نوشته‌ها

بخش تخصصی پیوند لثه





بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند. در صورت عدم درمان چنین مشکلاتی، ممکن است در نهایت منجر به از دست رفتن دندان فرد شود. پیوند لثه در بیشتر موارد جنبه‌ی درمانی دارد، ولی برخی از مردم برای اصلاح طرح لبخند خود از این روش استفاده می‌کنند که در این صورت جنبه‌ی زیبایی دارد.

مقالات تخصصی پیوند لثه



دندانپزشک برای درمان حفره دندان بخش های پوسیده آن را می تراشد و سپس قسمت هایی از دندان که پوسیدگی های آنها برداشته شده است “پر” می شوند. علاوه بر این، پر کردن دندان برای ترمیم دندان های شکسته یا ترک خورده و دندان هایی که در نتیجه سوء استفاده ساییده شده اند (مانند جویدن ناخن یا دندان قروچه) کاربرد دارد.

مراحل پر کردن دندان

ابتدا، دندانپزشک از بی حس کننده های موضعی برای بی حس کردن منطقه اطراف دندانی که قرار است پر شود استفاده می کند. سپس، یک دریل، ابزار ساینده هوا، یا لیزر برای زدودن قسمت های پوسیده استفاده خواهد شد. انتخاب ابزار به میزان راحتی شخصی دندانپزشک، آموزش هایی که دیده است، سرمایه گذاری که روی تجهیزات خاص کرده است، و نیز موقعیت و میزان پوسیدگی بستگی دارد.

سپس، دندانپزشک منطقه را پروب یا تست می کند تا مشخص نماید آیا همه پوسیدگی زدوده شده است یا خیر. وقتی پوسیدگی زدوده شد، دندانپزشک فضا را با پاکسازی حفره از هر گونه باکتری و باقی مانده ای، برای پر کردن آماده خواهد کرد. اگر پوسیدگی به ریشه نزدیک باشد، دندانپزشک ممکن است ابتدا یک لایه گلاس آینومر، رزین کامپوزیت، یا مواد دیگر برای محافظت از عصب استفاده کند. به طور کلی، پس از پر کردن، دندانپزشک آن را تراش خواهد داد و پولیش خواهد کرد.

برای پر کردن دندان با مواد همرنگ آن، چند گام اضافی دیگر باید پیموده شوند که به قرار زیر هستند. پس از آنکه دندانپزشک پوسیدگی ها را زدود و منطقه را پر کرد، ماده همرنگ دندان به صورت لایه لایه اعمال می شود. سپس، از نور خاصی برای “کیور” یا خشک کردن هر لایه استفاده می شود. وقتی روند لایه لایه گذاری مواد تکمیل شد، دندانپزشک مواد کامپوزیت را به شکل دلخواه درخواهد آورد، مواد اضافی را خواهد تراشید، و ترمیم نهایی را پولیش خواهد کرد.

 پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

چه نوع موادی برای پر کردن دندان موجود هستند؟

امروزه، مواد متعددی برای پر کردن دندان در دسترس هستند. دندان ها می توانند با طلا، پرسلن، آمالگام نقره (که از ترکیب جیوه، نقره، قلع، مس، و روی بدست می آید)، یا مواد پلاستیکی همرنگ دندان که رزین کامپوزیت نامیده می شود، پر شوند. علاوه بر این، ماده ای وجود دارد که حاوی ذرات شیشه است و تحت عنوان گلاس آینومر شناخته می شود. این مواد به گونه ای شبیه به رزین کامپوزیت ها استفاده می شوند.

موقعیت و میزان گستردگی پوسیدگی، هزینه ماده پر کننده، تحت پوشش بیمه بودن، و نیز توصیه های دندانپزشک به شما کمک می کنند چه نوع ماده ای را برای پر کردن دندان انتخاب کنید.

طلا

مزایای پر کردن دندان با طلا

  • دوام: حداقل 10 تا 15 سال، و معمولاً بیشتر، طول می کشد؛ دچار فرسایش نمی شود.
  • استحکام: می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کند.
  • زیبایی: برخی بیماران معتقدند طلا نسبت به پر شدگی های آمالگام نقره ای برای چشم خوشایندتر است.

معایب پر کردن دندان با طلا

  • پر هزینه بودن: هزینه پر کردن دندان با طلا بیشتر از مواد دیگر است؛ این عدد تقریباً 10 برابر بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره است.
  • نیاز به مراجعات بیشتر به مطب: برای پر کردن دندان با این ماده حداقل لازم است دو مرتبه به مطب مراجعه شود.
  • شوک گالوانیک: اگر پر کردن دندان با نقره دقیقا در کنار دندانی انجام شود که با نقره پر شده است ممکن است موجب بروز درد شدیدی (شوک گالوانیک) شود. تعاملات بین فلزات و بزاق باعث بوجود آمدن جریان الکتریکی می شود. با این حال، بروز آن نادر است.
  • زیبایی: اکثر افراد پر کردن دندان با مواد به رنگ فلزات را دوست ندارند و پر شدگی هایی را ترجیه می دهند که با بقیه دندان ها مطابقت داشته باشند.

نقره (آمالگام)

مزایای پر کردن دندان با نقره

  • دوام: پر شدگی های نقره حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند و معمولاً با دوام تر از پر شدگی های همرنگ دندان ها (کامپوزیت ها) هستند.
  • استحکام: این ماده می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کنند.
  • هزینه: آنها ارزان تر از مواد دیگری مانند کامپوزیت ها هستند.

معایب پرکردن دندان با نقره

  • زیبا نبودن: پر شدگی های نقره همرنگ دندان های طبیعی نیستند و جلب توجه می کنند.
  • تخریب مقدار بیشتری از ساختار دندان: اغلب باید بخش های سالم دندان تراشیده شوند تا فضای لازم برای نگهداشتن ماده نقره بوجود بیاید.
  • بد رنگ شدن دندان: آمالگام نقره می تواند سایه خاکستری رنگی در ساختار دندان اطراف خود ایجاد کند.
  • ترک خوردگی و شکستگی ها: گرچه همه دندان ها در مجاورت مایعات داغ و سرد منقبض و منبسط می شوند، که در نهایت می تواند باعث ترک خوردن یا شکستن دندان شود، اما مواد آمالگام- در مقایسه با دیگر موادی که برای پر کردن دندان استفاده می شوند- ممکن است انقباض و انبساط گسترده تری را تجربه کنند و احتمال ترک خوردن و شکستن آنها افزایش پیدا کند.
  • واکنش های آلرژیک: درصد پایینی از افراد، تقریباً 1%، نسبت به جیوه موجود در ترمیم های آمالگام حساس هستند.

جیوه موجود در آمالگام مقادیر اندکی جیوه به شکل بخار آزاد می کند که می تواند استنشاق شود یا از طریق ریه ها جذب شود. قرار گرفتن در معرض مقادیر بالای بخارات جیوه با عوارض جانبی در مغز و کلیه ها همراه است. مطالعات نشان می دهند که بین پر شدگی های آمالگام و مشکلات سلامتی هیچ ارتباطی وجود ندارد و سازمان غذا و دارو آن را برای افراد بزرگسال و کودکان بالای 6 سال بی خطر تلقی می کند.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

کامپوزیت همرنگ دندان ها

مزایایپر کردن دندان ها با کامپوزیت همرنگ آنها

  • زیبایی: با انتخاب صحیح پر شدگی کامپوزیتی می تواند دندان را با ماده ای دقیقاً همرنگ آن پر کرد. کامپوزیت ها بویژه برای استفاده در دندان های جلوی دهان یا بخش های قابل مشاهده دندان مناسب هستند.
  • باندینگ با ساختار دندان: پر شدگی های کامپوزیتی به صورت میکرو مکانیکی با ساختار دندان ها پیوند می خورند، و حمایت بیشتری فراهم می آورند.
  • چند کاره بودن: مواد کامپوزیتی علاوه بر کاربرد به عنوان ماده پر کننده، می توانند برای ترمیم لب پر شدگی ها، شکستگی ها، یا حتی ساییدگی دندان ها نیز استفاده شوند.
  • آماده سازی بدون تراش دندان: گاهی اوقات برای تراشیدن پوسیدگی دندان و آماده سازی آن برای پر کردن، در مقایسه با پر شدگی های آمالگام نیاز است مقدار بسیار اندکی از ساختار دندان تراشیده شود.

معایب پر کردن دندان با کامپوزیت همرنگ دندان ها

  • کم دوام بودن: پر شدگی های دندانی با کامپوزیت سریع تر از آمالگام ها ساییده می شوند (حداقل پنج سال دوام دارند، در مقایسه با آمالگام ها که حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند)؛ بعلاوه، آنها تحت فشار ناشی از جویدن، و بویژه اگر برای حفره های بزرگ استفاده شوند، ممکن است به اندازه پر شدگی های نقره دوام نداشته باشند.
  • مدت زمان طولانی تر پر کردن دندان: به دلیل روند اعمال مواد کامپوزیتی، پر کردن دندان با این مواد می تواند 20 دقیقه بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره ای طول بکشد.
  • مراجعات بیشتر: در صورتی که کامپوزیت ها برای اینله ها یا آنله ها استفاده شوند، ممکن است بیشتر از یک جلسه مراجعه نیاز باشد.
  • لب پر شدن: بسته به موقعیت، مواد کامپوزیتی می توانند از روی دندان ها لب پر شوند.
  • پر هزینه بودن: پر شدگی های کامپوزیتی می توانند هزینه ای دو برابر بیشتر از پر شدگی های نقره داشته باشند.

علاوه بر رزین کامپوزیت های همرنگ دندان، دو ماده همرنگ دندان دیگری که وجود دارند عبارتند از سرامیک و گلاس آینومر.

انواع مواد دیگری که برای پر کردن دندان ها استفاده می شوند:

سرامیک ها

این مواد اغلب از پرسلن ساخته شده اند و در برابر لک مقاوم تر از مواد رزین کامپوزیت هستند. این مواد عموماً بیشتر از 15 سال دوام دارند و می توانند هزینه ای برابر با طلا داشته باشند.

گلاس آینومر

این ماده از آکریلیک ساخته شده و نوع خاصی از مواد شیشه ای است. این ماده عموماً برای پر کردن بخش هایی از دندان ها استفاده می شود که حفره زیر خط لثه قرار دارد، و نیز بیشتر برای کودکان کاربرد دارد (هنوز هم دریل کردن نیاز است). گلاس آینومر فلوراید آزاد می کند، که می تواند به محافظت از دندان در برابر پوسیدگی بیشتر کمک کند. با این حال، این ماده ضعیف تر از رزین کامپوزیت است و بیشتر مستعد فرسایش یا شکستن است. گلاس آینومر معمولاً پنج سال یا کمتر دوام دارد در عین حال که هزینه ای هم اندازه رزین کامپوزیت ها در بر دارد. نمونه های جدیدتر آنها حتی طول عمر بهتری دارد، و اگر در موقعیت مناسب استفاده شوند می توانند طول عمری برابر با کامپوزیت ها داشته باشند.

آیا بیمه های خدمات دندانپزشکی هزینه کامپوزیت ها را پوشش می دهند؟

اکثر طرح های بیمه های خدمات دندانپزشکی هزینه پر کردن دندان با کامپوزیت ها را به اندازه هزینه پر شدگی های نقره پوشش می دهند، معمولاً بیمار باید اختلاف قیمت را پرداخت نماید.

پر شدگی غیر مستقیم چیست؟

پر شدگی غیر مستقیم شبیه پر شدگی های کامپوزیتی یا همرنگ دندان است، غیر از اینکه آنها در لابراتوار دندانپزشکی ساخته می شوند و قبل از قرار گرفتن روی دندان نیاز به دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک دارند. پر شدگی غیر مستقیم زمانی استفاده می شود که مقدار کافی از ساختار دندان باق نمانده باشد تا پر شدگی را حمایت کند اما دندان آنقدر شدید آسیب ندیده است که نیاز به روکش داشته باشد.

