوند بیولوژیکی را ایجاد می کند و داخل فضاهای اطراف ایمپلنت دندانی رشد می کند. هیچ الیاف پریودنتال لیگامانی اطراف ایمپلنت دندانی وجود ندارد. حفظ استخوان در موفقیت ایمپلنت های دندانی و احیاء لبخند، جویدن، گاز زدن، خوردن، و همه عملکردهای دندان را در آینده تضمین می کند.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

آیا باید هر چه سریع تر برای کشیدن دندانی که بیماری لثه دارد اقدام کرد؟

اگر دندانپزشک شما دندان های شما را معاینه کند و به شما بگوید که بیماری پریودنتال پیشرفت کرده است تا جایی که نتایج درمان امیدوار کننده نیستند، پس شما قطعاً باید به فکر کشیدن چنین دندان هایی باشید. این اقدام بسیار مهم است، زیرا الیاف پریودنتال لیگامان بیمار شروع به آسیب رساندن به بافت های استخوانی اطراف دندان بیمار می کند و در نهایت کاشت موفقیت آمیز ایمپلنت دندانی در آینده دشوار خواهد شد.

برای کاشت موفق ایمپلنت دندانی در آینده، دندان بیمار چگونه باید کشیده شود؟

شما باید یک متخصص کاشت ایمپلنت های دندانی با تجربه پرداختن به چنین مواردی پیدا کنید. بسیار مهم است که حفره استخوانی جای دندان در طول کشیدن دندان حفظ شود. جراح ایمپلنت شما باید مراقب باشد و دانش لازم برای پرداختن به چنین موقعیت هایی را داشته باشد دندان قروچه و فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر می تواند با بیماری لثه ارتباط داشته باشد.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

پس از کشیدن دندان، چه مدت باید برای کاشت ایمپلنت جایگزین صبر کرد؟

بهتر است پس از کشیدن دندانی که بافت اطراف آن بیمار بوده است بلافاصله برای کاشت ایمپلنت جایگزین اقدام کنید. برای حفظ حداکثر کیفیت استخوان حفره برای کاشت موفق ایمپلنت دندانی، هیچ زمانی نباید تلف شود. با این حال، اگر جراح ایمپلنت شما احساس کند که برای بهبود بیماری، لازم است مقداری زمان داده شود، باید دستور العمل وی را دنبال کنید. آیا این برای کاشت ایمپلنت پس از بیماری پریودنتال ممکن است؟ آیا فردی که بیماری لثه دارد می تواند از ایمپلنت های دندانی بهره مند شود؟

فاصله انداختن بین کشیدن دندان و کاشت ایمپلنت چه مشکلاتی ایجاد میکند؟

  • مشکل در غذا خوردن، نوشیدن، حرف زدن، و عملکردهای اساسی دندان ها.
  • از دست رفتن اعتماد به نفس در اجتماع.
  • از دست رفتن عزت نفس.
  • جابجا شدن و کج شدن دندان ها به سمت فضای حفره خالی دندان که با از دست رفتن دندان به جای مانده است و باعث خواهد شد قرار دادن جایگزین به جای آن در آینده دشوار شود.
  • گیر کردن ذرات غذا در فضای خالی که منجر به بروز بیماری لثه و استخوان خواهد شد.
  • بیرون آمدن و رشد بیش از حد و بلند شدن دندان های مقابل که باعث خواهد شد ظاهر بدی داشته باشند و در نهایت لق و جابجا شوند.
  • مشکلات در تماس های معمولی دندان ها و بایت.
  • از دست رفتن و تحلیل رفتن استخوان فک.
کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

اگر استخوان فک در نتیجه بیماری پریودنتال آسیب ببیند آیا شانس دریافت ایمپلنت وجود دارد؟

سالم بودن استخوان حفره داخل فک برای کاشت موفق ایمپلنت های دندانی لازم است و با کشیدن هر چه سریع تر دندان بیمار باید حفظ شود. اگر بیماری پریودنتال پیشرفت کند و به استخوان فک آسیب برساند، احتمالاً نیاز است طی فرایند پیوند، استخوان مصنوعی اضافی به آن افزوده شود تا استخوان سالم حفره احیاء شود. برای کاشت ایمپلنت های دندانی پس از بیماری پریودنتال، جراح ایمپلنت شما با دقت شرایط، ارتفاع، و کیفیت استخوان را بررسی خواهد کرد، و تصمیم خواهد گرفت قبل از کاشت ایمپلنت دندانی، جایگذاری استخوان مصنوعی نیاز است یا خیر.

بیماری پریودنتال چیست؟

بیماری پریودنتال شایع ترین بیماری مزمن در سراسر دنیا است. بیماری پریودنتال که بیماری لثه نیز نامیده می شود، علت اصلی از دست رفتن دندان است. بیماری لثه زمانی آغاز می شود که باکتری های طبیعی دهان روی دندان ها شکل می گیرند، جایی که خط لثه ها با دندان ها برخورد پیدا می کند. در واکنش به تجمع باکتری ها در خط بثه ها، لثه ها ملتهب می شوند. مشخصه ویژه مرحله ابتدایی بیماری تورم لثه ها است که ژینژیویت نامیده می شود. در طول “ژینژیویت” تجمع باکتری ها  در بالای خط لثه ها صورت می گیرد. ژینژیویت پیشرفت می کند تا به پریودنتیت تبدیل می شود، زمانی که باکتری ها اتصال لثه ها به دندان ها را از بین می برند و رو به پایین و به سمت زیر خط لثه ها حرکت می کنند، آنجا را تخریب می کنند و موجب خوردگی استخوان حمایت کننده دندان می شوند. بنابراین، اگر شما بیماری پریودنتال را دارید، آیا این بیماری به همین سادگی است یا خیر؟

بیماری لثه پیچیده و خود ایمنی است

بیماری پریودنتال ساده نیست، بلکه بیشتر یک بیماری پیچیده خود ایمنی است. وقتی باکتری ها (با نام مستعار “پلاک” یا “تارتار”) زیر خط لثه تجمع می کنند، از خود سم آزاد می کنند و می توانند موجب التهاب استخوان و لثه شوند. باکتری ها و سموم از طریق بافت نازک تر زیر خط لثه می توانند وارد جریان خون نیز شوند و باعث بروز دیگر بیماری های سیستمیک شوند یا به آنها ربط داشته باشند. در طول روند پیشرفت بیماری لثه، سیستم ایمنی شروع به چرخش در برابر دندان ها می کند. سیستم ایمنی بدن حمله به دندان ها را آغاز می کند، وضعیتی که در آن استخوان از اطراف دندان ها تحلیل می رود و در نهایت دندان ها سست می شوند و می افتند.

