نوشته‌ها

بخش تخصصی پیوند لثه





بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند. در صورت عدم درمان چنین مشکلاتی، ممکن است در نهایت منجر به از دست رفتن دندان فرد شود. پیوند لثه در بیشتر موارد جنبه‌ی درمانی دارد، ولی برخی از مردم برای اصلاح طرح لبخند خود از این روش استفاده می‌کنند که در این صورت جنبه‌ی زیبایی دارد.

مقالات تخصصی پیوند لثه



برفک دهان چیست؟

برفک دهان نوعی عفونت موجود در دهان است که در نتیجه میکروب های مخمری به نام کاندیدا ایجاد می شوند. دهان یکی از مکان های معمولی است که کاندیا موجب بروز عفونت می شود. عفونت کاندیدا داخل دهان برفک دهان نامیده می شود. دیگر مکان های شایع برای رشد برفک عبارتند از واژن، ناحیه پوشک نوزادان، و زیر ناخن ها. این مشکل اغلب جدی نیست و به طور کلی می تواند با درمان از بین برود.

چه افرادی مستعد برفک دهان هستند؟

تعداد کمی از کاندیدا معمولاً روی پوست سالم و دهان سالم زندگی می کنند. آنها معمولاً بی خطر هستند. افراد سالم به طور معمول دچار برفک دهان نمی شوند. با این حال، برخی شرایط یا موقعیت های خاص هستند که ممکن است موجب رشد بیش از حد کاندیدا شوند که می تواند منجر به بروز برفک های دهان شوند. این شرایط عبارتند از:

·        نوزاد بودن. برفک دهان اغلب در نوزادن و کودکان خردسال شایع است.

·        استفاده از پروتزهای دندانی مصنوعی، مخصوصاً اگر شب ها از دهان خارج نشوند، تمیز نگه داشته نشوند، یا به خوبی روی لثه ها قرار نگیرند و روی لثه ها ساییده شوند.

·        مصرف یک دوره داروهای آنتی بیوتیک. آنتی بیوتیک ها موجب از بین رفتن میکروب های (باکتری های) بی ضرری می شوند که داخل دهان زندگی می کنند. آنها کاندیدا را از بین نمی برند که اگر باکتری های کمتری اطراف آنها وجود داشته باشد ممکن است ساده تر تکثیر شود.

·        استفاده بیش از حد از دهانشویه های آنتی باکتریال (به دلایلی شبیه دلیل بالا).

·        استفاده از قرص ها یا اسپری های استروئیدی.

·        داشتن خشکی دهان به دلیل فقدان بزاق دهان. این ممکن است به عنوان یکی از عارضه های جانبی مصرف برخی داروهای خاص (مانند داروهای ضد افسردگی، داروهای ضد روان پریشی، و داروهای شیمی درمانی) اتفاق بیفتد. علاوه بر این، این اتفاق ممکن است پس از رادیوتراپی به منطقه سر یا گردن رخ دهد، یا از علائم سندوم اسجوگرن Sjögren’s syndrome  باشد.

·        ابتلا به دیابت.

·        ابتلای شدید یه آنمی یا کم خونی.

·        کمبود آهن، فولات، یا ویتامین B12.

·        داشتن سیستم ایمنی ضعیف. برای مثال، اگر از داروهایی استفاده می کنید که سیستم ایمنی بدن شما را حمایت می کنند، اگر سرطان خاصی دارید، یا اگر مبتلا به HIV یا ایدز هستید.

·        ضعیف بودن، یا به طور کلی سلامتی ضعیفی داشتن.

·        کشیدن سیگار. افراد سیگاری بیشتر مستعد ابتلا به برفک دهان هستند.

برفک دهان معمولاً واگیردار نیست. شما نمی توانید بدون تماس برفک دهان را به فرد دیگری منتقل کنید.

برفک دهان

برفک دهان

چرا برخی نوزادان دچار برفک دهان می شوند؟

تعداد اندکی از ارگانیسم های کاندیدا عموماً روی پوست سالم و در دهان سالم زندگی می کنند. آنها معمولاً بدون ضرر هستند. با این حال، رشد بیش از حد کاندیدا می تواند داخل دهان برخی کودکان اتفاق بیفتد. این می تواند موجب بروز یک حمله برفک دهان شود.

این رشد بیش از حد می تواند به این دلیل رخ دهد که سیستم ایمنی بدن کودک هنوز نابالغ است و بنابراین نمی تواند سطوح کاندیدا را کنترل کند. علت ممکن دیگر برای بروز عفونت برفک دهان این است که فرزند شما اخیراً تحت یک دوره درمان با داروهای آنتی بیوتیک قرار داشته است. علت این است که آنتی بیوتیک ها می توانند میکروب های (باکتری های) سالمی که داخل دهان فرزند شما زندگی می کنند را از بین ببرند. این باکتری های سالم به طور طبیعی به کنترل میزان کاندیدا داخل دهان کودک شما کمک می کنند. در صورتی که تعداد باکتری های سالم کمتری در محیط دهان وجود داشته باشد، کاندیدا می تواند بیش از حد رشد کند. بعلاوه، اگر فرزند شما از سینه شما شیر می خورد و شما اخیراً تحت درمان با آنتی بیوتیک قرار داشته اید، سطوح باکتری های سالم شما نیز می تواند تحت تأثیر قرار بگیرد. این می تواند باعث شود شما، یا فرزندتان، بیشتر مستعد برفک باشید.

از هر 7 نوزاد، یکی دچار حملات برفک دهان در مرحله ای از عمر خود می شود. این مشکل در نوزادان زیر 10 هفته شایع تر است، اما می تواند در کودکان بزرگتر نیز اتفاق بیفتد. برفک دهان معمولاً به دلیل بهداشت نامناسب اتفاق نمی افتد و معمولاً به این معنا نیست که کودک شما بیمار است. برخی کودکان با حملات مکرر برفک دهان مواجه هستند.

برفک دهان

برفک دهان

برفک دهان چه علائم و نشانه هایی دارد؟

·        علائم کلاسیک برفک دهان عبارتند از لکه های سفید رنگی که داخل دهان شما بوجود می آیند. این نقاط ممکن است به یکدیگر متصل شوند تا لکه بزرگتری را به نام پلاک تشکیل دهند. آنها ممکن است زرد یا خاکستری رنگ باشند. اگر شما یک نقطه را بکنید، بافت زیرین آن ممکن است قرمز رنگ باشد اما معمولاً درد یا زخم ندارد.

·        اغلب هیچ نقطه سفید رنگی وجود ندارد. مناطقی داخل دهان شما ممکن است تنها قرمز یا زخم شوند. این عموماً بیشتر زمانی اتفاق می افتد که پس از مصرف آنتی بیوتیک ها یا استروئیدها دچار برفک دهان می شوید.

·        افرادی که از پروتزهای مصنوعی دندانی استفاده می کنند ممکن است زیر پروتز خود یک ناحیه قرمز رنگ مقاوم داشته باشند.

·        ممکن است مناطق خارج دهان شما زخم، ترک یا ناحیه های قرمزی رنگی بوجود بیایند. این امر عمدتاً روی زاویه تماس لب های بالا و پایین با یکدیگر (استوماتیت زاویه ای) تأثیر می گذارد.

·        برخی عفونت های خفیف برفک دهان بدون درد هستند. با این حال، گاهی اوقات برفک دهان نسبتاً دردناک هستند و باعث می شوند غذا خوردن و نوشیدن مایعات نیز ناراحت کننده باشد. برخی نوزادانی که برفک دهان دارند ممکن است آبریزش دهان داشته باشند، یا اینکه ممکن است به دلیل درد و سوزش قادر نباشند به درستی شیر بخورند.

·        در برخی افراد مبتلا به برفک دهان ممکن است حس چشایی نیز تحت تأثیر قرار بگیرد.

نکته: اگر فرزند شما از سینه شما شیر می خورد، این امکان وجود دارد که فرزند شما برفک دهان را از راه دهان به نوک سینه شما منتقل کند. این می تواند برای شما بسیار دردناک باشد. ممکن است نوک سینه شما ترک بخورد، زخم شود، یا قرمز و براق شود. اگر فکر می کنید نوک سینه شما عفونت برفک دارد به پزشک مراجعه کنید. ممکن است پزشک برای از بین رفتن برفک، برای شما پمادی برای زدن روی نوک سینه تجویز کند.

برفک دهان چگونه تشخیص داده می شود؟

معمولاً پزشک شما برفم دهان را در شما از روی علائم معمول و طاهر معمول داخل دهان شما تشخیص خواهد داد. معمولاً هیچ آزمایشی نیاز نیست تا برفک دهان تشخیص داده شود.

با این حال، گاهی اوقات ممکن است پزشک شما آزمایش خون را برای بررسی برخی شرایط خاص توصیه کند که می توانند احتمال بروز برفک دهان را افزایش دهند. برای مثال، آزمایش خون برای دیدن اینکه آیا شما کمبود آهن، ویتامین B12، یا فولات دارید یا خیر.

در صورتی که برفک دهان به درمان پاسخ ندهد، پزشک شما ممکن است نمونه برداری از داخل دهان شما را پیشنهاد دهد. سپس این نمونه برای لابراتوار ارسال می شود تا زیر میکروسکوپ آزمایش شود. علاوه بر این، آنها می توانند کشت کاندیدا در لابراتوار را نیز امتحان کنند.

گاهگاهی، برای تأیید تشخیص برفک دهان تکه برداری نیاز است. یک تکه از لکه های سفید رنگ داخل دهان شما برداشته می شود و این نمونه زیر میکروسکوپ آزمایش می شود.

برفک دهان

برفک دهان

برفک دهان چه درمان هایی دارد؟

درمان هایی که به صورت موضعی اعمال می شوند

برای برفک دهان خفیف، درمان متداولی که ابتدا امتحان می شود ژل دهانی میکونازول به مدت هفت روز است. گاهی اوقات، یک دوره درمان دو هفته ای نیاز است. اگر ژل میکونازول نتواند استفاده شود (برای مثال، اگر می دانید که شما به آن حساسیت دارید) قطره نیستاتین نیز گزینه دیگری است که می توانید از آن استفاده کنید.

دستور العمل های زیرا را نیز دنبال کنید:

  • ژل ها یا قطره ها باید بعد از خوردن یا آشامیدن استفاده شوند.
  • چهار مرتبه در طول روز، یک لایه نازک از ژل را با انگشت تمیز، روی منطقه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است بمالید.
  • برای استفاده از قطره ها، از قطره چکان برای ریختن مایع داخل دهان و روی منطقه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است استفاده کنید. این کار را چهار مرتبه در طول روز انجام دهید.
  • به صورت ایده آل، شما نباید به مدت 30 دقیقه پس از استفاده قطره ها یا ژل ها چیزی بخورید یا بنوشید. این به جلوگیری از شسته شدن خیلی زود دارو از داخل دهان کمک می کند.

قرص های ضد برفک

این نوع قرص ها حاوی دارویی به نام فلوکونازول هستند که می توانند به از بین بردن عفونت های قارچی و برفک در بدن کمک کنند. از قرص ها بیشتر در موارد وخیم تر یا جدی تر استفاده می شود. برای مثال، برای افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند و دچار برفک دهان گسترده ای شده اند. قرص ها معمولاً برای چند روز تجویز می شوند و اغلب موجب از بین رفتن برفک دهان می شوند.

تغییر داروهای دیگر

اگر شما در حال مصرف داروهای دیگری هستید که ممکن است موجب بروز برفک دهان شده باشند، مانند استروئیدها یا آنتی بیوتیک ها، ممکن است لازم باشد پزشک شما برای کمک به از بین بردن برفک دهان این داروها را تغییر دهد یا دوز آنها را کاهش دهد.

مراجعه به یک متخصص

در صورتی که شرایط زیر را داشته باشید، پزشک شما ممکن است توصیه کند به یک متخصص مراجعه کنید:

  • اقدامات زیر به از بین رفتن عفونت برفک دهان کمکی نکند.
  • شما بویژه یک عفونت شدید یا بیماری های دیگری (برای مثال، تحت شیمی درمانی قرار دارید یا در حال مصرف داروهای دیگر هستید که موجب تضعیف سیستم ایمنی بدن شما می شوند) داشته باشید.
برفک دهان

برفک دهان

آیا برفک دهان قابل پیشگیری است؟

برای کمک به جلوگیری از حملات بعدی برفک دهان امکان تغییر یک یا دو موقعیت ذکر شده در بالا وجود دارد. برای مثال:

  • اگر دیابت دارید- کنترل خوب سطح قند خون شما خطر برفک دهان و عفونت های دیگر را کاهش می دهد.
  • اگر از اسپری های استنشاقی استروئیدی استفاده می کنید- داشتن تکنیک های خوب استنشاق و استفاده از وسایل فاصله دهنده می تواند به کاهش خطر ابتلا به برفک دهان کمک کند. علاوه بر این، پس از هر بار استفاده از اسپری ها استنشاقی دهان خود را بشویید، تا به شستن هر گونه ذرات داروی باقی مانده داخل دهان کمک کنید. از پزشک خود بخواهید دوز استروئید موجود در اسپری شما را به کمترین میزان مورد نیاز برای کنترل آسم شما کاهش دهد.
  • اگر از پروتزهای مصنوعی دندانی استفاده می کنید:
    • در طول شب یا حداقل به مدت شش ساعت در طول روز پروتزهای مصنوعی خود را از دهان خارج کنید. تصور می شود تماس مداوم پروتزهای مصنوعی، و خارج نکردن آنها از دهان در طول شب، یکی از شایع ترین علل بروز برفک دهان باشد.
    • پروتزهای مصنوعی دندانی خود را به صورت روزانه پاکسازی کنید. برای تمیز کردن آنها از آب صابون استفاده کنید و قسمتی از پروتزهای مصنوعی که روی لثه ها قرار می گیرد را با یک مسواک نرم بسایید- این همان سمتی است که پولیش نمی شود. سپس آن را داخل محلول ضد عفونی کننده غوطه ور کنید. نوع محلول و زمانی که باید پروتز شما غوطه ور بماند را دندانپزشک شما مشخص می نماید. پس از ضد عفونی کردن پروتزهای خود، آنها را با آب بشویید، سپس قبل از استفاده مجدد آنها اجازه دهید در هوای آزاد خشک شوند. خشک کردن به این صورت کمک می کند هر گونه کاندیدا که ممکن است به پروتزهای مصنوعی شما چسبیده باشد از بین برود.
    • داخل دهان خود (جایی که پروزهای مصنوعی قرار می گیرند) را با مسواک نرم تمیز کنید.
    • در صورتی که پروتزهای مصنوعی شما به درستی در جای خود قرار نمی گیرند، برای رفع مشکل آنها به دندانپزشک مراجعه کنید.
  • اگر از داروهایی استفاده می کنید که موجب خشکی دهان می شوند- سعی کنید پیوسته جرعه جرعه آب بنوشید.
  • در صورتی که متوجه ابتلای خود به کم خونی یا سطوح پایین ویتامین B12، فولات، یا آهن شدید، درمان این بیماری ها ممکن است به پیشگیری از بروز برفک دهان در آینده کمک کند.
  • اگر سیگاری هستید، ترک این عادت نیز می تواند به پیشگیری از حملات بیشتر برفک دهان کمک کند.
  • به برخی از گروه های خاص افراد ممکن است قرص های ضد برفک دهان داده شود تا از بروز برفک دهان پیشگیری شود. برای مثال، افرادی که از داروهایی استفاده می کنند که سیستم ایمنی بدن آنها را سرکوب کند یا افرادی که تحت شیمی درمانی یا درمان های سرطان قرار دارند.

پیشگیری از بروز برفک دهان در کودکان

  • مرتب همه اسباب بازی ها، دندان گیر، و وسایل دیگری که فرزند شما به دهان می برد را استریل کنید.
  • اگر از شیشه شیر می خورد، به طور منظم همه ابزار شیر خوردن را استریل کنید.

برخی افراد توصیه می کنند پس از هر بار شیر دادن به فرزند خود مقداری آب استریلیزه به او بدهید. این می تواند باقی مانده شیر داخل دهان را بشوید که ممکن است کاندیدا درون آن رشد کند.

آکادمی پریودنتولوژی آمریکا AAP تخمین زده است که تقریباً از هر چهار آمریکایی سه نفر از آنها به نوعی از یکی از اشکال بیماری لثه رنج می برد- از موارد خفیف گرفته تا ژنژیویت، و تا شکل وخیم آن که تحت عنوان پریودنتیت شناخته می شود. با این حال، علیرغم این شیوع، تقریباً تنها حدود 3 درصد از این افراد به دنبال درمان برای بیماری لثه خود هستند. با افزایش تعداد تحقیقاتی که نشان می دهند بیماری لثه ممکن است با بیماری های متعدد دیگری، از جمله دیابت، بیماری های قلبی، و برخی از اشکال خاص سرطان مرتبط باشد، حفظ سلامت دندان ها و لثه ها نسبت به قبل اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

اختلاف بین شیوع بیماری های لثه و عدم درمان را می توان ناشی از عدم درک تأثیر بیماری پریودنتال روی سلامت عمومی دانست. بیماران همیشه هم به دنبال مراقبت های پریودنتالی که نیاز دارند نیستند زیرا آنها از تأثیرات دراز مدت و احتمالاً خطرناک بیماری لثه درمان نشده آگاه نیستند. متأسفانه، باورهای نادرست مختلفی پیرامون بیماری لثه و پیامدهای آن وجود دارد.

برای کمک به ایجاد تمایز بین واقعیت و درورغ در مورد بیماری لثه، AAP برخی از تفکرات نادرست شایع در مورد سلامت دهان را شناسایی کرده و مورد توجه قرار داده است.

بیماری لثه چندان شایع نیست.

بر عکس، بیماری لثه یه شدت شایع است. بر اساس مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها، نیمی از افراد بزرگسال 30 ساله و بالاتر از یکی از اشکال بیماری لثه رنج می برند. بیماری لثه، عفونت بافت هایی است که دندان های شما را در بر گرفته و از آنها محافظت می کنند، و در نتیجه پلاک بروز می یابد، فیلم چسبناکی از باکتری ها که پیوسته روی دندان ها در حال تشکیل شدن می باشد. اگر پلاک ها با مسواک زدن درست روزانه و تمیز کردن بین دندان ها زدوده نشوند، در نهایت می توانند سفت شده و به رسوب یا تارتار تبدیل شوند.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

خونریزی لثه ها چندان مهم نیست.

لثه های قرمز رنگ و متورمی که خونریزی دارند یکی از علائم مهم بیماری لثه هستند. اگر هنگام مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، یا هنگام خوردن برخی غذاهای خاص متوجه خونریزی لثه های خود شدید، باید برای مراجعه به دندانپزشک برنامه ریزی کنید تا دهان و دندان های شما را برای بیماری پریودنتال معاینه کند. مطالعات نشان داده اند که بیماری لثه علاوه بر اینکه موجب از دست دادن دندان ها می شود، ممکن است با پیشرفت بیماری های دیگر مانند بیماری های قلبی و دیابت نیز ارتباط داشته باشد، بنابراین، مهم است که شما درمان بیماری پریودنتال را هر چه سریع تر آغاز کنید.

خونریزی از لثه ها در طول دوران بارداری عادی است.

گرچه صحت دارد که برخی زنان دچار شرایطی به نام “ژنژیویت بارداری” می شوند، اما اصلاً صحت ندارد که همه زنانی که باردار می شوند این شرایط را تجربه می کنند. شما با مراقبت های اضافی حین مسواک زدن و نخ دندان کشیده روزانه خود می توانید به پیشگیری از بروز این شرایط کمک کنید. دندانپزشک شما ممکن است برای پیشگیری از بروز آن پاکسازی های منظم بیشتری را توصیه کند.

عدم وجود حفره و پوسیدگی های دندانی نشان دهنده عدم وجود بیماری لثه است.

عدم وجود حفره های دندانی دلیلی برای عدم وجود بیماری لثه نمی باشد. زیرا بیماری لثه بدون درد است و بسیاری از افراد اصلاً نمی دانند این بیماری چگونه پیشرفت می کنند. لثه هایی که به راحتی دچار خونریزی می شوند، یا قرمز و متورم و دردناک هستند یکی از علائم ژنژیویت می باشند، مرحله اولیه بیماری لثه و تنها مرحله ای که قابل بازگشت است. وقتی ژنژیویت در مراحل اولیه تشخیص داده شود، معمولاً می تواند با پاکسازی توسط متخصص در مطب و نیز پیگیری مسواک زدن و نخ دندان کشیدن روزانه می تواند درمان شود.

بوی بد دهان می تواند نشان دهنده بیماری لثه باشد.

بوی بد یا وجود مزه بد مداوم دهان می توانند از علائم نشان دهنده بیماری لثه و دیگر بیماری های دهان باشند بنابراین مهم است به علت بروز آن پی ببرید. اگر دائماً بوی بد دهان دارید، به دندانپزشک مراجعه کنید. چکاپ های منظم دندانپزشکی به دندانپزشک شما اجازه می دهند مشکل شما را شناسایی نماید، زیرا بوی بد دهان می تواند نشانه یک بیماری باشد. اگر دندانپزشک شما مشخص نماید که دهان شما سالم است، ممکن است به یک پزشک ارجاع داده شوید.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

نیاز نیست هر روز نخ دندان بکشید.

مراقبت های روتین دهان و دندان، که شامل مسواک زدن پس از هر وعده غذایی و قبل از رفتن به رختخواب، و نیز حداقل یک مرتبه نخ دندان کشیدن در طول روز می شود، بهترین روش برای پیشگیری از بروز بیماری لثه می باشد. با این حال، در بررسی که اخیراً صورت گرفته است، تخمین زده شده است که تنها 5/13 درصد از آمریکایی ها هر روز نخ دندان می کشند. پایبند بودن به مراقبت روزانه از دهان و نیز دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک در طول سال برای چکاپ کامل دندانی حیاتی است. اگر بیماری لثه تشخیص داده شود، مشورت با یک پریودنتیست، دندانپزشکی که تخصص وی درمان بیماری پریودنتال است، ممکن است مفید باشد.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

مراجعه به پریودنتیست ترسناک خواهد بود.

پریودنتیست ها متخصصان بیماری لثه هستند. آنها پس از اتمام تحصیلات در زمینه دندانپزشکی عمومی، سه یا چند سال بیشتر را صرف آموزش های تخصصی در زمینه تشخیص، درمان، و پیشگیری از بیماری پریودنتال کرده اند. پریودنتیست ها مجهز به جدیدترین درمان ها و فناوری ها می باشند و با استفاده از ابزارهای نوآورانه ای مانند رادیوگرافی دیجیتال، فناوری آلتراسوند، اندازه گیری علائم بیولوژیک و لیزر درمانی، به راحت تر شدن ویزیت شما کمک می کنند.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

داشتن بیماری لثه به این معنا است که دندان ها حتماً از دست خواهند رفت.

نه اینقدر! اگر کارهای بهداشتی دهان را به خوبی انجام دهید الزاماً دندان های خود را به بیماری لثه نخواهید باخت. این به معنای دو مرتبه مسواک زدن در طول روز، و پاکسازی روزانه بین دندان ها، خوردن غذاهای سالم، و برنامه ریزی برای مراجعه منظم به دندانپزشک می باشد. حتی اگر تشخیص داده شده باشد که شما بیماری لثه دارید، دندانپزشک شما می تواند طرح درمانی برای شما بریزد که به شما کمک خواهد کرد بیماری خود را تحت کنترل درآورید و از پیشرفت آن جلوگیری خواهد کرد.

دندانی که در نتیجه بیماری لثه از بین رفته است، برای همیشه از دست رفته است.

بیماری لثه علت اصلی از دست رفتن دندان در افراد بزرگسال است. با این حال، پریودنتیست ها علاوه بر درمان بیماری لثه در کاشت ایمپلنت های دندانی نیز تخصص دارند- روشی راحت و آسان برای جایگزینی دائمی دندان های از دست رفته. ایمپلنت دندانی ریشه مصنوعی دندان است که داخل فک قرار می گیرد تا یک دندان مصنوعی جایگزین را نگهدارد.

مطالعات نشان داده اند که نرخ موفقیت ایمپلنت های دندانی 98 درصد می باشد، و با مراقبت های صحیح و مناسب، امکان صحبت کردن، غذا خوردن، و لبخند زدن با اعتماد به نفس را تا پایان عمر برای شما فراهم می آورند. در حقیقت، تحقیقی که توسط آکادمی آمریکایی پریودنتولوژی انجام شد نشان داده است که بیش از 70 درصد از افراد پاسخگو به پرسش ها گزارش داده بودند که از نتایج ایمپلنت های دندانی خود “خوشنود” یا “فوق العاده راضی” هستند.

بهداشت نامناسب دهان تنها راه گسترش بیماری لثه است.

فراموش کردن بهداشت دهان و دندان مطئناً می تواند در پیشرفت بیماری لثه نقش داشته باشد، اما عوامل مختلف دیگری نیز وجود دارند که می توانند خطری که شما را تهدید می کند را تحت تأثیر قرار دهند. برای مثال، نشان داده شده است که مصرف تنباکو به شدت احتمال گسترش بیماری لثه را افزایش می دهد. استرس، رژیم غذایی نامناسب، و حتی عوامل ژنتیکی نیز می توانند در سلامت لثه های شما نقش داشته باشند.

همه افرادی که دیابت دارند بیماری لثه خواهند داشت.

دیابت یک بیماری مزمن است که توانایی بدن شما برای فراوری قند را تحت تأثیر قرار می دهد. بالا رفتن قند خون می تواند موجب بروز مشکلاتی برای چشم ها، اعصاب، کلیه ها، قلب، و دیگر اعضای بدن شما شود. دیابت می تواند مقاومت شما در برابر عفونت ها را نیز کاهش دهد و می تواند روند بهبود را کند نماید. اگر دیابت دارید، بیشتر در معرض خطر گسترش برخی از مشکلات سلامت دهان، از جمله بیماری لثه، قرار خواهید داشت، بنابراین مهم است دقت زیادی در بهداشت دهان داشته باشید تا از بروز این مشکلات پیشگیری نمایید.

افزایش آگاهی بیماران در سراسر دنیا منجر به افزایش تقاضا برای انجام اقدامات تخصصی مانند جراحی ارتوگناتیک شده است. تغییر شکل آندربایت، شرایطی که در آن فک پایین به طور نامناسبی جلوتر از فک بالا قرار می گیرد، احتمالاً یکی از ناهنجاری های دندان- صورت است که امروزه، و نه چند نسل پیش، بیشتر از هر ناهنجاری دیگری انجام می شود. در گذشته بسیاری از بیمارانی که در سنین پایین قرار داشتند از مزایای چنین خدماتی بهره مند نشده بودند و آندربایت آنها اصلاح نشده بود.

با افزایش سن و عدم وجود مراقبت های صحیح در سنین پایین، از دست رفتن بخشی یا تمام دندان ها شایع بود. برخی افراد به دنبال جایگزینی برای دندان های از دست رفته یا پوسیده خود با ایمپلنت های دندانی هستند. در جایگزینی دندان ها در بیمارانی که آندربایت دارند، آیا باید ایمپلنت در موقعیت اصلی کراس بایت قرار داده شود یا اینکه باید هدف بازسازی وضعیت دندان ها و قرار دادن آنها در وضعیت ایده آل بایت کلاس 1 باشد؟

چنین وضعیتی بحث مفصلی می طلبد. اکثر بیماران در چنین شرایطی واقعاً نمی دانند چه امکاناتی وجود دارد، و همچنان هیچ اطلاعاتی در مورد مزایا و معایب گزینه های مختلف نیز ندارند. معمولاً در برخی فرهنگ ها تصور می شود افراد میانسال مغرور نیستند. اما در حقیقت، غرور به عنوان یک ضعف تلقی می شود. با این حال، واقعیت این است که اکثر افراد صرف نظر از سن، می خواهند خوب به نظر برسند، اینکه آنها آن را بپذیرند یا خیر موضوع دیگری است. به همین ترتیب، گزینه های درمان نیاز است که شامل دسته کاملی از جراحی های ارتوگناتیک برای اصلاح آندربایت باشند. طرح درمان ایده آل طرحی است که در آن پس از درک نسبت خطر- مزایای هر گزینه، ترجیح بیمار مد نظر قرار می گیرد.

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت یا اصلاح آندربایت: کدامیک در اولویت است؟

اصلاح آندربایت با جراحی نسبتاً تهاجمی تر از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی است. این جراحی نیاز به بیهوشی عمومی و بستری شدن در بیمارستان به مدت یک یا دو روز دارد. دوره استراحت پس از جراحی نیز معمولاً طولانی تر است و احتمال بروز مشکلاتی مانند آسیب به عصب نیز بیشتر است. با این حال، این شانس را به بیمار می دهد که چهره ای با ظاهر زیباتر داشته باشد و ایمپلنت های دندانی وی در موقعیتی قرار خواهند گرفت که باعث خواهند شد پروتز مصنوعی دندانی بهترین عملکرد خود را از نظر زیبایی و عملکردی داشته باشند. برخی دندانپزشکان عمولاً طرح جراحی ارتوگناتیک را با شبیه سازی تغییرات چهره پس از جراحی کامل می کنند تا تأثیرات انجام چنین طرح درمانی را به خوبی نشان دهند. مانند جراحی های معمول ارتوگناتیک، درمان ارتودنسی قبل از جراحی نیاز است و هنوز این یکی از مواردی است که نیاز است بیمار آن را انجام دهد زیرا درمان ارتودنسی به طور معمول یک تا دو سال طول می کشد تا انجام شود.

به طور کلی، بیماران میانسال در مقایسه با نوجوانان و افراد بزرگسال جوان تر، مدت زمان طولانی تری طول می کشد که پس از جراحی ارتوگناتیک بهبود پیدا کنند. در بیمارانی که بیماری مزمن مانند فشار خون بالا و دیابت دارند نیز ممکن است خطر بروز مشکلات مربوط به جراحی های تهاجمی تر بالاتر باشد.

برای افرادی که معتقدند مزایا خطرات را توجیه نمی کنند، می توان یک طرح جایگزین برای جبران تغییر شکل اسکلتی تهیه کرد. میزان جبران مغایرت اسکلتی با ایمپلنت های دندانی به وخامت مغایرت دارد و نوع دندان های از دست رفته بستگی دارد. این مورد را با مثال بهتر می توان توضیح داد.

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

شرح یک نمونه واقعی اصلاح آندربایت و کاشت ایمپلنت های دندانی

در این تصویر یک خانم میانسال را مشاهده می کنید که برای دندان های از دست رفته خود به دنبال ایمپلنت های دندانی هستند. وی آندربایت خفیفی نیز داشت. فک پایین تنها اندکی بلندتر از فک بالا است.

با این حال، طی سال ها، وی عادت کرده بود فک پایین خود را رو به جلو بیاورد و این باعث شده بود آندربایت خیلی وخیم از چیزی به نظر برسد که واقعاً بود. مانند اکثر عدم تقارن های اندازه اسکلتی فک، دندان ها به طور طبیعی جبران می کردند. دندان های فک پایین در تلاش برای حفظ تماس با دندان های روبرو، رو به عقب و به سمت دندان های جلوی فک بالا منحرف شده بودند.

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

سه گزینه وجود دارد. می توان با درمان جبرانی ارتودنسی شروع کنیم تا دندان ها را داخل هر فکی صاف کنیم. بنابراین، موقعیت فک پایین می تواند با جراحی رو به عقب تغییر کند تا آندربایت از بین برود. پس از آن ایمپلنت های دندانی کار گذاشته می شوند تا جایگزین دندان های از دست رفته شوند. اما بیمار تمایلی به انجام جراحی ارتوگناتیک نداشت.

بدون جراحی برای اصلاح آندربایت، ترمیم با ایمپلنت های دندانی می تواند مطابق با انسداد قبلی باشد که به دلیل آن فک رو به جلو رفته است و یک آندربایت عمیق بوجود آورده است. چنین طرح تطبیقی بیشتر به صلاح است زیرا به سادگی جای دندان های از دست رفته را با ایمپلنت های دندانی پر می کند که موجب تغییر ارتباطات فک نخواهد شد. با این حال، انجام این کار به معنای کنار گذاشتن فرصت دستیابی به بهبود اکلوژن بهبود یافته کلاس 1 خواهد بود، حالتی که در آن دندان های فک بالا مقدار اندکی روی دندان های فک پایین قرار می گیرند.

سرانجام یک توافق صورت گرفت. درمان ارتودنسی به منظور بازکردن بایت، صاف و یکدست کردن دندان ها و نیز تغییر جهت دندان های جلوی فک بالا به سمت بیرون و دندان های جلوی فک پایین رو به عقب انجام شد تا بتوان به یک اوربایت و اورجت مثبت دست یافت. با بالا بردن بایت، فضای بیشتری برای جایگذاری روکش های دندانی روی ایمپلنت های دندانی ایجاد شد. این افزایش در ابعاد عمودی نیز تناسب بهتری در چهره ایجاد می کند. در ابتدا، به دلیل انحراف رو به عقب فک پایین، بایت بیش از حد بسته بود، و از ارتفاع یک سوم پایینی صورت کاسته بود. باز کردن بایت موجب افزایش ابعاد عمودی یک سوم پایینی می شود و تناسب طبیعی تری ایجاد می کند.

تکمیل کل فرایند درمان حدود سه سال به طول انجامید، و بیشتر این زمان صرف انجام درمان ارتودنتیک شد. در مشاوره اولیه، بیمار تنها می خواست جایگزینی برای دندان های از دست رفته خود قرار دهد. با این حال، با صحبت های مفصلی که با پزشک خود در مورد عدم تناسب اسکلت صورت خود داشت، و گزینه های درمانی که برای وی توضیح داده شدند، وی گزینه نسبتاً پیچیده تر و طولانی تر را انتخاب کرد زیرا طرح درمانی بود که همه نگرانی های وی را برطرف می کرد.

نمونه های درمانی پیوند لثه



بخش تخصصی پیوند لثه





بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند. در صورت عدم درمان چنین مشکلاتی، ممکن است در نهایت منجر به از دست رفتن دندان فرد شود. پیوند لثه در بیشتر موارد جنبه‌ی درمانی دارد، ولی برخی از مردم برای اصلاح طرح لبخند خود از این روش استفاده می‌کنند که در این صورت جنبه‌ی زیبایی دارد.

