نوشته‌ها

بخش تخصصی پیوند لثه





بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند. در صورت عدم درمان چنین مشکلاتی، ممکن است در نهایت منجر به از دست رفتن دندان فرد شود. پیوند لثه در بیشتر موارد جنبه‌ی درمانی دارد، ولی برخی از مردم برای اصلاح طرح لبخند خود از این روش استفاده می‌کنند که در این صورت جنبه‌ی زیبایی دارد.

مقالات تخصصی پیوند لثه



در این نوشته می خوانید:

پروبیوتیک های خوراکی دسته ای از باکتری ها هستند که برای سلامت دهان و دندان های شما مفید هستند. این باکتری ها از قبل داخل دهان شما وجود دارند و به حفظ تعادل سالم و سطح pH میکروبیوم دهان شما کمک می کنند.

گاهی اوقات، این تعادل می تواند به هم بریزد و تعداد باکتری های بد می تواند از تعداد باکتری های خوب بیشتر شود. این می تواند منجر به بروز مشکلاتی مانند پوسیدگی و پریودنتیت شود.

مصرف مکمل های پروبیوتیک خوراکی می تواند به مبارزه با بوی بد دهان، بیماری لثه و پوسیدگی کمک کند و میکروبیوم دهانی شما را به یک تعادل سالم بازگرداند. در این مقاله، ما در مورد رابطه بین پروبیوتیک ها برای مراقبت از دهان و سلامت دهان و دندان بیشتر صحبت خواهیم کرد.

پروبیوتیک خوراکی چیست؟

پروبیوتیک های خوراکی، که به آنها پروبیوتیک های دندانی نیز گفته می شود، دسته ای از باکتری ها هستند که سلامت دهان و دندان ها را بهبود می دهند و از دهان سالم نیز پشتیبانی می کنند. این پروبیوتیک ها رشد باکتری های خوب را افزایش می دهند. آنها همچنین به توقف رشد باکتری های بد کمک می کنند.

بسیاری از افراد در کشورهای مختلف به مراقبت مناسب دهان و دندان دسترسی ندارند، زیرا مراقبت های دندانپزشکی از مراقبت های بهداشتی مجزا هستند. بنابراین، سلامت خوب دهان و دندان و انجام خوب کارهای بهداشتی دهان و دندان ضروری است.

احتمالاً اخیراً چیزهای زیادی درباره سلامت روده شنیده اید، زیرا یکی از آخرین پیچیدگی های سلامتی است. خوب، دقیقاً مانند روده، دهان اکوسیستم باکتری های خاص خود را دارد که تحت عنوان میکروبیوم دهانی شناخته می شود. به طور خلاصه، پروبیوتیک های خوراکی سلامت میکروبیوم دهان را بهبود می بخشند و به حفظ تعادل باکتری های خوب آن کمک می کنند.

بیایید در مورد باکتری های دهان صحبت کنیم.

میلیاردها باکتری وجود دارند که دهان شما را خانه خود می دانند. آنها از مکان های مختلف آمده اند. زمانی که شما به دنیا آمده اید، آنها شروع به ایجاد اجتماع کرده اند، و پس از آن، در طول زندگی شما تعداد بیشتری به آنها اضافه شه است- که با هر لیوان آبی که شما می نوشید یا هر بار که کسی را می بوسید، وارد دستگاه گوارش می شوند.

همه آنها داخل دهان شما ریشه نمی کنند – برخی از آنها به سادگی از آن عبور می کنند- اما تعداد زیادی از آنها تصمیم می گیرند که به طور نامحدود داخل دهان شما اردو بزنند.

این باکتری ها بیش از 700 گونه مختلف باکتری های دهان را تشکیل می دهند، و در کنار هم میکروبیوم دهانی شما را تشکیل می دهند. باکتری های سالم از دهان شما محافظت می کنند و به مبارزه با پوسیدگی دندان ها کمک می کنند، اما باکتری های مضر می توانند باعث ایجاد حفره و بیماری لثه شوند. همه این باکتری ها در کنار هم بیوفیلم شما را تشکیل می دهند، که عموماً تحت عنوان پلاک دندان شناخته می شود.

هنگامی که دهان سالمی دارید، باکتری های شما به صورت هماهنگ زندگی می کنند، اما اگر رژیم غذایی ضعیف، بهداشت دهان و دندان نامناسب، یا سایر مشکلات سلامتی و خود ایمنی داشته باشید، این تعادل مختل می شود و باکتری های مضر می توانند شروع به کار کنند.

این زمانی است که در صورت عدم درمان می تواند اتفاقات بد بی شماری برای شما رخ دهند، از جمله بوی بد دهان، پوسیدگی و از دست رفتن دندان ها.

ارتباط بین میکروبیوم های روده و دهان

باکتری های دهانی می توانند به سمت بیوم معده حرکت کنند- حتماً حدس زده اید چگونه- از طریق بزاق. بزاق یک روش حیاتی انتقال باکتری های دهان است. این باکتری ها که به راحتی منتقل می شوند، وارد بزاق شما می شوند و به این ترتیب در روده شما منتشر می شوند.

خوشبختانه، روده دارای اسید معده است که به عنوان یک مانع عمل می کند، اما برخی از باکتری های بد مانند پورفیروموناس ژنژیوالیس Porphyromonas gingivalis به اسید مقاوم هستند. این باکتری دهانی مسئول بیماری لثه است و همچنین می تواند باعث اختلالات روده ای ناشی از باکتری ها (کاهش تعداد و تعادل نرمال فلورهای روده و غلبه باکتری های بیماری زا بر باکتری های مفید) یا عدم تعادل در میکروبیوم روده شوند.

وقتی این اتفاق رخ دهد، انواع مختلفی از تأثیرات منفی بالقوه برای سلامت وجود دارند، از جمله:

  • چاقی
  • دیابت نوع 2
  • روماتیسم مفصلی
  • سرطان پانکراس
  • سرطان معده- روده ای
  • بیماری آلزایمر
  • … و، متأسفانه، موارد بیشتر.
بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

سلامت دهان و دندان شما چگونه روی سلامت عمومی شما تأثیر می گذارد؟

دهان شما دروازه ای رو به سوی بقیه بدن است. اگر دهان شما سالم نباشد، این احتمالاً روی سلامت عمومی شما تأثیر می گذارد. باکتری های بدی که داخل دهان شما رشد می کنند می توانند به عروق خونی شما منتقل شوند و به بقیه بدن منتقل شوند. دهان و دندان های سالم به معنای بدن سالم هستند.

در حقیقت، میکروبیوم دهانی شما حتی می تواند ریه های شما را نیز تحت تأثیر قرار دهد. بهداشت بد دهان و دندان و عدم مراجعه به دندانپزشک می تواند خطر ابتلا به ذات الریه را افزایش دهد. این نشان دهنده این است که باکتری های بد دهان ممکن است ارتباطی بین بیماری های دهان و ریه باشند.

در همین راستا، بیماری پریودنتال با بیماری های قلبی عروقی نیز مرتبط است- هر چیزی از سکته مغزی گرفته تا فشار خون بالا. در دهه 1990 مشخص شد که هم پوسیدگی دندان و هم پریودنتیت می توانند منجر به از دست رفتن دندان ها شوند، گرچه تأثیر بیماری لثه روی خطر سکته مغزی بسیار بیشتر بود- 400% بیشتر.

در حقیقت، بسیاری از مشکلات سلامت و بیماری های دیگر وجود دارند که می توانند به میکروبیوم ناسالم دهان ارتباط داده شوند، از جمله مشکلات مربوط به بارداری، آرتریت روماتوئید، دیابت و حتی آلزایمر.

آیا پروبیوتیک هایی که برای سلامت دهان و دندان مفید هستند، همان پروبیوتیک های مفید برای روده هستند؟

خیر. پروبیوتیک هایی که برای دندان ها مفید هستند و پروبیوتیک هایی که برای روده مفید هستند یکسان نیستند. در هر یک از آنها ارگانیسم های مختلفی وجود دارد، که مقداری با هم همپوشانی دارند، و بهترین روش اتقال برای هر یک نیز متفاوت است.

به عبارت ساده، پروبیوتیک های روده حاوی دسته ای از باکتری ها هستند که به طور طبیعی در روده رشد می کنند. و پروبیوتیک های خوراکی حاوی دسته ای از باکتری ها هستند که به طور طبیعی داخل دهان رشد می کنند.

کاربردهای پروبیوتیک های خوراکی

پروبیوتیک های دندانی یا پروبیوتیک هایی که برای سلامت دندان ها مفید هستند، یک مجموعه کامل از فواید را ارائه می دهند، از جمله بهبود بوی بد دهان، ارتقاء سلامت لثه، و جلوگیری از تشکیل پلاک و حفره های دندانی. بیایید نگاهی دقیق تر به نحوه عملکرد این ماده بیندازیم.

پروبیوتیک های خوراکی برای بوی بد دهان

برای کسانی که با بوی بد دهان دست و پنجه نرم می کنند خبرهای خوبی وجود دارد زیرا نشان داده شده است که پروبیوتیک ها راهی موفق برای مبارزه با بوی بد دهان هستند.

تقریباً 90% موارد بوی بد دهان ناشی از پریودنتیت هستند. پروبیوتیک هایی که به حفظ سلامت لثه کمک می کنند می توانند به مبارزه با بوی بد دهان که در اثر عوامل بیماری زا ایجاد می شود، کمک کند. آنها همچنین می توانند به ارتقاء … سالم زبان کمک کنند، به خصوص در مناطقی از زبان که دسترسی به آنها دشوار است، جایی که پاپیلاها تمایل بیشتری به میزبانی باکتری های بیشتری دارند که باعث بروز بوی بد می شوند. با این حال، گونه های پروبیوتیکی که هدف خود را انباشته شدن و تشکیل اجتماع روی بافت های پریودنتال قرار می دهند، ممکن است برای تشکیل اجتماع روی زبان تلاش کنند تا بتوانند شاهد تأثیر مثبت روی بوی بد دهان باشند. در اصل، گونه هایی که به طور معمول روی زبان زندگی می کنند، از آنهایی که روی لثه ها زندگی می کنند متمایز هستند.

همانطور که در یک مطالعه نشان داده شده است، یکی از سویه هایی که نشان داده شده است به رفع بوی بد دهان کمک می کند، استرپتوکوک سالیواریوس کا 12 (Streptococcus salivarius K12) است که در آن افراد یک رژیم 3 روزه استفاده از دهانشویه کلرهگزیدین و قرص های خوراکی زیر زبانی پروبیوتیکی حاوی باکتری یا دارونما را دریافت کردند. 85% از افراد گروه تحت درمان، شاهد کاهش قابل توجه بوی بد دهان بودند و تنها 30% از افراد گروهی که دارونما دریافت کرده بودند شاهد این تغییر نبودند.

نویسندگان این مطالعه خاطرنشان می کنند که، گرچه این نتایج امیدوار کننده هستند، اما هنوز موانعی برای یافتن راه بهینه برای مصرف پروبیوتیک های خوراکی برای سلامت دهان وجود دارد زیرا این سویه ها در چسبیدن به زبان مشکل دارند. این باعث می شود اثر کردن آنها دشوارتر شود، بنابراین مطالعات بیشتری برای توسعه پروبیوتیک ها، بویژه برای این منظور، نیاز است.

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

پروبیوتیک های دندانپزشکی برای بیماری لثه و ژنژیویت

درمان با پروبیوتیک همراه با درمان لثه، در مقایسه با درمان های بالینی به تنهایی، نتایج بهتری در بر داشتند. با این حال، جنبه های مختلفی برای درمان با پروبیوتیک وجود دارد که قبل از شروع کار باید مد نظر گیرند، از جمله خطرات احتمالی تجویز گونه های پروبیوتیک برای افرادی که نقص ایمنی دارند.

یکی از گروه های گونه های مفید باکتری های داخل دهان، نوعی لاکتوباسیل lactobacilli است. آنها در برابر انواع مختلف باکتری های بد مبارزه می کنند و به حفظ تعادل سالم میکروبیوم داخل دهان کمک می کنند. در یک مطالعه، به 59 بیمار مبتلا به ژنژیویت در روز دو فرمولاسیون لاکتوباسیل ریتوری Lactobacillus reuteri یا یک دارونما داده شد.

سطوح ژنژیویت و پلاک در ابتدا و پایان آزمایش اندازه گیری شدند. در انتهای مطالعه، کاهش قابل توجهی در  شاخص ژنژیویت در بین گروه هایی که لاکتوباسیلوس را دریافت کرده بودند مشاهده شد، اما گروه دارو نما هیچ تغییری مشاهده نکردند.

بنابراین لاکتوباسیلوس ریتوری طور مؤثری ژنژیویت و پلاک را در این بیماران کاهش می دهد. به همین ترتیب، لاکتوباسیلوس رامنوسوس Lactobacillus rhamnosus اثرات مثبتی روی سلامت لثه ها نشان دادند.

پروبیوتیک های خوراکی برای پیشگیری از بروز حفره های دندانی

برخی از باکتری ها در بیوفیلم دهانی وجود دارند که قادر به تعدیل pH هستند و به جلوگیری از پیشرفت پوسیدگی کمک می کنند. گونه های لاکتوباسیلوس رامنوسوس Lactobacillus rhamnosus، لاکتوباسیلوس کازی L. casei، لاکتوباسیلوس ریتوری، و باکتریوم دو بخشی Bifidobacterium به طور بالقوه می توانند روی ایجاد اجتماع باکتری های ایجاد کننده حفره تأثیر بگذارند. در مطالعه انجام شده توسط انجمن میکروبیولوژی آمریکا، سویه A12 استرپتوکوک را تحت تجزیه و تحلیل قرار داد. در این آزمایش مهار رشد پاتوژن استرپتوکوکوس موتانس پوسیدگی دندان مورد بررسی قرار گرفت.

نتیجه گیری این مطالعه این بود که این گونه  A12، و سایر گونه های مانند آن، ممکن است در ارتقاء سلامت پایدار بیوفیلم دهان با حفظ سطوحpH  سالم پلاک و بازدارندگی رشد پاتوژن های پوسیدگی بسیار مهم باشد.

پروبیوتیک های مفید برای دندان ها، راهی برای پیشگیری از تشکیل پلاک

پروبیوتیک ها می توانند به پیشگیری از تشکیل پلاک کمک کنند. همان مطالعه که در بالا ذکر شد، مانند پیشگیری از ایجاد حفره، در مورد امکان پیشگیری از تشکیل پلاک نیز صحبت کرده است، زیرا گونه باکتریایی استرپتوکوکوس A12  از رشد و درجه بیماری زایی پاتوژن پوسیدگی استرپتوکوک موتانس جلوگیری می کند.

این پاتوژن قند را به اسید لاکتیک تبدیل می کند، و محیطی با pH اندک (اسیدی تر) ایجاد می کند، که منجر به بروز خطر بیشتر برای پلاک می شود، و در صورت عدم درمان به حفره تبدیل می شود.

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

آیا پروبیوتیک های خوراکی واقعاً برای دندان ها مفید هستند؟

بله، این همان چیزی است که داده های اولیه می گویند. مطالعه پروبیوتیک های خوراکی و سلامت دهان و دندان یک زمینه نسبتاً جدید در پزشکی دهان است، اما داده های یافته در مطالعات اولیه امیدوار کننده هستند.

شرکت کنندگان در طول کارآزمایی های مختلف پس از مصرف برخی از گونه های خاص باکتری ها، بهبود سلامت دهان و دندان ها را نشان دادند. پزشکانی که در مطالعات ذکر شده در بالا شرکت کرده اند هشدار می دهند، گرچه نتایج دلگرم کننده هستند، اما مطالعات بیشتری نیاز خواهند بود.

عوارض جانبی پروبیوتیک های خوراکی

در چند روز نخست مصرف پروبیوتیک برای سلامت دندان ها، ممکن است درد معده، نفخ یا اسهال را تجربه کنید. اما، پروبیوتیک ها باکتری هایی هستند که از قبل در بدن شما زندگی می کنند و به طور کلی مصرف آنها برای پشتیبانی از سلامت این باکتری ها بی خطر است.

با این حال، شما نباید بیشتر از مقداری که دستور داده شده مصرف کنید، و قبل از شروع هر رژیم باید با پزشک خود صحبت کنید. در صورت بالا بودن خطر ابتلا به عفونت باید از مصرف آنها خودداری کنید، کودکان، سالمندان، و زنان باردار همیشه باید ابتدا با پزشک خود صحبت کنند.

بهترین پروبیوتیک های خوراکی

از آنجا که پروبیوتیک هایی که برای سلامت دهان و دندان ها مفید هستند، مکمل های غذایی هستند، شما می توانید آنها را به صورت بدون نسخه و بصورت آنلاین خریداری کنید. همچنین به این معنا است که نیاز نیست تحت همان آزمایشات دقیقی قرار بگیرند که داروهایی که برای فروش در بازار وجود دارند، باید روی آنها انجام شود.

مهم است که برندی را انتخاب کنید که تحقیقات دقیق انجام دهد و شهرت خوبی داشته باشد. در بررسی های پروبیوتیک های مفید برای دندان ها ما به معرفی مواد تشکیل دهنده خوب برای قرار گرفتن در دسته پروبیوتیک های خوب خواهیم پرداخت.

پروبیوتیک ها به طور جدی برای دندان ها مورد آزمایش قرار گرفته اند. آنها همچنین غیر GMO ، برخی مخصوص گیاهخواران و فاقد سویا، گلوتن، آجیل، مواد نگهدارنده، قند، تخم مرغ و رنگ ها و طعم دهنده های مصنوعی هستند.

برای مصرف آنها، شما بعد از مسواک زدن یا بعد از استفاده از دهانشویه، به سادگی یک قرص را می جوید. بعد از جویدن دهان را آب نکشید. بهترین زمان برای مصرف یک قرص پروبیوتیک قبل از خواب است.

لازم نیست نگران هرگونه مزه عجیب باشید زیرا این قرص ها دارای طعم دلپذیر توت و انار هستند، که به طور طبیعی با عصاره برگ استویا شیرین شده اند.

برخی تولید کنندگان پروبیوتیک های خوراکی را برای کودکان و نوجوانان تولید می کند، که برای حمایت از سینوس و سلامت دهان و دندان در کودکان طراحی شده است. مطالعات بالینی نشان داده اند که این پروبیوتیک ها می توانند به کاهش عفونت های گوش، بینی و حلق در کودکان کمک کنند.

برخی از پروبیوتیک هایی که برای دهان و دندان ها مفید هستند، حاوی پروبیوتیک های BlIS K12 و BLIS M18 هستند و با استفاده از اصول دندانپزشکی جامع مورد بررسی قرار گرفته اند.

برخی پروبیوتیک ها حاوی مواد طبیعی، و فاقد قند و لاکتوز هستند و هیچ طعم مصنوعی ندارند. با این مکمل های پروبیوتیک خوراکی می توان با بوی بد دهان، بیماری لثه، خونریزی لثه، برفک دهان، ژنژیویت، پلاک، حفره، و خشکی دهان مبارزه کرد. این نوع پروبیوتیک ها برای دهان حاوی مواد معدنی هستند که معدنی سازی مجدد دندان ها را حمایت می کنند.

برخی پروبیوتیک های خوراکی دارای فرمول ملایم هستند، به همین دلیل برای بزرگسالان و کودکان مناسب هستند و می توانند به حمایت از سلامت دستگاه تنفسی فوقانی، لوزه ها، گوش ها، بینی، گلو، و روده کمک کنند.

از جمله پرکاربردترین مواد برای تولید پروبیوتیک های خوراکی عبارتند از:

  1. Plantarum ، L. Rhamnosus ، S. Salivarius K12، L. Paracasei، L. Reuteri ، L. Sakei ،
  2. Acidophilus، S. Thermophilus
  • ایزومالت
  • اینولین
  • عطر و طعم انار طبیعی
  • عطر و طعم گیلاس طبیعی
  • عطر و طعم نعناع طبیعی
  • اسید استریک
  • دی کلسیم فسفات
  • اسید مالیک
  • عصاره برگ استویا
  • سلولز های میکروکریستالی
  • استویا
  • طعم طبیعی نیزه
  • گلیسیریل بهنات

نتیجه گیری

پروبیوتیک های خوراکی مکمل هایی هستند که می توانید برای بهبود و حفظ سلامت میکروبیوم دهانی خود استفاده کنید. به عبارت دیگر، آنها به شما کمک می کنند تا اجتماع باکتری های داخل دهان خود را در حالت تعادل حفظ کنید.

دهان ما حاوی باکتری های خوب و بد است، و گاهی اوقات، تعداد باکتری های بد می تواند از تعداد باکتری های خوب بیشتر شود، و باعث ایجاد مشکلاتی مانند بوی بد دهان، پوسیدگی و پریودنتیت شود. پروبیوتیک های خوراکی حاوی گونه های باکتری های خوب هستند که از قبل داخل دهان شما وجود دارند تا به تشویق رشد و سلامت آن باکتری های خوب کمک کنند.

مطالعات نشان داده اند افرادی که از پروبیوتیک های خوراکی استفاده می کنند، در نواحی مانند سلامت لثه و بوی بد دهان می توانند شاهد بهبودهایی باشند، بنابراین اگر می خواهید به بهبود سلامت دهان و دندان های خود کمک بیشتری کنید، ممکن است بخواهید در مورد شروع استفاده از پروبیوتیک های خوراکی با پزشک یا دندانپزشک خود صحبت کنید.

علاوه بر این، می توانید آنها را به صورت آنلاین و بدون نسخه خریداری کنید، زیرا آنها برای اکثر افراد در دوز توصیه شده ایمن هستند.

پرسش های متداول در مورد پروبیوتیک های خوراکی

آیا پروبیوتیک های خوراکی عمل می کنند؟

مطالعات اولیه حاکی از مثبت بودن پاسخ این پرسش هستند. نشان داده شده است که پروبیوتیک های خوراکی باعث افزایش سلامت لثه ها، کاهش پلاک و تازه شدن بوی دهان می شوند. آنها این کار را با تشویق رشد باکتری های خوب انجام می دهند. این به حفظ تعادل در میکروبیوم شما کمک می کند و pH را متعادل می سازد.

بهترین پروبیوتیک ها برای سلامت دهان و دندان کدامند؟

پروبیوتیک هایی که باید به دنبال آنها باشید عبارتند از لاکتوباسیلوس پاراکازی Lactobacillus paracasei، لاکتوباسیلوس پلنتاروم Lactobacillus plantarum، لاکتوباسیلوس رامنوسوس Lactobacillus rhamnosus، استرپتوکوکوس سالیواروس Streptococcus salivarius گونه های K2 و M18.

بهترین پروبیوتیک های خوراکی برای بوی بد دهان کدامند؟

بهترین گونه های پروبیوتیک برای مبارزه با پاتوژن هایی که باعث بوی بد دهان می شوند عبارتند از لاکتوباسیلوس روتری Lactobacillus reuteri، لاکتوباسیلوس سالیواروس L. salivarius، لاکتوباسیلوس پاراکازی L. paracasei، لاکتوباسیلوس ساکی L. sakei، و استرپتوکوکوس سالیواروس کا 12 Streptococcus salivarius K12.

آیا دندانپزشکان پروبیوتیک ها را توصیه می کنند؟

بسیاری از دندانپزشکان، طی مطالعات اولیه پروبیوتیک های خوراکی، نتایج مثبت را در بیماران تشخیص می دهند. و بسیاری از دندانپزشکان پروبیوتیک های خوراکی را به عنوان راهی برای تکمیل یک روتین صحیح مراقبت از دهان و دندان ها توصیه می کنند.

با این حال، برخی از دندانپزشکان هشدار می دهند که، از آنجا که پروبیوتیک ها مکمل های غذایی هستند و تحت استانداردهای مشابه داروها قرار نمی گیرند، ممکن است حصول اطمینان از تهیه یک محصول مؤثر دشوار باشد. اگر تصمیم دارید پروبیوتیک های خوراکی خریداری کنید، به دنبال توصیه های دندانپزشکان باشید، یا یک برند شناخته شده و قابل اعتماد را انتخاب کنید.

اگر دندان از دست رفته دارید، اما ایمپلنت های دندانی معمولی گزینه شدنی برای شما نیستند، مینی ایمپلنت های دندانی ممکن است راه حل خوبی برای شما باشند.

قرار دادن یک جایگزین برای دندان های از دست رفته مهم است، نه صرفاً برای دلایل زیبایی، بلکه همچنین برای سلامت دهان و دندان. بیشتر احتمال دارد که دندانپزشک ایمپلنت ها را نسبت به سایر گزینه های جایگزین دندان ترجیح دهد، زیرا آنها گزینه ای هستند که بیشترین شباهت را به دندان های طبیعی دارند.

اما استخوان فک همه افراد برای دریافت ایمپلنت های سنتی به اندازه کافی قوی نیست. این جایی است که مینی ایمپلنت های دندانی (MDIها) وارد می شوند.

اگر علاقه مند به کسب اطلاعات بیشتر در مورد MDIها هستید، این مقاله آنها را در اختیار شما قرار خواهد داد. به خواندن آن ادامه دهید تا همه چیز راجع به آنها بدانید، از جمله:

  • چه کسی می تواند آنها را داشته باشد.
  • چقدر هزینه دارند.
  • فرایند دریافت آنها چگونه است؟
  • آیا آنها برای شما مناسب هستند؟

امیدواریم که این راهنمای دقیق در زمینه  مینی ایمپلنت های دندانی به شما کمک کند تا در مورد سلامت دهان خود درست تصمیم بگیرید!

مینی ایمپلنت دندانی چیست؟

مینی ایمپلنت های دندان نوع ایمپلنت هستند که اغلب در فک پایین برای تثبیت دندان های جایگزین، اغلب پروتز ها، استفاده می شوند. طراحی آنها دارای دو بخش است- یک پست تیتانیومی با یک توپ روی سر آن. سپس روکش ها به صورت امن روی توپ قرار می گیرند و با یک O- رینگ (حلقه) لاستیکی بیشتر محافظت می شود. مینی ایمپلنت های دندانی می توانند از 8/1 تا 3/3 میلی متر قطر و از 10 تا 15 میلی متر طول داشته باشند.

مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

مقایسه ایمپلنت های کوچک دندانی در برابر ایمپلنت های دندانی معمولی

مینی ایمپلنت های دندانی به علت اندازه و طراحی آنها، با ایمپلنت های معمولی متفاوت هستند. مینی ایمپلنت های دندانی در مقایسه با ایمپلنت های دندانی استاندارد کوچکتر هستند. قطر ایمپلنت های معمولی 4/3 تا 8/5 میلی متر است، در حالی که اکثر مینی ایمپلنت های دندانی کمتر از 3/3 میلی متر قطر دارند.

همچنین، مینی ایمپلنت های دندانی در مقایسه با نوع استاندارد، طراحی ساده تری دارند. در حالی که ایمپلنت های سنتی ها با یک پست طراحی شده اند که اباتمنتی به آن متصل شده است، که سپس روکش به آن متصل می شود، مینی ایمپلنت های دندانی شامل یک پست با یک توپ در یک سمت هستند و یک حلقه لاستیکی که روکش را نگه می دارد.

مینی ایمپلنت های دندانی کمی متفاوت از پسر عموی استاندارد خود هستند.

یکی دیگر از تفاوت های اصلی این دو این است که مینی ایمپلنت های دندانی هنگامی که داخل استخوان قرار می گیرند از سطح لثه بالاتر قرار می گیرند، و ایمپلنت های معمولی زیر لثه قرار می گیرند.

از دندانپزشک بپرسید: تفاوت بین مینی ایمپلنت دندانی و ایمپلنت های طبیعی چیست؟

بزرگترین تفاوت بین ایمپلنت های دندانی کوچک و ایمپلنت های دندانی با اندازه کامل، تا میزان زیادی، روش استفاده از آنها است. ایمپلنت های مینی تمایل دارند که در سناریوهای خاص استفاده شوند که در آنها استخوان فک بیمار جای کافی برای ایمپلنت کامل ندارد یا اگر بیماری خاص دهان و دندان وجود داشته باشد.

یک نکته مهم که هنگام در نظر گرفتن یک مینی ایمپلنت در مقابل ایمپلنت با اندازه کامل باید مورد توجه قرار گیرد: امکان جذب صحیح فشار ناشی از جویدن توسط ایمپلنت- اگر ایمپلنت به اندازه کافی قوی نباشد، می تواند شکست بخورد، مانند مینی ایمپلنت هایی که در محلی قرار می گیرند که فشار بالای جویدن به آنها وارد می شود (به عنوان مثال، عقب دهان).

یک گزینه ایده آل برای دریافت مینی ایمپلنت های دندانی می تواند بیماری باشد که در محلی نیاز به ایمپلنت دارد که فشار زیاد ناشی از جویدن وارد نمی شود، یا برای کسانی که فضای کافی برای ایمپلنت کامل ندارند. در برخی موارد، بیمارانی می بینیم که ترجیح می دهند از مینی ایمپلنت های دندانی برای حمایت از پروتزهای موجود خود استفاده کنند ، یا افرادی که گزینه ایده آل برای جراحی گسترده دهان نیستند.

چه کسی می تواند مینی ایمپلنت دندانی داشته باشد؟

ایمپلنت های معمولی به مقدار مشخصی از استحکام و تراکم استخوان نیاز دارند تا در دراز مدت با موفقیت قرار بگیرند.

مشکل این نوع ایمپلنت ها این است که وقتی یک دندان از دست رفته دارید، استخوان در نتیجه عدم استفاده یا تروما می تواند تحلیل برود و این منجر به باریک شدن تیغه استخوان آلوئولار می شود. ایمپلنت های استاندارد به حداقل 6 میلی متر عرض نیاز دارند تا موفق باشند، اما اگر شما تخریب استخوان را تجربه کرده اید، ممکن است شرایط لازم را نداشته باشید.

از آنجا که ایمپلنت ها در حال حاضر بهترین راه برای جایگزینی این مرواریدهای درخشان هستند، دندانپزشک شما ممکن است توصیه کند که به جای آن مینی ایمپلنت های دندانی را دریافت کنید، که می تواند در یک تیغه استخوانی باریک تر قرار گیرد. با این حال، یک تیغه باریک تنها دلیل نیست که ممکن است دندانپزشک شما مینی ایمپلنت های دندانی را به جای ایمپلنت های معمولی توصیه کند.

ایمپلنت های کوچک می توانند برای موارد زیر استفاده شوند:

  • نگه داشتن اوردنچر، زمانی که قرار دادن ایمپلنت استاندارد ممکن نیست.
  • بازسازی لبخند بیمارانی که آناتومی دهان آنها به صورت محدود امکان قرار دادن پروتز را دارد.
  • جایگزینی دندان در بیمارانی که نمی توانند هزینه ایمپلنت های معمولی را تقبل کنند.
  • جایگزینی دندان برای بیمارانی که تمایلی به انجام جراحی های متداول ایمپلنت های دندانی ندارند.
مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

آیا مینی ایمپلنت دائمی است؟

مینی ایمپلنت دندانی یک گزینه دائمی برای جایگزینی یک دندان از دست رفته است. با این حال، ممکن است آنها به اندازه ایمپلنت های معمولی دوام نداشته باشند. علت این است که تحمل نیروی بایت توسط آنها کمتر است، بنابراین بیشتر احتمال دارد که آنها با استفاده مستمر بشکنند.

سایر عوامل کلی که تعیین خواهند کرد که مینی ایمپلنت دندانی شما چه مدت دوام خواهد داشت، عبارتند از:

  • سیگاری بودن.
  • مراقبت ضعیف از ایمپلنت.
  • سوء مصرف الکل یا مواد مخدر.
  • داشتن پوکی استخوان.

فرایند کاشت مینی ایمپلنت های دندانی

قبل از اینکه بتوان تصمیم گرفت که آیا بیمار می تواند مینی ایمپلنت های دندانی را دریافت کند، و اینکه آیا این فرایند قابل انجام است، باید یک عکس رادیوگرافی پانورامیک با اشعه ایکس و گاهی اوقات یک اسکن CT پرتو مخروطی گرفته شود، بویژه در مواردی که تیغه استخوان فک بیمار فوق العاده باریک باشد.

پس از آنکه مشخص شد که بیمار برای درمان با مینی ایمپلنت های دندانی مناسب است، زمان آن رسیده است که برای این فرایند اقدام شود.

فرایند قرار دادن مینی ایمپلنت های دندانی یک جراحی حداقل تهاجمی محسوب می شود. یک فرایند عادی کاشت مینی ایمپلنت دندانی، که در آن چهار مینی ایمپلنت دندانی در قوس دندانی پایین بیمار قرار می گیرند، معمولاً حدود یک ساعت طول می کشد و یک فرایند ایمپلنت دندانی یک روزه در نظر گرفته می شود. مراحل کلی برای فرایند قرار دادن به شرح زیر هستند:

  • بی حسی تزریق می شود.
  • حفره هایی داخل استخوان، در محل های قرار دادن MDI ها ایجاد می شوند.
  • هر MDI در جای خود پیچ و سفت می شود.
  • پروتز در مقابل MDI ها اندازه گیری می شود تا محل حفره تعیین شود.
  • سپس آنها به لابراتوار ارسال می شوند تا حفره ها برای نصب اوردنچرها ایجاد شوند.

پس از ایجاد اصلاحات لازم روی پروتز مصنوعی در لابراتوار برای قرار گیری روی MDIها، بیمار مجدداً باز می گردد و پروتز خود را دریافت می کند. از نظر تئوری، پس از آن، این ابزار باید برای یک عمر قابل استفاده باشد.

مزایای مینی ایمپلنت های دندانی

دقیقاً مانند هر گزینه درمانی دیگری برای جایگزینی دندان های از دست رفته، مینی ایمپلنت ها جوانب مثبت و منفی خود را دارند. برخی از مزایای آنها عبارتند از:

  • این فرایند شامل جراحی فلپ پیچیده ای نیست.
  • این فرایند کمتر تهاجمی است.
  • پس از فرایند، زمان بهبود کوتاه تری لازم است.
  • قبل از فرایند، پیوند استخوان نیاز نیست.
  • بهبود پس از فرایند آسان تر است.
  • تحلیل استخوان را کند می کند و از فرو ریختن صورت جلوگیری می کند.
  • مقرون به صرفه تر است.

مشکلات مینی ایمپلنت های دندانی

گرچه MDI ها بعد از ایمپلنت های معمولی بهترین گزینه برای جایگزینی دندان ها هستند ، اما هنوز مشکلات خود را دارند. این مشکلات می توانند شامل موارد زیر باشند:

  • شکستگی پیچ در هنگام قرار دادن.
  • شکست پیچ به علت سن، سیگار کشیدن، بهداشت دهان و دندان، ضخامت استخوان، روش قرار دادن و غیره.
  • نیاز به چند ایمپلنت.
  • شواهد علمی محدود در مورد بقا در طولانی مدت.

در مورد هر گونه نگرانی که در مورد عوارض آنها دارید، با دندانپزشک خود صحبت کنید.

مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

هزینه مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی به طور متوسط بین 500 تا 1500 دلار ​​هزینه دارند. این را با هزینه یک ایمپلنت معمولی مقایسه کنید، که بین 1500 تا 6000 دلار است، و می توانید ببینید که چرا مینی ایمپلنت های دندانی علیرغم عوارض احتمالی، قیمت آنها برای بسیاری از بیماران بسیار جذاب است. در صورتی که ایمپلنت های متعددی نیاز باشد، صرفه جویی در هزینه ها می تواند به ده ها هزار دلار برسد.

تجربه بیمار از مینی ایمپلنت های دندانی

“همه چیز راحت است”

این تجربه یکی از بیمارانی است که دو هفته است که مینی ایمپلنت های دندانی خود را دریافت کرده است. او هنوز هم در حال عادت کردن به آنها است و به خوبی در مورد برخی مواردی توضیح می دهد که ممکن است قبل از انجام این فرایند به آنها فکر نکنید. اصولاً، چقدر عجیب و غریب است زمانی که شما چنین تغییر شدیدی را در ظاهر خود تجربه کنید.

او معتقد است که اکنون مجبور نیست از چسب استفاده کند، او می تواند مزه غذا را بهتر درک کند و راحتی او کلاً بیشتر است.

نتیجه گیری

هنگام پر کردن فواصل خالی وسط لبخند خود، خوب است که گزینه های خود را بشناسید و برای برخی از بیماران، ممکن است مینی ایمپلنت های دندانی بهترین گزینه باشند. اگر به دلیل هزینه، فضای موجود یا سلامت استخوان، با جایگزین کردن ایمپلنت های معمولی نمی توانید صاحب دندان های مرواریدی شوید، شما باید آنها را در نظر بگیرید.

داده های چندان زیادی در مورد طول عمر و موفقیت این ایمپلنت ها به اندازه ایمپلنت های معمولی وجود ندارد، اما به طور کلی تصور می شود که اگر بتوانید ایمپلنت های استاندارد را دریافت کنید، قطعاً آنها گزینه بهتری هستند.

با این حال، به احتمال زیاد، اگر دندانپزشک شما موافقت کند که بین مینی ایمپلنت های دندانی و گزینه های دیگر مانند پروتزها، بریج های دندانی، یا عدم قرار دادن جایگزین برای آنها حق انتخاب دارید، مینی ایمپلنت ها بهترین راه هستند.

نگاهی به جدول زیر داشته باشید که خلاصه ای از جوانب مثبت و منفی مینی ایمپلنت های دندانی است، و از دندانپزشک خود بپرسید آیا آنها بهترین گزینه برای شما هستند.

مزایا معایب
ارزان تر از ایمپلنت های استاندارد هنوز هم گران محسوب می شوند
می توانند برای بیمارانی استفاده شوند که تخریب استخوان را تجربه کرده اند راحت تر از ایمپلنت های معمولی می توانند تحت فشار بشکنند
کاهش سرعت تخریب استخوان  
کمک به حفظ ساختار صورت  
بسیار اندک تهاجمی  

پرسش های متداول در مورد مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت دندانی چه مدت دوام می آورد؟

طول عمر مینی ایمپلنت های دندانی به چگونگی مراقبت شما از آنها، سلامت استخوان و سلامت عمومی دهان و دندان های شما بستگی دارد. ایمپلنت های کوچک می توانند در موقعیت های موقت یا دائمی استفاده شوند. با این حال، آنها نسبت به ایمپلنت های معمولی بیشتر مستعد شکسته شدن هستند، که در این صورت باید تعویض شوند.

چقدر طول می کشد تا مینی ایمپلنت های دندانی بهبود یابند؟

بدن هر فرد با بدن فرد دیگر متفاوت است و مدت زمانی که پس از دریافت ایمپلنت های کوچک نیاز دارید تا بهبود پیدا کنید، به تعدادی از عوامل، مانند سلامت عمومی و مشکلات شما در طول فرایند بستگی دارد.

با این وجود، هر گونه تورم ناشی از جراحی باید ظرف مدت 48 ساعت و در 7 روز کاهش یابد، لثه ها باید بیشتر بهبود یابند. با این حال، اگر ایمپلنت های متعدد برای شما کاشته شده باشد، زمان بهبودی ممکن است بیشتر طول بکشد.

تفاوت بین ایمپلنت دندانی و مینی ایمپلنت چیست؟

تفاوت بین ایمپلنت های دندانی و مینی ایمپلنت ها، طراحی، اندازه و شرایط استفاده از آنها است. مینی ایمپلنت ها کوچکتر هستند و معمولاً در بیمارانی استفاده می شوند که دچار تخریب استخوان شده اند.

  • اندازه: مینی ایمپلنت ها کمتر از 3/3 (و معمولاً کمتر از 3) میلی متر قطر دارند، در حالی که قطر یک ایمپلنت معمولی 4/3 تا 8/5 میلی متر است.
  • طراحی: مینی ایمپلنت ها از یک پست با یک توپ کوچک روی آن تشکیل شده اند، جایی که دندان مصنوعی متصل می شود. سپس یک حلقه لاستیکی آن را در جای خود نگه می دارد. یک پروتز معمولی از یک پست با یک اباتمنت متصل به آن تشکیل است. سپس روکش به اباتمنت متصل می شود.
  • شرایط استفاده: مینی ایمپلنت ها عمدتاً برای بیمارانی استفاده می شوند که تحلیل استخوان را تجربه کرده اند و نمی توانند ایمپلنت های معمولی را دریافت کنند.

در این نوشته می خوانید:

آیا شما تاکنون به این موضوع فکر کرده اید که کدام روش برای مسواک زدن دندان ها، بهترین روش است؟ مسواک زدن دندان ها چیزی است که بسیاری از ما تا زمانی که به خاطر می آوریم آن را انجام داده ایم، اما اغلب بدون فکر کردن به روش صحیح انجام آن.

خوب، عالی است که حالا به فکر آن افتاده اید! تمیز نگه داشتن دندان ها بخش بسیار مهمی از حفظ سلامت خوب دهان و دندان است.

آیا شما می دانید که چند بار در روز باید دندان های خود را مسواک بزنید؟ آیا می دانید چگونه دندان های خود را به درستی مسواک بزنید؟

این راهنمای دقیق حاوی همه اطلاعاتی است که شما باید در مورد نحوه تمیز کردن دندان های خود بدانید. ما به برخی از متداول ترین پرسش ها در این زمینه پاسخ می دهیم، از جمله:

  • چه مدت باید دندان ها را مسواک زد؟
  • چند مرتبه باید دندان های خود را مسواک بزنید و چه زمان هایی از روز باید این کار انجام شود؟
  • قبل یا بعد از مسواک زدن باید دندان ها را نخ دندان کشید؟
  • پسبعد از مسواک زدن، باید دهان را آب کشی کرد؟
  • نحوه انتخاب بهترین محصولات برای روتین بهداشتی دهان و دندان
  • اشتباهات مسواک زدن دندان که باید از آنها اجتناب کرد

ممکن است شگفت زده شوید اگر متوجه شوید که شما در تمام این سال ها نمی دانستید که چگونه دندان های خود را کاملاً درست مسواک بزنید، اما ما امیدواریم که این راهنما به شما کمک کند یاد بگیرند که چگونه در منزل دندان های خود را تمیز کنید، تا همیشه بتوانید احساسی مانند بعد از تمیز کردن تخصصی توسط دندانپزشک داشته باشید.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

پرسش های متداول در مورد نحوه درست مسواک زدن دندان ها

آیا می دانستید که فقط 53 درصد از افراد در سراسر دنیا دو مرتبه در روز دندان های خود را مسواک می زنند؟ اگر شما هم اینطور هستید، پس در جای مناسب قرار دارید.

ما قصد داریم با برخی پرسش های خاص شروع کنیم که مردم اغلب در مورد روش صحیح مسواک زدن دندان ها دارند. سپس، دستورالعمل گام به گام و دقیق نحوه مسواک زدن دندان ها را برای شما ارائه خواهیم داد، به دنبال آن برخی نکات دیگر برای سالم نگه داشتن دهان و دندان ها ذکر خواهند شد. البته دندانپزشک هم می تواند بهترین راه برای مسواک زدن دندان ها را به شما توصیه کند.

لطفاً توجه داشته باشید که این راهنما عمدتاً روی مسواک زدن دندان ها برای بزرگسالان تمرکز دارد. گرچه بسیاری از این اطلاعات در مورد کودکان نیز صدق می کنند، اما اگر می خواهید بررسی کنید که چگونه دندان های کودک خود را مسواک بزنید، توصیه می کنیم راهنمای مربوط به سلامت دهان و دندان کودکان را بخوانید.

همچنین توجه داشته باشید که دندانپزشک شما ممکن است با توجه به سلامت دهان شما توصیه هایی اندک متفاوت به شما بدهد. البته، شما همیشه باید آنچه دندانپزشک توصیه می کند را دنبال کنید.

خوب، بیایید نگاهی به برخی از پرسش های متداول در مورد مسواک زدن دندان ها بیندازیم.

چند مرتبه باید دندان ها را مسواک زد؟

شما باید حداقل دو مرتبه در روز دندان های خود را مسواک زد. برخی افراد دوست دارند سه مرتبه در روز یا حتی بیشتر مسواک بزنند. گرچه مسواک زدن بیش از حد دندان ها ممکن است ، اما این احتمالاً بیشتر به دلیل یک تکنیک بد مسواک زدن است تا مسواک زدن خیلی زیاد.

تنها نکته ای که می توان با اطمینان گفت این است که: تنها یک مرتبه مسواک زدن دندان ها در روز برای تمیز نگه داشتن آنها کافی نیست. با وجود این، 30 درصد از آمریکایی ها اعتراف می کنند که تنها یک مرتبه در روز مسواک می زنند. یک مرتبه مسواک زدن در روز زمان کافی برای خوردن و از بین بردن سطح دندان ها را به باکتری ها می دهد، به این معنی که احتمال بروز حفره های دندانی افزایش پیدا می کند.

چه زمانی باید دندان ها را مسواک زد؟

قبل از رفتن به رختخواب، و حداقل یک بار دیگر در طول روز، دندان های خود را مسواک بزنید. برای اکثر مردم، این زمان صبح خواهد بود. خوب است که بیشتر از این مسواک بزنید. به شرطی که بدانید چگونه دندان های خود را درست مسواک بزنید.

مهم است که قبل از خواب دندان های تمیزی داشته باشید، زیرا زمانی که خواب هستید، داخل دهان شما بزاق کمتری برای مبارزه با هر گونه باکتری که باقی می ماند وجود دارد. با این حال، 70 درصد از افرادی که تنها یک مرتبه در روز مسواک می زنند، می گویند این کار را صبح انجام می دهند، نه شب.

شما ممکن است شگفت زده شوید اگر بشنوید که بهترین زمان برای مسواک زدن دندان ها بلافاصله پس از غذا خوردن نیست- به خصوص اگر غذا یا نوشیدنی بسیار اسیدی یا شیرین خورده باشید. علت این است که قند و اسید مینای دندان را ضعیف می کنند، و ممکن است با مسواک زدن دندان های خود به آنها آسیب وارد کنید، زمانی که آنها به تازگی پوشش خود را از دست داده اند. در عوض، بلافاصله بعد از غذا خوردن، دهان خود را با آب بشویید و دندان ها را 30 دقیقه بعد مسواک بزنید.

دندان ها را باید قبل از صبحانه مسواک زد یا بعد از آن؟

شما دندان هایتان را قبل از صبحانه مسواک می زنید یا بعد از آن؟ به نظر می رسد تا زمانی که شما دو بار در روز مسواک می زنید، مهم نیست که شما قبل از صبحانه مسواک می زنید یا بعد از آن.

با این حال، همانطور که در بالا ذکر شد، اگر شما در مورد مسواک زدن پس از صبحانه فکر می کنید، ممکن است لازم باشد بعد از صبحانه خوردن و قبل از مسواک زدن کمی صبر کنید. علت این است که مواد غذایی و نوشیدنی های اسیدی مینای دندان ها را تضعیف می کنند، بنابراین اگر شما خیلی زود مسواک بزنید، ممکن است در نهایت مقداری از این مینای گرانبها را از بین ببرید.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

چه مدت باید دندان ها را مسواک زد؟

دو تا سه دقیقه، زمان توصیه شده برای مسواک زدن دندان ها است. هر زمانی کمتر از این باعث می شود شما وقت کافی برای درست تمیز کردن همه سطوح دندان ها نداشته باشید، اما احتمالاً می توانید بیش از حد مسواک بزنید. مسواک زدن دندان ها برای مدت زمان طولانی تر، لزوماً چیز خوبی نیست، زیرا مسواک زدن زیاد ممکن است باعث آسیب به دندان ها و لثه ها شود.

اما واقعاً مهم است که روی آنچه در طول آن چند دقیقه انجام می دهید تمرکز کنید. یک روتین مسواک زدن برای خود داشته باشید- مانند نمونه ای که در زیر آمده است- و هر روز یک الگوی مشابه را دنبال کنید. اجازه ندهید حواستان پرت شود، در غیر این صورت، ممکن است پنج دقیقه را صرف مسواک زدن تنها چند دندان خواهید بدون آنکه حتی متوجه آن شوید.

اگر این اتفاق برای شما رخ دهد، ممکن است بخواهید به فکر یک مسواک برقی تایمر دار باشید. در این نوع مسواک ها از 40،000 ارتعاش صوتی در هر دقیقه برای زدودن پلاک از روی دندان ها استفاده می شود. بعلاوه معمولاً چند حالت مختلف تمیز کردن دارند، مثلاً یکی از آنها به سفید شدن اضافی دندان ها کمک می کند!

قبل از مسواک زدن باید نخ دندان بکشید یا بعد از آن؟

بر اساس انجمن دندانپزشکی آمریکا ADA، مهم نیست که قبل از مسواک زدن نخ بکشید یا بعد از آن، مهم انجام دادن آن است. در واقع ADA زمان ترجیحی خاصی از روز را مشخص نمی کند.

آنها به سادگی توصیه می کنند که شما زمانی را انتخاب کنید که برای شما نباشد چند دقیقه اضافی صرف نخ دندان کشیدن کنید و برای افراد مختلف زمان های مختلف مناسب است. به عنوان مثال، اگر می دانید قبل از رفتن به رختخواب خیلی خسته خواهید بود، پس سعی کنید آن را صبح یا بعد از ناهار انجام دهید.

در هر صورت، مهم این است که شما به طور منظم نخ دندان کشیدن را انجام دهید. اکثر افراد این کار را انجام نمی دهند.

آیا پس از مسواک زدن دندان ها باید دهان را آبکشی کرد؟

گرچه انجمن دندانپزشکی آمریکا نظر قطعی در مورد این موضوع اعلام نکرده است، مطالعات بین المللی حاکی از این هستند که بهتر است که پس از مسواک زدن، دهان را شستشو ندهید و یا تنها با مقدار اندکی آب شستشو دهید.

مطالعات انجام شده حاکی از این هستند که اگر بعد از مسواک زدن دهان را بشویید، فلوراید موجود در خمیر دندان که برای کمک به مبارزه با پوسیدگی و تقویت دندان ها درون آن وجود دارد را می شویید. تف کنید، اما شستشو ندهید، و فلوراید به مدت طولانی تری روی دندان های شما باقی می ماند.

آیا باید زبان خود را مسواک بزنید؟

تمیز کردن زبان به مبارزه با بوی بد دهان و کاهش باکتری های داخل دهان کمک می کند. شما می توانید تمیز کردن زبان خود را با استفاده از مسواک و یا یک اسکراب زبان به عنوان بخشی از روتین مسواک زدن روزانه خود انجام دهید.

آیا باید لثه ها را بشویید؟

خیر. بخشی که بیشتر در معرض خطر قرار دارد خط لثه است، جایی که لثه ها به دندان ها می رسند. دندان های خود را با زاویه 45 درجه مسواک بزنید، تا خط لثه شما نیز تمیز شود و لثه های شما سالم باقی بمانند.

به منظور حذف هر گونه تارتار که در حال حاضر روی دندان های شما تشکیل شده است، ممکن است لازم باشد برای جرمگیری و پولیش دندان ها (پاکسازی روتین دندانپزشکی) به دندانپزشک مراجعه کنید. در غیر این صورت، خطر ابتلا به بیماری لثه در شما افزایش پیدا خواهد کرد.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

آیا جویدن آدامس به جای مسواک زدن دندان ها مشکلی ندارد؟

جویدن آدامس فاقد قند بعد از غذا می تواند به جلوگیری از بروز حفره های دندانی کمک کند، اما جایگزینی برای مسواک زدن نیست. آدامس جویدن می تواند به جداسازی ذرات غذا و تولید بزاق کمک کند. این اتفاق به طور طبیعی با اسیدهایی مبارزه می کند که می توانند به دندان های شما آسیب وارد کنند.