طی مراجعه نخست، پوسیدگی یا پر شدگی قدیمی برداشته می شوند. از دندان قالب گرفته می شود تا شکل دندانی که نیاز به ترمیم دارد و دندان های اطراف آن ثبت شود. قالب برای لابراتوار دندانپزشکی ارسال می شود تا پر شدگی غیر مستقیم را بسازد. تا زمانی که ترمیم ساخته می شود، یک پر شدگی موقتی برای محافظت از دندان روی آن قرار داده می شود. طی جلسه دوم، پر شدگی موقت برداشته می شود، و دندانپزشک تناسب ترمیم غیر مستقیم را بررسی خواهد کرد. در صورتی که هیچ مشکلی در قرار گیری ترمیم وجود نداشته باشد و شکل آن قابل قبول باشد، به طور دائم روی دندان چسبانده می شود.

دو نوع پر شدگی غیر مستقیم وجود دارند: اینله ها و آنله ها.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

اینله ها

شبیه به پر شدگی ها هستند اما کل کار داخل کاسپ روی سطح جونده دندان قرار می گیرد.

آنله ها

بزرگ تر از اینله ها هستند، یک یا چند کاسپ را پوشش می دهند. گاهی اوقات آنله ها روکش های پارسیل نامیده می شوند.

اینله ها و آنله ها با دوام تر هستند و طول عمری طولانی تر از پر شدگی های سنتی- تا 30 سال- دارند. آنها می توانند از رزین کامپوزیت های همرنگ دندان ها، پرسلن، یا طلا ساخته شوند. آنله تنها می تواند برای محافظت از دندان هایی استفاده شود که ضعیف شده اند زیرا می تواند روی سطوح جونده دندان را پوشش دهد و مانند یک روکش نیروهای اطراف دندان را توزیع کند.

نوع دیگر اینله و آنله- اینله ها و آنله های مستقیم، روند و فرایندی مشابه پر شدگی غیر مستقیم را دنبال می کند، اما پر شدگی مستقیم داخل دهان ساخته می شود و می تواند در یک جلسه قرار بگیرد. نوع اینله یا آنله ای که استفاده می شود به مقدار ساختار سالم باقی مانده از دندان بستگی دارد و ملاحظات مربوط به نگرانی های زیبایی از هر نوع.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

پر شدگی موقت چیست و چرا ممکن است ما به آن نیاز داشته باشیم؟

پر شدگی های موقت تحت شرایط زیر استفاده می شوند:

  1. برای پر شدگی هایی که نیاز بیش از یک بار مراجعه دارند-برای مثال، قبل از جایگذاری پر شدگی های طلا و برای برخی فرایندهای خاص پر کردن دندان (که پر کردن غیر مستقیم نامیده می شوند) که از مواد کامپوزیتی استفاده می شود.
  2. پس از درمان ریشه.
  3. در صورت التهاب و تحریک پالپ، برای اجازه دادن به عصب دندان تا التهاب آن فروکش کند.
  4. اگر درمان اورژانسی دندانی نیاز است (مانند پرداختن به درد دندان).

پر شدگی های موقتی، درست همانطور که به نظر می رسند، به منظور موقتی استفاده می شوند. آنها معمولاً ظرف یک ماه می افتند، می شکنند، یا دچار ساییدگی می شوند. حتماً برای جایگزین قرار دادن پر شدگی دائمی برای پر شدگی دندان باید با دندانپزشک تماس بگیرید. اگر این کار را انجام ندهید، دندان می تواند عفونی شود یا مشکل دیگری برای شما بروز پیدا کند.

بسیاری از افراد وقتی به کاشت ایمپلنت های دندانی فکر می کنند تنها جایگزین قرار دادن برای دندان های از دست رفته را مد نظر قرار می دهند. به این ترتیب، آنها ممکن است تنها کشیدن دندانی که به شدت آسیب دیده یا پوسیده شده است را قبل یا در کنار کاشت ایمپلنت های دندانی مد نظر قرار می دهند. در برخی موارد، پیوند استخوان نیز ممکن است لازم باشد انجام شود تا تحلیل استخوان همراه با از دست رفتن دندان را جبران کند. با این حال، برخی موارد هستند که کشیدن دندان و پیوند استخوان تنها فرایندهای تکمیلی نیستند که در کنار جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شوند. در حقیقت، در صورت وجود شواهد مبنی بر تحلیل رفتگی لثه ها، ممکن است دندانپزشک شما پیوند لثه را نیز در کنار فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی توصیه کند.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

علل تحلیل رفتن لثه ها

برخی از شایع ترین علت های تحلیل رفتن لثه ها عبارتند از:

  • بیماری پریودنتال (لثه): بیماری پریودنتال عبارت است از عفونت بافت لثه ها. این نتیجه باکتری های دهانی است که به طور طبیعی داخل دهان وجود دارند. مراحل بعدی بیماری پریودنتال باعث تحلیل رفتن لثه ها و بروز مشکلات حاد دندانی خواهند شد.
  • مصرف تنباکو: سیگار کشیدن یا مصرف تنباکو به هر شکل دیگری ارتباط مستقیم با بیماری پریودنتال و نیز تحلیل لثه ها دارد. برای داشتن یک لبخند سالم و نیز تندرستی عمومی بدن، بهتر است به فکر ترک این عادت مضر باشید.
  • دندان قروچه (براکسیسم): دندان قروچه فشار زیادی به دندان ها، لثه ها، و مفاصل فک وارد می کند. به مرور زمان، این می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها و بروز دیگر مشکلات دندانی شود.
  • بهداشت بد دهانی: افرادی که خیلی محکم دندان های خود را مسوک می زنند یا نخ دندان می کشند، به گونه ای که لثه های آنها دچار خونریزی می شوند، بیشتر از آنکه کار مفیدی انجام دهند، در حال ضرر رساندن به خود هستند. این آسیب به بافت لثه ها، به مرور زمان می تواند موجب تحلیل رفتن لثه ها شود.
  • از دست دادن دندان: اگر شما یک یا چند دندان از دست داده باشید، این اتفاق می تواند به تحلیل استخوان فک شما نیز ختم شود. علت این است که ساختاری برای حمایت کردن از فک و خط لثه ها وجود ندارد.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا پیوند لثه انجام می شود؟

پیوندهای لثه برای بیمارانی انجام می شوند که لثه های آنها به دلیل بیماری لثه تحلیل رفته اند و ریشه های دندان های آنها بدون پوشش و در معرض محیط دهان قرار گرفته اند. در طول پیوند لثه، بافت نرم از محل دیگری داخل دهان گرفته می شود و به منطقه ای که لثه تحلیل رفته است پیوند زده می شود. انواع روش های مختلف برای پیوند لثه وجود دارند که بنا به شرایط هر بیمار یکی از آنها انتخاب و انجام می شود، از جمله:

  • پیوند آزاد لثه: بافت مستقیماً از سقف دهان بیمار برداشته می شود و به منطقه تحلیل رفته پیوند زده می شود.
  • پیوند بافت همبند: یک فلپ از سقف دهان برش داده و کنار زده می شود و بافت از زیر فلپ برداشته می شود و فلپ مجدداً در جای خود بخیه زده می شود. بافت برداشته شده که تحت عنوان بافت همبند ساب اپیلتیال شناخته می شود روی بخش تحلیل رفته بخیه زده می شود.
  • پیوند پایه (پدیکال یا لترال): بافت لثه از بخشی نزدیک به منطقه ای که نیاز به پیوند دارد برداشته می شود و تنها با چرخاندن روی بخش تحلیل رفته لثه قرار می گیرد و در همانجا بخیه زده می شود.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا کاشت ایمپلنت نیاز به پیوند لثه دارد؟

ایمپلنت های دندانی مستقیماً داخل استخوان فک و بافت لثه قرار گرفته اند که به این معنا است که دقیقاً عملکردی مانند ریشه های دندان های طبیعی دارند. افرادی که شرایط ایده آلی برای کاشت ایمپلنت های دندانی دارند لثه های سالمی دارند که محکم به دندان ها چسبیده اند.

متأسفانه، بسیاری از افراد با بیماری لثه مواجه هستند و اغلب مقداری تحلیل رفتگی لثه دارند. حتی افرادی که بیماری لثه ندارند هم ممکن است به دلیل عواملی مانند فشار زیاد وارد کردن حین مسواک زدن، موقعیت دندان ها، دندان قروچه یا براکسیسم (فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر)، عوامل ژنتیکی، یا آسیب ناگهانی به بافت لثه های آنها (تروما) تحلیل رفتگی لثه داشته باشند.

به همین دلیل، اگر تحلیل لثه داشته باشید، به احتمال زیاد دندانپزشک شما انجام پیوند لثه قبل از فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی را توصیه خواهد کرد. اگر نیاز باشد یک یا چند دندان شما قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی کشیده شود، احتمالاً دندانپزشک به صورت همزمان پیوند لثه های شما را نیز انجام خواهد داد. انجام پیوند لثه بلافاصله پس از کشیدن دندان از تحلیل رفتگی بیشتر لثه پیشگیری خواهد کرد و به حفظ توده استخوانی موجود نیز کمک می کند. هر دوی آنها (استخوان و لثه) برای موفقیت کاشت ایمپلنت ضروری هستند و این رویکرد منجر به بهتر شدن نتایج درمان می شود.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل لثه پس از کاشت ایمپلنت های دندانی

با انجام جراحی پیوند لثه، علاوه بر حصول اطمینان از بهبود صحیح ایمپلنت های دندانی، زیبایی لبخند شما پس از کاشت ایمپلنت های دندانی نیز حفظ خواهد شد. یکی از اصلی ترین مزایای ایمپلنت های دندانی شباهت نزدیکی است که به دندان های طبیعی دارند و روشی فوق العاده زیبا برای جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته. با این حال، زیبایی ظاهری ایمپلنت های دندانی می تواند با تحلیل رفتگی لثه ها و قابل مشاهده شدن اتصال بین روکش روی ایمپلنت و اباتمنت ایمپلنت به خطر بیفتد. با انجام پیوند لثه مقدار کافی از بافت لثه باقی می ماند تا این اتصال به خوبی زیر خط لثه ها پنهان باقی بماند. این نه تنها باعث می شود زیبایی ظاهری حفظ شود، بلکه از انباشته شدن باکتری ها روی این خط اتصال پیشگیری می کند.

حتی اگر لثه های سالمی داشته باشید، پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هنوز هم احتمال خطر بروز تحلیل لثه وجود دارد. در صورت بروز چنین مشکلی، هم ایمپلنت و هم سلامتی شما به خطر خواهد افتاد. به همین دلیل هر زمانی ممکن است نیاز به پیوند لثه داشته باشید.

همانطور که می بینید، پیوند لثه یک فرایند ضروری است که برای بیمارانی انجام می شود که تحلیل لثه دارند و می خواهند کاشت ایمپلنت انجام دهند. پیوند لثه به حفظ توده استخوانی کمک می کند و از تحلیل رفتگی بیشتر لثه ها پیشگیری می نماید. این باعث می شود خطر شکست ایمپلنت های دندانی کاهش پیدا کند، بعلاوه از بروز مشکلات و عوارض همراه با از بین رفتن پوشش روی ایمپلنت های دندانی پیشگیری می نماید. اگر شما لثه های تحلیل رفته دارید و به فکر کاشت ایمپلنت های دندانی هستید، با دندانپزشک خود در این رابطه گفتگو کنید تا بهترین راهکار درمانی را به شما معرفی کند.

مراقبت های دندانی تنها به علت باردار شدن متوقف نمی شوند. در حقیقت، تحت نظر نگه داشتن سلامت دهان حتی مهم تر نیز هست: هنگام بارداری، شما بیشتر در معرض خطر بروز پوسیدگی های دندامی، بیماری لثه، و مسائل دیگر قرار دارید.

متأسفانه، هنوز این باور به صورت گستزده وجود دارد که مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری می تواند برای شما و فرزندتان مضر باشد. مطالعات اخیر که توسط انجمن دندانپزشکان استرالیا انجام شده اند حاکی از این هستند که بیش از نیمی از زنان استرالیا که در این مطالعه شرکت کرده اند هنوز این باور اشتباه را دارند.