مقالات تخصصی پیوند لثه



برفک دهان چیست؟

برفک دهان نوعی عفونت موجود در دهان است که در نتیجه میکروب های مخمری به نام کاندیدا ایجاد می شوند. دهان یکی از مکان های معمولی است که کاندیا موجب بروز عفونت می شود. عفونت کاندیدا داخل دهان برفک دهان نامیده می شود. دیگر مکان های شایع برای رشد برفک عبارتند از واژن، ناحیه پوشک نوزادان، و زیر ناخن ها. این مشکل اغلب جدی نیست و به طور کلی می تواند با درمان از بین برود.

چه افرادی مستعد برفک دهان هستند؟

تعداد کمی از کاندیدا معمولاً روی پوست سالم و دهان سالم زندگی می کنند. آنها معمولاً بی خطر هستند. افراد سالم به طور معمول دچار برفک دهان نمی شوند. با این حال، برخی شرایط یا موقعیت های خاص هستند که ممکن است موجب رشد بیش از حد کاندیدا شوند که می تواند منجر به بروز برفک های دهان شوند. این شرایط عبارتند از:

·        نوزاد بودن. برفک دهان اغلب در نوزادن و کودکان خردسال شایع است.

·        استفاده از پروتزهای دندانی مصنوعی، مخصوصاً اگر شب ها از دهان خارج نشوند، تمیز نگه داشته نشوند، یا به خوبی روی لثه ها قرار نگیرند و روی لثه ها ساییده شوند.

·        مصرف یک دوره داروهای آنتی بیوتیک. آنتی بیوتیک ها موجب از بین رفتن میکروب های (باکتری های) بی ضرری می شوند که داخل دهان زندگی می کنند. آنها کاندیدا را از بین نمی برند که اگر باکتری های کمتری اطراف آنها وجود داشته باشد ممکن است ساده تر تکثیر شود.

·        استفاده بیش از حد از دهانشویه های آنتی باکتریال (به دلایلی شبیه دلیل بالا).

·        استفاده از قرص ها یا اسپری های استروئیدی.

·        داشتن خشکی دهان به دلیل فقدان بزاق دهان. این ممکن است به عنوان یکی از عارضه های جانبی مصرف برخی داروهای خاص (مانند داروهای ضد افسردگی، داروهای ضد روان پریشی، و داروهای شیمی درمانی) اتفاق بیفتد. علاوه بر این، این اتفاق ممکن است پس از رادیوتراپی به منطقه سر یا گردن رخ دهد، یا از علائم سندوم اسجوگرن Sjögren’s syndrome  باشد.

·        ابتلا به دیابت.

·        ابتلای شدید یه آنمی یا کم خونی.

·        کمبود آهن، فولات، یا ویتامین B12.

·        داشتن سیستم ایمنی ضعیف. برای مثال، اگر از داروهایی استفاده می کنید که سیستم ایمنی بدن شما را حمایت می کنند، اگر سرطان خاصی دارید، یا اگر مبتلا به HIV یا ایدز هستید.

·        ضعیف بودن، یا به طور کلی سلامتی ضعیفی داشتن.

·        کشیدن سیگار. افراد سیگاری بیشتر مستعد ابتلا به برفک دهان هستند.

برفک دهان معمولاً واگیردار نیست. شما نمی توانید بدون تماس برفک دهان را به فرد دیگری منتقل کنید.

برفک دهان

برفک دهان

چرا برخی نوزادان دچار برفک دهان می شوند؟

تعداد اندکی از ارگانیسم های کاندیدا عموماً روی پوست سالم و در دهان سالم زندگی می کنند. آنها معمولاً بدون ضرر هستند. با این حال، رشد بیش از حد کاندیدا می تواند داخل دهان برخی کودکان اتفاق بیفتد. این می تواند موجب بروز یک حمله برفک دهان شود.

این رشد بیش از حد می تواند به این دلیل رخ دهد که سیستم ایمنی بدن کودک هنوز نابالغ است و بنابراین نمی تواند سطوح کاندیدا را کنترل کند. علت ممکن دیگر برای بروز عفونت برفک دهان این است که فرزند شما اخیراً تحت یک دوره درمان با داروهای آنتی بیوتیک قرار داشته است. علت این است که آنتی بیوتیک ها می توانند میکروب های (باکتری های) سالمی که داخل دهان فرزند شما زندگی می کنند را از بین ببرند. این باکتری های سالم به طور طبیعی به کنترل میزان کاندیدا داخل دهان کودک شما کمک می کنند. در صورتی که تعداد باکتری های سالم کمتری در محیط دهان وجود داشته باشد، کاندیدا می تواند بیش از حد رشد کند. بعلاوه، اگر فرزند شما از سینه شما شیر می خورد و شما اخیراً تحت درمان با آنتی بیوتیک قرار داشته اید، سطوح باکتری های سالم شما نیز می تواند تحت تأثیر قرار بگیرد. این می تواند باعث شود شما، یا فرزندتان، بیشتر مستعد برفک باشید.

از هر 7 نوزاد، یکی دچار حملات برفک دهان در مرحله ای از عمر خود می شود. این مشکل در نوزادان زیر 10 هفته شایع تر است، اما می تواند در کودکان بزرگتر نیز اتفاق بیفتد. برفک دهان معمولاً به دلیل بهداشت نامناسب اتفاق نمی افتد و معمولاً به این معنا نیست که کودک شما بیمار است. برخی کودکان با حملات مکرر برفک دهان مواجه هستند.

برفک دهان

برفک دهان

برفک دهان چه علائم و نشانه هایی دارد؟

·        علائم کلاسیک برفک دهان عبارتند از لکه های سفید رنگی که داخل دهان شما بوجود می آیند. این نقاط ممکن است به یکدیگر متصل شوند تا لکه بزرگتری را به نام پلاک تشکیل دهند. آنها ممکن است زرد یا خاکستری رنگ باشند. اگر شما یک نقطه را بکنید، بافت زیرین آن ممکن است قرمز رنگ باشد اما معمولاً درد یا زخم ندارد.

·        اغلب هیچ نقطه سفید رنگی وجود ندارد. مناطقی داخل دهان شما ممکن است تنها قرمز یا زخم شوند. این عموماً بیشتر زمانی اتفاق می افتد که پس از مصرف آنتی بیوتیک ها یا استروئیدها دچار برفک دهان می شوید.

·        افرادی که از پروتزهای مصنوعی دندانی استفاده می کنند ممکن است زیر پروتز خود یک ناحیه قرمز رنگ مقاوم داشته باشند.

·        ممکن است مناطق خارج دهان شما زخم، ترک یا ناحیه های قرمزی رنگی بوجود بیایند. این امر عمدتاً روی زاویه تماس لب های بالا و پایین با یکدیگر (استوماتیت زاویه ای) تأثیر می گذارد.

·        برخی عفونت های خفیف برفک دهان بدون درد هستند. با این حال، گاهی اوقات برفک دهان نسبتاً دردناک هستند و باعث می شوند غذا خوردن و نوشیدن مایعات نیز ناراحت کننده باشد. برخی نوزادانی که برفک دهان دارند ممکن است آبریزش دهان داشته باشند، یا اینکه ممکن است به دلیل درد و سوزش قادر نباشند به درستی شیر بخورند.

·        در برخی افراد مبتلا به برفک دهان ممکن است حس چشایی نیز تحت تأثیر قرار بگیرد.

نکته: اگر فرزند شما از سینه شما شیر می خورد، این امکان وجود دارد که فرزند شما برفک دهان را از راه دهان به نوک سینه شما منتقل کند. این می تواند برای شما بسیار دردناک باشد. ممکن است نوک سینه شما ترک بخورد، زخم شود، یا قرمز و براق شود. اگر فکر می کنید نوک سینه شما عفونت برفک دارد به پزشک مراجعه کنید. ممکن است پزشک برای از بین رفتن برفک، برای شما پمادی برای زدن روی نوک سینه تجویز کند.

برفک دهان چگونه تشخیص داده می شود؟

معمولاً پزشک شما برفم دهان را در شما از روی علائم معمول و طاهر معمول داخل دهان شما تشخیص خواهد داد. معمولاً هیچ آزمایشی نیاز نیست تا برفک دهان تشخیص داده شود.

با این حال، گاهی اوقات ممکن است پزشک شما آزمایش خون را برای بررسی برخی شرایط خاص توصیه کند که می توانند احتمال بروز برفک دهان را افزایش دهند. برای مثال، آزمایش خون برای دیدن اینکه آیا شما کمبود آهن، ویتامین B12، یا فولات دارید یا خیر.

در صورتی که برفک دهان به درمان پاسخ ندهد، پزشک شما ممکن است نمونه برداری از داخل دهان شما را پیشنهاد دهد. سپس این نمونه برای لابراتوار ارسال می شود تا زیر میکروسکوپ آزمایش شود. علاوه بر این، آنها می توانند کشت کاندیدا در لابراتوار را نیز امتحان کنند.

گاهگاهی، برای تأیید تشخیص برفک دهان تکه برداری نیاز است. یک تکه از لکه های سفید رنگ داخل دهان شما برداشته می شود و این نمونه زیر میکروسکوپ آزمایش می شود.

برفک دهان

برفک دهان

برفک دهان چه درمان هایی دارد؟

درمان هایی که به صورت موضعی اعمال می شوند

برای برفک دهان خفیف، درمان متداولی که ابتدا امتحان می شود ژل دهانی میکونازول به مدت هفت روز است. گاهی اوقات، یک دوره درمان دو هفته ای نیاز است. اگر ژل میکونازول نتواند استفاده شود (برای مثال، اگر می دانید که شما به آن حساسیت دارید) قطره نیستاتین نیز گزینه دیگری است که می توانید از آن استفاده کنید.

دستور العمل های زیرا را نیز دنبال کنید:

  • ژل ها یا قطره ها باید بعد از خوردن یا آشامیدن استفاده شوند.
  • چهار مرتبه در طول روز، یک لایه نازک از ژل را با انگشت تمیز، روی منطقه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است بمالید.
  • برای استفاده از قطره ها، از قطره چکان برای ریختن مایع داخل دهان و روی منطقه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است استفاده کنید. این کار را چهار مرتبه در طول روز انجام دهید.
  • به صورت ایده آل، شما نباید به مدت 30 دقیقه پس از استفاده قطره ها یا ژل ها چیزی بخورید یا بنوشید. این به جلوگیری از شسته شدن خیلی زود دارو از داخل دهان کمک می کند.

قرص های ضد برفک

این نوع قرص ها حاوی دارویی به نام فلوکونازول هستند که می توانند به از بین بردن عفونت های قارچی و برفک در بدن کمک کنند. از قرص ها بیشتر در موارد وخیم تر یا جدی تر استفاده می شود. برای مثال، برای افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند و دچار برفک دهان گسترده ای شده اند. قرص ها معمولاً برای چند روز تجویز می شوند و اغلب موجب از بین رفتن برفک دهان می شوند.

تغییر داروهای دیگر

اگر شما در حال مصرف داروهای دیگری هستید که ممکن است موجب بروز برفک دهان شده باشند، مانند استروئیدها یا آنتی بیوتیک ها، ممکن است لازم باشد پزشک شما برای کمک به از بین بردن برفک دهان این داروها را تغییر دهد یا دوز آنها را کاهش دهد.

مراجعه به یک متخصص

در صورتی که شرایط زیر را داشته باشید، پزشک شما ممکن است توصیه کند به یک متخصص مراجعه کنید:

  • اقدامات زیر به از بین رفتن عفونت برفک دهان کمکی نکند.
  • شما بویژه یک عفونت شدید یا بیماری های دیگری (برای مثال، تحت شیمی درمانی قرار دارید یا در حال مصرف داروهای دیگر هستید که موجب تضعیف سیستم ایمنی بدن شما می شوند) داشته باشید.
برفک دهان

برفک دهان

آیا برفک دهان قابل پیشگیری است؟

برای کمک به جلوگیری از حملات بعدی برفک دهان امکان تغییر یک یا دو موقعیت ذکر شده در بالا وجود دارد. برای مثال:

  • اگر دیابت دارید- کنترل خوب سطح قند خون شما خطر برفک دهان و عفونت های دیگر را کاهش می دهد.
  • اگر از اسپری های استنشاقی استروئیدی استفاده می کنید- داشتن تکنیک های خوب استنشاق و استفاده از وسایل فاصله دهنده می تواند به کاهش خطر ابتلا به برفک دهان کمک کند. علاوه بر این، پس از هر بار استفاده از اسپری ها استنشاقی دهان خود را بشویید، تا به شستن هر گونه ذرات داروی باقی مانده داخل دهان کمک کنید. از پزشک خود بخواهید دوز استروئید موجود در اسپری شما را به کمترین میزان مورد نیاز برای کنترل آسم شما کاهش دهد.
  • اگر از پروتزهای مصنوعی دندانی استفاده می کنید:
    • در طول شب یا حداقل به مدت شش ساعت در طول روز پروتزهای مصنوعی خود را از دهان خارج کنید. تصور می شود تماس مداوم پروتزهای مصنوعی، و خارج نکردن آنها از دهان در طول شب، یکی از شایع ترین علل بروز برفک دهان باشد.
    • پروتزهای مصنوعی دندانی خود را به صورت روزانه پاکسازی کنید. برای تمیز کردن آنها از آب صابون استفاده کنید و قسمتی از پروتزهای مصنوعی که روی لثه ها قرار می گیرد را با یک مسواک نرم بسایید- این همان سمتی است که پولیش نمی شود. سپس آن را داخل محلول ضد عفونی کننده غوطه ور کنید. نوع محلول و زمانی که باید پروتز شما غوطه ور بماند را دندانپزشک شما مشخص می نماید. پس از ضد عفونی کردن پروتزهای خود، آنها را با آب بشویید، سپس قبل از استفاده مجدد آنها اجازه دهید در هوای آزاد خشک شوند. خشک کردن به این صورت کمک می کند هر گونه کاندیدا که ممکن است به پروتزهای مصنوعی شما چسبیده باشد از بین برود.
    • داخل دهان خود (جایی که پروزهای مصنوعی قرار می گیرند) را با مسواک نرم تمیز کنید.
    • در صورتی که پروتزهای مصنوعی شما به درستی در جای خود قرار نمی گیرند، برای رفع مشکل آنها به دندانپزشک مراجعه کنید.
  • اگر از داروهایی استفاده می کنید که موجب خشکی دهان می شوند- سعی کنید پیوسته جرعه جرعه آب بنوشید.
  • در صورتی که متوجه ابتلای خود به کم خونی یا سطوح پایین ویتامین B12، فولات، یا آهن شدید، درمان این بیماری ها ممکن است به پیشگیری از بروز برفک دهان در آینده کمک کند.
  • اگر سیگاری هستید، ترک این عادت نیز می تواند به پیشگیری از حملات بیشتر برفک دهان کمک کند.
  • به برخی از گروه های خاص افراد ممکن است قرص های ضد برفک دهان داده شود تا از بروز برفک دهان پیشگیری شود. برای مثال، افرادی که از داروهایی استفاده می کنند که سیستم ایمنی بدن آنها را سرکوب کند یا افرادی که تحت شیمی درمانی یا درمان های سرطان قرار دارند.

پیشگیری از بروز برفک دهان در کودکان

  • مرتب همه اسباب بازی ها، دندان گیر، و وسایل دیگری که فرزند شما به دهان می برد را استریل کنید.
  • اگر از شیشه شیر می خورد، به طور منظم همه ابزار شیر خوردن را استریل کنید.

برخی افراد توصیه می کنند پس از هر بار شیر دادن به فرزند خود مقداری آب استریلیزه به او بدهید. این می تواند باقی مانده شیر داخل دهان را بشوید که ممکن است کاندیدا درون آن رشد کند.

آکادمی پریودنتولوژی آمریکا AAP تخمین زده است که تقریباً از هر چهار آمریکایی سه نفر از آنها به نوعی از یکی از اشکال بیماری لثه رنج می برد- از موارد خفیف گرفته تا ژنژیویت، و تا شکل وخیم آن که تحت عنوان پریودنتیت شناخته می شود. با این حال، علیرغم این شیوع، تقریباً تنها حدود 3 درصد از این افراد به دنبال درمان برای بیماری لثه خود هستند. با افزایش تعداد تحقیقاتی که نشان می دهند بیماری لثه ممکن است با بیماری های متعدد دیگری، از جمله دیابت، بیماری های قلبی، و برخی از اشکال خاص سرطان مرتبط باشد، حفظ سلامت دندان ها و لثه ها نسبت به قبل اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

اختلاف بین شیوع بیماری های لثه و عدم درمان را می توان ناشی از عدم درک تأثیر بیماری پریودنتال روی سلامت عمومی دانست. بیماران همیشه هم به دنبال مراقبت های پریودنتالی که نیاز دارند نیستند زیرا آنها از تأثیرات دراز مدت و احتمالاً خطرناک بیماری لثه درمان نشده آگاه نیستند. متأسفانه، باورهای نادرست مختلفی پیرامون بیماری لثه و پیامدهای آن وجود دارد.

برای کمک به ایجاد تمایز بین واقعیت و درورغ در مورد بیماری لثه، AAP برخی از تفکرات نادرست شایع در مورد سلامت دهان را شناسایی کرده و مورد توجه قرار داده است.

بیماری لثه چندان شایع نیست.

بر عکس، بیماری لثه یه شدت شایع است. بر اساس مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها، نیمی از افراد بزرگسال 30 ساله و بالاتر از یکی از اشکال بیماری لثه رنج می برند. بیماری لثه، عفونت بافت هایی است که دندان های شما را در بر گرفته و از آنها محافظت می کنند، و در نتیجه پلاک بروز می یابد، فیلم چسبناکی از باکتری ها که پیوسته روی دندان ها در حال تشکیل شدن می باشد. اگر پلاک ها با مسواک زدن درست روزانه و تمیز کردن بین دندان ها زدوده نشوند، در نهایت می توانند سفت شده و به رسوب یا تارتار تبدیل شوند.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

خونریزی لثه ها چندان مهم نیست.

لثه های قرمز رنگ و متورمی که خونریزی دارند یکی از علائم مهم بیماری لثه هستند. اگر هنگام مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، یا هنگام خوردن برخی غذاهای خاص متوجه خونریزی لثه های خود شدید، باید برای مراجعه به دندانپزشک برنامه ریزی کنید تا دهان و دندان های شما را برای بیماری پریودنتال معاینه کند. مطالعات نشان داده اند که بیماری لثه علاوه بر اینکه موجب از دست دادن دندان ها می شود، ممکن است با پیشرفت بیماری های دیگر مانند بیماری های قلبی و دیابت نیز ارتباط داشته باشد، بنابراین، مهم است که شما درمان بیماری پریودنتال را هر چه سریع تر آغاز کنید.

خونریزی از لثه ها در طول دوران بارداری عادی است.

گرچه صحت دارد که برخی زنان دچار شرایطی به نام “ژنژیویت بارداری” می شوند، اما اصلاً صحت ندارد که همه زنانی که باردار می شوند این شرایط را تجربه می کنند. شما با مراقبت های اضافی حین مسواک زدن و نخ دندان کشیده روزانه خود می توانید به پیشگیری از بروز این شرایط کمک کنید. دندانپزشک شما ممکن است برای پیشگیری از بروز آن پاکسازی های منظم بیشتری را توصیه کند.

عدم وجود حفره و پوسیدگی های دندانی نشان دهنده عدم وجود بیماری لثه است.

عدم وجود حفره های دندانی دلیلی برای عدم وجود بیماری لثه نمی باشد. زیرا بیماری لثه بدون درد است و بسیاری از افراد اصلاً نمی دانند این بیماری چگونه پیشرفت می کنند. لثه هایی که به راحتی دچار خونریزی می شوند، یا قرمز و متورم و دردناک هستند یکی از علائم ژنژیویت می باشند، مرحله اولیه بیماری لثه و تنها مرحله ای که قابل بازگشت است. وقتی ژنژیویت در مراحل اولیه تشخیص داده شود، معمولاً می تواند با پاکسازی توسط متخصص در مطب و نیز پیگیری مسواک زدن و نخ دندان کشیدن روزانه می تواند درمان شود.

بوی بد دهان می تواند نشان دهنده بیماری لثه باشد.

بوی بد یا وجود مزه بد مداوم دهان می توانند از علائم نشان دهنده بیماری لثه و دیگر بیماری های دهان باشند بنابراین مهم است به علت بروز آن پی ببرید. اگر دائماً بوی بد دهان دارید، به دندانپزشک مراجعه کنید. چکاپ های منظم دندانپزشکی به دندانپزشک شما اجازه می دهند مشکل شما را شناسایی نماید، زیرا بوی بد دهان می تواند نشانه یک بیماری باشد. اگر دندانپزشک شما مشخص نماید که دهان شما سالم است، ممکن است به یک پزشک ارجاع داده شوید.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

نیاز نیست هر روز نخ دندان بکشید.

مراقبت های روتین دهان و دندان، که شامل مسواک زدن پس از هر وعده غذایی و قبل از رفتن به رختخواب، و نیز حداقل یک مرتبه نخ دندان کشیدن در طول روز می شود، بهترین روش برای پیشگیری از بروز بیماری لثه می باشد. با این حال، در بررسی که اخیراً صورت گرفته است، تخمین زده شده است که تنها 5/13 درصد از آمریکایی ها هر روز نخ دندان می کشند. پایبند بودن به مراقبت روزانه از دهان و نیز دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک در طول سال برای چکاپ کامل دندانی حیاتی است. اگر بیماری لثه تشخیص داده شود، مشورت با یک پریودنتیست، دندانپزشکی که تخصص وی درمان بیماری پریودنتال است، ممکن است مفید باشد.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

مراجعه به پریودنتیست ترسناک خواهد بود.

پریودنتیست ها متخصصان بیماری لثه هستند. آنها پس از اتمام تحصیلات در زمینه دندانپزشکی عمومی، سه یا چند سال بیشتر را صرف آموزش های تخصصی در زمینه تشخیص، درمان، و پیشگیری از بیماری پریودنتال کرده اند. پریودنتیست ها مجهز به جدیدترین درمان ها و فناوری ها می باشند و با استفاده از ابزارهای نوآورانه ای مانند رادیوگرافی دیجیتال، فناوری آلتراسوند، اندازه گیری علائم بیولوژیک و لیزر درمانی، به راحت تر شدن ویزیت شما کمک می کنند.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

داشتن بیماری لثه به این معنا است که دندان ها حتماً از دست خواهند رفت.

نه اینقدر! اگر کارهای بهداشتی دهان را به خوبی انجام دهید الزاماً دندان های خود را به بیماری لثه نخواهید باخت. این به معنای دو مرتبه مسواک زدن در طول روز، و پاکسازی روزانه بین دندان ها، خوردن غذاهای سالم، و برنامه ریزی برای مراجعه منظم به دندانپزشک می باشد. حتی اگر تشخیص داده شده باشد که شما بیماری لثه دارید، دندانپزشک شما می تواند طرح درمانی برای شما بریزد که به شما کمک خواهد کرد بیماری خود را تحت کنترل درآورید و از پیشرفت آن جلوگیری خواهد کرد.

دندانی که در نتیجه بیماری لثه از بین رفته است، برای همیشه از دست رفته است.

بیماری لثه علت اصلی از دست رفتن دندان در افراد بزرگسال است. با این حال، پریودنتیست ها علاوه بر درمان بیماری لثه در کاشت ایمپلنت های دندانی نیز تخصص دارند- روشی راحت و آسان برای جایگزینی دائمی دندان های از دست رفته. ایمپلنت دندانی ریشه مصنوعی دندان است که داخل فک قرار می گیرد تا یک دندان مصنوعی جایگزین را نگهدارد.

مطالعات نشان داده اند که نرخ موفقیت ایمپلنت های دندانی 98 درصد می باشد، و با مراقبت های صحیح و مناسب، امکان صحبت کردن، غذا خوردن، و لبخند زدن با اعتماد به نفس را تا پایان عمر برای شما فراهم می آورند. در حقیقت، تحقیقی که توسط آکادمی آمریکایی پریودنتولوژی انجام شد نشان داده است که بیش از 70 درصد از افراد پاسخگو به پرسش ها گزارش داده بودند که از نتایج ایمپلنت های دندانی خود “خوشنود” یا “فوق العاده راضی” هستند.

بهداشت نامناسب دهان تنها راه گسترش بیماری لثه است.

فراموش کردن بهداشت دهان و دندان مطئناً می تواند در پیشرفت بیماری لثه نقش داشته باشد، اما عوامل مختلف دیگری نیز وجود دارند که می توانند خطری که شما را تهدید می کند را تحت تأثیر قرار دهند. برای مثال، نشان داده شده است که مصرف تنباکو به شدت احتمال گسترش بیماری لثه را افزایش می دهد. استرس، رژیم غذایی نامناسب، و حتی عوامل ژنتیکی نیز می توانند در سلامت لثه های شما نقش داشته باشند.

همه افرادی که دیابت دارند بیماری لثه خواهند داشت.

دیابت یک بیماری مزمن است که توانایی بدن شما برای فراوری قند را تحت تأثیر قرار می دهد. بالا رفتن قند خون می تواند موجب بروز مشکلاتی برای چشم ها، اعصاب، کلیه ها، قلب، و دیگر اعضای بدن شما شود. دیابت می تواند مقاومت شما در برابر عفونت ها را نیز کاهش دهد و می تواند روند بهبود را کند نماید. اگر دیابت دارید، بیشتر در معرض خطر گسترش برخی از مشکلات سلامت دهان، از جمله بیماری لثه، قرار خواهید داشت، بنابراین مهم است دقت زیادی در بهداشت دهان داشته باشید تا از بروز این مشکلات پیشگیری نمایید.

افزایش آگاهی بیماران در سراسر دنیا منجر به افزایش تقاضا برای انجام اقدامات تخصصی مانند جراحی ارتوگناتیک شده است. تغییر شکل آندربایت، شرایطی که در آن فک پایین به طور نامناسبی جلوتر از فک بالا قرار می گیرد، احتمالاً یکی از ناهنجاری های دندان- صورت است که امروزه، و نه چند نسل پیش، بیشتر از هر ناهنجاری دیگری انجام می شود. در گذشته بسیاری از بیمارانی که در سنین پایین قرار داشتند از مزایای چنین خدماتی بهره مند نشده بودند و آندربایت آنها اصلاح نشده بود.

با افزایش سن و عدم وجود مراقبت های صحیح در سنین پایین، از دست رفتن بخشی یا تمام دندان ها شایع بود. برخی افراد به دنبال جایگزینی برای دندان های از دست رفته یا پوسیده خود با ایمپلنت های دندانی هستند. در جایگزینی دندان ها در بیمارانی که آندربایت دارند، آیا باید ایمپلنت در موقعیت اصلی کراس بایت قرار داده شود یا اینکه باید هدف بازسازی وضعیت دندان ها و قرار دادن آنها در وضعیت ایده آل بایت کلاس 1 باشد؟

چنین وضعیتی بحث مفصلی می طلبد. اکثر بیماران در چنین شرایطی واقعاً نمی دانند چه امکاناتی وجود دارد، و همچنان هیچ اطلاعاتی در مورد مزایا و معایب گزینه های مختلف نیز ندارند. معمولاً در برخی فرهنگ ها تصور می شود افراد میانسال مغرور نیستند. اما در حقیقت، غرور به عنوان یک ضعف تلقی می شود. با این حال، واقعیت این است که اکثر افراد صرف نظر از سن، می خواهند خوب به نظر برسند، اینکه آنها آن را بپذیرند یا خیر موضوع دیگری است. به همین ترتیب، گزینه های درمان نیاز است که شامل دسته کاملی از جراحی های ارتوگناتیک برای اصلاح آندربایت باشند. طرح درمان ایده آل طرحی است که در آن پس از درک نسبت خطر- مزایای هر گزینه، ترجیح بیمار مد نظر قرار می گیرد.

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت یا اصلاح آندربایت: کدامیک در اولویت است؟

اصلاح آندربایت با جراحی نسبتاً تهاجمی تر از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی است. این جراحی نیاز به بیهوشی عمومی و بستری شدن در بیمارستان به مدت یک یا دو روز دارد. دوره استراحت پس از جراحی نیز معمولاً طولانی تر است و احتمال بروز مشکلاتی مانند آسیب به عصب نیز بیشتر است. با این حال، این شانس را به بیمار می دهد که چهره ای با ظاهر زیباتر داشته باشد و ایمپلنت های دندانی وی در موقعیتی قرار خواهند گرفت که باعث خواهند شد پروتز مصنوعی دندانی بهترین عملکرد خود را از نظر زیبایی و عملکردی داشته باشند. برخی دندانپزشکان عمولاً طرح جراحی ارتوگناتیک را با شبیه سازی تغییرات چهره پس از جراحی کامل می کنند تا تأثیرات انجام چنین طرح درمانی را به خوبی نشان دهند. مانند جراحی های معمول ارتوگناتیک، درمان ارتودنسی قبل از جراحی نیاز است و هنوز این یکی از مواردی است که نیاز است بیمار آن را انجام دهد زیرا درمان ارتودنسی به طور معمول یک تا دو سال طول می کشد تا انجام شود.

به طور کلی، بیماران میانسال در مقایسه با نوجوانان و افراد بزرگسال جوان تر، مدت زمان طولانی تری طول می کشد که پس از جراحی ارتوگناتیک بهبود پیدا کنند. در بیمارانی که بیماری مزمن مانند فشار خون بالا و دیابت دارند نیز ممکن است خطر بروز مشکلات مربوط به جراحی های تهاجمی تر بالاتر باشد.

برای افرادی که معتقدند مزایا خطرات را توجیه نمی کنند، می توان یک طرح جایگزین برای جبران تغییر شکل اسکلتی تهیه کرد. میزان جبران مغایرت اسکلتی با ایمپلنت های دندانی به وخامت مغایرت دارد و نوع دندان های از دست رفته بستگی دارد. این مورد را با مثال بهتر می توان توضیح داد.

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

شرح یک نمونه واقعی اصلاح آندربایت و کاشت ایمپلنت های دندانی

در این تصویر یک خانم میانسال را مشاهده می کنید که برای دندان های از دست رفته خود به دنبال ایمپلنت های دندانی هستند. وی آندربایت خفیفی نیز داشت. فک پایین تنها اندکی بلندتر از فک بالا است.

با این حال، طی سال ها، وی عادت کرده بود فک پایین خود را رو به جلو بیاورد و این باعث شده بود آندربایت خیلی وخیم از چیزی به نظر برسد که واقعاً بود. مانند اکثر عدم تقارن های اندازه اسکلتی فک، دندان ها به طور طبیعی جبران می کردند. دندان های فک پایین در تلاش برای حفظ تماس با دندان های روبرو، رو به عقب و به سمت دندان های جلوی فک بالا منحرف شده بودند.

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

سه گزینه وجود دارد. می توان با درمان جبرانی ارتودنسی شروع کنیم تا دندان ها را داخل هر فکی صاف کنیم. بنابراین، موقعیت فک پایین می تواند با جراحی رو به عقب تغییر کند تا آندربایت از بین برود. پس از آن ایمپلنت های دندانی کار گذاشته می شوند تا جایگزین دندان های از دست رفته شوند. اما بیمار تمایلی به انجام جراحی ارتوگناتیک نداشت.

بدون جراحی برای اصلاح آندربایت، ترمیم با ایمپلنت های دندانی می تواند مطابق با انسداد قبلی باشد که به دلیل آن فک رو به جلو رفته است و یک آندربایت عمیق بوجود آورده است. چنین طرح تطبیقی بیشتر به صلاح است زیرا به سادگی جای دندان های از دست رفته را با ایمپلنت های دندانی پر می کند که موجب تغییر ارتباطات فک نخواهد شد. با این حال، انجام این کار به معنای کنار گذاشتن فرصت دستیابی به بهبود اکلوژن بهبود یافته کلاس 1 خواهد بود، حالتی که در آن دندان های فک بالا مقدار اندکی روی دندان های فک پایین قرار می گیرند.

سرانجام یک توافق صورت گرفت. درمان ارتودنسی به منظور بازکردن بایت، صاف و یکدست کردن دندان ها و نیز تغییر جهت دندان های جلوی فک بالا به سمت بیرون و دندان های جلوی فک پایین رو به عقب انجام شد تا بتوان به یک اوربایت و اورجت مثبت دست یافت. با بالا بردن بایت، فضای بیشتری برای جایگذاری روکش های دندانی روی ایمپلنت های دندانی ایجاد شد. این افزایش در ابعاد عمودی نیز تناسب بهتری در چهره ایجاد می کند. در ابتدا، به دلیل انحراف رو به عقب فک پایین، بایت بیش از حد بسته بود، و از ارتفاع یک سوم پایینی صورت کاسته بود. باز کردن بایت موجب افزایش ابعاد عمودی یک سوم پایینی می شود و تناسب طبیعی تری ایجاد می کند.

تکمیل کل فرایند درمان حدود سه سال به طول انجامید، و بیشتر این زمان صرف انجام درمان ارتودنتیک شد. در مشاوره اولیه، بیمار تنها می خواست جایگزینی برای دندان های از دست رفته خود قرار دهد. با این حال، با صحبت های مفصلی که با پزشک خود در مورد عدم تناسب اسکلت صورت خود داشت، و گزینه های درمانی که برای وی توضیح داده شدند، وی گزینه نسبتاً پیچیده تر و طولانی تر را انتخاب کرد زیرا طرح درمانی بود که همه نگرانی های وی را برطرف می کرد.

نمونه های درمانی پیوند لثه



ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت‌های دندانی ابزارهای مکانیکی هستند که برای جایگزینی هر یک از دندان‌های از دست رفته طراحی شده‌اند. ایمپلنت‌ها به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان عمل می‌کنند که روی سر هر یک از آنها دندان مصنوعی (روکش دندان، بریج، یا دنچر ) قرار می‌گیرد.

انواع ایمپلنتهای دندانی

ایمپلنت‌های دندانی داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان Endosseous root-form

این نوع ایمپلنت از رایج‌ترین ایمپلنت‌های دندانی هستند. Endosseous یا داخل استخوانی به این حقیقت اشاره دارد که ایمپلنت درون استخوان قرار می‌گیرد. root form یا شبیه ریشه‌ی دندان نیز حاکی از آن است که شکل ایمپلنت چیزی مشابه ریشه‍ی دندان‌های طبیعی تک ریشه است.