به خاطر داشته باشید که نوع فاقد قند آنها را انتخاب کنید، در غیر این صورت، شما فقط دندان های خود را با قندی پوشش می دهید که حتی آسیب بیشتری به دندان ها وارد می کند. و از آن علاوه بر- و نه به جای- دو مرتبه مسواک زدن در روز استفاده کنید.

چه اتفاقی می افتد وقتی دندان های خود را مسواک نمی زنید؟

گرچه هر از گاهی فراموش کردن مسواک زدن دندان های خود اتفاق چندان بزرگی نیست، اما اگر شما همچنان انجام این کار را ادامه دهید، با مشکلاتی مانند تشکیل پلاک و تارتار و بوی بد دهان مواجه خواهید شد.

و پس از آن، این مشکلات می توانند باعث پوسیدگی دندان ها، از دست رفتن دندان ها و بروز بیماری لثه شوند! بنابراین، دندان های خود را مسواک بزنید.

آیا می توان دندان ها را خیلی زیاد مسواک زد؟

درست مثل هر چیز دیگری، مسواک زدن بیش از حد الزاماً چیز خوبی نیست. اگر دندان های خود را بیش از حد مسواک بزنید، ممکن است باعث فرسایش مینای دندان های خود شوید. این اتفاق، به نوبه خود، می تواند باعث حساسیت دندان های شما شود، و در واقع می تواند باعث شود دندان های شما زردتر به نظر برسند، زیرا عاج زرد رنگ زیر مینای دندان قابل مشاهده تر خواهد شد. در برخی موارد، مسواک زدن بیش از حد می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها نیز شود.

آیا می توان دندان ها را با جوش شیرین مسواک زد؟

درست کردن خمیر از جوش شیرین و آب، و سپس اضافه کردن نوعی روغن برای طعم و مقداری نمک، و یا افزودن اندکی جوش شیرین به خمیر دندان روشی است که به این شهرت گسترده رسیده است که به طور طبیعی باعث سفید شدن دندان ها می شود.

نحوه مسواک زدن صحیح دندان ها: راهنمای گام به گام

ما ثابت کرده ایم که شما باید حداقل روزی دو مرتبه، یکی از آن زمان ها قبل از رفتن به رختخواب باشد، هر بار به مدت دو تا سه دقیقه مسواک بزنید. در اینجا کاری که باید طی آن چند دقیقه مسواک زدن انجام دهید را توضیح می دهیم:

از مقدار صحیح خمیر دندان فلورایده استفاده کنید.

از یک مسواک دارای فرچه نرم استفاده کنید که به راحتی داخل دهان شما قرار بگیرد، بنابراین می توانید به هر جایی که نیاز به مسواک زدن دارد، دسترسی پیدا کنید.

نیاز نیست خمیر دندان مانند چیزی که در بسیاری از تبلیغات خمیر دندان می بینید، کاملاً روی مسواک را بپوشاند. برای همه افراد بالای سه سال به اندازه یک نخود خمیر دندان کافی است. اینها مقادیر خمیر دندان توصیه شده توسط ADA با توجه به گروه سنی هستند:

سن مقداری که باید مصرف کرد
کودکان زیر 3 سال یک لای نازک (به اندازه یک دانه برنج)
کودکان 3 تا 6 سال به اندازه یک نخود
کودکان بالای 6 سال و بزرگسالان به اندازه یک نخود

گرچه ADA اخیراً بهترین غلظت فلوراید در خمیر دندان مناسب هر گروه را مشخص نکرده است، اما به صورت بین المللی توصیه می شود که 1000ppm  از آن تا سن 6 سالگی و 350/1 -500/1ppm  پس از آن استفاده شود.

مسواک را در زاویه 45 درجه قرار دهید.

هنگام مسواک زدن طرفین دندان های خود، مسواک خود را 45 درجه کج کنید تا فرچه ها بتوانند به داخل شکاف های کوچک بین دندان ها و لثه ها قرار گیرند. اگر در این پاکت ها پلاک ایجاد شود، می تواند منجر به بروز بیماری لثه شود.

دندان ها را به آرامی با حرکات دایره ای کوچک مسواک بزنید.

بسیاری از افراد دندان های خود را با حرکات سایشی رو به عقب و جلو مسواک می زنند، اما در واقع حرکات دایره ای کوچک روش صحیح مسواک زدن دندان ها هستند، زیرا آنها مؤثرتر هستند و کمتر آسیب وارد می کنند.

همچنین نه نیاز است فشار زیاد وارد کنید و نه خیلی محکم ساییدن مسواک روی دندان ها. فشار ملایم برای شل شدن پلاک ها کافی است، و اگر خیلی محکم مسواک بزنید، ممکن است باعث خونریزی لثه های خود شوید. بسیاری از مسواک های الکتریکی دارای سنسور فشار هستند که اگر دندان های خود را خیلی با شدت مسواک بزنید به شما هشدار می دهند.

همه سطوح همه دندان ها را بشویید.

ترتیب مسواک زدن دندان ها مهم نیست، اما هر بار انجام دادن آن به یک شکل مشابه می تواند کمک کند تا اطمینان حاصل شود که شما هیچ سطحی را مسواک نزده رها نکرده اید. این یک نمونه از نحوه مسواک زدن دندان ها است.

  • در عقب دهان، بالا سمت چپ یا بالا سمت راست شروع کنید.
  • کار خود را به سمت سطح بیرونی هر دندان ادامه دهید، هر یک از آنها را با حرکات دایره ای کوچک به مدت چند ثانیه مسواک بزنید.
  • مسواک خود را به سمت سطح داخلی بچرخانید و دوباره به سمت بالا بروید.
  • سطح جونده دندان های مولر فک بالا و سطح پشتی دندان های عقب خود را مسواک بزنید.
  • مسواک خود را به صورت عمودی بچرخانید و برای چند بار مسواک زدن پشت دندان های جلو از یک حرکت رو به پایین استفاده کنید.
  • این روند را برای دندان های فک پایین تکرار کنید.
  • پس از تمیز کردن دندان ها، چند بار مسواک یا زبان پاک کن را روی زبان خود بکشید.

روش دیگر این است که دهان خود را به چهار قسمت تقسیم کنید و برای هر یک 30 ثانیه وقت صرف کنید، و سطوح داخلی، بیرونی و جونده را همانطور که پیش می روید مسواک بزنید.

تف کنید اما دهان را نشویید.

به یاد داشته باشید، اگر بعد از مسواک زدن دندان ها، دهان خود را با آب یا دهانشویه بشویید، مواد تشکیل دهنده خمیر دندان شما رقیق شده یا شسته می شود. اگر می خواهید دهانشویه استفاده کنید، پس از مسواک زدن مدتی صبر کنید یا از آن در زمان های دیگری استفاده کنید که مسواک زدن امکان پذیر نیست.

روزی یک مرتبه بین دندان ها را تمیز

نیاز نیست هر بار که دندان های خود را مسواک می زنید این کار را انجام دهید، اما تمیز کردن روزانه بین دندان ها به دور نگهداشتن پلاک کمک خواهد کرد. شما می توانید از نخ دندان رشته ای، مسواک های بین دندانی یا یک واتر فلاسر استفاده کنید.

ملاحظات دیگر

چگونه دندان های خود را با بریس بشویید؟

هنگام مسواک زدن دندان های خود در حالی که بریس روی آنها قرار دارد، باید همان تکنیکی را دنبال کنید که بدون بریس ها استفاده می کردید، با چند مرحله اضافی. علاوه بر مراحل ذکر شده در بالا، شما باید مسواک را روی براکت ها قرار دهید و زاویه دهید، و به صورت دوایر کوچک مثل همیشه مسواک بزنید. سپس، در حالی که مسواک هنوز روی براکت قرار دارد، آن را رو به بالا زاویه دهید و همین کار را انجام دهید.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

چگونه دندان های خود را بدون مسواک بشویید؟

اجازه دهید صریح صحبت کنیم، شما باید قطعاً از یک مسواک استفاده کنید تا دندان های خود را به درستی بشویید. با این حال، اکثر ما تجربه سپری کردن شب دور از خانه و فراموش کردن مسواک را داشته ایم. هنگامی که این وضعیت ناگزیر برای شما اتفاق می افتد، شما می توانید یک تکه دستمال کاغذی مرطوب را دور انگشت خود بپیچید، مقداری خمیر دندان روی آن قرار دهید و از همان حرکات مسواک زدن استفاده کنید که با مسواک خود استفاده می کردید.

از دندانپزشک بپرسید: چگونه دندان های کودک نو پای خود را مسواک بزنم؟

یکی از مهمترین کارهایی که می توانید برای سلامت دندان های فرزند خود انجام دهید، مسواک زدن روزانه دندان ها است. هرگز قدرت این عمل ساده و دو دقیقه ای را برای تلاش های بهداشت دهان و دندان دست کم نگیرید. سلامت دهان و دندان با تعهد به مسواک زدن منظم دندان ها شروع می شود. انجمن دندانپزشکی آمریکا موارد زیر را توصیه می کند.

  • با یک مسواک نرم دو مرتبه در طول روز مسواک بزنید. اندازه و شکل مسواک باید مناسب دهان کودک شما باشد و به شما اجازه بدهد تا بتوانید به راحتی به همه مناطق دسترسی پیدا کنید. محبوبیت مسواک های نرم سیلیکونی رو به افزایش است.
  • از مقدار صحیح خمیر دندان استفاده کنید: به اندازه یک دانه برنج برای کودکان خردسال؛ و به اندازه یک نخود برای کودکان نوپا.
  • هر سه یا چهار ماه مسواک را تعویض کنید. یک مسواک فرسوده ابزار خوبی برای تمیز کردن دندان ها نیست.
  • برچسب را بررسی کنید. قبل از خرید، اطمینان حاصل کنید فلوراید خمیر دندانی که می خرید مورد تأیید ADA باشد.
  • تا 11 سالگی، هنگامی که کودکان دندان های خود را مسواک می زنند، والدین باید روی آنها نظارت داشته باشند.

انتخاب محصولات مناسب برای مسواک زدن دندان ها

حالا که می دانید چگونه دندان های خود را مسواک بزنید، ممکن است به این فکر کنید که کدام محصول برای استفاده بهتر است. در اینجا برخی از چیزهایی که باید در نظر بگیرید را ذکر کرده ایم.

مسواک

ممکن است فکر کنید که به شدت ساییدن یک مسواک سخت به زدودن پلاک بیشتری کمک خواهد کرد. اما در حقیقت، این روش مناسبی برای مسواک زدن نیست، و می تواند به دندان ها و لثه های شما آسیب برساند. فرچه نرم یا متوسط ​​نیز این کار را به همین خوبی انجام می دهد. مسواکی با سر کوچک انتخاب کنید که اجازه دهد به راحتی به پشت دندان های خود دسترسی پیدا کنید. یک مسواک برقی ممکن است به شما کمک کند دندان های خود را به طور مؤثر تری مسواک بزنید.

شما باید هر سه ماه مسواک خود را عوض کنید یا هر سه ماه برسد، یا زودتر اگر متوجه شدید که فرچه ها در حال خراب شدن هستند (این می تواند نشانه ای باشد که شما بیش از حد محکم مسواک می زنید). استفاده از یک مسواک قدیمی، فرسوده می تواند به مینای دندان شما آسیب برساند.

خمیر دندان

استفاده از یک خمیر دندان حاوی فلوراید (حداقل 1000 ppm برای بزرگسالان و کودکان) در مبارزه با پوسیدگی به شما کمک می کند. نام تجاری و عطر و طعمی را انتخاب کنید که از آن لذت ببرید، زیرا باعث می شود بیشتر احتمال داشته باشد که به طور منظم مسواک بزنید. خمیر دندان های طبیعی با و بدون فلوراید برای خرید در دسترس هستند.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

نخ دندان

مسواک زدن دندان ها تنها سه سطح از پنج سطح را پاک می کند، بنابراین مهم است که بین آنها نیز تمیز شود. اگر استفاده از نخ دندان های سنتی را دوست ندارید، یا اگر بریس دارید، یک واتر فلاسر می تواند کار را بسیار ساده تر کند.

دهانشویه

دهانشویه فقط بوی دهان شما را تازه نمی کند؛ دهانشویه ای را انتخاب کنید که حاوی فلوراید باشد و برای جلوگیری از پوسیدگی دندان نیز عمل کند. با این حال، مشخص نیست که آیا شما باید بلافاصله بعد از مسواک زدن از آن استفاده کنید، زیرا فلوراید باقی مانده از خمیر دندان را جدا می کند. این در مورد دهانشویه های فلورایده نیز صدق می کند.

افشای قرص پلاک

اگر می خواهید ببینید که آیا شما مسواک زدن را به خوبی انجام می دهید یا خیر، از قرص های افشای پلاک استفاده کنید. این قرص های جویدنی هر گونه پلاک داخل دهان را رنگ می کنند، بنابراین بوضوح می توانید ببینید پس از مسواک چه چیزی به جا گذاشته اید. سپس، می توانید روی بهبود نحوه مسواک زدن دندان های خود کار کنید.

راه های دیگر مراقبت از دندان ها

زمانی که نوبت به حفظ خوب سلامت دهان و دندان می رسد، دانستن نحوه تمیز کردن درست دندان ها تنها بخشی از تصویر است. در اینجا به بیان برخی از چیزهای دیگر می پردازیم که شما می توانید انجام دهید تا مطمئن شوید که تلاش های جدید شما برای مسواک زدن دندان ها به هدر نمی روند.

مراقب آنچه می خورید باشید

شما می دانید که خوردن قند برای دندان های شما بد است، اما خیلی بیشتر از چیزی که تصورش را بکنید. غذاها و نوشیدنی های اسیدی مانند سرکه، ترشی، آبمیوه، شراب و نوشیدنی های گاز دار می توانند به همان اندازه آسیب رسان باشند. بعلاوه، بسیاری از میان وعده های ‘سالم’ مانند میوه های خشک و ماست ها، حاوی قند بیشتر از چیزی هستند که شما ممکن است درک کنید.

اگر شما به جای محدود کردن این خوراکی های مضر پیوسته در طول روز از آنها به عنوان میان وعده بخورید، این آسیب افزایش می یابد. ناخنک زدن به این معنی است که دندان های شما از دست شکر و اسید که مینای دندان را از بین می برند، استراحت ندارند.

این امر نه تنها منجر به بالاتر رفتن خطر پوسیدگی دندان می شود؛ بلکه دندان های شما به دلیل نازک شدن مینای آنها ممکن است زرد یا حساس شوند.

به طور منظم برای چکاپ به دندانپزشک مراجعه کنید.

حتی اگر می دانید که چگونه دندان های خود را درست مسواک بزنید، و هر روز یک روتین بهداشتی خوب دهان و دندان را دنبال کنید، هنوز هم ممکن است مشکلات دندانی اتفاق بیفتند. چکاپ های منظم اجازه می دهند تا دندانپزشک شما این مشکلات را در مراحل اولیه کشف کنند و به این معنی است که درمان باید کم تهاجم تر (و کم هزینه تر) از زمانی باشد که شما مشکل را رها کنید تا گسترش پیدا کند.

دندانپزشک شما همچنین بهترین راه را برای مسواک زدن دندان ها و مراقبت از سلامت کلی دهان به شما توصیه می کند ، بنابراین وسوسه نشوید و این چکاپ ها را از دست ندهید!

نتیجه گیری

ما امیدواریم که این دستورالعمل های بهداشت دهانی برای شما مفید بوده باشند و اکنون بدانید که چگونه دندان های خود را به درستی مسواک بزنید. شاید حتی برخی از کارهایی که شما انجام می داده اید اشتباه بوده اند، برجسته شده باشند؟

به یاد داشته باشید، تمیز و سالم نگه داشتن دندان ها شامل انجام کارهای زیر است:

  • مسواک زدن حداقل دو بار در روز، هر بار به مدت دو دقیقه
  • استفاده از مسواک نرم و خمیر دندان فلورایده
  • نشستن دهان پس از مسواک زدن (حتی با دهانشویه)
  • عدم مسواک زدن دندان ها بلافاصله بعد از خوردن غذاها و نوشیدنی های اسیدی یا شیرین
  • اجتناب از خوردن غذاها و نوشیدنی های شیرین و اسیدی به عنوان میان وعده
  • نخ دندان کشیدن روزانه
  • مراجعه منظم به دندانپزشک

اگر هنوز در مورد چگونگی تمیز کردن صحیح دندان های خود مطمئن نیستید یا در صورت داشتن هر گونه نگرانی دیگری، با دندانپزشک خود صحبت کنید.

نمونه های درمانی پیوند لثه



بخش تخصصی پیوند لثه





بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند. در صورت عدم درمان چنین مشکلاتی، ممکن است در نهایت منجر به از دست رفتن دندان فرد شود. پیوند لثه در بیشتر موارد جنبه‌ی درمانی دارد، ولی برخی از مردم برای اصلاح طرح لبخند خود از این روش استفاده می‌کنند که در این صورت جنبه‌ی زیبایی دارد.

مقالات تخصصی پیوند لثه



در این نوشته می خوانید:

پروبیوتیک های خوراکی دسته ای از باکتری ها هستند که برای سلامت دهان و دندان های شما مفید هستند. این باکتری ها از قبل داخل دهان شما وجود دارند و به حفظ تعادل سالم و سطح pH میکروبیوم دهان شما کمک می کنند.

گاهی اوقات، این تعادل می تواند به هم بریزد و تعداد باکتری های بد می تواند از تعداد باکتری های خوب بیشتر شود. این می تواند منجر به بروز مشکلاتی مانند پوسیدگی و پریودنتیت شود.

مصرف مکمل های پروبیوتیک خوراکی می تواند به مبارزه با بوی بد دهان، بیماری لثه و پوسیدگی کمک کند و میکروبیوم دهانی شما را به یک تعادل سالم بازگرداند. در این مقاله، ما در مورد رابطه بین پروبیوتیک ها برای مراقبت از دهان و سلامت دهان و دندان بیشتر صحبت خواهیم کرد.

پروبیوتیک خوراکی چیست؟

پروبیوتیک های خوراکی، که به آنها پروبیوتیک های دندانی نیز گفته می شود، دسته ای از باکتری ها هستند که سلامت دهان و دندان ها را بهبود می دهند و از دهان سالم نیز پشتیبانی می کنند. این پروبیوتیک ها رشد باکتری های خوب را افزایش می دهند. آنها همچنین به توقف رشد باکتری های بد کمک می کنند.

بسیاری از افراد در کشورهای مختلف به مراقبت مناسب دهان و دندان دسترسی ندارند، زیرا مراقبت های دندانپزشکی از مراقبت های بهداشتی مجزا هستند. بنابراین، سلامت خوب دهان و دندان و انجام خوب کارهای بهداشتی دهان و دندان ضروری است.

احتمالاً اخیراً چیزهای زیادی درباره سلامت روده شنیده اید، زیرا یکی از آخرین پیچیدگی های سلامتی است. خوب، دقیقاً مانند روده، دهان اکوسیستم باکتری های خاص خود را دارد که تحت عنوان میکروبیوم دهانی شناخته می شود. به طور خلاصه، پروبیوتیک های خوراکی سلامت میکروبیوم دهان را بهبود می بخشند و به حفظ تعادل باکتری های خوب آن کمک می کنند.

بیایید در مورد باکتری های دهان صحبت کنیم.

میلیاردها باکتری وجود دارند که دهان شما را خانه خود می دانند. آنها از مکان های مختلف آمده اند. زمانی که شما به دنیا آمده اید، آنها شروع به ایجاد اجتماع کرده اند، و پس از آن، در طول زندگی شما تعداد بیشتری به آنها اضافه شه است- که با هر لیوان آبی که شما می نوشید یا هر بار که کسی را می بوسید، وارد دستگاه گوارش می شوند.

همه آنها داخل دهان شما ریشه نمی کنند – برخی از آنها به سادگی از آن عبور می کنند- اما تعداد زیادی از آنها تصمیم می گیرند که به طور نامحدود داخل دهان شما اردو بزنند.

این باکتری ها بیش از 700 گونه مختلف باکتری های دهان را تشکیل می دهند، و در کنار هم میکروبیوم دهانی شما را تشکیل می دهند. باکتری های سالم از دهان شما محافظت می کنند و به مبارزه با پوسیدگی دندان ها کمک می کنند، اما باکتری های مضر می توانند باعث ایجاد حفره و بیماری لثه شوند. همه این باکتری ها در کنار هم بیوفیلم شما را تشکیل می دهند، که عموماً تحت عنوان پلاک دندان شناخته می شود.

هنگامی که دهان سالمی دارید، باکتری های شما به صورت هماهنگ زندگی می کنند، اما اگر رژیم غذایی ضعیف، بهداشت دهان و دندان نامناسب، یا سایر مشکلات سلامتی و خود ایمنی داشته باشید، این تعادل مختل می شود و باکتری های مضر می توانند شروع به کار کنند.

این زمانی است که در صورت عدم درمان می تواند اتفاقات بد بی شماری برای شما رخ دهند، از جمله بوی بد دهان، پوسیدگی و از دست رفتن دندان ها.

ارتباط بین میکروبیوم های روده و دهان

باکتری های دهانی می توانند به سمت بیوم معده حرکت کنند- حتماً حدس زده اید چگونه- از طریق بزاق. بزاق یک روش حیاتی انتقال باکتری های دهان است. این باکتری ها که به راحتی منتقل می شوند، وارد بزاق شما می شوند و به این ترتیب در روده شما منتشر می شوند.

خوشبختانه، روده دارای اسید معده است که به عنوان یک مانع عمل می کند، اما برخی از باکتری های بد مانند پورفیروموناس ژنژیوالیس Porphyromonas gingivalis به اسید مقاوم هستند. این باکتری دهانی مسئول بیماری لثه است و همچنین می تواند باعث اختلالات روده ای ناشی از باکتری ها (کاهش تعداد و تعادل نرمال فلورهای روده و غلبه باکتری های بیماری زا بر باکتری های مفید) یا عدم تعادل در میکروبیوم روده شوند.

وقتی این اتفاق رخ دهد، انواع مختلفی از تأثیرات منفی بالقوه برای سلامت وجود دارند، از جمله:

  • چاقی
  • دیابت نوع 2
  • روماتیسم مفصلی
  • سرطان پانکراس
  • سرطان معده- روده ای
  • بیماری آلزایمر
  • … و، متأسفانه، موارد بیشتر.
بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

سلامت دهان و دندان شما چگونه روی سلامت عمومی شما تأثیر می گذارد؟

دهان شما دروازه ای رو به سوی بقیه بدن است. اگر دهان شما سالم نباشد، این احتمالاً روی سلامت عمومی شما تأثیر می گذارد. باکتری های بدی که داخل دهان شما رشد می کنند می توانند به عروق خونی شما منتقل شوند و به بقیه بدن منتقل شوند. دهان و دندان های سالم به معنای بدن سالم هستند.

در حقیقت، میکروبیوم دهانی شما حتی می تواند ریه های شما را نیز تحت تأثیر قرار دهد. بهداشت بد دهان و دندان و عدم مراجعه به دندانپزشک می تواند خطر ابتلا به ذات الریه را افزایش دهد. این نشان دهنده این است که باکتری های بد دهان ممکن است ارتباطی بین بیماری های دهان و ریه باشند.

در همین راستا، بیماری پریودنتال با بیماری های قلبی عروقی نیز مرتبط است- هر چیزی از سکته مغزی گرفته تا فشار خون بالا. در دهه 1990 مشخص شد که هم پوسیدگی دندان و هم پریودنتیت می توانند منجر به از دست رفتن دندان ها شوند، گرچه تأثیر بیماری لثه روی خطر سکته مغزی بسیار بیشتر بود- 400% بیشتر.

در حقیقت، بسیاری از مشکلات سلامت و بیماری های دیگر وجود دارند که می توانند به میکروبیوم ناسالم دهان ارتباط داده شوند، از جمله مشکلات مربوط به بارداری، آرتریت روماتوئید، دیابت و حتی آلزایمر.

آیا پروبیوتیک هایی که برای سلامت دهان و دندان مفید هستند، همان پروبیوتیک های مفید برای روده هستند؟

خیر. پروبیوتیک هایی که برای دندان ها مفید هستند و پروبیوتیک هایی که برای روده مفید هستند یکسان نیستند. در هر یک از آنها ارگانیسم های مختلفی وجود دارد، که مقداری با هم همپوشانی دارند، و بهترین روش اتقال برای هر یک نیز متفاوت است.

به عبارت ساده، پروبیوتیک های روده حاوی دسته ای از باکتری ها هستند که به طور طبیعی در روده رشد می کنند. و پروبیوتیک های خوراکی حاوی دسته ای از باکتری ها هستند که به طور طبیعی داخل دهان رشد می کنند.

کاربردهای پروبیوتیک های خوراکی

پروبیوتیک های دندانی یا پروبیوتیک هایی که برای سلامت دندان ها مفید هستند، یک مجموعه کامل از فواید را ارائه می دهند، از جمله بهبود بوی بد دهان، ارتقاء سلامت لثه، و جلوگیری از تشکیل پلاک و حفره های دندانی. بیایید نگاهی دقیق تر به نحوه عملکرد این ماده بیندازیم.

پروبیوتیک های خوراکی برای بوی بد دهان

برای کسانی که با بوی بد دهان دست و پنجه نرم می کنند خبرهای خوبی وجود دارد زیرا نشان داده شده است که پروبیوتیک ها راهی موفق برای مبارزه با بوی بد دهان هستند.

تقریباً 90% موارد بوی بد دهان ناشی از پریودنتیت هستند. پروبیوتیک هایی که به حفظ سلامت لثه کمک می کنند می توانند به مبارزه با بوی بد دهان که در اثر عوامل بیماری زا ایجاد می شود، کمک کند. آنها همچنین می توانند به ارتقاء … سالم زبان کمک کنند، به خصوص در مناطقی از زبان که دسترسی به آنها دشوار است، جایی که پاپیلاها تمایل بیشتری به میزبانی باکتری های بیشتری دارند که باعث بروز بوی بد می شوند. با این حال، گونه های پروبیوتیکی که هدف خود را انباشته شدن و تشکیل اجتماع روی بافت های پریودنتال قرار می دهند، ممکن است برای تشکیل اجتماع روی زبان تلاش کنند تا بتوانند شاهد تأثیر مثبت روی بوی بد دهان باشند. در اصل، گونه هایی که به طور معمول روی زبان زندگی می کنند، از آنهایی که روی لثه ها زندگی می کنند متمایز هستند.

همانطور که در یک مطالعه نشان داده شده است، یکی از سویه هایی که نشان داده شده است به رفع بوی بد دهان کمک می کند، استرپتوکوک سالیواریوس کا 12 (Streptococcus salivarius K12) است که در آن افراد یک رژیم 3 روزه استفاده از دهانشویه کلرهگزیدین و قرص های خوراکی زیر زبانی پروبیوتیکی حاوی باکتری یا دارونما را دریافت کردند. 85% از افراد گروه تحت درمان، شاهد کاهش قابل توجه بوی بد دهان بودند و تنها 30% از افراد گروهی که دارونما دریافت کرده بودند شاهد این تغییر نبودند.

نویسندگان این مطالعه خاطرنشان می کنند که، گرچه این نتایج امیدوار کننده هستند، اما هنوز موانعی برای یافتن راه بهینه برای مصرف پروبیوتیک های خوراکی برای سلامت دهان وجود دارد زیرا این سویه ها در چسبیدن به زبان مشکل دارند. این باعث می شود اثر کردن آنها دشوارتر شود، بنابراین مطالعات بیشتری برای توسعه پروبیوتیک ها، بویژه برای این منظور، نیاز است.

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

پروبیوتیک های دندانپزشکی برای بیماری لثه و ژنژیویت

درمان با پروبیوتیک همراه با درمان لثه، در مقایسه با درمان های بالینی به تنهایی، نتایج بهتری در بر داشتند. با این حال، جنبه های مختلفی برای درمان با پروبیوتیک وجود دارد که قبل از شروع کار باید مد نظر گیرند، از جمله خطرات احتمالی تجویز گونه های پروبیوتیک برای افرادی که نقص ایمنی دارند.

یکی از گروه های گونه های مفید باکتری های داخل دهان، نوعی لاکتوباسیل lactobacilli است. آنها در برابر انواع مختلف باکتری های بد مبارزه می کنند و به حفظ تعادل سالم میکروبیوم داخل دهان کمک می کنند. در یک مطالعه، به 59 بیمار مبتلا به ژنژیویت در روز دو فرمولاسیون لاکتوباسیل ریتوری Lactobacillus reuteri یا یک دارونما داده شد.

سطوح ژنژیویت و پلاک در ابتدا و پایان آزمایش اندازه گیری شدند. در انتهای مطالعه، کاهش قابل توجهی در  شاخص ژنژیویت در بین گروه هایی که لاکتوباسیلوس را دریافت کرده بودند مشاهده شد، اما گروه دارو نما هیچ تغییری مشاهده نکردند.

بنابراین لاکتوباسیلوس ریتوری طور مؤثری ژنژیویت و پلاک را در این بیماران کاهش می دهد. به همین ترتیب، لاکتوباسیلوس رامنوسوس Lactobacillus rhamnosus اثرات مثبتی روی سلامت لثه ها نشان دادند.

پروبیوتیک های خوراکی برای پیشگیری از بروز حفره های دندانی

برخی از باکتری ها در بیوفیلم دهانی وجود دارند که قادر به تعدیل pH هستند و به جلوگیری از پیشرفت پوسیدگی کمک می کنند. گونه های لاکتوباسیلوس رامنوسوس Lactobacillus rhamnosus، لاکتوباسیلوس کازی L. casei، لاکتوباسیلوس ریتوری، و باکتریوم دو بخشی Bifidobacterium به طور بالقوه می توانند روی ایجاد اجتماع باکتری های ایجاد کننده حفره تأثیر بگذارند. در مطالعه انجام شده توسط انجمن میکروبیولوژی آمریکا، سویه A12 استرپتوکوک را تحت تجزیه و تحلیل قرار داد. در این آزمایش مهار رشد پاتوژن استرپتوکوکوس موتانس پوسیدگی دندان مورد بررسی قرار گرفت.

نتیجه گیری این مطالعه این بود که این گونه  A12، و سایر گونه های مانند آن، ممکن است در ارتقاء سلامت پایدار بیوفیلم دهان با حفظ سطوحpH  سالم پلاک و بازدارندگی رشد پاتوژن های پوسیدگی بسیار مهم باشد.

پروبیوتیک های مفید برای دندان ها، راهی برای پیشگیری از تشکیل پلاک

پروبیوتیک ها می توانند به پیشگیری از تشکیل پلاک کمک کنند. همان مطالعه که در بالا ذکر شد، مانند پیشگیری از ایجاد حفره، در مورد امکان پیشگیری از تشکیل پلاک نیز صحبت کرده است، زیرا گونه باکتریایی استرپتوکوکوس A12  از رشد و درجه بیماری زایی پاتوژن پوسیدگی استرپتوکوک موتانس جلوگیری می کند.

این پاتوژن قند را به اسید لاکتیک تبدیل می کند، و محیطی با pH اندک (اسیدی تر) ایجاد می کند، که منجر به بروز خطر بیشتر برای پلاک می شود، و در صورت عدم درمان به حفره تبدیل می شود.

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

آیا پروبیوتیک های خوراکی واقعاً برای دندان ها مفید هستند؟

بله، این همان چیزی است که داده های اولیه می گویند. مطالعه پروبیوتیک های خوراکی و سلامت دهان و دندان یک زمینه نسبتاً جدید در پزشکی دهان است، اما داده های یافته در مطالعات اولیه امیدوار کننده هستند.

شرکت کنندگان در طول کارآزمایی های مختلف پس از مصرف برخی از گونه های خاص باکتری ها، بهبود سلامت دهان و دندان ها را نشان دادند. پزشکانی که در مطالعات ذکر شده در بالا شرکت کرده اند هشدار می دهند، گرچه نتایج دلگرم کننده هستند، اما مطالعات بیشتری نیاز خواهند بود.

عوارض جانبی پروبیوتیک های خوراکی

در چند روز نخست مصرف پروبیوتیک برای سلامت دندان ها، ممکن است درد معده، نفخ یا اسهال را تجربه کنید. اما، پروبیوتیک ها باکتری هایی هستند که از قبل در بدن شما زندگی می کنند و به طور کلی مصرف آنها برای پشتیبانی از سلامت این باکتری ها بی خطر است.

با این حال، شما نباید بیشتر از مقداری که دستور داده شده مصرف کنید، و قبل از شروع هر رژیم باید با پزشک خود صحبت کنید. در صورت بالا بودن خطر ابتلا به عفونت باید از مصرف آنها خودداری کنید، کودکان، سالمندان، و زنان باردار همیشه باید ابتدا با پزشک خود صحبت کنند.

بهترین پروبیوتیک های خوراکی

از آنجا که پروبیوتیک هایی که برای سلامت دهان و دندان ها مفید هستند، مکمل های غذایی هستند، شما می توانید آنها را به صورت بدون نسخه و بصورت آنلاین خریداری کنید. همچنین به این معنا است که نیاز نیست تحت همان آزمایشات دقیقی قرار بگیرند که داروهایی که برای فروش در بازار وجود دارند، باید روی آنها انجام شود.

مهم است که برندی را انتخاب کنید که تحقیقات دقیق انجام دهد و شهرت خوبی داشته باشد. در بررسی های پروبیوتیک های مفید برای دندان ها ما به معرفی مواد تشکیل دهنده خوب برای قرار گرفتن در دسته پروبیوتیک های خوب خواهیم پرداخت.

پروبیوتیک ها به طور جدی برای دندان ها مورد آزمایش قرار گرفته اند. آنها همچنین غیر GMO ، برخی مخصوص گیاهخواران و فاقد سویا، گلوتن، آجیل، مواد نگهدارنده، قند، تخم مرغ و رنگ ها و طعم دهنده های مصنوعی هستند.

برای مصرف آنها، شما بعد از مسواک زدن یا بعد از استفاده از دهانشویه، به سادگی یک قرص را می جوید. بعد از جویدن دهان را آب نکشید. بهترین زمان برای مصرف یک قرص پروبیوتیک قبل از خواب است.

لازم نیست نگران هرگونه مزه عجیب باشید زیرا این قرص ها دارای طعم دلپذیر توت و انار هستند، که به طور طبیعی با عصاره برگ استویا شیرین شده اند.

برخی تولید کنندگان پروبیوتیک های خوراکی را برای کودکان و نوجوانان تولید می کند، که برای حمایت از سینوس و سلامت دهان و دندان در کودکان طراحی شده است. مطالعات بالینی نشان داده اند که این پروبیوتیک ها می توانند به کاهش عفونت های گوش، بینی و حلق در کودکان کمک کنند.

برخی از پروبیوتیک هایی که برای دهان و دندان ها مفید هستند، حاوی پروبیوتیک های BlIS K12 و BLIS M18 هستند و با استفاده از اصول دندانپزشکی جامع مورد بررسی قرار گرفته اند.

برخی پروبیوتیک ها حاوی مواد طبیعی، و فاقد قند و لاکتوز هستند و هیچ طعم مصنوعی ندارند. با این مکمل های پروبیوتیک خوراکی می توان با بوی بد دهان، بیماری لثه، خونریزی لثه، برفک دهان، ژنژیویت، پلاک، حفره، و خشکی دهان مبارزه کرد. این نوع پروبیوتیک ها برای دهان حاوی مواد معدنی هستند که معدنی سازی مجدد دندان ها را حمایت می کنند.

برخی پروبیوتیک های خوراکی دارای فرمول ملایم هستند، به همین دلیل برای بزرگسالان و کودکان مناسب هستند و می توانند به حمایت از سلامت دستگاه تنفسی فوقانی، لوزه ها، گوش ها، بینی، گلو، و روده کمک کنند.

از جمله پرکاربردترین مواد برای تولید پروبیوتیک های خوراکی عبارتند از:

  1. Plantarum ، L. Rhamnosus ، S. Salivarius K12، L. Paracasei، L. Reuteri ، L. Sakei ،
  2. Acidophilus، S. Thermophilus
  • ایزومالت
  • اینولین
  • عطر و طعم انار طبیعی
  • عطر و طعم گیلاس طبیعی
  • عطر و طعم نعناع طبیعی
  • اسید استریک
  • دی کلسیم فسفات
  • اسید مالیک
  • عصاره برگ استویا
  • سلولز های میکروکریستالی
  • استویا
  • طعم طبیعی نیزه
  • گلیسیریل بهنات

نتیجه گیری

پروبیوتیک های خوراکی مکمل هایی هستند که می توانید برای بهبود و حفظ سلامت میکروبیوم دهانی خود استفاده کنید. به عبارت دیگر، آنها به شما کمک می کنند تا اجتماع باکتری های داخل دهان خود را در حالت تعادل حفظ کنید.

دهان ما حاوی باکتری های خوب و بد است، و گاهی اوقات، تعداد باکتری های بد می تواند از تعداد باکتری های خوب بیشتر شود، و باعث ایجاد مشکلاتی مانند بوی بد دهان، پوسیدگی و پریودنتیت شود. پروبیوتیک های خوراکی حاوی گونه های باکتری های خوب هستند که از قبل داخل دهان شما وجود دارند تا به تشویق رشد و سلامت آن باکتری های خوب کمک کنند.

مطالعات نشان داده اند افرادی که از پروبیوتیک های خوراکی استفاده می کنند، در نواحی مانند سلامت لثه و بوی بد دهان می توانند شاهد بهبودهایی باشند، بنابراین اگر می خواهید به بهبود سلامت دهان و دندان های خود کمک بیشتری کنید، ممکن است بخواهید در مورد شروع استفاده از پروبیوتیک های خوراکی با پزشک یا دندانپزشک خود صحبت کنید.

علاوه بر این، می توانید آنها را به صورت آنلاین و بدون نسخه خریداری کنید، زیرا آنها برای اکثر افراد در دوز توصیه شده ایمن هستند.

پرسش های متداول در مورد پروبیوتیک های خوراکی

آیا پروبیوتیک های خوراکی عمل می کنند؟

مطالعات اولیه حاکی از مثبت بودن پاسخ این پرسش هستند. نشان داده شده است که پروبیوتیک های خوراکی باعث افزایش سلامت لثه ها، کاهش پلاک و تازه شدن بوی دهان می شوند. آنها این کار را با تشویق رشد باکتری های خوب انجام می دهند. این به حفظ تعادل در میکروبیوم شما کمک می کند و pH را متعادل می سازد.

بهترین پروبیوتیک ها برای سلامت دهان و دندان کدامند؟

پروبیوتیک هایی که باید به دنبال آنها باشید عبارتند از لاکتوباسیلوس پاراکازی Lactobacillus paracasei، لاکتوباسیلوس پلنتاروم Lactobacillus plantarum، لاکتوباسیلوس رامنوسوس Lactobacillus rhamnosus، استرپتوکوکوس سالیواروس Streptococcus salivarius گونه های K2 و M18.

بهترین پروبیوتیک های خوراکی برای بوی بد دهان کدامند؟

بهترین گونه های پروبیوتیک برای مبارزه با پاتوژن هایی که باعث بوی بد دهان می شوند عبارتند از لاکتوباسیلوس روتری Lactobacillus reuteri، لاکتوباسیلوس سالیواروس L. salivarius، لاکتوباسیلوس پاراکازی L. paracasei، لاکتوباسیلوس ساکی L. sakei، و استرپتوکوکوس سالیواروس کا 12 Streptococcus salivarius K12.

آیا دندانپزشکان پروبیوتیک ها را توصیه می کنند؟

بسیاری از دندانپزشکان، طی مطالعات اولیه پروبیوتیک های خوراکی، نتایج مثبت را در بیماران تشخیص می دهند. و بسیاری از دندانپزشکان پروبیوتیک های خوراکی را به عنوان راهی برای تکمیل یک روتین صحیح مراقبت از دهان و دندان ها توصیه می کنند.

با این حال، برخی از دندانپزشکان هشدار می دهند که، از آنجا که پروبیوتیک ها مکمل های غذایی هستند و تحت استانداردهای مشابه داروها قرار نمی گیرند، ممکن است حصول اطمینان از تهیه یک محصول مؤثر دشوار باشد. اگر تصمیم دارید پروبیوتیک های خوراکی خریداری کنید، به دنبال توصیه های دندانپزشکان باشید، یا یک برند شناخته شده و قابل اعتماد را انتخاب کنید.

اگر دندان از دست رفته دارید، اما ایمپلنت های دندانی معمولی گزینه شدنی برای شما نیستند، مینی ایمپلنت های دندانی ممکن است راه حل خوبی برای شما باشند.

قرار دادن یک جایگزین برای دندان های از دست رفته مهم است، نه صرفاً برای دلایل زیبایی، بلکه همچنین برای سلامت دهان و دندان. بیشتر احتمال دارد که دندانپزشک ایمپلنت ها را نسبت به سایر گزینه های جایگزین دندان ترجیح دهد، زیرا آنها گزینه ای هستند که بیشترین شباهت را به دندان های طبیعی دارند.

اما استخوان فک همه افراد برای دریافت ایمپلنت های سنتی به اندازه کافی قوی نیست. این جایی است که مینی ایمپلنت های دندانی (MDIها) وارد می شوند.

اگر علاقه مند به کسب اطلاعات بیشتر در مورد MDIها هستید، این مقاله آنها را در اختیار شما قرار خواهد داد. به خواندن آن ادامه دهید تا همه چیز راجع به آنها بدانید، از جمله:

  • چه کسی می تواند آنها را داشته باشد.
  • چقدر هزینه دارند.
  • فرایند دریافت آنها چگونه است؟
  • آیا آنها برای شما مناسب هستند؟

امیدواریم که این راهنمای دقیق در زمینه  مینی ایمپلنت های دندانی به شما کمک کند تا در مورد سلامت دهان خود درست تصمیم بگیرید!

مینی ایمپلنت دندانی چیست؟

مینی ایمپلنت های دندان نوع ایمپلنت هستند که اغلب در فک پایین برای تثبیت دندان های جایگزین، اغلب پروتز ها، استفاده می شوند. طراحی آنها دارای دو بخش است- یک پست تیتانیومی با یک توپ روی سر آن. سپس روکش ها به صورت امن روی توپ قرار می گیرند و با یک O- رینگ (حلقه) لاستیکی بیشتر محافظت می شود. مینی ایمپلنت های دندانی می توانند از 8/1 تا 3/3 میلی متر قطر و از 10 تا 15 میلی متر طول داشته باشند.

مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

مقایسه ایمپلنت های کوچک دندانی در برابر ایمپلنت های دندانی معمولی

مینی ایمپلنت های دندانی به علت اندازه و طراحی آنها، با ایمپلنت های معمولی متفاوت هستند. مینی ایمپلنت های دندانی در مقایسه با ایمپلنت های دندانی استاندارد کوچکتر هستند. قطر ایمپلنت های معمولی 4/3 تا 8/5 میلی متر است، در حالی که اکثر مینی ایمپلنت های دندانی کمتر از 3/3 میلی متر قطر دارند.

همچنین، مینی ایمپلنت های دندانی در مقایسه با نوع استاندارد، طراحی ساده تری دارند. در حالی که ایمپلنت های سنتی ها با یک پست طراحی شده اند که اباتمنتی به آن متصل شده است، که سپس روکش به آن متصل می شود، مینی ایمپلنت های دندانی شامل یک پست با یک توپ در یک سمت هستند و یک حلقه لاستیکی که روکش را نگه می دارد.

مینی ایمپلنت های دندانی کمی متفاوت از پسر عموی استاندارد خود هستند.

یکی دیگر از تفاوت های اصلی این دو این است که مینی ایمپلنت های دندانی هنگامی که داخل استخوان قرار می گیرند از سطح لثه بالاتر قرار می گیرند، و ایمپلنت های معمولی زیر لثه قرار می گیرند.

از دندانپزشک بپرسید: تفاوت بین مینی ایمپلنت دندانی و ایمپلنت های طبیعی چیست؟

بزرگترین تفاوت بین ایمپلنت های دندانی کوچک و ایمپلنت های دندانی با اندازه کامل، تا میزان زیادی، روش استفاده از آنها است. ایمپلنت های مینی تمایل دارند که در سناریوهای خاص استفاده شوند که در آنها استخوان فک بیمار جای کافی برای ایمپلنت کامل ندارد یا اگر بیماری خاص دهان و دندان وجود داشته باشد.

یک نکته مهم که هنگام در نظر گرفتن یک مینی ایمپلنت در مقابل ایمپلنت با اندازه کامل باید مورد توجه قرار گیرد: امکان جذب صحیح فشار ناشی از جویدن توسط ایمپلنت- اگر ایمپلنت به اندازه کافی قوی نباشد، می تواند شکست بخورد، مانند مینی ایمپلنت هایی که در محلی قرار می گیرند که فشار بالای جویدن به آنها وارد می شود (به عنوان مثال، عقب دهان).

یک گزینه ایده آل برای دریافت مینی ایمپلنت های دندانی می تواند بیماری باشد که در محلی نیاز به ایمپلنت دارد که فشار زیاد ناشی از جویدن وارد نمی شود، یا برای کسانی که فضای کافی برای ایمپلنت کامل ندارند. در برخی موارد، بیمارانی می بینیم که ترجیح می دهند از مینی ایمپلنت های دندانی برای حمایت از پروتزهای موجود خود استفاده کنند ، یا افرادی که گزینه ایده آل برای جراحی گسترده دهان نیستند.

چه کسی می تواند مینی ایمپلنت دندانی داشته باشد؟

ایمپلنت های معمولی به مقدار مشخصی از استحکام و تراکم استخوان نیاز دارند تا در دراز مدت با موفقیت قرار بگیرند.

مشکل این نوع ایمپلنت ها این است که وقتی یک دندان از دست رفته دارید، استخوان در نتیجه عدم استفاده یا تروما می تواند تحلیل برود و این منجر به باریک شدن تیغه استخوان آلوئولار می شود. ایمپلنت های استاندارد به حداقل 6 میلی متر عرض نیاز دارند تا موفق باشند، اما اگر شما تخریب استخوان را تجربه کرده اید، ممکن است شرایط لازم را نداشته باشید.

از آنجا که ایمپلنت ها در حال حاضر بهترین راه برای جایگزینی این مرواریدهای درخشان هستند، دندانپزشک شما ممکن است توصیه کند که به جای آن مینی ایمپلنت های دندانی را دریافت کنید، که می تواند در یک تیغه استخوانی باریک تر قرار گیرد. با این حال، یک تیغه باریک تنها دلیل نیست که ممکن است دندانپزشک شما مینی ایمپلنت های دندانی را به جای ایمپلنت های معمولی توصیه کند.

ایمپلنت های کوچک می توانند برای موارد زیر استفاده شوند:

  • نگه داشتن اوردنچر، زمانی که قرار دادن ایمپلنت استاندارد ممکن نیست.
  • بازسازی لبخند بیمارانی که آناتومی دهان آنها به صورت محدود امکان قرار دادن پروتز را دارد.
  • جایگزینی دندان در بیمارانی که نمی توانند هزینه ایمپلنت های معمولی را تقبل کنند.
  • جایگزینی دندان برای بیمارانی که تمایلی به انجام جراحی های متداول ایمپلنت های دندانی ندارند.
مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

آیا مینی ایمپلنت دائمی است؟

مینی ایمپلنت دندانی یک گزینه دائمی برای جایگزینی یک دندان از دست رفته است. با این حال، ممکن است آنها به اندازه ایمپلنت های معمولی دوام نداشته باشند. علت این است که تحمل نیروی بایت توسط آنها کمتر است، بنابراین بیشتر احتمال دارد که آنها با استفاده مستمر بشکنند.

سایر عوامل کلی که تعیین خواهند کرد که مینی ایمپلنت دندانی شما چه مدت دوام خواهد داشت، عبارتند از:

  • سیگاری بودن.
  • مراقبت ضعیف از ایمپلنت.
  • سوء مصرف الکل یا مواد مخدر.
  • داشتن پوکی استخوان.

فرایند کاشت مینی ایمپلنت های دندانی

قبل از اینکه بتوان تصمیم گرفت که آیا بیمار می تواند مینی ایمپلنت های دندانی را دریافت کند، و اینکه آیا این فرایند قابل انجام است، باید یک عکس رادیوگرافی پانورامیک با اشعه ایکس و گاهی اوقات یک اسکن CT پرتو مخروطی گرفته شود، بویژه در مواردی که تیغه استخوان فک بیمار فوق العاده باریک باشد.

پس از آنکه مشخص شد که بیمار برای درمان با مینی ایمپلنت های دندانی مناسب است، زمان آن رسیده است که برای این فرایند اقدام شود.

فرایند قرار دادن مینی ایمپلنت های دندانی یک جراحی حداقل تهاجمی محسوب می شود. یک فرایند عادی کاشت مینی ایمپلنت دندانی، که در آن چهار مینی ایمپلنت دندانی در قوس دندانی پایین بیمار قرار می گیرند، معمولاً حدود یک ساعت طول می کشد و یک فرایند ایمپلنت دندانی یک روزه در نظر گرفته می شود. مراحل کلی برای فرایند قرار دادن به شرح زیر هستند:

  • بی حسی تزریق می شود.
  • حفره هایی داخل استخوان، در محل های قرار دادن MDI ها ایجاد می شوند.
  • هر MDI در جای خود پیچ و سفت می شود.
  • پروتز در مقابل MDI ها اندازه گیری می شود تا محل حفره تعیین شود.
  • سپس آنها به لابراتوار ارسال می شوند تا حفره ها برای نصب اوردنچرها ایجاد شوند.

پس از ایجاد اصلاحات لازم روی پروتز مصنوعی در لابراتوار برای قرار گیری روی MDIها، بیمار مجدداً باز می گردد و پروتز خود را دریافت می کند. از نظر تئوری، پس از آن، این ابزار باید برای یک عمر قابل استفاده باشد.

مزایای مینی ایمپلنت های دندانی

دقیقاً مانند هر گزینه درمانی دیگری برای جایگزینی دندان های از دست رفته، مینی ایمپلنت ها جوانب مثبت و منفی خود را دارند. برخی از مزایای آنها عبارتند از:

  • این فرایند شامل جراحی فلپ پیچیده ای نیست.
  • این فرایند کمتر تهاجمی است.
  • پس از فرایند، زمان بهبود کوتاه تری لازم است.
  • قبل از فرایند، پیوند استخوان نیاز نیست.
  • بهبود پس از فرایند آسان تر است.
  • تحلیل استخوان را کند می کند و از فرو ریختن صورت جلوگیری می کند.
  • مقرون به صرفه تر است.

مشکلات مینی ایمپلنت های دندانی

گرچه MDI ها بعد از ایمپلنت های معمولی بهترین گزینه برای جایگزینی دندان ها هستند ، اما هنوز مشکلات خود را دارند. این مشکلات می توانند شامل موارد زیر باشند:

  • شکستگی پیچ در هنگام قرار دادن.
  • شکست پیچ به علت سن، سیگار کشیدن، بهداشت دهان و دندان، ضخامت استخوان، روش قرار دادن و غیره.
  • نیاز به چند ایمپلنت.
  • شواهد علمی محدود در مورد بقا در طولانی مدت.