گاهی اوقات بیماری همه دندان ها را مورد حمله قرار می دهد، اما اغلب تنها چند دندان درگیر می شوند. بیماری پریودنتال همه افراد را، و همه افراد را نیز به یک صورت تحت تأثیر قرار نمی دهد. در حقیقت، برخی افراد که بهداشت دهانی خود را به خوبی رعایت نمی کنند، ممکن است تنها شکل خفیفی از ژینژیویت را بگیرند که هرگز پیشرفت نمی کند و به پریودنتیت بازگشت ناپذیر تبدیل نمی شود. بیماری پریودنتال، مانند برخی دیگر از بیماری های خود ایمنی، دارای یک مؤلفه ژنتیکی نیز هست، زیرا افراد خاص بیشتر از دیگران به آنها مبتلا می شوند.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

عواملی که موجب وخیم تر شدن بیماری پرودنتال می شوند:

  • مصرف تنباکو
  • ژنتیک
  • استرس
  • داروها
  • دندان قروچه (ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر)
  • دیابت ها
  • تعذیه ضعیف

سلامت لثه و رژیم غذایی

رژیم غذایی در کنترل بیماری پریودنتال از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا باکتری های موجود در دهان از قند موجود در آنچه می خورید تغذیه می کنند و از آن برای تولید انرژی و تولید مثل استفاده می کنند. وقتی بهداشت دهان ضعیف باشد و رژیم غذایی سرشار از قند باشد، رشد باکتری هایی افزایش پیدا می کند که باعث پیشرفت بیماری می شوند. استرس نیز عامل اصلی است. استرس + قند = کاهش اسیدیته دهان و افزایش بیماری لثه.

بدن انسان برای کمک به سوخت و ساز خود به ویتامین ها و مواد معدنی نیاز دارد. رژیم غذایی سرشار از فیبر و میوه و سبزیجات به طور طبیعی به معکوس کردن کردن بیماری پریودنتال کمک می کند. اسیدهای چرب ضروری و پروتئین ها، انرژی لازم برای کمک به ساخت سلول های حیاتی را فراهم می کنند. برای معکوس کردن طبیعی روند بیماری لثه، ما باید خود را نظم دهیم تا عادات غذایی سالم تری را حفظ کنیم (از غذاهای فراوری شده دوری کنیم) و استرس را به حداقل برسانیم.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

ویتامین ها و مکمل ها برای بیماری لثه

ویتامین C

ویتامین C یک ویتامین مهم برای داشتن لثه های سالم است. به نظر می رسد که این ویتامین با باکتری ها مبارزه می کند و شکل گیری بافت جدید لثه ها را تحریک می کند. علاوه بر این، ویتامین C التهاب و عفونت را در طول پیشرفت بیماری پریودنتال کاهش می دهد. سبزیجات غنی از ویتامین C شامل پرتقال، گریپ فروت، گوجه، کلم بروکلی، گل کلم، طالبی، توت فرنگی، و مارچوبه اشاره کرد. دوز توصیه شده روزانه ویتامین C سه مرتبه 1000 میلی گرمی است.

دیابت ها یک دسته از بیماری های متابولیک هستند که منجر به بالا رفتن سطح گلوکز خون می شوند و زمانی بروز می یابند که بدن به اندازه کافی انسولین تولید نمی کند یا انسولین را به خوبی استفاده نمی کند. در سراسر دنیا تعداد زیادی از افراد به دیابت مبتلا هستند که از این تعداد شمار زیادی از آنها تشخیص داده نشده باقی مانده اند. از آنجا که دیابت یک بیماری نسبتاً شایع است، پیوسته دندانپزشکان طی کار با بیماران مبتلا به آن مواجه می شوند.

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و انواع آن

دسته بندی دیابت ها بر اساس فرایندهای بیماری زایی صورت می گیرد که می توانند منجر به فقدان مطلق یا فقدان نسبی انسولین شوند، که منجر به بالا رفتن سطح قند خون (هیپرگلیسمی) شوند. انسولین هورمونی است که توسط سلول های بتای لوزالمعده تولید می شود، و برای جذب گلوکز خون توسط سلول ها برای تولید انرژی نیاز است. در صورت فقدان یا کمبود انسولین، یا زمانی که سلول ها به فعالیت های آن غیر حساس می شوند، منجر به بالا رفتن میزان چرخش گلوکز خون می شود. گرچه علل مختلفی برای انواع دیابتی وجود دارد که کمتر شایع هستند، از جمله دیابت در نتیجه مصرف دارو یا مواد شیمیایی خاص، بیماری غدد برون ریز، یا عفونت ها (از جمله ویروس یاخت آماس cytomegalovirus)، اما دو زیر مجموعه دیابت که شیوع بیشتری دارند تحت عناوین دیابت های نوع 1 و 2 شناخته می شوند.

دیابت نوع 1 که پیش از این تحت عنوان دیابت نوجوانی شناخته می شد، نوعی بیماری خود ایمنی مزمن است که در آن سلول های بتا در پانکراس (لوزالمعده) انسولین اندک، یا هیچ انسولینی تولید نمی کنند. تخریب خود ایمنی سلول های بتا شایع ترین دلیل است، اگرچه هر گونه از بین رفتن بافت پانکراس (مانند پانکراتیت، برداشت پانکراس با جراحی) می تواند منجر به وابستگی به انسولین شود. به طور کلی دیابت نوع 1 در افراد کم سن تر (معمولاً کمتر از 25 سال) تشخیص داده می شود و پیش زمینه ژنتیکی قوی دارد. در افرادی که دیابت نوع 1 دارند لازم است انسولین تزریق شود تا سطح قند خون آنها تنظیم شود.