ایمپلنت‌های دندانی با قابلیت جوش خوردن با استخوان Osseointegrated

اصطلاح Osseointegrated به این حقیقت اشاره دارد که ارتباط مستقیمی بین سطح ایمپلنتها و بافت زنده‌ی استخوان وجود دارد. عملا تمامی ایمپلنت‌های داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند.

اجزاء تشکیل دهنده‌ی ایمپلنت

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

1.     فیکسچر Fixture

فیکسچر به بخشی از ایمپلنتها گفته می‌شود که درون استخوان فک قرار می‌گیرد و با آن جوش می‌خورد. در واقع زیر خط لثه قرار می‌گیرد و از نظر عملی معادل ریشه‌ی مصنوعی دندان محسوب می‌شود.

الف) ساختار فیکسچر

فیکسچرهای ایمپلنت‌هایی که قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند از جنس فلز تیتانیوم هستند. این فلز ممکن است خالص (بیش از 5/99 % فلز خالص) یا از جنس آلیاژ (ترکیب تیتانیوم و آلومینیوم و وندیوم، تا استحکام آن افزایش یابد و در برابر شکست مقاوم شود) باشد.

فیکسچر ممکن است سوراخ دار یا توپر، استوانه‌ای یا پیچ مانند باشد.

ب) سطوح خاص فیکسچر

سطح فلزی بخش فیکسچر ایمپلنتها ممکن است صاف و صیقلی باشد یا اینکه برخی تولیدکنندگان این سطح را به صورت زبر، ماشینی یا ناهموار و دارای بافت تولید می‌کنند تا در سطح میکروسکوپی زبر باشد.

این کار موجب می‌شود کل سطح خارجی فیکسچر افزایش یابد، در نتیجه میزان پیوند استخوان با ایمپلنتها افزایش می‌یابد.

ج) روکش‌های خاص فیکسچر

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

گاهی اوقات سطح فیکسچر پوشیده از مواد خاصی است که قابلیت تولید استخوان را دارند، از جمله هیدروکسی آپاتیت. برخی تولیدکنندگان احساس می‌کنند که این به تسریع روند پیوند (جوش خوردن) فیکسچر با استخوان کمک می‌کند.

2.     پیچ هیلینگ/ روکش

این قطعه در یک جراحی دو مرحله‌ای در جای خود قرار می‌گیرد؛ این پیچ حفره‌ی اباتمنت را پوشش می‌دهد و توسط بافت / مخاط لثه پوشانده می‌شود و درون ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد.

3.     اباتمنت

بخش اباتمنت ایمپلنت دندانی، بخشی است که در بالای خط لثه قرار می‌گیرد. این بخش سایر اجزاء دندان (روکش، بریج و دنچر) که روی آن قرار می‌گیرند را حمایت می‌کند و امنیت لازم را برای آنها فراهم می‌آورد. این قطعه در یک جراحی یک مرحله‌ای یا پس از برداشتن پوشش ایمپلنت روی آن قرار می‌گیرد. اغلب این بخش به لثه / بافت لثه‌ای می‌چسبد و می‌تواند اندازه و رنگ‌های مختلفی داشته باشد.

عموما تا پس از پایان روند جوش خوردن ایمپلنت با دندان، اباتمنت به فیکسچر دندان افزوده نمی‌شود (روی آن پیچ نمی‌شود).

اباتمنت در انواع مختلف وجود دارند: موقت؛ پیش ساخته (صاف، زاویه دار)؛ دست ساز (زیرکونیا، تیتانیوم، سایر فلزها)؛ و اباتمنت‌هایی که برای اتصال به اوردنچر استفاده می‌شوند.

پس از برداشتن اباتمنت، متخصص کاشت ایمپلنت از سطح بافت لثه قالبی تهیه می‌نماید. بسته به شرایط بالینی بیمار، از انواع قالب‌ها در اندازه‌های مختلف و در انواع متفاوت تری باز (open-tray) و تری بسته (closed-tray) استفاده می‌شود.

4.     پیچ اباتمنت

این قطعه کمک می‌کند اباتمنت به فیکسچر ایمپلنت متصل باقی بماند؛ اکثر اوردنچرها دارای پیچی هستند که به خود آنها متصل است.

5.     پروتز دندانی

پروتز دندانی به دندان مصنوعی (روکش، بریج، دنچر) گفته می‌شود که ایمپلنت آن را حمایت می‌کند و نگه می‌دارد.

بسته به طرح آن، ممکن است با چسب یا با پیچ شدن (مانند روکش یا بریج) در جای خود قرار گیرد یا اینکه مانند گیره با صدای کلیک در جای خود فرو رود (مانند دنچر).

چه کسانی بهترین گزینه‌ها برای ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

به محضی که دندانپزشک تصمیم بگیرد که ایمپنت بهترین گزینه‌ی درمان برای شخص است، باید ویژگی‌های فرد مورد بررسی قرار گیرند که آیا شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت را دارد.

عواملی که باید مورد بررسی قرار گیرند عبارتند از:

  1. سلامت عمومی بیمار و شرایط پزشکی که ممکن است کاشت ایمپلنت را با مشکل مواجه سازد.

حمله‌ی قلبی یا مغزی که اخیرا رخ داده است، جراحی دریچه‌ی مصنوعی قلب، کاهش عملکرد سیستم ایمنی بدن، مشکلاتی از قبیل خونریزی یا انعقاد خون، درمان فعال غدد بد خیم، سوء مصرف مواد مخدر و بیماری‌های ذهنی.

داروهایی که بیمار استفاده می‌کند، مخصوصا داروهای درمان سرطان که مانع انعقاد خون می‌شوند، می‌توانند روی نتایج جراحی ایمپلنت تاثیر سوء داشته باشند.

  1. عادات بیمار که ممکن است در روند درمان کاشت ایمپلنت اختلال ایجاد کنند.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

کاشت ایمپلنتهای دندانی در افراد سیگاری در دراز مدت کمتر با موفقیت مواجه می‌شود. به نظر، کشیدن سیگار موجب کاهش تراکم و کیفیت استخوان می‌شود و روند بهبود زخم را با مشکل مواجه می‌سازد. البته به این معنا نیست که افراد سیگاری به هیچ عنوان نباید تحت درمان کاشت ایمپلنت قرار گیرند بلکه باید به این نکته توجه کنند، در صورتی که این عادت خود را ترک نکنند احتمال شکست درمان ایمپلنت آنها افزایش خواهد یافت.

دندان قروچه یا فشردن دندان‌ها روی یکدیگر یکی دیگر از عاداتی است موفقیت درمان کاشت ایمپلنتها را به خطر خواهد انداخت. این عمل فشار زیادی به سطح اتصال استخوان فک و ایمپلنت وارد می‌کند و این بار بیومکانیکی می‌تواند موجب شکسته شدن ایمپلنتهای دندان شود. برای پیشگیری از این اتفاق، بیمار باید پیش از آغاز درمان به فکر راهکاری برای کنترل این عادت باشد، از جمله استفاده از محافظ دندان.

عدم رعایت بهداشت بیشترین تاثیر روی نتایج درمان ایمپلنتها را دارد. بهداشت نامناسب دهان و دندان احتمال بروز عفونت و بیماری‌هایی همچون پری ایمپلنتیت را افزایش خواهد داد.

  1. تراکم و حجم استخوان فک در محل قرار گیری ایمپلنت.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

متخصص کاشت ایمپلنت، پیش از کاشت ایمپلنتها در استخوان فک باید تراکم استخوان را بسنجد تا اطمینان حاصل نماید که استخوان به میزان کافی استحکام دارد که ایمپلنت را درون خود حفظ کند.

  1. شرایط سنی بیمار.

یکی از قوانین کلی برای کاشت ایمپلنتهای دندانی این است که این جراحی باید تا سن 18 تا 19 سالگی به تعویق بیافتد زیرا تا آن زمان استخوان فک در حال رشد است. از طرف دیگر، سن بالای بیمار ممکن است پوکی استخوان را به همراه داشته باشد و نیاز باشد پیش از جراحی، استخوان فک تقویت شود یا پیوند استخوان صورت گیرد.

کاشت ایمپلنت‌ دندانی چیزی بیشتر از چسباندن چند دندان مصنوعی درون دهان ، یا قرار دادن چیزی شبیه محافظ دندان در دهان است. این فرایند مانند انواع جراحی‌های جزئی دیگر است. اگر با دنیای دندانپزشکی آشنایی نداشته باشید (درست شبیه بسیاری افراد دیگر)، ممکن است به طور کامل درک نکنید که فرایند کاشت ایمپلنت دندانی چگونه است.

اساسا، نکته‌ی جراحی ایمپلنت دندانی این است که دندان‌های از دست رفته یا آسیب دیده با دندان‌ها و ریشه‌های مصنوعی تعویض می‌شوند. ایمپلنت‌های دندانی می‌توانند جایگزین‌های بسیار راحت‌تری نسبت به دنچرهای کامل سنتی باشند.

چه کسانی گزینه‌های مناسبی برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

بهترین افراد برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی کسانی هستند که دارای ویژگی‌های زیر هستند:

  • از دست دادن یک یا چند دندان
  • دندان آسیب دیده
  • رعایت بهداشت دهان و دندان به خوبی
  • وجود استخوان کافی در فک برای حمایت و نگه داشتن ایمپلنت درون خود
  • سلامت عمومی بدن

اینها همگی نکاتی هستند که می‌توانید راجع به آنها با متخصص کاشت ایمپلنت دندانی خود گفتگو نمایید تا ببینید آیا شما گزینه‌ی مناسبی برای کاشت ایمپلنت دندانی هستید یا خیر.

مراحل کاشت ایمپلنت دندانی

این نوع جراحی به گونه‌ای نیست که شما بدون یک یا چند دندان وارد اتاق عمل شوید و با دندان‌های سفید جدید بیرون بیایید. این نوع جراحی نیاز به مراقبت‌های سرپایی دارد و طی چند مرحله انجام می‌شود.

مشاوره‌ی اولیه

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

اولین کاری که باید انجام دهید مراجعه به متخصص کاشت ایمپلنت‌ دندانی است تا تحت مشاوره‌ی اولیه قرار گیرید. طی این جلسه، دندانپزشک با دقت دندان‌ها را معاینه می‌کند، با استفاده از اشعه‌ی ایکس تصویر رادیوگرافی تهیه می‌کند و از دندان‌ها قالب تهیه می‌نماید.

پس از آن، دندانپزشک با شما در خصوص طرح درمان پیشنهادی، مراحل درمان، برنامه‌ی زمانی هر مرحله و کارهایی که باید طی ریکاوری انجام شوند صحبت خواهد کرد. بعلاوه در مورد نیاز شما به پیوند استخوان نیز بحث خواهد کرد.

طی این مشاوره، باید برای انجام نخستین مرحله برنامه‌ریزی کنید.

کشیدن دندان و پیوند استخوان

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

چنانچه دندان خراب یا آسیب دیده هنوز در دهان است، دندانپزشک باید ابتدا آن را بکشد. این مرحله نیاز به بی حسی موضعی دارد و فرایندی مجزا محسوب می‌شود.

پس از آن، ممکن است به پیوند استخوان نیاز داشته باشید، به این معنا که جراح اندکی استخوان از جای دیگری از بدن برمی‌دارد (عموما از چانه یا لگن) و طی جراحی آن را درون استخوان فک قرار می‌دهد. این مرحله تنها در صورتی نیاز خواهد بود که استخوان فک از تراکم کافی برخوردار نباشد تا ایمپلنت را حمایت کند و آن را درون خود نگه دارد.

در صورتی که پیوند استخوان داشته باشید، ممکن است 4 تا 12 ماه طول بکشد تا استخوان فک آمادگی لازم جهت پذیرفتن نخستین ایمپلنت را داشته باشد. طی این زمان استخوان به طور کامل بهبود خواهد یافت.

کاشت ایمپلنت دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

پس از مدتی که استخوان فک بهبود یافت (پس از جراحی پیوند استخوان)، متخصص کاشت ایمپلنت دندان، ایمپلنت‌های دندانی را درون استخوان فک قرار خواهد داد. ایمپلنت‌ها پیچ‌های فلزی هستند که درون استخوان قرار می‌گیرند و به عنوان لنگر یا تکیه گاه برای تمام دندان‌های مصنوعی عمل می‌کنند. در واقع، ایمپلنت به درون استخوان پیچ می‌شود تا از حداکثر استحکام لازم برخوردار باشد. این فرایند معمولا 1 تا 2 ساعت طول می‌کشد و تمام این مدت شما بیهوش خواهید بود.

پس از آن، یک دوره‌ی بهبود دیگر- تحت عنوان استئواینتگریشن (جوش خوردن ایمپلنت با استخوان پیرامون آن)- باید صبر کنید که حداقل چند ماه، حداکثر 5 ماه برای فک پایین و 7 ماه برای فک بالا طول می‌کشد.

قرار دادن healing Collar و/ یا روکش موقت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

پس از جوش خوردن ایمپلنت با استخوان فک، شما برای مرحله‌ی بعد آماده خواهید بود، که عبارت است از دریافت healing Collar و یا احتمالا روکش موقت.

دندانپزشک healing Collar (که healing cap نیز نامیده می‌شود) روی سر ایمپلنت قرار خواهد داد- این قطعه به هدایت بافت لثه کمک می‌کند تا در مسیر درست بهبود یابد. این قطعه، تکه‌ی فلزی گردی است که لثه را از ایمپلنت دور نگه می‌دارد. این روکش موقت به مدت 10 تا 14 هفته در جای خود باقی خواهد ماند.

پس از این زمان، که باید بافت لثه‌ی شما بهبود یافته باشد، دندانپزشک آن را برخواهد داشت و به سراغ مرحله‌ی بعد خواهد رفت.

قرار دادن اباتمنت

پس از بهبود کامل، جراح اباتمنت را به ایمپلنت متصل می‌سازد. اباتمنت قطعه‌ای است که به درون ایمپلنت پیچ می‌شود و روکش دندان را حمایت می‌نماید. سپس، پس از بهبود بافت نرم، دندانپزشک برای هر دندان جایگزین، از دندان و استخوان فک شما قالبی تهیه خواهد کرد. سپس روکش موقت روی ایمپلنت قرار می‌گیرد تا در این حین بافت لثه بهبود یافته و مانند لثه‌‌ی اطراف دندان طبیعی به دور دندان مصنوعی شکل بگیرد. روکش‌های موقت به مدت 4 تا  6 هفته در محل خود باقی خواهند ماند. طی این زمان، روکش‌های دائمی دندان آماده خواهند شد. در جلسه‌ی بعد، دندان‌های مصنوعی (روکش‌های دندانی) بالاخره روی اباتمنت قرار خواهند گرفت.

قرار دادن روکش دائم

اکنون نوبت به مرحله‌ی نهایی این فرایند- قرار دادن روکش‌های دائمی- رسیده است. روکش‌های دندان، اجزاء دندان مانندی هستند که یا به درون اباتمنت پیچ می‌شوند یا با سمان دندانپزشکی در جای خود ثابت می‌شوند. گزینه‌ی دوم اصولا بهتر و طبیعی‌تر به نظر می‌رسد زیرا هیچ سوراخی به جای پیچ باقی نمی‌ماند که ممکن باشد از زوایای خاصی قابل مشاهده باشد.

انواع روکش‌های دندانی

به طور کلی، دو نوع روکش وجود دارد که دندانپزشک می‌تواند از بین آنها انتخاب نماید:

روکش‌های متحرک

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

دندان‌های مصنوعی متحرک از مواد پلاستیکی سفید و صورتی ساخته شده‌اند تا مانند دندان و بافت لثه‌ی اطراف آن کاملا طبیعی به نظر برسند. معمولا روی یک چارچوب فلزی سوار می‌شود، که با صدا به درون اباتمنت فرو می‌رود. به این معنا که می‌توان برای پاکسازی روزانه آن را برداشت.

روکش‌های ثابت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

در روکش‌های ثابت، دندان مصنوعی یا به درون اباتمنت پیچ می‌شود یا با سمان به آن متصل می‌شود و به طور دائم در جای خود باقی می‌ماند. شما قادر نخواهید بود برای پاکسازی روکش ثابت را بردارید. اکثر اوقات، این نوع روکش محکم‌تر و با ثبات‌تر از روکش‌های متحرک خواهد بود.

تمام این روند ممکن است چند ماه طول بکشد، که بیشتر این زمان صرف انتظار برای بهبود دهان خواهد بود.

“عفونت ایمپلنت دندان” موضوعی نیست که برای آب کردن یخ جمع از آن استفاده کنید، اما داشتن اطلاعات مربوط به آن مهم است. شایع‌ترین مشکل مربوط به ایمپلنت‌ دندان نوعی عفونت است. خاص‌ترین نوع عفونت که در اطراف ایمپلنت دندانی مشاهده می‌شود “پری ایمپلنتیت” نامیده می‌شود. پری ایمپلنتت دندان نوعی بیماری لثه است که می‌تواند منجر به تحلیل استخوان و شکست ایمپلنت شود.

عفونت‌ها عموما در نتیجه‌ی باکتری بوجود می‌آیند، که درست پس از جراحی یا حتی یک سال پس از آن در اطراف ایمپلنت دندان گسترش می‌یابد.

علل و علائم عفونت اطراف ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

عفونت ایمپلنت دندانی علائم و نشانه‌هایی دارد که در صورت بروز می‌توانید از پیشرفت آن پیشگیری نمایید. این علائم عبارتند از:

  • خونریزی مداوم طی 24 ساعت نخست پس از جراحی
  • وجود و تداوم تب که پس از روز اول پس از جراحی بدتر هم می‌شود
  • درد ضربان دار که به دارو و مسکن پاسخ نمی‌دهد
  • تورم شدید

در صورتی که در ایمپلنت دندان خود متوجه هر یک از این علائم و نشانه‌ها شدید، فورا با دندانپزشک خود تماس بگیرید و برای مراجعه وقت بگیرید. هر چه زودتر برای مبارزه با این عفونت اقدام کنید، نتایج بهتری خواهید دید.

درمان عفونت اطراف ایمپلنت دندان

در صورت مشاهده‌ی هر یک از این علائم، مشورت با دندانپزشک بهترین راه ممکن است زیرا به خوبی می‌داند چگونه عفونت اطراف ایمپلنت دندانی را تشخیص دهد و بهترین درمان را ارائه نماید.

بهترین درمان برای عفونت اطراف ایمپلنت دندان مراقبت‌های پیشگیرانه است. بهداشت خوب دهان و دندان و جراحی موفق ایمپلنت بهترین راه‌های پیشگیری از عفونت اطراف ایمپلنت دندانی هستند.

با این حال، در صورت عفونی شدن بافت اطراف ایمپلنت، نوع درمان به مرحله‌ی عفونت بستگی دارد. در صورتی که درست پس از کاشت ایمپلنت دندانی عفونت بروز پیدا کند فورا با دندانپزشک خود تماس بگیرید. ممکن است برای شما آنتی بیوتیک تجویز کند یا حتی ایمپلنت دندان را تعویض کند. بهترین گزینه این است که پیش از وخیم‌تر شدن عفونت، ایمپلنت دندانی برداشته شود.

از سوی دیگر، در صورتی که پس از قرار دادن روکش دندان روی ایمپلنت عفونت ایجاد شود، از میزان موفقیت درمان‌ها کاسته می‌شود. دندانپزشک ممکن است بایت را روی ایمپلنت تنظیم نماید، یا تنها اطراف ایمپلنت را پاکسازی نماید، آنتی بیوتیک تجویز نماید، یا بیمار را به پریودنتیست ارجاع دهد. در صورت وخیم بودن عفونت، موثرترین راهکار برای رهایی از عفونت ممکن است تعویض ایمپلنت یا اصلاح ایمپلنت باشد.

در صورت عدم درمان عفونت، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

در صورتی که به وجود عفونت پی بردید، برای درمان آن تعلل نکنید. عدم درمان عفونت پیرامون ایمپلنت پیامدهایی در پی خواهد داشت که تنها حس درد و ناراحتی را افزایش خواهند داد.

در صورت تداوم عفونت و عدم درمان آن، ممکن است نیاز باشد بخشی از استخوان فک برداشته شود. در نهایت ممکن است موجب تحلیل استخوان و کل فک شود.

اگر مراقب تجمع باکتری نباشید ممکن است تعدادی از دندان‌های خود را از دست بدهید. علاوه بر نیاز به تعویض ایمپلنت دندانی، ممکن است نیاز باشد دندان‌های مجاور نیز کشیده شوند.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

بعلاوه، عفونت می‌تواند به بافت‌های نرم و سینوس‌ها نیز سرایت کند. از آنجا که ریشه‌ی تعدادی از دندان‌های فک بالا به درون سینوس‌ها می‌رسد، در صورت عدم درمان، عفونت به راحتی به این منطقه منتقل می‌شود، که منجر به عفونت دردناک سینوس خواهد شد. به همین ترتیب، باکتری می‌تواند بافت‌های نرم دهان را تحت تاثیر قرار دهد، که مشکلات عدیده‌ای از قبیل بیماری‌های مجرای تنفسی را در پی خواهد داشت.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

در موارد حاد، عفونت می‌تواند منجر به سپتی سمی شود، بیماری که در آن کل جریان خون آلوده به عفونت می‌شود. واکنش طبیعی بدن افزایش تعداد پادتن‌ها درون خون خواهد بود، به این معنا که میزان خون در منطقه‌ی عفونی افزایش خواهد یافت.

در صورت بروز سپتی سمی در نتیجه‌ی عفونت پیرامون ایمپلنت دندانی، بخش کوچکی از عفونت دچار پارگی می‌شود و وارد جریان خون می‌شود و درون کل بدن جریان می‌یابد. این شرایط می‌تواند زندگی بیمار را با خطر مواجه سازد.

ممکن است عفونت حتی وارد مغز نیز شود، که بسیار خطرناک است و معمولا نیاز خواهد بود فرد برای درمان در بیمارستان بستری شود. به یکی از روش‌هایی که در بالا ذکر شد، عفونت به مغز منتقل می‌شود.

آیا می‌توان ایمپلنت دندانی عفونی را حفظ نمود؟

به طور مختر باید گفت بله، ایمپلنت دندانی پس از عفونی شدن نیز قابل نجات خواهد بود. با استفاده از روشی تحت عنوان فرایند درمان پری ایمپلنت با کمک لیزر (LAPIP)، دندانپزشکان موفق به توقف روند تکثیر عفونت و حتی در برخی موارد تولید مجدد استخوان شده‌اند.

اما البته، موفقیت این نوع درمان در بیماران مختلف متفاوت خواهد بود. در صورت عدم موفقیت LAPIP یا حتی در صورت عملی نبودن آن، دندانپزشک می‌تواند پس از پیوند استخوان، ایمپلنت را تعویض نماید.

استفاده از آنتی بیوتیک برای توقف عفونت ایمپلنت دندانی

آنتی بیوتیک باکتری‌ها را از بین می‌برد، یا رشد و انتشار آنها را متوقف می‌سازد. اما مصرف یا عدم مصرف و حتی زمان مصرف آنها برای جراحی ایمپلنت دندانی موضوعی است که دندانپزشکان راجع به آن اتفاق نظر ندارند. به طور کلی، تجویز آنها الزامی نیست اما بسیاری دندانپزشک‌ها ترجیح می‌دهند بیمار از آنها استفاده نماید.

آنتی بیوتیک‌ها هم برای پیشگیری و هم برای عفونت‌های پس از جراحی موثر هستند و واقعا قادرند سلامت ایمپلنت را در دراز مدت حفظ نمایند.

آنتی بیوتیک‌ها به عنوان مراقبت‌های پیشگیرانه

از آنجا که آنتی بیوتیک‌ها برای پیشگیری از سایر عفونت‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند (از جمله عفونت‌های دستگاه مجاری ادراری)، می‌توان از آنها برای مبارزه با عفونت‌های ناشی از ایمپلنت‌های دندانی نیز استفاده نمود. از سوی دیگر، برخی دندانپزشک‌ها معتقدند استفاده از آنتی بیوتیک‌ها در مراقبت‌های پیشگیرانه بی نتیجه خواهد بود. بنابراین ممکن است به نظر دندانپزشک شما، استفاده از آنها ضروری نباشد.

گرچه آنتی بیوتیک‌ها در پیشگیری از تجمع باکتری در دهان موثر عمل می‌کنند، برای مقابله با عفونت‌های ویروسی یا قارچی بی تاثیر خواهند بود.

آنتی بیوتیک‌ها به عنوان درمان عفونت

آنتی بیوتیک‌ها بیشتر به عنوان روشی برای درمان عفونت استفاده می‌شوند. در صورت وجود حداقل باکتری، آنتی بیوتیک‌ها باید از بروز عفونت پیشگیری نمایند. اما همانطور که پیش از این ذکر شد، در صورت افزایش عفونت، آنتی بیوتیک‌ها آنقدر موثر نیستند که بتوانند مشکل را بر طرف سازند و نیاز به جراحی خواهد داشت.

زمانی که لبخند می‌زنید، آیا حاشیه‌ی صورتی رنگ بافت لثه، دندان‌های شما را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد؟ آیا بافت حجیم لثه باعث می‌شود دندان‌های بالای شما خیلی کوتاه به نظر برسند؟ در این صورت، شما دارای لبخند لثه‌ای یا لثه نما هستید.

لبخند لثه‌ای چیست؟

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

متخصصان دندانپزشکی به لبخند لثه‌ ای یا لثه نما، تحت عنوان “پیدا بودن بیش از حد لثه” اشاره می‌کند. بافت لثه خطوط کناره‌های دهان را تشکیل می‌دهد و دندان‌ها را احاطه می‌کند تا درزگیری فشرده‌ای صورت دهد.

گرچه لبخند لثه‌ ای بیشتر به مسئله‌ی زیبایی مربوط می‌شود، اما در صورتی که بافت لثه در نتیجه‌ی شرایط و مشکلات اساسی بیش از حد معمول قابل مشاهده باشد، ممکن است پیش از اقدام برای حل مشکل لبخند لثه‌ای نیاز باشد مراقبت‌های دندانی بیشتری صورت گیرد. به عنوان مثال، در صورتی که لبخند لثه‌ای نتیجه‌ی رشد ناهنجار دندان‌ها یا مشکل رشد فک باشد، به احتمال زیاد بایت فرد نیز مشکل خواهد داشت که نیاز است برطرف شود.

لبخند لثه‌ ای معمولا توانایی فرد در خوردن یا صحبت کردن را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد، با این حال، می‌تواند روی ظاهر لبخند فرد تاثیر منفی داشته باشد. در صورتی که مانند بسیاری افراد لبخند لثه‌ ای دارید، ممکن است احساس ‌کنید لبخند شما جذاب نیست و همواره تمایلی به خندیدن نداشته باشید یا لبخند خود را با دست پنهان کنید. خوشبختانه، برای برطرف نمودن لبخند لثه‌ای گزینه‌های درمانی بسیاری در دسترس هستند.

علل ایجاد لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

خط لب بلند یکی از شایع‌ترین علل لبخند لثه‌ ای است. داشتن خط لب بلند به این معناست که هنگام خندیدن، لب بالا نسبت به افراد دیگر، بیشتر از حد معمول بالا می‌رود. یک خط لب متوسط تنها دندان‌های فک بالا و بخش‌هایی از لثه را نشان می‌دهد که تا بین دندان‌ها امتداد می‌یابند. در مقایسه، در خط لب بلند، حین لبخند زدن، دندان‌های فک بالا و نیز بخش قابل توجهی از بافت لثه قابل دیدن خواهند بود.

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

دلایل دیگری نیز موجب لبخند لثه‌ای می‌شوند. ممکن است حین بیرون آمدن دندان‌های دائمی، یا هنگامی که از بافت لثه خارج می‌شوند تا نقاط خالی باقی مانده ناشی از افتادن دندان‌های شیری را پر کنند، مشکلی بروز یابد. رشد ناهنجار و غیر عادی دندان‌ها موجب می‌شود بافت حجیم لثه در اطراف دندانی ایجاد شود که به تازگی رشد کرده است. این اتفاق موجب می‌شود دندان‌ها بسیار کوتاه به نظر برسند در حالی که طول آنها کاملا درست است.

ممکن است مشکل ماهیچه‌ای منشاء لبخند لثه‌ای باشد. ممکن است ماهیچه‌ای که لب بالا را کنترل می‌کند بیش از حد فعالیت داشته باشد، که موجب می‌شود حین لبخند زدن، لب بالا بیشتر از حد معمول بالا برود. رشد نادرست استخوان فک بالا نیز می‌تواند موجب لبخند لثه‌ای شود. برآمدگی بزرگی که جلوتر از فک بالا قرار می‌گیرد نیز ممکن است بافت لثه را رو به پایین و روی دندان‌ها فشار دهد.

مشخص نمودن خط لبخند

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

چندین عامل وجود دارند که نواحی مهم از نظر زیبایی، یا خط لبخندی که بیشتر در معرض دید قرار دارد را مشخص می‌نمایند. منطقه‌ی زیبایی دندان‌هایی را شامل می‌شود که هنگام لبخند زدن قابل مشاهده هستند. شکل و اندازه‌ی لب‌ها، ماهیچه‌های صورت و بافت لثه همگی در داشتن بهترین خط لبخند، که کمترین میزان بافت لثه را به نمایش می‌گذارد، نقش دارند. برای داشتن زیباترین خط لبخند، باید بخشی از لثه که قابل دیدن است، حتی خطوط کناری که لب بالا را تکمیل می‌کنند، متعادل باشند.

درمان لبخند لثه‌ای

دندانپزشک می‌تواند تایید کند که لبخند شما لثه‌ای است، علت قابل مشاهده بودن بخش زیادی از لثه را مشخص نماید و در آخر، طرح درمان لبخند لثه‌ای را ایجاد نماید تا مشکل آن را برطرف کند. طی مراجعه به دندانپزشک، تحت معاینه قرار خواهید گرفت که ممکن است تصویر برداری رادیو گرافی با اشعه‌ی ایکس نیز انجام شود تا دندانپزشک از این طریق قادر باشد نگاه نزدیک‌تر و دقیق‌تری به دندان‌ها و استخوان فک داشته باشد. حتی ممکن است دندانپزشک از دندان‌ها و لثه‌ها قالب تهیه نماید.

برای لبخندهای لثه‌ای متفاوت، درمان‌های مختلفی ارائه خواهد شد. متخصصان جراحی لثه بهترین گزینه برای حل مشکل لبخند لثه‌ای هستند و برای افرادی که حجم زیادی از لثه‌ی آنها قابل مشاهده است،  قادرند فرایندهای پیشرفته‌ی درمان لبخند لثه‌ای را انجام دهند. بسته به ویژگی‌های لبخند لثه‌ای شما، درمان آن ممکن است شامل یک یا چند مورد از گزینه‌های زیر باشد:

  • درمان پریودنتال با استفاده از لیزر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • تغییر وضعیت لب با فرایند جراحی
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • استفاده از بریس‌های ارتودنسی لبخند لثه‌ای برای جابجا کردن دندان‌ها به موقعیتی بهتر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی لبخند لثه‌ای برای تراشیدن و شکل دهی خط منار بافت‌های لثه و استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی فک و صورت برای تغییر وضعیت استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

در هر یک از این درمان‌ها، که تحت عنوان فرایند افزایش طول تاج دندان شناخته می‌شوند، بافت لثه‌ای که قابل مشاهده می‌باشد را کاهش می‌دهند تا هنگام لبخند زدن، تاج سفید دندان‌ها بیشتر قابل مشاهده باشد.

اصلاح و درمان لبخند لثه‌ای حس راحتی بیشتری به شما خواهد داد و موجب افزایش اعتماد به نفس شما حین لبخند زدن، غذا خوردن و صحبت کردن خواهد شد.

ایمپلنت دندانی چیست؟

انواع ایمپلنت دندانی، جایگزین‌های مصنوعی برای ریشه‌های دندان هستند. ایمپلنت‌های دندانی معمولا از تیتانیوم یا آلیاژهای تیتانیوم ساخته می‌شوند. سطح ایمپلنت را می‌توان با مواد مختلفی پوشش داد تا میزان مقاومت و پیوند و جوش خوردن آن با استخوان افزایش یابد. ایمپلنت‌های دندانی در اندازه‌ها، ارتفاع و انواع مختلفی در دسترس هستند. متخصص کاشت ایمپلنت می‌تواند به شما کمک کند بر اساس نیازهای خاص خود مشخص نمایید کدام گزینه برای شما بهتر است.

چندین نوع ایمپلنت دندانی وجود دارد، اما ایمپلنت‌هایی که در حال حاضر وجود دارند استوانه‌ای شکل و درست به شکل ریشه‌ی دندان هستند. روکش دندان یا دیگر اشکال دندان (بریج، دندان مصنوعی و غیره) روی ایمپلنت‌های دندانی قرار می‌گیرند. اشکال مختلف دندان روی ایمپلنت‌ها ممکن است ثابت یا قابل جدا شدن (متحرک) باشد.

انواع ایمپلنت‌های دندانی

به طور کلی دو نوع ایمپلنت وجود دارند:

ایمپلنت درون استخوانی (Endosteal)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت‌های دندانی درون استخوان فک قرار داده می‌شوند. اساسا از تیتانیوم ساخته شده‌اند و به شکل پیچ‌های کوچک هستند. این نوع ایمپلنت بیشترین کاربرد را دارند.

ایمپلنت دندانی ساب پریوستئال (Subperiosteal)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت در زیر لثه قرار داده می‌شوند اما ممکن است روی، یا بالای استخوان فک قرار گیرد. این نوع ایمپلنت در بیمارانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که به میزان کافی استخوان طبیعی و سالم در فک خود ندارند و نمی‌توانند، یا نمی‌خواهند برای بازسازی آن تحت جراحی تقویت استخوان قرار گیرند.