در مورد هر گونه نگرانی که در مورد عوارض آنها دارید، با دندانپزشک خود صحبت کنید.

مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

هزینه مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی به طور متوسط بین 500 تا 1500 دلار ​​هزینه دارند. این را با هزینه یک ایمپلنت معمولی مقایسه کنید، که بین 1500 تا 6000 دلار است، و می توانید ببینید که چرا مینی ایمپلنت های دندانی علیرغم عوارض احتمالی، قیمت آنها برای بسیاری از بیماران بسیار جذاب است. در صورتی که ایمپلنت های متعددی نیاز باشد، صرفه جویی در هزینه ها می تواند به ده ها هزار دلار برسد.

تجربه بیمار از مینی ایمپلنت های دندانی

“همه چیز راحت است”

این تجربه یکی از بیمارانی است که دو هفته است که مینی ایمپلنت های دندانی خود را دریافت کرده است. او هنوز هم در حال عادت کردن به آنها است و به خوبی در مورد برخی مواردی توضیح می دهد که ممکن است قبل از انجام این فرایند به آنها فکر نکنید. اصولاً، چقدر عجیب و غریب است زمانی که شما چنین تغییر شدیدی را در ظاهر خود تجربه کنید.

او معتقد است که اکنون مجبور نیست از چسب استفاده کند، او می تواند مزه غذا را بهتر درک کند و راحتی او کلاً بیشتر است.

نتیجه گیری

هنگام پر کردن فواصل خالی وسط لبخند خود، خوب است که گزینه های خود را بشناسید و برای برخی از بیماران، ممکن است مینی ایمپلنت های دندانی بهترین گزینه باشند. اگر به دلیل هزینه، فضای موجود یا سلامت استخوان، با جایگزین کردن ایمپلنت های معمولی نمی توانید صاحب دندان های مرواریدی شوید، شما باید آنها را در نظر بگیرید.

داده های چندان زیادی در مورد طول عمر و موفقیت این ایمپلنت ها به اندازه ایمپلنت های معمولی وجود ندارد، اما به طور کلی تصور می شود که اگر بتوانید ایمپلنت های استاندارد را دریافت کنید، قطعاً آنها گزینه بهتری هستند.

با این حال، به احتمال زیاد، اگر دندانپزشک شما موافقت کند که بین مینی ایمپلنت های دندانی و گزینه های دیگر مانند پروتزها، بریج های دندانی، یا عدم قرار دادن جایگزین برای آنها حق انتخاب دارید، مینی ایمپلنت ها بهترین راه هستند.

نگاهی به جدول زیر داشته باشید که خلاصه ای از جوانب مثبت و منفی مینی ایمپلنت های دندانی است، و از دندانپزشک خود بپرسید آیا آنها بهترین گزینه برای شما هستند.

مزایا معایب
ارزان تر از ایمپلنت های استاندارد هنوز هم گران محسوب می شوند
می توانند برای بیمارانی استفاده شوند که تخریب استخوان را تجربه کرده اند راحت تر از ایمپلنت های معمولی می توانند تحت فشار بشکنند
کاهش سرعت تخریب استخوان  
کمک به حفظ ساختار صورت  
بسیار اندک تهاجمی  

پرسش های متداول در مورد مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت دندانی چه مدت دوام می آورد؟

طول عمر مینی ایمپلنت های دندانی به چگونگی مراقبت شما از آنها، سلامت استخوان و سلامت عمومی دهان و دندان های شما بستگی دارد. ایمپلنت های کوچک می توانند در موقعیت های موقت یا دائمی استفاده شوند. با این حال، آنها نسبت به ایمپلنت های معمولی بیشتر مستعد شکسته شدن هستند، که در این صورت باید تعویض شوند.

چقدر طول می کشد تا مینی ایمپلنت های دندانی بهبود یابند؟

بدن هر فرد با بدن فرد دیگر متفاوت است و مدت زمانی که پس از دریافت ایمپلنت های کوچک نیاز دارید تا بهبود پیدا کنید، به تعدادی از عوامل، مانند سلامت عمومی و مشکلات شما در طول فرایند بستگی دارد.

با این وجود، هر گونه تورم ناشی از جراحی باید ظرف مدت 48 ساعت و در 7 روز کاهش یابد، لثه ها باید بیشتر بهبود یابند. با این حال، اگر ایمپلنت های متعدد برای شما کاشته شده باشد، زمان بهبودی ممکن است بیشتر طول بکشد.

تفاوت بین ایمپلنت دندانی و مینی ایمپلنت چیست؟

تفاوت بین ایمپلنت های دندانی و مینی ایمپلنت ها، طراحی، اندازه و شرایط استفاده از آنها است. مینی ایمپلنت ها کوچکتر هستند و معمولاً در بیمارانی استفاده می شوند که دچار تخریب استخوان شده اند.

  • اندازه: مینی ایمپلنت ها کمتر از 3/3 (و معمولاً کمتر از 3) میلی متر قطر دارند، در حالی که قطر یک ایمپلنت معمولی 4/3 تا 8/5 میلی متر است.
  • طراحی: مینی ایمپلنت ها از یک پست با یک توپ کوچک روی آن تشکیل شده اند، جایی که دندان مصنوعی متصل می شود. سپس یک حلقه لاستیکی آن را در جای خود نگه می دارد. یک پروتز معمولی از یک پست با یک اباتمنت متصل به آن تشکیل است. سپس روکش به اباتمنت متصل می شود.
  • شرایط استفاده: مینی ایمپلنت ها عمدتاً برای بیمارانی استفاده می شوند که تحلیل استخوان را تجربه کرده اند و نمی توانند ایمپلنت های معمولی را دریافت کنند.

در این نوشته می خوانید:

آیا شما تاکنون به این موضوع فکر کرده اید که کدام روش برای مسواک زدن دندان ها، بهترین روش است؟ مسواک زدن دندان ها چیزی است که بسیاری از ما تا زمانی که به خاطر می آوریم آن را انجام داده ایم، اما اغلب بدون فکر کردن به روش صحیح انجام آن.

خوب، عالی است که حالا به فکر آن افتاده اید! تمیز نگه داشتن دندان ها بخش بسیار مهمی از حفظ سلامت خوب دهان و دندان است.

آیا شما می دانید که چند بار در روز باید دندان های خود را مسواک بزنید؟ آیا می دانید چگونه دندان های خود را به درستی مسواک بزنید؟

این راهنمای دقیق حاوی همه اطلاعاتی است که شما باید در مورد نحوه تمیز کردن دندان های خود بدانید. ما به برخی از متداول ترین پرسش ها در این زمینه پاسخ می دهیم، از جمله:

  • چه مدت باید دندان ها را مسواک زد؟
  • چند مرتبه باید دندان های خود را مسواک بزنید و چه زمان هایی از روز باید این کار انجام شود؟
  • قبل یا بعد از مسواک زدن باید دندان ها را نخ دندان کشید؟
  • پسبعد از مسواک زدن، باید دهان را آب کشی کرد؟
  • نحوه انتخاب بهترین محصولات برای روتین بهداشتی دهان و دندان
  • اشتباهات مسواک زدن دندان که باید از آنها اجتناب کرد

ممکن است شگفت زده شوید اگر متوجه شوید که شما در تمام این سال ها نمی دانستید که چگونه دندان های خود را کاملاً درست مسواک بزنید، اما ما امیدواریم که این راهنما به شما کمک کند یاد بگیرند که چگونه در منزل دندان های خود را تمیز کنید، تا همیشه بتوانید احساسی مانند بعد از تمیز کردن تخصصی توسط دندانپزشک داشته باشید.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

پرسش های متداول در مورد نحوه درست مسواک زدن دندان ها

آیا می دانستید که فقط 53 درصد از افراد در سراسر دنیا دو مرتبه در روز دندان های خود را مسواک می زنند؟ اگر شما هم اینطور هستید، پس در جای مناسب قرار دارید.

ما قصد داریم با برخی پرسش های خاص شروع کنیم که مردم اغلب در مورد روش صحیح مسواک زدن دندان ها دارند. سپس، دستورالعمل گام به گام و دقیق نحوه مسواک زدن دندان ها را برای شما ارائه خواهیم داد، به دنبال آن برخی نکات دیگر برای سالم نگه داشتن دهان و دندان ها ذکر خواهند شد. البته دندانپزشک هم می تواند بهترین راه برای مسواک زدن دندان ها را به شما توصیه کند.

لطفاً توجه داشته باشید که این راهنما عمدتاً روی مسواک زدن دندان ها برای بزرگسالان تمرکز دارد. گرچه بسیاری از این اطلاعات در مورد کودکان نیز صدق می کنند، اما اگر می خواهید بررسی کنید که چگونه دندان های کودک خود را مسواک بزنید، توصیه می کنیم راهنمای مربوط به سلامت دهان و دندان کودکان را بخوانید.

همچنین توجه داشته باشید که دندانپزشک شما ممکن است با توجه به سلامت دهان شما توصیه هایی اندک متفاوت به شما بدهد. البته، شما همیشه باید آنچه دندانپزشک توصیه می کند را دنبال کنید.

خوب، بیایید نگاهی به برخی از پرسش های متداول در مورد مسواک زدن دندان ها بیندازیم.

چند مرتبه باید دندان ها را مسواک زد؟

شما باید حداقل دو مرتبه در روز دندان های خود را مسواک زد. برخی افراد دوست دارند سه مرتبه در روز یا حتی بیشتر مسواک بزنند. گرچه مسواک زدن بیش از حد دندان ها ممکن است ، اما این احتمالاً بیشتر به دلیل یک تکنیک بد مسواک زدن است تا مسواک زدن خیلی زیاد.

تنها نکته ای که می توان با اطمینان گفت این است که: تنها یک مرتبه مسواک زدن دندان ها در روز برای تمیز نگه داشتن آنها کافی نیست. با وجود این، 30 درصد از آمریکایی ها اعتراف می کنند که تنها یک مرتبه در روز مسواک می زنند. یک مرتبه مسواک زدن در روز زمان کافی برای خوردن و از بین بردن سطح دندان ها را به باکتری ها می دهد، به این معنی که احتمال بروز حفره های دندانی افزایش پیدا می کند.

چه زمانی باید دندان ها را مسواک زد؟

قبل از رفتن به رختخواب، و حداقل یک بار دیگر در طول روز، دندان های خود را مسواک بزنید. برای اکثر مردم، این زمان صبح خواهد بود. خوب است که بیشتر از این مسواک بزنید. به شرطی که بدانید چگونه دندان های خود را درست مسواک بزنید.

مهم است که قبل از خواب دندان های تمیزی داشته باشید، زیرا زمانی که خواب هستید، داخل دهان شما بزاق کمتری برای مبارزه با هر گونه باکتری که باقی می ماند وجود دارد. با این حال، 70 درصد از افرادی که تنها یک مرتبه در روز مسواک می زنند، می گویند این کار را صبح انجام می دهند، نه شب.

شما ممکن است شگفت زده شوید اگر بشنوید که بهترین زمان برای مسواک زدن دندان ها بلافاصله پس از غذا خوردن نیست- به خصوص اگر غذا یا نوشیدنی بسیار اسیدی یا شیرین خورده باشید. علت این است که قند و اسید مینای دندان را ضعیف می کنند، و ممکن است با مسواک زدن دندان های خود به آنها آسیب وارد کنید، زمانی که آنها به تازگی پوشش خود را از دست داده اند. در عوض، بلافاصله بعد از غذا خوردن، دهان خود را با آب بشویید و دندان ها را 30 دقیقه بعد مسواک بزنید.

دندان ها را باید قبل از صبحانه مسواک زد یا بعد از آن؟

شما دندان هایتان را قبل از صبحانه مسواک می زنید یا بعد از آن؟ به نظر می رسد تا زمانی که شما دو بار در روز مسواک می زنید، مهم نیست که شما قبل از صبحانه مسواک می زنید یا بعد از آن.

با این حال، همانطور که در بالا ذکر شد، اگر شما در مورد مسواک زدن پس از صبحانه فکر می کنید، ممکن است لازم باشد بعد از صبحانه خوردن و قبل از مسواک زدن کمی صبر کنید. علت این است که مواد غذایی و نوشیدنی های اسیدی مینای دندان ها را تضعیف می کنند، بنابراین اگر شما خیلی زود مسواک بزنید، ممکن است در نهایت مقداری از این مینای گرانبها را از بین ببرید.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

چه مدت باید دندان ها را مسواک زد؟

دو تا سه دقیقه، زمان توصیه شده برای مسواک زدن دندان ها است. هر زمانی کمتر از این باعث می شود شما وقت کافی برای درست تمیز کردن همه سطوح دندان ها نداشته باشید، اما احتمالاً می توانید بیش از حد مسواک بزنید. مسواک زدن دندان ها برای مدت زمان طولانی تر، لزوماً چیز خوبی نیست، زیرا مسواک زدن زیاد ممکن است باعث آسیب به دندان ها و لثه ها شود.

اما واقعاً مهم است که روی آنچه در طول آن چند دقیقه انجام می دهید تمرکز کنید. یک روتین مسواک زدن برای خود داشته باشید- مانند نمونه ای که در زیر آمده است- و هر روز یک الگوی مشابه را دنبال کنید. اجازه ندهید حواستان پرت شود، در غیر این صورت، ممکن است پنج دقیقه را صرف مسواک زدن تنها چند دندان خواهید بدون آنکه حتی متوجه آن شوید.

اگر این اتفاق برای شما رخ دهد، ممکن است بخواهید به فکر یک مسواک برقی تایمر دار باشید. در این نوع مسواک ها از 40،000 ارتعاش صوتی در هر دقیقه برای زدودن پلاک از روی دندان ها استفاده می شود. بعلاوه معمولاً چند حالت مختلف تمیز کردن دارند، مثلاً یکی از آنها به سفید شدن اضافی دندان ها کمک می کند!

قبل از مسواک زدن باید نخ دندان بکشید یا بعد از آن؟

بر اساس انجمن دندانپزشکی آمریکا ADA، مهم نیست که قبل از مسواک زدن نخ بکشید یا بعد از آن، مهم انجام دادن آن است. در واقع ADA زمان ترجیحی خاصی از روز را مشخص نمی کند.

آنها به سادگی توصیه می کنند که شما زمانی را انتخاب کنید که برای شما نباشد چند دقیقه اضافی صرف نخ دندان کشیدن کنید و برای افراد مختلف زمان های مختلف مناسب است. به عنوان مثال، اگر می دانید قبل از رفتن به رختخواب خیلی خسته خواهید بود، پس سعی کنید آن را صبح یا بعد از ناهار انجام دهید.

در هر صورت، مهم این است که شما به طور منظم نخ دندان کشیدن را انجام دهید. اکثر افراد این کار را انجام نمی دهند.

آیا پس از مسواک زدن دندان ها باید دهان را آبکشی کرد؟

گرچه انجمن دندانپزشکی آمریکا نظر قطعی در مورد این موضوع اعلام نکرده است، مطالعات بین المللی حاکی از این هستند که بهتر است که پس از مسواک زدن، دهان را شستشو ندهید و یا تنها با مقدار اندکی آب شستشو دهید.

مطالعات انجام شده حاکی از این هستند که اگر بعد از مسواک زدن دهان را بشویید، فلوراید موجود در خمیر دندان که برای کمک به مبارزه با پوسیدگی و تقویت دندان ها درون آن وجود دارد را می شویید. تف کنید، اما شستشو ندهید، و فلوراید به مدت طولانی تری روی دندان های شما باقی می ماند.

آیا باید زبان خود را مسواک بزنید؟

تمیز کردن زبان به مبارزه با بوی بد دهان و کاهش باکتری های داخل دهان کمک می کند. شما می توانید تمیز کردن زبان خود را با استفاده از مسواک و یا یک اسکراب زبان به عنوان بخشی از روتین مسواک زدن روزانه خود انجام دهید.

آیا باید لثه ها را بشویید؟

خیر. بخشی که بیشتر در معرض خطر قرار دارد خط لثه است، جایی که لثه ها به دندان ها می رسند. دندان های خود را با زاویه 45 درجه مسواک بزنید، تا خط لثه شما نیز تمیز شود و لثه های شما سالم باقی بمانند.

به منظور حذف هر گونه تارتار که در حال حاضر روی دندان های شما تشکیل شده است، ممکن است لازم باشد برای جرمگیری و پولیش دندان ها (پاکسازی روتین دندانپزشکی) به دندانپزشک مراجعه کنید. در غیر این صورت، خطر ابتلا به بیماری لثه در شما افزایش پیدا خواهد کرد.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

آیا جویدن آدامس به جای مسواک زدن دندان ها مشکلی ندارد؟

جویدن آدامس فاقد قند بعد از غذا می تواند به جلوگیری از بروز حفره های دندانی کمک کند، اما جایگزینی برای مسواک زدن نیست. آدامس جویدن می تواند به جداسازی ذرات غذا و تولید بزاق کمک کند. این اتفاق به طور طبیعی با اسیدهایی مبارزه می کند که می توانند به دندان های شما آسیب وارد کنند.

به خاطر داشته باشید که نوع فاقد قند آنها را انتخاب کنید، در غیر این صورت، شما فقط دندان های خود را با قندی پوشش می دهید که حتی آسیب بیشتری به دندان ها وارد می کند. و از آن علاوه بر- و نه به جای- دو مرتبه مسواک زدن در روز استفاده کنید.

چه اتفاقی می افتد وقتی دندان های خود را مسواک نمی زنید؟

گرچه هر از گاهی فراموش کردن مسواک زدن دندان های خود اتفاق چندان بزرگی نیست، اما اگر شما همچنان انجام این کار را ادامه دهید، با مشکلاتی مانند تشکیل پلاک و تارتار و بوی بد دهان مواجه خواهید شد.

و پس از آن، این مشکلات می توانند باعث پوسیدگی دندان ها، از دست رفتن دندان ها و بروز بیماری لثه شوند! بنابراین، دندان های خود را مسواک بزنید.

آیا می توان دندان ها را خیلی زیاد مسواک زد؟

درست مثل هر چیز دیگری، مسواک زدن بیش از حد الزاماً چیز خوبی نیست. اگر دندان های خود را بیش از حد مسواک بزنید، ممکن است باعث فرسایش مینای دندان های خود شوید. این اتفاق، به نوبه خود، می تواند باعث حساسیت دندان های شما شود، و در واقع می تواند باعث شود دندان های شما زردتر به نظر برسند، زیرا عاج زرد رنگ زیر مینای دندان قابل مشاهده تر خواهد شد. در برخی موارد، مسواک زدن بیش از حد می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها نیز شود.

آیا می توان دندان ها را با جوش شیرین مسواک زد؟

درست کردن خمیر از جوش شیرین و آب، و سپس اضافه کردن نوعی روغن برای طعم و مقداری نمک، و یا افزودن اندکی جوش شیرین به خمیر دندان روشی است که به این شهرت گسترده رسیده است که به طور طبیعی باعث سفید شدن دندان ها می شود.

نحوه مسواک زدن صحیح دندان ها: راهنمای گام به گام

ما ثابت کرده ایم که شما باید حداقل روزی دو مرتبه، یکی از آن زمان ها قبل از رفتن به رختخواب باشد، هر بار به مدت دو تا سه دقیقه مسواک بزنید. در اینجا کاری که باید طی آن چند دقیقه مسواک زدن انجام دهید را توضیح می دهیم:

از مقدار صحیح خمیر دندان فلورایده استفاده کنید.

از یک مسواک دارای فرچه نرم استفاده کنید که به راحتی داخل دهان شما قرار بگیرد، بنابراین می توانید به هر جایی که نیاز به مسواک زدن دارد، دسترسی پیدا کنید.

نیاز نیست خمیر دندان مانند چیزی که در بسیاری از تبلیغات خمیر دندان می بینید، کاملاً روی مسواک را بپوشاند. برای همه افراد بالای سه سال به اندازه یک نخود خمیر دندان کافی است. اینها مقادیر خمیر دندان توصیه شده توسط ADA با توجه به گروه سنی هستند:

سن مقداری که باید مصرف کرد
کودکان زیر 3 سال یک لای نازک (به اندازه یک دانه برنج)
کودکان 3 تا 6 سال به اندازه یک نخود
کودکان بالای 6 سال و بزرگسالان به اندازه یک نخود

گرچه ADA اخیراً بهترین غلظت فلوراید در خمیر دندان مناسب هر گروه را مشخص نکرده است، اما به صورت بین المللی توصیه می شود که 1000ppm  از آن تا سن 6 سالگی و 350/1 -500/1ppm  پس از آن استفاده شود.

مسواک را در زاویه 45 درجه قرار دهید.

هنگام مسواک زدن طرفین دندان های خود، مسواک خود را 45 درجه کج کنید تا فرچه ها بتوانند به داخل شکاف های کوچک بین دندان ها و لثه ها قرار گیرند. اگر در این پاکت ها پلاک ایجاد شود، می تواند منجر به بروز بیماری لثه شود.

دندان ها را به آرامی با حرکات دایره ای کوچک مسواک بزنید.

بسیاری از افراد دندان های خود را با حرکات سایشی رو به عقب و جلو مسواک می زنند، اما در واقع حرکات دایره ای کوچک روش صحیح مسواک زدن دندان ها هستند، زیرا آنها مؤثرتر هستند و کمتر آسیب وارد می کنند.

همچنین نه نیاز است فشار زیاد وارد کنید و نه خیلی محکم ساییدن مسواک روی دندان ها. فشار ملایم برای شل شدن پلاک ها کافی است، و اگر خیلی محکم مسواک بزنید، ممکن است باعث خونریزی لثه های خود شوید. بسیاری از مسواک های الکتریکی دارای سنسور فشار هستند که اگر دندان های خود را خیلی با شدت مسواک بزنید به شما هشدار می دهند.

همه سطوح همه دندان ها را بشویید.

ترتیب مسواک زدن دندان ها مهم نیست، اما هر بار انجام دادن آن به یک شکل مشابه می تواند کمک کند تا اطمینان حاصل شود که شما هیچ سطحی را مسواک نزده رها نکرده اید. این یک نمونه از نحوه مسواک زدن دندان ها است.

  • در عقب دهان، بالا سمت چپ یا بالا سمت راست شروع کنید.
  • کار خود را به سمت سطح بیرونی هر دندان ادامه دهید، هر یک از آنها را با حرکات دایره ای کوچک به مدت چند ثانیه مسواک بزنید.
  • مسواک خود را به سمت سطح داخلی بچرخانید و دوباره به سمت بالا بروید.
  • سطح جونده دندان های مولر فک بالا و سطح پشتی دندان های عقب خود را مسواک بزنید.
  • مسواک خود را به صورت عمودی بچرخانید و برای چند بار مسواک زدن پشت دندان های جلو از یک حرکت رو به پایین استفاده کنید.
  • این روند را برای دندان های فک پایین تکرار کنید.
  • پس از تمیز کردن دندان ها، چند بار مسواک یا زبان پاک کن را روی زبان خود بکشید.

روش دیگر این است که دهان خود را به چهار قسمت تقسیم کنید و برای هر یک 30 ثانیه وقت صرف کنید، و سطوح داخلی، بیرونی و جونده را همانطور که پیش می روید مسواک بزنید.

تف کنید اما دهان را نشویید.

به یاد داشته باشید، اگر بعد از مسواک زدن دندان ها، دهان خود را با آب یا دهانشویه بشویید، مواد تشکیل دهنده خمیر دندان شما رقیق شده یا شسته می شود. اگر می خواهید دهانشویه استفاده کنید، پس از مسواک زدن مدتی صبر کنید یا از آن در زمان های دیگری استفاده کنید که مسواک زدن امکان پذیر نیست.

روزی یک مرتبه بین دندان ها را تمیز

نیاز نیست هر بار که دندان های خود را مسواک می زنید این کار را انجام دهید، اما تمیز کردن روزانه بین دندان ها به دور نگهداشتن پلاک کمک خواهد کرد. شما می توانید از نخ دندان رشته ای، مسواک های بین دندانی یا یک واتر فلاسر استفاده کنید.

ملاحظات دیگر

چگونه دندان های خود را با بریس بشویید؟

هنگام مسواک زدن دندان های خود در حالی که بریس روی آنها قرار دارد، باید همان تکنیکی را دنبال کنید که بدون بریس ها استفاده می کردید، با چند مرحله اضافی. علاوه بر مراحل ذکر شده در بالا، شما باید مسواک را روی براکت ها قرار دهید و زاویه دهید، و به صورت دوایر کوچک مثل همیشه مسواک بزنید. سپس، در حالی که مسواک هنوز روی براکت قرار دارد، آن را رو به بالا زاویه دهید و همین کار را انجام دهید.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

چگونه دندان های خود را بدون مسواک بشویید؟

اجازه دهید صریح صحبت کنیم، شما باید قطعاً از یک مسواک استفاده کنید تا دندان های خود را به درستی بشویید. با این حال، اکثر ما تجربه سپری کردن شب دور از خانه و فراموش کردن مسواک را داشته ایم. هنگامی که این وضعیت ناگزیر برای شما اتفاق می افتد، شما می توانید یک تکه دستمال کاغذی مرطوب را دور انگشت خود بپیچید، مقداری خمیر دندان روی آن قرار دهید و از همان حرکات مسواک زدن استفاده کنید که با مسواک خود استفاده می کردید.

از دندانپزشک بپرسید: چگونه دندان های کودک نو پای خود را مسواک بزنم؟

یکی از مهمترین کارهایی که می توانید برای سلامت دندان های فرزند خود انجام دهید، مسواک زدن روزانه دندان ها است. هرگز قدرت این عمل ساده و دو دقیقه ای را برای تلاش های بهداشت دهان و دندان دست کم نگیرید. سلامت دهان و دندان با تعهد به مسواک زدن منظم دندان ها شروع می شود. انجمن دندانپزشکی آمریکا موارد زیر را توصیه می کند.

  • با یک مسواک نرم دو مرتبه در طول روز مسواک بزنید. اندازه و شکل مسواک باید مناسب دهان کودک شما باشد و به شما اجازه بدهد تا بتوانید به راحتی به همه مناطق دسترسی پیدا کنید. محبوبیت مسواک های نرم سیلیکونی رو به افزایش است.
  • از مقدار صحیح خمیر دندان استفاده کنید: به اندازه یک دانه برنج برای کودکان خردسال؛ و به اندازه یک نخود برای کودکان نوپا.
  • هر سه یا چهار ماه مسواک را تعویض کنید. یک مسواک فرسوده ابزار خوبی برای تمیز کردن دندان ها نیست.
  • برچسب را بررسی کنید. قبل از خرید، اطمینان حاصل کنید فلوراید خمیر دندانی که می خرید مورد تأیید ADA باشد.
  • تا 11 سالگی، هنگامی که کودکان دندان های خود را مسواک می زنند، والدین باید روی آنها نظارت داشته باشند.

انتخاب محصولات مناسب برای مسواک زدن دندان ها

حالا که می دانید چگونه دندان های خود را مسواک بزنید، ممکن است به این فکر کنید که کدام محصول برای استفاده بهتر است. در اینجا برخی از چیزهایی که باید در نظر بگیرید را ذکر کرده ایم.

مسواک

ممکن است فکر کنید که به شدت ساییدن یک مسواک سخت به زدودن پلاک بیشتری کمک خواهد کرد. اما در حقیقت، این روش مناسبی برای مسواک زدن نیست، و می تواند به دندان ها و لثه های شما آسیب برساند. فرچه نرم یا متوسط ​​نیز این کار را به همین خوبی انجام می دهد. مسواکی با سر کوچک انتخاب کنید که اجازه دهد به راحتی به پشت دندان های خود دسترسی پیدا کنید. یک مسواک برقی ممکن است به شما کمک کند دندان های خود را به طور مؤثر تری مسواک بزنید.

شما باید هر سه ماه مسواک خود را عوض کنید یا هر سه ماه برسد، یا زودتر اگر متوجه شدید که فرچه ها در حال خراب شدن هستند (این می تواند نشانه ای باشد که شما بیش از حد محکم مسواک می زنید). استفاده از یک مسواک قدیمی، فرسوده می تواند به مینای دندان شما آسیب برساند.

خمیر دندان

استفاده از یک خمیر دندان حاوی فلوراید (حداقل 1000 ppm برای بزرگسالان و کودکان) در مبارزه با پوسیدگی به شما کمک می کند. نام تجاری و عطر و طعمی را انتخاب کنید که از آن لذت ببرید، زیرا باعث می شود بیشتر احتمال داشته باشد که به طور منظم مسواک بزنید. خمیر دندان های طبیعی با و بدون فلوراید برای خرید در دسترس هستند.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

نخ دندان

مسواک زدن دندان ها تنها سه سطح از پنج سطح را پاک می کند، بنابراین مهم است که بین آنها نیز تمیز شود. اگر استفاده از نخ دندان های سنتی را دوست ندارید، یا اگر بریس دارید، یک واتر فلاسر می تواند کار را بسیار ساده تر کند.

دهانشویه

دهانشویه فقط بوی دهان شما را تازه نمی کند؛ دهانشویه ای را انتخاب کنید که حاوی فلوراید باشد و برای جلوگیری از پوسیدگی دندان نیز عمل کند. با این حال، مشخص نیست که آیا شما باید بلافاصله بعد از مسواک زدن از آن استفاده کنید، زیرا فلوراید باقی مانده از خمیر دندان را جدا می کند. این در مورد دهانشویه های فلورایده نیز صدق می کند.

افشای قرص پلاک

اگر می خواهید ببینید که آیا شما مسواک زدن را به خوبی انجام می دهید یا خیر، از قرص های افشای پلاک استفاده کنید. این قرص های جویدنی هر گونه پلاک داخل دهان را رنگ می کنند، بنابراین بوضوح می توانید ببینید پس از مسواک چه چیزی به جا گذاشته اید. سپس، می توانید روی بهبود نحوه مسواک زدن دندان های خود کار کنید.

راه های دیگر مراقبت از دندان ها

زمانی که نوبت به حفظ خوب سلامت دهان و دندان می رسد، دانستن نحوه تمیز کردن درست دندان ها تنها بخشی از تصویر است. در اینجا به بیان برخی از چیزهای دیگر می پردازیم که شما می توانید انجام دهید تا مطمئن شوید که تلاش های جدید شما برای مسواک زدن دندان ها به هدر نمی روند.

مراقب آنچه می خورید باشید

شما می دانید که خوردن قند برای دندان های شما بد است، اما خیلی بیشتر از چیزی که تصورش را بکنید. غذاها و نوشیدنی های اسیدی مانند سرکه، ترشی، آبمیوه، شراب و نوشیدنی های گاز دار می توانند به همان اندازه آسیب رسان باشند. بعلاوه، بسیاری از میان وعده های ‘سالم’ مانند میوه های خشک و ماست ها، حاوی قند بیشتر از چیزی هستند که شما ممکن است درک کنید.

اگر شما به جای محدود کردن این خوراکی های مضر پیوسته در طول روز از آنها به عنوان میان وعده بخورید، این آسیب افزایش می یابد. ناخنک زدن به این معنی است که دندان های شما از دست شکر و اسید که مینای دندان را از بین می برند، استراحت ندارند.

این امر نه تنها منجر به بالاتر رفتن خطر پوسیدگی دندان می شود؛ بلکه دندان های شما به دلیل نازک شدن مینای آنها ممکن است زرد یا حساس شوند.

به طور منظم برای چکاپ به دندانپزشک مراجعه کنید.

حتی اگر می دانید که چگونه دندان های خود را درست مسواک بزنید، و هر روز یک روتین بهداشتی خوب دهان و دندان را دنبال کنید، هنوز هم ممکن است مشکلات دندانی اتفاق بیفتند. چکاپ های منظم اجازه می دهند تا دندانپزشک شما این مشکلات را در مراحل اولیه کشف کنند و به این معنی است که درمان باید کم تهاجم تر (و کم هزینه تر) از زمانی باشد که شما مشکل را رها کنید تا گسترش پیدا کند.

دندانپزشک شما همچنین بهترین راه را برای مسواک زدن دندان ها و مراقبت از سلامت کلی دهان به شما توصیه می کند ، بنابراین وسوسه نشوید و این چکاپ ها را از دست ندهید!

نتیجه گیری

ما امیدواریم که این دستورالعمل های بهداشت دهانی برای شما مفید بوده باشند و اکنون بدانید که چگونه دندان های خود را به درستی مسواک بزنید. شاید حتی برخی از کارهایی که شما انجام می داده اید اشتباه بوده اند، برجسته شده باشند؟

به یاد داشته باشید، تمیز و سالم نگه داشتن دندان ها شامل انجام کارهای زیر است:

  • مسواک زدن حداقل دو بار در روز، هر بار به مدت دو دقیقه
  • استفاده از مسواک نرم و خمیر دندان فلورایده
  • نشستن دهان پس از مسواک زدن (حتی با دهانشویه)
  • عدم مسواک زدن دندان ها بلافاصله بعد از خوردن غذاها و نوشیدنی های اسیدی یا شیرین
  • اجتناب از خوردن غذاها و نوشیدنی های شیرین و اسیدی به عنوان میان وعده
  • نخ دندان کشیدن روزانه
  • مراجعه منظم به دندانپزشک

اگر هنوز در مورد چگونگی تمیز کردن صحیح دندان های خود مطمئن نیستید یا در صورت داشتن هر گونه نگرانی دیگری، با دندانپزشک خود صحبت کنید.

نمونه های درمانی پیوند لثه



ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت‌های دندانی ابزارهای مکانیکی هستند که برای جایگزینی هر یک از دندان‌های از دست رفته طراحی شده‌اند. ایمپلنت‌ها به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان عمل می‌کنند که روی سر هر یک از آنها دندان مصنوعی (روکش دندان، بریج، یا دنچر ) قرار می‌گیرد.

انواع ایمپلنتهای دندانی

ایمپلنت‌های دندانی داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان Endosseous root-form

این نوع ایمپلنت از رایج‌ترین ایمپلنت‌های دندانی هستند. Endosseous یا داخل استخوانی به این حقیقت اشاره دارد که ایمپلنت درون استخوان قرار می‌گیرد. root form یا شبیه ریشه‌ی دندان نیز حاکی از آن است که شکل ایمپلنت چیزی مشابه ریشه‍ی دندان‌های طبیعی تک ریشه است.

ایمپلنت‌های دندانی با قابلیت جوش خوردن با استخوان Osseointegrated

اصطلاح Osseointegrated به این حقیقت اشاره دارد که ارتباط مستقیمی بین سطح ایمپلنتها و بافت زنده‌ی استخوان وجود دارد. عملا تمامی ایمپلنت‌های داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند.

اجزاء تشکیل دهنده‌ی ایمپلنت

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

1.     فیکسچر Fixture

فیکسچر به بخشی از ایمپلنتها گفته می‌شود که درون استخوان فک قرار می‌گیرد و با آن جوش می‌خورد. در واقع زیر خط لثه قرار می‌گیرد و از نظر عملی معادل ریشه‌ی مصنوعی دندان محسوب می‌شود.

الف) ساختار فیکسچر

فیکسچرهای ایمپلنت‌هایی که قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند از جنس فلز تیتانیوم هستند. این فلز ممکن است خالص (بیش از 5/99 % فلز خالص) یا از جنس آلیاژ (ترکیب تیتانیوم و آلومینیوم و وندیوم، تا استحکام آن افزایش یابد و در برابر شکست مقاوم شود) باشد.

فیکسچر ممکن است سوراخ دار یا توپر، استوانه‌ای یا پیچ مانند باشد.

ب) سطوح خاص فیکسچر

سطح فلزی بخش فیکسچر ایمپلنتها ممکن است صاف و صیقلی باشد یا اینکه برخی تولیدکنندگان این سطح را به صورت زبر، ماشینی یا ناهموار و دارای بافت تولید می‌کنند تا در سطح میکروسکوپی زبر باشد.

این کار موجب می‌شود کل سطح خارجی فیکسچر افزایش یابد، در نتیجه میزان پیوند استخوان با ایمپلنتها افزایش می‌یابد.

ج) روکش‌های خاص فیکسچر

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

گاهی اوقات سطح فیکسچر پوشیده از مواد خاصی است که قابلیت تولید استخوان را دارند، از جمله هیدروکسی آپاتیت. برخی تولیدکنندگان احساس می‌کنند که این به تسریع روند پیوند (جوش خوردن) فیکسچر با استخوان کمک می‌کند.

2.     پیچ هیلینگ/ روکش

این قطعه در یک جراحی دو مرحله‌ای در جای خود قرار می‌گیرد؛ این پیچ حفره‌ی اباتمنت را پوشش می‌دهد و توسط بافت / مخاط لثه پوشانده می‌شود و درون ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد.

3.     اباتمنت

بخش اباتمنت ایمپلنت دندانی، بخشی است که در بالای خط لثه قرار می‌گیرد. این بخش سایر اجزاء دندان (روکش، بریج و دنچر) که روی آن قرار می‌گیرند را حمایت می‌کند و امنیت لازم را برای آنها فراهم می‌آورد. این قطعه در یک جراحی یک مرحله‌ای یا پس از برداشتن پوشش ایمپلنت روی آن قرار می‌گیرد. اغلب این بخش به لثه / بافت لثه‌ای می‌چسبد و می‌تواند اندازه و رنگ‌های مختلفی داشته باشد.

عموما تا پس از پایان روند جوش خوردن ایمپلنت با دندان، اباتمنت به فیکسچر دندان افزوده نمی‌شود (روی آن پیچ نمی‌شود).

اباتمنت در انواع مختلف وجود دارند: موقت؛ پیش ساخته (صاف، زاویه دار)؛ دست ساز (زیرکونیا، تیتانیوم، سایر فلزها)؛ و اباتمنت‌هایی که برای اتصال به اوردنچر استفاده می‌شوند.

پس از برداشتن اباتمنت، متخصص کاشت ایمپلنت از سطح بافت لثه قالبی تهیه می‌نماید. بسته به شرایط بالینی بیمار، از انواع قالب‌ها در اندازه‌های مختلف و در انواع متفاوت تری باز (open-tray) و تری بسته (closed-tray) استفاده می‌شود.

4.     پیچ اباتمنت

این قطعه کمک می‌کند اباتمنت به فیکسچر ایمپلنت متصل باقی بماند؛ اکثر اوردنچرها دارای پیچی هستند که به خود آنها متصل است.

5.     پروتز دندانی

پروتز دندانی به دندان مصنوعی (روکش، بریج، دنچر) گفته می‌شود که ایمپلنت آن را حمایت می‌کند و نگه می‌دارد.

بسته به طرح آن، ممکن است با چسب یا با پیچ شدن (مانند روکش یا بریج) در جای خود قرار گیرد یا اینکه مانند گیره با صدای کلیک در جای خود فرو رود (مانند دنچر).

چه کسانی بهترین گزینه‌ها برای ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

به محضی که دندانپزشک تصمیم بگیرد که ایمپنت بهترین گزینه‌ی درمان برای شخص است، باید ویژگی‌های فرد مورد بررسی قرار گیرند که آیا شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت را دارد.

عواملی که باید مورد بررسی قرار گیرند عبارتند از:

  1. سلامت عمومی بیمار و شرایط پزشکی که ممکن است کاشت ایمپلنت را با مشکل مواجه سازد.

حمله‌ی قلبی یا مغزی که اخیرا رخ داده است، جراحی دریچه‌ی مصنوعی قلب، کاهش عملکرد سیستم ایمنی بدن، مشکلاتی از قبیل خونریزی یا انعقاد خون، درمان فعال غدد بد خیم، سوء مصرف مواد مخدر و بیماری‌های ذهنی.

داروهایی که بیمار استفاده می‌کند، مخصوصا داروهای درمان سرطان که مانع انعقاد خون می‌شوند، می‌توانند روی نتایج جراحی ایمپلنت تاثیر سوء داشته باشند.

  1. عادات بیمار که ممکن است در روند درمان کاشت ایمپلنت اختلال ایجاد کنند.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

کاشت ایمپلنتهای دندانی در افراد سیگاری در دراز مدت کمتر با موفقیت مواجه می‌شود. به نظر، کشیدن سیگار موجب کاهش تراکم و کیفیت استخوان می‌شود و روند بهبود زخم را با مشکل مواجه می‌سازد. البته به این معنا نیست که افراد سیگاری به هیچ عنوان نباید تحت درمان کاشت ایمپلنت قرار گیرند بلکه باید به این نکته توجه کنند، در صورتی که این عادت خود را ترک نکنند احتمال شکست درمان ایمپلنت آنها افزایش خواهد یافت.

دندان قروچه یا فشردن دندان‌ها روی یکدیگر یکی دیگر از عاداتی است موفقیت درمان کاشت ایمپلنتها را به خطر خواهد انداخت. این عمل فشار زیادی به سطح اتصال استخوان فک و ایمپلنت وارد می‌کند و این بار بیومکانیکی می‌تواند موجب شکسته شدن ایمپلنتهای دندان شود. برای پیشگیری از این اتفاق، بیمار باید پیش از آغاز درمان به فکر راهکاری برای کنترل این عادت باشد، از جمله استفاده از محافظ دندان.

عدم رعایت بهداشت بیشترین تاثیر روی نتایج درمان ایمپلنتها را دارد. بهداشت نامناسب دهان و دندان احتمال بروز عفونت و بیماری‌هایی همچون پری ایمپلنتیت را افزایش خواهد داد.

  1. تراکم و حجم استخوان فک در محل قرار گیری ایمپلنت.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

متخصص کاشت ایمپلنت، پیش از کاشت ایمپلنتها در استخوان فک باید تراکم استخوان را بسنجد تا اطمینان حاصل نماید که استخوان به میزان کافی استحکام دارد که ایمپلنت را درون خود حفظ کند.

  1. شرایط سنی بیمار.

یکی از قوانین کلی برای کاشت ایمپلنتهای دندانی این است که این جراحی باید تا سن 18 تا 19 سالگی به تعویق بیافتد زیرا تا آن زمان استخوان فک در حال رشد است. از طرف دیگر، سن بالای بیمار ممکن است پوکی استخوان را به همراه داشته باشد و نیاز باشد پیش از جراحی، استخوان فک تقویت شود یا پیوند استخوان صورت گیرد.

کاشت ایمپلنت‌ دندانی چیزی بیشتر از چسباندن چند دندان مصنوعی درون دهان ، یا قرار دادن چیزی شبیه محافظ دندان در دهان است. این فرایند مانند انواع جراحی‌های جزئی دیگر است. اگر با دنیای دندانپزشکی آشنایی نداشته باشید (درست شبیه بسیاری افراد دیگر)، ممکن است به طور کامل درک نکنید که فرایند کاشت ایمپلنت دندانی چگونه است.

اساسا، نکته‌ی جراحی ایمپلنت دندانی این است که دندان‌های از دست رفته یا آسیب دیده با دندان‌ها و ریشه‌های مصنوعی تعویض می‌شوند. ایمپلنت‌های دندانی می‌توانند جایگزین‌های بسیار راحت‌تری نسبت به دنچرهای کامل سنتی باشند.

چه کسانی گزینه‌های مناسبی برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

بهترین افراد برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی کسانی هستند که دارای ویژگی‌های زیر هستند:

  • از دست دادن یک یا چند دندان
  • دندان آسیب دیده
  • رعایت بهداشت دهان و دندان به خوبی
  • وجود استخوان کافی در فک برای حمایت و نگه داشتن ایمپلنت درون خود
  • سلامت عمومی بدن

اینها همگی نکاتی هستند که می‌توانید راجع به آنها با متخصص کاشت ایمپلنت دندانی خود گفتگو نمایید تا ببینید آیا شما گزینه‌ی مناسبی برای کاشت ایمپلنت دندانی هستید یا خیر.

مراحل کاشت ایمپلنت دندانی

این نوع جراحی به گونه‌ای نیست که شما بدون یک یا چند دندان وارد اتاق عمل شوید و با دندان‌های سفید جدید بیرون بیایید. این نوع جراحی نیاز به مراقبت‌های سرپایی دارد و طی چند مرحله انجام می‌شود.

مشاوره‌ی اولیه

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

اولین کاری که باید انجام دهید مراجعه به متخصص کاشت ایمپلنت‌ دندانی است تا تحت مشاوره‌ی اولیه قرار گیرید. طی این جلسه، دندانپزشک با دقت دندان‌ها را معاینه می‌کند، با استفاده از اشعه‌ی ایکس تصویر رادیوگرافی تهیه می‌کند و از دندان‌ها قالب تهیه می‌نماید.

پس از آن، دندانپزشک با شما در خصوص طرح درمان پیشنهادی، مراحل درمان، برنامه‌ی زمانی هر مرحله و کارهایی که باید طی ریکاوری انجام شوند صحبت خواهد کرد. بعلاوه در مورد نیاز شما به پیوند استخوان نیز بحث خواهد کرد.

طی این مشاوره، باید برای انجام نخستین مرحله برنامه‌ریزی کنید.

کشیدن دندان و پیوند استخوان

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

چنانچه دندان خراب یا آسیب دیده هنوز در دهان است، دندانپزشک باید ابتدا آن را بکشد. این مرحله نیاز به بی حسی موضعی دارد و فرایندی مجزا محسوب می‌شود.

پس از آن، ممکن است به پیوند استخوان نیاز داشته باشید، به این معنا که جراح اندکی استخوان از جای دیگری از بدن برمی‌دارد (عموما از چانه یا لگن) و طی جراحی آن را درون استخوان فک قرار می‌دهد. این مرحله تنها در صورتی نیاز خواهد بود که استخوان فک از تراکم کافی برخوردار نباشد تا ایمپلنت را حمایت کند و آن را درون خود نگه دارد.

در صورتی که پیوند استخوان داشته باشید، ممکن است 4 تا 12 ماه طول بکشد تا استخوان فک آمادگی لازم جهت پذیرفتن نخستین ایمپلنت را داشته باشد. طی این زمان استخوان به طور کامل بهبود خواهد یافت.

کاشت ایمپلنت دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

پس از مدتی که استخوان فک بهبود یافت (پس از جراحی پیوند استخوان)، متخصص کاشت ایمپلنت دندان، ایمپلنت‌های دندانی را درون استخوان فک قرار خواهد داد. ایمپلنت‌ها پیچ‌های فلزی هستند که درون استخوان قرار می‌گیرند و به عنوان لنگر یا تکیه گاه برای تمام دندان‌های مصنوعی عمل می‌کنند. در واقع، ایمپلنت به درون استخوان پیچ می‌شود تا از حداکثر استحکام لازم برخوردار باشد. این فرایند معمولا 1 تا 2 ساعت طول می‌کشد و تمام این مدت شما بیهوش خواهید بود.

پس از آن، یک دوره‌ی بهبود دیگر- تحت عنوان استئواینتگریشن (جوش خوردن ایمپلنت با استخوان پیرامون آن)- باید صبر کنید که حداقل چند ماه، حداکثر 5 ماه برای فک پایین و 7 ماه برای فک بالا طول می‌کشد.

قرار دادن healing Collar و/ یا روکش موقت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

پس از جوش خوردن ایمپلنت با استخوان فک، شما برای مرحله‌ی بعد آماده خواهید بود، که عبارت است از دریافت healing Collar و یا احتمالا روکش موقت.

دندانپزشک healing Collar (که healing cap نیز نامیده می‌شود) روی سر ایمپلنت قرار خواهد داد- این قطعه به هدایت بافت لثه کمک می‌کند تا در مسیر درست بهبود یابد. این قطعه، تکه‌ی فلزی گردی است که لثه را از ایمپلنت دور نگه می‌دارد. این روکش موقت به مدت 10 تا 14 هفته در جای خود باقی خواهد ماند.

پس از این زمان، که باید بافت لثه‌ی شما بهبود یافته باشد، دندانپزشک آن را برخواهد داشت و به سراغ مرحله‌ی بعد خواهد رفت.

قرار دادن اباتمنت

پس از بهبود کامل، جراح اباتمنت را به ایمپلنت متصل می‌سازد. اباتمنت قطعه‌ای است که به درون ایمپلنت پیچ می‌شود و روکش دندان را حمایت می‌نماید. سپس، پس از بهبود بافت نرم، دندانپزشک برای هر دندان جایگزین، از دندان و استخوان فک شما قالبی تهیه خواهد کرد. سپس روکش موقت روی ایمپلنت قرار می‌گیرد تا در این حین بافت لثه بهبود یافته و مانند لثه‌‌ی اطراف دندان طبیعی به دور دندان مصنوعی شکل بگیرد. روکش‌های موقت به مدت 4 تا  6 هفته در محل خود باقی خواهند ماند. طی این زمان، روکش‌های دائمی دندان آماده خواهند شد. در جلسه‌ی بعد، دندان‌های مصنوعی (روکش‌های دندانی) بالاخره روی اباتمنت قرار خواهند گرفت.

قرار دادن روکش دائم

اکنون نوبت به مرحله‌ی نهایی این فرایند- قرار دادن روکش‌های دائمی- رسیده است. روکش‌های دندان، اجزاء دندان مانندی هستند که یا به درون اباتمنت پیچ می‌شوند یا با سمان دندانپزشکی در جای خود ثابت می‌شوند. گزینه‌ی دوم اصولا بهتر و طبیعی‌تر به نظر می‌رسد زیرا هیچ سوراخی به جای پیچ باقی نمی‌ماند که ممکن باشد از زوایای خاصی قابل مشاهده باشد.

انواع روکش‌های دندانی

به طور کلی، دو نوع روکش وجود دارد که دندانپزشک می‌تواند از بین آنها انتخاب نماید:

روکش‌های متحرک

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

دندان‌های مصنوعی متحرک از مواد پلاستیکی سفید و صورتی ساخته شده‌اند تا مانند دندان و بافت لثه‌ی اطراف آن کاملا طبیعی به نظر برسند. معمولا روی یک چارچوب فلزی سوار می‌شود، که با صدا به درون اباتمنت فرو می‌رود. به این معنا که می‌توان برای پاکسازی روزانه آن را برداشت.

روکش‌های ثابت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

در روکش‌های ثابت، دندان مصنوعی یا به درون اباتمنت پیچ می‌شود یا با سمان به آن متصل می‌شود و به طور دائم در جای خود باقی می‌ماند. شما قادر نخواهید بود برای پاکسازی روکش ثابت را بردارید. اکثر اوقات، این نوع روکش محکم‌تر و با ثبات‌تر از روکش‌های متحرک خواهد بود.

تمام این روند ممکن است چند ماه طول بکشد، که بیشتر این زمان صرف انتظار برای بهبود دهان خواهد بود.

“عفونت ایمپلنت دندان” موضوعی نیست که برای آب کردن یخ جمع از آن استفاده کنید، اما داشتن اطلاعات مربوط به آن مهم است. شایع‌ترین مشکل مربوط به ایمپلنت‌ دندان نوعی عفونت است. خاص‌ترین نوع عفونت که در اطراف ایمپلنت دندانی مشاهده می‌شود “پری ایمپلنتیت” نامیده می‌شود. پری ایمپلنتت دندان نوعی بیماری لثه است که می‌تواند منجر به تحلیل استخوان و شکست ایمپلنت شود.