اگر این باور به این معنا باشد که شما از مراجعه به دندانپزشک اجتناب کنید و مراقبتی که نیاز دارید را دریافت نمی کنید، این می تواند یک مشکل جدی باشد.

آیا در طول دورن بارداری می توان به دندانپزشک مراجعه کرد؟

در طول دوران بارداری نه تنها می توانید به دندانپزشک مراجعه کنید، بلکه باید این کار را انجام دهید! درمان نشده رها کردن پوسیدگی های دندانی، بیماری لثه، و دیگر مشکلات مربوط به سلامت دهان می تواند مضر باشد. سلامت دهان و دندان های شما تأثیر زیادی روی سلامت عمومی شما دارد، که به این معنا است که م تواند تأثیر زیادی نیز روی فرزند شما داشته باشد.

حتی وقتی باردار نیستید، توصیه می کنیم به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید. برای بسیاری از افراد، یک چکاپ هر شش ماه یک مرتبه بهتر است، اما شرایط و وضعیت شما مشخص می کند که چند مرتبه در سال باید به دندانپزشک مراجعه کنید. بنابراین، بویژه زمانی که با تغییرات هورمونی و ویار مواجه هستید که سلامت دهان را در معرض خطر قرار می دهد، بسیار مهم است.

دندانپزشکان اغلب چندین مراجعه در طول دوران بارداری را توصیه می کنند تا بتوانند وضعیت دندان ها و لثه های شما را بررسی کنند، تغییرات لازم در مراقبت های روتین بهداشتی دهان را توصیه کنند و درمان های مورد نیاز را انجا دهند.

اگر شما در حال برنامه ریزی برای باردار شدن هستید، ابتدا مراجعه به دندانپزشک و برطرف کردن مشکلات دندانی مانند نهفتگی دندان عقل، برای کاهش عوارض جانبی آن، ایده خوبی است.

آیا اشعه ایکس بی خطر است؟

یکی از شایع ترین نگرانی هایی که افراد در ارتباط با مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری دارند قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس برای گرفتن تصاویر رادیوگرافی می باشد.

با این حال، دوز اشعه ایکس در رادیوگرافی های مدرن بسیار پایین است و یک مرتبه قرار گرفتن در معرض یک دوز اشعه آنقدر زیاد نیست که باعث بروز هیچ گونه عوارض سوء در رشد جنین شود. علاوه بر این، دندانپزشک اطمینان حاصل خواهد کرد که کل بدن شما با یک روپوش و محافظ تیروئید سربی در برابر اشعه ایکس محافظت می شود.

گرچه اشعه های ایکس بی خطر هستند، اما باز هم ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند در طول سه ماهه نخست بارداری اگر فقط برای یک چکاپ روتین مراجعه می کنید، از قرار گرفتن در معرض آنها خودداری کنید. اما اگر یک مورد اورژانسی دندانپزشکی، یا یک درد شدید و غیر مشخص دارید، نیاز است تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند تا به دندانپزشک شما کمک کنند طرح درمان مؤثری برای شما تهیه کند.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا می توان از بی حسی یا داروها استفاده کرد؟

در حال حاضر، مطالعات متناقضی در مورد اثرات نامطلوب احتمالی داروهایی که در طول درمان دندانپزشکی استفاده می شوند روی جنین در حال رشد وجود دارد. اگر نیاز است در طول دوران بارداری تحت فرایندهای دندانپزشکی قرار بگیرید، بی حسی ها هنوز هم می توانند برای کمک به آرام شدن شما و عدم احساس کردن درد بدون هیچ خطری استفاده شوند. لازم است که دندانپزشک خود را از باردار بودن خود مطلع کنید تا بتواند بی حس کننده مناسبی برای شما انتخاب کند و دوز مناسب را برای شما استفاده کند.

لیدوکائین متداول ترین دارو برای اقدامات دندانپزشکی است. لیدوکائین از جمله داروهای گروه B است و پس از تزریق از جفت عبور می کند.

در دوران بارداری باید از داروهای بی حسی حاوی فلیپرسین اجتناب شود زیرا این ماده شیمیایی عروق خونی را منقبض می کند- اگر در مورد نوع داروی بی حسی که از آن استفاده می شود پرسش یا نگرانی دارید، با دندانپزشک خود مطرح کنید.

اگر نیاز باشد حتماً یک درمان دندانپزشکی انجام شود، دندانپزشک شما کمترین غلظت ممکن ماده بی حسی را برای نوع فرایندی که قرار است برای شما انجام شود انتخاب خواهد کرد، اما هنوز هم این مقدار آنقدر کافی هست تا شما درد احساس نکنید. وقتی دردی احساس نکنید، استرس کمتری را تجربه خواهید کرد و بدن شما و کودک تحت فشار کمتری قرار می گیرد. علاوه بر این، هرچه شما راحت تر باشید، داروی بی حس کننده نیز راحت تر عمل خواهد کرد.

درمان های دندانپزشکی اغلب برای پیشگیری یا درمان عفونت نیاز به آنتی بیوتیک دارند. آنتی بیوتیک هایی مانند پنی سیلین، آموکسی سیلین، و کلیندامایسین، که برچسب دسته B برای بی خطر بودن در طول دوران بارداری دارند، ممکن است پس از فرایند برای شما تجویز شوند.

آیا در طول دوران بارداری می توان پاکسازی تخصصی دندان ها را انجام داد؟

درمان در طول هر سه دوره بارداری بی خطر است. با این حال، سه ماهه دوم بی خطرترین زمان برای انجام درمان های دندانپزشکی است. سه ماهه سوم نیز بی خطر است اما از آنجا که دراز کشیدن برای مدت زمان طولای روی صندلی دندانپزشکی دشوار است، انجام آن توصیه نمی شود.

آیا در دوران بارداری می توان دندان کشید؟

کشیدن دندان آخرین راه چاره برای دندانپزشکانی است که همیشه سعی می کنند در صورت امکان دندان های شما را نجات دهند. اما اگر دندان های شما به شدت آسیب دیده یا پوسیده باشند و نتوان آنها را ترمیم کرد، می تواند سلامت دهان شما در معرض خطر قرار دهد و باید کشیده شوند.

کشیدن دندان در هر زمانی طی بارداری می تواند انجام شود، اما ممکن است دندانپزشک شما سه ماهه دوم را زمان ایده آل انجام آن توصیه کند. این به شما کمک خواهد کرد از گرفتن عکس رادیوگرافی در سه ماهه نخست که ابتدای رشد کودک است، بعلاوه، ناراحتی دراز کشیدن به پشت برای مدت زمان طولانی در طول سه ماهه سوم، پرهیز نمایید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا انجام درمان ریشه روی بارداری تأثیر می گذارد؟

اگر پوسیدگی دندان به داخل دندان و جایی برسد که پایانه های عصبی واقع شده اند، می تواند فوق العاده دردناک باشد. درمان ریشه می تواند با زدودن بافت بافت عفونی و احیاء دندان با روکشی شبیه دندان می تواند درد را متوقف کند، بنابراین دندان ها نیاز به کشیده شدن نخواهند داشت.

اگر شما یک مورد اورژانسی دندانی داشته باشید، درمان ریشه می تواند در هر مرحله ای از بارداری انجام شود و نباید به تعویق بیفتد. با این حال، از آنجا که اشعه ایکس نیاز است، زمان ایده آل برای جراحی های دندانی در طول سه ماهه دوم است.

آیا در طول دوران بارداری دندان ها را سفید کرد؟

سفید کردن دندان ها می تواند در طول دورن بارداری انجام شود، اما از آنجا که سفید کردن دندان ها غیر اورژانسی ترین درمان دندانپزشکی است، ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند برای انجام آن دست نگهدارید.

به صورت ایده آل باید از سفید کردن دندان ها و دیگر درمان های زیبایی مخصوصاً در طول سه ماهه سوم اجتناب نمود، زیرا ممکن است دراز کشیدن در طول مدت اعمال ژل سفید کننده روی دندان ها ناراحت باشید.

اگر از کیت سفید کننده خانگی استفاده می کنید، باید حتماً چک کنید غلظت هیدروژن پراکسید بیشتر از 6 دردصد نباشد. غلظت بالاتر می تواند موجب آسیب به بافت شود، مگر آنکه به صورت حرفه ای اعمال شود.

آیا زنان باردار پس از فرایندهای دندانپزشکی می توان مسکن استفاده کنند؟

استامینوفن همراه با داروهای مخدر، مانند کدئین یا هیدروکدئین، عموماً تجویز می شوند و در طول بارداری بی خطر هستند. ما بیماران را تشویق می کنیم که پس از فرایند دندانپزشکی خود تا حد امکان یک دوره کوتاه از این داروها استفاده کنند تا خطر وابستگی به آنها را کاهش دهند. باید بیماران هر چه سریع تر تحت مشاوره تغییر دارو و مصرف مسکن های غیر مخدر مانند استامینوفن ساده قرار بگیرند. بنابراین، دندانپزشکان نباید دوره مصرف داروهای مخدر اعتیاد آور را بیشتر از 30 روز تجویز کنند. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDها) مانند ایبوپروفن در طول بارداری توصیه نمی شوند.

آیا در طول دوران بارداری می تواند ارتودنسی انجام داد؟

اگر شما قبلاً تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اید، نباید درمان را تنها به علت باردار شدن متوقف کنید. حتی در طول دوران بارداری می توانید بریس های جدید نیز دریافت کنید، گرچه ممکن است دندانپزشک یا ارتودنیست شما توصیه کنند که تا پس از تولد فرزند خود صبر کنید، زیرا ممکن است گاهی مشکلاتی بروز پیدا کند.

دریافت بریس ها مستلزم گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس است، که ممکن است دندانپزشک شما بخواهد طی سه ماهه نخست بارداری از قرار گرفتن شما در معرض آن اجتناب کند. اگر با افزایش وزن طی دوران بارداری شکل چهره و دهان شما تغییر می کند، به این معنا است که بریس های شما باید تنظیم شوند یا قالب جدیدی از دندان های شما گرفته شود تا یک سری الاینر جدید ساخته شود. این تغییرات می توانند باعث افزایش هزینه های کلی شوند.

برخی زنان تورم لثه ها و دیگر مشکلات صورت را در طول دوران بارداری تجربه می کنند، که گاهی اوقات می تواند باعث بروز حساسیت ناشی از سیم ها و براکت های بریس ها شود. دندانپزشک و ارتودنتیست شما می توانند ژل های بی خطری برای کمک به بی حس کردن درد در اختیار شما قرار دهند، یا اگر قرار است تنها مشکلات جزئی ارتودنتیک برطرف شوند، ممکن است شما الاینرهای پلاستیکی متحرک را ترجیح دهید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

چرا مراقبت های دندانی در طول بارداری اهمیت دارند؟

تغییرات هورمونی و برخی داروهای خاص می توانند خطر بروز بیماری های پریودنتال (لثه) و خشکی دهان را افزایش دهند، بنابراین ما به بیماران خود توصیه می کنیم در طول دوران بارداری خود دو مرتبه مسواک بزنند و نخ دندان بکشند. ممکن است این زیاد به نظر برسد، اما می تواند از بروز پوسیدگی های دندانی پس از خوردن شیرینی هایی که ویار آنها را داشته اید پیشگیری کنید و از خطر بروز تحلیل لثه ها بکاهید. بعلاوه، استفراق های مربوط به تهوع های شدید صبحگاهی می توانند موجب خوردگی و فرسایش دندان ها با اسید، و به ندرت، هورمون های بارداری می توانند باعث بروز ضائده های خوش خیم داخل دهان شوند که الزاماً خطرناک نیستند اما می توانند آزار دهنده باشند.

بعلاوه، رشد دندان های جنین طی ماه های سوم تا ششم بارداری صورت می گیرد. مهم است که زنان باردار مراقب رژیم غذایی خود باشند تا سلامت دندان های فرزند خود را حمایت کنند. بیماران باردار به دلیل رفلاکس تهوع شدیدی که دارند احتمالاً به سختی می توانند مسواک بزنند، به همین دلیل باید سعی کنند از مسواک های کوچک تر یا خمیر دندانی با مزه متفاوت استفاده کنند تا مسواک زدن را ساده تر کنند.