در صورتی که استخوان فک شما قادر نباشد ایمپلنت‌های دندانی را حفظ نماید، از تکنیک‌های مختلفی می‌توان برای بازسازی و بهبود خط طبیعی فک استفاده نمود و برای ایمپلنتی که تحت حمایت دندان‌ها قرار دارد و درون آنها قرار گرفته است، پایه و اساسی سخت و محکم فراهم نمود. این تکنیک‌ها عبارتند از:

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • تقویت استخوان: زمانی که استخوان درون فک قادر نیست به هیچ طریقی ایمپلنت‌ها را درون خود نگه دارد، طی این فرایند بهبود یا ترمیم و بازسازی آن صورت می‌گیرد. تحقیقات حاکی از آن است که استفاده از افزودنی‌ها و فاکتورهای رشد برای تقویت استخوان، عموما بهترین نتایج را در بر خواهد داشت.
انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • لیفت سینوس (Sinus lift): که تحت عنوان تقویت سینوس یا بالا بردن سینوس نیز شناخته می‌شود. در مواردی که در نتیجه‌ی از دست رفتن دندان‌های عقبی فک بالا استخوان طبیعی تخریب شده باشد، به زیر سینوس استخوان افزوده می‌شود.
انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • افزایش عرض استخوان آلوئول (Ridge expansion): در صورتی که استخوان فک شما به میزان کافی عریض نباشد تا ایمپلنت‌های دندانی را در خود نگه دارد، می‌توان به استخوان آلوئول یا فضای کوچکی که در امتداد بالای استخوان فک ایجاد شده است، مواد پیوند استخوان افزود تا عرض آن افزایش یابد.

از جنبه‌های دیگر می‌توان به دیگر انواع ایمپلنت اشاره نمود. از جمله ایمپلنت‌های دندانی که به شکل ریشه‌ی دندان هستند. این نوع ایمپلنت‌ها از معروف‌ترین ایمپلنت‌ها در سراسر دنیا هستند. این گونه ایمپلنت‌ها در اشکال استوانه‌ای، صاف، یا مخروطی شکل وجود دارند.

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

تصویربرداری سه بعدی و طرح درمان

آخرین پیشرفت‌های علمی، تصویربرداری دیجیتال سه بعدی بسیار دقیق، و نرم افزار طراحی جراحی ایمپلنت موجب شده‌اند فرایند ایمپلنت به سرعت صورت گیرد و نتایج آن کاملا قابل پیش بینی باشند. دندانپزشک می‌تواند از ابزارهای مختلفی استفاده نماید تا آناتومی استخوان فک شما را تجزیه و تحلیل نماید و پیش از جراحی، بهترین محل برای قرار دادن ایمپلنت را مشخص نماید. این مراحل موجب صرفه‌جویی در وقت و هزینه‌ها می‌شوند و از سوی دیگر زمان بهبود را کاهش می‌دهد.

انواع تکنیک‌های ایمپلنت دندانی

 بسته به سلامت استخوان فک شما و نیز نیازهای خاص شما، متخصص کاشت ایمپلنت شما ممکن است علاوه بر فرایندهای سنتی چند مرحله‌ای کاشت ایمپلنت دندانی، گزینه‌های درمانی مختلفی به شما پیشنهاد دهد. این گزینه‌ها عبارتند از:

بارگذاری فوری ایمپلنت‌های دندانی

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این روش که تحت عنوان ایمپلنت‌های یک روزه نیز شناخته می‌شود امکان کارگذاری دندان موقت در یک جلسه را فراهم می‌آورد. در صورتی که شما به میزان کافی استخوان سالم داشته باشید و ایمپلنت به میزان کافی ایمن باشد تا کارگذاری فوری و فشار روی دندان موقت جدید را حمایت نماید، این روش گزینه‌ی خوبی است.

مینی ایمپلنت‌های دندانی (MDIs)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت‌ها که تحت عنوان ایمپلنت‌های کوچک یا ایمپلنت‌های با قطر کم نیز شناخته می‌شوند، به اندازه‌ی خلال دندان و باریک‌تر از انواع معمول ایمپلنت هستند. این نوع ایمپلنت‌ها با استفاده از تکنیکی کار گذاشته می‌شوند که کمتر تهاجمی هستند و اساسا برای ثابت نگه داشتن دنچرهای فک پایین مورد استفاده قرار می‌گیرند.

ایمپلنت دندان با استفاده از تکنیک All-on-4

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

این تکنیک جایگزینی برای قراردادن یک دست دندان مصنوعی کامل در فک بالا یا پایین است. چهار ایمپلنت دندانی درون استخوان موجود کار گذاشته می‌شوند تا از این طریق، از پیوند استخوان اجتناب شود. از اباتمنت‌های خاصی استفاده می‌شود تا بتوان در همان روز یک دست دندان موقت جایگزین روی آنها کار گذاشت.

در حین بهبود بافت لثه و تا زمانی که ایمپلنت‌ها به استخوان طبیعی جوش می‌خورند، یک رژیم غذایی متعادل داشته باشید. حدودا پس از شش ماه، دندان‌های جایگزین دائمی قرار داده خواهند شد و می‌توانید یک رژیم طبیعی را از سر بگیرید.

سطح ایمپلنت دندانی

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

ایمپلنت‌های مدرن دارای سطحی رزوه- مانند هستند که در تماس با استخوان قرار می‌گیرد و بواسطه‌ی رزوه-مانند بودن آن به سلول‌های استخوان اجازه دهد با آنها جوش بخورند، و سطحی دیگر که با لثه در تماس است صاف و براق بوده به گونه‌ای که به سلول‌های اپیتیلیوم لثه بچسبد و فضای اطراف گردن ایمپلنت را به طور کامل ببندد. فن‌آوری این امکان را بوجود آورده است تا سطوح رزوه-مانند مختلفی (چین‌های نانو و میکرو) ایجاد نمود، به گونه‌ای که سلول‌های استخوانی بتوانند به طور کامل به ایمپلنت بچسبند. هر چه سطح ایمپلنت چین دارتر باشد و با دقت بیشتری طراحی شده باشد، کیفیت ایمپلنت دندانی نیز بالاتر خواهد بود. از آنجا که استخوان بهتر متصل می‌شود و یکپارچه‌تر است و چین‌های موجود سطح تماس بیشتری بین استخوان و ایمپلنت بوجود می‌آورد، دوام و استحکام مکانیکی آن را از ابتدا، و پس از آن، پیوند با استخوان را بالا می‌برد.

دندانپزشک به شما پیشنهاد داده است تا به پریودنتیست مراجعه نمایید. پریودنتیست متخصصی است که بیماری‌های لثه را درمان می‌نماید. بیماری لثه به عفونت باکتریایی گفته می‌شود که بافت لثه را تحت تاثیر قرار می‌دهد و منجر به بروز التهاب، قرمزی، تورم و تحلیل استخوان اطراف دندان می‌شود. این بیماری می‌تواند یک یا چند دندان را تحت تاثیر قرار دهد. به احتمال زیاد درمان پیشنهادی پریودنتیست جراحی لثه خواهد بود. شاید بخواهید بدانید چه اتفاقی افتاده است که اکنون نیاز دارید به پریودنتیست مراجعه کنید و تحت جراحی لثه قرار گیرید.

چگونه فرد نیازمند جراحی لثه می‌شود؟

جراحی لثه

جراحی لثه

 

بیماری لثه از وجود یک باکتری در دهان آغاز میشود که به دندان‌ها متصل می‌شود. باکتری‌ها انباشته و تکثیر می‌شوند و لایه‌ای نازک تحت عنوان پلاک دندان تشکیل می‌دهند. در صورت به جا ماندن این پلاک روی دندان، بافت‌های لثه‌ی مجاور دندان متورم می‌شوند، که منجر به بروز ورم و التهاب لثه می‌شود که مرحله‌ی اولیه‌ی بیماری لثه محسوب می‌شود. کشیدن نخ دندان به صورت روزانه و دو مرتبه در روز مسواک زدن با خمیردندانی که بتواند با باکتری‌ها مبارزه نماید می‌تواند از التهاب لثه‌ها پیشگیری نماید. پلاک دندان و ذرات غذا با رعایت بهداشت دهان و دندان برطرف می‌شوند بنابراین سعی کنید سطح دندان‌ها را پاکیزه نگه دارید و پلاک‌های باکتریایی روی خط لثه‌ی دندان‌ها را از بین ببرید. از آنچه گفته شد کاملا مشهود است که التهاب لثه مرحله‌ی آغازین بیماری لثه است که در صورت عدم درمان می‌تواند منجر به پریودنتیت، یکی از بیماری‌های جدی لثه، شود. اگر پلاک و ذرات غذا برطرف نشوند و بهداشت دهان و دندان رعایت نشود، التهاب لثه رو به وخامت خواهد رفت و التهاب و ورم بافت لثه افزایش خواهد یافت، خونریزی لثه اتفاق خواهد افتاد، عمق منطقه‌ی بین دندان و بافت لثه افزایش خواهد یافت که در نهایت منجر به تشکیل پاکت پرودنتال و بروز بیماری پریودنتال خواهد شد.

با انباشته شدن باکتری‌های پلاک روی یکدیگر و انتقال آنها به زیر خط لثه، پاکت پریودنتال گسترش می‌یابد. در این مرحله، مراقبت‌های خانگی در برطرف نمودن پلاک دندان چندان موثر واقع نمی‌شوند. در صورتی که این مشکل توسط دندانپزشک یا متخصص دندان درمان نشود، باکتری‌ها در زیر خط لثه منتشر می‌شوند و درون پاکت را عفونی می‌کنند. این گونه باکتری‌ها موجب آسیب به بافت نرم و سخت اطراف دندان خواهد شد که به بیماری پیشرفته‌ی پریودنتال تبدیل خواهد شد که ریشه‌ی دندان‌ها را نیز تحت تاثیر قرار خواهد داد و موجب عفونت آنها خواهد شد. ممکن است دندان لق شود و فرد احساس ناراحتی کند. در این مرحله جراحی لثه ضروری خواهد بود. درمان‌های اولیه‌ی بیماری پاکت پریودنتال، جرم‌گیری و هموار کردن سطح ریشه هستند. درمان‌های دیگر، انواع جراحی هستند که برای درمان بافت بیمار لثه صورت می‌گیرند.

علاوه بر جراحی‌هایی که جنبه‌ی درمانی دارند، برخی از جراحی‌های لثه با هدف ایجاد تغییر در ظاهر فرد و زیبایی بخشیدن به لبخند انجام می‌شوند.

انواع جراحی لثه

جراحی فلپ لثه یا کاهش پاکت پریودنتال (Gingival Flap Surgery or Pocket Reduction )

 

جراحی لثه

جراحی لثه

در صورتی که عمق پاکت‌های اطراف دندان به بیش از 5 میلی‌متر برسد، پریودنتیست با استفاده از جراحی فلپ لثه عمق پاکت پریودنتال را کاهش می‌دهد. اکثر بیمارانی که پریودنتیت متوسط تا وخیم در آنها تشخیص داده شود تحت این جراحی قرار می‌گیرند. پریودنتیست در بافت لثه برشی ایجاد خواهد کرد تا آن را از دندان جدا نماید. سپس با استفاده از یک دستگاه جرمگیری ماوراء صوت (ultrasonic scaling device) و نیز ابزارهای دستی برای برطرف نمودن جرم و پلاک از زیر پاکت‌ها، اقدام به پاکسازی عمق پاکت‌ها خواهد نمود.

جراحی عملکردی یا زیبایی لثه (Gingivectomy)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای برداشتن بافت اضافی لثه مورد استفاده قرار می‌گیرد که ممکن است روی دندان رشد کرده باشد. از این طریق دسترسی بهتری به دندان وجود خواهد داشت در نتیجه تمیز نمودن آن ساده‌تر خواهد بود. پریودنتیست با بی‌حس نمودن بافت لثه‌ی بیمار بخش‌های اضافی لثه را برش خواهد داد و آنها را حذف خواهد کرد.

جراحی ترمیم پلاستیک لثه یا پیوند بافت نرم (Gingivoplasty or Soft Tissue Graft)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای تغییر شکل لثه‌ی سالم اطراف دندان انجام می‌شود تا ظاهر آن را بهبود بخشد. در صورتی که فرد به تحلیل لثه مبتلا باشد، در جاهایی که لثه از روی دندان عقب رفته باشد می‌توان با استفاده از جراحی ترمیم پلاستیک لثه آن را اصلاح نمود. با استفاده از پیوند لثه می‌توان از سقف دهان بافتی برداشت و آن را به اطراف دندانی بخیه نمود که لثه‌ی روی آن تحلیل رفته است.

جراحی بازسازی (Regeneration)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

در این نوع جراحی، پریودنتیست بخشی از لثه که با تجمع باکتری بیمار شده است را برش می‌دهد و با کنار زدن آن باکتری‌های انباشته شده را تخلیه می‌نماید سپس پروتئین‌های پیوند استخوان، غشاء و تقویت کننده‌ی رشد بافت لثه (یا ترکیبی از این سه) را در محل برش خورده قرار می‌دهد تا به بازسازی بافت لثه کمک کند در حدی که اطراف دندان‌ها را بپوشاند.

جراحی افزایش طول تاج دندان (Crown lengthening)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

طی فرایند جراحی افزایش طول تاج دندان، پریودنتیست بافت لثه‌ی روی دندان‌ها را برداشته سپس بخشی از آن را با استفاده از جراحی حذف می‌کند تا طول ظاهری دندان افزایش یابد. این نوع جراحی از جمله جراحی‌های زیبایی است که البته برای درمان بیماری لثه نیز کاربرد دارد.

در صورتی که عفونت‌های باکتریایی درون دندان پیشرفت کنند، می‌تواند به ریشه‌ی دندان نفوذ کرده و استخوان فک را مورد حمله قرار دهد. این مشکل در نهایت موجب افتادن دندان و مرگ دندان خواهد شد. اجازه ندهید این اتفاق شما را از پیگیری درمان باز دارد یا منتظر نشوید تا دندان به صورت خود به خود بیافتد. این روند بسیار دردناک خواهد بود و آسیب‌های جدی‌تری در پی خواهد داشت. زیرا باعث از دست رفتن دندان‌های دیگر نیز خواهد شد.

در بسیاری از موارد، درد افراد را وادار به پیگیری درمان خواهد کرد. با این حال، همه‌ی دندان‌هایی که در حال از دست رفتن هستند، در ابتدا دردناک نیستند. تصور نکنید اگر درد زیادی در دندان خود احساس نمی‌کنید، دندان در معرض خطر مرگ و از دست رفتن نیست.

درمان‌های مرگ دندان

اکثر پزشکان جامعه‌ی دندانپزشکی معتقدند که برای مرگ دندان (دندان از دست رفته) تنها دو راهکار وجود دارد: کشیدن دندان و درمان ریشه (عصب کشی).

کشیدن دندان

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هیچ کس تمایل ندارد دندانش کشیده شود. اما در صورتی که زمان مناسب درمان را از دست بدهید، ممکن است تنها گزینه‌ی باقی‌مانده کشیدن دندان باشد. کشیدن دندان فرایند ساده‌ای است که نسبتا ارزان و بدون درد است. اما جایگزین نمودن آن با یک دندان مصنوعی می‌تواند هزینه‌ی بیشتری در بر داشته باشد.

اکثر افراد ترجیح می‌دهند تا حد امکان از کشیدن دندان اجتناب کنند. چنانچه بیمار خیلی زود برای درمان دندان خود اقدام نماید، اکثر دندانپزشک‌ها گزینه‌ی درمان ریشه (عصب کشی) را پیشنهاد می‌دهند.

درمان ریشه (عصب کشی)

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هزینه‌ی درمان ریشه بسیار بیشتر از کشیدن آن است اما به خاطر داشته باشید که هزینه‌ی ایمپلنت و سایر جایگزین‌های مصنوعی دندان بیشتر از درمان ریشه خواهد بود.

درمان ریشه برای برخی شرایط ایده‌آل است. این درمان عبارت است از پاکسازی بافت مرده و پوسیدگی از پالپ دندان و بازسازی مجدد همه‌ی بخش‌هایی که از دندان جدا شده‌اند. این نوع درمان نسبت به سایر درمان‌ها ارجحیت دارد، بویژه زمانی که دندان‌های مجاور نیز از دست رفته باشند یا قبلا کشیده شده باشند.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

برای برخی افراد، تصور انجام درمان ریشه (عصب کشی) وحشتناک است. با این حال، این فرایند به طور کلی بدون درد است و برای بسیاری از دندانپزشک‌ها و اندودنتیست‌ها کاملا عادی است. درمان ریشه، به عنوان یکی از پر‌طرفدارترین جراحی‌های معمول یکی از بخش‌های عمده‌ی تخصص‌های دندانپزشکی را تشکیل می‌دهد. به همین دلیل است که هنوز بسیاری از دندانپزشک‌ها انجام آن را ضروری می‌دانند.

با این حال، در رابطه با احتمال درمان واقعی دندانی که در حال از دست رفتن است اطلاعات افراد روبه افزایش است.

جایگزین‌های طبیعی

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

کشیدن دندان و درمان ریشه قطعا جایگاه خود را دارند. اما، اگر اجازه دهید عفونت درون دندان به عمق ریشه‌ی دندان نفوذ کند، تنها گزینه‌ی ممکن جراحی خواهد بود.

با این حال، شواهد بسیاری وجود دارند که افراد می‌توانند به بدن خود کمک کنند تا با باکتری‌هایی که به بافت زنده‌ی دندان حمله می‌کنند مبارزه نمایند. برخی افراد معتقدند، در صورتی که بدن تغذیه‌ی مناسب داشته باشد آنقدر قدرت دارد که بتواند بیماری‌های خود را به صورت خود به خود درمان نماید. برخی دیگر نیز معتقدند با استفاده از درمان‌های طبیعی می‌توان از مرگ دندان جلوگیری نمود.

واقعیت این است که مرگ اکثر دندان‌ها (از دست رفتن دندان‌ها) به مرور زمان رخ می‌دهد. بدن تمام سعی خود را می‌کند تا دندان را نجات دهد. عفونت‌های درون دندان نیز از بین خواهند رفت.

راهکاری وجود ندارد که در همه‌ی موارد موثر واقع شود. اما با توجه به اهمیت دندان‌ها و هزینه‌های راهکارهای جراحی دندان، احمقانه است که فرد برای نجات دندان در حال مرگ ( دندانی که در حال از دست رفتن است) تلاشی نکند.

پس، ممکن است بخواهید به دنبال راه‌های پیشگیری از موقعیت‌های مشابه باشید که ممکن است برای دندان‌های دیگر بوجود بیایند. با وجود همه‌ی اینها، اگر از بروز مشکلی پیشگیری کنید، آن مشکل نیاز به درمان نخواهد داشت.

پیشگیری از مرگ دندان

نخست آنکه، پیشگیری از مرگ دندان بسیار ساده‌تر (و بدون دردتر) خواهد بود.

برای پیشگیری از مرگ دندان، کاری که در درجه‌ی اول باید انجام دهید آن است که مراقب آنها باشید. مراقبت‌های روزانه از دندان، مهمترین گام در مبارزه با مرگ دندان است. ارزش مراجعه‌ی منظم به دندانپزشک را دست کم نگیرید.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

اگر اجازه دهید دندان‌های شما پوسیده شوند، قطعا مرگ آنها آغاز خواهد شد. بنابراین به بهترین شکل ممکن از آن پیشگیری نمایید. از وارد آمدن آسیب به دندان‌ها نیز جلوگیری نمایید.

هنگام انجام ورزش‌ها، با پوشیدن محافظ دندان از ضربات سنگین به دندان جلوگیری کنید. از جویدن خوراکی‌های سفت مانند یخ، یا باز کردن هر چیزی با دندان خودداری نمایید. اگر عادت دندان قروچه (فشردن و ساییدن دندان) دارید به فکر استفاده از محافظ دندان شبانه یا درمان‌های دیگر باشید.

کاملا واضح است که، پیش‌بینی و پیشگیری از تمام آسیب‌های دندانی غیرممکن است. تنها، تا حد امکان احتیاط‌های لازم را به عمل آورید. اگر به دندان ضربه‌ی سختی وارد شد، مواد مغذی لازم را به بدن برسانید تا در فرایند درمان به بدن کمک نمایید.

اکنون شما اطلاعات لازم در رابطه با مرگ دندان را در اختیار دارید، حالا به عهده‌ی شماست تا از بروز آن پیشگیری نمایید و در صورت مواجهه با آن بهترین رویکرد را در پی بگیرید.

علائم مرگ دندان

تشخیص زنده بودن یا مرگ دندان همیشه کار راحتی نیست. تنها یک متخصص دهان و دندان قادر است با اطمینان خاطر صحت این موضوع را تایید کند. اما خودتان نیز می‌توانید با تشخیص و معاینه‌ی شخصی تا حدودی آن را تشخیص دهید.

دو علامت و نشانه‌ی اصلی مرگ دندان درد و تغییر رنگ دندان می‌باشند. ممکن است یک یا هر دو نشانه را در دندان خود مشاهده نمایید.

نکته: اگر دندان شما از دست رفته است یا در حال از دست رفتن است، دامنه‌ی درد از عدم وجود درد تا درد شدید خواهد بود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

هرگاه عفونتی در دندان وجود داشته باشد، معمولا شدت درد افزایش می‌یابد. چنانچه عفونت منجر به ایجاد آبسه در دندان شود، ممکن است علائم دیگری مانند مزه‌ یا بوی بد در دهان خود حس کنید یا روی لثه‌ی شما ضایعه‌ی جوش-مانندی مشاهده شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

به تغییر رنگ دندان به زرد، خاکستری یا سیاه توجه کنید. با از دست رفتن گلبول‌های قرمز خون این تغییر رنگ در دندان ایجاد می‌شود. این رنگ شباهت بسیاری به رنگ زخم و جراحت دارد. در صورتی که این تغییر رنگ دندان درمان نشود، به مرور زمان افزایش خواهد یافت.

خوشبختانه، دندانی که در حال از دست رفتن است الزاما نیاز نیست کشیده شود. به همین دلیل، اصطلاح “دندان مرده” به غلط انتخاب شده است.

دندان غیر زنده چیست؟

در اصطلاح متخصصان دندانپزشکی به دندانی که درون آن عصب زنده وجود نداشته باشد، دندان غیرزنده گفته می‌شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اگر از نظر اصطلاح “زندگی یا حیات” به لغت غیر زنده نگاه کنیم، به معنای عدم اهمیت دندان نمی‌باشد، صرفا به این دلیل که هیچ عصب زنده‌ای درون آن وجود ندارد. دندان‌های غیر زنده هم هنوز وظیفه‌ی خود را به درستی انجام می‌دهند درست مانند دندان‌های دیگر که بخش وسیعی از آنها به نوعی غیر زنده است.

دندان‌ها از چند لایه تشکیل شده‌اند. درونی‌ترین بخش دندان پالپ است. پالپ رگ‌های خونی و عصب را در بر می‌گیرد. این بخش از دندان تنها بخشی است که به عنوان بخش زنده تلقی می‌شود.

بنابراین، استفاده از لفظ دندان مرده یا غیر زنده تا حدودی گمراه‌کننده است. اعصاب درون دندان به ما کمک می‌کنند سرما یا گرما را حس کنیم. وجود درد نیز می‌تواند نشان‌دهنده‌ی پوسیدگی باشد. با این حال، از دست رفتن حس درون دندان الزاما به معنای از دست رفتن کل دندان- یا عدم کاربری آن نیست. بلکه تا حدودی بستگی به علت از دست رفتن عصب درون دندان دارد.

علل مرگ دندان

عصب و دیگر بافت‌های زنده معمولا در نتیجه‎ی عدم وجود جریان خون از دست می‌روند.

تمام سلول‌های زنده‌ی بدن، از جمله پالپ دندان، از مواد موجود در خون تغذیه می‌کنند. با از دست رفتن تدریجی پالپ دندان، به تدریج باکتری از بخشی که در حال پوسیده شدن است تغذیه می‌کند. این باکتری‌ها درون دندانی که به تازگی توخالی شده است رشد می‌کنند و درد شدید ایجاد می‌نمایند. این وضعیت عموما به دو طریق بوجود می‌آید.

پوسیدگی دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

در صورتی که حفره‌ی درون دندان بسیار عمیق شود، منجر به مرگ دندان خواهد شد. پوسیدگی دندان از بیرونی‌ترین لایه‌ی دندان آغاز می‌شود. چنانچه این پوسیدگی‌ها به حال خود رها شوند و مورد رسیدگی قرار نگیرند، ممکن است به درون لایه‌های عمقی‌تر دندان نفوذ پیدا کنند و در نهایت به پالپ برسند.

در نتیجه‌ی پوسیدگی حفره‌ها، باکتری تولید خواهد شد. حفره‌های عمیق برای باکتری‌ها مسیر مستقیمی به درون بافت‌های زنده‌ی داخل دندان ایجاد خواهند کرد. بدن با یک واکنش التهابی، تمام تلاش خود را برای مبارزه با عفونت خواهد کرد. با این وجود اگر طی این واکنش به بدن کمک نشود، گلبول‌های سفید خون با شکست مواجه خواهند شد. در نهایت، ممکن است جریان خون ورودی به دندان به طور کامل متوقف شود و عصب تغذیه نشود. در این صورت، احتمالا درد شدیدی در دندان خود احساس خواهید کرد.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اکنون کاملا واضح است که چرا مراقبت‌های دندانی، هم به صورت تخصصی و هم در منزل، تا این اندازه مهم هستند. تمام تلاش خود را به کار ببندید تا از پوسیدگی دندان پیشگیری کنید. اما در صورت مشاهده‌ی کوچکترین پوسیدگی، در مراجعه به دندانپزشک تردید نکنید.

آسیب به دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

تعجبی ندارد که آسیب به دندان دیگر علت شایع مرگ دندان باشد. وقتی به دندان ضربه‌ی شدیدی وارد می‌شود، ممکن است رگ‌های خونی درون دندان پاره شوند. که منتج به قطع جریان خون و در نهایت مرگ عصب و دیگر بافت‌های زنده‌ی درون پالپ خواهد شد.

اگر ضربه به حدی شدید باشد که موجب پریده شدن لبه‌ی دندان یا ترک آن شود، احتمالا درد شدیدی را احساس خواهید کرد. اگر دچار حادثه‌ای شدید که به دندان شما آسیب رسید، عاقلانه است که به دندانپزشک مراجعه نمایید.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

از سوی دیگر، فشردن و ساییدن دندان‌ها روی یکدیگر می‌تواند به دندان آسیب بزند. بنابراین، کسانی که به شدت دندان‌های خود را روی یکدیگر فشار می‌دهند یا در خواب دندان قروچه دارند، با افزایش سن، خطر مرگ دندان در آنها بیشتر خواهد بود.

بسته به علل و عوامل منجر به از دست رفتن تدریجی دندان‌ها، گزینه‌های درمانی مختلفی در دسترس شما خواهد بود که در مقاله‌ی بعد به آنها اشاره خواهیم کرد.

ایمپلنت نزدیک‌ترین راه ممکن برای دستیابی به دندان‌های سالم و طبیعی است. ایمپلنت برای شما این امکان را فراهم می‌آورد تا آنگونه که تمایل دارید زندگی کنید. با اطمینان خاطر بخورید، لبخند بزنید، بخندید، حرف بزنید و از تمام فعالیت‌های روزانه خود لذت ببرید بدون اینکه نگران دندان‌های خود باشید.

ایمپلنت‌های دندانی در صنعت جایگزینی دندان‌ها، انقلابی عظیم بوجود آورده‌اند. قبل از پیشرفت ایمپلنت‌های دندانی، افرادی که از دنچر استفاده می‌کردند قادر نبودند بسیاری از انواع غذاها را بجوند. با استفاده‌ی گسترده از ایمپلنت‌های دندانی، همه‌ی اینها تغییر کرد.

چرا ایمپلنت‌های دندانی؟

ایمپلنت دندانی یک پیچ از جنس تیتانیوم است که به استخوان فک جوش می‌خورد. فرایند جوش خوردن ایمپلنت با استخوان “اتصال با استخوان” (osseointegration) نامیده می‌شود، که عبارت است از متصل شدن ایمپلنت به یکی از اجزاء به نام اباتمنت که تاج (روکش) دندان را حمایت می‌کند. اما ایمپلنت دندانی چه کار می‌کند که دیگر گزینه‌های جایگزینی دندان‌ها، مانند بریج و دنچر قادر به انجام آن نیستند؟

به ترتیب از راست به چپ: ایمپلنت-بریج-دنچر پارسیل

به ترتیب از راست به چپ: ایمپلنت-بریج-دنچر پارسیل

 

آنچه بریج‌ها و دنچرها قادر به انجام آن نمی‌باشند، این واقعیت است که دندان واقعی به حفظ استخوان فک کمک می‌کند در حالی که بریج‌ها و دنچرهای پارسیل می‌توانند به دندان‌های دیگر آسیب برسانند. بریج‌های ثابت مستلزم بریدن بخشی از ساختار خوب دندان از دندان‌های مجاور می‌باشد. دنچرهای پارسیل نیز نیاز دارند که دندان‌های دیگر آن را در جای خود نگه دارند. این دندان‌ها تحت تاثیر وارد آمدن فشارهای ناشی از جویدن به دنچرهای پارسیل، به شدت ضعیف خواهند شد. میانگین عمر مفید بریج‌ها 5 تا 10 سال خواهد بود و میزان عدم موفقیت دندان‌هایی که بریج یا دنچر پارسیل را نگه می‌دارند، حدود 30 درصد خواهد بود. دنچر کامل نیز ممکن است بلغزد و در نوع غذایی که می‌توانید بخورید محدودیت ایجاد خواهد کرد.

با این حال زمانی که یک ایمپلنت جایگزین دندان می‌شود، بدون وارد کردن آسیب به دندان‌ها، به استخوان فک استحکام می‌بخشد. موفقیت ایمپلنت‌های دندانی در دراز مدت 97 درصد می‌باشد. استفاده از ایمپلنت‌های دندانی مشکلات ناشی از سایر روش‌های جایگزینی دندان را به حداقل می‌رساند، به افراد اجازه می‌دهند هر چیزی را با اطمینان بخورند بدون اینکه نگران بروز مشکل باشند. ایمپلنت می‌تواند جایگزین یک دندان از دست رفته باشد، اما چهار ایمپلنت می‌توانند جایگزین تمام دندان‌های فک بالا و پایین شوند. تعداد ایمپلنت‌ها به کیفیت و اندازه‌ی فک بستگی دارد. هر چه ایمپلنت بلندتر باشد، تعداد ایمپلنت کمتری نیاز خواهد بود تا چند دندان جایگزین را حمایت کنند. دندان‌های جایگزین به این ایمپلنت‌ها متصل خواهند شد. فرد پس از کاشت ایمپلنت بزودی قادر خواهد بود مانند دندان‌های طبیعی هر چیزی را بجود.

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

مراحل جراحی ایمپلنت

می‌توان ایمپلنت‌های دندانی را به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان تصور نمود که در ظاهر به پیچ‌ها شباهت دارند. برای کاشت ایمپلنت ابتدا بایستی در محل دندان از دست رفته، روی لثه شکافی ایجاد نمود. سپس با استفاده از دریل‌های دندانپزشکی در اندازه‌های مختلف باید در استخوان فک آماده‌سازی‌هایی صورت داد. پیش از بخیه کردن بافت لثه ایمپلنت با پیچ  به درون استخوان متصل می‌شود.

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

زمانی که ایمپلنت‌های دندانی در استخوان فک قرار داده می‌شوند (A) به استخوان طبیعی فک متصل می‌شوند. در این حالت، ایمپلنت به پایه‌ای محکم برای حمایت از یک یا چند دندان مصنوعی به نام تاج (روکش) تبدیل می‌شود.

یک ابزار متصل کننده –که تحت عنوان اباتمنت شناخته شده است (B)- روی نوک ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد تا بتواند تاج را نگه داشته و حمایت کند. تاج‌ها (روکش‌ها) به صورت سفارشی ساخته می‌شوند تا شبیه دندان‌های طبیعی فرد و متناسب با دهان او باشند (C).

می‌توان این فرایندها را با بی‌حسی موضعی یا بیهوشی انجام داد، در نتیجه جراحی کاملا بدون درد خواهد بود. ایمپلنت باید به مدت 4 ماه درون استخوان قرار بگیرد تا برای قرارگیری دندان روی آن آماده شود. اما گاهی اوقات وضعیت‌هایی بوجود می‌آیند که می‌توان از ایمپنمود.

زمانی که جراحی ایمپلنت دندانی توسط یک متخصص مجرب ایمپلنت‌های دندانی انجام می‌شود، این روش یکی از امن‌ترین و قابل پیش‌بینی‌ترین فرایندهای دندانپزشکی می‌باشد.

حقایقی در رابطه با ایمپلنت‌های دندانی

  • قدمت ایمپلنت‌های دندانی قدیمی 600 سال پس از میلاد مسیح است، زمانی که تکه‌های صدف دندان-مانند را با چکش درون فک زنان قبیله‌ی مایان (Mayan) فرو می‌کردند.
  • در سال 1952، یک جراح ارتوپد سوئدی دریافت که تیتانیوم به طور طبیعی با استخوان جوش می‌خورد.
  • ایمپلنت‌های دندانی مدرن بیش از 30 سال با موفقیت مورد استفاده قرار گرفته‌اند. در واقع قوی‌ترین ابزارهای موجود هستند که دندان‌های جایگزین را حمایت می‌کنند- و حتی بهتر از آن، به دندان‌های جدید اجازه می‌دهند احساس، ظاهر و عملکرد طبیعی داشته باشند.
  • ایمپلنت‌های دندانی تنها گزینه‌ی ترمیم دندان می‌باشند که، در واقع با کمک به تقویت رشد استخوان، استخوان طبیعی را حفظ می‌کنند.
  • ایمپلنت در تمام سنین قابل استفاده است، به جز کودکانی که در سن رشد به سر می‌برند.
  • در صورتی که در پی بیماری لثه بخشی از استخوان لثه تحلیل رفته باشد می‌توان از پیوند استخوان استفاده نمود تا بتوان ایمپلنت را روی آن قرار داد.
  • افرادی که شرایط خاص پزشکی دارند هم در صورتی که وضعیت آنها تحت کنترل قرار گیرد، می‌توانند از ایمپلنت‌های دندانی استفاده نمایند.
  • حفظ و نگه داری ایمپلنت‌ها درست شبیه دندان‌های طبیعی با مسواک زدن و کشیدن نخ دندان انجام خواهد شد.