عفونت‌ها عموما در نتیجه‌ی باکتری بوجود می‌آیند، که درست پس از جراحی یا حتی یک سال پس از آن در اطراف ایمپلنت دندان گسترش می‌یابد.

علل و علائم عفونت اطراف ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

عفونت ایمپلنت دندانی علائم و نشانه‌هایی دارد که در صورت بروز می‌توانید از پیشرفت آن پیشگیری نمایید. این علائم عبارتند از:

  • خونریزی مداوم طی 24 ساعت نخست پس از جراحی
  • وجود و تداوم تب که پس از روز اول پس از جراحی بدتر هم می‌شود
  • درد ضربان دار که به دارو و مسکن پاسخ نمی‌دهد
  • تورم شدید

در صورتی که در ایمپلنت دندان خود متوجه هر یک از این علائم و نشانه‌ها شدید، فورا با دندانپزشک خود تماس بگیرید و برای مراجعه وقت بگیرید. هر چه زودتر برای مبارزه با این عفونت اقدام کنید، نتایج بهتری خواهید دید.

درمان عفونت اطراف ایمپلنت دندان

در صورت مشاهده‌ی هر یک از این علائم، مشورت با دندانپزشک بهترین راه ممکن است زیرا به خوبی می‌داند چگونه عفونت اطراف ایمپلنت دندانی را تشخیص دهد و بهترین درمان را ارائه نماید.

بهترین درمان برای عفونت اطراف ایمپلنت دندان مراقبت‌های پیشگیرانه است. بهداشت خوب دهان و دندان و جراحی موفق ایمپلنت بهترین راه‌های پیشگیری از عفونت اطراف ایمپلنت دندانی هستند.

با این حال، در صورت عفونی شدن بافت اطراف ایمپلنت، نوع درمان به مرحله‌ی عفونت بستگی دارد. در صورتی که درست پس از کاشت ایمپلنت دندانی عفونت بروز پیدا کند فورا با دندانپزشک خود تماس بگیرید. ممکن است برای شما آنتی بیوتیک تجویز کند یا حتی ایمپلنت دندان را تعویض کند. بهترین گزینه این است که پیش از وخیم‌تر شدن عفونت، ایمپلنت دندانی برداشته شود.

از سوی دیگر، در صورتی که پس از قرار دادن روکش دندان روی ایمپلنت عفونت ایجاد شود، از میزان موفقیت درمان‌ها کاسته می‌شود. دندانپزشک ممکن است بایت را روی ایمپلنت تنظیم نماید، یا تنها اطراف ایمپلنت را پاکسازی نماید، آنتی بیوتیک تجویز نماید، یا بیمار را به پریودنتیست ارجاع دهد. در صورت وخیم بودن عفونت، موثرترین راهکار برای رهایی از عفونت ممکن است تعویض ایمپلنت یا اصلاح ایمپلنت باشد.

در صورت عدم درمان عفونت، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

در صورتی که به وجود عفونت پی بردید، برای درمان آن تعلل نکنید. عدم درمان عفونت پیرامون ایمپلنت پیامدهایی در پی خواهد داشت که تنها حس درد و ناراحتی را افزایش خواهند داد.

در صورت تداوم عفونت و عدم درمان آن، ممکن است نیاز باشد بخشی از استخوان فک برداشته شود. در نهایت ممکن است موجب تحلیل استخوان و کل فک شود.

اگر مراقب تجمع باکتری نباشید ممکن است تعدادی از دندان‌های خود را از دست بدهید. علاوه بر نیاز به تعویض ایمپلنت دندانی، ممکن است نیاز باشد دندان‌های مجاور نیز کشیده شوند.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

بعلاوه، عفونت می‌تواند به بافت‌های نرم و سینوس‌ها نیز سرایت کند. از آنجا که ریشه‌ی تعدادی از دندان‌های فک بالا به درون سینوس‌ها می‌رسد، در صورت عدم درمان، عفونت به راحتی به این منطقه منتقل می‌شود، که منجر به عفونت دردناک سینوس خواهد شد. به همین ترتیب، باکتری می‌تواند بافت‌های نرم دهان را تحت تاثیر قرار دهد، که مشکلات عدیده‌ای از قبیل بیماری‌های مجرای تنفسی را در پی خواهد داشت.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

در موارد حاد، عفونت می‌تواند منجر به سپتی سمی شود، بیماری که در آن کل جریان خون آلوده به عفونت می‌شود. واکنش طبیعی بدن افزایش تعداد پادتن‌ها درون خون خواهد بود، به این معنا که میزان خون در منطقه‌ی عفونی افزایش خواهد یافت.

در صورت بروز سپتی سمی در نتیجه‌ی عفونت پیرامون ایمپلنت دندانی، بخش کوچکی از عفونت دچار پارگی می‌شود و وارد جریان خون می‌شود و درون کل بدن جریان می‌یابد. این شرایط می‌تواند زندگی بیمار را با خطر مواجه سازد.

ممکن است عفونت حتی وارد مغز نیز شود، که بسیار خطرناک است و معمولا نیاز خواهد بود فرد برای درمان در بیمارستان بستری شود. به یکی از روش‌هایی که در بالا ذکر شد، عفونت به مغز منتقل می‌شود.

آیا می‌توان ایمپلنت دندانی عفونی را حفظ نمود؟

به طور مختر باید گفت بله، ایمپلنت دندانی پس از عفونی شدن نیز قابل نجات خواهد بود. با استفاده از روشی تحت عنوان فرایند درمان پری ایمپلنت با کمک لیزر (LAPIP)، دندانپزشکان موفق به توقف روند تکثیر عفونت و حتی در برخی موارد تولید مجدد استخوان شده‌اند.

اما البته، موفقیت این نوع درمان در بیماران مختلف متفاوت خواهد بود. در صورت عدم موفقیت LAPIP یا حتی در صورت عملی نبودن آن، دندانپزشک می‌تواند پس از پیوند استخوان، ایمپلنت را تعویض نماید.

استفاده از آنتی بیوتیک برای توقف عفونت ایمپلنت دندانی

آنتی بیوتیک باکتری‌ها را از بین می‌برد، یا رشد و انتشار آنها را متوقف می‌سازد. اما مصرف یا عدم مصرف و حتی زمان مصرف آنها برای جراحی ایمپلنت دندانی موضوعی است که دندانپزشکان راجع به آن اتفاق نظر ندارند. به طور کلی، تجویز آنها الزامی نیست اما بسیاری دندانپزشک‌ها ترجیح می‌دهند بیمار از آنها استفاده نماید.

آنتی بیوتیک‌ها هم برای پیشگیری و هم برای عفونت‌های پس از جراحی موثر هستند و واقعا قادرند سلامت ایمپلنت را در دراز مدت حفظ نمایند.

آنتی بیوتیک‌ها به عنوان مراقبت‌های پیشگیرانه

از آنجا که آنتی بیوتیک‌ها برای پیشگیری از سایر عفونت‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند (از جمله عفونت‌های دستگاه مجاری ادراری)، می‌توان از آنها برای مبارزه با عفونت‌های ناشی از ایمپلنت‌های دندانی نیز استفاده نمود. از سوی دیگر، برخی دندانپزشک‌ها معتقدند استفاده از آنتی بیوتیک‌ها در مراقبت‌های پیشگیرانه بی نتیجه خواهد بود. بنابراین ممکن است به نظر دندانپزشک شما، استفاده از آنها ضروری نباشد.

گرچه آنتی بیوتیک‌ها در پیشگیری از تجمع باکتری در دهان موثر عمل می‌کنند، برای مقابله با عفونت‌های ویروسی یا قارچی بی تاثیر خواهند بود.

آنتی بیوتیک‌ها به عنوان درمان عفونت

آنتی بیوتیک‌ها بیشتر به عنوان روشی برای درمان عفونت استفاده می‌شوند. در صورت وجود حداقل باکتری، آنتی بیوتیک‌ها باید از بروز عفونت پیشگیری نمایند. اما همانطور که پیش از این ذکر شد، در صورت افزایش عفونت، آنتی بیوتیک‌ها آنقدر موثر نیستند که بتوانند مشکل را بر طرف سازند و نیاز به جراحی خواهد داشت.

زمانی که لبخند می‌زنید، آیا حاشیه‌ی صورتی رنگ بافت لثه، دندان‌های شما را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد؟ آیا بافت حجیم لثه باعث می‌شود دندان‌های بالای شما خیلی کوتاه به نظر برسند؟ در این صورت، شما دارای لبخند لثه‌ای یا لثه نما هستید.

لبخند لثه‌ای چیست؟

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

متخصصان دندانپزشکی به لبخند لثه‌ ای یا لثه نما، تحت عنوان “پیدا بودن بیش از حد لثه” اشاره می‌کند. بافت لثه خطوط کناره‌های دهان را تشکیل می‌دهد و دندان‌ها را احاطه می‌کند تا درزگیری فشرده‌ای صورت دهد.

گرچه لبخند لثه‌ ای بیشتر به مسئله‌ی زیبایی مربوط می‌شود، اما در صورتی که بافت لثه در نتیجه‌ی شرایط و مشکلات اساسی بیش از حد معمول قابل مشاهده باشد، ممکن است پیش از اقدام برای حل مشکل لبخند لثه‌ای نیاز باشد مراقبت‌های دندانی بیشتری صورت گیرد. به عنوان مثال، در صورتی که لبخند لثه‌ای نتیجه‌ی رشد ناهنجار دندان‌ها یا مشکل رشد فک باشد، به احتمال زیاد بایت فرد نیز مشکل خواهد داشت که نیاز است برطرف شود.

لبخند لثه‌ ای معمولا توانایی فرد در خوردن یا صحبت کردن را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد، با این حال، می‌تواند روی ظاهر لبخند فرد تاثیر منفی داشته باشد. در صورتی که مانند بسیاری افراد لبخند لثه‌ ای دارید، ممکن است احساس ‌کنید لبخند شما جذاب نیست و همواره تمایلی به خندیدن نداشته باشید یا لبخند خود را با دست پنهان کنید. خوشبختانه، برای برطرف نمودن لبخند لثه‌ای گزینه‌های درمانی بسیاری در دسترس هستند.

علل ایجاد لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

خط لب بلند یکی از شایع‌ترین علل لبخند لثه‌ ای است. داشتن خط لب بلند به این معناست که هنگام خندیدن، لب بالا نسبت به افراد دیگر، بیشتر از حد معمول بالا می‌رود. یک خط لب متوسط تنها دندان‌های فک بالا و بخش‌هایی از لثه را نشان می‌دهد که تا بین دندان‌ها امتداد می‌یابند. در مقایسه، در خط لب بلند، حین لبخند زدن، دندان‌های فک بالا و نیز بخش قابل توجهی از بافت لثه قابل دیدن خواهند بود.

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

دلایل دیگری نیز موجب لبخند لثه‌ای می‌شوند. ممکن است حین بیرون آمدن دندان‌های دائمی، یا هنگامی که از بافت لثه خارج می‌شوند تا نقاط خالی باقی مانده ناشی از افتادن دندان‌های شیری را پر کنند، مشکلی بروز یابد. رشد ناهنجار و غیر عادی دندان‌ها موجب می‌شود بافت حجیم لثه در اطراف دندانی ایجاد شود که به تازگی رشد کرده است. این اتفاق موجب می‌شود دندان‌ها بسیار کوتاه به نظر برسند در حالی که طول آنها کاملا درست است.

ممکن است مشکل ماهیچه‌ای منشاء لبخند لثه‌ای باشد. ممکن است ماهیچه‌ای که لب بالا را کنترل می‌کند بیش از حد فعالیت داشته باشد، که موجب می‌شود حین لبخند زدن، لب بالا بیشتر از حد معمول بالا برود. رشد نادرست استخوان فک بالا نیز می‌تواند موجب لبخند لثه‌ای شود. برآمدگی بزرگی که جلوتر از فک بالا قرار می‌گیرد نیز ممکن است بافت لثه را رو به پایین و روی دندان‌ها فشار دهد.

مشخص نمودن خط لبخند

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

چندین عامل وجود دارند که نواحی مهم از نظر زیبایی، یا خط لبخندی که بیشتر در معرض دید قرار دارد را مشخص می‌نمایند. منطقه‌ی زیبایی دندان‌هایی را شامل می‌شود که هنگام لبخند زدن قابل مشاهده هستند. شکل و اندازه‌ی لب‌ها، ماهیچه‌های صورت و بافت لثه همگی در داشتن بهترین خط لبخند، که کمترین میزان بافت لثه را به نمایش می‌گذارد، نقش دارند. برای داشتن زیباترین خط لبخند، باید بخشی از لثه که قابل دیدن است، حتی خطوط کناری که لب بالا را تکمیل می‌کنند، متعادل باشند.

درمان لبخند لثه‌ای

دندانپزشک می‌تواند تایید کند که لبخند شما لثه‌ای است، علت قابل مشاهده بودن بخش زیادی از لثه را مشخص نماید و در آخر، طرح درمان لبخند لثه‌ای را ایجاد نماید تا مشکل آن را برطرف کند. طی مراجعه به دندانپزشک، تحت معاینه قرار خواهید گرفت که ممکن است تصویر برداری رادیو گرافی با اشعه‌ی ایکس نیز انجام شود تا دندانپزشک از این طریق قادر باشد نگاه نزدیک‌تر و دقیق‌تری به دندان‌ها و استخوان فک داشته باشد. حتی ممکن است دندانپزشک از دندان‌ها و لثه‌ها قالب تهیه نماید.

برای لبخندهای لثه‌ای متفاوت، درمان‌های مختلفی ارائه خواهد شد. متخصصان جراحی لثه بهترین گزینه برای حل مشکل لبخند لثه‌ای هستند و برای افرادی که حجم زیادی از لثه‌ی آنها قابل مشاهده است،  قادرند فرایندهای پیشرفته‌ی درمان لبخند لثه‌ای را انجام دهند. بسته به ویژگی‌های لبخند لثه‌ای شما، درمان آن ممکن است شامل یک یا چند مورد از گزینه‌های زیر باشد:

  • درمان پریودنتال با استفاده از لیزر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • تغییر وضعیت لب با فرایند جراحی
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • استفاده از بریس‌های ارتودنسی لبخند لثه‌ای برای جابجا کردن دندان‌ها به موقعیتی بهتر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی لبخند لثه‌ای برای تراشیدن و شکل دهی خط منار بافت‌های لثه و استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی فک و صورت برای تغییر وضعیت استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

در هر یک از این درمان‌ها، که تحت عنوان فرایند افزایش طول تاج دندان شناخته می‌شوند، بافت لثه‌ای که قابل مشاهده می‌باشد را کاهش می‌دهند تا هنگام لبخند زدن، تاج سفید دندان‌ها بیشتر قابل مشاهده باشد.

اصلاح و درمان لبخند لثه‌ای حس راحتی بیشتری به شما خواهد داد و موجب افزایش اعتماد به نفس شما حین لبخند زدن، غذا خوردن و صحبت کردن خواهد شد.

ایمپلنت دندانی چیست؟

انواع ایمپلنت دندانی، جایگزین‌های مصنوعی برای ریشه‌های دندان هستند. ایمپلنت‌های دندانی معمولا از تیتانیوم یا آلیاژهای تیتانیوم ساخته می‌شوند. سطح ایمپلنت را می‌توان با مواد مختلفی پوشش داد تا میزان مقاومت و پیوند و جوش خوردن آن با استخوان افزایش یابد. ایمپلنت‌های دندانی در اندازه‌ها، ارتفاع و انواع مختلفی در دسترس هستند. متخصص کاشت ایمپلنت می‌تواند به شما کمک کند بر اساس نیازهای خاص خود مشخص نمایید کدام گزینه برای شما بهتر است.

چندین نوع ایمپلنت دندانی وجود دارد، اما ایمپلنت‌هایی که در حال حاضر وجود دارند استوانه‌ای شکل و درست به شکل ریشه‌ی دندان هستند. روکش دندان یا دیگر اشکال دندان (بریج، دندان مصنوعی و غیره) روی ایمپلنت‌های دندانی قرار می‌گیرند. اشکال مختلف دندان روی ایمپلنت‌ها ممکن است ثابت یا قابل جدا شدن (متحرک) باشد.

انواع ایمپلنت‌های دندانی

به طور کلی دو نوع ایمپلنت وجود دارند:

ایمپلنت درون استخوانی (Endosteal)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت‌های دندانی درون استخوان فک قرار داده می‌شوند. اساسا از تیتانیوم ساخته شده‌اند و به شکل پیچ‌های کوچک هستند. این نوع ایمپلنت بیشترین کاربرد را دارند.

ایمپلنت دندانی ساب پریوستئال (Subperiosteal)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت در زیر لثه قرار داده می‌شوند اما ممکن است روی، یا بالای استخوان فک قرار گیرد. این نوع ایمپلنت در بیمارانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که به میزان کافی استخوان طبیعی و سالم در فک خود ندارند و نمی‌توانند، یا نمی‌خواهند برای بازسازی آن تحت جراحی تقویت استخوان قرار گیرند.

در صورتی که استخوان فک شما قادر نباشد ایمپلنت‌های دندانی را حفظ نماید، از تکنیک‌های مختلفی می‌توان برای بازسازی و بهبود خط طبیعی فک استفاده نمود و برای ایمپلنتی که تحت حمایت دندان‌ها قرار دارد و درون آنها قرار گرفته است، پایه و اساسی سخت و محکم فراهم نمود. این تکنیک‌ها عبارتند از:

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • تقویت استخوان: زمانی که استخوان درون فک قادر نیست به هیچ طریقی ایمپلنت‌ها را درون خود نگه دارد، طی این فرایند بهبود یا ترمیم و بازسازی آن صورت می‌گیرد. تحقیقات حاکی از آن است که استفاده از افزودنی‌ها و فاکتورهای رشد برای تقویت استخوان، عموما بهترین نتایج را در بر خواهد داشت.
انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • لیفت سینوس (Sinus lift): که تحت عنوان تقویت سینوس یا بالا بردن سینوس نیز شناخته می‌شود. در مواردی که در نتیجه‌ی از دست رفتن دندان‌های عقبی فک بالا استخوان طبیعی تخریب شده باشد، به زیر سینوس استخوان افزوده می‌شود.
انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • افزایش عرض استخوان آلوئول (Ridge expansion): در صورتی که استخوان فک شما به میزان کافی عریض نباشد تا ایمپلنت‌های دندانی را در خود نگه دارد، می‌توان به استخوان آلوئول یا فضای کوچکی که در امتداد بالای استخوان فک ایجاد شده است، مواد پیوند استخوان افزود تا عرض آن افزایش یابد.

از جنبه‌های دیگر می‌توان به دیگر انواع ایمپلنت اشاره نمود. از جمله ایمپلنت‌های دندانی که به شکل ریشه‌ی دندان هستند. این نوع ایمپلنت‌ها از معروف‌ترین ایمپلنت‌ها در سراسر دنیا هستند. این گونه ایمپلنت‌ها در اشکال استوانه‌ای، صاف، یا مخروطی شکل وجود دارند.

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

تصویربرداری سه بعدی و طرح درمان

آخرین پیشرفت‌های علمی، تصویربرداری دیجیتال سه بعدی بسیار دقیق، و نرم افزار طراحی جراحی ایمپلنت موجب شده‌اند فرایند ایمپلنت به سرعت صورت گیرد و نتایج آن کاملا قابل پیش بینی باشند. دندانپزشک می‌تواند از ابزارهای مختلفی استفاده نماید تا آناتومی استخوان فک شما را تجزیه و تحلیل نماید و پیش از جراحی، بهترین محل برای قرار دادن ایمپلنت را مشخص نماید. این مراحل موجب صرفه‌جویی در وقت و هزینه‌ها می‌شوند و از سوی دیگر زمان بهبود را کاهش می‌دهد.

انواع تکنیک‌های ایمپلنت دندانی

 بسته به سلامت استخوان فک شما و نیز نیازهای خاص شما، متخصص کاشت ایمپلنت شما ممکن است علاوه بر فرایندهای سنتی چند مرحله‌ای کاشت ایمپلنت دندانی، گزینه‌های درمانی مختلفی به شما پیشنهاد دهد. این گزینه‌ها عبارتند از:

بارگذاری فوری ایمپلنت‌های دندانی

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این روش که تحت عنوان ایمپلنت‌های یک روزه نیز شناخته می‌شود امکان کارگذاری دندان موقت در یک جلسه را فراهم می‌آورد. در صورتی که شما به میزان کافی استخوان سالم داشته باشید و ایمپلنت به میزان کافی ایمن باشد تا کارگذاری فوری و فشار روی دندان موقت جدید را حمایت نماید، این روش گزینه‌ی خوبی است.

مینی ایمپلنت‌های دندانی (MDIs)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت‌ها که تحت عنوان ایمپلنت‌های کوچک یا ایمپلنت‌های با قطر کم نیز شناخته می‌شوند، به اندازه‌ی خلال دندان و باریک‌تر از انواع معمول ایمپلنت هستند. این نوع ایمپلنت‌ها با استفاده از تکنیکی کار گذاشته می‌شوند که کمتر تهاجمی هستند و اساسا برای ثابت نگه داشتن دنچرهای فک پایین مورد استفاده قرار می‌گیرند.

ایمپلنت دندان با استفاده از تکنیک All-on-4

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

این تکنیک جایگزینی برای قراردادن یک دست دندان مصنوعی کامل در فک بالا یا پایین است. چهار ایمپلنت دندانی درون استخوان موجود کار گذاشته می‌شوند تا از این طریق، از پیوند استخوان اجتناب شود. از اباتمنت‌های خاصی استفاده می‌شود تا بتوان در همان روز یک دست دندان موقت جایگزین روی آنها کار گذاشت.

در حین بهبود بافت لثه و تا زمانی که ایمپلنت‌ها به استخوان طبیعی جوش می‌خورند، یک رژیم غذایی متعادل داشته باشید. حدودا پس از شش ماه، دندان‌های جایگزین دائمی قرار داده خواهند شد و می‌توانید یک رژیم طبیعی را از سر بگیرید.

سطح ایمپلنت دندانی

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

ایمپلنت‌های مدرن دارای سطحی رزوه- مانند هستند که در تماس با استخوان قرار می‌گیرد و بواسطه‌ی رزوه-مانند بودن آن به سلول‌های استخوان اجازه دهد با آنها جوش بخورند، و سطحی دیگر که با لثه در تماس است صاف و براق بوده به گونه‌ای که به سلول‌های اپیتیلیوم لثه بچسبد و فضای اطراف گردن ایمپلنت را به طور کامل ببندد. فن‌آوری این امکان را بوجود آورده است تا سطوح رزوه-مانند مختلفی (چین‌های نانو و میکرو) ایجاد نمود، به گونه‌ای که سلول‌های استخوانی بتوانند به طور کامل به ایمپلنت بچسبند. هر چه سطح ایمپلنت چین دارتر باشد و با دقت بیشتری طراحی شده باشد، کیفیت ایمپلنت دندانی نیز بالاتر خواهد بود. از آنجا که استخوان بهتر متصل می‌شود و یکپارچه‌تر است و چین‌های موجود سطح تماس بیشتری بین استخوان و ایمپلنت بوجود می‌آورد، دوام و استحکام مکانیکی آن را از ابتدا، و پس از آن، پیوند با استخوان را بالا می‌برد.

دندانپزشک به شما پیشنهاد داده است تا به پریودنتیست مراجعه نمایید. پریودنتیست متخصصی است که بیماری‌های لثه را درمان می‌نماید. بیماری لثه به عفونت باکتریایی گفته می‌شود که بافت لثه را تحت تاثیر قرار می‌دهد و منجر به بروز التهاب، قرمزی، تورم و تحلیل استخوان اطراف دندان می‌شود. این بیماری می‌تواند یک یا چند دندان را تحت تاثیر قرار دهد. به احتمال زیاد درمان پیشنهادی پریودنتیست جراحی لثه خواهد بود. شاید بخواهید بدانید چه اتفاقی افتاده است که اکنون نیاز دارید به پریودنتیست مراجعه کنید و تحت جراحی لثه قرار گیرید.

چگونه فرد نیازمند جراحی لثه می‌شود؟

جراحی لثه

جراحی لثه

 

بیماری لثه از وجود یک باکتری در دهان آغاز میشود که به دندان‌ها متصل می‌شود. باکتری‌ها انباشته و تکثیر می‌شوند و لایه‌ای نازک تحت عنوان پلاک دندان تشکیل می‌دهند. در صورت به جا ماندن این پلاک روی دندان، بافت‌های لثه‌ی مجاور دندان متورم می‌شوند، که منجر به بروز ورم و التهاب لثه می‌شود که مرحله‌ی اولیه‌ی بیماری لثه محسوب می‌شود. کشیدن نخ دندان به صورت روزانه و دو مرتبه در روز مسواک زدن با خمیردندانی که بتواند با باکتری‌ها مبارزه نماید می‌تواند از التهاب لثه‌ها پیشگیری نماید. پلاک دندان و ذرات غذا با رعایت بهداشت دهان و دندان برطرف می‌شوند بنابراین سعی کنید سطح دندان‌ها را پاکیزه نگه دارید و پلاک‌های باکتریایی روی خط لثه‌ی دندان‌ها را از بین ببرید. از آنچه گفته شد کاملا مشهود است که التهاب لثه مرحله‌ی آغازین بیماری لثه است که در صورت عدم درمان می‌تواند منجر به پریودنتیت، یکی از بیماری‌های جدی لثه، شود. اگر پلاک و ذرات غذا برطرف نشوند و بهداشت دهان و دندان رعایت نشود، التهاب لثه رو به وخامت خواهد رفت و التهاب و ورم بافت لثه افزایش خواهد یافت، خونریزی لثه اتفاق خواهد افتاد، عمق منطقه‌ی بین دندان و بافت لثه افزایش خواهد یافت که در نهایت منجر به تشکیل پاکت پرودنتال و بروز بیماری پریودنتال خواهد شد.

با انباشته شدن باکتری‌های پلاک روی یکدیگر و انتقال آنها به زیر خط لثه، پاکت پریودنتال گسترش می‌یابد. در این مرحله، مراقبت‌های خانگی در برطرف نمودن پلاک دندان چندان موثر واقع نمی‌شوند. در صورتی که این مشکل توسط دندانپزشک یا متخصص دندان درمان نشود، باکتری‌ها در زیر خط لثه منتشر می‌شوند و درون پاکت را عفونی می‌کنند. این گونه باکتری‌ها موجب آسیب به بافت نرم و سخت اطراف دندان خواهد شد که به بیماری پیشرفته‌ی پریودنتال تبدیل خواهد شد که ریشه‌ی دندان‌ها را نیز تحت تاثیر قرار خواهد داد و موجب عفونت آنها خواهد شد. ممکن است دندان لق شود و فرد احساس ناراحتی کند. در این مرحله جراحی لثه ضروری خواهد بود. درمان‌های اولیه‌ی بیماری پاکت پریودنتال، جرم‌گیری و هموار کردن سطح ریشه هستند. درمان‌های دیگر، انواع جراحی هستند که برای درمان بافت بیمار لثه صورت می‌گیرند.

علاوه بر جراحی‌هایی که جنبه‌ی درمانی دارند، برخی از جراحی‌های لثه با هدف ایجاد تغییر در ظاهر فرد و زیبایی بخشیدن به لبخند انجام می‌شوند.

انواع جراحی لثه

جراحی فلپ لثه یا کاهش پاکت پریودنتال (Gingival Flap Surgery or Pocket Reduction )

 

جراحی لثه

جراحی لثه

در صورتی که عمق پاکت‌های اطراف دندان به بیش از 5 میلی‌متر برسد، پریودنتیست با استفاده از جراحی فلپ لثه عمق پاکت پریودنتال را کاهش می‌دهد. اکثر بیمارانی که پریودنتیت متوسط تا وخیم در آنها تشخیص داده شود تحت این جراحی قرار می‌گیرند. پریودنتیست در بافت لثه برشی ایجاد خواهد کرد تا آن را از دندان جدا نماید. سپس با استفاده از یک دستگاه جرمگیری ماوراء صوت (ultrasonic scaling device) و نیز ابزارهای دستی برای برطرف نمودن جرم و پلاک از زیر پاکت‌ها، اقدام به پاکسازی عمق پاکت‌ها خواهد نمود.

جراحی عملکردی یا زیبایی لثه (Gingivectomy)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای برداشتن بافت اضافی لثه مورد استفاده قرار می‌گیرد که ممکن است روی دندان رشد کرده باشد. از این طریق دسترسی بهتری به دندان وجود خواهد داشت در نتیجه تمیز نمودن آن ساده‌تر خواهد بود. پریودنتیست با بی‌حس نمودن بافت لثه‌ی بیمار بخش‌های اضافی لثه را برش خواهد داد و آنها را حذف خواهد کرد.

جراحی ترمیم پلاستیک لثه یا پیوند بافت نرم (Gingivoplasty or Soft Tissue Graft)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای تغییر شکل لثه‌ی سالم اطراف دندان انجام می‌شود تا ظاهر آن را بهبود بخشد. در صورتی که فرد به تحلیل لثه مبتلا باشد، در جاهایی که لثه از روی دندان عقب رفته باشد می‌توان با استفاده از جراحی ترمیم پلاستیک لثه آن را اصلاح نمود. با استفاده از پیوند لثه می‌توان از سقف دهان بافتی برداشت و آن را به اطراف دندانی بخیه نمود که لثه‌ی روی آن تحلیل رفته است.

جراحی بازسازی (Regeneration)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

در این نوع جراحی، پریودنتیست بخشی از لثه که با تجمع باکتری بیمار شده است را برش می‌دهد و با کنار زدن آن باکتری‌های انباشته شده را تخلیه می‌نماید سپس پروتئین‌های پیوند استخوان، غشاء و تقویت کننده‌ی رشد بافت لثه (یا ترکیبی از این سه) را در محل برش خورده قرار می‌دهد تا به بازسازی بافت لثه کمک کند در حدی که اطراف دندان‌ها را بپوشاند.

جراحی افزایش طول تاج دندان (Crown lengthening)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

طی فرایند جراحی افزایش طول تاج دندان، پریودنتیست بافت لثه‌ی روی دندان‌ها را برداشته سپس بخشی از آن را با استفاده از جراحی حذف می‌کند تا طول ظاهری دندان افزایش یابد. این نوع جراحی از جمله جراحی‌های زیبایی است که البته برای درمان بیماری لثه نیز کاربرد دارد.

در صورتی که عفونت‌های باکتریایی درون دندان پیشرفت کنند، می‌تواند به ریشه‌ی دندان نفوذ کرده و استخوان فک را مورد حمله قرار دهد. این مشکل در نهایت موجب افتادن دندان و مرگ دندان خواهد شد. اجازه ندهید این اتفاق شما را از پیگیری درمان باز دارد یا منتظر نشوید تا دندان به صورت خود به خود بیافتد. این روند بسیار دردناک خواهد بود و آسیب‌های جدی‌تری در پی خواهد داشت. زیرا باعث از دست رفتن دندان‌های دیگر نیز خواهد شد.

در بسیاری از موارد، درد افراد را وادار به پیگیری درمان خواهد کرد. با این حال، همه‌ی دندان‌هایی که در حال از دست رفتن هستند، در ابتدا دردناک نیستند. تصور نکنید اگر درد زیادی در دندان خود احساس نمی‌کنید، دندان در معرض خطر مرگ و از دست رفتن نیست.

درمان‌های مرگ دندان

اکثر پزشکان جامعه‌ی دندانپزشکی معتقدند که برای مرگ دندان (دندان از دست رفته) تنها دو راهکار وجود دارد: کشیدن دندان و درمان ریشه (عصب کشی).

کشیدن دندان

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هیچ کس تمایل ندارد دندانش کشیده شود. اما در صورتی که زمان مناسب درمان را از دست بدهید، ممکن است تنها گزینه‌ی باقی‌مانده کشیدن دندان باشد. کشیدن دندان فرایند ساده‌ای است که نسبتا ارزان و بدون درد است. اما جایگزین نمودن آن با یک دندان مصنوعی می‌تواند هزینه‌ی بیشتری در بر داشته باشد.

اکثر افراد ترجیح می‌دهند تا حد امکان از کشیدن دندان اجتناب کنند. چنانچه بیمار خیلی زود برای درمان دندان خود اقدام نماید، اکثر دندانپزشک‌ها گزینه‌ی درمان ریشه (عصب کشی) را پیشنهاد می‌دهند.

درمان ریشه (عصب کشی)

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هزینه‌ی درمان ریشه بسیار بیشتر از کشیدن آن است اما به خاطر داشته باشید که هزینه‌ی ایمپلنت و سایر جایگزین‌های مصنوعی دندان بیشتر از درمان ریشه خواهد بود.

درمان ریشه برای برخی شرایط ایده‌آل است. این درمان عبارت است از پاکسازی بافت مرده و پوسیدگی از پالپ دندان و بازسازی مجدد همه‌ی بخش‌هایی که از دندان جدا شده‌اند. این نوع درمان نسبت به سایر درمان‌ها ارجحیت دارد، بویژه زمانی که دندان‌های مجاور نیز از دست رفته باشند یا قبلا کشیده شده باشند.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

برای برخی افراد، تصور انجام درمان ریشه (عصب کشی) وحشتناک است. با این حال، این فرایند به طور کلی بدون درد است و برای بسیاری از دندانپزشک‌ها و اندودنتیست‌ها کاملا عادی است. درمان ریشه، به عنوان یکی از پر‌طرفدارترین جراحی‌های معمول یکی از بخش‌های عمده‌ی تخصص‌های دندانپزشکی را تشکیل می‌دهد. به همین دلیل است که هنوز بسیاری از دندانپزشک‌ها انجام آن را ضروری می‌دانند.

با این حال، در رابطه با احتمال درمان واقعی دندانی که در حال از دست رفتن است اطلاعات افراد روبه افزایش است.

جایگزین‌های طبیعی

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

کشیدن دندان و درمان ریشه قطعا جایگاه خود را دارند. اما، اگر اجازه دهید عفونت درون دندان به عمق ریشه‌ی دندان نفوذ کند، تنها گزینه‌ی ممکن جراحی خواهد بود.

با این حال، شواهد بسیاری وجود دارند که افراد می‌توانند به بدن خود کمک کنند تا با باکتری‌هایی که به بافت زنده‌ی دندان حمله می‌کنند مبارزه نمایند. برخی افراد معتقدند، در صورتی که بدن تغذیه‌ی مناسب داشته باشد آنقدر قدرت دارد که بتواند بیماری‌های خود را به صورت خود به خود درمان نماید. برخی دیگر نیز معتقدند با استفاده از درمان‌های طبیعی می‌توان از مرگ دندان جلوگیری نمود.

واقعیت این است که مرگ اکثر دندان‌ها (از دست رفتن دندان‌ها) به مرور زمان رخ می‌دهد. بدن تمام سعی خود را می‌کند تا دندان را نجات دهد. عفونت‌های درون دندان نیز از بین خواهند رفت.

راهکاری وجود ندارد که در همه‌ی موارد موثر واقع شود. اما با توجه به اهمیت دندان‌ها و هزینه‌های راهکارهای جراحی دندان، احمقانه است که فرد برای نجات دندان در حال مرگ ( دندانی که در حال از دست رفتن است) تلاشی نکند.

پس، ممکن است بخواهید به دنبال راه‌های پیشگیری از موقعیت‌های مشابه باشید که ممکن است برای دندان‌های دیگر بوجود بیایند. با وجود همه‌ی اینها، اگر از بروز مشکلی پیشگیری کنید، آن مشکل نیاز به درمان نخواهد داشت.

پیشگیری از مرگ دندان

نخست آنکه، پیشگیری از مرگ دندان بسیار ساده‌تر (و بدون دردتر) خواهد بود.

برای پیشگیری از مرگ دندان، کاری که در درجه‌ی اول باید انجام دهید آن است که مراقب آنها باشید. مراقبت‌های روزانه از دندان، مهمترین گام در مبارزه با مرگ دندان است. ارزش مراجعه‌ی منظم به دندانپزشک را دست کم نگیرید.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

اگر اجازه دهید دندان‌های شما پوسیده شوند، قطعا مرگ آنها آغاز خواهد شد. بنابراین به بهترین شکل ممکن از آن پیشگیری نمایید. از وارد آمدن آسیب به دندان‌ها نیز جلوگیری نمایید.

هنگام انجام ورزش‌ها، با پوشیدن محافظ دندان از ضربات سنگین به دندان جلوگیری کنید. از جویدن خوراکی‌های سفت مانند یخ، یا باز کردن هر چیزی با دندان خودداری نمایید. اگر عادت دندان قروچه (فشردن و ساییدن دندان) دارید به فکر استفاده از محافظ دندان شبانه یا درمان‌های دیگر باشید.

کاملا واضح است که، پیش‌بینی و پیشگیری از تمام آسیب‌های دندانی غیرممکن است. تنها، تا حد امکان احتیاط‌های لازم را به عمل آورید. اگر به دندان ضربه‌ی سختی وارد شد، مواد مغذی لازم را به بدن برسانید تا در فرایند درمان به بدن کمک نمایید.

اکنون شما اطلاعات لازم در رابطه با مرگ دندان را در اختیار دارید، حالا به عهده‌ی شماست تا از بروز آن پیشگیری نمایید و در صورت مواجهه با آن بهترین رویکرد را در پی بگیرید.

علائم مرگ دندان

تشخیص زنده بودن یا مرگ دندان همیشه کار راحتی نیست. تنها یک متخصص دهان و دندان قادر است با اطمینان خاطر صحت این موضوع را تایید کند. اما خودتان نیز می‌توانید با تشخیص و معاینه‌ی شخصی تا حدودی آن را تشخیص دهید.

دو علامت و نشانه‌ی اصلی مرگ دندان درد و تغییر رنگ دندان می‌باشند. ممکن است یک یا هر دو نشانه را در دندان خود مشاهده نمایید.

نکته: اگر دندان شما از دست رفته است یا در حال از دست رفتن است، دامنه‌ی درد از عدم وجود درد تا درد شدید خواهد بود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

هرگاه عفونتی در دندان وجود داشته باشد، معمولا شدت درد افزایش می‌یابد. چنانچه عفونت منجر به ایجاد آبسه در دندان شود، ممکن است علائم دیگری مانند مزه‌ یا بوی بد در دهان خود حس کنید یا روی لثه‌ی شما ضایعه‌ی جوش-مانندی مشاهده شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

به تغییر رنگ دندان به زرد، خاکستری یا سیاه توجه کنید. با از دست رفتن گلبول‌های قرمز خون این تغییر رنگ در دندان ایجاد می‌شود. این رنگ شباهت بسیاری به رنگ زخم و جراحت دارد. در صورتی که این تغییر رنگ دندان درمان نشود، به مرور زمان افزایش خواهد یافت.

خوشبختانه، دندانی که در حال از دست رفتن است الزاما نیاز نیست کشیده شود. به همین دلیل، اصطلاح “دندان مرده” به غلط انتخاب شده است.

دندان غیر زنده چیست؟

در اصطلاح متخصصان دندانپزشکی به دندانی که درون آن عصب زنده وجود نداشته باشد، دندان غیرزنده گفته می‌شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اگر از نظر اصطلاح “زندگی یا حیات” به لغت غیر زنده نگاه کنیم، به معنای عدم اهمیت دندان نمی‌باشد، صرفا به این دلیل که هیچ عصب زنده‌ای درون آن وجود ندارد. دندان‌های غیر زنده هم هنوز وظیفه‌ی خود را به درستی انجام می‌دهند درست مانند دندان‌های دیگر که بخش وسیعی از آنها به نوعی غیر زنده است.

دندان‌ها از چند لایه تشکیل شده‌اند. درونی‌ترین بخش دندان پالپ است. پالپ رگ‌های خونی و عصب را در بر می‌گیرد. این بخش از دندان تنها بخشی است که به عنوان بخش زنده تلقی می‌شود.

بنابراین، استفاده از لفظ دندان مرده یا غیر زنده تا حدودی گمراه‌کننده است. اعصاب درون دندان به ما کمک می‌کنند سرما یا گرما را حس کنیم. وجود درد نیز می‌تواند نشان‌دهنده‌ی پوسیدگی باشد. با این حال، از دست رفتن حس درون دندان الزاما به معنای از دست رفتن کل دندان- یا عدم کاربری آن نیست. بلکه تا حدودی بستگی به علت از دست رفتن عصب درون دندان دارد.

علل مرگ دندان

عصب و دیگر بافت‌های زنده معمولا در نتیجه‎ی عدم وجود جریان خون از دست می‌روند.

تمام سلول‌های زنده‌ی بدن، از جمله پالپ دندان، از مواد موجود در خون تغذیه می‌کنند. با از دست رفتن تدریجی پالپ دندان، به تدریج باکتری از بخشی که در حال پوسیده شدن است تغذیه می‌کند. این باکتری‌ها درون دندانی که به تازگی توخالی شده است رشد می‌کنند و درد شدید ایجاد می‌نمایند. این وضعیت عموما به دو طریق بوجود می‌آید.

پوسیدگی دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

در صورتی که حفره‌ی درون دندان بسیار عمیق شود، منجر به مرگ دندان خواهد شد. پوسیدگی دندان از بیرونی‌ترین لایه‌ی دندان آغاز می‌شود. چنانچه این پوسیدگی‌ها به حال خود رها شوند و مورد رسیدگی قرار نگیرند، ممکن است به درون لایه‌های عمقی‌تر دندان نفوذ پیدا کنند و در نهایت به پالپ برسند.

در نتیجه‌ی پوسیدگی حفره‌ها، باکتری تولید خواهد شد. حفره‌های عمیق برای باکتری‌ها مسیر مستقیمی به درون بافت‌های زنده‌ی داخل دندان ایجاد خواهند کرد. بدن با یک واکنش التهابی، تمام تلاش خود را برای مبارزه با عفونت خواهد کرد. با این وجود اگر طی این واکنش به بدن کمک نشود، گلبول‌های سفید خون با شکست مواجه خواهند شد. در نهایت، ممکن است جریان خون ورودی به دندان به طور کامل متوقف شود و عصب تغذیه نشود. در این صورت، احتمالا درد شدیدی در دندان خود احساس خواهید کرد.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اکنون کاملا واضح است که چرا مراقبت‌های دندانی، هم به صورت تخصصی و هم در منزل، تا این اندازه مهم هستند. تمام تلاش خود را به کار ببندید تا از پوسیدگی دندان پیشگیری کنید. اما در صورت مشاهده‌ی کوچکترین پوسیدگی، در مراجعه به دندانپزشک تردید نکنید.

آسیب به دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

تعجبی ندارد که آسیب به دندان دیگر علت شایع مرگ دندان باشد. وقتی به دندان ضربه‌ی شدیدی وارد می‌شود، ممکن است رگ‌های خونی درون دندان پاره شوند. که منتج به قطع جریان خون و در نهایت مرگ عصب و دیگر بافت‌های زنده‌ی درون پالپ خواهد شد.

اگر ضربه به حدی شدید باشد که موجب پریده شدن لبه‌ی دندان یا ترک آن شود، احتمالا درد شدیدی را احساس خواهید کرد. اگر دچار حادثه‌ای شدید که به دندان شما آسیب رسید، عاقلانه است که به دندانپزشک مراجعه نمایید.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

از سوی دیگر، فشردن و ساییدن دندان‌ها روی یکدیگر می‌تواند به دندان آسیب بزند. بنابراین، کسانی که به شدت دندان‌های خود را روی یکدیگر فشار می‌دهند یا در خواب دندان قروچه دارند، با افزایش سن، خطر مرگ دندان در آنها بیشتر خواهد بود.

بسته به علل و عوامل منجر به از دست رفتن تدریجی دندان‌ها، گزینه‌های درمانی مختلفی در دسترس شما خواهد بود که در مقاله‌ی بعد به آنها اشاره خواهیم کرد.

ایمپلنت نزدیک‌ترین راه ممکن برای دستیابی به دندان‌های سالم و طبیعی است. ایمپلنت برای شما این امکان را فراهم می‌آورد تا آنگونه که تمایل دارید زندگی کنید. با اطمینان خاطر بخورید، لبخند بزنید، بخندید، حرف بزنید و از تمام فعالیت‌های روزانه خود لذت ببرید بدون اینکه نگران دندان‌های خود باشید.

ایمپلنت‌های دندانی در صنعت جایگزینی دندان‌ها، انقلابی عظیم بوجود آورده‌اند. قبل از پیشرفت ایمپلنت‌های دندانی، افرادی که از دنچر استفاده می‌کردند قادر نبودند بسیاری از انواع غذاها را بجوند. با استفاده‌ی گسترده از ایمپلنت‌های دندانی، همه‌ی اینها تغییر کرد.

چرا ایمپلنت‌های دندانی؟

ایمپلنت دندانی یک پیچ از جنس تیتانیوم است که به استخوان فک جوش می‌خورد. فرایند جوش خوردن ایمپلنت با استخوان “اتصال با استخوان” (osseointegration) نامیده می‌شود، که عبارت است از متصل شدن ایمپلنت به یکی از اجزاء به نام اباتمنت که تاج (روکش) دندان را حمایت می‌کند. اما ایمپلنت دندانی چه کار می‌کند که دیگر گزینه‌های جایگزینی دندان‌ها، مانند بریج و دنچر قادر به انجام آن نیستند؟

به ترتیب از راست به چپ: ایمپلنت-بریج-دنچر پارسیل

به ترتیب از راست به چپ: ایمپلنت-بریج-دنچر پارسیل

 

آنچه بریج‌ها و دنچرها قادر به انجام آن نمی‌باشند، این واقعیت است که دندان واقعی به حفظ استخوان فک کمک می‌کند در حالی که بریج‌ها و دنچرهای پارسیل می‌توانند به دندان‌های دیگر آسیب برسانند. بریج‌های ثابت مستلزم بریدن بخشی از ساختار خوب دندان از دندان‌های مجاور می‌باشد. دنچرهای پارسیل نیز نیاز دارند که دندان‌های دیگر آن را در جای خود نگه دارند. این دندان‌ها تحت تاثیر وارد آمدن فشارهای ناشی از جویدن به دنچرهای پارسیل، به شدت ضعیف خواهند شد. میانگین عمر مفید بریج‌ها 5 تا 10 سال خواهد بود و میزان عدم موفقیت دندان‌هایی که بریج یا دنچر پارسیل را نگه می‌دارند، حدود 30 درصد خواهد بود. دنچر کامل نیز ممکن است بلغزد و در نوع غذایی که می‌توانید بخورید محدودیت ایجاد خواهد کرد.

با این حال زمانی که یک ایمپلنت جایگزین دندان می‌شود، بدون وارد کردن آسیب به دندان‌ها، به استخوان فک استحکام می‌بخشد. موفقیت ایمپلنت‌های دندانی در دراز مدت 97 درصد می‌باشد. استفاده از ایمپلنت‌های دندانی مشکلات ناشی از سایر روش‌های جایگزینی دندان را به حداقل می‌رساند، به افراد اجازه می‌دهند هر چیزی را با اطمینان بخورند بدون اینکه نگران بروز مشکل باشند. ایمپلنت می‌تواند جایگزین یک دندان از دست رفته باشد، اما چهار ایمپلنت می‌توانند جایگزین تمام دندان‌های فک بالا و پایین شوند. تعداد ایمپلنت‌ها به کیفیت و اندازه‌ی فک بستگی دارد. هر چه ایمپلنت بلندتر باشد، تعداد ایمپلنت کمتری نیاز خواهد بود تا چند دندان جایگزین را حمایت کنند. دندان‌های جایگزین به این ایمپلنت‌ها متصل خواهند شد. فرد پس از کاشت ایمپلنت بزودی قادر خواهد بود مانند دندان‌های طبیعی هر چیزی را بجود.

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

مراحل جراحی ایمپلنت

می‌توان ایمپلنت‌های دندانی را به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان تصور نمود که در ظاهر به پیچ‌ها شباهت دارند. برای کاشت ایمپلنت ابتدا بایستی در محل دندان از دست رفته، روی لثه شکافی ایجاد نمود. سپس با استفاده از دریل‌های دندانپزشکی در اندازه‌های مختلف باید در استخوان فک آماده‌سازی‌هایی صورت داد. پیش از بخیه کردن بافت لثه ایمپلنت با پیچ  به درون استخوان متصل می‌شود.

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

زمانی که ایمپلنت‌های دندانی در استخوان فک قرار داده می‌شوند (A) به استخوان طبیعی فک متصل می‌شوند. در این حالت، ایمپلنت به پایه‌ای محکم برای حمایت از یک یا چند دندان مصنوعی به نام تاج (روکش) تبدیل می‌شود.

یک ابزار متصل کننده –که تحت عنوان اباتمنت شناخته شده است (B)- روی نوک ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد تا بتواند تاج را نگه داشته و حمایت کند. تاج‌ها (روکش‌ها) به صورت سفارشی ساخته می‌شوند تا شبیه دندان‌های طبیعی فرد و متناسب با دهان او باشند (C).

می‌توان این فرایندها را با بی‌حسی موضعی یا بیهوشی انجام داد، در نتیجه جراحی کاملا بدون درد خواهد بود. ایمپلنت باید به مدت 4 ماه درون استخوان قرار بگیرد تا برای قرارگیری دندان روی آن آماده شود. اما گاهی اوقات وضعیت‌هایی بوجود می‌آیند که می‌توان از ایمپنمود.

زمانی که جراحی ایمپلنت دندانی توسط یک متخصص مجرب ایمپلنت‌های دندانی انجام می‌شود، این روش یکی از امن‌ترین و قابل پیش‌بینی‌ترین فرایندهای دندانپزشکی می‌باشد.

حقایقی در رابطه با ایمپلنت‌های دندانی

  • قدمت ایمپلنت‌های دندانی قدیمی 600 سال پس از میلاد مسیح است، زمانی که تکه‌های صدف دندان-مانند را با چکش درون فک زنان قبیله‌ی مایان (Mayan) فرو می‌کردند.
  • در سال 1952، یک جراح ارتوپد سوئدی دریافت که تیتانیوم به طور طبیعی با استخوان جوش می‌خورد.
  • ایمپلنت‌های دندانی مدرن بیش از 30 سال با موفقیت مورد استفاده قرار گرفته‌اند. در واقع قوی‌ترین ابزارهای موجود هستند که دندان‌های جایگزین را حمایت می‌کنند- و حتی بهتر از آن، به دندان‌های جدید اجازه می‌دهند احساس، ظاهر و عملکرد طبیعی داشته باشند.
  • ایمپلنت‌های دندانی تنها گزینه‌ی ترمیم دندان می‌باشند که، در واقع با کمک به تقویت رشد استخوان، استخوان طبیعی را حفظ می‌کنند.
  • ایمپلنت در تمام سنین قابل استفاده است، به جز کودکانی که در سن رشد به سر می‌برند.
  • در صورتی که در پی بیماری لثه بخشی از استخوان لثه تحلیل رفته باشد می‌توان از پیوند استخوان استفاده نمود تا بتوان ایمپلنت را روی آن قرار داد.
  • افرادی که شرایط خاص پزشکی دارند هم در صورتی که وضعیت آنها تحت کنترل قرار گیرد، می‌توانند از ایمپلنت‌های دندانی استفاده نمایند.
  • حفظ و نگه داری ایمپلنت‌ها درست شبیه دندان‌های طبیعی با مسواک زدن و کشیدن نخ دندان انجام خواهد شد.