در مقایسه، دیابت نوع 2، 85 تا 90 درصد یا حتی بیشتر از موارد ابتلا به دیابت را تشکیل می دهند و یکی از شایع ترین انواع دیابت های مزمن، و یکی از علل اصلی مرگ و ناتوانی در سراسر دنیا است. مشخصه ویژه دیابت نوع 2 کاهش واکنش بافت های هدف به انسولین، لزوم افزایش سطح انسولین برای داشتن واکنش کافی، بی نظمی تولید انسولین، و مقاومت به انسولین است. دیابت نوع 2 با کاهش وزن شدید، عدم تحرک جسمی، سابقه خانوادگی دیابت و برخی قومیت های خاص همراه است. گرچه برخی افراد مبتلا به دیابت نوع 2 با رژیم غذایی، ورزش، و کاهش وزن می توانند کمک کنند کنترل گلیسمی آنها بهبود پیدا کند، اما ممکن است بیماران به سنتز کننده های انسولین نیاز داشته باشند که کمک می کنند بافت های پیرامونی گلوکز را جذب کنند (از جمله بیگوآنیدها biguanides  (متفورمین metformin) یا تیازولیدیندیون thiazolidinediones) یا مواد خوراکی هیپوگلیسمیک که هر دو آزادسازی انسولین را تحریک می کنند (از جمله ترشحات انسولین مانند سولفونیل اوره).

نوع دیگر دیابت بارداری است، وضعیت عدم ثبات سطح گلوکز که در زنان بارداری اتفاق می افتد که در شرایط غیر بارداری دیابت ندارند. دیابت بارداری که در نیمه دوم بارداری اتفاق می افتد، در نتیجه هورمون های جفتی بروز پیدا می کند، و منجر به بروز مقاومت به انسولین و کمبود نسبی انسولین می شود. گرچه دیابت بارداری واقعی در طول دوره پس از زایمان برطرف می شود، اما افرادی که دیابت بارداری داشته اند بعداً در طول زندگی خود بیشتر در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع 2 هستند.

اصطلاح “پیش از دیابت” زمانی استفاده می شود که سطوح گلوکز خون بالاتر از حد معمول است، اما برای تشخیص رسمی دیابت به اندازه کافی بالا نیست. “پیش از دیابت” به این معناست که فرد بیشتر در معرض پیشرفت دیابت نوع 2، و نیز بالا رفتن خطر بیماری قلبی و سکته قرار دارد.

گرچه تغییر سبک زندگی شامل کاهش وزن و احتمام ورزیدن به فعالیت های جسمی متوسط می تواند به افراد مبتلا به پیش از دیابت کمک کند بالا رفتن سطح قند خون را به تأخیر بیندازند یا از بروز آن پیشگیری نمایند، اما تخمین زده شده است که حدود 90 درصد از افرادی که به پیش از دیابت مبتلا هستند از آن مطلع نیستند.

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و بیماری دهان و دندان

علائم و نشانه های دیابت

علائم اولیه دیابت عبارتند از افزایش تشنگی و تعداد دفعات ادرار کردن. دیگر علائم و نشانه ها عبارتند از کاهش وزن بی دلیل، خستگی، تاری دید، افزایش گرسنگی، و زخم هایی که بهبود پیدا نمی کنند.

به طور کلی برای تشخیص دیابت و پیش از دیابت از آزمایش های خون استفاده می شود. تست هایی که استفاده می شوند عبارتند از هموگلوبین A1c، که میزانی برای گلیکوزیلاسیون مولکول های هموگلوبین است، اندازه گیری قند خون ناشتا، و/ یا تست مقاومت انسولین خوراکی است.

مشکلات ناشی از ابتلا به دیابت

به مرور زمان، افرادی که به دیابت مبتلا هستند، آسیب های پیش رونده به اعصاب و عروق خونی را در نتیجه بالا رفتن سطح گردش گلوکز تجربه می کنند، که می تواند موجب افزایش بروز و وخامت مشکلاتی مانند بیماری قلبی، سکته، بیماری های کلیوی، کوری، بیماری های دهان و دندان، و قطع عضو شوند. بعلاوه، دیابت می تواند موجب بالا رفتن احتمال ابتلا به بیماری های دیگر، اختلال در حرکت، افسردگی، و بروز مشکلاتی در طول بارداری شود.

کنترل گلوکز

سه مشکل شایعی ممکن است اتفاق بیفتند وقتی سطوح گلوکز تحت کنترل نیستند عبارتند از هیپوگلیسمی (بالا رفتن قند خون)، هایپرگلیسمی (پایین آمدن قند خون)، و کتواسیدوز (یکی از عوارض خطرناک دیابت که  زمانی رخ می دهد که بدن مقدار زیادی اسید به نام کتون در داخل خون تولید می کند).

هیپوگلیسمی شرایطی است که در آن سطوح گلوکز خون به کمتر از حد طبیعی کاهش پیدا می کند. برای بسیاری از افرادی که دیابت دارند، به این معناست که سطح گلوکز خون 70 میلی گرم/ دسیلیتر (mg/dL) یا کمتر است. علاوه بر این، هیپوگلیسمی ممکن است تحت عنوان “شوک انسولین” یا “واکنش انسولین”  اشاره شود. اگر هیپوگلیسمی درمان نشود می تواند منجر به بیهوشی، کما، و یا مرگ شود.

موقعیت های مختلفی وجود دارند که می توانند منجر به هیپوگلیسمی شوند:

  • تأثیر سوء انسولین یا دیگر داروهای دیابت.
  • قطع دریافت مواد غذایی (گرفتن نوبت دندانپزشکی، بیماری/ تهوع، استفراق، اسهال، حذف کردن یا به تأخیر انداختن یک وعده غذایی، و غیره)
  • نوشیدن مقدار زیادی الکل بیشتر از مقدار غذای صرف شده.
  • و افزایش دور از انتظار/ برنامه ریزی نشده فعالیت های بدنی.

علائم و نشانه ها. علائم هیپوگلیسمی می توانند شامل تغییر در وضعیت ذهنی یا احساسی، یا علائم جسمی باشد.