برگه‌ها

بخش تخصصی پیوند لثه





بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند. در صورت عدم درمان چنین مشکلاتی، ممکن است در نهایت منجر به از دست رفتن دندان فرد شود. پیوند لثه در بیشتر موارد جنبه‌ی درمانی دارد، ولی برخی از مردم برای اصلاح طرح لبخند خود از این روش استفاده می‌کنند که در این صورت جنبه‌ی زیبایی دارد.

مقالات تخصصی پیوند لثه



برفک دهان چیست؟

برفک دهان نوعی عفونت موجود در دهان است که در نتیجه میکروب های مخمری به نام کاندیدا ایجاد می شوند. دهان یکی از مکان های معمولی است که کاندیا موجب بروز عفونت می شود. عفونت کاندیدا داخل دهان برفک دهان نامیده می شود. دیگر مکان های شایع برای رشد برفک عبارتند از واژن، ناحیه پوشک نوزادان، و زیر ناخن ها. این مشکل اغلب جدی نیست و به طور کلی می تواند با درمان از بین برود.

چه افرادی مستعد برفک دهان هستند؟

تعداد کمی از کاندیدا معمولاً روی پوست سالم و دهان سالم زندگی می کنند. آنها معمولاً بی خطر هستند. افراد سالم به طور معمول دچار برفک دهان نمی شوند. با این حال، برخی شرایط یا موقعیت های خاص هستند که ممکن است موجب رشد بیش از حد کاندیدا شوند که می تواند منجر به بروز برفک های دهان شوند. این شرایط عبارتند از:

·        نوزاد بودن. برفک دهان اغلب در نوزادن و کودکان خردسال شایع است.

·        استفاده از پروتزهای دندانی مصنوعی، مخصوصاً اگر شب ها از دهان خارج نشوند، تمیز نگه داشته نشوند، یا به خوبی روی لثه ها قرار نگیرند و روی لثه ها ساییده شوند.

·        مصرف یک دوره داروهای آنتی بیوتیک. آنتی بیوتیک ها موجب از بین رفتن میکروب های (باکتری های) بی ضرری می شوند که داخل دهان زندگی می کنند. آنها کاندیدا را از بین نمی برند که اگر باکتری های کمتری اطراف آنها وجود داشته باشد ممکن است ساده تر تکثیر شود.

·        استفاده بیش از حد از دهانشویه های آنتی باکتریال (به دلایلی شبیه دلیل بالا).

·        استفاده از قرص ها یا اسپری های استروئیدی.

·        داشتن خشکی دهان به دلیل فقدان بزاق دهان. این ممکن است به عنوان یکی از عارضه های جانبی مصرف برخی داروهای خاص (مانند داروهای ضد افسردگی، داروهای ضد روان پریشی، و داروهای شیمی درمانی) اتفاق بیفتد. علاوه بر این، این اتفاق ممکن است پس از رادیوتراپی به منطقه سر یا گردن رخ دهد، یا از علائم سندوم اسجوگرن Sjögren’s syndrome  باشد.

·        ابتلا به دیابت.

·        ابتلای شدید یه آنمی یا کم خونی.

·        کمبود آهن، فولات، یا ویتامین B12.

·        داشتن سیستم ایمنی ضعیف. برای مثال، اگر از داروهایی استفاده می کنید که سیستم ایمنی بدن شما را حمایت می کنند، اگر سرطان خاصی دارید، یا اگر مبتلا به HIV یا ایدز هستید.

·        ضعیف بودن، یا به طور کلی سلامتی ضعیفی داشتن.

·        کشیدن سیگار. افراد سیگاری بیشتر مستعد ابتلا به برفک دهان هستند.

برفک دهان معمولاً واگیردار نیست. شما نمی توانید بدون تماس برفک دهان را به فرد دیگری منتقل کنید.

برفک دهان

برفک دهان

چرا برخی نوزادان دچار برفک دهان می شوند؟

تعداد اندکی از ارگانیسم های کاندیدا عموماً روی پوست سالم و در دهان سالم زندگی می کنند. آنها معمولاً بدون ضرر هستند. با این حال، رشد بیش از حد کاندیدا می تواند داخل دهان برخی کودکان اتفاق بیفتد. این می تواند موجب بروز یک حمله برفک دهان شود.

این رشد بیش از حد می تواند به این دلیل رخ دهد که سیستم ایمنی بدن کودک هنوز نابالغ است و بنابراین نمی تواند سطوح کاندیدا را کنترل کند. علت ممکن دیگر برای بروز عفونت برفک دهان این است که فرزند شما اخیراً تحت یک دوره درمان با داروهای آنتی بیوتیک قرار داشته است. علت این است که آنتی بیوتیک ها می توانند میکروب های (باکتری های) سالمی که داخل دهان فرزند شما زندگی می کنند را از بین ببرند. این باکتری های سالم به طور طبیعی به کنترل میزان کاندیدا داخل دهان کودک شما کمک می کنند. در صورتی که تعداد باکتری های سالم کمتری در محیط دهان وجود داشته باشد، کاندیدا می تواند بیش از حد رشد کند. بعلاوه، اگر فرزند شما از سینه شما شیر می خورد و شما اخیراً تحت درمان با آنتی بیوتیک قرار داشته اید، سطوح باکتری های سالم شما نیز می تواند تحت تأثیر قرار بگیرد. این می تواند باعث شود شما، یا فرزندتان، بیشتر مستعد برفک باشید.

از هر 7 نوزاد، یکی دچار حملات برفک دهان در مرحله ای از عمر خود می شود. این مشکل در نوزادان زیر 10 هفته شایع تر است، اما می تواند در کودکان بزرگتر نیز اتفاق بیفتد. برفک دهان معمولاً به دلیل بهداشت نامناسب اتفاق نمی افتد و معمولاً به این معنا نیست که کودک شما بیمار است. برخی کودکان با حملات مکرر برفک دهان مواجه هستند.

برفک دهان

برفک دهان

برفک دهان چه علائم و نشانه هایی دارد؟

·        علائم کلاسیک برفک دهان عبارتند از لکه های سفید رنگی که داخل دهان شما بوجود می آیند. این نقاط ممکن است به یکدیگر متصل شوند تا لکه بزرگتری را به نام پلاک تشکیل دهند. آنها ممکن است زرد یا خاکستری رنگ باشند. اگر شما یک نقطه را بکنید، بافت زیرین آن ممکن است قرمز رنگ باشد اما معمولاً درد یا زخم ندارد.

·        اغلب هیچ نقطه سفید رنگی وجود ندارد. مناطقی داخل دهان شما ممکن است تنها قرمز یا زخم شوند. این عموماً بیشتر زمانی اتفاق می افتد که پس از مصرف آنتی بیوتیک ها یا استروئیدها دچار برفک دهان می شوید.

·        افرادی که از پروتزهای مصنوعی دندانی استفاده می کنند ممکن است زیر پروتز خود یک ناحیه قرمز رنگ مقاوم داشته باشند.

·        ممکن است مناطق خارج دهان شما زخم، ترک یا ناحیه های قرمزی رنگی بوجود بیایند. این امر عمدتاً روی زاویه تماس لب های بالا و پایین با یکدیگر (استوماتیت زاویه ای) تأثیر می گذارد.

·        برخی عفونت های خفیف برفک دهان بدون درد هستند. با این حال، گاهی اوقات برفک دهان نسبتاً دردناک هستند و باعث می شوند غذا خوردن و نوشیدن مایعات نیز ناراحت کننده باشد. برخی نوزادانی که برفک دهان دارند ممکن است آبریزش دهان داشته باشند، یا اینکه ممکن است به دلیل درد و سوزش قادر نباشند به درستی شیر بخورند.

·        در برخی افراد مبتلا به برفک دهان ممکن است حس چشایی نیز تحت تأثیر قرار بگیرد.

نکته: اگر فرزند شما از سینه شما شیر می خورد، این امکان وجود دارد که فرزند شما برفک دهان را از راه دهان به نوک سینه شما منتقل کند. این می تواند برای شما بسیار دردناک باشد. ممکن است نوک سینه شما ترک بخورد، زخم شود، یا قرمز و براق شود. اگر فکر می کنید نوک سینه شما عفونت برفک دارد به پزشک مراجعه کنید. ممکن است پزشک برای از بین رفتن برفک، برای شما پمادی برای زدن روی نوک سینه تجویز کند.

برفک دهان چگونه تشخیص داده می شود؟

معمولاً پزشک شما برفم دهان را در شما از روی علائم معمول و طاهر معمول داخل دهان شما تشخیص خواهد داد. معمولاً هیچ آزمایشی نیاز نیست تا برفک دهان تشخیص داده شود.

با این حال، گاهی اوقات ممکن است پزشک شما آزمایش خون را برای بررسی برخی شرایط خاص توصیه کند که می توانند احتمال بروز برفک دهان را افزایش دهند. برای مثال، آزمایش خون برای دیدن اینکه آیا شما کمبود آهن، ویتامین B12، یا فولات دارید یا خیر.

در صورتی که برفک دهان به درمان پاسخ ندهد، پزشک شما ممکن است نمونه برداری از داخل دهان شما را پیشنهاد دهد. سپس این نمونه برای لابراتوار ارسال می شود تا زیر میکروسکوپ آزمایش شود. علاوه بر این، آنها می توانند کشت کاندیدا در لابراتوار را نیز امتحان کنند.

گاهگاهی، برای تأیید تشخیص برفک دهان تکه برداری نیاز است. یک تکه از لکه های سفید رنگ داخل دهان شما برداشته می شود و این نمونه زیر میکروسکوپ آزمایش می شود.

برفک دهان

برفک دهان

برفک دهان چه درمان هایی دارد؟

درمان هایی که به صورت موضعی اعمال می شوند

برای برفک دهان خفیف، درمان متداولی که ابتدا امتحان می شود ژل دهانی میکونازول به مدت هفت روز است. گاهی اوقات، یک دوره درمان دو هفته ای نیاز است. اگر ژل میکونازول نتواند استفاده شود (برای مثال، اگر می دانید که شما به آن حساسیت دارید) قطره نیستاتین نیز گزینه دیگری است که می توانید از آن استفاده کنید.

دستور العمل های زیرا را نیز دنبال کنید:

  • ژل ها یا قطره ها باید بعد از خوردن یا آشامیدن استفاده شوند.
  • چهار مرتبه در طول روز، یک لایه نازک از ژل را با انگشت تمیز، روی منطقه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است بمالید.
  • برای استفاده از قطره ها، از قطره چکان برای ریختن مایع داخل دهان و روی منطقه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است استفاده کنید. این کار را چهار مرتبه در طول روز انجام دهید.
  • به صورت ایده آل، شما نباید به مدت 30 دقیقه پس از استفاده قطره ها یا ژل ها چیزی بخورید یا بنوشید. این به جلوگیری از شسته شدن خیلی زود دارو از داخل دهان کمک می کند.

قرص های ضد برفک

این نوع قرص ها حاوی دارویی به نام فلوکونازول هستند که می توانند به از بین بردن عفونت های قارچی و برفک در بدن کمک کنند. از قرص ها بیشتر در موارد وخیم تر یا جدی تر استفاده می شود. برای مثال، برای افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند و دچار برفک دهان گسترده ای شده اند. قرص ها معمولاً برای چند روز تجویز می شوند و اغلب موجب از بین رفتن برفک دهان می شوند.

تغییر داروهای دیگر

اگر شما در حال مصرف داروهای دیگری هستید که ممکن است موجب بروز برفک دهان شده باشند، مانند استروئیدها یا آنتی بیوتیک ها، ممکن است لازم باشد پزشک شما برای کمک به از بین بردن برفک دهان این داروها را تغییر دهد یا دوز آنها را کاهش دهد.

مراجعه به یک متخصص

در صورتی که شرایط زیر را داشته باشید، پزشک شما ممکن است توصیه کند به یک متخصص مراجعه کنید:

  • اقدامات زیر به از بین رفتن عفونت برفک دهان کمکی نکند.
  • شما بویژه یک عفونت شدید یا بیماری های دیگری (برای مثال، تحت شیمی درمانی قرار دارید یا در حال مصرف داروهای دیگر هستید که موجب تضعیف سیستم ایمنی بدن شما می شوند) داشته باشید.
برفک دهان

برفک دهان

آیا برفک دهان قابل پیشگیری است؟

برای کمک به جلوگیری از حملات بعدی برفک دهان امکان تغییر یک یا دو موقعیت ذکر شده در بالا وجود دارد. برای مثال:

  • اگر دیابت دارید- کنترل خوب سطح قند خون شما خطر برفک دهان و عفونت های دیگر را کاهش می دهد.
  • اگر از اسپری های استنشاقی استروئیدی استفاده می کنید- داشتن تکنیک های خوب استنشاق و استفاده از وسایل فاصله دهنده می تواند به کاهش خطر ابتلا به برفک دهان کمک کند. علاوه بر این، پس از هر بار استفاده از اسپری ها استنشاقی دهان خود را بشویید، تا به شستن هر گونه ذرات داروی باقی مانده داخل دهان کمک کنید. از پزشک خود بخواهید دوز استروئید موجود در اسپری شما را به کمترین میزان مورد نیاز برای کنترل آسم شما کاهش دهد.
  • اگر از پروتزهای مصنوعی دندانی استفاده می کنید:
    • در طول شب یا حداقل به مدت شش ساعت در طول روز پروتزهای مصنوعی خود را از دهان خارج کنید. تصور می شود تماس مداوم پروتزهای مصنوعی، و خارج نکردن آنها از دهان در طول شب، یکی از شایع ترین علل بروز برفک دهان باشد.
    • پروتزهای مصنوعی دندانی خود را به صورت روزانه پاکسازی کنید. برای تمیز کردن آنها از آب صابون استفاده کنید و قسمتی از پروتزهای مصنوعی که روی لثه ها قرار می گیرد را با یک مسواک نرم بسایید- این همان سمتی است که پولیش نمی شود. سپس آن را داخل محلول ضد عفونی کننده غوطه ور کنید. نوع محلول و زمانی که باید پروتز شما غوطه ور بماند را دندانپزشک شما مشخص می نماید. پس از ضد عفونی کردن پروتزهای خود، آنها را با آب بشویید، سپس قبل از استفاده مجدد آنها اجازه دهید در هوای آزاد خشک شوند. خشک کردن به این صورت کمک می کند هر گونه کاندیدا که ممکن است به پروتزهای مصنوعی شما چسبیده باشد از بین برود.
    • داخل دهان خود (جایی که پروزهای مصنوعی قرار می گیرند) را با مسواک نرم تمیز کنید.
    • در صورتی که پروتزهای مصنوعی شما به درستی در جای خود قرار نمی گیرند، برای رفع مشکل آنها به دندانپزشک مراجعه کنید.
  • اگر از داروهایی استفاده می کنید که موجب خشکی دهان می شوند- سعی کنید پیوسته جرعه جرعه آب بنوشید.
  • در صورتی که متوجه ابتلای خود به کم خونی یا سطوح پایین ویتامین B12، فولات، یا آهن شدید، درمان این بیماری ها ممکن است به پیشگیری از بروز برفک دهان در آینده کمک کند.
  • اگر سیگاری هستید، ترک این عادت نیز می تواند به پیشگیری از حملات بیشتر برفک دهان کمک کند.
  • به برخی از گروه های خاص افراد ممکن است قرص های ضد برفک دهان داده شود تا از بروز برفک دهان پیشگیری شود. برای مثال، افرادی که از داروهایی استفاده می کنند که سیستم ایمنی بدن آنها را سرکوب کند یا افرادی که تحت شیمی درمانی یا درمان های سرطان قرار دارند.

پیشگیری از بروز برفک دهان در کودکان

  • مرتب همه اسباب بازی ها، دندان گیر، و وسایل دیگری که فرزند شما به دهان می برد را استریل کنید.
  • اگر از شیشه شیر می خورد، به طور منظم همه ابزار شیر خوردن را استریل کنید.

برخی افراد توصیه می کنند پس از هر بار شیر دادن به فرزند خود مقداری آب استریلیزه به او بدهید. این می تواند باقی مانده شیر داخل دهان را بشوید که ممکن است کاندیدا درون آن رشد کند.

آکادمی پریودنتولوژی آمریکا AAP تخمین زده است که تقریباً از هر چهار آمریکایی سه نفر از آنها به نوعی از یکی از اشکال بیماری لثه رنج می برد- از موارد خفیف گرفته تا ژنژیویت، و تا شکل وخیم آن که تحت عنوان پریودنتیت شناخته می شود. با این حال، علیرغم این شیوع، تقریباً تنها حدود 3 درصد از این افراد به دنبال درمان برای بیماری لثه خود هستند. با افزایش تعداد تحقیقاتی که نشان می دهند بیماری لثه ممکن است با بیماری های متعدد دیگری، از جمله دیابت، بیماری های قلبی، و برخی از اشکال خاص سرطان مرتبط باشد، حفظ سلامت دندان ها و لثه ها نسبت به قبل اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

اختلاف بین شیوع بیماری های لثه و عدم درمان را می توان ناشی از عدم درک تأثیر بیماری پریودنتال روی سلامت عمومی دانست. بیماران همیشه هم به دنبال مراقبت های پریودنتالی که نیاز دارند نیستند زیرا آنها از تأثیرات دراز مدت و احتمالاً خطرناک بیماری لثه درمان نشده آگاه نیستند. متأسفانه، باورهای نادرست مختلفی پیرامون بیماری لثه و پیامدهای آن وجود دارد.

برای کمک به ایجاد تمایز بین واقعیت و درورغ در مورد بیماری لثه، AAP برخی از تفکرات نادرست شایع در مورد سلامت دهان را شناسایی کرده و مورد توجه قرار داده است.

بیماری لثه چندان شایع نیست.

بر عکس، بیماری لثه یه شدت شایع است. بر اساس مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها، نیمی از افراد بزرگسال 30 ساله و بالاتر از یکی از اشکال بیماری لثه رنج می برند. بیماری لثه، عفونت بافت هایی است که دندان های شما را در بر گرفته و از آنها محافظت می کنند، و در نتیجه پلاک بروز می یابد، فیلم چسبناکی از باکتری ها که پیوسته روی دندان ها در حال تشکیل شدن می باشد. اگر پلاک ها با مسواک زدن درست روزانه و تمیز کردن بین دندان ها زدوده نشوند، در نهایت می توانند سفت شده و به رسوب یا تارتار تبدیل شوند.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

خونریزی لثه ها چندان مهم نیست.

لثه های قرمز رنگ و متورمی که خونریزی دارند یکی از علائم مهم بیماری لثه هستند. اگر هنگام مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، یا هنگام خوردن برخی غذاهای خاص متوجه خونریزی لثه های خود شدید، باید برای مراجعه به دندانپزشک برنامه ریزی کنید تا دهان و دندان های شما را برای بیماری پریودنتال معاینه کند. مطالعات نشان داده اند که بیماری لثه علاوه بر اینکه موجب از دست دادن دندان ها می شود، ممکن است با پیشرفت بیماری های دیگر مانند بیماری های قلبی و دیابت نیز ارتباط داشته باشد، بنابراین، مهم است که شما درمان بیماری پریودنتال را هر چه سریع تر آغاز کنید.

خونریزی از لثه ها در طول دوران بارداری عادی است.

گرچه صحت دارد که برخی زنان دچار شرایطی به نام “ژنژیویت بارداری” می شوند، اما اصلاً صحت ندارد که همه زنانی که باردار می شوند این شرایط را تجربه می کنند. شما با مراقبت های اضافی حین مسواک زدن و نخ دندان کشیده روزانه خود می توانید به پیشگیری از بروز این شرایط کمک کنید. دندانپزشک شما ممکن است برای پیشگیری از بروز آن پاکسازی های منظم بیشتری را توصیه کند.

عدم وجود حفره و پوسیدگی های دندانی نشان دهنده عدم وجود بیماری لثه است.

عدم وجود حفره های دندانی دلیلی برای عدم وجود بیماری لثه نمی باشد. زیرا بیماری لثه بدون درد است و بسیاری از افراد اصلاً نمی دانند این بیماری چگونه پیشرفت می کنند. لثه هایی که به راحتی دچار خونریزی می شوند، یا قرمز و متورم و دردناک هستند یکی از علائم ژنژیویت می باشند، مرحله اولیه بیماری لثه و تنها مرحله ای که قابل بازگشت است. وقتی ژنژیویت در مراحل اولیه تشخیص داده شود، معمولاً می تواند با پاکسازی توسط متخصص در مطب و نیز پیگیری مسواک زدن و نخ دندان کشیدن روزانه می تواند درمان شود.

بوی بد دهان می تواند نشان دهنده بیماری لثه باشد.

بوی بد یا وجود مزه بد مداوم دهان می توانند از علائم نشان دهنده بیماری لثه و دیگر بیماری های دهان باشند بنابراین مهم است به علت بروز آن پی ببرید. اگر دائماً بوی بد دهان دارید، به دندانپزشک مراجعه کنید. چکاپ های منظم دندانپزشکی به دندانپزشک شما اجازه می دهند مشکل شما را شناسایی نماید، زیرا بوی بد دهان می تواند نشانه یک بیماری باشد. اگر دندانپزشک شما مشخص نماید که دهان شما سالم است، ممکن است به یک پزشک ارجاع داده شوید.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

نیاز نیست هر روز نخ دندان بکشید.

مراقبت های روتین دهان و دندان، که شامل مسواک زدن پس از هر وعده غذایی و قبل از رفتن به رختخواب، و نیز حداقل یک مرتبه نخ دندان کشیدن در طول روز می شود، بهترین روش برای پیشگیری از بروز بیماری لثه می باشد. با این حال، در بررسی که اخیراً صورت گرفته است، تخمین زده شده است که تنها 5/13 درصد از آمریکایی ها هر روز نخ دندان می کشند. پایبند بودن به مراقبت روزانه از دهان و نیز دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک در طول سال برای چکاپ کامل دندانی حیاتی است. اگر بیماری لثه تشخیص داده شود، مشورت با یک پریودنتیست، دندانپزشکی که تخصص وی درمان بیماری پریودنتال است، ممکن است مفید باشد.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

مراجعه به پریودنتیست ترسناک خواهد بود.

پریودنتیست ها متخصصان بیماری لثه هستند. آنها پس از اتمام تحصیلات در زمینه دندانپزشکی عمومی، سه یا چند سال بیشتر را صرف آموزش های تخصصی در زمینه تشخیص، درمان، و پیشگیری از بیماری پریودنتال کرده اند. پریودنتیست ها مجهز به جدیدترین درمان ها و فناوری ها می باشند و با استفاده از ابزارهای نوآورانه ای مانند رادیوگرافی دیجیتال، فناوری آلتراسوند، اندازه گیری علائم بیولوژیک و لیزر درمانی، به راحت تر شدن ویزیت شما کمک می کنند.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

داشتن بیماری لثه به این معنا است که دندان ها حتماً از دست خواهند رفت.

نه اینقدر! اگر کارهای بهداشتی دهان را به خوبی انجام دهید الزاماً دندان های خود را به بیماری لثه نخواهید باخت. این به معنای دو مرتبه مسواک زدن در طول روز، و پاکسازی روزانه بین دندان ها، خوردن غذاهای سالم، و برنامه ریزی برای مراجعه منظم به دندانپزشک می باشد. حتی اگر تشخیص داده شده باشد که شما بیماری لثه دارید، دندانپزشک شما می تواند طرح درمانی برای شما بریزد که به شما کمک خواهد کرد بیماری خود را تحت کنترل درآورید و از پیشرفت آن جلوگیری خواهد کرد.

دندانی که در نتیجه بیماری لثه از بین رفته است، برای همیشه از دست رفته است.

بیماری لثه علت اصلی از دست رفتن دندان در افراد بزرگسال است. با این حال، پریودنتیست ها علاوه بر درمان بیماری لثه در کاشت ایمپلنت های دندانی نیز تخصص دارند- روشی راحت و آسان برای جایگزینی دائمی دندان های از دست رفته. ایمپلنت دندانی ریشه مصنوعی دندان است که داخل فک قرار می گیرد تا یک دندان مصنوعی جایگزین را نگهدارد.

مطالعات نشان داده اند که نرخ موفقیت ایمپلنت های دندانی 98 درصد می باشد، و با مراقبت های صحیح و مناسب، امکان صحبت کردن، غذا خوردن، و لبخند زدن با اعتماد به نفس را تا پایان عمر برای شما فراهم می آورند. در حقیقت، تحقیقی که توسط آکادمی آمریکایی پریودنتولوژی انجام شد نشان داده است که بیش از 70 درصد از افراد پاسخگو به پرسش ها گزارش داده بودند که از نتایج ایمپلنت های دندانی خود “خوشنود” یا “فوق العاده راضی” هستند.

بهداشت نامناسب دهان تنها راه گسترش بیماری لثه است.

فراموش کردن بهداشت دهان و دندان مطئناً می تواند در پیشرفت بیماری لثه نقش داشته باشد، اما عوامل مختلف دیگری نیز وجود دارند که می توانند خطری که شما را تهدید می کند را تحت تأثیر قرار دهند. برای مثال، نشان داده شده است که مصرف تنباکو به شدت احتمال گسترش بیماری لثه را افزایش می دهد. استرس، رژیم غذایی نامناسب، و حتی عوامل ژنتیکی نیز می توانند در سلامت لثه های شما نقش داشته باشند.

همه افرادی که دیابت دارند بیماری لثه خواهند داشت.

دیابت یک بیماری مزمن است که توانایی بدن شما برای فراوری قند را تحت تأثیر قرار می دهد. بالا رفتن قند خون می تواند موجب بروز مشکلاتی برای چشم ها، اعصاب، کلیه ها، قلب، و دیگر اعضای بدن شما شود. دیابت می تواند مقاومت شما در برابر عفونت ها را نیز کاهش دهد و می تواند روند بهبود را کند نماید. اگر دیابت دارید، بیشتر در معرض خطر گسترش برخی از مشکلات سلامت دهان، از جمله بیماری لثه، قرار خواهید داشت، بنابراین مهم است دقت زیادی در بهداشت دهان داشته باشید تا از بروز این مشکلات پیشگیری نمایید.

افزایش آگاهی بیماران در سراسر دنیا منجر به افزایش تقاضا برای انجام اقدامات تخصصی مانند جراحی ارتوگناتیک شده است. تغییر شکل آندربایت، شرایطی که در آن فک پایین به طور نامناسبی جلوتر از فک بالا قرار می گیرد، احتمالاً یکی از ناهنجاری های دندان- صورت است که امروزه، و نه چند نسل پیش، بیشتر از هر ناهنجاری دیگری انجام می شود. در گذشته بسیاری از بیمارانی که در سنین پایین قرار داشتند از مزایای چنین خدماتی بهره مند نشده بودند و آندربایت آنها اصلاح نشده بود.

با افزایش سن و عدم وجود مراقبت های صحیح در سنین پایین، از دست رفتن بخشی یا تمام دندان ها شایع بود. برخی افراد به دنبال جایگزینی برای دندان های از دست رفته یا پوسیده خود با ایمپلنت های دندانی هستند. در جایگزینی دندان ها در بیمارانی که آندربایت دارند، آیا باید ایمپلنت در موقعیت اصلی کراس بایت قرار داده شود یا اینکه باید هدف بازسازی وضعیت دندان ها و قرار دادن آنها در وضعیت ایده آل بایت کلاس 1 باشد؟

چنین وضعیتی بحث مفصلی می طلبد. اکثر بیماران در چنین شرایطی واقعاً نمی دانند چه امکاناتی وجود دارد، و همچنان هیچ اطلاعاتی در مورد مزایا و معایب گزینه های مختلف نیز ندارند. معمولاً در برخی فرهنگ ها تصور می شود افراد میانسال مغرور نیستند. اما در حقیقت، غرور به عنوان یک ضعف تلقی می شود. با این حال، واقعیت این است که اکثر افراد صرف نظر از سن، می خواهند خوب به نظر برسند، اینکه آنها آن را بپذیرند یا خیر موضوع دیگری است. به همین ترتیب، گزینه های درمان نیاز است که شامل دسته کاملی از جراحی های ارتوگناتیک برای اصلاح آندربایت باشند. طرح درمان ایده آل طرحی است که در آن پس از درک نسبت خطر- مزایای هر گزینه، ترجیح بیمار مد نظر قرار می گیرد.

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت یا اصلاح آندربایت: کدامیک در اولویت است؟

اصلاح آندربایت با جراحی نسبتاً تهاجمی تر از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی است. این جراحی نیاز به بیهوشی عمومی و بستری شدن در بیمارستان به مدت یک یا دو روز دارد. دوره استراحت پس از جراحی نیز معمولاً طولانی تر است و احتمال بروز مشکلاتی مانند آسیب به عصب نیز بیشتر است. با این حال، این شانس را به بیمار می دهد که چهره ای با ظاهر زیباتر داشته باشد و ایمپلنت های دندانی وی در موقعیتی قرار خواهند گرفت که باعث خواهند شد پروتز مصنوعی دندانی بهترین عملکرد خود را از نظر زیبایی و عملکردی داشته باشند. برخی دندانپزشکان عمولاً طرح جراحی ارتوگناتیک را با شبیه سازی تغییرات چهره پس از جراحی کامل می کنند تا تأثیرات انجام چنین طرح درمانی را به خوبی نشان دهند. مانند جراحی های معمول ارتوگناتیک، درمان ارتودنسی قبل از جراحی نیاز است و هنوز این یکی از مواردی است که نیاز است بیمار آن را انجام دهد زیرا درمان ارتودنسی به طور معمول یک تا دو سال طول می کشد تا انجام شود.

به طور کلی، بیماران میانسال در مقایسه با نوجوانان و افراد بزرگسال جوان تر، مدت زمان طولانی تری طول می کشد که پس از جراحی ارتوگناتیک بهبود پیدا کنند. در بیمارانی که بیماری مزمن مانند فشار خون بالا و دیابت دارند نیز ممکن است خطر بروز مشکلات مربوط به جراحی های تهاجمی تر بالاتر باشد.

برای افرادی که معتقدند مزایا خطرات را توجیه نمی کنند، می توان یک طرح جایگزین برای جبران تغییر شکل اسکلتی تهیه کرد. میزان جبران مغایرت اسکلتی با ایمپلنت های دندانی به وخامت مغایرت دارد و نوع دندان های از دست رفته بستگی دارد. این مورد را با مثال بهتر می توان توضیح داد.

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

شرح یک نمونه واقعی اصلاح آندربایت و کاشت ایمپلنت های دندانی

در این تصویر یک خانم میانسال را مشاهده می کنید که برای دندان های از دست رفته خود به دنبال ایمپلنت های دندانی هستند. وی آندربایت خفیفی نیز داشت. فک پایین تنها اندکی بلندتر از فک بالا است.

با این حال، طی سال ها، وی عادت کرده بود فک پایین خود را رو به جلو بیاورد و این باعث شده بود آندربایت خیلی وخیم از چیزی به نظر برسد که واقعاً بود. مانند اکثر عدم تقارن های اندازه اسکلتی فک، دندان ها به طور طبیعی جبران می کردند. دندان های فک پایین در تلاش برای حفظ تماس با دندان های روبرو، رو به عقب و به سمت دندان های جلوی فک بالا منحرف شده بودند.

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

سه گزینه وجود دارد. می توان با درمان جبرانی ارتودنسی شروع کنیم تا دندان ها را داخل هر فکی صاف کنیم. بنابراین، موقعیت فک پایین می تواند با جراحی رو به عقب تغییر کند تا آندربایت از بین برود. پس از آن ایمپلنت های دندانی کار گذاشته می شوند تا جایگزین دندان های از دست رفته شوند. اما بیمار تمایلی به انجام جراحی ارتوگناتیک نداشت.

بدون جراحی برای اصلاح آندربایت، ترمیم با ایمپلنت های دندانی می تواند مطابق با انسداد قبلی باشد که به دلیل آن فک رو به جلو رفته است و یک آندربایت عمیق بوجود آورده است. چنین طرح تطبیقی بیشتر به صلاح است زیرا به سادگی جای دندان های از دست رفته را با ایمپلنت های دندانی پر می کند که موجب تغییر ارتباطات فک نخواهد شد. با این حال، انجام این کار به معنای کنار گذاشتن فرصت دستیابی به بهبود اکلوژن بهبود یافته کلاس 1 خواهد بود، حالتی که در آن دندان های فک بالا مقدار اندکی روی دندان های فک پایین قرار می گیرند.

سرانجام یک توافق صورت گرفت. درمان ارتودنسی به منظور بازکردن بایت، صاف و یکدست کردن دندان ها و نیز تغییر جهت دندان های جلوی فک بالا به سمت بیرون و دندان های جلوی فک پایین رو به عقب انجام شد تا بتوان به یک اوربایت و اورجت مثبت دست یافت. با بالا بردن بایت، فضای بیشتری برای جایگذاری روکش های دندانی روی ایمپلنت های دندانی ایجاد شد. این افزایش در ابعاد عمودی نیز تناسب بهتری در چهره ایجاد می کند. در ابتدا، به دلیل انحراف رو به عقب فک پایین، بایت بیش از حد بسته بود، و از ارتفاع یک سوم پایینی صورت کاسته بود. باز کردن بایت موجب افزایش ابعاد عمودی یک سوم پایینی می شود و تناسب طبیعی تری ایجاد می کند.

تکمیل کل فرایند درمان حدود سه سال به طول انجامید، و بیشتر این زمان صرف انجام درمان ارتودنتیک شد. در مشاوره اولیه، بیمار تنها می خواست جایگزینی برای دندان های از دست رفته خود قرار دهد. با این حال، با صحبت های مفصلی که با پزشک خود در مورد عدم تناسب اسکلت صورت خود داشت، و گزینه های درمانی که برای وی توضیح داده شدند، وی گزینه نسبتاً پیچیده تر و طولانی تر را انتخاب کرد زیرا طرح درمانی بود که همه نگرانی های وی را برطرف می کرد.

نمونه های درمانی پیوند لثه



بخش تخصصی پیوند لثه





بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند. در صورت عدم درمان چنین مشکلاتی، ممکن است در نهایت منجر به از دست رفتن دندان فرد شود. پیوند لثه در بیشتر موارد جنبه‌ی درمانی دارد، ولی برخی از مردم برای اصلاح طرح لبخند خود از این روش استفاده می‌کنند که در این صورت جنبه‌ی زیبایی دارد.