چگونه می توان از درمان های دندانپزشکی اجتناب کرد؟

اگر شما بهداشت دهان و دندان ها را به خوبی دنبال کنید، کمتر احتمال دارد که نیاز به اصلاح مشکلات دندان در طول دوران بارداری داشته باشید. علاوه بر مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم، باید سعی کنید از عمل به ویارهای ناسالم اجتناب کنید و حتماً چکاپ های دندانپزشکی خود را دنبال کنید.

علاوه بر این، باید از مسواک زدن دندان های خود درست پس از تهوع های صبحگاهی اجتناب کنید، زیرا در محتویات معده که با استفراق کردن بالا می آیند، اسید نیز وجود دارد که باعث می شود مینای دندان ها فوق العاده نرم شود و مسواک زدن بلافاصله پس از آن می توانند به سطح مینای دندان های شما آسیب وارد کند. در عوض، دهان خود را با آب بشویید و پس از 30 دقیقه دندان های خود را مسواک بزنید.

نمونه های درمانی پیوند لثه



بخش تخصصی پیوند لثه





بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند. در صورت عدم درمان چنین مشکلاتی، ممکن است در نهایت منجر به از دست رفتن دندان فرد شود. پیوند لثه در بیشتر موارد جنبه‌ی درمانی دارد، ولی برخی از مردم برای اصلاح طرح لبخند خود از این روش استفاده می‌کنند که در این صورت جنبه‌ی زیبایی دارد.

مقالات تخصصی پیوند لثه



دندانپزشک برای درمان حفره دندان بخش های پوسیده آن را می تراشد و سپس قسمت هایی از دندان که پوسیدگی های آنها برداشته شده است “پر” می شوند. علاوه بر این، پر کردن دندان برای ترمیم دندان های شکسته یا ترک خورده و دندان هایی که در نتیجه سوء استفاده ساییده شده اند (مانند جویدن ناخن یا دندان قروچه) کاربرد دارد.

مراحل پر کردن دندان

ابتدا، دندانپزشک از بی حس کننده های موضعی برای بی حس کردن منطقه اطراف دندانی که قرار است پر شود استفاده می کند. سپس، یک دریل، ابزار ساینده هوا، یا لیزر برای زدودن قسمت های پوسیده استفاده خواهد شد. انتخاب ابزار به میزان راحتی شخصی دندانپزشک، آموزش هایی که دیده است، سرمایه گذاری که روی تجهیزات خاص کرده است، و نیز موقعیت و میزان پوسیدگی بستگی دارد.

سپس، دندانپزشک منطقه را پروب یا تست می کند تا مشخص نماید آیا همه پوسیدگی زدوده شده است یا خیر. وقتی پوسیدگی زدوده شد، دندانپزشک فضا را با پاکسازی حفره از هر گونه باکتری و باقی مانده ای، برای پر کردن آماده خواهد کرد. اگر پوسیدگی به ریشه نزدیک باشد، دندانپزشک ممکن است ابتدا یک لایه گلاس آینومر، رزین کامپوزیت، یا مواد دیگر برای محافظت از عصب استفاده کند. به طور کلی، پس از پر کردن، دندانپزشک آن را تراش خواهد داد و پولیش خواهد کرد.

برای پر کردن دندان با مواد همرنگ آن، چند گام اضافی دیگر باید پیموده شوند که به قرار زیر هستند. پس از آنکه دندانپزشک پوسیدگی ها را زدود و منطقه را پر کرد، ماده همرنگ دندان به صورت لایه لایه اعمال می شود. سپس، از نور خاصی برای “کیور” یا خشک کردن هر لایه استفاده می شود. وقتی روند لایه لایه گذاری مواد تکمیل شد، دندانپزشک مواد کامپوزیت را به شکل دلخواه درخواهد آورد، مواد اضافی را خواهد تراشید، و ترمیم نهایی را پولیش خواهد کرد.

 پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

چه نوع موادی برای پر کردن دندان موجود هستند؟

امروزه، مواد متعددی برای پر کردن دندان در دسترس هستند. دندان ها می توانند با طلا، پرسلن، آمالگام نقره (که از ترکیب جیوه، نقره، قلع، مس، و روی بدست می آید)، یا مواد پلاستیکی همرنگ دندان که رزین کامپوزیت نامیده می شود، پر شوند. علاوه بر این، ماده ای وجود دارد که حاوی ذرات شیشه است و تحت عنوان گلاس آینومر شناخته می شود. این مواد به گونه ای شبیه به رزین کامپوزیت ها استفاده می شوند.

موقعیت و میزان گستردگی پوسیدگی، هزینه ماده پر کننده، تحت پوشش بیمه بودن، و نیز توصیه های دندانپزشک به شما کمک می کنند چه نوع ماده ای را برای پر کردن دندان انتخاب کنید.

طلا

مزایای پر کردن دندان با طلا

  • دوام: حداقل 10 تا 15 سال، و معمولاً بیشتر، طول می کشد؛ دچار فرسایش نمی شود.
  • استحکام: می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کند.
  • زیبایی: برخی بیماران معتقدند طلا نسبت به پر شدگی های آمالگام نقره ای برای چشم خوشایندتر است.

معایب پر کردن دندان با طلا

  • پر هزینه بودن: هزینه پر کردن دندان با طلا بیشتر از مواد دیگر است؛ این عدد تقریباً 10 برابر بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره است.
  • نیاز به مراجعات بیشتر به مطب: برای پر کردن دندان با این ماده حداقل لازم است دو مرتبه به مطب مراجعه شود.
  • شوک گالوانیک: اگر پر کردن دندان با نقره دقیقا در کنار دندانی انجام شود که با نقره پر شده است ممکن است موجب بروز درد شدیدی (شوک گالوانیک) شود. تعاملات بین فلزات و بزاق باعث بوجود آمدن جریان الکتریکی می شود. با این حال، بروز آن نادر است.
  • زیبایی: اکثر افراد پر کردن دندان با مواد به رنگ فلزات را دوست ندارند و پر شدگی هایی را ترجیه می دهند که با بقیه دندان ها مطابقت داشته باشند.

نقره (آمالگام)

مزایای پر کردن دندان با نقره

  • دوام: پر شدگی های نقره حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند و معمولاً با دوام تر از پر شدگی های همرنگ دندان ها (کامپوزیت ها) هستند.
  • استحکام: این ماده می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کنند.
  • هزینه: آنها ارزان تر از مواد دیگری مانند کامپوزیت ها هستند.

معایب پرکردن دندان با نقره

  • زیبا نبودن: پر شدگی های نقره همرنگ دندان های طبیعی نیستند و جلب توجه می کنند.
  • تخریب مقدار بیشتری از ساختار دندان: اغلب باید بخش های سالم دندان تراشیده شوند تا فضای لازم برای نگهداشتن ماده نقره بوجود بیاید.
  • بد رنگ شدن دندان: آمالگام نقره می تواند سایه خاکستری رنگی در ساختار دندان اطراف خود ایجاد کند.
  • ترک خوردگی و شکستگی ها: گرچه همه دندان ها در مجاورت مایعات داغ و سرد منقبض و منبسط می شوند، که در نهایت می تواند باعث ترک خوردن یا شکستن دندان شود، اما مواد آمالگام- در مقایسه با دیگر موادی که برای پر کردن دندان استفاده می شوند- ممکن است انقباض و انبساط گسترده تری را تجربه کنند و احتمال ترک خوردن و شکستن آنها افزایش پیدا کند.
  • واکنش های آلرژیک: درصد پایینی از افراد، تقریباً 1%، نسبت به جیوه موجود در ترمیم های آمالگام حساس هستند.

جیوه موجود در آمالگام مقادیر اندکی جیوه به شکل بخار آزاد می کند که می تواند استنشاق شود یا از طریق ریه ها جذب شود. قرار گرفتن در معرض مقادیر بالای بخارات جیوه با عوارض جانبی در مغز و کلیه ها همراه است. مطالعات نشان می دهند که بین پر شدگی های آمالگام و مشکلات سلامتی هیچ ارتباطی وجود ندارد و سازمان غذا و دارو آن را برای افراد بزرگسال و کودکان بالای 6 سال بی خطر تلقی می کند.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

کامپوزیت همرنگ دندان ها

مزایایپر کردن دندان ها با کامپوزیت همرنگ آنها

  • زیبایی: با انتخاب صحیح پر شدگی کامپوزیتی می تواند دندان را با ماده ای دقیقاً همرنگ آن پر کرد. کامپوزیت ها بویژه برای استفاده در دندان های جلوی دهان یا بخش های قابل مشاهده دندان مناسب هستند.
  • باندینگ با ساختار دندان: پر شدگی های کامپوزیتی به صورت میکرو مکانیکی با ساختار دندان ها پیوند می خورند، و حمایت بیشتری فراهم می آورند.
  • چند کاره بودن: مواد کامپوزیتی علاوه بر کاربرد به عنوان ماده پر کننده، می توانند برای ترمیم لب پر شدگی ها، شکستگی ها، یا حتی ساییدگی دندان ها نیز استفاده شوند.
  • آماده سازی بدون تراش دندان: گاهی اوقات برای تراشیدن پوسیدگی دندان و آماده سازی آن برای پر کردن، در مقایسه با پر شدگی های آمالگام نیاز است مقدار بسیار اندکی از ساختار دندان تراشیده شود.

معایب پر کردن دندان با کامپوزیت همرنگ دندان ها

  • کم دوام بودن: پر شدگی های دندانی با کامپوزیت سریع تر از آمالگام ها ساییده می شوند (حداقل پنج سال دوام دارند، در مقایسه با آمالگام ها که حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند)؛ بعلاوه، آنها تحت فشار ناشی از جویدن، و بویژه اگر برای حفره های بزرگ استفاده شوند، ممکن است به اندازه پر شدگی های نقره دوام نداشته باشند.
  • مدت زمان طولانی تر پر کردن دندان: به دلیل روند اعمال مواد کامپوزیتی، پر کردن دندان با این مواد می تواند 20 دقیقه بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره ای طول بکشد.
  • مراجعات بیشتر: در صورتی که کامپوزیت ها برای اینله ها یا آنله ها استفاده شوند، ممکن است بیشتر از یک جلسه مراجعه نیاز باشد.
  • لب پر شدن: بسته به موقعیت، مواد کامپوزیتی می توانند از روی دندان ها لب پر شوند.
  • پر هزینه بودن: پر شدگی های کامپوزیتی می توانند هزینه ای دو برابر بیشتر از پر شدگی های نقره داشته باشند.

علاوه بر رزین کامپوزیت های همرنگ دندان، دو ماده همرنگ دندان دیگری که وجود دارند عبارتند از سرامیک و گلاس آینومر.

انواع مواد دیگری که برای پر کردن دندان ها استفاده می شوند:

سرامیک ها

این مواد اغلب از پرسلن ساخته شده اند و در برابر لک مقاوم تر از مواد رزین کامپوزیت هستند. این مواد عموماً بیشتر از 15 سال دوام دارند و می توانند هزینه ای برابر با طلا داشته باشند.

گلاس آینومر

این ماده از آکریلیک ساخته شده و نوع خاصی از مواد شیشه ای است. این ماده عموماً برای پر کردن بخش هایی از دندان ها استفاده می شود که حفره زیر خط لثه قرار دارد، و نیز بیشتر برای کودکان کاربرد دارد (هنوز هم دریل کردن نیاز است). گلاس آینومر فلوراید آزاد می کند، که می تواند به محافظت از دندان در برابر پوسیدگی بیشتر کمک کند. با این حال، این ماده ضعیف تر از رزین کامپوزیت است و بیشتر مستعد فرسایش یا شکستن است. گلاس آینومر معمولاً پنج سال یا کمتر دوام دارد در عین حال که هزینه ای هم اندازه رزین کامپوزیت ها در بر دارد. نمونه های جدیدتر آنها حتی طول عمر بهتری دارد، و اگر در موقعیت مناسب استفاده شوند می توانند طول عمری برابر با کامپوزیت ها داشته باشند.