علائم هیپوگلیسمی خفیف تا متوسط: لرز، عرق، ضربان قلب سریع یا غیر عادی، سر گیجه یا سبکی سر، گرسنگی، عصبانیت، تغییر در رفتار یا شخصیت، سوزن سوزن شدن یا بی حسی لب ها یا زبان، خواب آلودگی، تاری دید، از دست رفتن هماهنگی بدن، سر درد، ضعف، مشکل در تمرکز، گیجی، رنگ پریدگی، تحریک پذیری، خشونت و بداخلاقی.

علائم هیپوگلیسمی شدید: ناتوانی در خوردن یا نوشیدن، صرع یا تشنج، بیهوشی.

درمان هیپوگلیسمی. اگر مشکوک به هیپوگلیسمی هستید، هر چه سریع تر باید درمان صورت بگیرد:

  • سطوح قند خون بیمار را با استفاده از گلوکومتر اندازه گیری کنید. سطوح کمتر از 70 mg/dL نشان دهنده هیپوگلیسمی هستند.
  • 15 تا 20 گرم کربوهیدرات خوراکی برای خوردن یا نوشیدن به بیمار بدهید، از جمله:
    • چهار عدد قرص گلوکز یا یک ژل گلوکز.
    • نصف فنجان آب میوه یا نمک معمولی (غیر رژیمی)
    • یک قاشق غذا خوری شکر؛ عسل، یا شیره ذرت
    • 8 اونس شیر یک درصد چربی
    • آبنبات سفت، پاستیل، شیرینی که از صمغ عربی تهیه شده است.
    • دو قاشق غذا خوری کشمش.

(توجه داشته باشید که افرادی که به طور همزمان بیماری کلیوی نیز دارند برای 15 گرم کربوهیدرات نباید آبمیوه بنوشند، زیرا حجم پتاسیم بالایی دارد. سیب، انگور، آب قره قاط جایگزین های خوبی هستند.)

  • 15 دقیقه صبر کنید سپس سطوح گلوکز خون را مجدداً چک کنید.
  • این گام ها را مجدداً تکرار کنید تعا سطوح گلوکز خون به بالای 70 mg/dL برسند.

در موارد وخیم، هیپوگلیسمی می تواند موجب بیهوشی، تشنج، یا کما شود. اگر بیمار دندانپزشکی هشیار نیست یا نمی تواند چیزی بخورد یا بنوشد، کمک های پزشکی اورژانسی باید ارائه شوند. گلوکاگون تزریقی، که به صورت تجویزی در دسترس است، به کبد پیغام می دهد که درون جریان خون گلوکز آزاد کند و می تواند به رساندن سطوح قند خون به سطح معمولی در موارد اورژانسی کمک کند. تا زمانی که منتظر هستید تا کمک برسد، می توانید گلوکاگون را تزریق کنید.

هایپرگلیسمی زمانی اتفاق می افتد که سطوح قند خون به صورت غیر عادی بالا هستند. این اتفاق هر زمانی ممکن است رخ دهد که انسولین به مقدار کافی در جریان خون وجود ندارد یا بدن به درستی از انسولین استفاده نمی کند.

شرایط متعددی هستند که می توانند منجر به هایپرگلیسمی شوند (از جمله پانکراتیت، سندروم کوشینگ، سرطان پانکراس، نارسایی هورمون های آدرنال)، اما این اساساً علامت دیابت است. اگر هایپرگلیسمی درمان نشود می تواند به سیستم های قلبی عروقی، جریان خون، یا عصبی، کلیه ها و چشم ها آسیب برساند. علاوه بر این، می تواند منجر به کند شدن روند بهبود زخم شود. در موارد جدی تر، هایپرگلیسمی شدید یا طولانی مدت می تواند منجر به بروز شرایطی به نام کتواسیدوز شود که می تواند زندگی فرد را به خطر بیندازد.

شرایط متعددی هستند که می توانند منجر به هایپرگلیسمی در افراد دیابتی شوند:

  • سطوح پایین انسولین، که می توانند یا زمانی اتفاق بیفتند که انسولین به مقدار کافی استفاده نمی شود (مانند اشتباه در اندازه گیری مقدار انسولین تزریق شده یا اختلال عملکرد پمپ انسولین) یا زمانی که انسولین توسط بدن به صورت مؤثر استفاده نمی شود.
  • خوردن بیشتر از مقدار برنامه ریزی شده، یا ورزش کردن کمتر از مقدار برنامه ریزی شده، بر اساس مقدار انسولین دریافت شده.
  • استرس، چه جسمی (مانند فرایندهای مربوط به بیماری یا مربوط به پزشکی/ دندانپزشکی)، چه روحی (مانند کشمکش، مشکلات شخصی).

علائم و نشانه ها: علائم هایپرگلیسمی عبارتند از:

  • سطوح بالای قند در اوره
  • تکرر ادرار
  • افزایش تشنگی
  • خستگی
  • تاری دید

درمان هایپرگلیسمی. تغییرات در سبک زندگی، از جمله بالا بردن فعالیت بدنی یا داشتن رژیم غذایی سالم و حاوی پروتئین کافی، ممکن است به کنترل هایپرگلیسمی کمک کنند.

(توجه داشته باشید افرادی که سطح گلوکز خون آنها بالاتر از 240 mg/dL است باید اوره آنها برای کتون ها مورد بررسی قرار بگیرد. اگر کتون ها وجود داشته باشند، فرد نباید ورزش کند و باید با پزشک خود مشورت کند تا راه های دیگر کاهش سطح قند خون را به وی آموزش دهد.) اگر این تغییرات به حل مشکل هایپرگلیسمی کمک نکنند، ممکن است پزشک داروهای کنونی شما را تغییر دهد یا داروی جدیدی برای شما تجویز کند تا سطوح گلوکز شما را بهتر کنترل نماید.

کتواسیدوز دیایتی. کتواسیدوز دیابتی یکی از شرایط جدی است زمانی می تواند بروز پیدا کند که انسولین به اندازه کافی وجود ندارد تا به بدن کمک کند از گلوکز به اندازه کافی استفاده کند.