مقالات تخصصی پیوند لثه



برفک دهان چیست؟

برفک دهان نوعی عفونت موجود در دهان است که در نتیجه میکروب های مخمری به نام کاندیدا ایجاد می شوند. دهان یکی از مکان های معمولی است که کاندیا موجب بروز عفونت می شود. عفونت کاندیدا داخل دهان برفک دهان نامیده می شود. دیگر مکان های شایع برای رشد برفک عبارتند از واژن، ناحیه پوشک نوزادان، و زیر ناخن ها. این مشکل اغلب جدی نیست و به طور کلی می تواند با درمان از بین برود.

چه افرادی مستعد برفک دهان هستند؟

تعداد کمی از کاندیدا معمولاً روی پوست سالم و دهان سالم زندگی می کنند. آنها معمولاً بی خطر هستند. افراد سالم به طور معمول دچار برفک دهان نمی شوند. با این حال، برخی شرایط یا موقعیت های خاص هستند که ممکن است موجب رشد بیش از حد کاندیدا شوند که می تواند منجر به بروز برفک های دهان شوند. این شرایط عبارتند از:

·        نوزاد بودن. برفک دهان اغلب در نوزادن و کودکان خردسال شایع است.

·        استفاده از پروتزهای دندانی مصنوعی، مخصوصاً اگر شب ها از دهان خارج نشوند، تمیز نگه داشته نشوند، یا به خوبی روی لثه ها قرار نگیرند و روی لثه ها ساییده شوند.

·        مصرف یک دوره داروهای آنتی بیوتیک. آنتی بیوتیک ها موجب از بین رفتن میکروب های (باکتری های) بی ضرری می شوند که داخل دهان زندگی می کنند. آنها کاندیدا را از بین نمی برند که اگر باکتری های کمتری اطراف آنها وجود داشته باشد ممکن است ساده تر تکثیر شود.

·        استفاده بیش از حد از دهانشویه های آنتی باکتریال (به دلایلی شبیه دلیل بالا).

·        استفاده از قرص ها یا اسپری های استروئیدی.

·        داشتن خشکی دهان به دلیل فقدان بزاق دهان. این ممکن است به عنوان یکی از عارضه های جانبی مصرف برخی داروهای خاص (مانند داروهای ضد افسردگی، داروهای ضد روان پریشی، و داروهای شیمی درمانی) اتفاق بیفتد. علاوه بر این، این اتفاق ممکن است پس از رادیوتراپی به منطقه سر یا گردن رخ دهد، یا از علائم سندوم اسجوگرن Sjögren’s syndrome  باشد.

·        ابتلا به دیابت.

·        ابتلای شدید یه آنمی یا کم خونی.

·        کمبود آهن، فولات، یا ویتامین B12.

·        داشتن سیستم ایمنی ضعیف. برای مثال، اگر از داروهایی استفاده می کنید که سیستم ایمنی بدن شما را حمایت می کنند، اگر سرطان خاصی دارید، یا اگر مبتلا به HIV یا ایدز هستید.

·        ضعیف بودن، یا به طور کلی سلامتی ضعیفی داشتن.

·        کشیدن سیگار. افراد سیگاری بیشتر مستعد ابتلا به برفک دهان هستند.

برفک دهان معمولاً واگیردار نیست. شما نمی توانید بدون تماس برفک دهان را به فرد دیگری منتقل کنید.

برفک دهان

برفک دهان

چرا برخی نوزادان دچار برفک دهان می شوند؟

تعداد اندکی از ارگانیسم های کاندیدا عموماً روی پوست سالم و در دهان سالم زندگی می کنند. آنها معمولاً بدون ضرر هستند. با این حال، رشد بیش از حد کاندیدا می تواند داخل دهان برخی کودکان اتفاق بیفتد. این می تواند موجب بروز یک حمله برفک دهان شود.

این رشد بیش از حد می تواند به این دلیل رخ دهد که سیستم ایمنی بدن کودک هنوز نابالغ است و بنابراین نمی تواند سطوح کاندیدا را کنترل کند. علت ممکن دیگر برای بروز عفونت برفک دهان این است که فرزند شما اخیراً تحت یک دوره درمان با داروهای آنتی بیوتیک قرار داشته است. علت این است که آنتی بیوتیک ها می توانند میکروب های (باکتری های) سالمی که داخل دهان فرزند شما زندگی می کنند را از بین ببرند. این باکتری های سالم به طور طبیعی به کنترل میزان کاندیدا داخل دهان کودک شما کمک می کنند. در صورتی که تعداد باکتری های سالم کمتری در محیط دهان وجود داشته باشد، کاندیدا می تواند بیش از حد رشد کند. بعلاوه، اگر فرزند شما از سینه شما شیر می خورد و شما اخیراً تحت درمان با آنتی بیوتیک قرار داشته اید، سطوح باکتری های سالم شما نیز می تواند تحت تأثیر قرار بگیرد. این می تواند باعث شود شما، یا فرزندتان، بیشتر مستعد برفک باشید.

از هر 7 نوزاد، یکی دچار حملات برفک دهان در مرحله ای از عمر خود می شود. این مشکل در نوزادان زیر 10 هفته شایع تر است، اما می تواند در کودکان بزرگتر نیز اتفاق بیفتد. برفک دهان معمولاً به دلیل بهداشت نامناسب اتفاق نمی افتد و معمولاً به این معنا نیست که کودک شما بیمار است. برخی کودکان با حملات مکرر برفک دهان مواجه هستند.

برفک دهان

برفک دهان

برفک دهان چه علائم و نشانه هایی دارد؟

·        علائم کلاسیک برفک دهان عبارتند از لکه های سفید رنگی که داخل دهان شما بوجود می آیند. این نقاط ممکن است به یکدیگر متصل شوند تا لکه بزرگتری را به نام پلاک تشکیل دهند. آنها ممکن است زرد یا خاکستری رنگ باشند. اگر شما یک نقطه را بکنید، بافت زیرین آن ممکن است قرمز رنگ باشد اما معمولاً درد یا زخم ندارد.

·        اغلب هیچ نقطه سفید رنگی وجود ندارد. مناطقی داخل دهان شما ممکن است تنها قرمز یا زخم شوند. این عموماً بیشتر زمانی اتفاق می افتد که پس از مصرف آنتی بیوتیک ها یا استروئیدها دچار برفک دهان می شوید.

·        افرادی که از پروتزهای مصنوعی دندانی استفاده می کنند ممکن است زیر پروتز خود یک ناحیه قرمز رنگ مقاوم داشته باشند.

·        ممکن است مناطق خارج دهان شما زخم، ترک یا ناحیه های قرمزی رنگی بوجود بیایند. این امر عمدتاً روی زاویه تماس لب های بالا و پایین با یکدیگر (استوماتیت زاویه ای) تأثیر می گذارد.

·        برخی عفونت های خفیف برفک دهان بدون درد هستند. با این حال، گاهی اوقات برفک دهان نسبتاً دردناک هستند و باعث می شوند غذا خوردن و نوشیدن مایعات نیز ناراحت کننده باشد. برخی نوزادانی که برفک دهان دارند ممکن است آبریزش دهان داشته باشند، یا اینکه ممکن است به دلیل درد و سوزش قادر نباشند به درستی شیر بخورند.

·        در برخی افراد مبتلا به برفک دهان ممکن است حس چشایی نیز تحت تأثیر قرار بگیرد.

نکته: اگر فرزند شما از سینه شما شیر می خورد، این امکان وجود دارد که فرزند شما برفک دهان را از راه دهان به نوک سینه شما منتقل کند. این می تواند برای شما بسیار دردناک باشد. ممکن است نوک سینه شما ترک بخورد، زخم شود، یا قرمز و براق شود. اگر فکر می کنید نوک سینه شما عفونت برفک دارد به پزشک مراجعه کنید. ممکن است پزشک برای از بین رفتن برفک، برای شما پمادی برای زدن روی نوک سینه تجویز کند.

برفک دهان چگونه تشخیص داده می شود؟

معمولاً پزشک شما برفم دهان را در شما از روی علائم معمول و طاهر معمول داخل دهان شما تشخیص خواهد داد. معمولاً هیچ آزمایشی نیاز نیست تا برفک دهان تشخیص داده شود.

با این حال، گاهی اوقات ممکن است پزشک شما آزمایش خون را برای بررسی برخی شرایط خاص توصیه کند که می توانند احتمال بروز برفک دهان را افزایش دهند. برای مثال، آزمایش خون برای دیدن اینکه آیا شما کمبود آهن، ویتامین B12، یا فولات دارید یا خیر.

در صورتی که برفک دهان به درمان پاسخ ندهد، پزشک شما ممکن است نمونه برداری از داخل دهان شما را پیشنهاد دهد. سپس این نمونه برای لابراتوار ارسال می شود تا زیر میکروسکوپ آزمایش شود. علاوه بر این، آنها می توانند کشت کاندیدا در لابراتوار را نیز امتحان کنند.

گاهگاهی، برای تأیید تشخیص برفک دهان تکه برداری نیاز است. یک تکه از لکه های سفید رنگ داخل دهان شما برداشته می شود و این نمونه زیر میکروسکوپ آزمایش می شود.

برفک دهان

برفک دهان

برفک دهان چه درمان هایی دارد؟

درمان هایی که به صورت موضعی اعمال می شوند

برای برفک دهان خفیف، درمان متداولی که ابتدا امتحان می شود ژل دهانی میکونازول به مدت هفت روز است. گاهی اوقات، یک دوره درمان دو هفته ای نیاز است. اگر ژل میکونازول نتواند استفاده شود (برای مثال، اگر می دانید که شما به آن حساسیت دارید) قطره نیستاتین نیز گزینه دیگری است که می توانید از آن استفاده کنید.

دستور العمل های زیرا را نیز دنبال کنید:

  • ژل ها یا قطره ها باید بعد از خوردن یا آشامیدن استفاده شوند.
  • چهار مرتبه در طول روز، یک لایه نازک از ژل را با انگشت تمیز، روی منطقه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است بمالید.
  • برای استفاده از قطره ها، از قطره چکان برای ریختن مایع داخل دهان و روی منطقه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است استفاده کنید. این کار را چهار مرتبه در طول روز انجام دهید.
  • به صورت ایده آل، شما نباید به مدت 30 دقیقه پس از استفاده قطره ها یا ژل ها چیزی بخورید یا بنوشید. این به جلوگیری از شسته شدن خیلی زود دارو از داخل دهان کمک می کند.

قرص های ضد برفک

این نوع قرص ها حاوی دارویی به نام فلوکونازول هستند که می توانند به از بین بردن عفونت های قارچی و برفک در بدن کمک کنند. از قرص ها بیشتر در موارد وخیم تر یا جدی تر استفاده می شود. برای مثال، برای افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند و دچار برفک دهان گسترده ای شده اند. قرص ها معمولاً برای چند روز تجویز می شوند و اغلب موجب از بین رفتن برفک دهان می شوند.

تغییر داروهای دیگر

اگر شما در حال مصرف داروهای دیگری هستید که ممکن است موجب بروز برفک دهان شده باشند، مانند استروئیدها یا آنتی بیوتیک ها، ممکن است لازم باشد پزشک شما برای کمک به از بین بردن برفک دهان این داروها را تغییر دهد یا دوز آنها را کاهش دهد.

مراجعه به یک متخصص

در صورتی که شرایط زیر را داشته باشید، پزشک شما ممکن است توصیه کند به یک متخصص مراجعه کنید:

  • اقدامات زیر به از بین رفتن عفونت برفک دهان کمکی نکند.
  • شما بویژه یک عفونت شدید یا بیماری های دیگری (برای مثال، تحت شیمی درمانی قرار دارید یا در حال مصرف داروهای دیگر هستید که موجب تضعیف سیستم ایمنی بدن شما می شوند) داشته باشید.
برفک دهان

برفک دهان

آیا برفک دهان قابل پیشگیری است؟

برای کمک به جلوگیری از حملات بعدی برفک دهان امکان تغییر یک یا دو موقعیت ذکر شده در بالا وجود دارد. برای مثال:

  • اگر دیابت دارید- کنترل خوب سطح قند خون شما خطر برفک دهان و عفونت های دیگر را کاهش می دهد.
  • اگر از اسپری های استنشاقی استروئیدی استفاده می کنید- داشتن تکنیک های خوب استنشاق و استفاده از وسایل فاصله دهنده می تواند به کاهش خطر ابتلا به برفک دهان کمک کند. علاوه بر این، پس از هر بار استفاده از اسپری ها استنشاقی دهان خود را بشویید، تا به شستن هر گونه ذرات داروی باقی مانده داخل دهان کمک کنید. از پزشک خود بخواهید دوز استروئید موجود در اسپری شما را به کمترین میزان مورد نیاز برای کنترل آسم شما کاهش دهد.
  • اگر از پروتزهای مصنوعی دندانی استفاده می کنید:
    • در طول شب یا حداقل به مدت شش ساعت در طول روز پروتزهای مصنوعی خود را از دهان خارج کنید. تصور می شود تماس مداوم پروتزهای مصنوعی، و خارج نکردن آنها از دهان در طول شب، یکی از شایع ترین علل بروز برفک دهان باشد.
    • پروتزهای مصنوعی دندانی خود را به صورت روزانه پاکسازی کنید. برای تمیز کردن آنها از آب صابون استفاده کنید و قسمتی از پروتزهای مصنوعی که روی لثه ها قرار می گیرد را با یک مسواک نرم بسایید- این همان سمتی است که پولیش نمی شود. سپس آن را داخل محلول ضد عفونی کننده غوطه ور کنید. نوع محلول و زمانی که باید پروتز شما غوطه ور بماند را دندانپزشک شما مشخص می نماید. پس از ضد عفونی کردن پروتزهای خود، آنها را با آب بشویید، سپس قبل از استفاده مجدد آنها اجازه دهید در هوای آزاد خشک شوند. خشک کردن به این صورت کمک می کند هر گونه کاندیدا که ممکن است به پروتزهای مصنوعی شما چسبیده باشد از بین برود.
    • داخل دهان خود (جایی که پروزهای مصنوعی قرار می گیرند) را با مسواک نرم تمیز کنید.
    • در صورتی که پروتزهای مصنوعی شما به درستی در جای خود قرار نمی گیرند، برای رفع مشکل آنها به دندانپزشک مراجعه کنید.
  • اگر از داروهایی استفاده می کنید که موجب خشکی دهان می شوند- سعی کنید پیوسته جرعه جرعه آب بنوشید.
  • در صورتی که متوجه ابتلای خود به کم خونی یا سطوح پایین ویتامین B12، فولات، یا آهن شدید، درمان این بیماری ها ممکن است به پیشگیری از بروز برفک دهان در آینده کمک کند.
  • اگر سیگاری هستید، ترک این عادت نیز می تواند به پیشگیری از حملات بیشتر برفک دهان کمک کند.
  • به برخی از گروه های خاص افراد ممکن است قرص های ضد برفک دهان داده شود تا از بروز برفک دهان پیشگیری شود. برای مثال، افرادی که از داروهایی استفاده می کنند که سیستم ایمنی بدن آنها را سرکوب کند یا افرادی که تحت شیمی درمانی یا درمان های سرطان قرار دارند.

پیشگیری از بروز برفک دهان در کودکان

  • مرتب همه اسباب بازی ها، دندان گیر، و وسایل دیگری که فرزند شما به دهان می برد را استریل کنید.
  • اگر از شیشه شیر می خورد، به طور منظم همه ابزار شیر خوردن را استریل کنید.

برخی افراد توصیه می کنند پس از هر بار شیر دادن به فرزند خود مقداری آب استریلیزه به او بدهید. این می تواند باقی مانده شیر داخل دهان را بشوید که ممکن است کاندیدا درون آن رشد کند.

آکادمی پریودنتولوژی آمریکا AAP تخمین زده است که تقریباً از هر چهار آمریکایی سه نفر از آنها به نوعی از یکی از اشکال بیماری لثه رنج می برد- از موارد خفیف گرفته تا ژنژیویت، و تا شکل وخیم آن که تحت عنوان پریودنتیت شناخته می شود. با این حال، علیرغم این شیوع، تقریباً تنها حدود 3 درصد از این افراد به دنبال درمان برای بیماری لثه خود هستند. با افزایش تعداد تحقیقاتی که نشان می دهند بیماری لثه ممکن است با بیماری های متعدد دیگری، از جمله دیابت، بیماری های قلبی، و برخی از اشکال خاص سرطان مرتبط باشد، حفظ سلامت دندان ها و لثه ها نسبت به قبل اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

اختلاف بین شیوع بیماری های لثه و عدم درمان را می توان ناشی از عدم درک تأثیر بیماری پریودنتال روی سلامت عمومی دانست. بیماران همیشه هم به دنبال مراقبت های پریودنتالی که نیاز دارند نیستند زیرا آنها از تأثیرات دراز مدت و احتمالاً خطرناک بیماری لثه درمان نشده آگاه نیستند. متأسفانه، باورهای نادرست مختلفی پیرامون بیماری لثه و پیامدهای آن وجود دارد.

برای کمک به ایجاد تمایز بین واقعیت و درورغ در مورد بیماری لثه، AAP برخی از تفکرات نادرست شایع در مورد سلامت دهان را شناسایی کرده و مورد توجه قرار داده است.

بیماری لثه چندان شایع نیست.

بر عکس، بیماری لثه یه شدت شایع است. بر اساس مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها، نیمی از افراد بزرگسال 30 ساله و بالاتر از یکی از اشکال بیماری لثه رنج می برند. بیماری لثه، عفونت بافت هایی است که دندان های شما را در بر گرفته و از آنها محافظت می کنند، و در نتیجه پلاک بروز می یابد، فیلم چسبناکی از باکتری ها که پیوسته روی دندان ها در حال تشکیل شدن می باشد. اگر پلاک ها با مسواک زدن درست روزانه و تمیز کردن بین دندان ها زدوده نشوند، در نهایت می توانند سفت شده و به رسوب یا تارتار تبدیل شوند.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

خونریزی لثه ها چندان مهم نیست.

لثه های قرمز رنگ و متورمی که خونریزی دارند یکی از علائم مهم بیماری لثه هستند. اگر هنگام مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، یا هنگام خوردن برخی غذاهای خاص متوجه خونریزی لثه های خود شدید، باید برای مراجعه به دندانپزشک برنامه ریزی کنید تا دهان و دندان های شما را برای بیماری پریودنتال معاینه کند. مطالعات نشان داده اند که بیماری لثه علاوه بر اینکه موجب از دست دادن دندان ها می شود، ممکن است با پیشرفت بیماری های دیگر مانند بیماری های قلبی و دیابت نیز ارتباط داشته باشد، بنابراین، مهم است که شما درمان بیماری پریودنتال را هر چه سریع تر آغاز کنید.

خونریزی از لثه ها در طول دوران بارداری عادی است.

گرچه صحت دارد که برخی زنان دچار شرایطی به نام “ژنژیویت بارداری” می شوند، اما اصلاً صحت ندارد که همه زنانی که باردار می شوند این شرایط را تجربه می کنند. شما با مراقبت های اضافی حین مسواک زدن و نخ دندان کشیده روزانه خود می توانید به پیشگیری از بروز این شرایط کمک کنید. دندانپزشک شما ممکن است برای پیشگیری از بروز آن پاکسازی های منظم بیشتری را توصیه کند.

عدم وجود حفره و پوسیدگی های دندانی نشان دهنده عدم وجود بیماری لثه است.

عدم وجود حفره های دندانی دلیلی برای عدم وجود بیماری لثه نمی باشد. زیرا بیماری لثه بدون درد است و بسیاری از افراد اصلاً نمی دانند این بیماری چگونه پیشرفت می کنند. لثه هایی که به راحتی دچار خونریزی می شوند، یا قرمز و متورم و دردناک هستند یکی از علائم ژنژیویت می باشند، مرحله اولیه بیماری لثه و تنها مرحله ای که قابل بازگشت است. وقتی ژنژیویت در مراحل اولیه تشخیص داده شود، معمولاً می تواند با پاکسازی توسط متخصص در مطب و نیز پیگیری مسواک زدن و نخ دندان کشیدن روزانه می تواند درمان شود.

بوی بد دهان می تواند نشان دهنده بیماری لثه باشد.

بوی بد یا وجود مزه بد مداوم دهان می توانند از علائم نشان دهنده بیماری لثه و دیگر بیماری های دهان باشند بنابراین مهم است به علت بروز آن پی ببرید. اگر دائماً بوی بد دهان دارید، به دندانپزشک مراجعه کنید. چکاپ های منظم دندانپزشکی به دندانپزشک شما اجازه می دهند مشکل شما را شناسایی نماید، زیرا بوی بد دهان می تواند نشانه یک بیماری باشد. اگر دندانپزشک شما مشخص نماید که دهان شما سالم است، ممکن است به یک پزشک ارجاع داده شوید.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

نیاز نیست هر روز نخ دندان بکشید.

مراقبت های روتین دهان و دندان، که شامل مسواک زدن پس از هر وعده غذایی و قبل از رفتن به رختخواب، و نیز حداقل یک مرتبه نخ دندان کشیدن در طول روز می شود، بهترین روش برای پیشگیری از بروز بیماری لثه می باشد. با این حال، در بررسی که اخیراً صورت گرفته است، تخمین زده شده است که تنها 5/13 درصد از آمریکایی ها هر روز نخ دندان می کشند. پایبند بودن به مراقبت روزانه از دهان و نیز دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک در طول سال برای چکاپ کامل دندانی حیاتی است. اگر بیماری لثه تشخیص داده شود، مشورت با یک پریودنتیست، دندانپزشکی که تخصص وی درمان بیماری پریودنتال است، ممکن است مفید باشد.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

مراجعه به پریودنتیست ترسناک خواهد بود.

پریودنتیست ها متخصصان بیماری لثه هستند. آنها پس از اتمام تحصیلات در زمینه دندانپزشکی عمومی، سه یا چند سال بیشتر را صرف آموزش های تخصصی در زمینه تشخیص، درمان، و پیشگیری از بیماری پریودنتال کرده اند. پریودنتیست ها مجهز به جدیدترین درمان ها و فناوری ها می باشند و با استفاده از ابزارهای نوآورانه ای مانند رادیوگرافی دیجیتال، فناوری آلتراسوند، اندازه گیری علائم بیولوژیک و لیزر درمانی، به راحت تر شدن ویزیت شما کمک می کنند.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

داشتن بیماری لثه به این معنا است که دندان ها حتماً از دست خواهند رفت.

نه اینقدر! اگر کارهای بهداشتی دهان را به خوبی انجام دهید الزاماً دندان های خود را به بیماری لثه نخواهید باخت. این به معنای دو مرتبه مسواک زدن در طول روز، و پاکسازی روزانه بین دندان ها، خوردن غذاهای سالم، و برنامه ریزی برای مراجعه منظم به دندانپزشک می باشد. حتی اگر تشخیص داده شده باشد که شما بیماری لثه دارید، دندانپزشک شما می تواند طرح درمانی برای شما بریزد که به شما کمک خواهد کرد بیماری خود را تحت کنترل درآورید و از پیشرفت آن جلوگیری خواهد کرد.

دندانی که در نتیجه بیماری لثه از بین رفته است، برای همیشه از دست رفته است.

بیماری لثه علت اصلی از دست رفتن دندان در افراد بزرگسال است. با این حال، پریودنتیست ها علاوه بر درمان بیماری لثه در کاشت ایمپلنت های دندانی نیز تخصص دارند- روشی راحت و آسان برای جایگزینی دائمی دندان های از دست رفته. ایمپلنت دندانی ریشه مصنوعی دندان است که داخل فک قرار می گیرد تا یک دندان مصنوعی جایگزین را نگهدارد.

مطالعات نشان داده اند که نرخ موفقیت ایمپلنت های دندانی 98 درصد می باشد، و با مراقبت های صحیح و مناسب، امکان صحبت کردن، غذا خوردن، و لبخند زدن با اعتماد به نفس را تا پایان عمر برای شما فراهم می آورند. در حقیقت، تحقیقی که توسط آکادمی آمریکایی پریودنتولوژی انجام شد نشان داده است که بیش از 70 درصد از افراد پاسخگو به پرسش ها گزارش داده بودند که از نتایج ایمپلنت های دندانی خود “خوشنود” یا “فوق العاده راضی” هستند.

بهداشت نامناسب دهان تنها راه گسترش بیماری لثه است.

فراموش کردن بهداشت دهان و دندان مطئناً می تواند در پیشرفت بیماری لثه نقش داشته باشد، اما عوامل مختلف دیگری نیز وجود دارند که می توانند خطری که شما را تهدید می کند را تحت تأثیر قرار دهند. برای مثال، نشان داده شده است که مصرف تنباکو به شدت احتمال گسترش بیماری لثه را افزایش می دهد. استرس، رژیم غذایی نامناسب، و حتی عوامل ژنتیکی نیز می توانند در سلامت لثه های شما نقش داشته باشند.

همه افرادی که دیابت دارند بیماری لثه خواهند داشت.

دیابت یک بیماری مزمن است که توانایی بدن شما برای فراوری قند را تحت تأثیر قرار می دهد. بالا رفتن قند خون می تواند موجب بروز مشکلاتی برای چشم ها، اعصاب، کلیه ها، قلب، و دیگر اعضای بدن شما شود. دیابت می تواند مقاومت شما در برابر عفونت ها را نیز کاهش دهد و می تواند روند بهبود را کند نماید. اگر دیابت دارید، بیشتر در معرض خطر گسترش برخی از مشکلات سلامت دهان، از جمله بیماری لثه، قرار خواهید داشت، بنابراین مهم است دقت زیادی در بهداشت دهان داشته باشید تا از بروز این مشکلات پیشگیری نمایید.

افزایش آگاهی بیماران در سراسر دنیا منجر به افزایش تقاضا برای انجام اقدامات تخصصی مانند جراحی ارتوگناتیک شده است. تغییر شکل آندربایت، شرایطی که در آن فک پایین به طور نامناسبی جلوتر از فک بالا قرار می گیرد، احتمالاً یکی از ناهنجاری های دندان- صورت است که امروزه، و نه چند نسل پیش، بیشتر از هر ناهنجاری دیگری انجام می شود. در گذشته بسیاری از بیمارانی که در سنین پایین قرار داشتند از مزایای چنین خدماتی بهره مند نشده بودند و آندربایت آنها اصلاح نشده بود.

با افزایش سن و عدم وجود مراقبت های صحیح در سنین پایین، از دست رفتن بخشی یا تمام دندان ها شایع بود. برخی افراد به دنبال جایگزینی برای دندان های از دست رفته یا پوسیده خود با ایمپلنت های دندانی هستند. در جایگزینی دندان ها در بیمارانی که آندربایت دارند، آیا باید ایمپلنت در موقعیت اصلی کراس بایت قرار داده شود یا اینکه باید هدف بازسازی وضعیت دندان ها و قرار دادن آنها در وضعیت ایده آل بایت کلاس 1 باشد؟

چنین وضعیتی بحث مفصلی می طلبد. اکثر بیماران در چنین شرایطی واقعاً نمی دانند چه امکاناتی وجود دارد، و همچنان هیچ اطلاعاتی در مورد مزایا و معایب گزینه های مختلف نیز ندارند. معمولاً در برخی فرهنگ ها تصور می شود افراد میانسال مغرور نیستند. اما در حقیقت، غرور به عنوان یک ضعف تلقی می شود. با این حال، واقعیت این است که اکثر افراد صرف نظر از سن، می خواهند خوب به نظر برسند، اینکه آنها آن را بپذیرند یا خیر موضوع دیگری است. به همین ترتیب، گزینه های درمان نیاز است که شامل دسته کاملی از جراحی های ارتوگناتیک برای اصلاح آندربایت باشند. طرح درمان ایده آل طرحی است که در آن پس از درک نسبت خطر- مزایای هر گزینه، ترجیح بیمار مد نظر قرار می گیرد.

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت یا اصلاح آندربایت: کدامیک در اولویت است؟

اصلاح آندربایت با جراحی نسبتاً تهاجمی تر از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی است. این جراحی نیاز به بیهوشی عمومی و بستری شدن در بیمارستان به مدت یک یا دو روز دارد. دوره استراحت پس از جراحی نیز معمولاً طولانی تر است و احتمال بروز مشکلاتی مانند آسیب به عصب نیز بیشتر است. با این حال، این شانس را به بیمار می دهد که چهره ای با ظاهر زیباتر داشته باشد و ایمپلنت های دندانی وی در موقعیتی قرار خواهند گرفت که باعث خواهند شد پروتز مصنوعی دندانی بهترین عملکرد خود را از نظر زیبایی و عملکردی داشته باشند. برخی دندانپزشکان عمولاً طرح جراحی ارتوگناتیک را با شبیه سازی تغییرات چهره پس از جراحی کامل می کنند تا تأثیرات انجام چنین طرح درمانی را به خوبی نشان دهند. مانند جراحی های معمول ارتوگناتیک، درمان ارتودنسی قبل از جراحی نیاز است و هنوز این یکی از مواردی است که نیاز است بیمار آن را انجام دهد زیرا درمان ارتودنسی به طور معمول یک تا دو سال طول می کشد تا انجام شود.

به طور کلی، بیماران میانسال در مقایسه با نوجوانان و افراد بزرگسال جوان تر، مدت زمان طولانی تری طول می کشد که پس از جراحی ارتوگناتیک بهبود پیدا کنند. در بیمارانی که بیماری مزمن مانند فشار خون بالا و دیابت دارند نیز ممکن است خطر بروز مشکلات مربوط به جراحی های تهاجمی تر بالاتر باشد.

برای افرادی که معتقدند مزایا خطرات را توجیه نمی کنند، می توان یک طرح جایگزین برای جبران تغییر شکل اسکلتی تهیه کرد. میزان جبران مغایرت اسکلتی با ایمپلنت های دندانی به وخامت مغایرت دارد و نوع دندان های از دست رفته بستگی دارد. این مورد را با مثال بهتر می توان توضیح داد.

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

شرح یک نمونه واقعی اصلاح آندربایت و کاشت ایمپلنت های دندانی

در این تصویر یک خانم میانسال را مشاهده می کنید که برای دندان های از دست رفته خود به دنبال ایمپلنت های دندانی هستند. وی آندربایت خفیفی نیز داشت. فک پایین تنها اندکی بلندتر از فک بالا است.

با این حال، طی سال ها، وی عادت کرده بود فک پایین خود را رو به جلو بیاورد و این باعث شده بود آندربایت خیلی وخیم از چیزی به نظر برسد که واقعاً بود. مانند اکثر عدم تقارن های اندازه اسکلتی فک، دندان ها به طور طبیعی جبران می کردند. دندان های فک پایین در تلاش برای حفظ تماس با دندان های روبرو، رو به عقب و به سمت دندان های جلوی فک بالا منحرف شده بودند.

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

کاشت ایمپلنت در بیماران آندربایت

سه گزینه وجود دارد. می توان با درمان جبرانی ارتودنسی شروع کنیم تا دندان ها را داخل هر فکی صاف کنیم. بنابراین، موقعیت فک پایین می تواند با جراحی رو به عقب تغییر کند تا آندربایت از بین برود. پس از آن ایمپلنت های دندانی کار گذاشته می شوند تا جایگزین دندان های از دست رفته شوند. اما بیمار تمایلی به انجام جراحی ارتوگناتیک نداشت.

بدون جراحی برای اصلاح آندربایت، ترمیم با ایمپلنت های دندانی می تواند مطابق با انسداد قبلی باشد که به دلیل آن فک رو به جلو رفته است و یک آندربایت عمیق بوجود آورده است. چنین طرح تطبیقی بیشتر به صلاح است زیرا به سادگی جای دندان های از دست رفته را با ایمپلنت های دندانی پر می کند که موجب تغییر ارتباطات فک نخواهد شد. با این حال، انجام این کار به معنای کنار گذاشتن فرصت دستیابی به بهبود اکلوژن بهبود یافته کلاس 1 خواهد بود، حالتی که در آن دندان های فک بالا مقدار اندکی روی دندان های فک پایین قرار می گیرند.

سرانجام یک توافق صورت گرفت. درمان ارتودنسی به منظور بازکردن بایت، صاف و یکدست کردن دندان ها و نیز تغییر جهت دندان های جلوی فک بالا به سمت بیرون و دندان های جلوی فک پایین رو به عقب انجام شد تا بتوان به یک اوربایت و اورجت مثبت دست یافت. با بالا بردن بایت، فضای بیشتری برای جایگذاری روکش های دندانی روی ایمپلنت های دندانی ایجاد شد. این افزایش در ابعاد عمودی نیز تناسب بهتری در چهره ایجاد می کند. در ابتدا، به دلیل انحراف رو به عقب فک پایین، بایت بیش از حد بسته بود، و از ارتفاع یک سوم پایینی صورت کاسته بود. باز کردن بایت موجب افزایش ابعاد عمودی یک سوم پایینی می شود و تناسب طبیعی تری ایجاد می کند.

تکمیل کل فرایند درمان حدود سه سال به طول انجامید، و بیشتر این زمان صرف انجام درمان ارتودنتیک شد. در مشاوره اولیه، بیمار تنها می خواست جایگزینی برای دندان های از دست رفته خود قرار دهد. با این حال، با صحبت های مفصلی که با پزشک خود در مورد عدم تناسب اسکلت صورت خود داشت، و گزینه های درمانی که برای وی توضیح داده شدند، وی گزینه نسبتاً پیچیده تر و طولانی تر را انتخاب کرد زیرا طرح درمانی بود که همه نگرانی های وی را برطرف می کرد.

نمونه های درمانی پیوند لثه



ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت‌های دندانی ابزارهای مکانیکی هستند که برای جایگزینی هر یک از دندان‌های از دست رفته طراحی شده‌اند. ایمپلنت‌ها به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان عمل می‌کنند که روی سر هر یک از آنها دندان مصنوعی (روکش دندان، بریج، یا دنچر ) قرار می‌گیرد.

انواع ایمپلنتهای دندانی

ایمپلنت‌های دندانی داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان Endosseous root-form

این نوع ایمپلنت از رایج‌ترین ایمپلنت‌های دندانی هستند. Endosseous یا داخل استخوانی به این حقیقت اشاره دارد که ایمپلنت درون استخوان قرار می‌گیرد. root form یا شبیه ریشه‌ی دندان نیز حاکی از آن است که شکل ایمپلنت چیزی مشابه ریشه‍ی دندان‌های طبیعی تک ریشه است.