آیا بیمه های خدمات دندانپزشکی هزینه کامپوزیت ها را پوشش می دهند؟

اکثر طرح های بیمه های خدمات دندانپزشکی هزینه پر کردن دندان با کامپوزیت ها را به اندازه هزینه پر شدگی های نقره پوشش می دهند، معمولاً بیمار باید اختلاف قیمت را پرداخت نماید.

پر شدگی غیر مستقیم چیست؟

پر شدگی غیر مستقیم شبیه پر شدگی های کامپوزیتی یا همرنگ دندان است، غیر از اینکه آنها در لابراتوار دندانپزشکی ساخته می شوند و قبل از قرار گرفتن روی دندان نیاز به دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک دارند. پر شدگی غیر مستقیم زمانی استفاده می شود که مقدار کافی از ساختار دندان باق نمانده باشد تا پر شدگی را حمایت کند اما دندان آنقدر شدید آسیب ندیده است که نیاز به روکش داشته باشد.

طی مراجعه نخست، پوسیدگی یا پر شدگی قدیمی برداشته می شوند. از دندان قالب گرفته می شود تا شکل دندانی که نیاز به ترمیم دارد و دندان های اطراف آن ثبت شود. قالب برای لابراتوار دندانپزشکی ارسال می شود تا پر شدگی غیر مستقیم را بسازد. تا زمانی که ترمیم ساخته می شود، یک پر شدگی موقتی برای محافظت از دندان روی آن قرار داده می شود. طی جلسه دوم، پر شدگی موقت برداشته می شود، و دندانپزشک تناسب ترمیم غیر مستقیم را بررسی خواهد کرد. در صورتی که هیچ مشکلی در قرار گیری ترمیم وجود نداشته باشد و شکل آن قابل قبول باشد، به طور دائم روی دندان چسبانده می شود.

دو نوع پر شدگی غیر مستقیم وجود دارند: اینله ها و آنله ها.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

اینله ها

شبیه به پر شدگی ها هستند اما کل کار داخل کاسپ روی سطح جونده دندان قرار می گیرد.

آنله ها

بزرگ تر از اینله ها هستند، یک یا چند کاسپ را پوشش می دهند. گاهی اوقات آنله ها روکش های پارسیل نامیده می شوند.

اینله ها و آنله ها با دوام تر هستند و طول عمری طولانی تر از پر شدگی های سنتی- تا 30 سال- دارند. آنها می توانند از رزین کامپوزیت های همرنگ دندان ها، پرسلن، یا طلا ساخته شوند. آنله تنها می تواند برای محافظت از دندان هایی استفاده شود که ضعیف شده اند زیرا می تواند روی سطوح جونده دندان را پوشش دهد و مانند یک روکش نیروهای اطراف دندان را توزیع کند.

نوع دیگر اینله و آنله- اینله ها و آنله های مستقیم، روند و فرایندی مشابه پر شدگی غیر مستقیم را دنبال می کند، اما پر شدگی مستقیم داخل دهان ساخته می شود و می تواند در یک جلسه قرار بگیرد. نوع اینله یا آنله ای که استفاده می شود به مقدار ساختار سالم باقی مانده از دندان بستگی دارد و ملاحظات مربوط به نگرانی های زیبایی از هر نوع.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

پر شدگی موقت چیست و چرا ممکن است ما به آن نیاز داشته باشیم؟

پر شدگی های موقت تحت شرایط زیر استفاده می شوند:

  1. برای پر شدگی هایی که نیاز بیش از یک بار مراجعه دارند-برای مثال، قبل از جایگذاری پر شدگی های طلا و برای برخی فرایندهای خاص پر کردن دندان (که پر کردن غیر مستقیم نامیده می شوند) که از مواد کامپوزیتی استفاده می شود.
  2. پس از درمان ریشه.
  3. در صورت التهاب و تحریک پالپ، برای اجازه دادن به عصب دندان تا التهاب آن فروکش کند.
  4. اگر درمان اورژانسی دندانی نیاز است (مانند پرداختن به درد دندان).

پر شدگی های موقتی، درست همانطور که به نظر می رسند، به منظور موقتی استفاده می شوند. آنها معمولاً ظرف یک ماه می افتند، می شکنند، یا دچار ساییدگی می شوند. حتماً برای جایگزین قرار دادن پر شدگی دائمی برای پر شدگی دندان باید با دندانپزشک تماس بگیرید. اگر این کار را انجام ندهید، دندان می تواند عفونی شود یا مشکل دیگری برای شما بروز پیدا کند.

بسیاری از افراد وقتی به کاشت ایمپلنت های دندانی فکر می کنند تنها جایگزین قرار دادن برای دندان های از دست رفته را مد نظر قرار می دهند. به این ترتیب، آنها ممکن است تنها کشیدن دندانی که به شدت آسیب دیده یا پوسیده شده است را قبل یا در کنار کاشت ایمپلنت های دندانی مد نظر قرار می دهند. در برخی موارد، پیوند استخوان نیز ممکن است لازم باشد انجام شود تا تحلیل استخوان همراه با از دست رفتن دندان را جبران کند. با این حال، برخی موارد هستند که کشیدن دندان و پیوند استخوان تنها فرایندهای تکمیلی نیستند که در کنار جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شوند. در حقیقت، در صورت وجود شواهد مبنی بر تحلیل رفتگی لثه ها، ممکن است دندانپزشک شما پیوند لثه را نیز در کنار فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی توصیه کند.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

علل تحلیل رفتن لثه ها

برخی از شایع ترین علت های تحلیل رفتن لثه ها عبارتند از:

  • بیماری پریودنتال (لثه): بیماری پریودنتال عبارت است از عفونت بافت لثه ها. این نتیجه باکتری های دهانی است که به طور طبیعی داخل دهان وجود دارند. مراحل بعدی بیماری پریودنتال باعث تحلیل رفتن لثه ها و بروز مشکلات حاد دندانی خواهند شد.
  • مصرف تنباکو: سیگار کشیدن یا مصرف تنباکو به هر شکل دیگری ارتباط مستقیم با بیماری پریودنتال و نیز تحلیل لثه ها دارد. برای داشتن یک لبخند سالم و نیز تندرستی عمومی بدن، بهتر است به فکر ترک این عادت مضر باشید.
  • دندان قروچه (براکسیسم): دندان قروچه فشار زیادی به دندان ها، لثه ها، و مفاصل فک وارد می کند. به مرور زمان، این می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها و بروز دیگر مشکلات دندانی شود.
  • بهداشت بد دهانی: افرادی که خیلی محکم دندان های خود را مسوک می زنند یا نخ دندان می کشند، به گونه ای که لثه های آنها دچار خونریزی می شوند، بیشتر از آنکه کار مفیدی انجام دهند، در حال ضرر رساندن به خود هستند. این آسیب به بافت لثه ها، به مرور زمان می تواند موجب تحلیل رفتن لثه ها شود.
  • از دست دادن دندان: اگر شما یک یا چند دندان از دست داده باشید، این اتفاق می تواند به تحلیل استخوان فک شما نیز ختم شود. علت این است که ساختاری برای حمایت کردن از فک و خط لثه ها وجود ندارد.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا پیوند لثه انجام می شود؟

پیوندهای لثه برای بیمارانی انجام می شوند که لثه های آنها به دلیل بیماری لثه تحلیل رفته اند و ریشه های دندان های آنها بدون پوشش و در معرض محیط دهان قرار گرفته اند. در طول پیوند لثه، بافت نرم از محل دیگری داخل دهان گرفته می شود و به منطقه ای که لثه تحلیل رفته است پیوند زده می شود. انواع روش های مختلف برای پیوند لثه وجود دارند که بنا به شرایط هر بیمار یکی از آنها انتخاب و انجام می شود، از جمله:

  • پیوند آزاد لثه: بافت مستقیماً از سقف دهان بیمار برداشته می شود و به منطقه تحلیل رفته پیوند زده می شود.
  • پیوند بافت همبند: یک فلپ از سقف دهان برش داده و کنار زده می شود و بافت از زیر فلپ برداشته می شود و فلپ مجدداً در جای خود بخیه زده می شود. بافت برداشته شده که تحت عنوان بافت همبند ساب اپیلتیال شناخته می شود روی بخش تحلیل رفته بخیه زده می شود.
  • پیوند پایه (پدیکال یا لترال): بافت لثه از بخشی نزدیک به منطقه ای که نیاز به پیوند دارد برداشته می شود و تنها با چرخاندن روی بخش تحلیل رفته لثه قرار می گیرد و در همانجا بخیه زده می شود.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا کاشت ایمپلنت نیاز به پیوند لثه دارد؟

ایمپلنت های دندانی مستقیماً داخل استخوان فک و بافت لثه قرار گرفته اند که به این معنا است که دقیقاً عملکردی مانند ریشه های دندان های طبیعی دارند. افرادی که شرایط ایده آلی برای کاشت ایمپلنت های دندانی دارند لثه های سالمی دارند که محکم به دندان ها چسبیده اند.

متأسفانه، بسیاری از افراد با بیماری لثه مواجه هستند و اغلب مقداری تحلیل رفتگی لثه دارند. حتی افرادی که بیماری لثه ندارند هم ممکن است به دلیل عواملی مانند فشار زیاد وارد کردن حین مسواک زدن، موقعیت دندان ها، دندان قروچه یا براکسیسم (فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر)، عوامل ژنتیکی، یا آسیب ناگهانی به بافت لثه های آنها (تروما) تحلیل رفتگی لثه داشته باشند.

به همین دلیل، اگر تحلیل لثه داشته باشید، به احتمال زیاد دندانپزشک شما انجام پیوند لثه قبل از فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی را توصیه خواهد کرد. اگر نیاز باشد یک یا چند دندان شما قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی کشیده شود، احتمالاً دندانپزشک به صورت همزمان پیوند لثه های شما را نیز انجام خواهد داد. انجام پیوند لثه بلافاصله پس از کشیدن دندان از تحلیل رفتگی بیشتر لثه پیشگیری خواهد کرد و به حفظ توده استخوانی موجود نیز کمک می کند. هر دوی آنها (استخوان و لثه) برای موفقیت کاشت ایمپلنت ضروری هستند و این رویکرد منجر به بهتر شدن نتایج درمان می شود.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل لثه پس از کاشت ایمپلنت های دندانی

با انجام جراحی پیوند لثه، علاوه بر حصول اطمینان از بهبود صحیح ایمپلنت های دندانی، زیبایی لبخند شما پس از کاشت ایمپلنت های دندانی نیز حفظ خواهد شد. یکی از اصلی ترین مزایای ایمپلنت های دندانی شباهت نزدیکی است که به دندان های طبیعی دارند و روشی فوق العاده زیبا برای جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته. با این حال، زیبایی ظاهری ایمپلنت های دندانی می تواند با تحلیل رفتگی لثه ها و قابل مشاهده شدن اتصال بین روکش روی ایمپلنت و اباتمنت ایمپلنت به خطر بیفتد. با انجام پیوند لثه مقدار کافی از بافت لثه باقی می ماند تا این اتصال به خوبی زیر خط لثه ها پنهان باقی بماند. این نه تنها باعث می شود زیبایی ظاهری حفظ شود، بلکه از انباشته شدن باکتری ها روی این خط اتصال پیشگیری می کند.

حتی اگر لثه های سالمی داشته باشید، پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هنوز هم احتمال خطر بروز تحلیل لثه وجود دارد. در صورت بروز چنین مشکلی، هم ایمپلنت و هم سلامتی شما به خطر خواهد افتاد. به همین دلیل هر زمانی ممکن است نیاز به پیوند لثه داشته باشید.