کتوسیدوز دیابتی زمانی گسترش می یابد که تعادل بین گلوکز و میزان انسولین به خوبی تحت کنترل قرار نداشته باشد. عموماً بدن گلوکز را متابولیسم می کند تا انرژی تولید کند. وقتی سطح انسولین خیلی پایین باشد، بدن برای تولید انرژی در عوض شروع به در هم شکستن سلول های چربی می کند، که منجر به تولید کتون های اسیدی در خون می شود. تشکیل کتون ها در خون می تواند سمی باشد.

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و بیماری دهان و دندان

اگر هیچ مداخله ای صورت نگیرد، که معمولاً باید در بیمارستان انجام شود، کما و مرگ می توانند اتفاق بیفتند.

علائم و نشانه ها. علائم کتواکسیدوز عبارتند از:

·        دهان بوی میوه می دهد.

·        خشکی شدید دهان.

·        بالا رفتن سطح گلوکز خون.

·        بالا رفتن سطح کتون در ادرار.

·        ادرار کردن مکرر.

·        تنگی نفس.

·        احساس خستگی مداوم.

·        خشکی و قرمزی غیر عادی پوست.

·        تهوع، استفراق، و دردهای شکمی.

·        دشواری در تمرکز یا گیجی.

درمان. اگر وجود کتواکسیدوز مشکوک باشد، فردی که علائم دارد، باید به نزدیک ترین مرکز اورژانس رسانده شود یا پزشک بلافاصله برای معاینه بیمار آورده شود.

نظارت روی سطوح گلوکز. سطوح گلوکز خون می توانند با استفاده از یک قطره از خون در منزل چک شوند. گلوکومتر برای استفاده در موقعیت های مختلف طراحی شده است، از جمله منزل، مطب های دندانپزشکی، و غیره. از آنجا که قرار است از آنها در افراد متعدد استفاده شود، آنها به گونه ای طراحی شده اند که بین استفاده ها به راحتی کاملاً تمیز و ضد عفونی می شوند تا از انتشار عوامل بیماری زا از طریق خون پیشگیری شود. پس از هر بار استفاده، ابزار باید بر اساس دستور العمل های شرکت تولید کننده پاکسازی و ضد عفونی شود.

افراد باید با استفاده از گلوکومتر آشنا باشند تا از خطاهایی پرهیز شود که می توانند روی عدد خوانده شده تأثیر بگذارند، از جمله استفاده نادرست، مشکل با ابزار، یا شناساگرهایی که با ابزار استفاده می شوند، یا مشکلات محیطی مانند کمبود نور. خواندن اشتباه عدد ممکن است زمانی اتفاق بیفتد که نمونه خون بسیار کوچک باشد؛ از محلی گرفته شده باشد که مد نظر شرکت تولید کننده نیست؛ به درستی روی نوار قرار نگرفته است، یا آلوده است.

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و بیماری دهان و دندان

بیماری پریودنتال و دیابت

بیماری دیابت عموماً در افرادی مشاهده می شود که دیابت دارند، و یکی از مشکلات دیابت تلقی می شود. جالب است که، ارتباط بین دیابت و بیماری پریودنتال مشاهده شده است که دو طرفه است، به این معنا که هایپرگلیسمی روی سلامت دهان تأثیر می گذارد، در حالی که پریودنتیت روی کنترل گلیسمیک تأثیر می گذارد (مثلاً HbA1c را افزایش می دهد). علاوه بر این، تحقیقات حاکی از این هستند که پریودنتیت با عدم گلیسمیک منظم همراه است، اما شواهد ناهماهنگ هستند، بویژه در بیمارانی که دیابت نوع 1 دارند. اکثر تحقیقات نشان دهنده ارتباط بین بیماری پریودنتال و بالا رفتن خطر مشکلات مرتبط با دیابت هستند.

دیابت و کشیدن سیگار هد دو ریسک فاکتورهای پریودنتیت تلقی می شوند. شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه، کشیدن سیگار و دیابت ممکن است اثر گذاری مضاعف داشته باشند، گرچه بواسطه بروز تغییرات در میکروبیوم دهان، واکنش های التهابی، مکانیزم های مسئول این مشکل هنوز مشخص نیستند و حتی در مقایسه افراد دیابتی با افراد غیر دیابتی، گزارش داده نشده است که سلامت پریودنتال پیوسته تغییر کرده باشد.

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و بیماری دهان و دندان

درمان پریودنتال و کنترل گلیسمیک

شواهد متناقض اما گویا وجود دارند مبنی بر اینکه، درمان های پریودنتال، شامل جرمگیری و تسطیح سطح ریشه (روت پلنینگ) ممکن است منجر به بهبود کنترل گلیسمیک شوند. در یک تحقیق مشخص شد پریودنتیت با سطوح بالاتر HbA1c و بدتر شدن مشکلات مرتبط با دیابت در افرادی که دیابت نوع 2 دارند همراه است (البته شواهد کافی برای ارزیابی تأثیر پریودنتیت روی کنترل گلیسمیک در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 وجود نداشته است). درمان پریودنتال (از جمله جرمگیری و تسطیح سطح ریشه) به میزان چشمگیری موجب کاهش سطوح HbA1c در سه ماه می شود، البته در 6 ماه این کاهش بیشتر نیز می شود. به طور کلی این اتفاق نظر وجود دارد که بیمارانی که دیابت دارند در کنار کارهای بهداشتی دهان که در منزل انجام می دهند می توانند از مزایای درمان پریودنتال نیز بهره مند شوند.

 

ملاحظات دندانپزشکی برای بیماران دیابتی

دیابت می تواند در همه افراد و در همه سنین بروز پیدا کند. مانند همه بیماران دیگر، دندانپزشک باید سوابق پزشکی بیمار را بررسی نماید و علائم حیاتی را بگیرد، و علائم و نشانه های عدم کنترل دیابت را بررسی نماید، که ممکن است شایع باشند. نمود ظاهری دیابت کنترل نشده در دهان عبارت است از خشکی دهان، حس سوزش داخل دهان، بهبود ناقص یا با تأخیر زخم های دهانی، افزایش بروز عفونت های وخیم، عفونت های ثانویه با کاندیدیاز، بزرگ شدن غدد بزاقی پاراتیروئید، ژینژیویت، و/ یا پریودنتیت.