ایمپلنت‌های دندانی با قابلیت جوش خوردن با استخوان Osseointegrated

اصطلاح Osseointegrated به این حقیقت اشاره دارد که ارتباط مستقیمی بین سطح ایمپلنتها و بافت زنده‌ی استخوان وجود دارد. عملا تمامی ایمپلنت‌های داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند.

اجزاء تشکیل دهنده‌ی ایمپلنت

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

1.     فیکسچر Fixture

فیکسچر به بخشی از ایمپلنتها گفته می‌شود که درون استخوان فک قرار می‌گیرد و با آن جوش می‌خورد. در واقع زیر خط لثه قرار می‌گیرد و از نظر عملی معادل ریشه‌ی مصنوعی دندان محسوب می‌شود.

الف) ساختار فیکسچر

فیکسچرهای ایمپلنت‌هایی که قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند از جنس فلز تیتانیوم هستند. این فلز ممکن است خالص (بیش از 5/99 % فلز خالص) یا از جنس آلیاژ (ترکیب تیتانیوم و آلومینیوم و وندیوم، تا استحکام آن افزایش یابد و در برابر شکست مقاوم شود) باشد.

فیکسچر ممکن است سوراخ دار یا توپر، استوانه‌ای یا پیچ مانند باشد.

ب) سطوح خاص فیکسچر

سطح فلزی بخش فیکسچر ایمپلنتها ممکن است صاف و صیقلی باشد یا اینکه برخی تولیدکنندگان این سطح را به صورت زبر، ماشینی یا ناهموار و دارای بافت تولید می‌کنند تا در سطح میکروسکوپی زبر باشد.

این کار موجب می‌شود کل سطح خارجی فیکسچر افزایش یابد، در نتیجه میزان پیوند استخوان با ایمپلنتها افزایش می‌یابد.

ج) روکش‌های خاص فیکسچر

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

گاهی اوقات سطح فیکسچر پوشیده از مواد خاصی است که قابلیت تولید استخوان را دارند، از جمله هیدروکسی آپاتیت. برخی تولیدکنندگان احساس می‌کنند که این به تسریع روند پیوند (جوش خوردن) فیکسچر با استخوان کمک می‌کند.

2.     پیچ هیلینگ/ روکش

این قطعه در یک جراحی دو مرحله‌ای در جای خود قرار می‌گیرد؛ این پیچ حفره‌ی اباتمنت را پوشش می‌دهد و توسط بافت / مخاط لثه پوشانده می‌شود و درون ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد.

3.     اباتمنت

بخش اباتمنت ایمپلنت دندانی، بخشی است که در بالای خط لثه قرار می‌گیرد. این بخش سایر اجزاء دندان (روکش، بریج و دنچر) که روی آن قرار می‌گیرند را حمایت می‌کند و امنیت لازم را برای آنها فراهم می‌آورد. این قطعه در یک جراحی یک مرحله‌ای یا پس از برداشتن پوشش ایمپلنت روی آن قرار می‌گیرد. اغلب این بخش به لثه / بافت لثه‌ای می‌چسبد و می‌تواند اندازه و رنگ‌های مختلفی داشته باشد.

عموما تا پس از پایان روند جوش خوردن ایمپلنت با دندان، اباتمنت به فیکسچر دندان افزوده نمی‌شود (روی آن پیچ نمی‌شود).

اباتمنت در انواع مختلف وجود دارند: موقت؛ پیش ساخته (صاف، زاویه دار)؛ دست ساز (زیرکونیا، تیتانیوم، سایر فلزها)؛ و اباتمنت‌هایی که برای اتصال به اوردنچر استفاده می‌شوند.

پس از برداشتن اباتمنت، متخصص کاشت ایمپلنت از سطح بافت لثه قالبی تهیه می‌نماید. بسته به شرایط بالینی بیمار، از انواع قالب‌ها در اندازه‌های مختلف و در انواع متفاوت تری باز (open-tray) و تری بسته (closed-tray) استفاده می‌شود.

4.     پیچ اباتمنت

این قطعه کمک می‌کند اباتمنت به فیکسچر ایمپلنت متصل باقی بماند؛ اکثر اوردنچرها دارای پیچی هستند که به خود آنها متصل است.

5.     پروتز دندانی

پروتز دندانی به دندان مصنوعی (روکش، بریج، دنچر) گفته می‌شود که ایمپلنت آن را حمایت می‌کند و نگه می‌دارد.

بسته به طرح آن، ممکن است با چسب یا با پیچ شدن (مانند روکش یا بریج) در جای خود قرار گیرد یا اینکه مانند گیره با صدای کلیک در جای خود فرو رود (مانند دنچر).

چه کسانی بهترین گزینه‌ها برای ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

به محضی که دندانپزشک تصمیم بگیرد که ایمپنت بهترین گزینه‌ی درمان برای شخص است، باید ویژگی‌های فرد مورد بررسی قرار گیرند که آیا شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت را دارد.

عواملی که باید مورد بررسی قرار گیرند عبارتند از:

  1. سلامت عمومی بیمار و شرایط پزشکی که ممکن است کاشت ایمپلنت را با مشکل مواجه سازد.

حمله‌ی قلبی یا مغزی که اخیرا رخ داده است، جراحی دریچه‌ی مصنوعی قلب، کاهش عملکرد سیستم ایمنی بدن، مشکلاتی از قبیل خونریزی یا انعقاد خون، درمان فعال غدد بد خیم، سوء مصرف مواد مخدر و بیماری‌های ذهنی.

داروهایی که بیمار استفاده می‌کند، مخصوصا داروهای درمان سرطان که مانع انعقاد خون می‌شوند، می‌توانند روی نتایج جراحی ایمپلنت تاثیر سوء داشته باشند.

  1. عادات بیمار که ممکن است در روند درمان کاشت ایمپلنت اختلال ایجاد کنند.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

کاشت ایمپلنتهای دندانی در افراد سیگاری در دراز مدت کمتر با موفقیت مواجه می‌شود. به نظر، کشیدن سیگار موجب کاهش تراکم و کیفیت استخوان می‌شود و روند بهبود زخم را با مشکل مواجه می‌سازد. البته به این معنا نیست که افراد سیگاری به هیچ عنوان نباید تحت درمان کاشت ایمپلنت قرار گیرند بلکه باید به این نکته توجه کنند، در صورتی که این عادت خود را ترک نکنند احتمال شکست درمان ایمپلنت آنها افزایش خواهد یافت.

دندان قروچه یا فشردن دندان‌ها روی یکدیگر یکی دیگر از عاداتی است موفقیت درمان کاشت ایمپلنتها را به خطر خواهد انداخت. این عمل فشار زیادی به سطح اتصال استخوان فک و ایمپلنت وارد می‌کند و این بار بیومکانیکی می‌تواند موجب شکسته شدن ایمپلنتهای دندان شود. برای پیشگیری از این اتفاق، بیمار باید پیش از آغاز درمان به فکر راهکاری برای کنترل این عادت باشد، از جمله استفاده از محافظ دندان.

عدم رعایت بهداشت بیشترین تاثیر روی نتایج درمان ایمپلنتها را دارد. بهداشت نامناسب دهان و دندان احتمال بروز عفونت و بیماری‌هایی همچون پری ایمپلنتیت را افزایش خواهد داد.

  1. تراکم و حجم استخوان فک در محل قرار گیری ایمپلنت.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

متخصص کاشت ایمپلنت، پیش از کاشت ایمپلنتها در استخوان فک باید تراکم استخوان را بسنجد تا اطمینان حاصل نماید که استخوان به میزان کافی استحکام دارد که ایمپلنت را درون خود حفظ کند.

  1. شرایط سنی بیمار.

یکی از قوانین کلی برای کاشت ایمپلنتهای دندانی این است که این جراحی باید تا سن 18 تا 19 سالگی به تعویق بیافتد زیرا تا آن زمان استخوان فک در حال رشد است. از طرف دیگر، سن بالای بیمار ممکن است پوکی استخوان را به همراه داشته باشد و نیاز باشد پیش از جراحی، استخوان فک تقویت شود یا پیوند استخوان صورت گیرد.

کاشت ایمپلنت‌ دندانی چیزی بیشتر از چسباندن چند دندان مصنوعی درون دهان ، یا قرار دادن چیزی شبیه محافظ دندان در دهان است. این فرایند مانند انواع جراحی‌های جزئی دیگر است. اگر با دنیای دندانپزشکی آشنایی نداشته باشید (درست شبیه بسیاری افراد دیگر)، ممکن است به طور کامل درک نکنید که فرایند کاشت ایمپلنت دندانی چگونه است.

اساسا، نکته‌ی جراحی ایمپلنت دندانی این است که دندان‌های از دست رفته یا آسیب دیده با دندان‌ها و ریشه‌های مصنوعی تعویض می‌شوند. ایمپلنت‌های دندانی می‌توانند جایگزین‌های بسیار راحت‌تری نسبت به دنچرهای کامل سنتی باشند.

چه کسانی گزینه‌های مناسبی برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

بهترین افراد برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی کسانی هستند که دارای ویژگی‌های زیر هستند:

  • از دست دادن یک یا چند دندان
  • دندان آسیب دیده
  • رعایت بهداشت دهان و دندان به خوبی
  • وجود استخوان کافی در فک برای حمایت و نگه داشتن ایمپلنت درون خود
  • سلامت عمومی بدن

اینها همگی نکاتی هستند که می‌توانید راجع به آنها با متخصص کاشت ایمپلنت دندانی خود گفتگو نمایید تا ببینید آیا شما گزینه‌ی مناسبی برای کاشت ایمپلنت دندانی هستید یا خیر.

مراحل کاشت ایمپلنت دندانی

این نوع جراحی به گونه‌ای نیست که شما بدون یک یا چند دندان وارد اتاق عمل شوید و با دندان‌های سفید جدید بیرون بیایید. این نوع جراحی نیاز به مراقبت‌های سرپایی دارد و طی چند مرحله انجام می‌شود.

مشاوره‌ی اولیه

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

اولین کاری که باید انجام دهید مراجعه به متخصص کاشت ایمپلنت‌ دندانی است تا تحت مشاوره‌ی اولیه قرار گیرید. طی این جلسه، دندانپزشک با دقت دندان‌ها را معاینه می‌کند، با استفاده از اشعه‌ی ایکس تصویر رادیوگرافی تهیه می‌کند و از دندان‌ها قالب تهیه می‌نماید.

پس از آن، دندانپزشک با شما در خصوص طرح درمان پیشنهادی، مراحل درمان، برنامه‌ی زمانی هر مرحله و کارهایی که باید طی ریکاوری انجام شوند صحبت خواهد کرد. بعلاوه در مورد نیاز شما به پیوند استخوان نیز بحث خواهد کرد.

طی این مشاوره، باید برای انجام نخستین مرحله برنامه‌ریزی کنید.

کشیدن دندان و پیوند استخوان

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

چنانچه دندان خراب یا آسیب دیده هنوز در دهان است، دندانپزشک باید ابتدا آن را بکشد. این مرحله نیاز به بی حسی موضعی دارد و فرایندی مجزا محسوب می‌شود.

پس از آن، ممکن است به پیوند استخوان نیاز داشته باشید، به این معنا که جراح اندکی استخوان از جای دیگری از بدن برمی‌دارد (عموما از چانه یا لگن) و طی جراحی آن را درون استخوان فک قرار می‌دهد. این مرحله تنها در صورتی نیاز خواهد بود که استخوان فک از تراکم کافی برخوردار نباشد تا ایمپلنت را حمایت کند و آن را درون خود نگه دارد.

در صورتی که پیوند استخوان داشته باشید، ممکن است 4 تا 12 ماه طول بکشد تا استخوان فک آمادگی لازم جهت پذیرفتن نخستین ایمپلنت را داشته باشد. طی این زمان استخوان به طور کامل بهبود خواهد یافت.

کاشت ایمپلنت دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

پس از مدتی که استخوان فک بهبود یافت (پس از جراحی پیوند استخوان)، متخصص کاشت ایمپلنت دندان، ایمپلنت‌های دندانی را درون استخوان فک قرار خواهد داد. ایمپلنت‌ها پیچ‌های فلزی هستند که درون استخوان قرار می‌گیرند و به عنوان لنگر یا تکیه گاه برای تمام دندان‌های مصنوعی عمل می‌کنند. در واقع، ایمپلنت به درون استخوان پیچ می‌شود تا از حداکثر استحکام لازم برخوردار باشد. این فرایند معمولا 1 تا 2 ساعت طول می‌کشد و تمام این مدت شما بیهوش خواهید بود.

پس از آن، یک دوره‌ی بهبود دیگر- تحت عنوان استئواینتگریشن (جوش خوردن ایمپلنت با استخوان پیرامون آن)- باید صبر کنید که حداقل چند ماه، حداکثر 5 ماه برای فک پایین و 7 ماه برای فک بالا طول می‌کشد.

قرار دادن healing Collar و/ یا روکش موقت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

پس از جوش خوردن ایمپلنت با استخوان فک، شما برای مرحله‌ی بعد آماده خواهید بود، که عبارت است از دریافت healing Collar و یا احتمالا روکش موقت.

دندانپزشک healing Collar (که healing cap نیز نامیده می‌شود) روی سر ایمپلنت قرار خواهد داد- این قطعه به هدایت بافت لثه کمک می‌کند تا در مسیر درست بهبود یابد. این قطعه، تکه‌ی فلزی گردی است که لثه را از ایمپلنت دور نگه می‌دارد. این روکش موقت به مدت 10 تا 14 هفته در جای خود باقی خواهد ماند.

پس از این زمان، که باید بافت لثه‌ی شما بهبود یافته باشد، دندانپزشک آن را برخواهد داشت و به سراغ مرحله‌ی بعد خواهد رفت.

قرار دادن اباتمنت

پس از بهبود کامل، جراح اباتمنت را به ایمپلنت متصل می‌سازد. اباتمنت قطعه‌ای است که به درون ایمپلنت پیچ می‌شود و روکش دندان را حمایت می‌نماید. سپس، پس از بهبود بافت نرم، دندانپزشک برای هر دندان جایگزین، از دندان و استخوان فک شما قالبی تهیه خواهد کرد. سپس روکش موقت روی ایمپلنت قرار می‌گیرد تا در این حین بافت لثه بهبود یافته و مانند لثه‌‌ی اطراف دندان طبیعی به دور دندان مصنوعی شکل بگیرد. روکش‌های موقت به مدت 4 تا  6 هفته در محل خود باقی خواهند ماند. طی این زمان، روکش‌های دائمی دندان آماده خواهند شد. در جلسه‌ی بعد، دندان‌های مصنوعی (روکش‌های دندانی) بالاخره روی اباتمنت قرار خواهند گرفت.

قرار دادن روکش دائم

اکنون نوبت به مرحله‌ی نهایی این فرایند- قرار دادن روکش‌های دائمی- رسیده است. روکش‌های دندان، اجزاء دندان مانندی هستند که یا به درون اباتمنت پیچ می‌شوند یا با سمان دندانپزشکی در جای خود ثابت می‌شوند. گزینه‌ی دوم اصولا بهتر و طبیعی‌تر به نظر می‌رسد زیرا هیچ سوراخی به جای پیچ باقی نمی‌ماند که ممکن باشد از زوایای خاصی قابل مشاهده باشد.

انواع روکش‌های دندانی

به طور کلی، دو نوع روکش وجود دارد که دندانپزشک می‌تواند از بین آنها انتخاب نماید:

روکش‌های متحرک

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

دندان‌های مصنوعی متحرک از مواد پلاستیکی سفید و صورتی ساخته شده‌اند تا مانند دندان و بافت لثه‌ی اطراف آن کاملا طبیعی به نظر برسند. معمولا روی یک چارچوب فلزی سوار می‌شود، که با صدا به درون اباتمنت فرو می‌رود. به این معنا که می‌توان برای پاکسازی روزانه آن را برداشت.

روکش‌های ثابت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

در روکش‌های ثابت، دندان مصنوعی یا به درون اباتمنت پیچ می‌شود یا با سمان به آن متصل می‌شود و به طور دائم در جای خود باقی می‌ماند. شما قادر نخواهید بود برای پاکسازی روکش ثابت را بردارید. اکثر اوقات، این نوع روکش محکم‌تر و با ثبات‌تر از روکش‌های متحرک خواهد بود.

تمام این روند ممکن است چند ماه طول بکشد، که بیشتر این زمان صرف انتظار برای بهبود دهان خواهد بود.

“عفونت ایمپلنت دندان” موضوعی نیست که برای آب کردن یخ جمع از آن استفاده کنید، اما داشتن اطلاعات مربوط به آن مهم است. شایع‌ترین مشکل مربوط به ایمپلنت‌ دندان نوعی عفونت است. خاص‌ترین نوع عفونت که در اطراف ایمپلنت دندانی مشاهده می‌شود “پری ایمپلنتیت” نامیده می‌شود. پری ایمپلنتت دندان نوعی بیماری لثه است که می‌تواند منجر به تحلیل استخوان و شکست ایمپلنت شود.

عفونت‌ها عموما در نتیجه‌ی باکتری بوجود می‌آیند، که درست پس از جراحی یا حتی یک سال پس از آن در اطراف ایمپلنت دندان گسترش می‌یابد.

علل و علائم عفونت اطراف ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

عفونت ایمپلنت دندانی علائم و نشانه‌هایی دارد که در صورت بروز می‌توانید از پیشرفت آن پیشگیری نمایید. این علائم عبارتند از:

  • خونریزی مداوم طی 24 ساعت نخست پس از جراحی
  • وجود و تداوم تب که پس از روز اول پس از جراحی بدتر هم می‌شود
  • درد ضربان دار که به دارو و مسکن پاسخ نمی‌دهد
  • تورم شدید

در صورتی که در ایمپلنت دندان خود متوجه هر یک از این علائم و نشانه‌ها شدید، فورا با دندانپزشک خود تماس بگیرید و برای مراجعه وقت بگیرید. هر چه زودتر برای مبارزه با این عفونت اقدام کنید، نتایج بهتری خواهید دید.

درمان عفونت اطراف ایمپلنت دندان

در صورت مشاهده‌ی هر یک از این علائم، مشورت با دندانپزشک بهترین راه ممکن است زیرا به خوبی می‌داند چگونه عفونت اطراف ایمپلنت دندانی را تشخیص دهد و بهترین درمان را ارائه نماید.

بهترین درمان برای عفونت اطراف ایمپلنت دندان مراقبت‌های پیشگیرانه است. بهداشت خوب دهان و دندان و جراحی موفق ایمپلنت بهترین راه‌های پیشگیری از عفونت اطراف ایمپلنت دندانی هستند.

با این حال، در صورت عفونی شدن بافت اطراف ایمپلنت، نوع درمان به مرحله‌ی عفونت بستگی دارد. در صورتی که درست پس از کاشت ایمپلنت دندانی عفونت بروز پیدا کند فورا با دندانپزشک خود تماس بگیرید. ممکن است برای شما آنتی بیوتیک تجویز کند یا حتی ایمپلنت دندان را تعویض کند. بهترین گزینه این است که پیش از وخیم‌تر شدن عفونت، ایمپلنت دندانی برداشته شود.

از سوی دیگر، در صورتی که پس از قرار دادن روکش دندان روی ایمپلنت عفونت ایجاد شود، از میزان موفقیت درمان‌ها کاسته می‌شود. دندانپزشک ممکن است بایت را روی ایمپلنت تنظیم نماید، یا تنها اطراف ایمپلنت را پاکسازی نماید، آنتی بیوتیک تجویز نماید، یا بیمار را به پریودنتیست ارجاع دهد. در صورت وخیم بودن عفونت، موثرترین راهکار برای رهایی از عفونت ممکن است تعویض ایمپلنت یا اصلاح ایمپلنت باشد.

در صورت عدم درمان عفونت، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

در صورتی که به وجود عفونت پی بردید، برای درمان آن تعلل نکنید. عدم درمان عفونت پیرامون ایمپلنت پیامدهایی در پی خواهد داشت که تنها حس درد و ناراحتی را افزایش خواهند داد.

در صورت تداوم عفونت و عدم درمان آن، ممکن است نیاز باشد بخشی از استخوان فک برداشته شود. در نهایت ممکن است موجب تحلیل استخوان و کل فک شود.

اگر مراقب تجمع باکتری نباشید ممکن است تعدادی از دندان‌های خود را از دست بدهید. علاوه بر نیاز به تعویض ایمپلنت دندانی، ممکن است نیاز باشد دندان‌های مجاور نیز کشیده شوند.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

بعلاوه، عفونت می‌تواند به بافت‌های نرم و سینوس‌ها نیز سرایت کند. از آنجا که ریشه‌ی تعدادی از دندان‌های فک بالا به درون سینوس‌ها می‌رسد، در صورت عدم درمان، عفونت به راحتی به این منطقه منتقل می‌شود، که منجر به عفونت دردناک سینوس خواهد شد. به همین ترتیب، باکتری می‌تواند بافت‌های نرم دهان را تحت تاثیر قرار دهد، که مشکلات عدیده‌ای از قبیل بیماری‌های مجرای تنفسی را در پی خواهد داشت.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

در موارد حاد، عفونت می‌تواند منجر به سپتی سمی شود، بیماری که در آن کل جریان خون آلوده به عفونت می‌شود. واکنش طبیعی بدن افزایش تعداد پادتن‌ها درون خون خواهد بود، به این معنا که میزان خون در منطقه‌ی عفونی افزایش خواهد یافت.

در صورت بروز سپتی سمی در نتیجه‌ی عفونت پیرامون ایمپلنت دندانی، بخش کوچکی از عفونت دچار پارگی می‌شود و وارد جریان خون می‌شود و درون کل بدن جریان می‌یابد. این شرایط می‌تواند زندگی بیمار را با خطر مواجه سازد.

ممکن است عفونت حتی وارد مغز نیز شود، که بسیار خطرناک است و معمولا نیاز خواهد بود فرد برای درمان در بیمارستان بستری شود. به یکی از روش‌هایی که در بالا ذکر شد، عفونت به مغز منتقل می‌شود.

آیا می‌توان ایمپلنت دندانی عفونی را حفظ نمود؟

به طور مختر باید گفت بله، ایمپلنت دندانی پس از عفونی شدن نیز قابل نجات خواهد بود. با استفاده از روشی تحت عنوان فرایند درمان پری ایمپلنت با کمک لیزر (LAPIP)، دندانپزشکان موفق به توقف روند تکثیر عفونت و حتی در برخی موارد تولید مجدد استخوان شده‌اند.

اما البته، موفقیت این نوع درمان در بیماران مختلف متفاوت خواهد بود. در صورت عدم موفقیت LAPIP یا حتی در صورت عملی نبودن آن، دندانپزشک می‌تواند پس از پیوند استخوان، ایمپلنت را تعویض نماید.

استفاده از آنتی بیوتیک برای توقف عفونت ایمپلنت دندانی

آنتی بیوتیک باکتری‌ها را از بین می‌برد، یا رشد و انتشار آنها را متوقف می‌سازد. اما مصرف یا عدم مصرف و حتی زمان مصرف آنها برای جراحی ایمپلنت دندانی موضوعی است که دندانپزشکان راجع به آن اتفاق نظر ندارند. به طور کلی، تجویز آنها الزامی نیست اما بسیاری دندانپزشک‌ها ترجیح می‌دهند بیمار از آنها استفاده نماید.

آنتی بیوتیک‌ها هم برای پیشگیری و هم برای عفونت‌های پس از جراحی موثر هستند و واقعا قادرند سلامت ایمپلنت را در دراز مدت حفظ نمایند.

آنتی بیوتیک‌ها به عنوان مراقبت‌های پیشگیرانه

از آنجا که آنتی بیوتیک‌ها برای پیشگیری از سایر عفونت‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند (از جمله عفونت‌های دستگاه مجاری ادراری)، می‌توان از آنها برای مبارزه با عفونت‌های ناشی از ایمپلنت‌های دندانی نیز استفاده نمود. از سوی دیگر، برخی دندانپزشک‌ها معتقدند استفاده از آنتی بیوتیک‌ها در مراقبت‌های پیشگیرانه بی نتیجه خواهد بود. بنابراین ممکن است به نظر دندانپزشک شما، استفاده از آنها ضروری نباشد.

گرچه آنتی بیوتیک‌ها در پیشگیری از تجمع باکتری در دهان موثر عمل می‌کنند، برای مقابله با عفونت‌های ویروسی یا قارچی بی تاثیر خواهند بود.

آنتی بیوتیک‌ها به عنوان درمان عفونت

آنتی بیوتیک‌ها بیشتر به عنوان روشی برای درمان عفونت استفاده می‌شوند. در صورت وجود حداقل باکتری، آنتی بیوتیک‌ها باید از بروز عفونت پیشگیری نمایند. اما همانطور که پیش از این ذکر شد، در صورت افزایش عفونت، آنتی بیوتیک‌ها آنقدر موثر نیستند که بتوانند مشکل را بر طرف سازند و نیاز به جراحی خواهد داشت.

زمانی که لبخند می‌زنید، آیا حاشیه‌ی صورتی رنگ بافت لثه، دندان‌های شما را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد؟ آیا بافت حجیم لثه باعث می‌شود دندان‌های بالای شما خیلی کوتاه به نظر برسند؟ در این صورت، شما دارای لبخند لثه‌ای یا لثه نما هستید.

لبخند لثه‌ای چیست؟

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

متخصصان دندانپزشکی به لبخند لثه‌ ای یا لثه نما، تحت عنوان “پیدا بودن بیش از حد لثه” اشاره می‌کند. بافت لثه خطوط کناره‌های دهان را تشکیل می‌دهد و دندان‌ها را احاطه می‌کند تا درزگیری فشرده‌ای صورت دهد.

گرچه لبخند لثه‌ ای بیشتر به مسئله‌ی زیبایی مربوط می‌شود، اما در صورتی که بافت لثه در نتیجه‌ی شرایط و مشکلات اساسی بیش از حد معمول قابل مشاهده باشد، ممکن است پیش از اقدام برای حل مشکل لبخند لثه‌ای نیاز باشد مراقبت‌های دندانی بیشتری صورت گیرد. به عنوان مثال، در صورتی که لبخند لثه‌ای نتیجه‌ی رشد ناهنجار دندان‌ها یا مشکل رشد فک باشد، به احتمال زیاد بایت فرد نیز مشکل خواهد داشت که نیاز است برطرف شود.

لبخند لثه‌ ای معمولا توانایی فرد در خوردن یا صحبت کردن را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد، با این حال، می‌تواند روی ظاهر لبخند فرد تاثیر منفی داشته باشد. در صورتی که مانند بسیاری افراد لبخند لثه‌ ای دارید، ممکن است احساس ‌کنید لبخند شما جذاب نیست و همواره تمایلی به خندیدن نداشته باشید یا لبخند خود را با دست پنهان کنید. خوشبختانه، برای برطرف نمودن لبخند لثه‌ای گزینه‌های درمانی بسیاری در دسترس هستند.

علل ایجاد لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

خط لب بلند یکی از شایع‌ترین علل لبخند لثه‌ ای است. داشتن خط لب بلند به این معناست که هنگام خندیدن، لب بالا نسبت به افراد دیگر، بیشتر از حد معمول بالا می‌رود. یک خط لب متوسط تنها دندان‌های فک بالا و بخش‌هایی از لثه را نشان می‌دهد که تا بین دندان‌ها امتداد می‌یابند. در مقایسه، در خط لب بلند، حین لبخند زدن، دندان‌های فک بالا و نیز بخش قابل توجهی از بافت لثه قابل دیدن خواهند بود.

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

دلایل دیگری نیز موجب لبخند لثه‌ای می‌شوند. ممکن است حین بیرون آمدن دندان‌های دائمی، یا هنگامی که از بافت لثه خارج می‌شوند تا نقاط خالی باقی مانده ناشی از افتادن دندان‌های شیری را پر کنند، مشکلی بروز یابد. رشد ناهنجار و غیر عادی دندان‌ها موجب می‌شود بافت حجیم لثه در اطراف دندانی ایجاد شود که به تازگی رشد کرده است. این اتفاق موجب می‌شود دندان‌ها بسیار کوتاه به نظر برسند در حالی که طول آنها کاملا درست است.

ممکن است مشکل ماهیچه‌ای منشاء لبخند لثه‌ای باشد. ممکن است ماهیچه‌ای که لب بالا را کنترل می‌کند بیش از حد فعالیت داشته باشد، که موجب می‌شود حین لبخند زدن، لب بالا بیشتر از حد معمول بالا برود. رشد نادرست استخوان فک بالا نیز می‌تواند موجب لبخند لثه‌ای شود. برآمدگی بزرگی که جلوتر از فک بالا قرار می‌گیرد نیز ممکن است بافت لثه را رو به پایین و روی دندان‌ها فشار دهد.

مشخص نمودن خط لبخند

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

چندین عامل وجود دارند که نواحی مهم از نظر زیبایی، یا خط لبخندی که بیشتر در معرض دید قرار دارد را مشخص می‌نمایند. منطقه‌ی زیبایی دندان‌هایی را شامل می‌شود که هنگام لبخند زدن قابل مشاهده هستند. شکل و اندازه‌ی لب‌ها، ماهیچه‌های صورت و بافت لثه همگی در داشتن بهترین خط لبخند، که کمترین میزان بافت لثه را به نمایش می‌گذارد، نقش دارند. برای داشتن زیباترین خط لبخند، باید بخشی از لثه که قابل دیدن است، حتی خطوط کناری که لب بالا را تکمیل می‌کنند، متعادل باشند.

درمان لبخند لثه‌ای

دندانپزشک می‌تواند تایید کند که لبخند شما لثه‌ای است، علت قابل مشاهده بودن بخش زیادی از لثه را مشخص نماید و در آخر، طرح درمان لبخند لثه‌ای را ایجاد نماید تا مشکل آن را برطرف کند. طی مراجعه به دندانپزشک، تحت معاینه قرار خواهید گرفت که ممکن است تصویر برداری رادیو گرافی با اشعه‌ی ایکس نیز انجام شود تا دندانپزشک از این طریق قادر باشد نگاه نزدیک‌تر و دقیق‌تری به دندان‌ها و استخوان فک داشته باشد. حتی ممکن است دندانپزشک از دندان‌ها و لثه‌ها قالب تهیه نماید.

برای لبخندهای لثه‌ای متفاوت، درمان‌های مختلفی ارائه خواهد شد. متخصصان جراحی لثه بهترین گزینه برای حل مشکل لبخند لثه‌ای هستند و برای افرادی که حجم زیادی از لثه‌ی آنها قابل مشاهده است،  قادرند فرایندهای پیشرفته‌ی درمان لبخند لثه‌ای را انجام دهند. بسته به ویژگی‌های لبخند لثه‌ای شما، درمان آن ممکن است شامل یک یا چند مورد از گزینه‌های زیر باشد:

  • درمان پریودنتال با استفاده از لیزر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • تغییر وضعیت لب با فرایند جراحی
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • استفاده از بریس‌های ارتودنسی لبخند لثه‌ای برای جابجا کردن دندان‌ها به موقعیتی بهتر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی لبخند لثه‌ای برای تراشیدن و شکل دهی خط منار بافت‌های لثه و استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی فک و صورت برای تغییر وضعیت استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

در هر یک از این درمان‌ها، که تحت عنوان فرایند افزایش طول تاج دندان شناخته می‌شوند، بافت لثه‌ای که قابل مشاهده می‌باشد را کاهش می‌دهند تا هنگام لبخند زدن، تاج سفید دندان‌ها بیشتر قابل مشاهده باشد.

اصلاح و درمان لبخند لثه‌ای حس راحتی بیشتری به شما خواهد داد و موجب افزایش اعتماد به نفس شما حین لبخند زدن، غذا خوردن و صحبت کردن خواهد شد.

ایمپلنت دندانی چیست؟

انواع ایمپلنت دندانی، جایگزین‌های مصنوعی برای ریشه‌های دندان هستند. ایمپلنت‌های دندانی معمولا از تیتانیوم یا آلیاژهای تیتانیوم ساخته می‌شوند. سطح ایمپلنت را می‌توان با مواد مختلفی پوشش داد تا میزان مقاومت و پیوند و جوش خوردن آن با استخوان افزایش یابد. ایمپلنت‌های دندانی در اندازه‌ها، ارتفاع و انواع مختلفی در دسترس هستند. متخصص کاشت ایمپلنت می‌تواند به شما کمک کند بر اساس نیازهای خاص خود مشخص نمایید کدام گزینه برای شما بهتر است.

چندین نوع ایمپلنت دندانی وجود دارد، اما ایمپلنت‌هایی که در حال حاضر وجود دارند استوانه‌ای شکل و درست به شکل ریشه‌ی دندان هستند. روکش دندان یا دیگر اشکال دندان (بریج، دندان مصنوعی و غیره) روی ایمپلنت‌های دندانی قرار می‌گیرند. اشکال مختلف دندان روی ایمپلنت‌ها ممکن است ثابت یا قابل جدا شدن (متحرک) باشد.

انواع ایمپلنت‌های دندانی

به طور کلی دو نوع ایمپلنت وجود دارند:

ایمپلنت درون استخوانی (Endosteal)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت‌های دندانی درون استخوان فک قرار داده می‌شوند. اساسا از تیتانیوم ساخته شده‌اند و به شکل پیچ‌های کوچک هستند. این نوع ایمپلنت بیشترین کاربرد را دارند.

ایمپلنت دندانی ساب پریوستئال (Subperiosteal)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت در زیر لثه قرار داده می‌شوند اما ممکن است روی، یا بالای استخوان فک قرار گیرد. این نوع ایمپلنت در بیمارانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که به میزان کافی استخوان طبیعی و سالم در فک خود ندارند و نمی‌توانند، یا نمی‌خواهند برای بازسازی آن تحت جراحی تقویت استخوان قرار گیرند.