همانطور که می بینید، پیوند لثه یک فرایند ضروری است که برای بیمارانی انجام می شود که تحلیل لثه دارند و می خواهند کاشت ایمپلنت انجام دهند. پیوند لثه به حفظ توده استخوانی کمک می کند و از تحلیل رفتگی بیشتر لثه ها پیشگیری می نماید. این باعث می شود خطر شکست ایمپلنت های دندانی کاهش پیدا کند، بعلاوه از بروز مشکلات و عوارض همراه با از بین رفتن پوشش روی ایمپلنت های دندانی پیشگیری می نماید. اگر شما لثه های تحلیل رفته دارید و به فکر کاشت ایمپلنت های دندانی هستید، با دندانپزشک خود در این رابطه گفتگو کنید تا بهترین راهکار درمانی را به شما معرفی کند.

مراقبت های دندانی تنها به علت باردار شدن متوقف نمی شوند. در حقیقت، تحت نظر نگه داشتن سلامت دهان حتی مهم تر نیز هست: هنگام بارداری، شما بیشتر در معرض خطر بروز پوسیدگی های دندامی، بیماری لثه، و مسائل دیگر قرار دارید.

متأسفانه، هنوز این باور به صورت گستزده وجود دارد که مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری می تواند برای شما و فرزندتان مضر باشد. مطالعات اخیر که توسط انجمن دندانپزشکان استرالیا انجام شده اند حاکی از این هستند که بیش از نیمی از زنان استرالیا که در این مطالعه شرکت کرده اند هنوز این باور اشتباه را دارند.

اگر این باور به این معنا باشد که شما از مراجعه به دندانپزشک اجتناب کنید و مراقبتی که نیاز دارید را دریافت نمی کنید، این می تواند یک مشکل جدی باشد.

آیا در طول دورن بارداری می توان به دندانپزشک مراجعه کرد؟

در طول دوران بارداری نه تنها می توانید به دندانپزشک مراجعه کنید، بلکه باید این کار را انجام دهید! درمان نشده رها کردن پوسیدگی های دندانی، بیماری لثه، و دیگر مشکلات مربوط به سلامت دهان می تواند مضر باشد. سلامت دهان و دندان های شما تأثیر زیادی روی سلامت عمومی شما دارد، که به این معنا است که م تواند تأثیر زیادی نیز روی فرزند شما داشته باشد.

حتی وقتی باردار نیستید، توصیه می کنیم به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید. برای بسیاری از افراد، یک چکاپ هر شش ماه یک مرتبه بهتر است، اما شرایط و وضعیت شما مشخص می کند که چند مرتبه در سال باید به دندانپزشک مراجعه کنید. بنابراین، بویژه زمانی که با تغییرات هورمونی و ویار مواجه هستید که سلامت دهان را در معرض خطر قرار می دهد، بسیار مهم است.

دندانپزشکان اغلب چندین مراجعه در طول دوران بارداری را توصیه می کنند تا بتوانند وضعیت دندان ها و لثه های شما را بررسی کنند، تغییرات لازم در مراقبت های روتین بهداشتی دهان را توصیه کنند و درمان های مورد نیاز را انجا دهند.

اگر شما در حال برنامه ریزی برای باردار شدن هستید، ابتدا مراجعه به دندانپزشک و برطرف کردن مشکلات دندانی مانند نهفتگی دندان عقل، برای کاهش عوارض جانبی آن، ایده خوبی است.

آیا اشعه ایکس بی خطر است؟

یکی از شایع ترین نگرانی هایی که افراد در ارتباط با مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری دارند قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس برای گرفتن تصاویر رادیوگرافی می باشد.

با این حال، دوز اشعه ایکس در رادیوگرافی های مدرن بسیار پایین است و یک مرتبه قرار گرفتن در معرض یک دوز اشعه آنقدر زیاد نیست که باعث بروز هیچ گونه عوارض سوء در رشد جنین شود. علاوه بر این، دندانپزشک اطمینان حاصل خواهد کرد که کل بدن شما با یک روپوش و محافظ تیروئید سربی در برابر اشعه ایکس محافظت می شود.

گرچه اشعه های ایکس بی خطر هستند، اما باز هم ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند در طول سه ماهه نخست بارداری اگر فقط برای یک چکاپ روتین مراجعه می کنید، از قرار گرفتن در معرض آنها خودداری کنید. اما اگر یک مورد اورژانسی دندانپزشکی، یا یک درد شدید و غیر مشخص دارید، نیاز است تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند تا به دندانپزشک شما کمک کنند طرح درمان مؤثری برای شما تهیه کند.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا می توان از بی حسی یا داروها استفاده کرد؟

در حال حاضر، مطالعات متناقضی در مورد اثرات نامطلوب احتمالی داروهایی که در طول درمان دندانپزشکی استفاده می شوند روی جنین در حال رشد وجود دارد. اگر نیاز است در طول دوران بارداری تحت فرایندهای دندانپزشکی قرار بگیرید، بی حسی ها هنوز هم می توانند برای کمک به آرام شدن شما و عدم احساس کردن درد بدون هیچ خطری استفاده شوند. لازم است که دندانپزشک خود را از باردار بودن خود مطلع کنید تا بتواند بی حس کننده مناسبی برای شما انتخاب کند و دوز مناسب را برای شما استفاده کند.

لیدوکائین متداول ترین دارو برای اقدامات دندانپزشکی است. لیدوکائین از جمله داروهای گروه B است و پس از تزریق از جفت عبور می کند.

در دوران بارداری باید از داروهای بی حسی حاوی فلیپرسین اجتناب شود زیرا این ماده شیمیایی عروق خونی را منقبض می کند- اگر در مورد نوع داروی بی حسی که از آن استفاده می شود پرسش یا نگرانی دارید، با دندانپزشک خود مطرح کنید.

اگر نیاز باشد حتماً یک درمان دندانپزشکی انجام شود، دندانپزشک شما کمترین غلظت ممکن ماده بی حسی را برای نوع فرایندی که قرار است برای شما انجام شود انتخاب خواهد کرد، اما هنوز هم این مقدار آنقدر کافی هست تا شما درد احساس نکنید. وقتی دردی احساس نکنید، استرس کمتری را تجربه خواهید کرد و بدن شما و کودک تحت فشار کمتری قرار می گیرد. علاوه بر این، هرچه شما راحت تر باشید، داروی بی حس کننده نیز راحت تر عمل خواهد کرد.

درمان های دندانپزشکی اغلب برای پیشگیری یا درمان عفونت نیاز به آنتی بیوتیک دارند. آنتی بیوتیک هایی مانند پنی سیلین، آموکسی سیلین، و کلیندامایسین، که برچسب دسته B برای بی خطر بودن در طول دوران بارداری دارند، ممکن است پس از فرایند برای شما تجویز شوند.

آیا در طول دوران بارداری می توان پاکسازی تخصصی دندان ها را انجام داد؟

درمان در طول هر سه دوره بارداری بی خطر است. با این حال، سه ماهه دوم بی خطرترین زمان برای انجام درمان های دندانپزشکی است. سه ماهه سوم نیز بی خطر است اما از آنجا که دراز کشیدن برای مدت زمان طولای روی صندلی دندانپزشکی دشوار است، انجام آن توصیه نمی شود.

آیا در دوران بارداری می توان دندان کشید؟

کشیدن دندان آخرین راه چاره برای دندانپزشکانی است که همیشه سعی می کنند در صورت امکان دندان های شما را نجات دهند. اما اگر دندان های شما به شدت آسیب دیده یا پوسیده باشند و نتوان آنها را ترمیم کرد، می تواند سلامت دهان شما در معرض خطر قرار دهد و باید کشیده شوند.

کشیدن دندان در هر زمانی طی بارداری می تواند انجام شود، اما ممکن است دندانپزشک شما سه ماهه دوم را زمان ایده آل انجام آن توصیه کند. این به شما کمک خواهد کرد از گرفتن عکس رادیوگرافی در سه ماهه نخست که ابتدای رشد کودک است، بعلاوه، ناراحتی دراز کشیدن به پشت برای مدت زمان طولانی در طول سه ماهه سوم، پرهیز نمایید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا انجام درمان ریشه روی بارداری تأثیر می گذارد؟

اگر پوسیدگی دندان به داخل دندان و جایی برسد که پایانه های عصبی واقع شده اند، می تواند فوق العاده دردناک باشد. درمان ریشه می تواند با زدودن بافت بافت عفونی و احیاء دندان با روکشی شبیه دندان می تواند درد را متوقف کند، بنابراین دندان ها نیاز به کشیده شدن نخواهند داشت.

اگر شما یک مورد اورژانسی دندانی داشته باشید، درمان ریشه می تواند در هر مرحله ای از بارداری انجام شود و نباید به تعویق بیفتد. با این حال، از آنجا که اشعه ایکس نیاز است، زمان ایده آل برای جراحی های دندانی در طول سه ماهه دوم است.

آیا در طول دوران بارداری دندان ها را سفید کرد؟

سفید کردن دندان ها می تواند در طول دورن بارداری انجام شود، اما از آنجا که سفید کردن دندان ها غیر اورژانسی ترین درمان دندانپزشکی است، ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند برای انجام آن دست نگهدارید.

به صورت ایده آل باید از سفید کردن دندان ها و دیگر درمان های زیبایی مخصوصاً در طول سه ماهه سوم اجتناب نمود، زیرا ممکن است دراز کشیدن در طول مدت اعمال ژل سفید کننده روی دندان ها ناراحت باشید.

اگر از کیت سفید کننده خانگی استفاده می کنید، باید حتماً چک کنید غلظت هیدروژن پراکسید بیشتر از 6 دردصد نباشد. غلظت بالاتر می تواند موجب آسیب به بافت شود، مگر آنکه به صورت حرفه ای اعمال شود.

آیا زنان باردار پس از فرایندهای دندانپزشکی می توان مسکن استفاده کنند؟

استامینوفن همراه با داروهای مخدر، مانند کدئین یا هیدروکدئین، عموماً تجویز می شوند و در طول بارداری بی خطر هستند. ما بیماران را تشویق می کنیم که پس از فرایند دندانپزشکی خود تا حد امکان یک دوره کوتاه از این داروها استفاده کنند تا خطر وابستگی به آنها را کاهش دهند. باید بیماران هر چه سریع تر تحت مشاوره تغییر دارو و مصرف مسکن های غیر مخدر مانند استامینوفن ساده قرار بگیرند. بنابراین، دندانپزشکان نباید دوره مصرف داروهای مخدر اعتیاد آور را بیشتر از 30 روز تجویز کنند. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDها) مانند ایبوپروفن در طول بارداری توصیه نمی شوند.

آیا در طول دوران بارداری می تواند ارتودنسی انجام داد؟

اگر شما قبلاً تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اید، نباید درمان را تنها به علت باردار شدن متوقف کنید. حتی در طول دوران بارداری می توانید بریس های جدید نیز دریافت کنید، گرچه ممکن است دندانپزشک یا ارتودنیست شما توصیه کنند که تا پس از تولد فرزند خود صبر کنید، زیرا ممکن است گاهی مشکلاتی بروز پیدا کند.

دریافت بریس ها مستلزم گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس است، که ممکن است دندانپزشک شما بخواهد طی سه ماهه نخست بارداری از قرار گرفتن شما در معرض آن اجتناب کند. اگر با افزایش وزن طی دوران بارداری شکل چهره و دهان شما تغییر می کند، به این معنا است که بریس های شما باید تنظیم شوند یا قالب جدیدی از دندان های شما گرفته شود تا یک سری الاینر جدید ساخته شود. این تغییرات می توانند باعث افزایش هزینه های کلی شوند.