به طور کلی، توصیه می شود مراجعات مبتلایان به دیابت صبح انجام شود زیرا معمولاً سطح کورتیزول درون زاد در این زمان بالاتر است؛ زیرا کورتیوزل موجب بالا رفتن سطح قند خون می شود و خطر هیپوگلیسمی پایین تر است. برای بیمارانی که از درمان های انسولین با اثر کوتاه و/ یا بلند استفاده می کنند، جلسات باید به گونه ای برنامه ریزی شوند که همزمان با اوج عملکرد انسولین نباشد، زیرا موجب افزایش خطر هیپوگلیسمی می شود.

حتما باید بیمار قلب از مراجعه وعده غذایی معمول خود را خورده باشد و داروهای خود را طبق برنامه مصرف کرده باشد. اگر جلسه درمان دندانپزشکی به گونه ای برنامه ریزی شده باشد که انتظار برود برنامه غذایی بیمار تغییر کند، لازم است دوز داروهای داروی بیمار با مشورت پزشک او تغییر کند. بیمارانی که دیابت آنها به خوبی تحت کنترل است معمولاً می توانند برای اکثر فرایندهای جراحی طبق معمول مدیریت شوند. اگر مصرف غذای بیماران تحت تأثیر جراحی دهان و دندان قرار بگیرد، یک برنامه برای ایجاد تعادل در داروهای دیابت و مصرف غذا باید از قبل ریخته شود.

دندانپزشکان هنگام درمان بیماران دیابتی که بیماری آنها مقداری تحت کنترل است، باید با احتیاط برخورد کنند. تشخیص بالینی خوب ضروری است زیرا در برخی موقعیت ها درمان های انتخابی دندانی نیاز است به تعویق بیفتند تا زمانی که دیابت بیمار به ثبات و کنترل بهتری برسد. ایمپلنت های دندانی می توانند در بیمارانی کار گذاشته شوند که دیابت آنها به خوبی تحت کنترل است و احتمالاً در افرادی که بیماری آنها تا حد متوسط تحت کنترل باشد. با این حال، نتایج کارگذاری ایمپلنت در بیمارانی که دیابت آنها به خوبی تحت کنترل نیست، قابل پیش بینی نیست، و در صورت امکان باید اجتناب شود.

همکاری با پزشک بیمار ممکن است لازم باشد تا وضعیت سلامت بیمار مشخص شود و طرح درمان دندانپزشکی خوبی می تواند بدون هیچ خطری و با بیشترین تأثیر ریخته شود. پزشک باید نتایج آزمایش خون بیمار را در اختیار دندانپزشک قرار دهد و قبل از فرایند دندانپزشکی وی را از مشکلات دیابتی بیمار مطلع سازد. ممکن است لازم باید پزشک در داروهای بیمار تغییراتی بدهد.

وقتی بیماری لثه به مرحله پیشرفته می رسد (پریودنتیت) دندان های شما در معرض خطر قرار دارند. در این مرحله، الیاف پریودنتال لیگامان و بافت استخوانی که دندان را احاطه کرده اند تخریب شده اند، و حتی ممکن است روند از دست رفتن دندان های شما آغاز شود. اگر بیماری با درمان های غیر جراحی مانند جرمگیری و تسطیح سطح ریشه قابل کنترل نباشد، ممکن است جراحی فلپ پریودنتال بهترین گزینه درمانی برای شما باشد.

امروزه جراحی فلپ روش برتر و پیشرو برای درمان و ترمیم پاکت های پریودنتال است. پاکت پریودنتال چیست؟ آنها بخش هایی زیر خط لثه هستند، جایی که بافت لثه از دندان جدا شده است، و باعث می شود یک فضای غیر قابل تمیز شدن بوجود بیاید، جایی که باکتری های مضر می توانند تکثیر شوند. این باکتری ها منجر به التهاب بافت ها، و در نتیجه حساسیت، خونریزی، و درد می شوند. این مشکلات اگر بدون درمان باقی بمانند، می توانند میزبان مشکلاتی شامل بیماری لثه، از دست رفتن ساختار استخوانی حمایت کننده دندان، و احتمالاً حتی مشکلات سیستمیک (کل بدن) شوند.

وقتی پاکت های پریودنتال پیشرفت می کنند، گام نخست برای درمان آنها معمولاً از طریق پاکسازی و جرمگیری (که تحت عنوان رسوب زدایی ریشه نیز نامیده می شود) با ابزارهای دستی یا آلتراسونیک است. اگر این درمان مؤثر واقع نشود، جراحی پریودنتال انجام خواهد شد. جراحی فلپ درمانی برای بیماری پریودنتال نیست- بلکه کمک می کند فضایی ایجاد شود که راحت تر بتوان سلامت پریودنتال را حفظ کرد. و حتی اگر شما مستعد بیماری لثه باشید، درمان های تخصصی مناسب و مراقبت های منظم در منزل می توانند کمک کنند تا حد امکان لثه های خود را برای مدت زمان طولانی تری سالم نگه دارید.

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

اهداف جراحی فلپ

یکی از اهداف اصلی جراحی فلپ حذف یا کاهش خود پاکت ها است. برای دسترسی به آن، یک برش فلپ مانند در بافت لثه ایجاد می شود. این اجازه می دهد بافت بیمار از داخل پاکت برداشته شود و امکان دسترسی به سطوح ریشه دندان را برای پاکسازی کامل فراهم می آورد، که به حذف پلاک ها و رسوب های مضر کمک می کنند. پس از آن فلپ بسته می شود و آن منطقه سیل می شود. این باعث می شود روند بهبود آغاز شود، که به سرعت اتفاق می افتد.

هدف دیگر بازسازی و بازتولید الیاف پریودنتال لیگامان و بافت استخوانی است که ممکن است در نتیجه بیماری از دست رفته باشد. تکنیک های متعددی ممکن است برای انجام این کار استفاده شوند، از جمله روش های پیشرفته پیوند استخوان و مواد شیمیایی که تحت عنوان فاکتورهای رشد شناخته می شوند. این رویکردها کمک می کنند لثه ها به شکل و عملکرد طبیعی و عادی خود برگردند و ترمیم شوند، و موجب ارتقاء دندان هایی سالم و ایمن می شوند.