در صورتی که استخوان فک شما قادر نباشد ایمپلنت‌های دندانی را حفظ نماید، از تکنیک‌های مختلفی می‌توان برای بازسازی و بهبود خط طبیعی فک استفاده نمود و برای ایمپلنتی که تحت حمایت دندان‌ها قرار دارد و درون آنها قرار گرفته است، پایه و اساسی سخت و محکم فراهم نمود. این تکنیک‌ها عبارتند از:

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • تقویت استخوان: زمانی که استخوان درون فک قادر نیست به هیچ طریقی ایمپلنت‌ها را درون خود نگه دارد، طی این فرایند بهبود یا ترمیم و بازسازی آن صورت می‌گیرد. تحقیقات حاکی از آن است که استفاده از افزودنی‌ها و فاکتورهای رشد برای تقویت استخوان، عموما بهترین نتایج را در بر خواهد داشت.
انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • لیفت سینوس (Sinus lift): که تحت عنوان تقویت سینوس یا بالا بردن سینوس نیز شناخته می‌شود. در مواردی که در نتیجه‌ی از دست رفتن دندان‌های عقبی فک بالا استخوان طبیعی تخریب شده باشد، به زیر سینوس استخوان افزوده می‌شود.
انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • افزایش عرض استخوان آلوئول (Ridge expansion): در صورتی که استخوان فک شما به میزان کافی عریض نباشد تا ایمپلنت‌های دندانی را در خود نگه دارد، می‌توان به استخوان آلوئول یا فضای کوچکی که در امتداد بالای استخوان فک ایجاد شده است، مواد پیوند استخوان افزود تا عرض آن افزایش یابد.

از جنبه‌های دیگر می‌توان به دیگر انواع ایمپلنت اشاره نمود. از جمله ایمپلنت‌های دندانی که به شکل ریشه‌ی دندان هستند. این نوع ایمپلنت‌ها از معروف‌ترین ایمپلنت‌ها در سراسر دنیا هستند. این گونه ایمپلنت‌ها در اشکال استوانه‌ای، صاف، یا مخروطی شکل وجود دارند.

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

تصویربرداری سه بعدی و طرح درمان

آخرین پیشرفت‌های علمی، تصویربرداری دیجیتال سه بعدی بسیار دقیق، و نرم افزار طراحی جراحی ایمپلنت موجب شده‌اند فرایند ایمپلنت به سرعت صورت گیرد و نتایج آن کاملا قابل پیش بینی باشند. دندانپزشک می‌تواند از ابزارهای مختلفی استفاده نماید تا آناتومی استخوان فک شما را تجزیه و تحلیل نماید و پیش از جراحی، بهترین محل برای قرار دادن ایمپلنت را مشخص نماید. این مراحل موجب صرفه‌جویی در وقت و هزینه‌ها می‌شوند و از سوی دیگر زمان بهبود را کاهش می‌دهد.

انواع تکنیک‌های ایمپلنت دندانی

 بسته به سلامت استخوان فک شما و نیز نیازهای خاص شما، متخصص کاشت ایمپلنت شما ممکن است علاوه بر فرایندهای سنتی چند مرحله‌ای کاشت ایمپلنت دندانی، گزینه‌های درمانی مختلفی به شما پیشنهاد دهد. این گزینه‌ها عبارتند از:

بارگذاری فوری ایمپلنت‌های دندانی

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این روش که تحت عنوان ایمپلنت‌های یک روزه نیز شناخته می‌شود امکان کارگذاری دندان موقت در یک جلسه را فراهم می‌آورد. در صورتی که شما به میزان کافی استخوان سالم داشته باشید و ایمپلنت به میزان کافی ایمن باشد تا کارگذاری فوری و فشار روی دندان موقت جدید را حمایت نماید، این روش گزینه‌ی خوبی است.

مینی ایمپلنت‌های دندانی (MDIs)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت‌ها که تحت عنوان ایمپلنت‌های کوچک یا ایمپلنت‌های با قطر کم نیز شناخته می‌شوند، به اندازه‌ی خلال دندان و باریک‌تر از انواع معمول ایمپلنت هستند. این نوع ایمپلنت‌ها با استفاده از تکنیکی کار گذاشته می‌شوند که کمتر تهاجمی هستند و اساسا برای ثابت نگه داشتن دنچرهای فک پایین مورد استفاده قرار می‌گیرند.

ایمپلنت دندان با استفاده از تکنیک All-on-4

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

این تکنیک جایگزینی برای قراردادن یک دست دندان مصنوعی کامل در فک بالا یا پایین است. چهار ایمپلنت دندانی درون استخوان موجود کار گذاشته می‌شوند تا از این طریق، از پیوند استخوان اجتناب شود. از اباتمنت‌های خاصی استفاده می‌شود تا بتوان در همان روز یک دست دندان موقت جایگزین روی آنها کار گذاشت.

در حین بهبود بافت لثه و تا زمانی که ایمپلنت‌ها به استخوان طبیعی جوش می‌خورند، یک رژیم غذایی متعادل داشته باشید. حدودا پس از شش ماه، دندان‌های جایگزین دائمی قرار داده خواهند شد و می‌توانید یک رژیم طبیعی را از سر بگیرید.

سطح ایمپلنت دندانی

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

ایمپلنت‌های مدرن دارای سطحی رزوه- مانند هستند که در تماس با استخوان قرار می‌گیرد و بواسطه‌ی رزوه-مانند بودن آن به سلول‌های استخوان اجازه دهد با آنها جوش بخورند، و سطحی دیگر که با لثه در تماس است صاف و براق بوده به گونه‌ای که به سلول‌های اپیتیلیوم لثه بچسبد و فضای اطراف گردن ایمپلنت را به طور کامل ببندد. فن‌آوری این امکان را بوجود آورده است تا سطوح رزوه-مانند مختلفی (چین‌های نانو و میکرو) ایجاد نمود، به گونه‌ای که سلول‌های استخوانی بتوانند به طور کامل به ایمپلنت بچسبند. هر چه سطح ایمپلنت چین دارتر باشد و با دقت بیشتری طراحی شده باشد، کیفیت ایمپلنت دندانی نیز بالاتر خواهد بود. از آنجا که استخوان بهتر متصل می‌شود و یکپارچه‌تر است و چین‌های موجود سطح تماس بیشتری بین استخوان و ایمپلنت بوجود می‌آورد، دوام و استحکام مکانیکی آن را از ابتدا، و پس از آن، پیوند با استخوان را بالا می‌برد.

دندانپزشک به شما پیشنهاد داده است تا به پریودنتیست مراجعه نمایید. پریودنتیست متخصصی است که بیماری‌های لثه را درمان می‌نماید. بیماری لثه به عفونت باکتریایی گفته می‌شود که بافت لثه را تحت تاثیر قرار می‌دهد و منجر به بروز التهاب، قرمزی، تورم و تحلیل استخوان اطراف دندان می‌شود. این بیماری می‌تواند یک یا چند دندان را تحت تاثیر قرار دهد. به احتمال زیاد درمان پیشنهادی پریودنتیست جراحی لثه خواهد بود. شاید بخواهید بدانید چه اتفاقی افتاده است که اکنون نیاز دارید به پریودنتیست مراجعه کنید و تحت جراحی لثه قرار گیرید.

چگونه فرد نیازمند جراحی لثه می‌شود؟

جراحی لثه

جراحی لثه

 

بیماری لثه از وجود یک باکتری در دهان آغاز میشود که به دندان‌ها متصل می‌شود. باکتری‌ها انباشته و تکثیر می‌شوند و لایه‌ای نازک تحت عنوان پلاک دندان تشکیل می‌دهند. در صورت به جا ماندن این پلاک روی دندان، بافت‌های لثه‌ی مجاور دندان متورم می‌شوند، که منجر به بروز ورم و التهاب لثه می‌شود که مرحله‌ی اولیه‌ی بیماری لثه محسوب می‌شود. کشیدن نخ دندان به صورت روزانه و دو مرتبه در روز مسواک زدن با خمیردندانی که بتواند با باکتری‌ها مبارزه نماید می‌تواند از التهاب لثه‌ها پیشگیری نماید. پلاک دندان و ذرات غذا با رعایت بهداشت دهان و دندان برطرف می‌شوند بنابراین سعی کنید سطح دندان‌ها را پاکیزه نگه دارید و پلاک‌های باکتریایی روی خط لثه‌ی دندان‌ها را از بین ببرید. از آنچه گفته شد کاملا مشهود است که التهاب لثه مرحله‌ی آغازین بیماری لثه است که در صورت عدم درمان می‌تواند منجر به پریودنتیت، یکی از بیماری‌های جدی لثه، شود. اگر پلاک و ذرات غذا برطرف نشوند و بهداشت دهان و دندان رعایت نشود، التهاب لثه رو به وخامت خواهد رفت و التهاب و ورم بافت لثه افزایش خواهد یافت، خونریزی لثه اتفاق خواهد افتاد، عمق منطقه‌ی بین دندان و بافت لثه افزایش خواهد یافت که در نهایت منجر به تشکیل پاکت پرودنتال و بروز بیماری پریودنتال خواهد شد.

با انباشته شدن باکتری‌های پلاک روی یکدیگر و انتقال آنها به زیر خط لثه، پاکت پریودنتال گسترش می‌یابد. در این مرحله، مراقبت‌های خانگی در برطرف نمودن پلاک دندان چندان موثر واقع نمی‌شوند. در صورتی که این مشکل توسط دندانپزشک یا متخصص دندان درمان نشود، باکتری‌ها در زیر خط لثه منتشر می‌شوند و درون پاکت را عفونی می‌کنند. این گونه باکتری‌ها موجب آسیب به بافت نرم و سخت اطراف دندان خواهد شد که به بیماری پیشرفته‌ی پریودنتال تبدیل خواهد شد که ریشه‌ی دندان‌ها را نیز تحت تاثیر قرار خواهد داد و موجب عفونت آنها خواهد شد. ممکن است دندان لق شود و فرد احساس ناراحتی کند. در این مرحله جراحی لثه ضروری خواهد بود. درمان‌های اولیه‌ی بیماری پاکت پریودنتال، جرم‌گیری و هموار کردن سطح ریشه هستند. درمان‌های دیگر، انواع جراحی هستند که برای درمان بافت بیمار لثه صورت می‌گیرند.

علاوه بر جراحی‌هایی که جنبه‌ی درمانی دارند، برخی از جراحی‌های لثه با هدف ایجاد تغییر در ظاهر فرد و زیبایی بخشیدن به لبخند انجام می‌شوند.

انواع جراحی لثه

جراحی فلپ لثه یا کاهش پاکت پریودنتال (Gingival Flap Surgery or Pocket Reduction )

 

جراحی لثه

جراحی لثه

در صورتی که عمق پاکت‌های اطراف دندان به بیش از 5 میلی‌متر برسد، پریودنتیست با استفاده از جراحی فلپ لثه عمق پاکت پریودنتال را کاهش می‌دهد. اکثر بیمارانی که پریودنتیت متوسط تا وخیم در آنها تشخیص داده شود تحت این جراحی قرار می‌گیرند. پریودنتیست در بافت لثه برشی ایجاد خواهد کرد تا آن را از دندان جدا نماید. سپس با استفاده از یک دستگاه جرمگیری ماوراء صوت (ultrasonic scaling device) و نیز ابزارهای دستی برای برطرف نمودن جرم و پلاک از زیر پاکت‌ها، اقدام به پاکسازی عمق پاکت‌ها خواهد نمود.

جراحی عملکردی یا زیبایی لثه (Gingivectomy)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای برداشتن بافت اضافی لثه مورد استفاده قرار می‌گیرد که ممکن است روی دندان رشد کرده باشد. از این طریق دسترسی بهتری به دندان وجود خواهد داشت در نتیجه تمیز نمودن آن ساده‌تر خواهد بود. پریودنتیست با بی‌حس نمودن بافت لثه‌ی بیمار بخش‌های اضافی لثه را برش خواهد داد و آنها را حذف خواهد کرد.

جراحی ترمیم پلاستیک لثه یا پیوند بافت نرم (Gingivoplasty or Soft Tissue Graft)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای تغییر شکل لثه‌ی سالم اطراف دندان انجام می‌شود تا ظاهر آن را بهبود بخشد. در صورتی که فرد به تحلیل لثه مبتلا باشد، در جاهایی که لثه از روی دندان عقب رفته باشد می‌توان با استفاده از جراحی ترمیم پلاستیک لثه آن را اصلاح نمود. با استفاده از پیوند لثه می‌توان از سقف دهان بافتی برداشت و آن را به اطراف دندانی بخیه نمود که لثه‌ی روی آن تحلیل رفته است.

جراحی بازسازی (Regeneration)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

در این نوع جراحی، پریودنتیست بخشی از لثه که با تجمع باکتری بیمار شده است را برش می‌دهد و با کنار زدن آن باکتری‌های انباشته شده را تخلیه می‌نماید سپس پروتئین‌های پیوند استخوان، غشاء و تقویت کننده‌ی رشد بافت لثه (یا ترکیبی از این سه) را در محل برش خورده قرار می‌دهد تا به بازسازی بافت لثه کمک کند در حدی که اطراف دندان‌ها را بپوشاند.

جراحی افزایش طول تاج دندان (Crown lengthening)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

طی فرایند جراحی افزایش طول تاج دندان، پریودنتیست بافت لثه‌ی روی دندان‌ها را برداشته سپس بخشی از آن را با استفاده از جراحی حذف می‌کند تا طول ظاهری دندان افزایش یابد. این نوع جراحی از جمله جراحی‌های زیبایی است که البته برای درمان بیماری لثه نیز کاربرد دارد.

در صورتی که عفونت‌های باکتریایی درون دندان پیشرفت کنند، می‌تواند به ریشه‌ی دندان نفوذ کرده و استخوان فک را مورد حمله قرار دهد. این مشکل در نهایت موجب افتادن دندان و مرگ دندان خواهد شد. اجازه ندهید این اتفاق شما را از پیگیری درمان باز دارد یا منتظر نشوید تا دندان به صورت خود به خود بیافتد. این روند بسیار دردناک خواهد بود و آسیب‌های جدی‌تری در پی خواهد داشت. زیرا باعث از دست رفتن دندان‌های دیگر نیز خواهد شد.

در بسیاری از موارد، درد افراد را وادار به پیگیری درمان خواهد کرد. با این حال، همه‌ی دندان‌هایی که در حال از دست رفتن هستند، در ابتدا دردناک نیستند. تصور نکنید اگر درد زیادی در دندان خود احساس نمی‌کنید، دندان در معرض خطر مرگ و از دست رفتن نیست.

درمان‌های مرگ دندان

اکثر پزشکان جامعه‌ی دندانپزشکی معتقدند که برای مرگ دندان (دندان از دست رفته) تنها دو راهکار وجود دارد: کشیدن دندان و درمان ریشه (عصب کشی).

کشیدن دندان

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هیچ کس تمایل ندارد دندانش کشیده شود. اما در صورتی که زمان مناسب درمان را از دست بدهید، ممکن است تنها گزینه‌ی باقی‌مانده کشیدن دندان باشد. کشیدن دندان فرایند ساده‌ای است که نسبتا ارزان و بدون درد است. اما جایگزین نمودن آن با یک دندان مصنوعی می‌تواند هزینه‌ی بیشتری در بر داشته باشد.

اکثر افراد ترجیح می‌دهند تا حد امکان از کشیدن دندان اجتناب کنند. چنانچه بیمار خیلی زود برای درمان دندان خود اقدام نماید، اکثر دندانپزشک‌ها گزینه‌ی درمان ریشه (عصب کشی) را پیشنهاد می‌دهند.

درمان ریشه (عصب کشی)

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هزینه‌ی درمان ریشه بسیار بیشتر از کشیدن آن است اما به خاطر داشته باشید که هزینه‌ی ایمپلنت و سایر جایگزین‌های مصنوعی دندان بیشتر از درمان ریشه خواهد بود.

درمان ریشه برای برخی شرایط ایده‌آل است. این درمان عبارت است از پاکسازی بافت مرده و پوسیدگی از پالپ دندان و بازسازی مجدد همه‌ی بخش‌هایی که از دندان جدا شده‌اند. این نوع درمان نسبت به سایر درمان‌ها ارجحیت دارد، بویژه زمانی که دندان‌های مجاور نیز از دست رفته باشند یا قبلا کشیده شده باشند.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

برای برخی افراد، تصور انجام درمان ریشه (عصب کشی) وحشتناک است. با این حال، این فرایند به طور کلی بدون درد است و برای بسیاری از دندانپزشک‌ها و اندودنتیست‌ها کاملا عادی است. درمان ریشه، به عنوان یکی از پر‌طرفدارترین جراحی‌های معمول یکی از بخش‌های عمده‌ی تخصص‌های دندانپزشکی را تشکیل می‌دهد. به همین دلیل است که هنوز بسیاری از دندانپزشک‌ها انجام آن را ضروری می‌دانند.

با این حال، در رابطه با احتمال درمان واقعی دندانی که در حال از دست رفتن است اطلاعات افراد روبه افزایش است.

جایگزین‌های طبیعی

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

کشیدن دندان و درمان ریشه قطعا جایگاه خود را دارند. اما، اگر اجازه دهید عفونت درون دندان به عمق ریشه‌ی دندان نفوذ کند، تنها گزینه‌ی ممکن جراحی خواهد بود.

با این حال، شواهد بسیاری وجود دارند که افراد می‌توانند به بدن خود کمک کنند تا با باکتری‌هایی که به بافت زنده‌ی دندان حمله می‌کنند مبارزه نمایند. برخی افراد معتقدند، در صورتی که بدن تغذیه‌ی مناسب داشته باشد آنقدر قدرت دارد که بتواند بیماری‌های خود را به صورت خود به خود درمان نماید. برخی دیگر نیز معتقدند با استفاده از درمان‌های طبیعی می‌توان از مرگ دندان جلوگیری نمود.

واقعیت این است که مرگ اکثر دندان‌ها (از دست رفتن دندان‌ها) به مرور زمان رخ می‌دهد. بدن تمام سعی خود را می‌کند تا دندان را نجات دهد. عفونت‌های درون دندان نیز از بین خواهند رفت.

راهکاری وجود ندارد که در همه‌ی موارد موثر واقع شود. اما با توجه به اهمیت دندان‌ها و هزینه‌های راهکارهای جراحی دندان، احمقانه است که فرد برای نجات دندان در حال مرگ ( دندانی که در حال از دست رفتن است) تلاشی نکند.

پس، ممکن است بخواهید به دنبال راه‌های پیشگیری از موقعیت‌های مشابه باشید که ممکن است برای دندان‌های دیگر بوجود بیایند. با وجود همه‌ی اینها، اگر از بروز مشکلی پیشگیری کنید، آن مشکل نیاز به درمان نخواهد داشت.

پیشگیری از مرگ دندان

نخست آنکه، پیشگیری از مرگ دندان بسیار ساده‌تر (و بدون دردتر) خواهد بود.

برای پیشگیری از مرگ دندان، کاری که در درجه‌ی اول باید انجام دهید آن است که مراقب آنها باشید. مراقبت‌های روزانه از دندان، مهمترین گام در مبارزه با مرگ دندان است. ارزش مراجعه‌ی منظم به دندانپزشک را دست کم نگیرید.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

اگر اجازه دهید دندان‌های شما پوسیده شوند، قطعا مرگ آنها آغاز خواهد شد. بنابراین به بهترین شکل ممکن از آن پیشگیری نمایید. از وارد آمدن آسیب به دندان‌ها نیز جلوگیری نمایید.

هنگام انجام ورزش‌ها، با پوشیدن محافظ دندان از ضربات سنگین به دندان جلوگیری کنید. از جویدن خوراکی‌های سفت مانند یخ، یا باز کردن هر چیزی با دندان خودداری نمایید. اگر عادت دندان قروچه (فشردن و ساییدن دندان) دارید به فکر استفاده از محافظ دندان شبانه یا درمان‌های دیگر باشید.

کاملا واضح است که، پیش‌بینی و پیشگیری از تمام آسیب‌های دندانی غیرممکن است. تنها، تا حد امکان احتیاط‌های لازم را به عمل آورید. اگر به دندان ضربه‌ی سختی وارد شد، مواد مغذی لازم را به بدن برسانید تا در فرایند درمان به بدن کمک نمایید.

اکنون شما اطلاعات لازم در رابطه با مرگ دندان را در اختیار دارید، حالا به عهده‌ی شماست تا از بروز آن پیشگیری نمایید و در صورت مواجهه با آن بهترین رویکرد را در پی بگیرید.

علائم مرگ دندان

تشخیص زنده بودن یا مرگ دندان همیشه کار راحتی نیست. تنها یک متخصص دهان و دندان قادر است با اطمینان خاطر صحت این موضوع را تایید کند. اما خودتان نیز می‌توانید با تشخیص و معاینه‌ی شخصی تا حدودی آن را تشخیص دهید.

دو علامت و نشانه‌ی اصلی مرگ دندان درد و تغییر رنگ دندان می‌باشند. ممکن است یک یا هر دو نشانه را در دندان خود مشاهده نمایید.

نکته: اگر دندان شما از دست رفته است یا در حال از دست رفتن است، دامنه‌ی درد از عدم وجود درد تا درد شدید خواهد بود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

هرگاه عفونتی در دندان وجود داشته باشد، معمولا شدت درد افزایش می‌یابد. چنانچه عفونت منجر به ایجاد آبسه در دندان شود، ممکن است علائم دیگری مانند مزه‌ یا بوی بد در دهان خود حس کنید یا روی لثه‌ی شما ضایعه‌ی جوش-مانندی مشاهده شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

به تغییر رنگ دندان به زرد، خاکستری یا سیاه توجه کنید. با از دست رفتن گلبول‌های قرمز خون این تغییر رنگ در دندان ایجاد می‌شود. این رنگ شباهت بسیاری به رنگ زخم و جراحت دارد. در صورتی که این تغییر رنگ دندان درمان نشود، به مرور زمان افزایش خواهد یافت.

خوشبختانه، دندانی که در حال از دست رفتن است الزاما نیاز نیست کشیده شود. به همین دلیل، اصطلاح “دندان مرده” به غلط انتخاب شده است.

دندان غیر زنده چیست؟

در اصطلاح متخصصان دندانپزشکی به دندانی که درون آن عصب زنده وجود نداشته باشد، دندان غیرزنده گفته می‌شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اگر از نظر اصطلاح “زندگی یا حیات” به لغت غیر زنده نگاه کنیم، به معنای عدم اهمیت دندان نمی‌باشد، صرفا به این دلیل که هیچ عصب زنده‌ای درون آن وجود ندارد. دندان‌های غیر زنده هم هنوز وظیفه‌ی خود را به درستی انجام می‌دهند درست مانند دندان‌های دیگر که بخش وسیعی از آنها به نوعی غیر زنده است.

دندان‌ها از چند لایه تشکیل شده‌اند. درونی‌ترین بخش دندان پالپ است. پالپ رگ‌های خونی و عصب را در بر می‌گیرد. این بخش از دندان تنها بخشی است که به عنوان بخش زنده تلقی می‌شود.

بنابراین، استفاده از لفظ دندان مرده یا غیر زنده تا حدودی گمراه‌کننده است. اعصاب درون دندان به ما کمک می‌کنند سرما یا گرما را حس کنیم. وجود درد نیز می‌تواند نشان‌دهنده‌ی پوسیدگی باشد. با این حال، از دست رفتن حس درون دندان الزاما به معنای از دست رفتن کل دندان- یا عدم کاربری آن نیست. بلکه تا حدودی بستگی به علت از دست رفتن عصب درون دندان دارد.

علل مرگ دندان

عصب و دیگر بافت‌های زنده معمولا در نتیجه‎ی عدم وجود جریان خون از دست می‌روند.

تمام سلول‌های زنده‌ی بدن، از جمله پالپ دندان، از مواد موجود در خون تغذیه می‌کنند. با از دست رفتن تدریجی پالپ دندان، به تدریج باکتری از بخشی که در حال پوسیده شدن است تغذیه می‌کند. این باکتری‌ها درون دندانی که به تازگی توخالی شده است رشد می‌کنند و درد شدید ایجاد می‌نمایند. این وضعیت عموما به دو طریق بوجود می‌آید.

پوسیدگی دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

در صورتی که حفره‌ی درون دندان بسیار عمیق شود، منجر به مرگ دندان خواهد شد. پوسیدگی دندان از بیرونی‌ترین لایه‌ی دندان آغاز می‌شود. چنانچه این پوسیدگی‌ها به حال خود رها شوند و مورد رسیدگی قرار نگیرند، ممکن است به درون لایه‌های عمقی‌تر دندان نفوذ پیدا کنند و در نهایت به پالپ برسند.

در نتیجه‌ی پوسیدگی حفره‌ها، باکتری تولید خواهد شد. حفره‌های عمیق برای باکتری‌ها مسیر مستقیمی به درون بافت‌های زنده‌ی داخل دندان ایجاد خواهند کرد. بدن با یک واکنش التهابی، تمام تلاش خود را برای مبارزه با عفونت خواهد کرد. با این وجود اگر طی این واکنش به بدن کمک نشود، گلبول‌های سفید خون با شکست مواجه خواهند شد. در نهایت، ممکن است جریان خون ورودی به دندان به طور کامل متوقف شود و عصب تغذیه نشود. در این صورت، احتمالا درد شدیدی در دندان خود احساس خواهید کرد.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اکنون کاملا واضح است که چرا مراقبت‌های دندانی، هم به صورت تخصصی و هم در منزل، تا این اندازه مهم هستند. تمام تلاش خود را به کار ببندید تا از پوسیدگی دندان پیشگیری کنید. اما در صورت مشاهده‌ی کوچکترین پوسیدگی، در مراجعه به دندانپزشک تردید نکنید.

آسیب به دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

تعجبی ندارد که آسیب به دندان دیگر علت شایع مرگ دندان باشد. وقتی به دندان ضربه‌ی شدیدی وارد می‌شود، ممکن است رگ‌های خونی درون دندان پاره شوند. که منتج به قطع جریان خون و در نهایت مرگ عصب و دیگر بافت‌های زنده‌ی درون پالپ خواهد شد.

اگر ضربه به حدی شدید باشد که موجب پریده شدن لبه‌ی دندان یا ترک آن شود، احتمالا درد شدیدی را احساس خواهید کرد. اگر دچار حادثه‌ای شدید که به دندان شما آسیب رسید، عاقلانه است که به دندانپزشک مراجعه نمایید.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

از سوی دیگر، فشردن و ساییدن دندان‌ها روی یکدیگر می‌تواند به دندان آسیب بزند. بنابراین، کسانی که به شدت دندان‌های خود را روی یکدیگر فشار می‌دهند یا در خواب دندان قروچه دارند، با افزایش سن، خطر مرگ دندان در آنها بیشتر خواهد بود.

بسته به علل و عوامل منجر به از دست رفتن تدریجی دندان‌ها، گزینه‌های درمانی مختلفی در دسترس شما خواهد بود که در مقاله‌ی بعد به آنها اشاره خواهیم کرد.

ایمپلنت نزدیک‌ترین راه ممکن برای دستیابی به دندان‌های سالم و طبیعی است. ایمپلنت برای شما این امکان را فراهم می‌آورد تا آنگونه که تمایل دارید زندگی کنید. با اطمینان خاطر بخورید، لبخند بزنید، بخندید، حرف بزنید و از تمام فعالیت‌های روزانه خود لذت ببرید بدون اینکه نگران دندان‌های خود باشید.

ایمپلنت‌های دندانی در صنعت جایگزینی دندان‌ها، انقلابی عظیم بوجود آورده‌اند. قبل از پیشرفت ایمپلنت‌های دندانی، افرادی که از دنچر استفاده می‌کردند قادر نبودند بسیاری از انواع غذاها را بجوند. با استفاده‌ی گسترده از ایمپلنت‌های دندانی، همه‌ی اینها تغییر کرد.

چرا ایمپلنت‌های دندانی؟

ایمپلنت دندانی یک پیچ از جنس تیتانیوم است که به استخوان فک جوش می‌خورد. فرایند جوش خوردن ایمپلنت با استخوان “اتصال با استخوان” (osseointegration) نامیده می‌شود، که عبارت است از متصل شدن ایمپلنت به یکی از اجزاء به نام اباتمنت که تاج (روکش) دندان را حمایت می‌کند. اما ایمپلنت دندانی چه کار می‌کند که دیگر گزینه‌های جایگزینی دندان‌ها، مانند بریج و دنچر قادر به انجام آن نیستند؟

به ترتیب از راست به چپ: ایمپلنت-بریج-دنچر پارسیل

به ترتیب از راست به چپ: ایمپلنت-بریج-دنچر پارسیل

 

آنچه بریج‌ها و دنچرها قادر به انجام آن نمی‌باشند، این واقعیت است که دندان واقعی به حفظ استخوان فک کمک می‌کند در حالی که بریج‌ها و دنچرهای پارسیل می‌توانند به دندان‌های دیگر آسیب برسانند. بریج‌های ثابت مستلزم بریدن بخشی از ساختار خوب دندان از دندان‌های مجاور می‌باشد. دنچرهای پارسیل نیز نیاز دارند که دندان‌های دیگر آن را در جای خود نگه دارند. این دندان‌ها تحت تاثیر وارد آمدن فشارهای ناشی از جویدن به دنچرهای پارسیل، به شدت ضعیف خواهند شد. میانگین عمر مفید بریج‌ها 5 تا 10 سال خواهد بود و میزان عدم موفقیت دندان‌هایی که بریج یا دنچر پارسیل را نگه می‌دارند، حدود 30 درصد خواهد بود. دنچر کامل نیز ممکن است بلغزد و در نوع غذایی که می‌توانید بخورید محدودیت ایجاد خواهد کرد.

با این حال زمانی که یک ایمپلنت جایگزین دندان می‌شود، بدون وارد کردن آسیب به دندان‌ها، به استخوان فک استحکام می‌بخشد. موفقیت ایمپلنت‌های دندانی در دراز مدت 97 درصد می‌باشد. استفاده از ایمپلنت‌های دندانی مشکلات ناشی از سایر روش‌های جایگزینی دندان را به حداقل می‌رساند، به افراد اجازه می‌دهند هر چیزی را با اطمینان بخورند بدون اینکه نگران بروز مشکل باشند. ایمپلنت می‌تواند جایگزین یک دندان از دست رفته باشد، اما چهار ایمپلنت می‌توانند جایگزین تمام دندان‌های فک بالا و پایین شوند. تعداد ایمپلنت‌ها به کیفیت و اندازه‌ی فک بستگی دارد. هر چه ایمپلنت بلندتر باشد، تعداد ایمپلنت کمتری نیاز خواهد بود تا چند دندان جایگزین را حمایت کنند. دندان‌های جایگزین به این ایمپلنت‌ها متصل خواهند شد. فرد پس از کاشت ایمپلنت بزودی قادر خواهد بود مانند دندان‌های طبیعی هر چیزی را بجود.

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

مراحل جراحی ایمپلنت

می‌توان ایمپلنت‌های دندانی را به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان تصور نمود که در ظاهر به پیچ‌ها شباهت دارند. برای کاشت ایمپلنت ابتدا بایستی در محل دندان از دست رفته، روی لثه شکافی ایجاد نمود. سپس با استفاده از دریل‌های دندانپزشکی در اندازه‌های مختلف باید در استخوان فک آماده‌سازی‌هایی صورت داد. پیش از بخیه کردن بافت لثه ایمپلنت با پیچ  به درون استخوان متصل می‌شود.

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

زمانی که ایمپلنت‌های دندانی در استخوان فک قرار داده می‌شوند (A) به استخوان طبیعی فک متصل می‌شوند. در این حالت، ایمپلنت به پایه‌ای محکم برای حمایت از یک یا چند دندان مصنوعی به نام تاج (روکش) تبدیل می‌شود.

یک ابزار متصل کننده –که تحت عنوان اباتمنت شناخته شده است (B)- روی نوک ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد تا بتواند تاج را نگه داشته و حمایت کند. تاج‌ها (روکش‌ها) به صورت سفارشی ساخته می‌شوند تا شبیه دندان‌های طبیعی فرد و متناسب با دهان او باشند (C).

می‌توان این فرایندها را با بی‌حسی موضعی یا بیهوشی انجام داد، در نتیجه جراحی کاملا بدون درد خواهد بود. ایمپلنت باید به مدت 4 ماه درون استخوان قرار بگیرد تا برای قرارگیری دندان روی آن آماده شود. اما گاهی اوقات وضعیت‌هایی بوجود می‌آیند که می‌توان از ایمپنمود.

زمانی که جراحی ایمپلنت دندانی توسط یک متخصص مجرب ایمپلنت‌های دندانی انجام می‌شود، این روش یکی از امن‌ترین و قابل پیش‌بینی‌ترین فرایندهای دندانپزشکی می‌باشد.

حقایقی در رابطه با ایمپلنت‌های دندانی

  • قدمت ایمپلنت‌های دندانی قدیمی 600 سال پس از میلاد مسیح است، زمانی که تکه‌های صدف دندان-مانند را با چکش درون فک زنان قبیله‌ی مایان (Mayan) فرو می‌کردند.
  • در سال 1952، یک جراح ارتوپد سوئدی دریافت که تیتانیوم به طور طبیعی با استخوان جوش می‌خورد.
  • ایمپلنت‌های دندانی مدرن بیش از 30 سال با موفقیت مورد استفاده قرار گرفته‌اند. در واقع قوی‌ترین ابزارهای موجود هستند که دندان‌های جایگزین را حمایت می‌کنند- و حتی بهتر از آن، به دندان‌های جدید اجازه می‌دهند احساس، ظاهر و عملکرد طبیعی داشته باشند.
  • ایمپلنت‌های دندانی تنها گزینه‌ی ترمیم دندان می‌باشند که، در واقع با کمک به تقویت رشد استخوان، استخوان طبیعی را حفظ می‌کنند.
  • ایمپلنت در تمام سنین قابل استفاده است، به جز کودکانی که در سن رشد به سر می‌برند.
  • در صورتی که در پی بیماری لثه بخشی از استخوان لثه تحلیل رفته باشد می‌توان از پیوند استخوان استفاده نمود تا بتوان ایمپلنت را روی آن قرار داد.
  • افرادی که شرایط خاص پزشکی دارند هم در صورتی که وضعیت آنها تحت کنترل قرار گیرد، می‌توانند از ایمپلنت‌های دندانی استفاده نمایند.
  • حفظ و نگه داری ایمپلنت‌ها درست شبیه دندان‌های طبیعی با مسواک زدن و کشیدن نخ دندان انجام خواهد شد.