برخی زنان تورم لثه ها و دیگر مشکلات صورت را در طول دوران بارداری تجربه می کنند، که گاهی اوقات می تواند باعث بروز حساسیت ناشی از سیم ها و براکت های بریس ها شود. دندانپزشک و ارتودنتیست شما می توانند ژل های بی خطری برای کمک به بی حس کردن درد در اختیار شما قرار دهند، یا اگر قرار است تنها مشکلات جزئی ارتودنتیک برطرف شوند، ممکن است شما الاینرهای پلاستیکی متحرک را ترجیح دهید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

چرا مراقبت های دندانی در طول بارداری اهمیت دارند؟

تغییرات هورمونی و برخی داروهای خاص می توانند خطر بروز بیماری های پریودنتال (لثه) و خشکی دهان را افزایش دهند، بنابراین ما به بیماران خود توصیه می کنیم در طول دوران بارداری خود دو مرتبه مسواک بزنند و نخ دندان بکشند. ممکن است این زیاد به نظر برسد، اما می تواند از بروز پوسیدگی های دندانی پس از خوردن شیرینی هایی که ویار آنها را داشته اید پیشگیری کنید و از خطر بروز تحلیل لثه ها بکاهید. بعلاوه، استفراق های مربوط به تهوع های شدید صبحگاهی می توانند موجب خوردگی و فرسایش دندان ها با اسید، و به ندرت، هورمون های بارداری می توانند باعث بروز ضائده های خوش خیم داخل دهان شوند که الزاماً خطرناک نیستند اما می توانند آزار دهنده باشند.

بعلاوه، رشد دندان های جنین طی ماه های سوم تا ششم بارداری صورت می گیرد. مهم است که زنان باردار مراقب رژیم غذایی خود باشند تا سلامت دندان های فرزند خود را حمایت کنند. بیماران باردار به دلیل رفلاکس تهوع شدیدی که دارند احتمالاً به سختی می توانند مسواک بزنند، به همین دلیل باید سعی کنند از مسواک های کوچک تر یا خمیر دندانی با مزه متفاوت استفاده کنند تا مسواک زدن را ساده تر کنند.

چگونه می توان از درمان های دندانپزشکی اجتناب کرد؟

اگر شما بهداشت دهان و دندان ها را به خوبی دنبال کنید، کمتر احتمال دارد که نیاز به اصلاح مشکلات دندان در طول دوران بارداری داشته باشید. علاوه بر مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم، باید سعی کنید از عمل به ویارهای ناسالم اجتناب کنید و حتماً چکاپ های دندانپزشکی خود را دنبال کنید.

علاوه بر این، باید از مسواک زدن دندان های خود درست پس از تهوع های صبحگاهی اجتناب کنید، زیرا در محتویات معده که با استفراق کردن بالا می آیند، اسید نیز وجود دارد که باعث می شود مینای دندان ها فوق العاده نرم شود و مسواک زدن بلافاصله پس از آن می توانند به سطح مینای دندان های شما آسیب وارد کند. در عوض، دهان خود را با آب بشویید و پس از 30 دقیقه دندان های خود را مسواک بزنید.

نمونه های درمانی پیوند لثه



ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت‌های دندانی ابزارهای مکانیکی هستند که برای جایگزینی هر یک از دندان‌های از دست رفته طراحی شده‌اند. ایمپلنت‌ها به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان عمل می‌کنند که روی سر هر یک از آنها دندان مصنوعی (روکش دندان، بریج، یا دنچر ) قرار می‌گیرد.

انواع ایمپلنتهای دندانی

ایمپلنت‌های دندانی داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان Endosseous root-form

این نوع ایمپلنت از رایج‌ترین ایمپلنت‌های دندانی هستند. Endosseous یا داخل استخوانی به این حقیقت اشاره دارد که ایمپلنت درون استخوان قرار می‌گیرد. root form یا شبیه ریشه‌ی دندان نیز حاکی از آن است که شکل ایمپلنت چیزی مشابه ریشه‍ی دندان‌های طبیعی تک ریشه است.

ایمپلنت‌های دندانی با قابلیت جوش خوردن با استخوان Osseointegrated

اصطلاح Osseointegrated به این حقیقت اشاره دارد که ارتباط مستقیمی بین سطح ایمپلنتها و بافت زنده‌ی استخوان وجود دارد. عملا تمامی ایمپلنت‌های داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند.

اجزاء تشکیل دهنده‌ی ایمپلنت

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

1.     فیکسچر Fixture

فیکسچر به بخشی از ایمپلنتها گفته می‌شود که درون استخوان فک قرار می‌گیرد و با آن جوش می‌خورد. در واقع زیر خط لثه قرار می‌گیرد و از نظر عملی معادل ریشه‌ی مصنوعی دندان محسوب می‌شود.

الف) ساختار فیکسچر

فیکسچرهای ایمپلنت‌هایی که قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند از جنس فلز تیتانیوم هستند. این فلز ممکن است خالص (بیش از 5/99 % فلز خالص) یا از جنس آلیاژ (ترکیب تیتانیوم و آلومینیوم و وندیوم، تا استحکام آن افزایش یابد و در برابر شکست مقاوم شود) باشد.

فیکسچر ممکن است سوراخ دار یا توپر، استوانه‌ای یا پیچ مانند باشد.

ب) سطوح خاص فیکسچر

سطح فلزی بخش فیکسچر ایمپلنتها ممکن است صاف و صیقلی باشد یا اینکه برخی تولیدکنندگان این سطح را به صورت زبر، ماشینی یا ناهموار و دارای بافت تولید می‌کنند تا در سطح میکروسکوپی زبر باشد.

این کار موجب می‌شود کل سطح خارجی فیکسچر افزایش یابد، در نتیجه میزان پیوند استخوان با ایمپلنتها افزایش می‌یابد.

ج) روکش‌های خاص فیکسچر

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

گاهی اوقات سطح فیکسچر پوشیده از مواد خاصی است که قابلیت تولید استخوان را دارند، از جمله هیدروکسی آپاتیت. برخی تولیدکنندگان احساس می‌کنند که این به تسریع روند پیوند (جوش خوردن) فیکسچر با استخوان کمک می‌کند.

2.     پیچ هیلینگ/ روکش

این قطعه در یک جراحی دو مرحله‌ای در جای خود قرار می‌گیرد؛ این پیچ حفره‌ی اباتمنت را پوشش می‌دهد و توسط بافت / مخاط لثه پوشانده می‌شود و درون ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد.

3.     اباتمنت

بخش اباتمنت ایمپلنت دندانی، بخشی است که در بالای خط لثه قرار می‌گیرد. این بخش سایر اجزاء دندان (روکش، بریج و دنچر) که روی آن قرار می‌گیرند را حمایت می‌کند و امنیت لازم را برای آنها فراهم می‌آورد. این قطعه در یک جراحی یک مرحله‌ای یا پس از برداشتن پوشش ایمپلنت روی آن قرار می‌گیرد. اغلب این بخش به لثه / بافت لثه‌ای می‌چسبد و می‌تواند اندازه و رنگ‌های مختلفی داشته باشد.

عموما تا پس از پایان روند جوش خوردن ایمپلنت با دندان، اباتمنت به فیکسچر دندان افزوده نمی‌شود (روی آن پیچ نمی‌شود).

اباتمنت در انواع مختلف وجود دارند: موقت؛ پیش ساخته (صاف، زاویه دار)؛ دست ساز (زیرکونیا، تیتانیوم، سایر فلزها)؛ و اباتمنت‌هایی که برای اتصال به اوردنچر استفاده می‌شوند.

پس از برداشتن اباتمنت، متخصص کاشت ایمپلنت از سطح بافت لثه قالبی تهیه می‌نماید. بسته به شرایط بالینی بیمار، از انواع قالب‌ها در اندازه‌های مختلف و در انواع متفاوت تری باز (open-tray) و تری بسته (closed-tray) استفاده می‌شود.

4.     پیچ اباتمنت

این قطعه کمک می‌کند اباتمنت به فیکسچر ایمپلنت متصل باقی بماند؛ اکثر اوردنچرها دارای پیچی هستند که به خود آنها متصل است.

5.     پروتز دندانی

پروتز دندانی به دندان مصنوعی (روکش، بریج، دنچر) گفته می‌شود که ایمپلنت آن را حمایت می‌کند و نگه می‌دارد.

بسته به طرح آن، ممکن است با چسب یا با پیچ شدن (مانند روکش یا بریج) در جای خود قرار گیرد یا اینکه مانند گیره با صدای کلیک در جای خود فرو رود (مانند دنچر).

چه کسانی بهترین گزینه‌ها برای ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

به محضی که دندانپزشک تصمیم بگیرد که ایمپنت بهترین گزینه‌ی درمان برای شخص است، باید ویژگی‌های فرد مورد بررسی قرار گیرند که آیا شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت را دارد.

عواملی که باید مورد بررسی قرار گیرند عبارتند از:

  1. سلامت عمومی بیمار و شرایط پزشکی که ممکن است کاشت ایمپلنت را با مشکل مواجه سازد.

حمله‌ی قلبی یا مغزی که اخیرا رخ داده است، جراحی دریچه‌ی مصنوعی قلب، کاهش عملکرد سیستم ایمنی بدن، مشکلاتی از قبیل خونریزی یا انعقاد خون، درمان فعال غدد بد خیم، سوء مصرف مواد مخدر و بیماری‌های ذهنی.

داروهایی که بیمار استفاده می‌کند، مخصوصا داروهای درمان سرطان که مانع انعقاد خون می‌شوند، می‌توانند روی نتایج جراحی ایمپلنت تاثیر سوء داشته باشند.

  1. عادات بیمار که ممکن است در روند درمان کاشت ایمپلنت اختلال ایجاد کنند.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

کاشت ایمپلنتهای دندانی در افراد سیگاری در دراز مدت کمتر با موفقیت مواجه می‌شود. به نظر، کشیدن سیگار موجب کاهش تراکم و کیفیت استخوان می‌شود و روند بهبود زخم را با مشکل مواجه می‌سازد. البته به این معنا نیست که افراد سیگاری به هیچ عنوان نباید تحت درمان کاشت ایمپلنت قرار گیرند بلکه باید به این نکته توجه کنند، در صورتی که این عادت خود را ترک نکنند احتمال شکست درمان ایمپلنت آنها افزایش خواهد یافت.

دندان قروچه یا فشردن دندان‌ها روی یکدیگر یکی دیگر از عاداتی است موفقیت درمان کاشت ایمپلنتها را به خطر خواهد انداخت. این عمل فشار زیادی به سطح اتصال استخوان فک و ایمپلنت وارد می‌کند و این بار بیومکانیکی می‌تواند موجب شکسته شدن ایمپلنتهای دندان شود. برای پیشگیری از این اتفاق، بیمار باید پیش از آغاز درمان به فکر راهکاری برای کنترل این عادت باشد، از جمله استفاده از محافظ دندان.

عدم رعایت بهداشت بیشترین تاثیر روی نتایج درمان ایمپلنتها را دارد. بهداشت نامناسب دهان و دندان احتمال بروز عفونت و بیماری‌هایی همچون پری ایمپلنتیت را افزایش خواهد داد.

  1. تراکم و حجم استخوان فک در محل قرار گیری ایمپلنت.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

متخصص کاشت ایمپلنت، پیش از کاشت ایمپلنتها در استخوان فک باید تراکم استخوان را بسنجد تا اطمینان حاصل نماید که استخوان به میزان کافی استحکام دارد که ایمپلنت را درون خود حفظ کند.

  1. شرایط سنی بیمار.

یکی از قوانین کلی برای کاشت ایمپلنتهای دندانی این است که این جراحی باید تا سن 18 تا 19 سالگی به تعویق بیافتد زیرا تا آن زمان استخوان فک در حال رشد است. از طرف دیگر، سن بالای بیمار ممکن است پوکی استخوان را به همراه داشته باشد و نیاز باشد پیش از جراحی، استخوان فک تقویت شود یا پیوند استخوان صورت گیرد.

کاشت ایمپلنت‌ دندانی چیزی بیشتر از چسباندن چند دندان مصنوعی درون دهان ، یا قرار دادن چیزی شبیه محافظ دندان در دهان است. این فرایند مانند انواع جراحی‌های جزئی دیگر است. اگر با دنیای دندانپزشکی آشنایی نداشته باشید (درست شبیه بسیاری افراد دیگر)، ممکن است به طور کامل درک نکنید که فرایند کاشت ایمپلنت دندانی چگونه است.

اساسا، نکته‌ی جراحی ایمپلنت دندانی این است که دندان‌های از دست رفته یا آسیب دیده با دندان‌ها و ریشه‌های مصنوعی تعویض می‌شوند. ایمپلنت‌های دندانی می‌توانند جایگزین‌های بسیار راحت‌تری نسبت به دنچرهای کامل سنتی باشند.