برگه‌ها

بخش تخصصی پیوند لثه





بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند. در صورت عدم درمان چنین مشکلاتی، ممکن است در نهایت منجر به از دست رفتن دندان فرد شود. پیوند لثه در بیشتر موارد جنبه‌ی درمانی دارد، ولی برخی از مردم برای اصلاح طرح لبخند خود از این روش استفاده می‌کنند که در این صورت جنبه‌ی زیبایی دارد.

مقالات تخصصی پیوند لثه



در این نوشته می خوانید:

پروبیوتیک های خوراکی دسته ای از باکتری ها هستند که برای سلامت دهان و دندان های شما مفید هستند. این باکتری ها از قبل داخل دهان شما وجود دارند و به حفظ تعادل سالم و سطح pH میکروبیوم دهان شما کمک می کنند.

گاهی اوقات، این تعادل می تواند به هم بریزد و تعداد باکتری های بد می تواند از تعداد باکتری های خوب بیشتر شود. این می تواند منجر به بروز مشکلاتی مانند پوسیدگی و پریودنتیت شود.

مصرف مکمل های پروبیوتیک خوراکی می تواند به مبارزه با بوی بد دهان، بیماری لثه و پوسیدگی کمک کند و میکروبیوم دهانی شما را به یک تعادل سالم بازگرداند. در این مقاله، ما در مورد رابطه بین پروبیوتیک ها برای مراقبت از دهان و سلامت دهان و دندان بیشتر صحبت خواهیم کرد.

پروبیوتیک خوراکی چیست؟

پروبیوتیک های خوراکی، که به آنها پروبیوتیک های دندانی نیز گفته می شود، دسته ای از باکتری ها هستند که سلامت دهان و دندان ها را بهبود می دهند و از دهان سالم نیز پشتیبانی می کنند. این پروبیوتیک ها رشد باکتری های خوب را افزایش می دهند. آنها همچنین به توقف رشد باکتری های بد کمک می کنند.

بسیاری از افراد در کشورهای مختلف به مراقبت مناسب دهان و دندان دسترسی ندارند، زیرا مراقبت های دندانپزشکی از مراقبت های بهداشتی مجزا هستند. بنابراین، سلامت خوب دهان و دندان و انجام خوب کارهای بهداشتی دهان و دندان ضروری است.

احتمالاً اخیراً چیزهای زیادی درباره سلامت روده شنیده اید، زیرا یکی از آخرین پیچیدگی های سلامتی است. خوب، دقیقاً مانند روده، دهان اکوسیستم باکتری های خاص خود را دارد که تحت عنوان میکروبیوم دهانی شناخته می شود. به طور خلاصه، پروبیوتیک های خوراکی سلامت میکروبیوم دهان را بهبود می بخشند و به حفظ تعادل باکتری های خوب آن کمک می کنند.

بیایید در مورد باکتری های دهان صحبت کنیم.

میلیاردها باکتری وجود دارند که دهان شما را خانه خود می دانند. آنها از مکان های مختلف آمده اند. زمانی که شما به دنیا آمده اید، آنها شروع به ایجاد اجتماع کرده اند، و پس از آن، در طول زندگی شما تعداد بیشتری به آنها اضافه شه است- که با هر لیوان آبی که شما می نوشید یا هر بار که کسی را می بوسید، وارد دستگاه گوارش می شوند.

همه آنها داخل دهان شما ریشه نمی کنند – برخی از آنها به سادگی از آن عبور می کنند- اما تعداد زیادی از آنها تصمیم می گیرند که به طور نامحدود داخل دهان شما اردو بزنند.

این باکتری ها بیش از 700 گونه مختلف باکتری های دهان را تشکیل می دهند، و در کنار هم میکروبیوم دهانی شما را تشکیل می دهند. باکتری های سالم از دهان شما محافظت می کنند و به مبارزه با پوسیدگی دندان ها کمک می کنند، اما باکتری های مضر می توانند باعث ایجاد حفره و بیماری لثه شوند. همه این باکتری ها در کنار هم بیوفیلم شما را تشکیل می دهند، که عموماً تحت عنوان پلاک دندان شناخته می شود.

هنگامی که دهان سالمی دارید، باکتری های شما به صورت هماهنگ زندگی می کنند، اما اگر رژیم غذایی ضعیف، بهداشت دهان و دندان نامناسب، یا سایر مشکلات سلامتی و خود ایمنی داشته باشید، این تعادل مختل می شود و باکتری های مضر می توانند شروع به کار کنند.

این زمانی است که در صورت عدم درمان می تواند اتفاقات بد بی شماری برای شما رخ دهند، از جمله بوی بد دهان، پوسیدگی و از دست رفتن دندان ها.

ارتباط بین میکروبیوم های روده و دهان

باکتری های دهانی می توانند به سمت بیوم معده حرکت کنند- حتماً حدس زده اید چگونه- از طریق بزاق. بزاق یک روش حیاتی انتقال باکتری های دهان است. این باکتری ها که به راحتی منتقل می شوند، وارد بزاق شما می شوند و به این ترتیب در روده شما منتشر می شوند.

خوشبختانه، روده دارای اسید معده است که به عنوان یک مانع عمل می کند، اما برخی از باکتری های بد مانند پورفیروموناس ژنژیوالیس Porphyromonas gingivalis به اسید مقاوم هستند. این باکتری دهانی مسئول بیماری لثه است و همچنین می تواند باعث اختلالات روده ای ناشی از باکتری ها (کاهش تعداد و تعادل نرمال فلورهای روده و غلبه باکتری های بیماری زا بر باکتری های مفید) یا عدم تعادل در میکروبیوم روده شوند.

وقتی این اتفاق رخ دهد، انواع مختلفی از تأثیرات منفی بالقوه برای سلامت وجود دارند، از جمله:

  • چاقی
  • دیابت نوع 2
  • روماتیسم مفصلی
  • سرطان پانکراس
  • سرطان معده- روده ای
  • بیماری آلزایمر
  • … و، متأسفانه، موارد بیشتر.
بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

سلامت دهان و دندان شما چگونه روی سلامت عمومی شما تأثیر می گذارد؟

دهان شما دروازه ای رو به سوی بقیه بدن است. اگر دهان شما سالم نباشد، این احتمالاً روی سلامت عمومی شما تأثیر می گذارد. باکتری های بدی که داخل دهان شما رشد می کنند می توانند به عروق خونی شما منتقل شوند و به بقیه بدن منتقل شوند. دهان و دندان های سالم به معنای بدن سالم هستند.

در حقیقت، میکروبیوم دهانی شما حتی می تواند ریه های شما را نیز تحت تأثیر قرار دهد. بهداشت بد دهان و دندان و عدم مراجعه به دندانپزشک می تواند خطر ابتلا به ذات الریه را افزایش دهد. این نشان دهنده این است که باکتری های بد دهان ممکن است ارتباطی بین بیماری های دهان و ریه باشند.

در همین راستا، بیماری پریودنتال با بیماری های قلبی عروقی نیز مرتبط است- هر چیزی از سکته مغزی گرفته تا فشار خون بالا. در دهه 1990 مشخص شد که هم پوسیدگی دندان و هم پریودنتیت می توانند منجر به از دست رفتن دندان ها شوند، گرچه تأثیر بیماری لثه روی خطر سکته مغزی بسیار بیشتر بود- 400% بیشتر.

در حقیقت، بسیاری از مشکلات سلامت و بیماری های دیگر وجود دارند که می توانند به میکروبیوم ناسالم دهان ارتباط داده شوند، از جمله مشکلات مربوط به بارداری، آرتریت روماتوئید، دیابت و حتی آلزایمر.

آیا پروبیوتیک هایی که برای سلامت دهان و دندان مفید هستند، همان پروبیوتیک های مفید برای روده هستند؟

خیر. پروبیوتیک هایی که برای دندان ها مفید هستند و پروبیوتیک هایی که برای روده مفید هستند یکسان نیستند. در هر یک از آنها ارگانیسم های مختلفی وجود دارد، که مقداری با هم همپوشانی دارند، و بهترین روش اتقال برای هر یک نیز متفاوت است.

به عبارت ساده، پروبیوتیک های روده حاوی دسته ای از باکتری ها هستند که به طور طبیعی در روده رشد می کنند. و پروبیوتیک های خوراکی حاوی دسته ای از باکتری ها هستند که به طور طبیعی داخل دهان رشد می کنند.

کاربردهای پروبیوتیک های خوراکی

پروبیوتیک های دندانی یا پروبیوتیک هایی که برای سلامت دندان ها مفید هستند، یک مجموعه کامل از فواید را ارائه می دهند، از جمله بهبود بوی بد دهان، ارتقاء سلامت لثه، و جلوگیری از تشکیل پلاک و حفره های دندانی. بیایید نگاهی دقیق تر به نحوه عملکرد این ماده بیندازیم.

پروبیوتیک های خوراکی برای بوی بد دهان

برای کسانی که با بوی بد دهان دست و پنجه نرم می کنند خبرهای خوبی وجود دارد زیرا نشان داده شده است که پروبیوتیک ها راهی موفق برای مبارزه با بوی بد دهان هستند.

تقریباً 90% موارد بوی بد دهان ناشی از پریودنتیت هستند. پروبیوتیک هایی که به حفظ سلامت لثه کمک می کنند می توانند به مبارزه با بوی بد دهان که در اثر عوامل بیماری زا ایجاد می شود، کمک کند. آنها همچنین می توانند به ارتقاء … سالم زبان کمک کنند، به خصوص در مناطقی از زبان که دسترسی به آنها دشوار است، جایی که پاپیلاها تمایل بیشتری به میزبانی باکتری های بیشتری دارند که باعث بروز بوی بد می شوند. با این حال، گونه های پروبیوتیکی که هدف خود را انباشته شدن و تشکیل اجتماع روی بافت های پریودنتال قرار می دهند، ممکن است برای تشکیل اجتماع روی زبان تلاش کنند تا بتوانند شاهد تأثیر مثبت روی بوی بد دهان باشند. در اصل، گونه هایی که به طور معمول روی زبان زندگی می کنند، از آنهایی که روی لثه ها زندگی می کنند متمایز هستند.

همانطور که در یک مطالعه نشان داده شده است، یکی از سویه هایی که نشان داده شده است به رفع بوی بد دهان کمک می کند، استرپتوکوک سالیواریوس کا 12 (Streptococcus salivarius K12) است که در آن افراد یک رژیم 3 روزه استفاده از دهانشویه کلرهگزیدین و قرص های خوراکی زیر زبانی پروبیوتیکی حاوی باکتری یا دارونما را دریافت کردند. 85% از افراد گروه تحت درمان، شاهد کاهش قابل توجه بوی بد دهان بودند و تنها 30% از افراد گروهی که دارونما دریافت کرده بودند شاهد این تغییر نبودند.

نویسندگان این مطالعه خاطرنشان می کنند که، گرچه این نتایج امیدوار کننده هستند، اما هنوز موانعی برای یافتن راه بهینه برای مصرف پروبیوتیک های خوراکی برای سلامت دهان وجود دارد زیرا این سویه ها در چسبیدن به زبان مشکل دارند. این باعث می شود اثر کردن آنها دشوارتر شود، بنابراین مطالعات بیشتری برای توسعه پروبیوتیک ها، بویژه برای این منظور، نیاز است.

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

پروبیوتیک های دندانپزشکی برای بیماری لثه و ژنژیویت

درمان با پروبیوتیک همراه با درمان لثه، در مقایسه با درمان های بالینی به تنهایی، نتایج بهتری در بر داشتند. با این حال، جنبه های مختلفی برای درمان با پروبیوتیک وجود دارد که قبل از شروع کار باید مد نظر گیرند، از جمله خطرات احتمالی تجویز گونه های پروبیوتیک برای افرادی که نقص ایمنی دارند.

یکی از گروه های گونه های مفید باکتری های داخل دهان، نوعی لاکتوباسیل lactobacilli است. آنها در برابر انواع مختلف باکتری های بد مبارزه می کنند و به حفظ تعادل سالم میکروبیوم داخل دهان کمک می کنند. در یک مطالعه، به 59 بیمار مبتلا به ژنژیویت در روز دو فرمولاسیون لاکتوباسیل ریتوری Lactobacillus reuteri یا یک دارونما داده شد.

سطوح ژنژیویت و پلاک در ابتدا و پایان آزمایش اندازه گیری شدند. در انتهای مطالعه، کاهش قابل توجهی در  شاخص ژنژیویت در بین گروه هایی که لاکتوباسیلوس را دریافت کرده بودند مشاهده شد، اما گروه دارو نما هیچ تغییری مشاهده نکردند.

بنابراین لاکتوباسیلوس ریتوری طور مؤثری ژنژیویت و پلاک را در این بیماران کاهش می دهد. به همین ترتیب، لاکتوباسیلوس رامنوسوس Lactobacillus rhamnosus اثرات مثبتی روی سلامت لثه ها نشان دادند.

پروبیوتیک های خوراکی برای پیشگیری از بروز حفره های دندانی

برخی از باکتری ها در بیوفیلم دهانی وجود دارند که قادر به تعدیل pH هستند و به جلوگیری از پیشرفت پوسیدگی کمک می کنند. گونه های لاکتوباسیلوس رامنوسوس Lactobacillus rhamnosus، لاکتوباسیلوس کازی L. casei، لاکتوباسیلوس ریتوری، و باکتریوم دو بخشی Bifidobacterium به طور بالقوه می توانند روی ایجاد اجتماع باکتری های ایجاد کننده حفره تأثیر بگذارند. در مطالعه انجام شده توسط انجمن میکروبیولوژی آمریکا، سویه A12 استرپتوکوک را تحت تجزیه و تحلیل قرار داد. در این آزمایش مهار رشد پاتوژن استرپتوکوکوس موتانس پوسیدگی دندان مورد بررسی قرار گرفت.

نتیجه گیری این مطالعه این بود که این گونه  A12، و سایر گونه های مانند آن، ممکن است در ارتقاء سلامت پایدار بیوفیلم دهان با حفظ سطوحpH  سالم پلاک و بازدارندگی رشد پاتوژن های پوسیدگی بسیار مهم باشد.

پروبیوتیک های مفید برای دندان ها، راهی برای پیشگیری از تشکیل پلاک

پروبیوتیک ها می توانند به پیشگیری از تشکیل پلاک کمک کنند. همان مطالعه که در بالا ذکر شد، مانند پیشگیری از ایجاد حفره، در مورد امکان پیشگیری از تشکیل پلاک نیز صحبت کرده است، زیرا گونه باکتریایی استرپتوکوکوس A12  از رشد و درجه بیماری زایی پاتوژن پوسیدگی استرپتوکوک موتانس جلوگیری می کند.

این پاتوژن قند را به اسید لاکتیک تبدیل می کند، و محیطی با pH اندک (اسیدی تر) ایجاد می کند، که منجر به بروز خطر بیشتر برای پلاک می شود، و در صورت عدم درمان به حفره تبدیل می شود.

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

آیا پروبیوتیک های خوراکی واقعاً برای دندان ها مفید هستند؟

بله، این همان چیزی است که داده های اولیه می گویند. مطالعه پروبیوتیک های خوراکی و سلامت دهان و دندان یک زمینه نسبتاً جدید در پزشکی دهان است، اما داده های یافته در مطالعات اولیه امیدوار کننده هستند.

شرکت کنندگان در طول کارآزمایی های مختلف پس از مصرف برخی از گونه های خاص باکتری ها، بهبود سلامت دهان و دندان ها را نشان دادند. پزشکانی که در مطالعات ذکر شده در بالا شرکت کرده اند هشدار می دهند، گرچه نتایج دلگرم کننده هستند، اما مطالعات بیشتری نیاز خواهند بود.

عوارض جانبی پروبیوتیک های خوراکی

در چند روز نخست مصرف پروبیوتیک برای سلامت دندان ها، ممکن است درد معده، نفخ یا اسهال را تجربه کنید. اما، پروبیوتیک ها باکتری هایی هستند که از قبل در بدن شما زندگی می کنند و به طور کلی مصرف آنها برای پشتیبانی از سلامت این باکتری ها بی خطر است.

با این حال، شما نباید بیشتر از مقداری که دستور داده شده مصرف کنید، و قبل از شروع هر رژیم باید با پزشک خود صحبت کنید. در صورت بالا بودن خطر ابتلا به عفونت باید از مصرف آنها خودداری کنید، کودکان، سالمندان، و زنان باردار همیشه باید ابتدا با پزشک خود صحبت کنند.

بهترین پروبیوتیک های خوراکی

از آنجا که پروبیوتیک هایی که برای سلامت دهان و دندان ها مفید هستند، مکمل های غذایی هستند، شما می توانید آنها را به صورت بدون نسخه و بصورت آنلاین خریداری کنید. همچنین به این معنا است که نیاز نیست تحت همان آزمایشات دقیقی قرار بگیرند که داروهایی که برای فروش در بازار وجود دارند، باید روی آنها انجام شود.

مهم است که برندی را انتخاب کنید که تحقیقات دقیق انجام دهد و شهرت خوبی داشته باشد. در بررسی های پروبیوتیک های مفید برای دندان ها ما به معرفی مواد تشکیل دهنده خوب برای قرار گرفتن در دسته پروبیوتیک های خوب خواهیم پرداخت.

پروبیوتیک ها به طور جدی برای دندان ها مورد آزمایش قرار گرفته اند. آنها همچنین غیر GMO ، برخی مخصوص گیاهخواران و فاقد سویا، گلوتن، آجیل، مواد نگهدارنده، قند، تخم مرغ و رنگ ها و طعم دهنده های مصنوعی هستند.

برای مصرف آنها، شما بعد از مسواک زدن یا بعد از استفاده از دهانشویه، به سادگی یک قرص را می جوید. بعد از جویدن دهان را آب نکشید. بهترین زمان برای مصرف یک قرص پروبیوتیک قبل از خواب است.

لازم نیست نگران هرگونه مزه عجیب باشید زیرا این قرص ها دارای طعم دلپذیر توت و انار هستند، که به طور طبیعی با عصاره برگ استویا شیرین شده اند.

برخی تولید کنندگان پروبیوتیک های خوراکی را برای کودکان و نوجوانان تولید می کند، که برای حمایت از سینوس و سلامت دهان و دندان در کودکان طراحی شده است. مطالعات بالینی نشان داده اند که این پروبیوتیک ها می توانند به کاهش عفونت های گوش، بینی و حلق در کودکان کمک کنند.

برخی از پروبیوتیک هایی که برای دهان و دندان ها مفید هستند، حاوی پروبیوتیک های BlIS K12 و BLIS M18 هستند و با استفاده از اصول دندانپزشکی جامع مورد بررسی قرار گرفته اند.

برخی پروبیوتیک ها حاوی مواد طبیعی، و فاقد قند و لاکتوز هستند و هیچ طعم مصنوعی ندارند. با این مکمل های پروبیوتیک خوراکی می توان با بوی بد دهان، بیماری لثه، خونریزی لثه، برفک دهان، ژنژیویت، پلاک، حفره، و خشکی دهان مبارزه کرد. این نوع پروبیوتیک ها برای دهان حاوی مواد معدنی هستند که معدنی سازی مجدد دندان ها را حمایت می کنند.

برخی پروبیوتیک های خوراکی دارای فرمول ملایم هستند، به همین دلیل برای بزرگسالان و کودکان مناسب هستند و می توانند به حمایت از سلامت دستگاه تنفسی فوقانی، لوزه ها، گوش ها، بینی، گلو، و روده کمک کنند.

از جمله پرکاربردترین مواد برای تولید پروبیوتیک های خوراکی عبارتند از:

  1. Plantarum ، L. Rhamnosus ، S. Salivarius K12، L. Paracasei، L. Reuteri ، L. Sakei ،
  2. Acidophilus، S. Thermophilus
  • ایزومالت
  • اینولین
  • عطر و طعم انار طبیعی
  • عطر و طعم گیلاس طبیعی
  • عطر و طعم نعناع طبیعی
  • اسید استریک
  • دی کلسیم فسفات
  • اسید مالیک
  • عصاره برگ استویا
  • سلولز های میکروکریستالی
  • استویا
  • طعم طبیعی نیزه
  • گلیسیریل بهنات

نتیجه گیری

پروبیوتیک های خوراکی مکمل هایی هستند که می توانید برای بهبود و حفظ سلامت میکروبیوم دهانی خود استفاده کنید. به عبارت دیگر، آنها به شما کمک می کنند تا اجتماع باکتری های داخل دهان خود را در حالت تعادل حفظ کنید.

دهان ما حاوی باکتری های خوب و بد است، و گاهی اوقات، تعداد باکتری های بد می تواند از تعداد باکتری های خوب بیشتر شود، و باعث ایجاد مشکلاتی مانند بوی بد دهان، پوسیدگی و پریودنتیت شود. پروبیوتیک های خوراکی حاوی گونه های باکتری های خوب هستند که از قبل داخل دهان شما وجود دارند تا به تشویق رشد و سلامت آن باکتری های خوب کمک کنند.

مطالعات نشان داده اند افرادی که از پروبیوتیک های خوراکی استفاده می کنند، در نواحی مانند سلامت لثه و بوی بد دهان می توانند شاهد بهبودهایی باشند، بنابراین اگر می خواهید به بهبود سلامت دهان و دندان های خود کمک بیشتری کنید، ممکن است بخواهید در مورد شروع استفاده از پروبیوتیک های خوراکی با پزشک یا دندانپزشک خود صحبت کنید.

علاوه بر این، می توانید آنها را به صورت آنلاین و بدون نسخه خریداری کنید، زیرا آنها برای اکثر افراد در دوز توصیه شده ایمن هستند.

پرسش های متداول در مورد پروبیوتیک های خوراکی

آیا پروبیوتیک های خوراکی عمل می کنند؟

مطالعات اولیه حاکی از مثبت بودن پاسخ این پرسش هستند. نشان داده شده است که پروبیوتیک های خوراکی باعث افزایش سلامت لثه ها، کاهش پلاک و تازه شدن بوی دهان می شوند. آنها این کار را با تشویق رشد باکتری های خوب انجام می دهند. این به حفظ تعادل در میکروبیوم شما کمک می کند و pH را متعادل می سازد.

بهترین پروبیوتیک ها برای سلامت دهان و دندان کدامند؟

پروبیوتیک هایی که باید به دنبال آنها باشید عبارتند از لاکتوباسیلوس پاراکازی Lactobacillus paracasei، لاکتوباسیلوس پلنتاروم Lactobacillus plantarum، لاکتوباسیلوس رامنوسوس Lactobacillus rhamnosus، استرپتوکوکوس سالیواروس Streptococcus salivarius گونه های K2 و M18.

بهترین پروبیوتیک های خوراکی برای بوی بد دهان کدامند؟

بهترین گونه های پروبیوتیک برای مبارزه با پاتوژن هایی که باعث بوی بد دهان می شوند عبارتند از لاکتوباسیلوس روتری Lactobacillus reuteri، لاکتوباسیلوس سالیواروس L. salivarius، لاکتوباسیلوس پاراکازی L. paracasei، لاکتوباسیلوس ساکی L. sakei، و استرپتوکوکوس سالیواروس کا 12 Streptococcus salivarius K12.

آیا دندانپزشکان پروبیوتیک ها را توصیه می کنند؟

بسیاری از دندانپزشکان، طی مطالعات اولیه پروبیوتیک های خوراکی، نتایج مثبت را در بیماران تشخیص می دهند. و بسیاری از دندانپزشکان پروبیوتیک های خوراکی را به عنوان راهی برای تکمیل یک روتین صحیح مراقبت از دهان و دندان ها توصیه می کنند.

با این حال، برخی از دندانپزشکان هشدار می دهند که، از آنجا که پروبیوتیک ها مکمل های غذایی هستند و تحت استانداردهای مشابه داروها قرار نمی گیرند، ممکن است حصول اطمینان از تهیه یک محصول مؤثر دشوار باشد. اگر تصمیم دارید پروبیوتیک های خوراکی خریداری کنید، به دنبال توصیه های دندانپزشکان باشید، یا یک برند شناخته شده و قابل اعتماد را انتخاب کنید.

اگر دندان از دست رفته دارید، اما ایمپلنت های دندانی معمولی گزینه شدنی برای شما نیستند، مینی ایمپلنت های دندانی ممکن است راه حل خوبی برای شما باشند.

قرار دادن یک جایگزین برای دندان های از دست رفته مهم است، نه صرفاً برای دلایل زیبایی، بلکه همچنین برای سلامت دهان و دندان. بیشتر احتمال دارد که دندانپزشک ایمپلنت ها را نسبت به سایر گزینه های جایگزین دندان ترجیح دهد، زیرا آنها گزینه ای هستند که بیشترین شباهت را به دندان های طبیعی دارند.

اما استخوان فک همه افراد برای دریافت ایمپلنت های سنتی به اندازه کافی قوی نیست. این جایی است که مینی ایمپلنت های دندانی (MDIها) وارد می شوند.

اگر علاقه مند به کسب اطلاعات بیشتر در مورد MDIها هستید، این مقاله آنها را در اختیار شما قرار خواهد داد. به خواندن آن ادامه دهید تا همه چیز راجع به آنها بدانید، از جمله:

  • چه کسی می تواند آنها را داشته باشد.
  • چقدر هزینه دارند.
  • فرایند دریافت آنها چگونه است؟
  • آیا آنها برای شما مناسب هستند؟

امیدواریم که این راهنمای دقیق در زمینه  مینی ایمپلنت های دندانی به شما کمک کند تا در مورد سلامت دهان خود درست تصمیم بگیرید!

مینی ایمپلنت دندانی چیست؟

مینی ایمپلنت های دندان نوع ایمپلنت هستند که اغلب در فک پایین برای تثبیت دندان های جایگزین، اغلب پروتز ها، استفاده می شوند. طراحی آنها دارای دو بخش است- یک پست تیتانیومی با یک توپ روی سر آن. سپس روکش ها به صورت امن روی توپ قرار می گیرند و با یک O- رینگ (حلقه) لاستیکی بیشتر محافظت می شود. مینی ایمپلنت های دندانی می توانند از 8/1 تا 3/3 میلی متر قطر و از 10 تا 15 میلی متر طول داشته باشند.

مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

مقایسه ایمپلنت های کوچک دندانی در برابر ایمپلنت های دندانی معمولی

مینی ایمپلنت های دندانی به علت اندازه و طراحی آنها، با ایمپلنت های معمولی متفاوت هستند. مینی ایمپلنت های دندانی در مقایسه با ایمپلنت های دندانی استاندارد کوچکتر هستند. قطر ایمپلنت های معمولی 4/3 تا 8/5 میلی متر است، در حالی که اکثر مینی ایمپلنت های دندانی کمتر از 3/3 میلی متر قطر دارند.

همچنین، مینی ایمپلنت های دندانی در مقایسه با نوع استاندارد، طراحی ساده تری دارند. در حالی که ایمپلنت های سنتی ها با یک پست طراحی شده اند که اباتمنتی به آن متصل شده است، که سپس روکش به آن متصل می شود، مینی ایمپلنت های دندانی شامل یک پست با یک توپ در یک سمت هستند و یک حلقه لاستیکی که روکش را نگه می دارد.

مینی ایمپلنت های دندانی کمی متفاوت از پسر عموی استاندارد خود هستند.

یکی دیگر از تفاوت های اصلی این دو این است که مینی ایمپلنت های دندانی هنگامی که داخل استخوان قرار می گیرند از سطح لثه بالاتر قرار می گیرند، و ایمپلنت های معمولی زیر لثه قرار می گیرند.

از دندانپزشک بپرسید: تفاوت بین مینی ایمپلنت دندانی و ایمپلنت های طبیعی چیست؟

بزرگترین تفاوت بین ایمپلنت های دندانی کوچک و ایمپلنت های دندانی با اندازه کامل، تا میزان زیادی، روش استفاده از آنها است. ایمپلنت های مینی تمایل دارند که در سناریوهای خاص استفاده شوند که در آنها استخوان فک بیمار جای کافی برای ایمپلنت کامل ندارد یا اگر بیماری خاص دهان و دندان وجود داشته باشد.

یک نکته مهم که هنگام در نظر گرفتن یک مینی ایمپلنت در مقابل ایمپلنت با اندازه کامل باید مورد توجه قرار گیرد: امکان جذب صحیح فشار ناشی از جویدن توسط ایمپلنت- اگر ایمپلنت به اندازه کافی قوی نباشد، می تواند شکست بخورد، مانند مینی ایمپلنت هایی که در محلی قرار می گیرند که فشار بالای جویدن به آنها وارد می شود (به عنوان مثال، عقب دهان).

یک گزینه ایده آل برای دریافت مینی ایمپلنت های دندانی می تواند بیماری باشد که در محلی نیاز به ایمپلنت دارد که فشار زیاد ناشی از جویدن وارد نمی شود، یا برای کسانی که فضای کافی برای ایمپلنت کامل ندارند. در برخی موارد، بیمارانی می بینیم که ترجیح می دهند از مینی ایمپلنت های دندانی برای حمایت از پروتزهای موجود خود استفاده کنند ، یا افرادی که گزینه ایده آل برای جراحی گسترده دهان نیستند.

چه کسی می تواند مینی ایمپلنت دندانی داشته باشد؟

ایمپلنت های معمولی به مقدار مشخصی از استحکام و تراکم استخوان نیاز دارند تا در دراز مدت با موفقیت قرار بگیرند.

مشکل این نوع ایمپلنت ها این است که وقتی یک دندان از دست رفته دارید، استخوان در نتیجه عدم استفاده یا تروما می تواند تحلیل برود و این منجر به باریک شدن تیغه استخوان آلوئولار می شود. ایمپلنت های استاندارد به حداقل 6 میلی متر عرض نیاز دارند تا موفق باشند، اما اگر شما تخریب استخوان را تجربه کرده اید، ممکن است شرایط لازم را نداشته باشید.

از آنجا که ایمپلنت ها در حال حاضر بهترین راه برای جایگزینی این مرواریدهای درخشان هستند، دندانپزشک شما ممکن است توصیه کند که به جای آن مینی ایمپلنت های دندانی را دریافت کنید، که می تواند در یک تیغه استخوانی باریک تر قرار گیرد. با این حال، یک تیغه باریک تنها دلیل نیست که ممکن است دندانپزشک شما مینی ایمپلنت های دندانی را به جای ایمپلنت های معمولی توصیه کند.

ایمپلنت های کوچک می توانند برای موارد زیر استفاده شوند:

  • نگه داشتن اوردنچر، زمانی که قرار دادن ایمپلنت استاندارد ممکن نیست.
  • بازسازی لبخند بیمارانی که آناتومی دهان آنها به صورت محدود امکان قرار دادن پروتز را دارد.
  • جایگزینی دندان در بیمارانی که نمی توانند هزینه ایمپلنت های معمولی را تقبل کنند.
  • جایگزینی دندان برای بیمارانی که تمایلی به انجام جراحی های متداول ایمپلنت های دندانی ندارند.
مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

آیا مینی ایمپلنت دائمی است؟

مینی ایمپلنت دندانی یک گزینه دائمی برای جایگزینی یک دندان از دست رفته است. با این حال، ممکن است آنها به اندازه ایمپلنت های معمولی دوام نداشته باشند. علت این است که تحمل نیروی بایت توسط آنها کمتر است، بنابراین بیشتر احتمال دارد که آنها با استفاده مستمر بشکنند.

سایر عوامل کلی که تعیین خواهند کرد که مینی ایمپلنت دندانی شما چه مدت دوام خواهد داشت، عبارتند از:

  • سیگاری بودن.
  • مراقبت ضعیف از ایمپلنت.
  • سوء مصرف الکل یا مواد مخدر.
  • داشتن پوکی استخوان.

فرایند کاشت مینی ایمپلنت های دندانی

قبل از اینکه بتوان تصمیم گرفت که آیا بیمار می تواند مینی ایمپلنت های دندانی را دریافت کند، و اینکه آیا این فرایند قابل انجام است، باید یک عکس رادیوگرافی پانورامیک با اشعه ایکس و گاهی اوقات یک اسکن CT پرتو مخروطی گرفته شود، بویژه در مواردی که تیغه استخوان فک بیمار فوق العاده باریک باشد.

پس از آنکه مشخص شد که بیمار برای درمان با مینی ایمپلنت های دندانی مناسب است، زمان آن رسیده است که برای این فرایند اقدام شود.

فرایند قرار دادن مینی ایمپلنت های دندانی یک جراحی حداقل تهاجمی محسوب می شود. یک فرایند عادی کاشت مینی ایمپلنت دندانی، که در آن چهار مینی ایمپلنت دندانی در قوس دندانی پایین بیمار قرار می گیرند، معمولاً حدود یک ساعت طول می کشد و یک فرایند ایمپلنت دندانی یک روزه در نظر گرفته می شود. مراحل کلی برای فرایند قرار دادن به شرح زیر هستند:

  • بی حسی تزریق می شود.
  • حفره هایی داخل استخوان، در محل های قرار دادن MDI ها ایجاد می شوند.
  • هر MDI در جای خود پیچ و سفت می شود.
  • پروتز در مقابل MDI ها اندازه گیری می شود تا محل حفره تعیین شود.
  • سپس آنها به لابراتوار ارسال می شوند تا حفره ها برای نصب اوردنچرها ایجاد شوند.

پس از ایجاد اصلاحات لازم روی پروتز مصنوعی در لابراتوار برای قرار گیری روی MDIها، بیمار مجدداً باز می گردد و پروتز خود را دریافت می کند. از نظر تئوری، پس از آن، این ابزار باید برای یک عمر قابل استفاده باشد.

مزایای مینی ایمپلنت های دندانی

دقیقاً مانند هر گزینه درمانی دیگری برای جایگزینی دندان های از دست رفته، مینی ایمپلنت ها جوانب مثبت و منفی خود را دارند. برخی از مزایای آنها عبارتند از:

  • این فرایند شامل جراحی فلپ پیچیده ای نیست.
  • این فرایند کمتر تهاجمی است.
  • پس از فرایند، زمان بهبود کوتاه تری لازم است.
  • قبل از فرایند، پیوند استخوان نیاز نیست.
  • بهبود پس از فرایند آسان تر است.
  • تحلیل استخوان را کند می کند و از فرو ریختن صورت جلوگیری می کند.
  • مقرون به صرفه تر است.

مشکلات مینی ایمپلنت های دندانی

گرچه MDI ها بعد از ایمپلنت های معمولی بهترین گزینه برای جایگزینی دندان ها هستند ، اما هنوز مشکلات خود را دارند. این مشکلات می توانند شامل موارد زیر باشند:

  • شکستگی پیچ در هنگام قرار دادن.
  • شکست پیچ به علت سن، سیگار کشیدن، بهداشت دهان و دندان، ضخامت استخوان، روش قرار دادن و غیره.
  • نیاز به چند ایمپلنت.
  • شواهد علمی محدود در مورد بقا در طولانی مدت.

در مورد هر گونه نگرانی که در مورد عوارض آنها دارید، با دندانپزشک خود صحبت کنید.

مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

هزینه مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی به طور متوسط بین 500 تا 1500 دلار ​​هزینه دارند. این را با هزینه یک ایمپلنت معمولی مقایسه کنید، که بین 1500 تا 6000 دلار است، و می توانید ببینید که چرا مینی ایمپلنت های دندانی علیرغم عوارض احتمالی، قیمت آنها برای بسیاری از بیماران بسیار جذاب است. در صورتی که ایمپلنت های متعددی نیاز باشد، صرفه جویی در هزینه ها می تواند به ده ها هزار دلار برسد.

تجربه بیمار از مینی ایمپلنت های دندانی

“همه چیز راحت است”

این تجربه یکی از بیمارانی است که دو هفته است که مینی ایمپلنت های دندانی خود را دریافت کرده است. او هنوز هم در حال عادت کردن به آنها است و به خوبی در مورد برخی مواردی توضیح می دهد که ممکن است قبل از انجام این فرایند به آنها فکر نکنید. اصولاً، چقدر عجیب و غریب است زمانی که شما چنین تغییر شدیدی را در ظاهر خود تجربه کنید.

او معتقد است که اکنون مجبور نیست از چسب استفاده کند، او می تواند مزه غذا را بهتر درک کند و راحتی او کلاً بیشتر است.

نتیجه گیری

هنگام پر کردن فواصل خالی وسط لبخند خود، خوب است که گزینه های خود را بشناسید و برای برخی از بیماران، ممکن است مینی ایمپلنت های دندانی بهترین گزینه باشند. اگر به دلیل هزینه، فضای موجود یا سلامت استخوان، با جایگزین کردن ایمپلنت های معمولی نمی توانید صاحب دندان های مرواریدی شوید، شما باید آنها را در نظر بگیرید.

داده های چندان زیادی در مورد طول عمر و موفقیت این ایمپلنت ها به اندازه ایمپلنت های معمولی وجود ندارد، اما به طور کلی تصور می شود که اگر بتوانید ایمپلنت های استاندارد را دریافت کنید، قطعاً آنها گزینه بهتری هستند.

با این حال، به احتمال زیاد، اگر دندانپزشک شما موافقت کند که بین مینی ایمپلنت های دندانی و گزینه های دیگر مانند پروتزها، بریج های دندانی، یا عدم قرار دادن جایگزین برای آنها حق انتخاب دارید، مینی ایمپلنت ها بهترین راه هستند.

نگاهی به جدول زیر داشته باشید که خلاصه ای از جوانب مثبت و منفی مینی ایمپلنت های دندانی است، و از دندانپزشک خود بپرسید آیا آنها بهترین گزینه برای شما هستند.

مزایا معایب
ارزان تر از ایمپلنت های استاندارد هنوز هم گران محسوب می شوند
می توانند برای بیمارانی استفاده شوند که تخریب استخوان را تجربه کرده اند راحت تر از ایمپلنت های معمولی می توانند تحت فشار بشکنند
کاهش سرعت تخریب استخوان  
کمک به حفظ ساختار صورت  
بسیار اندک تهاجمی  

پرسش های متداول در مورد مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت دندانی چه مدت دوام می آورد؟

طول عمر مینی ایمپلنت های دندانی به چگونگی مراقبت شما از آنها، سلامت استخوان و سلامت عمومی دهان و دندان های شما بستگی دارد. ایمپلنت های کوچک می توانند در موقعیت های موقت یا دائمی استفاده شوند. با این حال، آنها نسبت به ایمپلنت های معمولی بیشتر مستعد شکسته شدن هستند، که در این صورت باید تعویض شوند.

چقدر طول می کشد تا مینی ایمپلنت های دندانی بهبود یابند؟

بدن هر فرد با بدن فرد دیگر متفاوت است و مدت زمانی که پس از دریافت ایمپلنت های کوچک نیاز دارید تا بهبود پیدا کنید، به تعدادی از عوامل، مانند سلامت عمومی و مشکلات شما در طول فرایند بستگی دارد.

با این وجود، هر گونه تورم ناشی از جراحی باید ظرف مدت 48 ساعت و در 7 روز کاهش یابد، لثه ها باید بیشتر بهبود یابند. با این حال، اگر ایمپلنت های متعدد برای شما کاشته شده باشد، زمان بهبودی ممکن است بیشتر طول بکشد.

تفاوت بین ایمپلنت دندانی و مینی ایمپلنت چیست؟

تفاوت بین ایمپلنت های دندانی و مینی ایمپلنت ها، طراحی، اندازه و شرایط استفاده از آنها است. مینی ایمپلنت ها کوچکتر هستند و معمولاً در بیمارانی استفاده می شوند که دچار تخریب استخوان شده اند.

  • اندازه: مینی ایمپلنت ها کمتر از 3/3 (و معمولاً کمتر از 3) میلی متر قطر دارند، در حالی که قطر یک ایمپلنت معمولی 4/3 تا 8/5 میلی متر است.
  • طراحی: مینی ایمپلنت ها از یک پست با یک توپ کوچک روی آن تشکیل شده اند، جایی که دندان مصنوعی متصل می شود. سپس یک حلقه لاستیکی آن را در جای خود نگه می دارد. یک پروتز معمولی از یک پست با یک اباتمنت متصل به آن تشکیل است. سپس روکش به اباتمنت متصل می شود.
  • شرایط استفاده: مینی ایمپلنت ها عمدتاً برای بیمارانی استفاده می شوند که تحلیل استخوان را تجربه کرده اند و نمی توانند ایمپلنت های معمولی را دریافت کنند.

در این نوشته می خوانید:

آیا شما تاکنون به این موضوع فکر کرده اید که کدام روش برای مسواک زدن دندان ها، بهترین روش است؟ مسواک زدن دندان ها چیزی است که بسیاری از ما تا زمانی که به خاطر می آوریم آن را انجام داده ایم، اما اغلب بدون فکر کردن به روش صحیح انجام آن.

خوب، عالی است که حالا به فکر آن افتاده اید! تمیز نگه داشتن دندان ها بخش بسیار مهمی از حفظ سلامت خوب دهان و دندان است.

آیا شما می دانید که چند بار در روز باید دندان های خود را مسواک بزنید؟ آیا می دانید چگونه دندان های خود را به درستی مسواک بزنید؟

این راهنمای دقیق حاوی همه اطلاعاتی است که شما باید در مورد نحوه تمیز کردن دندان های خود بدانید. ما به برخی از متداول ترین پرسش ها در این زمینه پاسخ می دهیم، از جمله:

  • چه مدت باید دندان ها را مسواک زد؟
  • چند مرتبه باید دندان های خود را مسواک بزنید و چه زمان هایی از روز باید این کار انجام شود؟
  • قبل یا بعد از مسواک زدن باید دندان ها را نخ دندان کشید؟
  • پسبعد از مسواک زدن، باید دهان را آب کشی کرد؟
  • نحوه انتخاب بهترین محصولات برای روتین بهداشتی دهان و دندان
  • اشتباهات مسواک زدن دندان که باید از آنها اجتناب کرد

ممکن است شگفت زده شوید اگر متوجه شوید که شما در تمام این سال ها نمی دانستید که چگونه دندان های خود را کاملاً درست مسواک بزنید، اما ما امیدواریم که این راهنما به شما کمک کند یاد بگیرند که چگونه در منزل دندان های خود را تمیز کنید، تا همیشه بتوانید احساسی مانند بعد از تمیز کردن تخصصی توسط دندانپزشک داشته باشید.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

پرسش های متداول در مورد نحوه درست مسواک زدن دندان ها

آیا می دانستید که فقط 53 درصد از افراد در سراسر دنیا دو مرتبه در روز دندان های خود را مسواک می زنند؟ اگر شما هم اینطور هستید، پس در جای مناسب قرار دارید.

ما قصد داریم با برخی پرسش های خاص شروع کنیم که مردم اغلب در مورد روش صحیح مسواک زدن دندان ها دارند. سپس، دستورالعمل گام به گام و دقیق نحوه مسواک زدن دندان ها را برای شما ارائه خواهیم داد، به دنبال آن برخی نکات دیگر برای سالم نگه داشتن دهان و دندان ها ذکر خواهند شد. البته دندانپزشک هم می تواند بهترین راه برای مسواک زدن دندان ها را به شما توصیه کند.

لطفاً توجه داشته باشید که این راهنما عمدتاً روی مسواک زدن دندان ها برای بزرگسالان تمرکز دارد. گرچه بسیاری از این اطلاعات در مورد کودکان نیز صدق می کنند، اما اگر می خواهید بررسی کنید که چگونه دندان های کودک خود را مسواک بزنید، توصیه می کنیم راهنمای مربوط به سلامت دهان و دندان کودکان را بخوانید.

همچنین توجه داشته باشید که دندانپزشک شما ممکن است با توجه به سلامت دهان شما توصیه هایی اندک متفاوت به شما بدهد. البته، شما همیشه باید آنچه دندانپزشک توصیه می کند را دنبال کنید.

خوب، بیایید نگاهی به برخی از پرسش های متداول در مورد مسواک زدن دندان ها بیندازیم.

چند مرتبه باید دندان ها را مسواک زد؟

شما باید حداقل دو مرتبه در روز دندان های خود را مسواک زد. برخی افراد دوست دارند سه مرتبه در روز یا حتی بیشتر مسواک بزنند. گرچه مسواک زدن بیش از حد دندان ها ممکن است ، اما این احتمالاً بیشتر به دلیل یک تکنیک بد مسواک زدن است تا مسواک زدن خیلی زیاد.

تنها نکته ای که می توان با اطمینان گفت این است که: تنها یک مرتبه مسواک زدن دندان ها در روز برای تمیز نگه داشتن آنها کافی نیست. با وجود این، 30 درصد از آمریکایی ها اعتراف می کنند که تنها یک مرتبه در روز مسواک می زنند. یک مرتبه مسواک زدن در روز زمان کافی برای خوردن و از بین بردن سطح دندان ها را به باکتری ها می دهد، به این معنی که احتمال بروز حفره های دندانی افزایش پیدا می کند.

چه زمانی باید دندان ها را مسواک زد؟

قبل از رفتن به رختخواب، و حداقل یک بار دیگر در طول روز، دندان های خود را مسواک بزنید. برای اکثر مردم، این زمان صبح خواهد بود. خوب است که بیشتر از این مسواک بزنید. به شرطی که بدانید چگونه دندان های خود را درست مسواک بزنید.

مهم است که قبل از خواب دندان های تمیزی داشته باشید، زیرا زمانی که خواب هستید، داخل دهان شما بزاق کمتری برای مبارزه با هر گونه باکتری که باقی می ماند وجود دارد. با این حال، 70 درصد از افرادی که تنها یک مرتبه در روز مسواک می زنند، می گویند این کار را صبح انجام می دهند، نه شب.

شما ممکن است شگفت زده شوید اگر بشنوید که بهترین زمان برای مسواک زدن دندان ها بلافاصله پس از غذا خوردن نیست- به خصوص اگر غذا یا نوشیدنی بسیار اسیدی یا شیرین خورده باشید. علت این است که قند و اسید مینای دندان را ضعیف می کنند، و ممکن است با مسواک زدن دندان های خود به آنها آسیب وارد کنید، زمانی که آنها به تازگی پوشش خود را از دست داده اند. در عوض، بلافاصله بعد از غذا خوردن، دهان خود را با آب بشویید و دندان ها را 30 دقیقه بعد مسواک بزنید.

دندان ها را باید قبل از صبحانه مسواک زد یا بعد از آن؟

شما دندان هایتان را قبل از صبحانه مسواک می زنید یا بعد از آن؟ به نظر می رسد تا زمانی که شما دو بار در روز مسواک می زنید، مهم نیست که شما قبل از صبحانه مسواک می زنید یا بعد از آن.

با این حال، همانطور که در بالا ذکر شد، اگر شما در مورد مسواک زدن پس از صبحانه فکر می کنید، ممکن است لازم باشد بعد از صبحانه خوردن و قبل از مسواک زدن کمی صبر کنید. علت این است که مواد غذایی و نوشیدنی های اسیدی مینای دندان ها را تضعیف می کنند، بنابراین اگر شما خیلی زود مسواک بزنید، ممکن است در نهایت مقداری از این مینای گرانبها را از بین ببرید.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

چه مدت باید دندان ها را مسواک زد؟

دو تا سه دقیقه، زمان توصیه شده برای مسواک زدن دندان ها است. هر زمانی کمتر از این باعث می شود شما وقت کافی برای درست تمیز کردن همه سطوح دندان ها نداشته باشید، اما احتمالاً می توانید بیش از حد مسواک بزنید. مسواک زدن دندان ها برای مدت زمان طولانی تر، لزوماً چیز خوبی نیست، زیرا مسواک زدن زیاد ممکن است باعث آسیب به دندان ها و لثه ها شود.

اما واقعاً مهم است که روی آنچه در طول آن چند دقیقه انجام می دهید تمرکز کنید. یک روتین مسواک زدن برای خود داشته باشید- مانند نمونه ای که در زیر آمده است- و هر روز یک الگوی مشابه را دنبال کنید. اجازه ندهید حواستان پرت شود، در غیر این صورت، ممکن است پنج دقیقه را صرف مسواک زدن تنها چند دندان خواهید بدون آنکه حتی متوجه آن شوید.

اگر این اتفاق برای شما رخ دهد، ممکن است بخواهید به فکر یک مسواک برقی تایمر دار باشید. در این نوع مسواک ها از 40،000 ارتعاش صوتی در هر دقیقه برای زدودن پلاک از روی دندان ها استفاده می شود. بعلاوه معمولاً چند حالت مختلف تمیز کردن دارند، مثلاً یکی از آنها به سفید شدن اضافی دندان ها کمک می کند!

قبل از مسواک زدن باید نخ دندان بکشید یا بعد از آن؟

بر اساس انجمن دندانپزشکی آمریکا ADA، مهم نیست که قبل از مسواک زدن نخ بکشید یا بعد از آن، مهم انجام دادن آن است. در واقع ADA زمان ترجیحی خاصی از روز را مشخص نمی کند.

آنها به سادگی توصیه می کنند که شما زمانی را انتخاب کنید که برای شما نباشد چند دقیقه اضافی صرف نخ دندان کشیدن کنید و برای افراد مختلف زمان های مختلف مناسب است. به عنوان مثال، اگر می دانید قبل از رفتن به رختخواب خیلی خسته خواهید بود، پس سعی کنید آن را صبح یا بعد از ناهار انجام دهید.

در هر صورت، مهم این است که شما به طور منظم نخ دندان کشیدن را انجام دهید. اکثر افراد این کار را انجام نمی دهند.

آیا پس از مسواک زدن دندان ها باید دهان را آبکشی کرد؟

گرچه انجمن دندانپزشکی آمریکا نظر قطعی در مورد این موضوع اعلام نکرده است، مطالعات بین المللی حاکی از این هستند که بهتر است که پس از مسواک زدن، دهان را شستشو ندهید و یا تنها با مقدار اندکی آب شستشو دهید.

مطالعات انجام شده حاکی از این هستند که اگر بعد از مسواک زدن دهان را بشویید، فلوراید موجود در خمیر دندان که برای کمک به مبارزه با پوسیدگی و تقویت دندان ها درون آن وجود دارد را می شویید. تف کنید، اما شستشو ندهید، و فلوراید به مدت طولانی تری روی دندان های شما باقی می ماند.

آیا باید زبان خود را مسواک بزنید؟

تمیز کردن زبان به مبارزه با بوی بد دهان و کاهش باکتری های داخل دهان کمک می کند. شما می توانید تمیز کردن زبان خود را با استفاده از مسواک و یا یک اسکراب زبان به عنوان بخشی از روتین مسواک زدن روزانه خود انجام دهید.

آیا باید لثه ها را بشویید؟

خیر. بخشی که بیشتر در معرض خطر قرار دارد خط لثه است، جایی که لثه ها به دندان ها می رسند. دندان های خود را با زاویه 45 درجه مسواک بزنید، تا خط لثه شما نیز تمیز شود و لثه های شما سالم باقی بمانند.

به منظور حذف هر گونه تارتار که در حال حاضر روی دندان های شما تشکیل شده است، ممکن است لازم باشد برای جرمگیری و پولیش دندان ها (پاکسازی روتین دندانپزشکی) به دندانپزشک مراجعه کنید. در غیر این صورت، خطر ابتلا به بیماری لثه در شما افزایش پیدا خواهد کرد.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

آیا جویدن آدامس به جای مسواک زدن دندان ها مشکلی ندارد؟

جویدن آدامس فاقد قند بعد از غذا می تواند به جلوگیری از بروز حفره های دندانی کمک کند، اما جایگزینی برای مسواک زدن نیست. آدامس جویدن می تواند به جداسازی ذرات غذا و تولید بزاق کمک کند. این اتفاق به طور طبیعی با اسیدهایی مبارزه می کند که می توانند به دندان های شما آسیب وارد کنند.