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

فرایند جراحی فلپ

جراحی فلپ عموماً با بی حسی کامل انجام می شود، که گاهی اوقات همراه با داروهای ضد اضطراب خوراکی استفاده می شوند؛ یا به جای آنها ممکن است از آرام بخش هایی استفاده شود که داخل ورید تزریق می شوند و هشیاری فرد حفظ می شود. پس از آنکه بی حس کننده اثر می کند، برش کوچکی ایجاد می شود تا لثه ها از دندان ها جدا شوند. بافت بیرونی لثه به آرامی رو به عقب تا زده می شود تا امکان دسترسی به ریشه ها و الیاف پریودنتال لیگامانی و بافت استخوان وجود داشته باشد.

سپس، بافت ملتهب لثه می تواند برداشته شود، و ریشه های دندان ها می توانند پاکسازی شوند؛ در صورت نیاز، منطقه نیز می تواند با آنتی بیوتیک ها یا داروهای دیگر درمان شود. نقائص استخوان ها می توانند با مواد پیوندی (از جای دیگری از بدن یا با مواد ساخته دست انسان) ترمیم شوند و احیاء صحیح الیاف پریودنتال لیگامان می تواند با روش های فیزیکی (غشاء) و شیمیایی (فاکتورهای رشد) ترغیب شوند. ممکن است دندانپزشک یک غشاء روی استخوان پیوندی قرار دهد تا به رشد مجدد استخوان کمک کند، البته ممکن است غشاء بعداً برداشته شود. ممکن است استخوان صاف و صیقلی شود و به گونه ای شکل داده شود که پلاک های دندانی جای کمتری برای رشد داشته باشند. در نهایت، برش بسته می شود و فرایند تکمیل می شود.

پس از جراحی چه انتظاری می توان داشت؟

عموماً تنها چند روز طول می کشد تا روند بهبود فرایند جراحی فلپ انجام شود. حتماً دستور العمل های مراقبت های خانگی که دندانپزشک یا جراح دهان و دندان شما داده است را دنبال کنید. اگر هر پرسشی در مورد این دستورالعمل ها دارید، با دندانپزشک یا جراح خود تماس بگیرید. توصیه های کلی که کمک می کنند سرعت روند بهبود بیشتر شود عبارتند از:

  • داروهای مسکن خود بر اساس تجویز پزشک خود مصرف کنید.
  • پس از 24 ساعت، می توانید دهان خود را چند مرتبه در طول روز با آب و نمک به آرامی شستشو دهید تا تورم و درد را تسکین دهید.
  • گاز استریل را قبل از آنکه غرق در خون شود تعویض کنید.
  • پس از جراحی آرام باشید. فعالیت های فیزیکی شدید ممکن است خونریزی را افزایش دهد.
  • غذاهای نرم مانند ژلاتین، پودینگ، یا سوپ سبک بخورید. به تدریج و به بهبود منطقه جراحی، غذاهای جامد را به رژیم غذایی خود اضافه کنید. تخت دراز نکشید. این ممکن است موجب طولانی شدن خونریزی شود. زیر سر خود را با یک بالش اضافی بالا بیاورید.
  • به مسواک زدن آرام و با دقت دندان ها و زبان خود ادامه دهید.
  • یک تکه یخ یا کیسه آب سرد روی منطقه بیرون دهان خود اعمال کنید زیرا به کاهش درد و تورم صورت شما کمک می کند.
  • از انجام حرکات مکیدن مانند استفاده از نی خودداری کنید.
  • سیگار نکشید.

چند روز پس از فرایند دندانپزشک بخیه ها را برخواهد داشت.

این فرایند چقدر خوب می تواند عمل کند؟

اگر پس از فرایند بهداشت دهان را به خوبی رعایت کنید، فرایند فلپ اجازه خواهد داد دندان ها و لثه های خود را بهتر پاکسازی کنید. لثه های شما باید مجدداً صورتی و سالم شوند.

آیا تاکنون با خوردن یک تکه بستنی یا گذاشتن یک قاشق سوپ داغ در دندان های خود احساس درد و ناراحتی داشته اید؟ اگر اینطور است، شما تنها نیستید. گرچه دردی که با غذاهای سرد یا داغ بوجو می آید می تواند علامت و نشانه حفره و پوسیدگی دندان باشد، اما در افرادی که دندان های حساسی دارند نیز شایع است.

حساسیت دندان یا “حساسیت بیش از حد عاج دندان” دقیقاً چیزی است که به نظر می رسد: درد یا ناراحتی در دندان به عنوان یک واکنش به محرک های خاص، مانند دماهای بالا یا پایین.

این ممکن است مشکل موقتی یا مزمن باشد، و در یک فرد می تواند یک، چندین، یا همه دندان ها را تحت تأثیر قرار دهد. این مشکل می تواند علت های متفاوت و متعددی داشته باشد، اما در اکثر موارد، حساسیت دندان ها به راحتی و با ایجاد تغییراتی در بهداشت دهانی قابل برطرف شدن است.

 

علائم و نشانه های حساسیت دندان ها

افرادی که حساسیت دندان دارند ممکن است درد و ناراحتی را در واکنش به محرک های خاصی تجربه کنند. ممکن است شما در ریشه های دندان هایی که تحت تأثیر قرار گرفته اند درد احساس کنید. شایع ترین محرک ها عبارتند از:

  • غذاها و نوشیدنی های داغ
  • غذاها و نوشیدنی های سرد
  • هوای سرد
  • غذاها و نوشیدنی های شیرین
  • غذاها و نوشیدنی های اسیدی
  • آب سرد، مخصوصاً در طول پاکسازی های معمول دندانی
  • مسواک زدن و کشیدن نخ دندان
  • دهانشویه های بر پایه الکل

علائم و نشانه های شما ممکن است به مرور زمان و بدون هیچ دلیل مشخصی از بین بروند. آنها می توانند خفیف تا شدید باشند.