به خاطر داشته باشید که نوع فاقد قند آنها را انتخاب کنید، در غیر این صورت، شما فقط دندان های خود را با قندی پوشش می دهید که حتی آسیب بیشتری به دندان ها وارد می کند. و از آن علاوه بر- و نه به جای- دو مرتبه مسواک زدن در روز استفاده کنید.

چه اتفاقی می افتد وقتی دندان های خود را مسواک نمی زنید؟

گرچه هر از گاهی فراموش کردن مسواک زدن دندان های خود اتفاق چندان بزرگی نیست، اما اگر شما همچنان انجام این کار را ادامه دهید، با مشکلاتی مانند تشکیل پلاک و تارتار و بوی بد دهان مواجه خواهید شد.

و پس از آن، این مشکلات می توانند باعث پوسیدگی دندان ها، از دست رفتن دندان ها و بروز بیماری لثه شوند! بنابراین، دندان های خود را مسواک بزنید.

آیا می توان دندان ها را خیلی زیاد مسواک زد؟

درست مثل هر چیز دیگری، مسواک زدن بیش از حد الزاماً چیز خوبی نیست. اگر دندان های خود را بیش از حد مسواک بزنید، ممکن است باعث فرسایش مینای دندان های خود شوید. این اتفاق، به نوبه خود، می تواند باعث حساسیت دندان های شما شود، و در واقع می تواند باعث شود دندان های شما زردتر به نظر برسند، زیرا عاج زرد رنگ زیر مینای دندان قابل مشاهده تر خواهد شد. در برخی موارد، مسواک زدن بیش از حد می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها نیز شود.

آیا می توان دندان ها را با جوش شیرین مسواک زد؟

درست کردن خمیر از جوش شیرین و آب، و سپس اضافه کردن نوعی روغن برای طعم و مقداری نمک، و یا افزودن اندکی جوش شیرین به خمیر دندان روشی است که به این شهرت گسترده رسیده است که به طور طبیعی باعث سفید شدن دندان ها می شود.

نحوه مسواک زدن صحیح دندان ها: راهنمای گام به گام

ما ثابت کرده ایم که شما باید حداقل روزی دو مرتبه، یکی از آن زمان ها قبل از رفتن به رختخواب باشد، هر بار به مدت دو تا سه دقیقه مسواک بزنید. در اینجا کاری که باید طی آن چند دقیقه مسواک زدن انجام دهید را توضیح می دهیم:

از مقدار صحیح خمیر دندان فلورایده استفاده کنید.

از یک مسواک دارای فرچه نرم استفاده کنید که به راحتی داخل دهان شما قرار بگیرد، بنابراین می توانید به هر جایی که نیاز به مسواک زدن دارد، دسترسی پیدا کنید.

نیاز نیست خمیر دندان مانند چیزی که در بسیاری از تبلیغات خمیر دندان می بینید، کاملاً روی مسواک را بپوشاند. برای همه افراد بالای سه سال به اندازه یک نخود خمیر دندان کافی است. اینها مقادیر خمیر دندان توصیه شده توسط ADA با توجه به گروه سنی هستند:

سن مقداری که باید مصرف کرد
کودکان زیر 3 سال یک لای نازک (به اندازه یک دانه برنج)
کودکان 3 تا 6 سال به اندازه یک نخود
کودکان بالای 6 سال و بزرگسالان به اندازه یک نخود

گرچه ADA اخیراً بهترین غلظت فلوراید در خمیر دندان مناسب هر گروه را مشخص نکرده است، اما به صورت بین المللی توصیه می شود که 1000ppm  از آن تا سن 6 سالگی و 350/1 -500/1ppm  پس از آن استفاده شود.

مسواک را در زاویه 45 درجه قرار دهید.

هنگام مسواک زدن طرفین دندان های خود، مسواک خود را 45 درجه کج کنید تا فرچه ها بتوانند به داخل شکاف های کوچک بین دندان ها و لثه ها قرار گیرند. اگر در این پاکت ها پلاک ایجاد شود، می تواند منجر به بروز بیماری لثه شود.

دندان ها را به آرامی با حرکات دایره ای کوچک مسواک بزنید.

بسیاری از افراد دندان های خود را با حرکات سایشی رو به عقب و جلو مسواک می زنند، اما در واقع حرکات دایره ای کوچک روش صحیح مسواک زدن دندان ها هستند، زیرا آنها مؤثرتر هستند و کمتر آسیب وارد می کنند.

همچنین نه نیاز است فشار زیاد وارد کنید و نه خیلی محکم ساییدن مسواک روی دندان ها. فشار ملایم برای شل شدن پلاک ها کافی است، و اگر خیلی محکم مسواک بزنید، ممکن است باعث خونریزی لثه های خود شوید. بسیاری از مسواک های الکتریکی دارای سنسور فشار هستند که اگر دندان های خود را خیلی با شدت مسواک بزنید به شما هشدار می دهند.

همه سطوح همه دندان ها را بشویید.

ترتیب مسواک زدن دندان ها مهم نیست، اما هر بار انجام دادن آن به یک شکل مشابه می تواند کمک کند تا اطمینان حاصل شود که شما هیچ سطحی را مسواک نزده رها نکرده اید. این یک نمونه از نحوه مسواک زدن دندان ها است.

  • در عقب دهان، بالا سمت چپ یا بالا سمت راست شروع کنید.
  • کار خود را به سمت سطح بیرونی هر دندان ادامه دهید، هر یک از آنها را با حرکات دایره ای کوچک به مدت چند ثانیه مسواک بزنید.
  • مسواک خود را به سمت سطح داخلی بچرخانید و دوباره به سمت بالا بروید.
  • سطح جونده دندان های مولر فک بالا و سطح پشتی دندان های عقب خود را مسواک بزنید.
  • مسواک خود را به صورت عمودی بچرخانید و برای چند بار مسواک زدن پشت دندان های جلو از یک حرکت رو به پایین استفاده کنید.
  • این روند را برای دندان های فک پایین تکرار کنید.
  • پس از تمیز کردن دندان ها، چند بار مسواک یا زبان پاک کن را روی زبان خود بکشید.

روش دیگر این است که دهان خود را به چهار قسمت تقسیم کنید و برای هر یک 30 ثانیه وقت صرف کنید، و سطوح داخلی، بیرونی و جونده را همانطور که پیش می روید مسواک بزنید.

تف کنید اما دهان را نشویید.

به یاد داشته باشید، اگر بعد از مسواک زدن دندان ها، دهان خود را با آب یا دهانشویه بشویید، مواد تشکیل دهنده خمیر دندان شما رقیق شده یا شسته می شود. اگر می خواهید دهانشویه استفاده کنید، پس از مسواک زدن مدتی صبر کنید یا از آن در زمان های دیگری استفاده کنید که مسواک زدن امکان پذیر نیست.

روزی یک مرتبه بین دندان ها را تمیز

نیاز نیست هر بار که دندان های خود را مسواک می زنید این کار را انجام دهید، اما تمیز کردن روزانه بین دندان ها به دور نگهداشتن پلاک کمک خواهد کرد. شما می توانید از نخ دندان رشته ای، مسواک های بین دندانی یا یک واتر فلاسر استفاده کنید.

ملاحظات دیگر

چگونه دندان های خود را با بریس بشویید؟

هنگام مسواک زدن دندان های خود در حالی که بریس روی آنها قرار دارد، باید همان تکنیکی را دنبال کنید که بدون بریس ها استفاده می کردید، با چند مرحله اضافی. علاوه بر مراحل ذکر شده در بالا، شما باید مسواک را روی براکت ها قرار دهید و زاویه دهید، و به صورت دوایر کوچک مثل همیشه مسواک بزنید. سپس، در حالی که مسواک هنوز روی براکت قرار دارد، آن را رو به بالا زاویه دهید و همین کار را انجام دهید.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

چگونه دندان های خود را بدون مسواک بشویید؟

اجازه دهید صریح صحبت کنیم، شما باید قطعاً از یک مسواک استفاده کنید تا دندان های خود را به درستی بشویید. با این حال، اکثر ما تجربه سپری کردن شب دور از خانه و فراموش کردن مسواک را داشته ایم. هنگامی که این وضعیت ناگزیر برای شما اتفاق می افتد، شما می توانید یک تکه دستمال کاغذی مرطوب را دور انگشت خود بپیچید، مقداری خمیر دندان روی آن قرار دهید و از همان حرکات مسواک زدن استفاده کنید که با مسواک خود استفاده می کردید.

از دندانپزشک بپرسید: چگونه دندان های کودک نو پای خود را مسواک بزنم؟

یکی از مهمترین کارهایی که می توانید برای سلامت دندان های فرزند خود انجام دهید، مسواک زدن روزانه دندان ها است. هرگز قدرت این عمل ساده و دو دقیقه ای را برای تلاش های بهداشت دهان و دندان دست کم نگیرید. سلامت دهان و دندان با تعهد به مسواک زدن منظم دندان ها شروع می شود. انجمن دندانپزشکی آمریکا موارد زیر را توصیه می کند.

  • با یک مسواک نرم دو مرتبه در طول روز مسواک بزنید. اندازه و شکل مسواک باید مناسب دهان کودک شما باشد و به شما اجازه بدهد تا بتوانید به راحتی به همه مناطق دسترسی پیدا کنید. محبوبیت مسواک های نرم سیلیکونی رو به افزایش است.
  • از مقدار صحیح خمیر دندان استفاده کنید: به اندازه یک دانه برنج برای کودکان خردسال؛ و به اندازه یک نخود برای کودکان نوپا.
  • هر سه یا چهار ماه مسواک را تعویض کنید. یک مسواک فرسوده ابزار خوبی برای تمیز کردن دندان ها نیست.
  • برچسب را بررسی کنید. قبل از خرید، اطمینان حاصل کنید فلوراید خمیر دندانی که می خرید مورد تأیید ADA باشد.
  • تا 11 سالگی، هنگامی که کودکان دندان های خود را مسواک می زنند، والدین باید روی آنها نظارت داشته باشند.

انتخاب محصولات مناسب برای مسواک زدن دندان ها

حالا که می دانید چگونه دندان های خود را مسواک بزنید، ممکن است به این فکر کنید که کدام محصول برای استفاده بهتر است. در اینجا برخی از چیزهایی که باید در نظر بگیرید را ذکر کرده ایم.

مسواک

ممکن است فکر کنید که به شدت ساییدن یک مسواک سخت به زدودن پلاک بیشتری کمک خواهد کرد. اما در حقیقت، این روش مناسبی برای مسواک زدن نیست، و می تواند به دندان ها و لثه های شما آسیب برساند. فرچه نرم یا متوسط ​​نیز این کار را به همین خوبی انجام می دهد. مسواکی با سر کوچک انتخاب کنید که اجازه دهد به راحتی به پشت دندان های خود دسترسی پیدا کنید. یک مسواک برقی ممکن است به شما کمک کند دندان های خود را به طور مؤثر تری مسواک بزنید.

شما باید هر سه ماه مسواک خود را عوض کنید یا هر سه ماه برسد، یا زودتر اگر متوجه شدید که فرچه ها در حال خراب شدن هستند (این می تواند نشانه ای باشد که شما بیش از حد محکم مسواک می زنید). استفاده از یک مسواک قدیمی، فرسوده می تواند به مینای دندان شما آسیب برساند.

خمیر دندان

استفاده از یک خمیر دندان حاوی فلوراید (حداقل 1000 ppm برای بزرگسالان و کودکان) در مبارزه با پوسیدگی به شما کمک می کند. نام تجاری و عطر و طعمی را انتخاب کنید که از آن لذت ببرید، زیرا باعث می شود بیشتر احتمال داشته باشد که به طور منظم مسواک بزنید. خمیر دندان های طبیعی با و بدون فلوراید برای خرید در دسترس هستند.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

نخ دندان

مسواک زدن دندان ها تنها سه سطح از پنج سطح را پاک می کند، بنابراین مهم است که بین آنها نیز تمیز شود. اگر استفاده از نخ دندان های سنتی را دوست ندارید، یا اگر بریس دارید، یک واتر فلاسر می تواند کار را بسیار ساده تر کند.

دهانشویه

دهانشویه فقط بوی دهان شما را تازه نمی کند؛ دهانشویه ای را انتخاب کنید که حاوی فلوراید باشد و برای جلوگیری از پوسیدگی دندان نیز عمل کند. با این حال، مشخص نیست که آیا شما باید بلافاصله بعد از مسواک زدن از آن استفاده کنید، زیرا فلوراید باقی مانده از خمیر دندان را جدا می کند. این در مورد دهانشویه های فلورایده نیز صدق می کند.

افشای قرص پلاک

اگر می خواهید ببینید که آیا شما مسواک زدن را به خوبی انجام می دهید یا خیر، از قرص های افشای پلاک استفاده کنید. این قرص های جویدنی هر گونه پلاک داخل دهان را رنگ می کنند، بنابراین بوضوح می توانید ببینید پس از مسواک چه چیزی به جا گذاشته اید. سپس، می توانید روی بهبود نحوه مسواک زدن دندان های خود کار کنید.

راه های دیگر مراقبت از دندان ها

زمانی که نوبت به حفظ خوب سلامت دهان و دندان می رسد، دانستن نحوه تمیز کردن درست دندان ها تنها بخشی از تصویر است. در اینجا به بیان برخی از چیزهای دیگر می پردازیم که شما می توانید انجام دهید تا مطمئن شوید که تلاش های جدید شما برای مسواک زدن دندان ها به هدر نمی روند.

مراقب آنچه می خورید باشید

شما می دانید که خوردن قند برای دندان های شما بد است، اما خیلی بیشتر از چیزی که تصورش را بکنید. غذاها و نوشیدنی های اسیدی مانند سرکه، ترشی، آبمیوه، شراب و نوشیدنی های گاز دار می توانند به همان اندازه آسیب رسان باشند. بعلاوه، بسیاری از میان وعده های ‘سالم’ مانند میوه های خشک و ماست ها، حاوی قند بیشتر از چیزی هستند که شما ممکن است درک کنید.

اگر شما به جای محدود کردن این خوراکی های مضر پیوسته در طول روز از آنها به عنوان میان وعده بخورید، این آسیب افزایش می یابد. ناخنک زدن به این معنی است که دندان های شما از دست شکر و اسید که مینای دندان را از بین می برند، استراحت ندارند.

این امر نه تنها منجر به بالاتر رفتن خطر پوسیدگی دندان می شود؛ بلکه دندان های شما به دلیل نازک شدن مینای آنها ممکن است زرد یا حساس شوند.

به طور منظم برای چکاپ به دندانپزشک مراجعه کنید.

حتی اگر می دانید که چگونه دندان های خود را درست مسواک بزنید، و هر روز یک روتین بهداشتی خوب دهان و دندان را دنبال کنید، هنوز هم ممکن است مشکلات دندانی اتفاق بیفتند. چکاپ های منظم اجازه می دهند تا دندانپزشک شما این مشکلات را در مراحل اولیه کشف کنند و به این معنی است که درمان باید کم تهاجم تر (و کم هزینه تر) از زمانی باشد که شما مشکل را رها کنید تا گسترش پیدا کند.

دندانپزشک شما همچنین بهترین راه را برای مسواک زدن دندان ها و مراقبت از سلامت کلی دهان به شما توصیه می کند ، بنابراین وسوسه نشوید و این چکاپ ها را از دست ندهید!

نتیجه گیری

ما امیدواریم که این دستورالعمل های بهداشت دهانی برای شما مفید بوده باشند و اکنون بدانید که چگونه دندان های خود را به درستی مسواک بزنید. شاید حتی برخی از کارهایی که شما انجام می داده اید اشتباه بوده اند، برجسته شده باشند؟

به یاد داشته باشید، تمیز و سالم نگه داشتن دندان ها شامل انجام کارهای زیر است:

  • مسواک زدن حداقل دو بار در روز، هر بار به مدت دو دقیقه
  • استفاده از مسواک نرم و خمیر دندان فلورایده
  • نشستن دهان پس از مسواک زدن (حتی با دهانشویه)
  • عدم مسواک زدن دندان ها بلافاصله بعد از خوردن غذاها و نوشیدنی های اسیدی یا شیرین
  • اجتناب از خوردن غذاها و نوشیدنی های شیرین و اسیدی به عنوان میان وعده
  • نخ دندان کشیدن روزانه
  • مراجعه منظم به دندانپزشک

اگر هنوز در مورد چگونگی تمیز کردن صحیح دندان های خود مطمئن نیستید یا در صورت داشتن هر گونه نگرانی دیگری، با دندانپزشک خود صحبت کنید.

نمونه های درمانی پیوند لثه



بخش تخصصی پیوند لثه





بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند. در صورت عدم درمان چنین مشکلاتی، ممکن است در نهایت منجر به از دست رفتن دندان فرد شود. پیوند لثه در بیشتر موارد جنبه‌ی درمانی دارد، ولی برخی از مردم برای اصلاح طرح لبخند خود از این روش استفاده می‌کنند که در این صورت جنبه‌ی زیبایی دارد.

مقالات تخصصی پیوند لثه



در این نوشته می خوانید:

پروبیوتیک های خوراکی دسته ای از باکتری ها هستند که برای سلامت دهان و دندان های شما مفید هستند. این باکتری ها از قبل داخل دهان شما وجود دارند و به حفظ تعادل سالم و سطح pH میکروبیوم دهان شما کمک می کنند.

گاهی اوقات، این تعادل می تواند به هم بریزد و تعداد باکتری های بد می تواند از تعداد باکتری های خوب بیشتر شود. این می تواند منجر به بروز مشکلاتی مانند پوسیدگی و پریودنتیت شود.

مصرف مکمل های پروبیوتیک خوراکی می تواند به مبارزه با بوی بد دهان، بیماری لثه و پوسیدگی کمک کند و میکروبیوم دهانی شما را به یک تعادل سالم بازگرداند. در این مقاله، ما در مورد رابطه بین پروبیوتیک ها برای مراقبت از دهان و سلامت دهان و دندان بیشتر صحبت خواهیم کرد.

پروبیوتیک خوراکی چیست؟

پروبیوتیک های خوراکی، که به آنها پروبیوتیک های دندانی نیز گفته می شود، دسته ای از باکتری ها هستند که سلامت دهان و دندان ها را بهبود می دهند و از دهان سالم نیز پشتیبانی می کنند. این پروبیوتیک ها رشد باکتری های خوب را افزایش می دهند. آنها همچنین به توقف رشد باکتری های بد کمک می کنند.

بسیاری از افراد در کشورهای مختلف به مراقبت مناسب دهان و دندان دسترسی ندارند، زیرا مراقبت های دندانپزشکی از مراقبت های بهداشتی مجزا هستند. بنابراین، سلامت خوب دهان و دندان و انجام خوب کارهای بهداشتی دهان و دندان ضروری است.

احتمالاً اخیراً چیزهای زیادی درباره سلامت روده شنیده اید، زیرا یکی از آخرین پیچیدگی های سلامتی است. خوب، دقیقاً مانند روده، دهان اکوسیستم باکتری های خاص خود را دارد که تحت عنوان میکروبیوم دهانی شناخته می شود. به طور خلاصه، پروبیوتیک های خوراکی سلامت میکروبیوم دهان را بهبود می بخشند و به حفظ تعادل باکتری های خوب آن کمک می کنند.

بیایید در مورد باکتری های دهان صحبت کنیم.

میلیاردها باکتری وجود دارند که دهان شما را خانه خود می دانند. آنها از مکان های مختلف آمده اند. زمانی که شما به دنیا آمده اید، آنها شروع به ایجاد اجتماع کرده اند، و پس از آن، در طول زندگی شما تعداد بیشتری به آنها اضافه شه است- که با هر لیوان آبی که شما می نوشید یا هر بار که کسی را می بوسید، وارد دستگاه گوارش می شوند.

همه آنها داخل دهان شما ریشه نمی کنند – برخی از آنها به سادگی از آن عبور می کنند- اما تعداد زیادی از آنها تصمیم می گیرند که به طور نامحدود داخل دهان شما اردو بزنند.

این باکتری ها بیش از 700 گونه مختلف باکتری های دهان را تشکیل می دهند، و در کنار هم میکروبیوم دهانی شما را تشکیل می دهند. باکتری های سالم از دهان شما محافظت می کنند و به مبارزه با پوسیدگی دندان ها کمک می کنند، اما باکتری های مضر می توانند باعث ایجاد حفره و بیماری لثه شوند. همه این باکتری ها در کنار هم بیوفیلم شما را تشکیل می دهند، که عموماً تحت عنوان پلاک دندان شناخته می شود.

هنگامی که دهان سالمی دارید، باکتری های شما به صورت هماهنگ زندگی می کنند، اما اگر رژیم غذایی ضعیف، بهداشت دهان و دندان نامناسب، یا سایر مشکلات سلامتی و خود ایمنی داشته باشید، این تعادل مختل می شود و باکتری های مضر می توانند شروع به کار کنند.

این زمانی است که در صورت عدم درمان می تواند اتفاقات بد بی شماری برای شما رخ دهند، از جمله بوی بد دهان، پوسیدگی و از دست رفتن دندان ها.

ارتباط بین میکروبیوم های روده و دهان

باکتری های دهانی می توانند به سمت بیوم معده حرکت کنند- حتماً حدس زده اید چگونه- از طریق بزاق. بزاق یک روش حیاتی انتقال باکتری های دهان است. این باکتری ها که به راحتی منتقل می شوند، وارد بزاق شما می شوند و به این ترتیب در روده شما منتشر می شوند.

خوشبختانه، روده دارای اسید معده است که به عنوان یک مانع عمل می کند، اما برخی از باکتری های بد مانند پورفیروموناس ژنژیوالیس Porphyromonas gingivalis به اسید مقاوم هستند. این باکتری دهانی مسئول بیماری لثه است و همچنین می تواند باعث اختلالات روده ای ناشی از باکتری ها (کاهش تعداد و تعادل نرمال فلورهای روده و غلبه باکتری های بیماری زا بر باکتری های مفید) یا عدم تعادل در میکروبیوم روده شوند.

وقتی این اتفاق رخ دهد، انواع مختلفی از تأثیرات منفی بالقوه برای سلامت وجود دارند، از جمله:

  • چاقی
  • دیابت نوع 2
  • روماتیسم مفصلی
  • سرطان پانکراس
  • سرطان معده- روده ای
  • بیماری آلزایمر
  • … و، متأسفانه، موارد بیشتر.
بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

سلامت دهان و دندان شما چگونه روی سلامت عمومی شما تأثیر می گذارد؟

دهان شما دروازه ای رو به سوی بقیه بدن است. اگر دهان شما سالم نباشد، این احتمالاً روی سلامت عمومی شما تأثیر می گذارد. باکتری های بدی که داخل دهان شما رشد می کنند می توانند به عروق خونی شما منتقل شوند و به بقیه بدن منتقل شوند. دهان و دندان های سالم به معنای بدن سالم هستند.

در حقیقت، میکروبیوم دهانی شما حتی می تواند ریه های شما را نیز تحت تأثیر قرار دهد. بهداشت بد دهان و دندان و عدم مراجعه به دندانپزشک می تواند خطر ابتلا به ذات الریه را افزایش دهد. این نشان دهنده این است که باکتری های بد دهان ممکن است ارتباطی بین بیماری های دهان و ریه باشند.

در همین راستا، بیماری پریودنتال با بیماری های قلبی عروقی نیز مرتبط است- هر چیزی از سکته مغزی گرفته تا فشار خون بالا. در دهه 1990 مشخص شد که هم پوسیدگی دندان و هم پریودنتیت می توانند منجر به از دست رفتن دندان ها شوند، گرچه تأثیر بیماری لثه روی خطر سکته مغزی بسیار بیشتر بود- 400% بیشتر.

در حقیقت، بسیاری از مشکلات سلامت و بیماری های دیگر وجود دارند که می توانند به میکروبیوم ناسالم دهان ارتباط داده شوند، از جمله مشکلات مربوط به بارداری، آرتریت روماتوئید، دیابت و حتی آلزایمر.

آیا پروبیوتیک هایی که برای سلامت دهان و دندان مفید هستند، همان پروبیوتیک های مفید برای روده هستند؟

خیر. پروبیوتیک هایی که برای دندان ها مفید هستند و پروبیوتیک هایی که برای روده مفید هستند یکسان نیستند. در هر یک از آنها ارگانیسم های مختلفی وجود دارد، که مقداری با هم همپوشانی دارند، و بهترین روش اتقال برای هر یک نیز متفاوت است.

به عبارت ساده، پروبیوتیک های روده حاوی دسته ای از باکتری ها هستند که به طور طبیعی در روده رشد می کنند. و پروبیوتیک های خوراکی حاوی دسته ای از باکتری ها هستند که به طور طبیعی داخل دهان رشد می کنند.

کاربردهای پروبیوتیک های خوراکی

پروبیوتیک های دندانی یا پروبیوتیک هایی که برای سلامت دندان ها مفید هستند، یک مجموعه کامل از فواید را ارائه می دهند، از جمله بهبود بوی بد دهان، ارتقاء سلامت لثه، و جلوگیری از تشکیل پلاک و حفره های دندانی. بیایید نگاهی دقیق تر به نحوه عملکرد این ماده بیندازیم.

پروبیوتیک های خوراکی برای بوی بد دهان

برای کسانی که با بوی بد دهان دست و پنجه نرم می کنند خبرهای خوبی وجود دارد زیرا نشان داده شده است که پروبیوتیک ها راهی موفق برای مبارزه با بوی بد دهان هستند.

تقریباً 90% موارد بوی بد دهان ناشی از پریودنتیت هستند. پروبیوتیک هایی که به حفظ سلامت لثه کمک می کنند می توانند به مبارزه با بوی بد دهان که در اثر عوامل بیماری زا ایجاد می شود، کمک کند. آنها همچنین می توانند به ارتقاء … سالم زبان کمک کنند، به خصوص در مناطقی از زبان که دسترسی به آنها دشوار است، جایی که پاپیلاها تمایل بیشتری به میزبانی باکتری های بیشتری دارند که باعث بروز بوی بد می شوند. با این حال، گونه های پروبیوتیکی که هدف خود را انباشته شدن و تشکیل اجتماع روی بافت های پریودنتال قرار می دهند، ممکن است برای تشکیل اجتماع روی زبان تلاش کنند تا بتوانند شاهد تأثیر مثبت روی بوی بد دهان باشند. در اصل، گونه هایی که به طور معمول روی زبان زندگی می کنند، از آنهایی که روی لثه ها زندگی می کنند متمایز هستند.

همانطور که در یک مطالعه نشان داده شده است، یکی از سویه هایی که نشان داده شده است به رفع بوی بد دهان کمک می کند، استرپتوکوک سالیواریوس کا 12 (Streptococcus salivarius K12) است که در آن افراد یک رژیم 3 روزه استفاده از دهانشویه کلرهگزیدین و قرص های خوراکی زیر زبانی پروبیوتیکی حاوی باکتری یا دارونما را دریافت کردند. 85% از افراد گروه تحت درمان، شاهد کاهش قابل توجه بوی بد دهان بودند و تنها 30% از افراد گروهی که دارونما دریافت کرده بودند شاهد این تغییر نبودند.

نویسندگان این مطالعه خاطرنشان می کنند که، گرچه این نتایج امیدوار کننده هستند، اما هنوز موانعی برای یافتن راه بهینه برای مصرف پروبیوتیک های خوراکی برای سلامت دهان وجود دارد زیرا این سویه ها در چسبیدن به زبان مشکل دارند. این باعث می شود اثر کردن آنها دشوارتر شود، بنابراین مطالعات بیشتری برای توسعه پروبیوتیک ها، بویژه برای این منظور، نیاز است.

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

پروبیوتیک های دندانپزشکی برای بیماری لثه و ژنژیویت

درمان با پروبیوتیک همراه با درمان لثه، در مقایسه با درمان های بالینی به تنهایی، نتایج بهتری در بر داشتند. با این حال، جنبه های مختلفی برای درمان با پروبیوتیک وجود دارد که قبل از شروع کار باید مد نظر گیرند، از جمله خطرات احتمالی تجویز گونه های پروبیوتیک برای افرادی که نقص ایمنی دارند.

یکی از گروه های گونه های مفید باکتری های داخل دهان، نوعی لاکتوباسیل lactobacilli است. آنها در برابر انواع مختلف باکتری های بد مبارزه می کنند و به حفظ تعادل سالم میکروبیوم داخل دهان کمک می کنند. در یک مطالعه، به 59 بیمار مبتلا به ژنژیویت در روز دو فرمولاسیون لاکتوباسیل ریتوری Lactobacillus reuteri یا یک دارونما داده شد.

سطوح ژنژیویت و پلاک در ابتدا و پایان آزمایش اندازه گیری شدند. در انتهای مطالعه، کاهش قابل توجهی در  شاخص ژنژیویت در بین گروه هایی که لاکتوباسیلوس را دریافت کرده بودند مشاهده شد، اما گروه دارو نما هیچ تغییری مشاهده نکردند.

بنابراین لاکتوباسیلوس ریتوری طور مؤثری ژنژیویت و پلاک را در این بیماران کاهش می دهد. به همین ترتیب، لاکتوباسیلوس رامنوسوس Lactobacillus rhamnosus اثرات مثبتی روی سلامت لثه ها نشان دادند.

پروبیوتیک های خوراکی برای پیشگیری از بروز حفره های دندانی

برخی از باکتری ها در بیوفیلم دهانی وجود دارند که قادر به تعدیل pH هستند و به جلوگیری از پیشرفت پوسیدگی کمک می کنند. گونه های لاکتوباسیلوس رامنوسوس Lactobacillus rhamnosus، لاکتوباسیلوس کازی L. casei، لاکتوباسیلوس ریتوری، و باکتریوم دو بخشی Bifidobacterium به طور بالقوه می توانند روی ایجاد اجتماع باکتری های ایجاد کننده حفره تأثیر بگذارند. در مطالعه انجام شده توسط انجمن میکروبیولوژی آمریکا، سویه A12 استرپتوکوک را تحت تجزیه و تحلیل قرار داد. در این آزمایش مهار رشد پاتوژن استرپتوکوکوس موتانس پوسیدگی دندان مورد بررسی قرار گرفت.

نتیجه گیری این مطالعه این بود که این گونه  A12، و سایر گونه های مانند آن، ممکن است در ارتقاء سلامت پایدار بیوفیلم دهان با حفظ سطوحpH  سالم پلاک و بازدارندگی رشد پاتوژن های پوسیدگی بسیار مهم باشد.

پروبیوتیک های مفید برای دندان ها، راهی برای پیشگیری از تشکیل پلاک

پروبیوتیک ها می توانند به پیشگیری از تشکیل پلاک کمک کنند. همان مطالعه که در بالا ذکر شد، مانند پیشگیری از ایجاد حفره، در مورد امکان پیشگیری از تشکیل پلاک نیز صحبت کرده است، زیرا گونه باکتریایی استرپتوکوکوس A12  از رشد و درجه بیماری زایی پاتوژن پوسیدگی استرپتوکوک موتانس جلوگیری می کند.

این پاتوژن قند را به اسید لاکتیک تبدیل می کند، و محیطی با pH اندک (اسیدی تر) ایجاد می کند، که منجر به بروز خطر بیشتر برای پلاک می شود، و در صورت عدم درمان به حفره تبدیل می شود.

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

آیا پروبیوتیک های خوراکی واقعاً برای دندان ها مفید هستند؟

بله، این همان چیزی است که داده های اولیه می گویند. مطالعه پروبیوتیک های خوراکی و سلامت دهان و دندان یک زمینه نسبتاً جدید در پزشکی دهان است، اما داده های یافته در مطالعات اولیه امیدوار کننده هستند.

شرکت کنندگان در طول کارآزمایی های مختلف پس از مصرف برخی از گونه های خاص باکتری ها، بهبود سلامت دهان و دندان ها را نشان دادند. پزشکانی که در مطالعات ذکر شده در بالا شرکت کرده اند هشدار می دهند، گرچه نتایج دلگرم کننده هستند، اما مطالعات بیشتری نیاز خواهند بود.

عوارض جانبی پروبیوتیک های خوراکی

در چند روز نخست مصرف پروبیوتیک برای سلامت دندان ها، ممکن است درد معده، نفخ یا اسهال را تجربه کنید. اما، پروبیوتیک ها باکتری هایی هستند که از قبل در بدن شما زندگی می کنند و به طور کلی مصرف آنها برای پشتیبانی از سلامت این باکتری ها بی خطر است.

با این حال، شما نباید بیشتر از مقداری که دستور داده شده مصرف کنید، و قبل از شروع هر رژیم باید با پزشک خود صحبت کنید. در صورت بالا بودن خطر ابتلا به عفونت باید از مصرف آنها خودداری کنید، کودکان، سالمندان، و زنان باردار همیشه باید ابتدا با پزشک خود صحبت کنند.

بهترین پروبیوتیک های خوراکی

از آنجا که پروبیوتیک هایی که برای سلامت دهان و دندان ها مفید هستند، مکمل های غذایی هستند، شما می توانید آنها را به صورت بدون نسخه و بصورت آنلاین خریداری کنید. همچنین به این معنا است که نیاز نیست تحت همان آزمایشات دقیقی قرار بگیرند که داروهایی که برای فروش در بازار وجود دارند، باید روی آنها انجام شود.

مهم است که برندی را انتخاب کنید که تحقیقات دقیق انجام دهد و شهرت خوبی داشته باشد. در بررسی های پروبیوتیک های مفید برای دندان ها ما به معرفی مواد تشکیل دهنده خوب برای قرار گرفتن در دسته پروبیوتیک های خوب خواهیم پرداخت.

پروبیوتیک ها به طور جدی برای دندان ها مورد آزمایش قرار گرفته اند. آنها همچنین غیر GMO ، برخی مخصوص گیاهخواران و فاقد سویا، گلوتن، آجیل، مواد نگهدارنده، قند، تخم مرغ و رنگ ها و طعم دهنده های مصنوعی هستند.

برای مصرف آنها، شما بعد از مسواک زدن یا بعد از استفاده از دهانشویه، به سادگی یک قرص را می جوید. بعد از جویدن دهان را آب نکشید. بهترین زمان برای مصرف یک قرص پروبیوتیک قبل از خواب است.

لازم نیست نگران هرگونه مزه عجیب باشید زیرا این قرص ها دارای طعم دلپذیر توت و انار هستند، که به طور طبیعی با عصاره برگ استویا شیرین شده اند.

برخی تولید کنندگان پروبیوتیک های خوراکی را برای کودکان و نوجوانان تولید می کند، که برای حمایت از سینوس و سلامت دهان و دندان در کودکان طراحی شده است. مطالعات بالینی نشان داده اند که این پروبیوتیک ها می توانند به کاهش عفونت های گوش، بینی و حلق در کودکان کمک کنند.

برخی از پروبیوتیک هایی که برای دهان و دندان ها مفید هستند، حاوی پروبیوتیک های BlIS K12 و BLIS M18 هستند و با استفاده از اصول دندانپزشکی جامع مورد بررسی قرار گرفته اند.

برخی پروبیوتیک ها حاوی مواد طبیعی، و فاقد قند و لاکتوز هستند و هیچ طعم مصنوعی ندارند. با این مکمل های پروبیوتیک خوراکی می توان با بوی بد دهان، بیماری لثه، خونریزی لثه، برفک دهان، ژنژیویت، پلاک، حفره، و خشکی دهان مبارزه کرد. این نوع پروبیوتیک ها برای دهان حاوی مواد معدنی هستند که معدنی سازی مجدد دندان ها را حمایت می کنند.

برخی پروبیوتیک های خوراکی دارای فرمول ملایم هستند، به همین دلیل برای بزرگسالان و کودکان مناسب هستند و می توانند به حمایت از سلامت دستگاه تنفسی فوقانی، لوزه ها، گوش ها، بینی، گلو، و روده کمک کنند.

از جمله پرکاربردترین مواد برای تولید پروبیوتیک های خوراکی عبارتند از:

  1. Plantarum ، L. Rhamnosus ، S. Salivarius K12، L. Paracasei، L. Reuteri ، L. Sakei ،
  2. Acidophilus، S. Thermophilus
  • ایزومالت
  • اینولین
  • عطر و طعم انار طبیعی
  • عطر و طعم گیلاس طبیعی
  • عطر و طعم نعناع طبیعی
  • اسید استریک
  • دی کلسیم فسفات
  • اسید مالیک
  • عصاره برگ استویا
  • سلولز های میکروکریستالی
  • استویا
  • طعم طبیعی نیزه
  • گلیسیریل بهنات

نتیجه گیری

پروبیوتیک های خوراکی مکمل هایی هستند که می توانید برای بهبود و حفظ سلامت میکروبیوم دهانی خود استفاده کنید. به عبارت دیگر، آنها به شما کمک می کنند تا اجتماع باکتری های داخل دهان خود را در حالت تعادل حفظ کنید.

دهان ما حاوی باکتری های خوب و بد است، و گاهی اوقات، تعداد باکتری های بد می تواند از تعداد باکتری های خوب بیشتر شود، و باعث ایجاد مشکلاتی مانند بوی بد دهان، پوسیدگی و پریودنتیت شود. پروبیوتیک های خوراکی حاوی گونه های باکتری های خوب هستند که از قبل داخل دهان شما وجود دارند تا به تشویق رشد و سلامت آن باکتری های خوب کمک کنند.

مطالعات نشان داده اند افرادی که از پروبیوتیک های خوراکی استفاده می کنند، در نواحی مانند سلامت لثه و بوی بد دهان می توانند شاهد بهبودهایی باشند، بنابراین اگر می خواهید به بهبود سلامت دهان و دندان های خود کمک بیشتری کنید، ممکن است بخواهید در مورد شروع استفاده از پروبیوتیک های خوراکی با پزشک یا دندانپزشک خود صحبت کنید.

علاوه بر این، می توانید آنها را به صورت آنلاین و بدون نسخه خریداری کنید، زیرا آنها برای اکثر افراد در دوز توصیه شده ایمن هستند.

پرسش های متداول در مورد پروبیوتیک های خوراکی

آیا پروبیوتیک های خوراکی عمل می کنند؟

مطالعات اولیه حاکی از مثبت بودن پاسخ این پرسش هستند. نشان داده شده است که پروبیوتیک های خوراکی باعث افزایش سلامت لثه ها، کاهش پلاک و تازه شدن بوی دهان می شوند. آنها این کار را با تشویق رشد باکتری های خوب انجام می دهند. این به حفظ تعادل در میکروبیوم شما کمک می کند و pH را متعادل می سازد.

بهترین پروبیوتیک ها برای سلامت دهان و دندان کدامند؟

پروبیوتیک هایی که باید به دنبال آنها باشید عبارتند از لاکتوباسیلوس پاراکازی Lactobacillus paracasei، لاکتوباسیلوس پلنتاروم Lactobacillus plantarum، لاکتوباسیلوس رامنوسوس Lactobacillus rhamnosus، استرپتوکوکوس سالیواروس Streptococcus salivarius گونه های K2 و M18.

بهترین پروبیوتیک های خوراکی برای بوی بد دهان کدامند؟

بهترین گونه های پروبیوتیک برای مبارزه با پاتوژن هایی که باعث بوی بد دهان می شوند عبارتند از لاکتوباسیلوس روتری Lactobacillus reuteri، لاکتوباسیلوس سالیواروس L. salivarius، لاکتوباسیلوس پاراکازی L. paracasei، لاکتوباسیلوس ساکی L. sakei، و استرپتوکوکوس سالیواروس کا 12 Streptococcus salivarius K12.

آیا دندانپزشکان پروبیوتیک ها را توصیه می کنند؟

بسیاری از دندانپزشکان، طی مطالعات اولیه پروبیوتیک های خوراکی، نتایج مثبت را در بیماران تشخیص می دهند. و بسیاری از دندانپزشکان پروبیوتیک های خوراکی را به عنوان راهی برای تکمیل یک روتین صحیح مراقبت از دهان و دندان ها توصیه می کنند.

با این حال، برخی از دندانپزشکان هشدار می دهند که، از آنجا که پروبیوتیک ها مکمل های غذایی هستند و تحت استانداردهای مشابه داروها قرار نمی گیرند، ممکن است حصول اطمینان از تهیه یک محصول مؤثر دشوار باشد. اگر تصمیم دارید پروبیوتیک های خوراکی خریداری کنید، به دنبال توصیه های دندانپزشکان باشید، یا یک برند شناخته شده و قابل اعتماد را انتخاب کنید.

اگر دندان از دست رفته دارید، اما ایمپلنت های دندانی معمولی گزینه شدنی برای شما نیستند، مینی ایمپلنت های دندانی ممکن است راه حل خوبی برای شما باشند.

قرار دادن یک جایگزین برای دندان های از دست رفته مهم است، نه صرفاً برای دلایل زیبایی، بلکه همچنین برای سلامت دهان و دندان. بیشتر احتمال دارد که دندانپزشک ایمپلنت ها را نسبت به سایر گزینه های جایگزین دندان ترجیح دهد، زیرا آنها گزینه ای هستند که بیشترین شباهت را به دندان های طبیعی دارند.

اما استخوان فک همه افراد برای دریافت ایمپلنت های سنتی به اندازه کافی قوی نیست. این جایی است که مینی ایمپلنت های دندانی (MDIها) وارد می شوند.

اگر علاقه مند به کسب اطلاعات بیشتر در مورد MDIها هستید، این مقاله آنها را در اختیار شما قرار خواهد داد. به خواندن آن ادامه دهید تا همه چیز راجع به آنها بدانید، از جمله:

  • چه کسی می تواند آنها را داشته باشد.
  • چقدر هزینه دارند.
  • فرایند دریافت آنها چگونه است؟
  • آیا آنها برای شما مناسب هستند؟

امیدواریم که این راهنمای دقیق در زمینه  مینی ایمپلنت های دندانی به شما کمک کند تا در مورد سلامت دهان خود درست تصمیم بگیرید!

مینی ایمپلنت دندانی چیست؟

مینی ایمپلنت های دندان نوع ایمپلنت هستند که اغلب در فک پایین برای تثبیت دندان های جایگزین، اغلب پروتز ها، استفاده می شوند. طراحی آنها دارای دو بخش است- یک پست تیتانیومی با یک توپ روی سر آن. سپس روکش ها به صورت امن روی توپ قرار می گیرند و با یک O- رینگ (حلقه) لاستیکی بیشتر محافظت می شود. مینی ایمپلنت های دندانی می توانند از 8/1 تا 3/3 میلی متر قطر و از 10 تا 15 میلی متر طول داشته باشند.

مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

مقایسه ایمپلنت های کوچک دندانی در برابر ایمپلنت های دندانی معمولی

مینی ایمپلنت های دندانی به علت اندازه و طراحی آنها، با ایمپلنت های معمولی متفاوت هستند. مینی ایمپلنت های دندانی در مقایسه با ایمپلنت های دندانی استاندارد کوچکتر هستند. قطر ایمپلنت های معمولی 4/3 تا 8/5 میلی متر است، در حالی که اکثر مینی ایمپلنت های دندانی کمتر از 3/3 میلی متر قطر دارند.

همچنین، مینی ایمپلنت های دندانی در مقایسه با نوع استاندارد، طراحی ساده تری دارند. در حالی که ایمپلنت های سنتی ها با یک پست طراحی شده اند که اباتمنتی به آن متصل شده است، که سپس روکش به آن متصل می شود، مینی ایمپلنت های دندانی شامل یک پست با یک توپ در یک سمت هستند و یک حلقه لاستیکی که روکش را نگه می دارد.

مینی ایمپلنت های دندانی کمی متفاوت از پسر عموی استاندارد خود هستند.

یکی دیگر از تفاوت های اصلی این دو این است که مینی ایمپلنت های دندانی هنگامی که داخل استخوان قرار می گیرند از سطح لثه بالاتر قرار می گیرند، و ایمپلنت های معمولی زیر لثه قرار می گیرند.

از دندانپزشک بپرسید: تفاوت بین مینی ایمپلنت دندانی و ایمپلنت های طبیعی چیست؟

بزرگترین تفاوت بین ایمپلنت های دندانی کوچک و ایمپلنت های دندانی با اندازه کامل، تا میزان زیادی، روش استفاده از آنها است. ایمپلنت های مینی تمایل دارند که در سناریوهای خاص استفاده شوند که در آنها استخوان فک بیمار جای کافی برای ایمپلنت کامل ندارد یا اگر بیماری خاص دهان و دندان وجود داشته باشد.

یک نکته مهم که هنگام در نظر گرفتن یک مینی ایمپلنت در مقابل ایمپلنت با اندازه کامل باید مورد توجه قرار گیرد: امکان جذب صحیح فشار ناشی از جویدن توسط ایمپلنت- اگر ایمپلنت به اندازه کافی قوی نباشد، می تواند شکست بخورد، مانند مینی ایمپلنت هایی که در محلی قرار می گیرند که فشار بالای جویدن به آنها وارد می شود (به عنوان مثال، عقب دهان).

یک گزینه ایده آل برای دریافت مینی ایمپلنت های دندانی می تواند بیماری باشد که در محلی نیاز به ایمپلنت دارد که فشار زیاد ناشی از جویدن وارد نمی شود، یا برای کسانی که فضای کافی برای ایمپلنت کامل ندارند. در برخی موارد، بیمارانی می بینیم که ترجیح می دهند از مینی ایمپلنت های دندانی برای حمایت از پروتزهای موجود خود استفاده کنند ، یا افرادی که گزینه ایده آل برای جراحی گسترده دهان نیستند.

چه کسی می تواند مینی ایمپلنت دندانی داشته باشد؟

ایمپلنت های معمولی به مقدار مشخصی از استحکام و تراکم استخوان نیاز دارند تا در دراز مدت با موفقیت قرار بگیرند.

مشکل این نوع ایمپلنت ها این است که وقتی یک دندان از دست رفته دارید، استخوان در نتیجه عدم استفاده یا تروما می تواند تحلیل برود و این منجر به باریک شدن تیغه استخوان آلوئولار می شود. ایمپلنت های استاندارد به حداقل 6 میلی متر عرض نیاز دارند تا موفق باشند، اما اگر شما تخریب استخوان را تجربه کرده اید، ممکن است شرایط لازم را نداشته باشید.

از آنجا که ایمپلنت ها در حال حاضر بهترین راه برای جایگزینی این مرواریدهای درخشان هستند، دندانپزشک شما ممکن است توصیه کند که به جای آن مینی ایمپلنت های دندانی را دریافت کنید، که می تواند در یک تیغه استخوانی باریک تر قرار گیرد. با این حال، یک تیغه باریک تنها دلیل نیست که ممکن است دندانپزشک شما مینی ایمپلنت های دندانی را به جای ایمپلنت های معمولی توصیه کند.

ایمپلنت های کوچک می توانند برای موارد زیر استفاده شوند:

  • نگه داشتن اوردنچر، زمانی که قرار دادن ایمپلنت استاندارد ممکن نیست.
  • بازسازی لبخند بیمارانی که آناتومی دهان آنها به صورت محدود امکان قرار دادن پروتز را دارد.
  • جایگزینی دندان در بیمارانی که نمی توانند هزینه ایمپلنت های معمولی را تقبل کنند.
  • جایگزینی دندان برای بیمارانی که تمایلی به انجام جراحی های متداول ایمپلنت های دندانی ندارند.
مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

آیا مینی ایمپلنت دائمی است؟

مینی ایمپلنت دندانی یک گزینه دائمی برای جایگزینی یک دندان از دست رفته است. با این حال، ممکن است آنها به اندازه ایمپلنت های معمولی دوام نداشته باشند. علت این است که تحمل نیروی بایت توسط آنها کمتر است، بنابراین بیشتر احتمال دارد که آنها با استفاده مستمر بشکنند.

سایر عوامل کلی که تعیین خواهند کرد که مینی ایمپلنت دندانی شما چه مدت دوام خواهد داشت، عبارتند از:

  • سیگاری بودن.
  • مراقبت ضعیف از ایمپلنت.
  • سوء مصرف الکل یا مواد مخدر.
  • داشتن پوکی استخوان.

فرایند کاشت مینی ایمپلنت های دندانی

قبل از اینکه بتوان تصمیم گرفت که آیا بیمار می تواند مینی ایمپلنت های دندانی را دریافت کند، و اینکه آیا این فرایند قابل انجام است، باید یک عکس رادیوگرافی پانورامیک با اشعه ایکس و گاهی اوقات یک اسکن CT پرتو مخروطی گرفته شود، بویژه در مواردی که تیغه استخوان فک بیمار فوق العاده باریک باشد.

پس از آنکه مشخص شد که بیمار برای درمان با مینی ایمپلنت های دندانی مناسب است، زمان آن رسیده است که برای این فرایند اقدام شود.

فرایند قرار دادن مینی ایمپلنت های دندانی یک جراحی حداقل تهاجمی محسوب می شود. یک فرایند عادی کاشت مینی ایمپلنت دندانی، که در آن چهار مینی ایمپلنت دندانی در قوس دندانی پایین بیمار قرار می گیرند، معمولاً حدود یک ساعت طول می کشد و یک فرایند ایمپلنت دندانی یک روزه در نظر گرفته می شود. مراحل کلی برای فرایند قرار دادن به شرح زیر هستند:

  • بی حسی تزریق می شود.
  • حفره هایی داخل استخوان، در محل های قرار دادن MDI ها ایجاد می شوند.
  • هر MDI در جای خود پیچ و سفت می شود.
  • پروتز در مقابل MDI ها اندازه گیری می شود تا محل حفره تعیین شود.
  • سپس آنها به لابراتوار ارسال می شوند تا حفره ها برای نصب اوردنچرها ایجاد شوند.

پس از ایجاد اصلاحات لازم روی پروتز مصنوعی در لابراتوار برای قرار گیری روی MDIها، بیمار مجدداً باز می گردد و پروتز خود را دریافت می کند. از نظر تئوری، پس از آن، این ابزار باید برای یک عمر قابل استفاده باشد.

مزایای مینی ایمپلنت های دندانی

دقیقاً مانند هر گزینه درمانی دیگری برای جایگزینی دندان های از دست رفته، مینی ایمپلنت ها جوانب مثبت و منفی خود را دارند. برخی از مزایای آنها عبارتند از:

  • این فرایند شامل جراحی فلپ پیچیده ای نیست.
  • این فرایند کمتر تهاجمی است.
  • پس از فرایند، زمان بهبود کوتاه تری لازم است.
  • قبل از فرایند، پیوند استخوان نیاز نیست.
  • بهبود پس از فرایند آسان تر است.
  • تحلیل استخوان را کند می کند و از فرو ریختن صورت جلوگیری می کند.
  • مقرون به صرفه تر است.

مشکلات مینی ایمپلنت های دندانی

گرچه MDI ها بعد از ایمپلنت های معمولی بهترین گزینه برای جایگزینی دندان ها هستند ، اما هنوز مشکلات خود را دارند. این مشکلات می توانند شامل موارد زیر باشند:

  • شکستگی پیچ در هنگام قرار دادن.
  • شکست پیچ به علت سن، سیگار کشیدن، بهداشت دهان و دندان، ضخامت استخوان، روش قرار دادن و غیره.
  • نیاز به چند ایمپلنت.
  • شواهد علمی محدود در مورد بقا در طولانی مدت.

در مورد هر گونه نگرانی که در مورد عوارض آنها دارید، با دندانپزشک خود صحبت کنید.

مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

هزینه مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی به طور متوسط بین 500 تا 1500 دلار ​​هزینه دارند. این را با هزینه یک ایمپلنت معمولی مقایسه کنید، که بین 1500 تا 6000 دلار است، و می توانید ببینید که چرا مینی ایمپلنت های دندانی علیرغم عوارض احتمالی، قیمت آنها برای بسیاری از بیماران بسیار جذاب است. در صورتی که ایمپلنت های متعددی نیاز باشد، صرفه جویی در هزینه ها می تواند به ده ها هزار دلار برسد.

تجربه بیمار از مینی ایمپلنت های دندانی

“همه چیز راحت است”

این تجربه یکی از بیمارانی است که دو هفته است که مینی ایمپلنت های دندانی خود را دریافت کرده است. او هنوز هم در حال عادت کردن به آنها است و به خوبی در مورد برخی مواردی توضیح می دهد که ممکن است قبل از انجام این فرایند به آنها فکر نکنید. اصولاً، چقدر عجیب و غریب است زمانی که شما چنین تغییر شدیدی را در ظاهر خود تجربه کنید.

او معتقد است که اکنون مجبور نیست از چسب استفاده کند، او می تواند مزه غذا را بهتر درک کند و راحتی او کلاً بیشتر است.

نتیجه گیری

هنگام پر کردن فواصل خالی وسط لبخند خود، خوب است که گزینه های خود را بشناسید و برای برخی از بیماران، ممکن است مینی ایمپلنت های دندانی بهترین گزینه باشند. اگر به دلیل هزینه، فضای موجود یا سلامت استخوان، با جایگزین کردن ایمپلنت های معمولی نمی توانید صاحب دندان های مرواریدی شوید، شما باید آنها را در نظر بگیرید.

داده های چندان زیادی در مورد طول عمر و موفقیت این ایمپلنت ها به اندازه ایمپلنت های معمولی وجود ندارد، اما به طور کلی تصور می شود که اگر بتوانید ایمپلنت های استاندارد را دریافت کنید، قطعاً آنها گزینه بهتری هستند.

با این حال، به احتمال زیاد، اگر دندانپزشک شما موافقت کند که بین مینی ایمپلنت های دندانی و گزینه های دیگر مانند پروتزها، بریج های دندانی، یا عدم قرار دادن جایگزین برای آنها حق انتخاب دارید، مینی ایمپلنت ها بهترین راه هستند.

نگاهی به جدول زیر داشته باشید که خلاصه ای از جوانب مثبت و منفی مینی ایمپلنت های دندانی است، و از دندانپزشک خود بپرسید آیا آنها بهترین گزینه برای شما هستند.

مزایا معایب
ارزان تر از ایمپلنت های استاندارد هنوز هم گران محسوب می شوند
می توانند برای بیمارانی استفاده شوند که تخریب استخوان را تجربه کرده اند راحت تر از ایمپلنت های معمولی می توانند تحت فشار بشکنند
کاهش سرعت تخریب استخوان  
کمک به حفظ ساختار صورت  
بسیار اندک تهاجمی  

پرسش های متداول در مورد مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت دندانی چه مدت دوام می آورد؟

طول عمر مینی ایمپلنت های دندانی به چگونگی مراقبت شما از آنها، سلامت استخوان و سلامت عمومی دهان و دندان های شما بستگی دارد. ایمپلنت های کوچک می توانند در موقعیت های موقت یا دائمی استفاده شوند. با این حال، آنها نسبت به ایمپلنت های معمولی بیشتر مستعد شکسته شدن هستند، که در این صورت باید تعویض شوند.

چقدر طول می کشد تا مینی ایمپلنت های دندانی بهبود یابند؟

بدن هر فرد با بدن فرد دیگر متفاوت است و مدت زمانی که پس از دریافت ایمپلنت های کوچک نیاز دارید تا بهبود پیدا کنید، به تعدادی از عوامل، مانند سلامت عمومی و مشکلات شما در طول فرایند بستگی دارد.

با این وجود، هر گونه تورم ناشی از جراحی باید ظرف مدت 48 ساعت و در 7 روز کاهش یابد، لثه ها باید بیشتر بهبود یابند. با این حال، اگر ایمپلنت های متعدد برای شما کاشته شده باشد، زمان بهبودی ممکن است بیشتر طول بکشد.

تفاوت بین ایمپلنت دندانی و مینی ایمپلنت چیست؟

تفاوت بین ایمپلنت های دندانی و مینی ایمپلنت ها، طراحی، اندازه و شرایط استفاده از آنها است. مینی ایمپلنت ها کوچکتر هستند و معمولاً در بیمارانی استفاده می شوند که دچار تخریب استخوان شده اند.

  • اندازه: مینی ایمپلنت ها کمتر از 3/3 (و معمولاً کمتر از 3) میلی متر قطر دارند، در حالی که قطر یک ایمپلنت معمولی 4/3 تا 8/5 میلی متر است.
  • طراحی: مینی ایمپلنت ها از یک پست با یک توپ کوچک روی آن تشکیل شده اند، جایی که دندان مصنوعی متصل می شود. سپس یک حلقه لاستیکی آن را در جای خود نگه می دارد. یک پروتز معمولی از یک پست با یک اباتمنت متصل به آن تشکیل است. سپس روکش به اباتمنت متصل می شود.
  • شرایط استفاده: مینی ایمپلنت ها عمدتاً برای بیمارانی استفاده می شوند که تحلیل استخوان را تجربه کرده اند و نمی توانند ایمپلنت های معمولی را دریافت کنند.

در این نوشته می خوانید:

آیا شما تاکنون به این موضوع فکر کرده اید که کدام روش برای مسواک زدن دندان ها، بهترین روش است؟ مسواک زدن دندان ها چیزی است که بسیاری از ما تا زمانی که به خاطر می آوریم آن را انجام داده ایم، اما اغلب بدون فکر کردن به روش صحیح انجام آن.

خوب، عالی است که حالا به فکر آن افتاده اید! تمیز نگه داشتن دندان ها بخش بسیار مهمی از حفظ سلامت خوب دهان و دندان است.

آیا شما می دانید که چند بار در روز باید دندان های خود را مسواک بزنید؟ آیا می دانید چگونه دندان های خود را به درستی مسواک بزنید؟

این راهنمای دقیق حاوی همه اطلاعاتی است که شما باید در مورد نحوه تمیز کردن دندان های خود بدانید. ما به برخی از متداول ترین پرسش ها در این زمینه پاسخ می دهیم، از جمله:

  • چه مدت باید دندان ها را مسواک زد؟
  • چند مرتبه باید دندان های خود را مسواک بزنید و چه زمان هایی از روز باید این کار انجام شود؟
  • قبل یا بعد از مسواک زدن باید دندان ها را نخ دندان کشید؟
  • پسبعد از مسواک زدن، باید دهان را آب کشی کرد؟
  • نحوه انتخاب بهترین محصولات برای روتین بهداشتی دهان و دندان
  • اشتباهات مسواک زدن دندان که باید از آنها اجتناب کرد

ممکن است شگفت زده شوید اگر متوجه شوید که شما در تمام این سال ها نمی دانستید که چگونه دندان های خود را کاملاً درست مسواک بزنید، اما ما امیدواریم که این راهنما به شما کمک کند یاد بگیرند که چگونه در منزل دندان های خود را تمیز کنید، تا همیشه بتوانید احساسی مانند بعد از تمیز کردن تخصصی توسط دندانپزشک داشته باشید.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

پرسش های متداول در مورد نحوه درست مسواک زدن دندان ها

آیا می دانستید که فقط 53 درصد از افراد در سراسر دنیا دو مرتبه در روز دندان های خود را مسواک می زنند؟ اگر شما هم اینطور هستید، پس در جای مناسب قرار دارید.

ما قصد داریم با برخی پرسش های خاص شروع کنیم که مردم اغلب در مورد روش صحیح مسواک زدن دندان ها دارند. سپس، دستورالعمل گام به گام و دقیق نحوه مسواک زدن دندان ها را برای شما ارائه خواهیم داد، به دنبال آن برخی نکات دیگر برای سالم نگه داشتن دهان و دندان ها ذکر خواهند شد. البته دندانپزشک هم می تواند بهترین راه برای مسواک زدن دندان ها را به شما توصیه کند.

لطفاً توجه داشته باشید که این راهنما عمدتاً روی مسواک زدن دندان ها برای بزرگسالان تمرکز دارد. گرچه بسیاری از این اطلاعات در مورد کودکان نیز صدق می کنند، اما اگر می خواهید بررسی کنید که چگونه دندان های کودک خود را مسواک بزنید، توصیه می کنیم راهنمای مربوط به سلامت دهان و دندان کودکان را بخوانید.

همچنین توجه داشته باشید که دندانپزشک شما ممکن است با توجه به سلامت دهان شما توصیه هایی اندک متفاوت به شما بدهد. البته، شما همیشه باید آنچه دندانپزشک توصیه می کند را دنبال کنید.

خوب، بیایید نگاهی به برخی از پرسش های متداول در مورد مسواک زدن دندان ها بیندازیم.

چند مرتبه باید دندان ها را مسواک زد؟

شما باید حداقل دو مرتبه در روز دندان های خود را مسواک زد. برخی افراد دوست دارند سه مرتبه در روز یا حتی بیشتر مسواک بزنند. گرچه مسواک زدن بیش از حد دندان ها ممکن است ، اما این احتمالاً بیشتر به دلیل یک تکنیک بد مسواک زدن است تا مسواک زدن خیلی زیاد.

تنها نکته ای که می توان با اطمینان گفت این است که: تنها یک مرتبه مسواک زدن دندان ها در روز برای تمیز نگه داشتن آنها کافی نیست. با وجود این، 30 درصد از آمریکایی ها اعتراف می کنند که تنها یک مرتبه در روز مسواک می زنند. یک مرتبه مسواک زدن در روز زمان کافی برای خوردن و از بین بردن سطح دندان ها را به باکتری ها می دهد، به این معنی که احتمال بروز حفره های دندانی افزایش پیدا می کند.

چه زمانی باید دندان ها را مسواک زد؟

قبل از رفتن به رختخواب، و حداقل یک بار دیگر در طول روز، دندان های خود را مسواک بزنید. برای اکثر مردم، این زمان صبح خواهد بود. خوب است که بیشتر از این مسواک بزنید. به شرطی که بدانید چگونه دندان های خود را درست مسواک بزنید.

مهم است که قبل از خواب دندان های تمیزی داشته باشید، زیرا زمانی که خواب هستید، داخل دهان شما بزاق کمتری برای مبارزه با هر گونه باکتری که باقی می ماند وجود دارد. با این حال، 70 درصد از افرادی که تنها یک مرتبه در روز مسواک می زنند، می گویند این کار را صبح انجام می دهند، نه شب.

شما ممکن است شگفت زده شوید اگر بشنوید که بهترین زمان برای مسواک زدن دندان ها بلافاصله پس از غذا خوردن نیست- به خصوص اگر غذا یا نوشیدنی بسیار اسیدی یا شیرین خورده باشید. علت این است که قند و اسید مینای دندان را ضعیف می کنند، و ممکن است با مسواک زدن دندان های خود به آنها آسیب وارد کنید، زمانی که آنها به تازگی پوشش خود را از دست داده اند. در عوض، بلافاصله بعد از غذا خوردن، دهان خود را با آب بشویید و دندان ها را 30 دقیقه بعد مسواک بزنید.

دندان ها را باید قبل از صبحانه مسواک زد یا بعد از آن؟

شما دندان هایتان را قبل از صبحانه مسواک می زنید یا بعد از آن؟ به نظر می رسد تا زمانی که شما دو بار در روز مسواک می زنید، مهم نیست که شما قبل از صبحانه مسواک می زنید یا بعد از آن.

با این حال، همانطور که در بالا ذکر شد، اگر شما در مورد مسواک زدن پس از صبحانه فکر می کنید، ممکن است لازم باشد بعد از صبحانه خوردن و قبل از مسواک زدن کمی صبر کنید. علت این است که مواد غذایی و نوشیدنی های اسیدی مینای دندان ها را تضعیف می کنند، بنابراین اگر شما خیلی زود مسواک بزنید، ممکن است در نهایت مقداری از این مینای گرانبها را از بین ببرید.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

چه مدت باید دندان ها را مسواک زد؟

دو تا سه دقیقه، زمان توصیه شده برای مسواک زدن دندان ها است. هر زمانی کمتر از این باعث می شود شما وقت کافی برای درست تمیز کردن همه سطوح دندان ها نداشته باشید، اما احتمالاً می توانید بیش از حد مسواک بزنید. مسواک زدن دندان ها برای مدت زمان طولانی تر، لزوماً چیز خوبی نیست، زیرا مسواک زدن زیاد ممکن است باعث آسیب به دندان ها و لثه ها شود.

اما واقعاً مهم است که روی آنچه در طول آن چند دقیقه انجام می دهید تمرکز کنید. یک روتین مسواک زدن برای خود داشته باشید- مانند نمونه ای که در زیر آمده است- و هر روز یک الگوی مشابه را دنبال کنید. اجازه ندهید حواستان پرت شود، در غیر این صورت، ممکن است پنج دقیقه را صرف مسواک زدن تنها چند دندان خواهید بدون آنکه حتی متوجه آن شوید.

اگر این اتفاق برای شما رخ دهد، ممکن است بخواهید به فکر یک مسواک برقی تایمر دار باشید. در این نوع مسواک ها از 40،000 ارتعاش صوتی در هر دقیقه برای زدودن پلاک از روی دندان ها استفاده می شود. بعلاوه معمولاً چند حالت مختلف تمیز کردن دارند، مثلاً یکی از آنها به سفید شدن اضافی دندان ها کمک می کند!

قبل از مسواک زدن باید نخ دندان بکشید یا بعد از آن؟

بر اساس انجمن دندانپزشکی آمریکا ADA، مهم نیست که قبل از مسواک زدن نخ بکشید یا بعد از آن، مهم انجام دادن آن است. در واقع ADA زمان ترجیحی خاصی از روز را مشخص نمی کند.

آنها به سادگی توصیه می کنند که شما زمانی را انتخاب کنید که برای شما نباشد چند دقیقه اضافی صرف نخ دندان کشیدن کنید و برای افراد مختلف زمان های مختلف مناسب است. به عنوان مثال، اگر می دانید قبل از رفتن به رختخواب خیلی خسته خواهید بود، پس سعی کنید آن را صبح یا بعد از ناهار انجام دهید.

در هر صورت، مهم این است که شما به طور منظم نخ دندان کشیدن را انجام دهید. اکثر افراد این کار را انجام نمی دهند.

آیا پس از مسواک زدن دندان ها باید دهان را آبکشی کرد؟

گرچه انجمن دندانپزشکی آمریکا نظر قطعی در مورد این موضوع اعلام نکرده است، مطالعات بین المللی حاکی از این هستند که بهتر است که پس از مسواک زدن، دهان را شستشو ندهید و یا تنها با مقدار اندکی آب شستشو دهید.

مطالعات انجام شده حاکی از این هستند که اگر بعد از مسواک زدن دهان را بشویید، فلوراید موجود در خمیر دندان که برای کمک به مبارزه با پوسیدگی و تقویت دندان ها درون آن وجود دارد را می شویید. تف کنید، اما شستشو ندهید، و فلوراید به مدت طولانی تری روی دندان های شما باقی می ماند.

آیا باید زبان خود را مسواک بزنید؟

تمیز کردن زبان به مبارزه با بوی بد دهان و کاهش باکتری های داخل دهان کمک می کند. شما می توانید تمیز کردن زبان خود را با استفاده از مسواک و یا یک اسکراب زبان به عنوان بخشی از روتین مسواک زدن روزانه خود انجام دهید.

آیا باید لثه ها را بشویید؟

خیر. بخشی که بیشتر در معرض خطر قرار دارد خط لثه است، جایی که لثه ها به دندان ها می رسند. دندان های خود را با زاویه 45 درجه مسواک بزنید، تا خط لثه شما نیز تمیز شود و لثه های شما سالم باقی بمانند.

به منظور حذف هر گونه تارتار که در حال حاضر روی دندان های شما تشکیل شده است، ممکن است لازم باشد برای جرمگیری و پولیش دندان ها (پاکسازی روتین دندانپزشکی) به دندانپزشک مراجعه کنید. در غیر این صورت، خطر ابتلا به بیماری لثه در شما افزایش پیدا خواهد کرد.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

آیا جویدن آدامس به جای مسواک زدن دندان ها مشکلی ندارد؟

جویدن آدامس فاقد قند بعد از غذا می تواند به جلوگیری از بروز حفره های دندانی کمک کند، اما جایگزینی برای مسواک زدن نیست. آدامس جویدن می تواند به جداسازی ذرات غذا و تولید بزاق کمک کند. این اتفاق به طور طبیعی با اسیدهایی مبارزه می کند که می توانند به دندان های شما آسیب وارد کنند.

به خاطر داشته باشید که نوع فاقد قند آنها را انتخاب کنید، در غیر این صورت، شما فقط دندان های خود را با قندی پوشش می دهید که حتی آسیب بیشتری به دندان ها وارد می کند. و از آن علاوه بر- و نه به جای- دو مرتبه مسواک زدن در روز استفاده کنید.

چه اتفاقی می افتد وقتی دندان های خود را مسواک نمی زنید؟

گرچه هر از گاهی فراموش کردن مسواک زدن دندان های خود اتفاق چندان بزرگی نیست، اما اگر شما همچنان انجام این کار را ادامه دهید، با مشکلاتی مانند تشکیل پلاک و تارتار و بوی بد دهان مواجه خواهید شد.

و پس از آن، این مشکلات می توانند باعث پوسیدگی دندان ها، از دست رفتن دندان ها و بروز بیماری لثه شوند! بنابراین، دندان های خود را مسواک بزنید.

آیا می توان دندان ها را خیلی زیاد مسواک زد؟

درست مثل هر چیز دیگری، مسواک زدن بیش از حد الزاماً چیز خوبی نیست. اگر دندان های خود را بیش از حد مسواک بزنید، ممکن است باعث فرسایش مینای دندان های خود شوید. این اتفاق، به نوبه خود، می تواند باعث حساسیت دندان های شما شود، و در واقع می تواند باعث شود دندان های شما زردتر به نظر برسند، زیرا عاج زرد رنگ زیر مینای دندان قابل مشاهده تر خواهد شد. در برخی موارد، مسواک زدن بیش از حد می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها نیز شود.

آیا می توان دندان ها را با جوش شیرین مسواک زد؟

درست کردن خمیر از جوش شیرین و آب، و سپس اضافه کردن نوعی روغن برای طعم و مقداری نمک، و یا افزودن اندکی جوش شیرین به خمیر دندان روشی است که به این شهرت گسترده رسیده است که به طور طبیعی باعث سفید شدن دندان ها می شود.

نحوه مسواک زدن صحیح دندان ها: راهنمای گام به گام

ما ثابت کرده ایم که شما باید حداقل روزی دو مرتبه، یکی از آن زمان ها قبل از رفتن به رختخواب باشد، هر بار به مدت دو تا سه دقیقه مسواک بزنید. در اینجا کاری که باید طی آن چند دقیقه مسواک زدن انجام دهید را توضیح می دهیم:

از مقدار صحیح خمیر دندان فلورایده استفاده کنید.

از یک مسواک دارای فرچه نرم استفاده کنید که به راحتی داخل دهان شما قرار بگیرد، بنابراین می توانید به هر جایی که نیاز به مسواک زدن دارد، دسترسی پیدا کنید.

نیاز نیست خمیر دندان مانند چیزی که در بسیاری از تبلیغات خمیر دندان می بینید، کاملاً روی مسواک را بپوشاند. برای همه افراد بالای سه سال به اندازه یک نخود خمیر دندان کافی است. اینها مقادیر خمیر دندان توصیه شده توسط ADA با توجه به گروه سنی هستند:

سن مقداری که باید مصرف کرد
کودکان زیر 3 سال یک لای نازک (به اندازه یک دانه برنج)
کودکان 3 تا 6 سال به اندازه یک نخود
کودکان بالای 6 سال و بزرگسالان به اندازه یک نخود

گرچه ADA اخیراً بهترین غلظت فلوراید در خمیر دندان مناسب هر گروه را مشخص نکرده است، اما به صورت بین المللی توصیه می شود که 1000ppm  از آن تا سن 6 سالگی و 350/1 -500/1ppm  پس از آن استفاده شود.

مسواک را در زاویه 45 درجه قرار دهید.

هنگام مسواک زدن طرفین دندان های خود، مسواک خود را 45 درجه کج کنید تا فرچه ها بتوانند به داخل شکاف های کوچک بین دندان ها و لثه ها قرار گیرند. اگر در این پاکت ها پلاک ایجاد شود، می تواند منجر به بروز بیماری لثه شود.

دندان ها را به آرامی با حرکات دایره ای کوچک مسواک بزنید.

بسیاری از افراد دندان های خود را با حرکات سایشی رو به عقب و جلو مسواک می زنند، اما در واقع حرکات دایره ای کوچک روش صحیح مسواک زدن دندان ها هستند، زیرا آنها مؤثرتر هستند و کمتر آسیب وارد می کنند.

همچنین نه نیاز است فشار زیاد وارد کنید و نه خیلی محکم ساییدن مسواک روی دندان ها. فشار ملایم برای شل شدن پلاک ها کافی است، و اگر خیلی محکم مسواک بزنید، ممکن است باعث خونریزی لثه های خود شوید. بسیاری از مسواک های الکتریکی دارای سنسور فشار هستند که اگر دندان های خود را خیلی با شدت مسواک بزنید به شما هشدار می دهند.

همه سطوح همه دندان ها را بشویید.

ترتیب مسواک زدن دندان ها مهم نیست، اما هر بار انجام دادن آن به یک شکل مشابه می تواند کمک کند تا اطمینان حاصل شود که شما هیچ سطحی را مسواک نزده رها نکرده اید. این یک نمونه از نحوه مسواک زدن دندان ها است.

  • در عقب دهان، بالا سمت چپ یا بالا سمت راست شروع کنید.
  • کار خود را به سمت سطح بیرونی هر دندان ادامه دهید، هر یک از آنها را با حرکات دایره ای کوچک به مدت چند ثانیه مسواک بزنید.
  • مسواک خود را به سمت سطح داخلی بچرخانید و دوباره به سمت بالا بروید.
  • سطح جونده دندان های مولر فک بالا و سطح پشتی دندان های عقب خود را مسواک بزنید.
  • مسواک خود را به صورت عمودی بچرخانید و برای چند بار مسواک زدن پشت دندان های جلو از یک حرکت رو به پایین استفاده کنید.
  • این روند را برای دندان های فک پایین تکرار کنید.
  • پس از تمیز کردن دندان ها، چند بار مسواک یا زبان پاک کن را روی زبان خود بکشید.

روش دیگر این است که دهان خود را به چهار قسمت تقسیم کنید و برای هر یک 30 ثانیه وقت صرف کنید، و سطوح داخلی، بیرونی و جونده را همانطور که پیش می روید مسواک بزنید.

تف کنید اما دهان را نشویید.

به یاد داشته باشید، اگر بعد از مسواک زدن دندان ها، دهان خود را با آب یا دهانشویه بشویید، مواد تشکیل دهنده خمیر دندان شما رقیق شده یا شسته می شود. اگر می خواهید دهانشویه استفاده کنید، پس از مسواک زدن مدتی صبر کنید یا از آن در زمان های دیگری استفاده کنید که مسواک زدن امکان پذیر نیست.

روزی یک مرتبه بین دندان ها را تمیز

نیاز نیست هر بار که دندان های خود را مسواک می زنید این کار را انجام دهید، اما تمیز کردن روزانه بین دندان ها به دور نگهداشتن پلاک کمک خواهد کرد. شما می توانید از نخ دندان رشته ای، مسواک های بین دندانی یا یک واتر فلاسر استفاده کنید.

ملاحظات دیگر

چگونه دندان های خود را با بریس بشویید؟

هنگام مسواک زدن دندان های خود در حالی که بریس روی آنها قرار دارد، باید همان تکنیکی را دنبال کنید که بدون بریس ها استفاده می کردید، با چند مرحله اضافی. علاوه بر مراحل ذکر شده در بالا، شما باید مسواک را روی براکت ها قرار دهید و زاویه دهید، و به صورت دوایر کوچک مثل همیشه مسواک بزنید. سپس، در حالی که مسواک هنوز روی براکت قرار دارد، آن را رو به بالا زاویه دهید و همین کار را انجام دهید.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

چگونه دندان های خود را بدون مسواک بشویید؟

اجازه دهید صریح صحبت کنیم، شما باید قطعاً از یک مسواک استفاده کنید تا دندان های خود را به درستی بشویید. با این حال، اکثر ما تجربه سپری کردن شب دور از خانه و فراموش کردن مسواک را داشته ایم. هنگامی که این وضعیت ناگزیر برای شما اتفاق می افتد، شما می توانید یک تکه دستمال کاغذی مرطوب را دور انگشت خود بپیچید، مقداری خمیر دندان روی آن قرار دهید و از همان حرکات مسواک زدن استفاده کنید که با مسواک خود استفاده می کردید.

از دندانپزشک بپرسید: چگونه دندان های کودک نو پای خود را مسواک بزنم؟

یکی از مهمترین کارهایی که می توانید برای سلامت دندان های فرزند خود انجام دهید، مسواک زدن روزانه دندان ها است. هرگز قدرت این عمل ساده و دو دقیقه ای را برای تلاش های بهداشت دهان و دندان دست کم نگیرید. سلامت دهان و دندان با تعهد به مسواک زدن منظم دندان ها شروع می شود. انجمن دندانپزشکی آمریکا موارد زیر را توصیه می کند.

  • با یک مسواک نرم دو مرتبه در طول روز مسواک بزنید. اندازه و شکل مسواک باید مناسب دهان کودک شما باشد و به شما اجازه بدهد تا بتوانید به راحتی به همه مناطق دسترسی پیدا کنید. محبوبیت مسواک های نرم سیلیکونی رو به افزایش است.
  • از مقدار صحیح خمیر دندان استفاده کنید: به اندازه یک دانه برنج برای کودکان خردسال؛ و به اندازه یک نخود برای کودکان نوپا.
  • هر سه یا چهار ماه مسواک را تعویض کنید. یک مسواک فرسوده ابزار خوبی برای تمیز کردن دندان ها نیست.
  • برچسب را بررسی کنید. قبل از خرید، اطمینان حاصل کنید فلوراید خمیر دندانی که می خرید مورد تأیید ADA باشد.
  • تا 11 سالگی، هنگامی که کودکان دندان های خود را مسواک می زنند، والدین باید روی آنها نظارت داشته باشند.

انتخاب محصولات مناسب برای مسواک زدن دندان ها

حالا که می دانید چگونه دندان های خود را مسواک بزنید، ممکن است به این فکر کنید که کدام محصول برای استفاده بهتر است. در اینجا برخی از چیزهایی که باید در نظر بگیرید را ذکر کرده ایم.

مسواک

ممکن است فکر کنید که به شدت ساییدن یک مسواک سخت به زدودن پلاک بیشتری کمک خواهد کرد. اما در حقیقت، این روش مناسبی برای مسواک زدن نیست، و می تواند به دندان ها و لثه های شما آسیب برساند. فرچه نرم یا متوسط ​​نیز این کار را به همین خوبی انجام می دهد. مسواکی با سر کوچک انتخاب کنید که اجازه دهد به راحتی به پشت دندان های خود دسترسی پیدا کنید. یک مسواک برقی ممکن است به شما کمک کند دندان های خود را به طور مؤثر تری مسواک بزنید.

شما باید هر سه ماه مسواک خود را عوض کنید یا هر سه ماه برسد، یا زودتر اگر متوجه شدید که فرچه ها در حال خراب شدن هستند (این می تواند نشانه ای باشد که شما بیش از حد محکم مسواک می زنید). استفاده از یک مسواک قدیمی، فرسوده می تواند به مینای دندان شما آسیب برساند.

خمیر دندان

استفاده از یک خمیر دندان حاوی فلوراید (حداقل 1000 ppm برای بزرگسالان و کودکان) در مبارزه با پوسیدگی به شما کمک می کند. نام تجاری و عطر و طعمی را انتخاب کنید که از آن لذت ببرید، زیرا باعث می شود بیشتر احتمال داشته باشد که به طور منظم مسواک بزنید. خمیر دندان های طبیعی با و بدون فلوراید برای خرید در دسترس هستند.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

نخ دندان

مسواک زدن دندان ها تنها سه سطح از پنج سطح را پاک می کند، بنابراین مهم است که بین آنها نیز تمیز شود. اگر استفاده از نخ دندان های سنتی را دوست ندارید، یا اگر بریس دارید، یک واتر فلاسر می تواند کار را بسیار ساده تر کند.

دهانشویه

دهانشویه فقط بوی دهان شما را تازه نمی کند؛ دهانشویه ای را انتخاب کنید که حاوی فلوراید باشد و برای جلوگیری از پوسیدگی دندان نیز عمل کند. با این حال، مشخص نیست که آیا شما باید بلافاصله بعد از مسواک زدن از آن استفاده کنید، زیرا فلوراید باقی مانده از خمیر دندان را جدا می کند. این در مورد دهانشویه های فلورایده نیز صدق می کند.

افشای قرص پلاک

اگر می خواهید ببینید که آیا شما مسواک زدن را به خوبی انجام می دهید یا خیر، از قرص های افشای پلاک استفاده کنید. این قرص های جویدنی هر گونه پلاک داخل دهان را رنگ می کنند، بنابراین بوضوح می توانید ببینید پس از مسواک چه چیزی به جا گذاشته اید. سپس، می توانید روی بهبود نحوه مسواک زدن دندان های خود کار کنید.

راه های دیگر مراقبت از دندان ها

زمانی که نوبت به حفظ خوب سلامت دهان و دندان می رسد، دانستن نحوه تمیز کردن درست دندان ها تنها بخشی از تصویر است. در اینجا به بیان برخی از چیزهای دیگر می پردازیم که شما می توانید انجام دهید تا مطمئن شوید که تلاش های جدید شما برای مسواک زدن دندان ها به هدر نمی روند.

مراقب آنچه می خورید باشید

شما می دانید که خوردن قند برای دندان های شما بد است، اما خیلی بیشتر از چیزی که تصورش را بکنید. غذاها و نوشیدنی های اسیدی مانند سرکه، ترشی، آبمیوه، شراب و نوشیدنی های گاز دار می توانند به همان اندازه آسیب رسان باشند. بعلاوه، بسیاری از میان وعده های ‘سالم’ مانند میوه های خشک و ماست ها، حاوی قند بیشتر از چیزی هستند که شما ممکن است درک کنید.

اگر شما به جای محدود کردن این خوراکی های مضر پیوسته در طول روز از آنها به عنوان میان وعده بخورید، این آسیب افزایش می یابد. ناخنک زدن به این معنی است که دندان های شما از دست شکر و اسید که مینای دندان را از بین می برند، استراحت ندارند.

این امر نه تنها منجر به بالاتر رفتن خطر پوسیدگی دندان می شود؛ بلکه دندان های شما به دلیل نازک شدن مینای آنها ممکن است زرد یا حساس شوند.

به طور منظم برای چکاپ به دندانپزشک مراجعه کنید.

حتی اگر می دانید که چگونه دندان های خود را درست مسواک بزنید، و هر روز یک روتین بهداشتی خوب دهان و دندان را دنبال کنید، هنوز هم ممکن است مشکلات دندانی اتفاق بیفتند. چکاپ های منظم اجازه می دهند تا دندانپزشک شما این مشکلات را در مراحل اولیه کشف کنند و به این معنی است که درمان باید کم تهاجم تر (و کم هزینه تر) از زمانی باشد که شما مشکل را رها کنید تا گسترش پیدا کند.

دندانپزشک شما همچنین بهترین راه را برای مسواک زدن دندان ها و مراقبت از سلامت کلی دهان به شما توصیه می کند ، بنابراین وسوسه نشوید و این چکاپ ها را از دست ندهید!

نتیجه گیری

ما امیدواریم که این دستورالعمل های بهداشت دهانی برای شما مفید بوده باشند و اکنون بدانید که چگونه دندان های خود را به درستی مسواک بزنید. شاید حتی برخی از کارهایی که شما انجام می داده اید اشتباه بوده اند، برجسته شده باشند؟

به یاد داشته باشید، تمیز و سالم نگه داشتن دندان ها شامل انجام کارهای زیر است:

  • مسواک زدن حداقل دو بار در روز، هر بار به مدت دو دقیقه
  • استفاده از مسواک نرم و خمیر دندان فلورایده
  • نشستن دهان پس از مسواک زدن (حتی با دهانشویه)
  • عدم مسواک زدن دندان ها بلافاصله بعد از خوردن غذاها و نوشیدنی های اسیدی یا شیرین
  • اجتناب از خوردن غذاها و نوشیدنی های شیرین و اسیدی به عنوان میان وعده
  • نخ دندان کشیدن روزانه
  • مراجعه منظم به دندانپزشک

اگر هنوز در مورد چگونگی تمیز کردن صحیح دندان های خود مطمئن نیستید یا در صورت داشتن هر گونه نگرانی دیگری، با دندانپزشک خود صحبت کنید.

نمونه های درمانی پیوند لثه



ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت‌های دندانی ابزارهای مکانیکی هستند که برای جایگزینی هر یک از دندان‌های از دست رفته طراحی شده‌اند. ایمپلنت‌ها به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان عمل می‌کنند که روی سر هر یک از آنها دندان مصنوعی (روکش دندان، بریج، یا دنچر ) قرار می‌گیرد.

انواع ایمپلنتهای دندانی

ایمپلنت‌های دندانی داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان Endosseous root-form

این نوع ایمپلنت از رایج‌ترین ایمپلنت‌های دندانی هستند. Endosseous یا داخل استخوانی به این حقیقت اشاره دارد که ایمپلنت درون استخوان قرار می‌گیرد. root form یا شبیه ریشه‌ی دندان نیز حاکی از آن است که شکل ایمپلنت چیزی مشابه ریشه‍ی دندان‌های طبیعی تک ریشه است.

ایمپلنت‌های دندانی با قابلیت جوش خوردن با استخوان Osseointegrated

اصطلاح Osseointegrated به این حقیقت اشاره دارد که ارتباط مستقیمی بین سطح ایمپلنتها و بافت زنده‌ی استخوان وجود دارد. عملا تمامی ایمپلنت‌های داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند.

اجزاء تشکیل دهنده‌ی ایمپلنت

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

1.     فیکسچر Fixture

فیکسچر به بخشی از ایمپلنتها گفته می‌شود که درون استخوان فک قرار می‌گیرد و با آن جوش می‌خورد. در واقع زیر خط لثه قرار می‌گیرد و از نظر عملی معادل ریشه‌ی مصنوعی دندان محسوب می‌شود.

الف) ساختار فیکسچر

فیکسچرهای ایمپلنت‌هایی که قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند از جنس فلز تیتانیوم هستند. این فلز ممکن است خالص (بیش از 5/99 % فلز خالص) یا از جنس آلیاژ (ترکیب تیتانیوم و آلومینیوم و وندیوم، تا استحکام آن افزایش یابد و در برابر شکست مقاوم شود) باشد.

فیکسچر ممکن است سوراخ دار یا توپر، استوانه‌ای یا پیچ مانند باشد.

ب) سطوح خاص فیکسچر

سطح فلزی بخش فیکسچر ایمپلنتها ممکن است صاف و صیقلی باشد یا اینکه برخی تولیدکنندگان این سطح را به صورت زبر، ماشینی یا ناهموار و دارای بافت تولید می‌کنند تا در سطح میکروسکوپی زبر باشد.

این کار موجب می‌شود کل سطح خارجی فیکسچر افزایش یابد، در نتیجه میزان پیوند استخوان با ایمپلنتها افزایش می‌یابد.

ج) روکش‌های خاص فیکسچر

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

گاهی اوقات سطح فیکسچر پوشیده از مواد خاصی است که قابلیت تولید استخوان را دارند، از جمله هیدروکسی آپاتیت. برخی تولیدکنندگان احساس می‌کنند که این به تسریع روند پیوند (جوش خوردن) فیکسچر با استخوان کمک می‌کند.

2.     پیچ هیلینگ/ روکش

این قطعه در یک جراحی دو مرحله‌ای در جای خود قرار می‌گیرد؛ این پیچ حفره‌ی اباتمنت را پوشش می‌دهد و توسط بافت / مخاط لثه پوشانده می‌شود و درون ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد.

3.     اباتمنت

بخش اباتمنت ایمپلنت دندانی، بخشی است که در بالای خط لثه قرار می‌گیرد. این بخش سایر اجزاء دندان (روکش، بریج و دنچر) که روی آن قرار می‌گیرند را حمایت می‌کند و امنیت لازم را برای آنها فراهم می‌آورد. این قطعه در یک جراحی یک مرحله‌ای یا پس از برداشتن پوشش ایمپلنت روی آن قرار می‌گیرد. اغلب این بخش به لثه / بافت لثه‌ای می‌چسبد و می‌تواند اندازه و رنگ‌های مختلفی داشته باشد.

عموما تا پس از پایان روند جوش خوردن ایمپلنت با دندان، اباتمنت به فیکسچر دندان افزوده نمی‌شود (روی آن پیچ نمی‌شود).

اباتمنت در انواع مختلف وجود دارند: موقت؛ پیش ساخته (صاف، زاویه دار)؛ دست ساز (زیرکونیا، تیتانیوم، سایر فلزها)؛ و اباتمنت‌هایی که برای اتصال به اوردنچر استفاده می‌شوند.

پس از برداشتن اباتمنت، متخصص کاشت ایمپلنت از سطح بافت لثه قالبی تهیه می‌نماید. بسته به شرایط بالینی بیمار، از انواع قالب‌ها در اندازه‌های مختلف و در انواع متفاوت تری باز (open-tray) و تری بسته (closed-tray) استفاده می‌شود.

4.     پیچ اباتمنت

این قطعه کمک می‌کند اباتمنت به فیکسچر ایمپلنت متصل باقی بماند؛ اکثر اوردنچرها دارای پیچی هستند که به خود آنها متصل است.

5.     پروتز دندانی

پروتز دندانی به دندان مصنوعی (روکش، بریج، دنچر) گفته می‌شود که ایمپلنت آن را حمایت می‌کند و نگه می‌دارد.

بسته به طرح آن، ممکن است با چسب یا با پیچ شدن (مانند روکش یا بریج) در جای خود قرار گیرد یا اینکه مانند گیره با صدای کلیک در جای خود فرو رود (مانند دنچر).

چه کسانی بهترین گزینه‌ها برای ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

به محضی که دندانپزشک تصمیم بگیرد که ایمپنت بهترین گزینه‌ی درمان برای شخص است، باید ویژگی‌های فرد مورد بررسی قرار گیرند که آیا شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت را دارد.

عواملی که باید مورد بررسی قرار گیرند عبارتند از:

  1. سلامت عمومی بیمار و شرایط پزشکی که ممکن است کاشت ایمپلنت را با مشکل مواجه سازد.

حمله‌ی قلبی یا مغزی که اخیرا رخ داده است، جراحی دریچه‌ی مصنوعی قلب، کاهش عملکرد سیستم ایمنی بدن، مشکلاتی از قبیل خونریزی یا انعقاد خون، درمان فعال غدد بد خیم، سوء مصرف مواد مخدر و بیماری‌های ذهنی.

داروهایی که بیمار استفاده می‌کند، مخصوصا داروهای درمان سرطان که مانع انعقاد خون می‌شوند، می‌توانند روی نتایج جراحی ایمپلنت تاثیر سوء داشته باشند.

  1. عادات بیمار که ممکن است در روند درمان کاشت ایمپلنت اختلال ایجاد کنند.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

کاشت ایمپلنتهای دندانی در افراد سیگاری در دراز مدت کمتر با موفقیت مواجه می‌شود. به نظر، کشیدن سیگار موجب کاهش تراکم و کیفیت استخوان می‌شود و روند بهبود زخم را با مشکل مواجه می‌سازد. البته به این معنا نیست که افراد سیگاری به هیچ عنوان نباید تحت درمان کاشت ایمپلنت قرار گیرند بلکه باید به این نکته توجه کنند، در صورتی که این عادت خود را ترک نکنند احتمال شکست درمان ایمپلنت آنها افزایش خواهد یافت.

دندان قروچه یا فشردن دندان‌ها روی یکدیگر یکی دیگر از عاداتی است موفقیت درمان کاشت ایمپلنتها را به خطر خواهد انداخت. این عمل فشار زیادی به سطح اتصال استخوان فک و ایمپلنت وارد می‌کند و این بار بیومکانیکی می‌تواند موجب شکسته شدن ایمپلنتهای دندان شود. برای پیشگیری از این اتفاق، بیمار باید پیش از آغاز درمان به فکر راهکاری برای کنترل این عادت باشد، از جمله استفاده از محافظ دندان.

عدم رعایت بهداشت بیشترین تاثیر روی نتایج درمان ایمپلنتها را دارد. بهداشت نامناسب دهان و دندان احتمال بروز عفونت و بیماری‌هایی همچون پری ایمپلنتیت را افزایش خواهد داد.

  1. تراکم و حجم استخوان فک در محل قرار گیری ایمپلنت.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

متخصص کاشت ایمپلنت، پیش از کاشت ایمپلنتها در استخوان فک باید تراکم استخوان را بسنجد تا اطمینان حاصل نماید که استخوان به میزان کافی استحکام دارد که ایمپلنت را درون خود حفظ کند.

  1. شرایط سنی بیمار.

یکی از قوانین کلی برای کاشت ایمپلنتهای دندانی این است که این جراحی باید تا سن 18 تا 19 سالگی به تعویق بیافتد زیرا تا آن زمان استخوان فک در حال رشد است. از طرف دیگر، سن بالای بیمار ممکن است پوکی استخوان را به همراه داشته باشد و نیاز باشد پیش از جراحی، استخوان فک تقویت شود یا پیوند استخوان صورت گیرد.

کاشت ایمپلنت‌ دندانی چیزی بیشتر از چسباندن چند دندان مصنوعی درون دهان ، یا قرار دادن چیزی شبیه محافظ دندان در دهان است. این فرایند مانند انواع جراحی‌های جزئی دیگر است. اگر با دنیای دندانپزشکی آشنایی نداشته باشید (درست شبیه بسیاری افراد دیگر)، ممکن است به طور کامل درک نکنید که فرایند کاشت ایمپلنت دندانی چگونه است.

اساسا، نکته‌ی جراحی ایمپلنت دندانی این است که دندان‌های از دست رفته یا آسیب دیده با دندان‌ها و ریشه‌های مصنوعی تعویض می‌شوند. ایمپلنت‌های دندانی می‌توانند جایگزین‌های بسیار راحت‌تری نسبت به دنچرهای کامل سنتی باشند.

چه کسانی گزینه‌های مناسبی برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

بهترین افراد برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی کسانی هستند که دارای ویژگی‌های زیر هستند:

  • از دست دادن یک یا چند دندان
  • دندان آسیب دیده
  • رعایت بهداشت دهان و دندان به خوبی
  • وجود استخوان کافی در فک برای حمایت و نگه داشتن ایمپلنت درون خود
  • سلامت عمومی بدن

اینها همگی نکاتی هستند که می‌توانید راجع به آنها با متخصص کاشت ایمپلنت دندانی خود گفتگو نمایید تا ببینید آیا شما گزینه‌ی مناسبی برای کاشت ایمپلنت دندانی هستید یا خیر.

مراحل کاشت ایمپلنت دندانی

این نوع جراحی به گونه‌ای نیست که شما بدون یک یا چند دندان وارد اتاق عمل شوید و با دندان‌های سفید جدید بیرون بیایید. این نوع جراحی نیاز به مراقبت‌های سرپایی دارد و طی چند مرحله انجام می‌شود.

مشاوره‌ی اولیه

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

اولین کاری که باید انجام دهید مراجعه به متخصص کاشت ایمپلنت‌ دندانی است تا تحت مشاوره‌ی اولیه قرار گیرید. طی این جلسه، دندانپزشک با دقت دندان‌ها را معاینه می‌کند، با استفاده از اشعه‌ی ایکس تصویر رادیوگرافی تهیه می‌کند و از دندان‌ها قالب تهیه می‌نماید.

پس از آن، دندانپزشک با شما در خصوص طرح درمان پیشنهادی، مراحل درمان، برنامه‌ی زمانی هر مرحله و کارهایی که باید طی ریکاوری انجام شوند صحبت خواهد کرد. بعلاوه در مورد نیاز شما به پیوند استخوان نیز بحث خواهد کرد.

طی این مشاوره، باید برای انجام نخستین مرحله برنامه‌ریزی کنید.

کشیدن دندان و پیوند استخوان

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

چنانچه دندان خراب یا آسیب دیده هنوز در دهان است، دندانپزشک باید ابتدا آن را بکشد. این مرحله نیاز به بی حسی موضعی دارد و فرایندی مجزا محسوب می‌شود.

پس از آن، ممکن است به پیوند استخوان نیاز داشته باشید، به این معنا که جراح اندکی استخوان از جای دیگری از بدن برمی‌دارد (عموما از چانه یا لگن) و طی جراحی آن را درون استخوان فک قرار می‌دهد. این مرحله تنها در صورتی نیاز خواهد بود که استخوان فک از تراکم کافی برخوردار نباشد تا ایمپلنت را حمایت کند و آن را درون خود نگه دارد.

در صورتی که پیوند استخوان داشته باشید، ممکن است 4 تا 12 ماه طول بکشد تا استخوان فک آمادگی لازم جهت پذیرفتن نخستین ایمپلنت را داشته باشد. طی این زمان استخوان به طور کامل بهبود خواهد یافت.

کاشت ایمپلنت دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

پس از مدتی که استخوان فک بهبود یافت (پس از جراحی پیوند استخوان)، متخصص کاشت ایمپلنت دندان، ایمپلنت‌های دندانی را درون استخوان فک قرار خواهد داد. ایمپلنت‌ها پیچ‌های فلزی هستند که درون استخوان قرار می‌گیرند و به عنوان لنگر یا تکیه گاه برای تمام دندان‌های مصنوعی عمل می‌کنند. در واقع، ایمپلنت به درون استخوان پیچ می‌شود تا از حداکثر استحکام لازم برخوردار باشد. این فرایند معمولا 1 تا 2 ساعت طول می‌کشد و تمام این مدت شما بیهوش خواهید بود.

پس از آن، یک دوره‌ی بهبود دیگر- تحت عنوان استئواینتگریشن (جوش خوردن ایمپلنت با استخوان پیرامون آن)- باید صبر کنید که حداقل چند ماه، حداکثر 5 ماه برای فک پایین و 7 ماه برای فک بالا طول می‌کشد.

قرار دادن healing Collar و/ یا روکش موقت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

پس از جوش خوردن ایمپلنت با استخوان فک، شما برای مرحله‌ی بعد آماده خواهید بود، که عبارت است از دریافت healing Collar و یا احتمالا روکش موقت.

دندانپزشک healing Collar (که healing cap نیز نامیده می‌شود) روی سر ایمپلنت قرار خواهد داد- این قطعه به هدایت بافت لثه کمک می‌کند تا در مسیر درست بهبود یابد. این قطعه، تکه‌ی فلزی گردی است که لثه را از ایمپلنت دور نگه می‌دارد. این روکش موقت به مدت 10 تا 14 هفته در جای خود باقی خواهد ماند.

پس از این زمان، که باید بافت لثه‌ی شما بهبود یافته باشد، دندانپزشک آن را برخواهد داشت و به سراغ مرحله‌ی بعد خواهد رفت.

قرار دادن اباتمنت

پس از بهبود کامل، جراح اباتمنت را به ایمپلنت متصل می‌سازد. اباتمنت قطعه‌ای است که به درون ایمپلنت پیچ می‌شود و روکش دندان را حمایت می‌نماید. سپس، پس از بهبود بافت نرم، دندانپزشک برای هر دندان جایگزین، از دندان و استخوان فک شما قالبی تهیه خواهد کرد. سپس روکش موقت روی ایمپلنت قرار می‌گیرد تا در این حین بافت لثه بهبود یافته و مانند لثه‌‌ی اطراف دندان طبیعی به دور دندان مصنوعی شکل بگیرد. روکش‌های موقت به مدت 4 تا  6 هفته در محل خود باقی خواهند ماند. طی این زمان، روکش‌های دائمی دندان آماده خواهند شد. در جلسه‌ی بعد، دندان‌های مصنوعی (روکش‌های دندانی) بالاخره روی اباتمنت قرار خواهند گرفت.

قرار دادن روکش دائم

اکنون نوبت به مرحله‌ی نهایی این فرایند- قرار دادن روکش‌های دائمی- رسیده است. روکش‌های دندان، اجزاء دندان مانندی هستند که یا به درون اباتمنت پیچ می‌شوند یا با سمان دندانپزشکی در جای خود ثابت می‌شوند. گزینه‌ی دوم اصولا بهتر و طبیعی‌تر به نظر می‌رسد زیرا هیچ سوراخی به جای پیچ باقی نمی‌ماند که ممکن باشد از زوایای خاصی قابل مشاهده باشد.

انواع روکش‌های دندانی

به طور کلی، دو نوع روکش وجود دارد که دندانپزشک می‌تواند از بین آنها انتخاب نماید:

روکش‌های متحرک

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

دندان‌های مصنوعی متحرک از مواد پلاستیکی سفید و صورتی ساخته شده‌اند تا مانند دندان و بافت لثه‌ی اطراف آن کاملا طبیعی به نظر برسند. معمولا روی یک چارچوب فلزی سوار می‌شود، که با صدا به درون اباتمنت فرو می‌رود. به این معنا که می‌توان برای پاکسازی روزانه آن را برداشت.

روکش‌های ثابت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

در روکش‌های ثابت، دندان مصنوعی یا به درون اباتمنت پیچ می‌شود یا با سمان به آن متصل می‌شود و به طور دائم در جای خود باقی می‌ماند. شما قادر نخواهید بود برای پاکسازی روکش ثابت را بردارید. اکثر اوقات، این نوع روکش محکم‌تر و با ثبات‌تر از روکش‌های متحرک خواهد بود.

تمام این روند ممکن است چند ماه طول بکشد، که بیشتر این زمان صرف انتظار برای بهبود دهان خواهد بود.

“عفونت ایمپلنت دندان” موضوعی نیست که برای آب کردن یخ جمع از آن استفاده کنید، اما داشتن اطلاعات مربوط به آن مهم است. شایع‌ترین مشکل مربوط به ایمپلنت‌ دندان نوعی عفونت است. خاص‌ترین نوع عفونت که در اطراف ایمپلنت دندانی مشاهده می‌شود “پری ایمپلنتیت” نامیده می‌شود. پری ایمپلنتت دندان نوعی بیماری لثه است که می‌تواند منجر به تحلیل استخوان و شکست ایمپلنت شود.