حساسیت دندانها

حساسیت دندانها

علل حساسیت دندان ها

برخی افراد به خاطر داشتن مینای دندان نازک تر، به صورت طبیعی دندان های حساس تری نسبت به افراد دیگر دارند. مینای دندان بیرونی ترین لایه دندان است که از آن محافظت می کند. در برخی موارد، مینای دندان ها می تواند در نتیجه عوام زیر ساییده شود:

  • خیلی محکم مسواک زدن دندان ها
  • استفاده از مسواک های سفت
  • دندان قروچه شبانه
  • خوردن و نوشیدن مداوم غذاها و مایعات اسیدی

گاهی اوقات، شرایط دیگری نیز وجود دارند که می توانند منجر به حساسیت دندان ها شوند. به عنوان مثال، رفلاکس اسید معده می تواند باعث شود اسید از معده و مری بالا بیاید، و به مرور زمان موجب خوردگی و ساییدگی دندان ها شود. شرایطی که منجر به تهوع مکرر می شوند- از جمله گاستروپارزیسgastroparesis  (التهاب معده و مری) و بولیمیاbulimia  (پر خوری)- می توانند باعث شوند اسید موجب خوردگی مینای دندان ها شود.

تحلیل لثه می تواند بخش هایی از دندان ها را بدون پوشش و محافظ کند که باعث حساسیت دندان ها می شود.

پوسیدگی، ترک خوردگی، شکستگی، و لب پر شدگی دندان ها، و ساییده شدن پر شدگی دندان ها یا روکش ها می تواند عاج دندان را در معرض محیط دهان قرار دهد، و منجر به بروز حساسیت شود. در این صورت، احتمال دارد که شما به جای همه دهان، در یک دندان خاص یا منطقه خاص از دهان حساسیت داشته باشید.

پس از انجام برخی فرایندهای دندانپزشکی مانند پر کردن دندان، روکش کردن آن، یا بلیچینگ دندان ها ممکن است به طور موقت حساسیت دندان ها را تجربه کنید. در این صورت، حساسیت به یک یا دو دندان مجاور دندانی محدود می شود که فرایند دندانپزشکی روی آن انجام شده است. این معمولاً پس از چند روز برطرف می شود.

 

حساسیت دندانها

حساسیت دندانها

تشخیص حساسیت دندان ها از چه طریقی انجام می شود؟

اگر حساسیت دندان ها را برای نخستین مرتبه تجربه می کنید، به دندانپزشک مراجعه کنید. دندانپزشک می تواند سلامت دندان های شما را مورد بررسی قرار دهد و به دنبال مشکلات احتمالی مانند حفره های دندانی، شل شدن پر شدگی دندان، یا تحلیل رفتگی لثه ها باشد که می توانند موجب حساسیت دندان ها شوند.

دندانپزشک ها می توانند این کار را طی پاکسازی های معمول دندانی انجام دهند. آنها دندان ها را پاکسازی خواهند کرد و یک معاینه چشمی انجام خواهند داد. آنها می توانند دندان های شما را با ابزارهای خاص دندانپزشکی لمس کنند تا آنها را از نظر حساسیت بررسی نمایند، علاوه بر این ممکن است گرفتن تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس را برای اطمینان از عدم وجود پوسیدگی های دندانی تجویز کنند.

حساسیت دندانها

حساسیت دندانها

حساسیت دندان ها چگونه درمان می شود؟

اگر حساسیت دندان های شما خفیف باشد، می توانید درمان های OTC را امتحان کنید. خمیر دندانی را انتخاب کنید که برچسب روی آن نشان دهد به صورت ویژه برای دندان های حساس تولید شده است. این خمیر دندان ها هیچ ماده حساسیت زایی ندارند و می توانند مواد بی حس کننده ای داشته باشند که کمک می کنند عبور ناراحتی به اعصاب دندان مسدود شود.

وقتی نوبت به دهانشویه می رسد، نمونه فاقد الکل آن را انتخاب کنید زیرا کمتر باعث آزار دندان های حساس می شوند.

استفاده از مسواک های نرم تر و آرام تر مسواک زدن نیز می تواند کمک کند. مسواک های نرم همین برچسب را خواهند داشت.

لازم است چندین مرتبه از این راهکارها استفاده شود تا مؤثر واقع شوند. ظرف چند هفته شاهد بهبود خواهید بود.

اگر درمان های خانگی کار نکنند، می توانید با دندانپزشک خود در مورد خمیر دندان ها و دهانشویه های تجویزی صحبت کنید. علاوه بر این می توانند روی دندان های حساس شما ژل فلورایده اعمال کنند یا مواد ضد حساسیت تجویز کنند. این کارها می توانند به استحکام بخشیدن به دندان ها و محافظت از دندان های شما کمک کنند.

حساسیت دندانها

حساسیت دندانها

درمان های پزشکی دندان های حساس

اگر شرایط اصلی موجب حساسیت دندان های شما می شوند، لازم است آنها را درمان کنید قبل از آنکه باعث ساییدگی مینای دندان و آسیب به دندان شوند. رفلاکس اسید معده می تواند با داروهای کاهش دهنده اسید درمان شود، و پر خوری باید تحت نظر روانشناس درمان شود.

تحلیل لثه ها می تواند با آرام تر مسواک زدن و حفظ بهداشت خوب دهان درمان شود. در صورت حساسیت و ناراحتی شدید به خاطر تحلیل شدید لثه ها، ممکن است دندانپزشک شما پیوند لثه را پیشنهاد دهد. این فرایند شامل برداشتن بافت از پلیت (کام یا سقف دهان) و جایگذاری آن روی ریشه دندان برای محافظت از آن است.

علاوه بر اینها، می توانید تمرین کنید از دندان قروچه در طول روز خودداری کنید. کاهش استرس و مصرف کافئین قبل از رفتن به رختخواب نیز می تواند به شما کمک کند از دندان قروچه شبانه شما کاسته شود. اگر این راهکارها عملی نبودند، می توانید شب ها از محافظ دندان استفاده کنید تا از ساییدن دندان ها روی یکدیگر و آسیب به آنها خودداری کنید.