عفونت‌ها عموما در نتیجه‌ی باکتری بوجود می‌آیند، که درست پس از جراحی یا حتی یک سال پس از آن در اطراف ایمپلنت دندان گسترش می‌یابد.

علل و علائم عفونت اطراف ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

عفونت ایمپلنت دندانی علائم و نشانه‌هایی دارد که در صورت بروز می‌توانید از پیشرفت آن پیشگیری نمایید. این علائم عبارتند از:

  • خونریزی مداوم طی 24 ساعت نخست پس از جراحی
  • وجود و تداوم تب که پس از روز اول پس از جراحی بدتر هم می‌شود
  • درد ضربان دار که به دارو و مسکن پاسخ نمی‌دهد
  • تورم شدید

در صورتی که در ایمپلنت دندان خود متوجه هر یک از این علائم و نشانه‌ها شدید، فورا با دندانپزشک خود تماس بگیرید و برای مراجعه وقت بگیرید. هر چه زودتر برای مبارزه با این عفونت اقدام کنید، نتایج بهتری خواهید دید.

درمان عفونت اطراف ایمپلنت دندان

در صورت مشاهده‌ی هر یک از این علائم، مشورت با دندانپزشک بهترین راه ممکن است زیرا به خوبی می‌داند چگونه عفونت اطراف ایمپلنت دندانی را تشخیص دهد و بهترین درمان را ارائه نماید.

بهترین درمان برای عفونت اطراف ایمپلنت دندان مراقبت‌های پیشگیرانه است. بهداشت خوب دهان و دندان و جراحی موفق ایمپلنت بهترین راه‌های پیشگیری از عفونت اطراف ایمپلنت دندانی هستند.

با این حال، در صورت عفونی شدن بافت اطراف ایمپلنت، نوع درمان به مرحله‌ی عفونت بستگی دارد. در صورتی که درست پس از کاشت ایمپلنت دندانی عفونت بروز پیدا کند فورا با دندانپزشک خود تماس بگیرید. ممکن است برای شما آنتی بیوتیک تجویز کند یا حتی ایمپلنت دندان را تعویض کند. بهترین گزینه این است که پیش از وخیم‌تر شدن عفونت، ایمپلنت دندانی برداشته شود.

از سوی دیگر، در صورتی که پس از قرار دادن روکش دندان روی ایمپلنت عفونت ایجاد شود، از میزان موفقیت درمان‌ها کاسته می‌شود. دندانپزشک ممکن است بایت را روی ایمپلنت تنظیم نماید، یا تنها اطراف ایمپلنت را پاکسازی نماید، آنتی بیوتیک تجویز نماید، یا بیمار را به پریودنتیست ارجاع دهد. در صورت وخیم بودن عفونت، موثرترین راهکار برای رهایی از عفونت ممکن است تعویض ایمپلنت یا اصلاح ایمپلنت باشد.

در صورت عدم درمان عفونت، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

در صورتی که به وجود عفونت پی بردید، برای درمان آن تعلل نکنید. عدم درمان عفونت پیرامون ایمپلنت پیامدهایی در پی خواهد داشت که تنها حس درد و ناراحتی را افزایش خواهند داد.

در صورت تداوم عفونت و عدم درمان آن، ممکن است نیاز باشد بخشی از استخوان فک برداشته شود. در نهایت ممکن است موجب تحلیل استخوان و کل فک شود.

اگر مراقب تجمع باکتری نباشید ممکن است تعدادی از دندان‌های خود را از دست بدهید. علاوه بر نیاز به تعویض ایمپلنت دندانی، ممکن است نیاز باشد دندان‌های مجاور نیز کشیده شوند.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

بعلاوه، عفونت می‌تواند به بافت‌های نرم و سینوس‌ها نیز سرایت کند. از آنجا که ریشه‌ی تعدادی از دندان‌های فک بالا به درون سینوس‌ها می‌رسد، در صورت عدم درمان، عفونت به راحتی به این منطقه منتقل می‌شود، که منجر به عفونت دردناک سینوس خواهد شد. به همین ترتیب، باکتری می‌تواند بافت‌های نرم دهان را تحت تاثیر قرار دهد، که مشکلات عدیده‌ای از قبیل بیماری‌های مجرای تنفسی را در پی خواهد داشت.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

در موارد حاد، عفونت می‌تواند منجر به سپتی سمی شود، بیماری که در آن کل جریان خون آلوده به عفونت می‌شود. واکنش طبیعی بدن افزایش تعداد پادتن‌ها درون خون خواهد بود، به این معنا که میزان خون در منطقه‌ی عفونی افزایش خواهد یافت.

در صورت بروز سپتی سمی در نتیجه‌ی عفونت پیرامون ایمپلنت دندانی، بخش کوچکی از عفونت دچار پارگی می‌شود و وارد جریان خون می‌شود و درون کل بدن جریان می‌یابد. این شرایط می‌تواند زندگی بیمار را با خطر مواجه سازد.

ممکن است عفونت حتی وارد مغز نیز شود، که بسیار خطرناک است و معمولا نیاز خواهد بود فرد برای درمان در بیمارستان بستری شود. به یکی از روش‌هایی که در بالا ذکر شد، عفونت به مغز منتقل می‌شود.

آیا می‌توان ایمپلنت دندانی عفونی را حفظ نمود؟

به طور مختر باید گفت بله، ایمپلنت دندانی پس از عفونی شدن نیز قابل نجات خواهد بود. با استفاده از روشی تحت عنوان فرایند درمان پری ایمپلنت با کمک لیزر (LAPIP)، دندانپزشکان موفق به توقف روند تکثیر عفونت و حتی در برخی موارد تولید مجدد استخوان شده‌اند.

اما البته، موفقیت این نوع درمان در بیماران مختلف متفاوت خواهد بود. در صورت عدم موفقیت LAPIP یا حتی در صورت عملی نبودن آن، دندانپزشک می‌تواند پس از پیوند استخوان، ایمپلنت را تعویض نماید.

استفاده از آنتی بیوتیک برای توقف عفونت ایمپلنت دندانی

آنتی بیوتیک باکتری‌ها را از بین می‌برد، یا رشد و انتشار آنها را متوقف می‌سازد. اما مصرف یا عدم مصرف و حتی زمان مصرف آنها برای جراحی ایمپلنت دندانی موضوعی است که دندانپزشکان راجع به آن اتفاق نظر ندارند. به طور کلی، تجویز آنها الزامی نیست اما بسیاری دندانپزشک‌ها ترجیح می‌دهند بیمار از آنها استفاده نماید.

آنتی بیوتیک‌ها هم برای پیشگیری و هم برای عفونت‌های پس از جراحی موثر هستند و واقعا قادرند سلامت ایمپلنت را در دراز مدت حفظ نمایند.

آنتی بیوتیک‌ها به عنوان مراقبت‌های پیشگیرانه

از آنجا که آنتی بیوتیک‌ها برای پیشگیری از سایر عفونت‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند (از جمله عفونت‌های دستگاه مجاری ادراری)، می‌توان از آنها برای مبارزه با عفونت‌های ناشی از ایمپلنت‌های دندانی نیز استفاده نمود. از سوی دیگر، برخی دندانپزشک‌ها معتقدند استفاده از آنتی بیوتیک‌ها در مراقبت‌های پیشگیرانه بی نتیجه خواهد بود. بنابراین ممکن است به نظر دندانپزشک شما، استفاده از آنها ضروری نباشد.

گرچه آنتی بیوتیک‌ها در پیشگیری از تجمع باکتری در دهان موثر عمل می‌کنند، برای مقابله با عفونت‌های ویروسی یا قارچی بی تاثیر خواهند بود.

آنتی بیوتیک‌ها به عنوان درمان عفونت

آنتی بیوتیک‌ها بیشتر به عنوان روشی برای درمان عفونت استفاده می‌شوند. در صورت وجود حداقل باکتری، آنتی بیوتیک‌ها باید از بروز عفونت پیشگیری نمایند. اما همانطور که پیش از این ذکر شد، در صورت افزایش عفونت، آنتی بیوتیک‌ها آنقدر موثر نیستند که بتوانند مشکل را بر طرف سازند و نیاز به جراحی خواهد داشت.

زمانی که لبخند می‌زنید، آیا حاشیه‌ی صورتی رنگ بافت لثه، دندان‌های شما را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد؟ آیا بافت حجیم لثه باعث می‌شود دندان‌های بالای شما خیلی کوتاه به نظر برسند؟ در این صورت، شما دارای لبخند لثه‌ای یا لثه نما هستید.

لبخند لثه‌ای چیست؟

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

متخصصان دندانپزشکی به لبخند لثه‌ ای یا لثه نما، تحت عنوان “پیدا بودن بیش از حد لثه” اشاره می‌کند. بافت لثه خطوط کناره‌های دهان را تشکیل می‌دهد و دندان‌ها را احاطه می‌کند تا درزگیری فشرده‌ای صورت دهد.

گرچه لبخند لثه‌ ای بیشتر به مسئله‌ی زیبایی مربوط می‌شود، اما در صورتی که بافت لثه در نتیجه‌ی شرایط و مشکلات اساسی بیش از حد معمول قابل مشاهده باشد، ممکن است پیش از اقدام برای حل مشکل لبخند لثه‌ای نیاز باشد مراقبت‌های دندانی بیشتری صورت گیرد. به عنوان مثال، در صورتی که لبخند لثه‌ای نتیجه‌ی رشد ناهنجار دندان‌ها یا مشکل رشد فک باشد، به احتمال زیاد بایت فرد نیز مشکل خواهد داشت که نیاز است برطرف شود.

لبخند لثه‌ ای معمولا توانایی فرد در خوردن یا صحبت کردن را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد، با این حال، می‌تواند روی ظاهر لبخند فرد تاثیر منفی داشته باشد. در صورتی که مانند بسیاری افراد لبخند لثه‌ ای دارید، ممکن است احساس ‌کنید لبخند شما جذاب نیست و همواره تمایلی به خندیدن نداشته باشید یا لبخند خود را با دست پنهان کنید. خوشبختانه، برای برطرف نمودن لبخند لثه‌ای گزینه‌های درمانی بسیاری در دسترس هستند.

علل ایجاد لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

خط لب بلند یکی از شایع‌ترین علل لبخند لثه‌ ای است. داشتن خط لب بلند به این معناست که هنگام خندیدن، لب بالا نسبت به افراد دیگر، بیشتر از حد معمول بالا می‌رود. یک خط لب متوسط تنها دندان‌های فک بالا و بخش‌هایی از لثه را نشان می‌دهد که تا بین دندان‌ها امتداد می‌یابند. در مقایسه، در خط لب بلند، حین لبخند زدن، دندان‌های فک بالا و نیز بخش قابل توجهی از بافت لثه قابل دیدن خواهند بود.

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

دلایل دیگری نیز موجب لبخند لثه‌ای می‌شوند. ممکن است حین بیرون آمدن دندان‌های دائمی، یا هنگامی که از بافت لثه خارج می‌شوند تا نقاط خالی باقی مانده ناشی از افتادن دندان‌های شیری را پر کنند، مشکلی بروز یابد. رشد ناهنجار و غیر عادی دندان‌ها موجب می‌شود بافت حجیم لثه در اطراف دندانی ایجاد شود که به تازگی رشد کرده است. این اتفاق موجب می‌شود دندان‌ها بسیار کوتاه به نظر برسند در حالی که طول آنها کاملا درست است.

ممکن است مشکل ماهیچه‌ای منشاء لبخند لثه‌ای باشد. ممکن است ماهیچه‌ای که لب بالا را کنترل می‌کند بیش از حد فعالیت داشته باشد، که موجب می‌شود حین لبخند زدن، لب بالا بیشتر از حد معمول بالا برود. رشد نادرست استخوان فک بالا نیز می‌تواند موجب لبخند لثه‌ای شود. برآمدگی بزرگی که جلوتر از فک بالا قرار می‌گیرد نیز ممکن است بافت لثه را رو به پایین و روی دندان‌ها فشار دهد.

مشخص نمودن خط لبخند

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

چندین عامل وجود دارند که نواحی مهم از نظر زیبایی، یا خط لبخندی که بیشتر در معرض دید قرار دارد را مشخص می‌نمایند. منطقه‌ی زیبایی دندان‌هایی را شامل می‌شود که هنگام لبخند زدن قابل مشاهده هستند. شکل و اندازه‌ی لب‌ها، ماهیچه‌های صورت و بافت لثه همگی در داشتن بهترین خط لبخند، که کمترین میزان بافت لثه را به نمایش می‌گذارد، نقش دارند. برای داشتن زیباترین خط لبخند، باید بخشی از لثه که قابل دیدن است، حتی خطوط کناری که لب بالا را تکمیل می‌کنند، متعادل باشند.

درمان لبخند لثه‌ای

دندانپزشک می‌تواند تایید کند که لبخند شما لثه‌ای است، علت قابل مشاهده بودن بخش زیادی از لثه را مشخص نماید و در آخر، طرح درمان لبخند لثه‌ای را ایجاد نماید تا مشکل آن را برطرف کند. طی مراجعه به دندانپزشک، تحت معاینه قرار خواهید گرفت که ممکن است تصویر برداری رادیو گرافی با اشعه‌ی ایکس نیز انجام شود تا دندانپزشک از این طریق قادر باشد نگاه نزدیک‌تر و دقیق‌تری به دندان‌ها و استخوان فک داشته باشد. حتی ممکن است دندانپزشک از دندان‌ها و لثه‌ها قالب تهیه نماید.

برای لبخندهای لثه‌ای متفاوت، درمان‌های مختلفی ارائه خواهد شد. متخصصان جراحی لثه بهترین گزینه برای حل مشکل لبخند لثه‌ای هستند و برای افرادی که حجم زیادی از لثه‌ی آنها قابل مشاهده است،  قادرند فرایندهای پیشرفته‌ی درمان لبخند لثه‌ای را انجام دهند. بسته به ویژگی‌های لبخند لثه‌ای شما، درمان آن ممکن است شامل یک یا چند مورد از گزینه‌های زیر باشد:

  • درمان پریودنتال با استفاده از لیزر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • تغییر وضعیت لب با فرایند جراحی
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • استفاده از بریس‌های ارتودنسی لبخند لثه‌ای برای جابجا کردن دندان‌ها به موقعیتی بهتر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی لبخند لثه‌ای برای تراشیدن و شکل دهی خط منار بافت‌های لثه و استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی فک و صورت برای تغییر وضعیت استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

در هر یک از این درمان‌ها، که تحت عنوان فرایند افزایش طول تاج دندان شناخته می‌شوند، بافت لثه‌ای که قابل مشاهده می‌باشد را کاهش می‌دهند تا هنگام لبخند زدن، تاج سفید دندان‌ها بیشتر قابل مشاهده باشد.

اصلاح و درمان لبخند لثه‌ای حس راحتی بیشتری به شما خواهد داد و موجب افزایش اعتماد به نفس شما حین لبخند زدن، غذا خوردن و صحبت کردن خواهد شد.

ایمپلنت دندانی چیست؟

انواع ایمپلنت دندانی، جایگزین‌های مصنوعی برای ریشه‌های دندان هستند. ایمپلنت‌های دندانی معمولا از تیتانیوم یا آلیاژهای تیتانیوم ساخته می‌شوند. سطح ایمپلنت را می‌توان با مواد مختلفی پوشش داد تا میزان مقاومت و پیوند و جوش خوردن آن با استخوان افزایش یابد. ایمپلنت‌های دندانی در اندازه‌ها، ارتفاع و انواع مختلفی در دسترس هستند. متخصص کاشت ایمپلنت می‌تواند به شما کمک کند بر اساس نیازهای خاص خود مشخص نمایید کدام گزینه برای شما بهتر است.

چندین نوع ایمپلنت دندانی وجود دارد، اما ایمپلنت‌هایی که در حال حاضر وجود دارند استوانه‌ای شکل و درست به شکل ریشه‌ی دندان هستند. روکش دندان یا دیگر اشکال دندان (بریج، دندان مصنوعی و غیره) روی ایمپلنت‌های دندانی قرار می‌گیرند. اشکال مختلف دندان روی ایمپلنت‌ها ممکن است ثابت یا قابل جدا شدن (متحرک) باشد.

انواع ایمپلنت‌های دندانی

به طور کلی دو نوع ایمپلنت وجود دارند:

ایمپلنت درون استخوانی (Endosteal)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت‌های دندانی درون استخوان فک قرار داده می‌شوند. اساسا از تیتانیوم ساخته شده‌اند و به شکل پیچ‌های کوچک هستند. این نوع ایمپلنت بیشترین کاربرد را دارند.

ایمپلنت دندانی ساب پریوستئال (Subperiosteal)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت در زیر لثه قرار داده می‌شوند اما ممکن است روی، یا بالای استخوان فک قرار گیرد. این نوع ایمپلنت در بیمارانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که به میزان کافی استخوان طبیعی و سالم در فک خود ندارند و نمی‌توانند، یا نمی‌خواهند برای بازسازی آن تحت جراحی تقویت استخوان قرار گیرند.

در صورتی که استخوان فک شما قادر نباشد ایمپلنت‌های دندانی را حفظ نماید، از تکنیک‌های مختلفی می‌توان برای بازسازی و بهبود خط طبیعی فک استفاده نمود و برای ایمپلنتی که تحت حمایت دندان‌ها قرار دارد و درون آنها قرار گرفته است، پایه و اساسی سخت و محکم فراهم نمود. این تکنیک‌ها عبارتند از:

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • تقویت استخوان: زمانی که استخوان درون فک قادر نیست به هیچ طریقی ایمپلنت‌ها را درون خود نگه دارد، طی این فرایند بهبود یا ترمیم و بازسازی آن صورت می‌گیرد. تحقیقات حاکی از آن است که استفاده از افزودنی‌ها و فاکتورهای رشد برای تقویت استخوان، عموما بهترین نتایج را در بر خواهد داشت.
انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • لیفت سینوس (Sinus lift): که تحت عنوان تقویت سینوس یا بالا بردن سینوس نیز شناخته می‌شود. در مواردی که در نتیجه‌ی از دست رفتن دندان‌های عقبی فک بالا استخوان طبیعی تخریب شده باشد، به زیر سینوس استخوان افزوده می‌شود.
انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • افزایش عرض استخوان آلوئول (Ridge expansion): در صورتی که استخوان فک شما به میزان کافی عریض نباشد تا ایمپلنت‌های دندانی را در خود نگه دارد، می‌توان به استخوان آلوئول یا فضای کوچکی که در امتداد بالای استخوان فک ایجاد شده است، مواد پیوند استخوان افزود تا عرض آن افزایش یابد.

از جنبه‌های دیگر می‌توان به دیگر انواع ایمپلنت اشاره نمود. از جمله ایمپلنت‌های دندانی که به شکل ریشه‌ی دندان هستند. این نوع ایمپلنت‌ها از معروف‌ترین ایمپلنت‌ها در سراسر دنیا هستند. این گونه ایمپلنت‌ها در اشکال استوانه‌ای، صاف، یا مخروطی شکل وجود دارند.

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

تصویربرداری سه بعدی و طرح درمان

آخرین پیشرفت‌های علمی، تصویربرداری دیجیتال سه بعدی بسیار دقیق، و نرم افزار طراحی جراحی ایمپلنت موجب شده‌اند فرایند ایمپلنت به سرعت صورت گیرد و نتایج آن کاملا قابل پیش بینی باشند. دندانپزشک می‌تواند از ابزارهای مختلفی استفاده نماید تا آناتومی استخوان فک شما را تجزیه و تحلیل نماید و پیش از جراحی، بهترین محل برای قرار دادن ایمپلنت را مشخص نماید. این مراحل موجب صرفه‌جویی در وقت و هزینه‌ها می‌شوند و از سوی دیگر زمان بهبود را کاهش می‌دهد.

انواع تکنیک‌های ایمپلنت دندانی

 بسته به سلامت استخوان فک شما و نیز نیازهای خاص شما، متخصص کاشت ایمپلنت شما ممکن است علاوه بر فرایندهای سنتی چند مرحله‌ای کاشت ایمپلنت دندانی، گزینه‌های درمانی مختلفی به شما پیشنهاد دهد. این گزینه‌ها عبارتند از:

بارگذاری فوری ایمپلنت‌های دندانی

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این روش که تحت عنوان ایمپلنت‌های یک روزه نیز شناخته می‌شود امکان کارگذاری دندان موقت در یک جلسه را فراهم می‌آورد. در صورتی که شما به میزان کافی استخوان سالم داشته باشید و ایمپلنت به میزان کافی ایمن باشد تا کارگذاری فوری و فشار روی دندان موقت جدید را حمایت نماید، این روش گزینه‌ی خوبی است.

مینی ایمپلنت‌های دندانی (MDIs)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت‌ها که تحت عنوان ایمپلنت‌های کوچک یا ایمپلنت‌های با قطر کم نیز شناخته می‌شوند، به اندازه‌ی خلال دندان و باریک‌تر از انواع معمول ایمپلنت هستند. این نوع ایمپلنت‌ها با استفاده از تکنیکی کار گذاشته می‌شوند که کمتر تهاجمی هستند و اساسا برای ثابت نگه داشتن دنچرهای فک پایین مورد استفاده قرار می‌گیرند.

ایمپلنت دندان با استفاده از تکنیک All-on-4

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

این تکنیک جایگزینی برای قراردادن یک دست دندان مصنوعی کامل در فک بالا یا پایین است. چهار ایمپلنت دندانی درون استخوان موجود کار گذاشته می‌شوند تا از این طریق، از پیوند استخوان اجتناب شود. از اباتمنت‌های خاصی استفاده می‌شود تا بتوان در همان روز یک دست دندان موقت جایگزین روی آنها کار گذاشت.

در حین بهبود بافت لثه و تا زمانی که ایمپلنت‌ها به استخوان طبیعی جوش می‌خورند، یک رژیم غذایی متعادل داشته باشید. حدودا پس از شش ماه، دندان‌های جایگزین دائمی قرار داده خواهند شد و می‌توانید یک رژیم طبیعی را از سر بگیرید.

سطح ایمپلنت دندانی

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

ایمپلنت‌های مدرن دارای سطحی رزوه- مانند هستند که در تماس با استخوان قرار می‌گیرد و بواسطه‌ی رزوه-مانند بودن آن به سلول‌های استخوان اجازه دهد با آنها جوش بخورند، و سطحی دیگر که با لثه در تماس است صاف و براق بوده به گونه‌ای که به سلول‌های اپیتیلیوم لثه بچسبد و فضای اطراف گردن ایمپلنت را به طور کامل ببندد. فن‌آوری این امکان را بوجود آورده است تا سطوح رزوه-مانند مختلفی (چین‌های نانو و میکرو) ایجاد نمود، به گونه‌ای که سلول‌های استخوانی بتوانند به طور کامل به ایمپلنت بچسبند. هر چه سطح ایمپلنت چین دارتر باشد و با دقت بیشتری طراحی شده باشد، کیفیت ایمپلنت دندانی نیز بالاتر خواهد بود. از آنجا که استخوان بهتر متصل می‌شود و یکپارچه‌تر است و چین‌های موجود سطح تماس بیشتری بین استخوان و ایمپلنت بوجود می‌آورد، دوام و استحکام مکانیکی آن را از ابتدا، و پس از آن، پیوند با استخوان را بالا می‌برد.

دندانپزشک به شما پیشنهاد داده است تا به پریودنتیست مراجعه نمایید. پریودنتیست متخصصی است که بیماری‌های لثه را درمان می‌نماید. بیماری لثه به عفونت باکتریایی گفته می‌شود که بافت لثه را تحت تاثیر قرار می‌دهد و منجر به بروز التهاب، قرمزی، تورم و تحلیل استخوان اطراف دندان می‌شود. این بیماری می‌تواند یک یا چند دندان را تحت تاثیر قرار دهد. به احتمال زیاد درمان پیشنهادی پریودنتیست جراحی لثه خواهد بود. شاید بخواهید بدانید چه اتفاقی افتاده است که اکنون نیاز دارید به پریودنتیست مراجعه کنید و تحت جراحی لثه قرار گیرید.

چگونه فرد نیازمند جراحی لثه می‌شود؟

جراحی لثه

جراحی لثه

 

بیماری لثه از وجود یک باکتری در دهان آغاز میشود که به دندان‌ها متصل می‌شود. باکتری‌ها انباشته و تکثیر می‌شوند و لایه‌ای نازک تحت عنوان پلاک دندان تشکیل می‌دهند. در صورت به جا ماندن این پلاک روی دندان، بافت‌های لثه‌ی مجاور دندان متورم می‌شوند، که منجر به بروز ورم و التهاب لثه می‌شود که مرحله‌ی اولیه‌ی بیماری لثه محسوب می‌شود. کشیدن نخ دندان به صورت روزانه و دو مرتبه در روز مسواک زدن با خمیردندانی که بتواند با باکتری‌ها مبارزه نماید می‌تواند از التهاب لثه‌ها پیشگیری نماید. پلاک دندان و ذرات غذا با رعایت بهداشت دهان و دندان برطرف می‌شوند بنابراین سعی کنید سطح دندان‌ها را پاکیزه نگه دارید و پلاک‌های باکتریایی روی خط لثه‌ی دندان‌ها را از بین ببرید. از آنچه گفته شد کاملا مشهود است که التهاب لثه مرحله‌ی آغازین بیماری لثه است که در صورت عدم درمان می‌تواند منجر به پریودنتیت، یکی از بیماری‌های جدی لثه، شود. اگر پلاک و ذرات غذا برطرف نشوند و بهداشت دهان و دندان رعایت نشود، التهاب لثه رو به وخامت خواهد رفت و التهاب و ورم بافت لثه افزایش خواهد یافت، خونریزی لثه اتفاق خواهد افتاد، عمق منطقه‌ی بین دندان و بافت لثه افزایش خواهد یافت که در نهایت منجر به تشکیل پاکت پرودنتال و بروز بیماری پریودنتال خواهد شد.

با انباشته شدن باکتری‌های پلاک روی یکدیگر و انتقال آنها به زیر خط لثه، پاکت پریودنتال گسترش می‌یابد. در این مرحله، مراقبت‌های خانگی در برطرف نمودن پلاک دندان چندان موثر واقع نمی‌شوند. در صورتی که این مشکل توسط دندانپزشک یا متخصص دندان درمان نشود، باکتری‌ها در زیر خط لثه منتشر می‌شوند و درون پاکت را عفونی می‌کنند. این گونه باکتری‌ها موجب آسیب به بافت نرم و سخت اطراف دندان خواهد شد که به بیماری پیشرفته‌ی پریودنتال تبدیل خواهد شد که ریشه‌ی دندان‌ها را نیز تحت تاثیر قرار خواهد داد و موجب عفونت آنها خواهد شد. ممکن است دندان لق شود و فرد احساس ناراحتی کند. در این مرحله جراحی لثه ضروری خواهد بود. درمان‌های اولیه‌ی بیماری پاکت پریودنتال، جرم‌گیری و هموار کردن سطح ریشه هستند. درمان‌های دیگر، انواع جراحی هستند که برای درمان بافت بیمار لثه صورت می‌گیرند.

علاوه بر جراحی‌هایی که جنبه‌ی درمانی دارند، برخی از جراحی‌های لثه با هدف ایجاد تغییر در ظاهر فرد و زیبایی بخشیدن به لبخند انجام می‌شوند.

انواع جراحی لثه

جراحی فلپ لثه یا کاهش پاکت پریودنتال (Gingival Flap Surgery or Pocket Reduction )

 

جراحی لثه

جراحی لثه

در صورتی که عمق پاکت‌های اطراف دندان به بیش از 5 میلی‌متر برسد، پریودنتیست با استفاده از جراحی فلپ لثه عمق پاکت پریودنتال را کاهش می‌دهد. اکثر بیمارانی که پریودنتیت متوسط تا وخیم در آنها تشخیص داده شود تحت این جراحی قرار می‌گیرند. پریودنتیست در بافت لثه برشی ایجاد خواهد کرد تا آن را از دندان جدا نماید. سپس با استفاده از یک دستگاه جرمگیری ماوراء صوت (ultrasonic scaling device) و نیز ابزارهای دستی برای برطرف نمودن جرم و پلاک از زیر پاکت‌ها، اقدام به پاکسازی عمق پاکت‌ها خواهد نمود.

جراحی عملکردی یا زیبایی لثه (Gingivectomy)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای برداشتن بافت اضافی لثه مورد استفاده قرار می‌گیرد که ممکن است روی دندان رشد کرده باشد. از این طریق دسترسی بهتری به دندان وجود خواهد داشت در نتیجه تمیز نمودن آن ساده‌تر خواهد بود. پریودنتیست با بی‌حس نمودن بافت لثه‌ی بیمار بخش‌های اضافی لثه را برش خواهد داد و آنها را حذف خواهد کرد.

جراحی ترمیم پلاستیک لثه یا پیوند بافت نرم (Gingivoplasty or Soft Tissue Graft)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای تغییر شکل لثه‌ی سالم اطراف دندان انجام می‌شود تا ظاهر آن را بهبود بخشد. در صورتی که فرد به تحلیل لثه مبتلا باشد، در جاهایی که لثه از روی دندان عقب رفته باشد می‌توان با استفاده از جراحی ترمیم پلاستیک لثه آن را اصلاح نمود. با استفاده از پیوند لثه می‌توان از سقف دهان بافتی برداشت و آن را به اطراف دندانی بخیه نمود که لثه‌ی روی آن تحلیل رفته است.

جراحی بازسازی (Regeneration)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

در این نوع جراحی، پریودنتیست بخشی از لثه که با تجمع باکتری بیمار شده است را برش می‌دهد و با کنار زدن آن باکتری‌های انباشته شده را تخلیه می‌نماید سپس پروتئین‌های پیوند استخوان، غشاء و تقویت کننده‌ی رشد بافت لثه (یا ترکیبی از این سه) را در محل برش خورده قرار می‌دهد تا به بازسازی بافت لثه کمک کند در حدی که اطراف دندان‌ها را بپوشاند.

جراحی افزایش طول تاج دندان (Crown lengthening)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

طی فرایند جراحی افزایش طول تاج دندان، پریودنتیست بافت لثه‌ی روی دندان‌ها را برداشته سپس بخشی از آن را با استفاده از جراحی حذف می‌کند تا طول ظاهری دندان افزایش یابد. این نوع جراحی از جمله جراحی‌های زیبایی است که البته برای درمان بیماری لثه نیز کاربرد دارد.

در صورتی که عفونت‌های باکتریایی درون دندان پیشرفت کنند، می‌تواند به ریشه‌ی دندان نفوذ کرده و استخوان فک را مورد حمله قرار دهد. این مشکل در نهایت موجب افتادن دندان و مرگ دندان خواهد شد. اجازه ندهید این اتفاق شما را از پیگیری درمان باز دارد یا منتظر نشوید تا دندان به صورت خود به خود بیافتد. این روند بسیار دردناک خواهد بود و آسیب‌های جدی‌تری در پی خواهد داشت. زیرا باعث از دست رفتن دندان‌های دیگر نیز خواهد شد.

در بسیاری از موارد، درد افراد را وادار به پیگیری درمان خواهد کرد. با این حال، همه‌ی دندان‌هایی که در حال از دست رفتن هستند، در ابتدا دردناک نیستند. تصور نکنید اگر درد زیادی در دندان خود احساس نمی‌کنید، دندان در معرض خطر مرگ و از دست رفتن نیست.

درمان‌های مرگ دندان

اکثر پزشکان جامعه‌ی دندانپزشکی معتقدند که برای مرگ دندان (دندان از دست رفته) تنها دو راهکار وجود دارد: کشیدن دندان و درمان ریشه (عصب کشی).

کشیدن دندان

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هیچ کس تمایل ندارد دندانش کشیده شود. اما در صورتی که زمان مناسب درمان را از دست بدهید، ممکن است تنها گزینه‌ی باقی‌مانده کشیدن دندان باشد. کشیدن دندان فرایند ساده‌ای است که نسبتا ارزان و بدون درد است. اما جایگزین نمودن آن با یک دندان مصنوعی می‌تواند هزینه‌ی بیشتری در بر داشته باشد.

اکثر افراد ترجیح می‌دهند تا حد امکان از کشیدن دندان اجتناب کنند. چنانچه بیمار خیلی زود برای درمان دندان خود اقدام نماید، اکثر دندانپزشک‌ها گزینه‌ی درمان ریشه (عصب کشی) را پیشنهاد می‌دهند.

درمان ریشه (عصب کشی)

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هزینه‌ی درمان ریشه بسیار بیشتر از کشیدن آن است اما به خاطر داشته باشید که هزینه‌ی ایمپلنت و سایر جایگزین‌های مصنوعی دندان بیشتر از درمان ریشه خواهد بود.

درمان ریشه برای برخی شرایط ایده‌آل است. این درمان عبارت است از پاکسازی بافت مرده و پوسیدگی از پالپ دندان و بازسازی مجدد همه‌ی بخش‌هایی که از دندان جدا شده‌اند. این نوع درمان نسبت به سایر درمان‌ها ارجحیت دارد، بویژه زمانی که دندان‌های مجاور نیز از دست رفته باشند یا قبلا کشیده شده باشند.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

برای برخی افراد، تصور انجام درمان ریشه (عصب کشی) وحشتناک است. با این حال، این فرایند به طور کلی بدون درد است و برای بسیاری از دندانپزشک‌ها و اندودنتیست‌ها کاملا عادی است. درمان ریشه، به عنوان یکی از پر‌طرفدارترین جراحی‌های معمول یکی از بخش‌های عمده‌ی تخصص‌های دندانپزشکی را تشکیل می‌دهد. به همین دلیل است که هنوز بسیاری از دندانپزشک‌ها انجام آن را ضروری می‌دانند.

با این حال، در رابطه با احتمال درمان واقعی دندانی که در حال از دست رفتن است اطلاعات افراد روبه افزایش است.

جایگزین‌های طبیعی

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

کشیدن دندان و درمان ریشه قطعا جایگاه خود را دارند. اما، اگر اجازه دهید عفونت درون دندان به عمق ریشه‌ی دندان نفوذ کند، تنها گزینه‌ی ممکن جراحی خواهد بود.

با این حال، شواهد بسیاری وجود دارند که افراد می‌توانند به بدن خود کمک کنند تا با باکتری‌هایی که به بافت زنده‌ی دندان حمله می‌کنند مبارزه نمایند. برخی افراد معتقدند، در صورتی که بدن تغذیه‌ی مناسب داشته باشد آنقدر قدرت دارد که بتواند بیماری‌های خود را به صورت خود به خود درمان نماید. برخی دیگر نیز معتقدند با استفاده از درمان‌های طبیعی می‌توان از مرگ دندان جلوگیری نمود.

واقعیت این است که مرگ اکثر دندان‌ها (از دست رفتن دندان‌ها) به مرور زمان رخ می‌دهد. بدن تمام سعی خود را می‌کند تا دندان را نجات دهد. عفونت‌های درون دندان نیز از بین خواهند رفت.

راهکاری وجود ندارد که در همه‌ی موارد موثر واقع شود. اما با توجه به اهمیت دندان‌ها و هزینه‌های راهکارهای جراحی دندان، احمقانه است که فرد برای نجات دندان در حال مرگ ( دندانی که در حال از دست رفتن است) تلاشی نکند.

پس، ممکن است بخواهید به دنبال راه‌های پیشگیری از موقعیت‌های مشابه باشید که ممکن است برای دندان‌های دیگر بوجود بیایند. با وجود همه‌ی اینها، اگر از بروز مشکلی پیشگیری کنید، آن مشکل نیاز به درمان نخواهد داشت.

پیشگیری از مرگ دندان

نخست آنکه، پیشگیری از مرگ دندان بسیار ساده‌تر (و بدون دردتر) خواهد بود.

برای پیشگیری از مرگ دندان، کاری که در درجه‌ی اول باید انجام دهید آن است که مراقب آنها باشید. مراقبت‌های روزانه از دندان، مهمترین گام در مبارزه با مرگ دندان است. ارزش مراجعه‌ی منظم به دندانپزشک را دست کم نگیرید.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

اگر اجازه دهید دندان‌های شما پوسیده شوند، قطعا مرگ آنها آغاز خواهد شد. بنابراین به بهترین شکل ممکن از آن پیشگیری نمایید. از وارد آمدن آسیب به دندان‌ها نیز جلوگیری نمایید.

هنگام انجام ورزش‌ها، با پوشیدن محافظ دندان از ضربات سنگین به دندان جلوگیری کنید. از جویدن خوراکی‌های سفت مانند یخ، یا باز کردن هر چیزی با دندان خودداری نمایید. اگر عادت دندان قروچه (فشردن و ساییدن دندان) دارید به فکر استفاده از محافظ دندان شبانه یا درمان‌های دیگر باشید.

کاملا واضح است که، پیش‌بینی و پیشگیری از تمام آسیب‌های دندانی غیرممکن است. تنها، تا حد امکان احتیاط‌های لازم را به عمل آورید. اگر به دندان ضربه‌ی سختی وارد شد، مواد مغذی لازم را به بدن برسانید تا در فرایند درمان به بدن کمک نمایید.

اکنون شما اطلاعات لازم در رابطه با مرگ دندان را در اختیار دارید، حالا به عهده‌ی شماست تا از بروز آن پیشگیری نمایید و در صورت مواجهه با آن بهترین رویکرد را در پی بگیرید.

علائم مرگ دندان

تشخیص زنده بودن یا مرگ دندان همیشه کار راحتی نیست. تنها یک متخصص دهان و دندان قادر است با اطمینان خاطر صحت این موضوع را تایید کند. اما خودتان نیز می‌توانید با تشخیص و معاینه‌ی شخصی تا حدودی آن را تشخیص دهید.

دو علامت و نشانه‌ی اصلی مرگ دندان درد و تغییر رنگ دندان می‌باشند. ممکن است یک یا هر دو نشانه را در دندان خود مشاهده نمایید.

نکته: اگر دندان شما از دست رفته است یا در حال از دست رفتن است، دامنه‌ی درد از عدم وجود درد تا درد شدید خواهد بود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

هرگاه عفونتی در دندان وجود داشته باشد، معمولا شدت درد افزایش می‌یابد. چنانچه عفونت منجر به ایجاد آبسه در دندان شود، ممکن است علائم دیگری مانند مزه‌ یا بوی بد در دهان خود حس کنید یا روی لثه‌ی شما ضایعه‌ی جوش-مانندی مشاهده شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

به تغییر رنگ دندان به زرد، خاکستری یا سیاه توجه کنید. با از دست رفتن گلبول‌های قرمز خون این تغییر رنگ در دندان ایجاد می‌شود. این رنگ شباهت بسیاری به رنگ زخم و جراحت دارد. در صورتی که این تغییر رنگ دندان درمان نشود، به مرور زمان افزایش خواهد یافت.

خوشبختانه، دندانی که در حال از دست رفتن است الزاما نیاز نیست کشیده شود. به همین دلیل، اصطلاح “دندان مرده” به غلط انتخاب شده است.

دندان غیر زنده چیست؟

در اصطلاح متخصصان دندانپزشکی به دندانی که درون آن عصب زنده وجود نداشته باشد، دندان غیرزنده گفته می‌شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اگر از نظر اصطلاح “زندگی یا حیات” به لغت غیر زنده نگاه کنیم، به معنای عدم اهمیت دندان نمی‌باشد، صرفا به این دلیل که هیچ عصب زنده‌ای درون آن وجود ندارد. دندان‌های غیر زنده هم هنوز وظیفه‌ی خود را به درستی انجام می‌دهند درست مانند دندان‌های دیگر که بخش وسیعی از آنها به نوعی غیر زنده است.

دندان‌ها از چند لایه تشکیل شده‌اند. درونی‌ترین بخش دندان پالپ است. پالپ رگ‌های خونی و عصب را در بر می‌گیرد. این بخش از دندان تنها بخشی است که به عنوان بخش زنده تلقی می‌شود.

بنابراین، استفاده از لفظ دندان مرده یا غیر زنده تا حدودی گمراه‌کننده است. اعصاب درون دندان به ما کمک می‌کنند سرما یا گرما را حس کنیم. وجود درد نیز می‌تواند نشان‌دهنده‌ی پوسیدگی باشد. با این حال، از دست رفتن حس درون دندان الزاما به معنای از دست رفتن کل دندان- یا عدم کاربری آن نیست. بلکه تا حدودی بستگی به علت از دست رفتن عصب درون دندان دارد.

علل مرگ دندان

عصب و دیگر بافت‌های زنده معمولا در نتیجه‎ی عدم وجود جریان خون از دست می‌روند.

تمام سلول‌های زنده‌ی بدن، از جمله پالپ دندان، از مواد موجود در خون تغذیه می‌کنند. با از دست رفتن تدریجی پالپ دندان، به تدریج باکتری از بخشی که در حال پوسیده شدن است تغذیه می‌کند. این باکتری‌ها درون دندانی که به تازگی توخالی شده است رشد می‌کنند و درد شدید ایجاد می‌نمایند. این وضعیت عموما به دو طریق بوجود می‌آید.

پوسیدگی دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

در صورتی که حفره‌ی درون دندان بسیار عمیق شود، منجر به مرگ دندان خواهد شد. پوسیدگی دندان از بیرونی‌ترین لایه‌ی دندان آغاز می‌شود. چنانچه این پوسیدگی‌ها به حال خود رها شوند و مورد رسیدگی قرار نگیرند، ممکن است به درون لایه‌های عمقی‌تر دندان نفوذ پیدا کنند و در نهایت به پالپ برسند.

در نتیجه‌ی پوسیدگی حفره‌ها، باکتری تولید خواهد شد. حفره‌های عمیق برای باکتری‌ها مسیر مستقیمی به درون بافت‌های زنده‌ی داخل دندان ایجاد خواهند کرد. بدن با یک واکنش التهابی، تمام تلاش خود را برای مبارزه با عفونت خواهد کرد. با این وجود اگر طی این واکنش به بدن کمک نشود، گلبول‌های سفید خون با شکست مواجه خواهند شد. در نهایت، ممکن است جریان خون ورودی به دندان به طور کامل متوقف شود و عصب تغذیه نشود. در این صورت، احتمالا درد شدیدی در دندان خود احساس خواهید کرد.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اکنون کاملا واضح است که چرا مراقبت‌های دندانی، هم به صورت تخصصی و هم در منزل، تا این اندازه مهم هستند. تمام تلاش خود را به کار ببندید تا از پوسیدگی دندان پیشگیری کنید. اما در صورت مشاهده‌ی کوچکترین پوسیدگی، در مراجعه به دندانپزشک تردید نکنید.

آسیب به دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

تعجبی ندارد که آسیب به دندان دیگر علت شایع مرگ دندان باشد. وقتی به دندان ضربه‌ی شدیدی وارد می‌شود، ممکن است رگ‌های خونی درون دندان پاره شوند. که منتج به قطع جریان خون و در نهایت مرگ عصب و دیگر بافت‌های زنده‌ی درون پالپ خواهد شد.

اگر ضربه به حدی شدید باشد که موجب پریده شدن لبه‌ی دندان یا ترک آن شود، احتمالا درد شدیدی را احساس خواهید کرد. اگر دچار حادثه‌ای شدید که به دندان شما آسیب رسید، عاقلانه است که به دندانپزشک مراجعه نمایید.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

از سوی دیگر، فشردن و ساییدن دندان‌ها روی یکدیگر می‌تواند به دندان آسیب بزند. بنابراین، کسانی که به شدت دندان‌های خود را روی یکدیگر فشار می‌دهند یا در خواب دندان قروچه دارند، با افزایش سن، خطر مرگ دندان در آنها بیشتر خواهد بود.

بسته به علل و عوامل منجر به از دست رفتن تدریجی دندان‌ها، گزینه‌های درمانی مختلفی در دسترس شما خواهد بود که در مقاله‌ی بعد به آنها اشاره خواهیم کرد.

ایمپلنت نزدیک‌ترین راه ممکن برای دستیابی به دندان‌های سالم و طبیعی است. ایمپلنت برای شما این امکان را فراهم می‌آورد تا آنگونه که تمایل دارید زندگی کنید. با اطمینان خاطر بخورید، لبخند بزنید، بخندید، حرف بزنید و از تمام فعالیت‌های روزانه خود لذت ببرید بدون اینکه نگران دندان‌های خود باشید.

ایمپلنت‌های دندانی در صنعت جایگزینی دندان‌ها، انقلابی عظیم بوجود آورده‌اند. قبل از پیشرفت ایمپلنت‌های دندانی، افرادی که از دنچر استفاده می‌کردند قادر نبودند بسیاری از انواع غذاها را بجوند. با استفاده‌ی گسترده از ایمپلنت‌های دندانی، همه‌ی اینها تغییر کرد.

چرا ایمپلنت‌های دندانی؟

ایمپلنت دندانی یک پیچ از جنس تیتانیوم است که به استخوان فک جوش می‌خورد. فرایند جوش خوردن ایمپلنت با استخوان “اتصال با استخوان” (osseointegration) نامیده می‌شود، که عبارت است از متصل شدن ایمپلنت به یکی از اجزاء به نام اباتمنت که تاج (روکش) دندان را حمایت می‌کند. اما ایمپلنت دندانی چه کار می‌کند که دیگر گزینه‌های جایگزینی دندان‌ها، مانند بریج و دنچر قادر به انجام آن نیستند؟

به ترتیب از راست به چپ: ایمپلنت-بریج-دنچر پارسیل

به ترتیب از راست به چپ: ایمپلنت-بریج-دنچر پارسیل

 

آنچه بریج‌ها و دنچرها قادر به انجام آن نمی‌باشند، این واقعیت است که دندان واقعی به حفظ استخوان فک کمک می‌کند در حالی که بریج‌ها و دنچرهای پارسیل می‌توانند به دندان‌های دیگر آسیب برسانند. بریج‌های ثابت مستلزم بریدن بخشی از ساختار خوب دندان از دندان‌های مجاور می‌باشد. دنچرهای پارسیل نیز نیاز دارند که دندان‌های دیگر آن را در جای خود نگه دارند. این دندان‌ها تحت تاثیر وارد آمدن فشارهای ناشی از جویدن به دنچرهای پارسیل، به شدت ضعیف خواهند شد. میانگین عمر مفید بریج‌ها 5 تا 10 سال خواهد بود و میزان عدم موفقیت دندان‌هایی که بریج یا دنچر پارسیل را نگه می‌دارند، حدود 30 درصد خواهد بود. دنچر کامل نیز ممکن است بلغزد و در نوع غذایی که می‌توانید بخورید محدودیت ایجاد خواهد کرد.

با این حال زمانی که یک ایمپلنت جایگزین دندان می‌شود، بدون وارد کردن آسیب به دندان‌ها، به استخوان فک استحکام می‌بخشد. موفقیت ایمپلنت‌های دندانی در دراز مدت 97 درصد می‌باشد. استفاده از ایمپلنت‌های دندانی مشکلات ناشی از سایر روش‌های جایگزینی دندان را به حداقل می‌رساند، به افراد اجازه می‌دهند هر چیزی را با اطمینان بخورند بدون اینکه نگران بروز مشکل باشند. ایمپلنت می‌تواند جایگزین یک دندان از دست رفته باشد، اما چهار ایمپلنت می‌توانند جایگزین تمام دندان‌های فک بالا و پایین شوند. تعداد ایمپلنت‌ها به کیفیت و اندازه‌ی فک بستگی دارد. هر چه ایمپلنت بلندتر باشد، تعداد ایمپلنت کمتری نیاز خواهد بود تا چند دندان جایگزین را حمایت کنند. دندان‌های جایگزین به این ایمپلنت‌ها متصل خواهند شد. فرد پس از کاشت ایمپلنت بزودی قادر خواهد بود مانند دندان‌های طبیعی هر چیزی را بجود.

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

مراحل جراحی ایمپلنت

می‌توان ایمپلنت‌های دندانی را به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان تصور نمود که در ظاهر به پیچ‌ها شباهت دارند. برای کاشت ایمپلنت ابتدا بایستی در محل دندان از دست رفته، روی لثه شکافی ایجاد نمود. سپس با استفاده از دریل‌های دندانپزشکی در اندازه‌های مختلف باید در استخوان فک آماده‌سازی‌هایی صورت داد. پیش از بخیه کردن بافت لثه ایمپلنت با پیچ  به درون استخوان متصل می‌شود.

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

زمانی که ایمپلنت‌های دندانی در استخوان فک قرار داده می‌شوند (A) به استخوان طبیعی فک متصل می‌شوند. در این حالت، ایمپلنت به پایه‌ای محکم برای حمایت از یک یا چند دندان مصنوعی به نام تاج (روکش) تبدیل می‌شود.

یک ابزار متصل کننده –که تحت عنوان اباتمنت شناخته شده است (B)- روی نوک ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد تا بتواند تاج را نگه داشته و حمایت کند. تاج‌ها (روکش‌ها) به صورت سفارشی ساخته می‌شوند تا شبیه دندان‌های طبیعی فرد و متناسب با دهان او باشند (C).

می‌توان این فرایندها را با بی‌حسی موضعی یا بیهوشی انجام داد، در نتیجه جراحی کاملا بدون درد خواهد بود. ایمپلنت باید به مدت 4 ماه درون استخوان قرار بگیرد تا برای قرارگیری دندان روی آن آماده شود. اما گاهی اوقات وضعیت‌هایی بوجود می‌آیند که می‌توان از ایمپنمود.

زمانی که جراحی ایمپلنت دندانی توسط یک متخصص مجرب ایمپلنت‌های دندانی انجام می‌شود، این روش یکی از امن‌ترین و قابل پیش‌بینی‌ترین فرایندهای دندانپزشکی می‌باشد.

حقایقی در رابطه با ایمپلنت‌های دندانی

  • قدمت ایمپلنت‌های دندانی قدیمی 600 سال پس از میلاد مسیح است، زمانی که تکه‌های صدف دندان-مانند را با چکش درون فک زنان قبیله‌ی مایان (Mayan) فرو می‌کردند.
  • در سال 1952، یک جراح ارتوپد سوئدی دریافت که تیتانیوم به طور طبیعی با استخوان جوش می‌خورد.
  • ایمپلنت‌های دندانی مدرن بیش از 30 سال با موفقیت مورد استفاده قرار گرفته‌اند. در واقع قوی‌ترین ابزارهای موجود هستند که دندان‌های جایگزین را حمایت می‌کنند- و حتی بهتر از آن، به دندان‌های جدید اجازه می‌دهند احساس، ظاهر و عملکرد طبیعی داشته باشند.
  • ایمپلنت‌های دندانی تنها گزینه‌ی ترمیم دندان می‌باشند که، در واقع با کمک به تقویت رشد استخوان، استخوان طبیعی را حفظ می‌کنند.
  • ایمپلنت در تمام سنین قابل استفاده است، به جز کودکانی که در سن رشد به سر می‌برند.
  • در صورتی که در پی بیماری لثه بخشی از استخوان لثه تحلیل رفته باشد می‌توان از پیوند استخوان استفاده نمود تا بتوان ایمپلنت را روی آن قرار داد.
  • افرادی که شرایط خاص پزشکی دارند هم در صورتی که وضعیت آنها تحت کنترل قرار گیرد، می‌توانند از ایمپلنت‌های دندانی استفاده نمایند.
  • حفظ و نگه داری ایمپلنت‌ها درست شبیه دندان‌های طبیعی با مسواک زدن و کشیدن نخ دندان انجام خواهد شد.