چه کسانی گزینه‌های مناسبی برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

بهترین افراد برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی کسانی هستند که دارای ویژگی‌های زیر هستند:

  • از دست دادن یک یا چند دندان
  • دندان آسیب دیده
  • رعایت بهداشت دهان و دندان به خوبی
  • وجود استخوان کافی در فک برای حمایت و نگه داشتن ایمپلنت درون خود
  • سلامت عمومی بدن

اینها همگی نکاتی هستند که می‌توانید راجع به آنها با متخصص کاشت ایمپلنت دندانی خود گفتگو نمایید تا ببینید آیا شما گزینه‌ی مناسبی برای کاشت ایمپلنت دندانی هستید یا خیر.

مراحل کاشت ایمپلنت دندانی

این نوع جراحی به گونه‌ای نیست که شما بدون یک یا چند دندان وارد اتاق عمل شوید و با دندان‌های سفید جدید بیرون بیایید. این نوع جراحی نیاز به مراقبت‌های سرپایی دارد و طی چند مرحله انجام می‌شود.

مشاوره‌ی اولیه

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

اولین کاری که باید انجام دهید مراجعه به متخصص کاشت ایمپلنت‌ دندانی است تا تحت مشاوره‌ی اولیه قرار گیرید. طی این جلسه، دندانپزشک با دقت دندان‌ها را معاینه می‌کند، با استفاده از اشعه‌ی ایکس تصویر رادیوگرافی تهیه می‌کند و از دندان‌ها قالب تهیه می‌نماید.

پس از آن، دندانپزشک با شما در خصوص طرح درمان پیشنهادی، مراحل درمان، برنامه‌ی زمانی هر مرحله و کارهایی که باید طی ریکاوری انجام شوند صحبت خواهد کرد. بعلاوه در مورد نیاز شما به پیوند استخوان نیز بحث خواهد کرد.

طی این مشاوره، باید برای انجام نخستین مرحله برنامه‌ریزی کنید.

کشیدن دندان و پیوند استخوان

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

چنانچه دندان خراب یا آسیب دیده هنوز در دهان است، دندانپزشک باید ابتدا آن را بکشد. این مرحله نیاز به بی حسی موضعی دارد و فرایندی مجزا محسوب می‌شود.

پس از آن، ممکن است به پیوند استخوان نیاز داشته باشید، به این معنا که جراح اندکی استخوان از جای دیگری از بدن برمی‌دارد (عموما از چانه یا لگن) و طی جراحی آن را درون استخوان فک قرار می‌دهد. این مرحله تنها در صورتی نیاز خواهد بود که استخوان فک از تراکم کافی برخوردار نباشد تا ایمپلنت را حمایت کند و آن را درون خود نگه دارد.

در صورتی که پیوند استخوان داشته باشید، ممکن است 4 تا 12 ماه طول بکشد تا استخوان فک آمادگی لازم جهت پذیرفتن نخستین ایمپلنت را داشته باشد. طی این زمان استخوان به طور کامل بهبود خواهد یافت.

کاشت ایمپلنت دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

پس از مدتی که استخوان فک بهبود یافت (پس از جراحی پیوند استخوان)، متخصص کاشت ایمپلنت دندان، ایمپلنت‌های دندانی را درون استخوان فک قرار خواهد داد. ایمپلنت‌ها پیچ‌های فلزی هستند که درون استخوان قرار می‌گیرند و به عنوان لنگر یا تکیه گاه برای تمام دندان‌های مصنوعی عمل می‌کنند. در واقع، ایمپلنت به درون استخوان پیچ می‌شود تا از حداکثر استحکام لازم برخوردار باشد. این فرایند معمولا 1 تا 2 ساعت طول می‌کشد و تمام این مدت شما بیهوش خواهید بود.

پس از آن، یک دوره‌ی بهبود دیگر- تحت عنوان استئواینتگریشن (جوش خوردن ایمپلنت با استخوان پیرامون آن)- باید صبر کنید که حداقل چند ماه، حداکثر 5 ماه برای فک پایین و 7 ماه برای فک بالا طول می‌کشد.

قرار دادن healing Collar و/ یا روکش موقت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

پس از جوش خوردن ایمپلنت با استخوان فک، شما برای مرحله‌ی بعد آماده خواهید بود، که عبارت است از دریافت healing Collar و یا احتمالا روکش موقت.

دندانپزشک healing Collar (که healing cap نیز نامیده می‌شود) روی سر ایمپلنت قرار خواهد داد- این قطعه به هدایت بافت لثه کمک می‌کند تا در مسیر درست بهبود یابد. این قطعه، تکه‌ی فلزی گردی است که لثه را از ایمپلنت دور نگه می‌دارد. این روکش موقت به مدت 10 تا 14 هفته در جای خود باقی خواهد ماند.

پس از این زمان، که باید بافت لثه‌ی شما بهبود یافته باشد، دندانپزشک آن را برخواهد داشت و به سراغ مرحله‌ی بعد خواهد رفت.

قرار دادن اباتمنت

پس از بهبود کامل، جراح اباتمنت را به ایمپلنت متصل می‌سازد. اباتمنت قطعه‌ای است که به درون ایمپلنت پیچ می‌شود و روکش دندان را حمایت می‌نماید. سپس، پس از بهبود بافت نرم، دندانپزشک برای هر دندان جایگزین، از دندان و استخوان فک شما قالبی تهیه خواهد کرد. سپس روکش موقت روی ایمپلنت قرار می‌گیرد تا در این حین بافت لثه بهبود یافته و مانند لثه‌‌ی اطراف دندان طبیعی به دور دندان مصنوعی شکل بگیرد. روکش‌های موقت به مدت 4 تا  6 هفته در محل خود باقی خواهند ماند. طی این زمان، روکش‌های دائمی دندان آماده خواهند شد. در جلسه‌ی بعد، دندان‌های مصنوعی (روکش‌های دندانی) بالاخره روی اباتمنت قرار خواهند گرفت.

قرار دادن روکش دائم

اکنون نوبت به مرحله‌ی نهایی این فرایند- قرار دادن روکش‌های دائمی- رسیده است. روکش‌های دندان، اجزاء دندان مانندی هستند که یا به درون اباتمنت پیچ می‌شوند یا با سمان دندانپزشکی در جای خود ثابت می‌شوند. گزینه‌ی دوم اصولا بهتر و طبیعی‌تر به نظر می‌رسد زیرا هیچ سوراخی به جای پیچ باقی نمی‌ماند که ممکن باشد از زوایای خاصی قابل مشاهده باشد.

انواع روکش‌های دندانی

به طور کلی، دو نوع روکش وجود دارد که دندانپزشک می‌تواند از بین آنها انتخاب نماید:

روکش‌های متحرک

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

دندان‌های مصنوعی متحرک از مواد پلاستیکی سفید و صورتی ساخته شده‌اند تا مانند دندان و بافت لثه‌ی اطراف آن کاملا طبیعی به نظر برسند. معمولا روی یک چارچوب فلزی سوار می‌شود، که با صدا به درون اباتمنت فرو می‌رود. به این معنا که می‌توان برای پاکسازی روزانه آن را برداشت.

روکش‌های ثابت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

در روکش‌های ثابت، دندان مصنوعی یا به درون اباتمنت پیچ می‌شود یا با سمان به آن متصل می‌شود و به طور دائم در جای خود باقی می‌ماند. شما قادر نخواهید بود برای پاکسازی روکش ثابت را بردارید. اکثر اوقات، این نوع روکش محکم‌تر و با ثبات‌تر از روکش‌های متحرک خواهد بود.

تمام این روند ممکن است چند ماه طول بکشد، که بیشتر این زمان صرف انتظار برای بهبود دهان خواهد بود.

“عفونت ایمپلنت دندان” موضوعی نیست که برای آب کردن یخ جمع از آن استفاده کنید، اما داشتن اطلاعات مربوط به آن مهم است. شایع‌ترین مشکل مربوط به ایمپلنت‌ دندان نوعی عفونت است. خاص‌ترین نوع عفونت که در اطراف ایمپلنت دندانی مشاهده می‌شود “پری ایمپلنتیت” نامیده می‌شود. پری ایمپلنتت دندان نوعی بیماری لثه است که می‌تواند منجر به تحلیل استخوان و شکست ایمپلنت شود.

عفونت‌ها عموما در نتیجه‌ی باکتری بوجود می‌آیند، که درست پس از جراحی یا حتی یک سال پس از آن در اطراف ایمپلنت دندان گسترش می‌یابد.

علل و علائم عفونت اطراف ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

عفونت ایمپلنت دندانی علائم و نشانه‌هایی دارد که در صورت بروز می‌توانید از پیشرفت آن پیشگیری نمایید. این علائم عبارتند از:

  • خونریزی مداوم طی 24 ساعت نخست پس از جراحی
  • وجود و تداوم تب که پس از روز اول پس از جراحی بدتر هم می‌شود
  • درد ضربان دار که به دارو و مسکن پاسخ نمی‌دهد
  • تورم شدید

در صورتی که در ایمپلنت دندان خود متوجه هر یک از این علائم و نشانه‌ها شدید، فورا با دندانپزشک خود تماس بگیرید و برای مراجعه وقت بگیرید. هر چه زودتر برای مبارزه با این عفونت اقدام کنید، نتایج بهتری خواهید دید.

درمان عفونت اطراف ایمپلنت دندان

در صورت مشاهده‌ی هر یک از این علائم، مشورت با دندانپزشک بهترین راه ممکن است زیرا به خوبی می‌داند چگونه عفونت اطراف ایمپلنت دندانی را تشخیص دهد و بهترین درمان را ارائه نماید.

بهترین درمان برای عفونت اطراف ایمپلنت دندان مراقبت‌های پیشگیرانه است. بهداشت خوب دهان و دندان و جراحی موفق ایمپلنت بهترین راه‌های پیشگیری از عفونت اطراف ایمپلنت دندانی هستند.

با این حال، در صورت عفونی شدن بافت اطراف ایمپلنت، نوع درمان به مرحله‌ی عفونت بستگی دارد. در صورتی که درست پس از کاشت ایمپلنت دندانی عفونت بروز پیدا کند فورا با دندانپزشک خود تماس بگیرید. ممکن است برای شما آنتی بیوتیک تجویز کند یا حتی ایمپلنت دندان را تعویض کند. بهترین گزینه این است که پیش از وخیم‌تر شدن عفونت، ایمپلنت دندانی برداشته شود.

از سوی دیگر، در صورتی که پس از قرار دادن روکش دندان روی ایمپلنت عفونت ایجاد شود، از میزان موفقیت درمان‌ها کاسته می‌شود. دندانپزشک ممکن است بایت را روی ایمپلنت تنظیم نماید، یا تنها اطراف ایمپلنت را پاکسازی نماید، آنتی بیوتیک تجویز نماید، یا بیمار را به پریودنتیست ارجاع دهد. در صورت وخیم بودن عفونت، موثرترین راهکار برای رهایی از عفونت ممکن است تعویض ایمپلنت یا اصلاح ایمپلنت باشد.

در صورت عدم درمان عفونت، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

در صورتی که به وجود عفونت پی بردید، برای درمان آن تعلل نکنید. عدم درمان عفونت پیرامون ایمپلنت پیامدهایی در پی خواهد داشت که تنها حس درد و ناراحتی را افزایش خواهند داد.

در صورت تداوم عفونت و عدم درمان آن، ممکن است نیاز باشد بخشی از استخوان فک برداشته شود. در نهایت ممکن است موجب تحلیل استخوان و کل فک شود.

اگر مراقب تجمع باکتری نباشید ممکن است تعدادی از دندان‌های خود را از دست بدهید. علاوه بر نیاز به تعویض ایمپلنت دندانی، ممکن است نیاز باشد دندان‌های مجاور نیز کشیده شوند.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

بعلاوه، عفونت می‌تواند به بافت‌های نرم و سینوس‌ها نیز سرایت کند. از آنجا که ریشه‌ی تعدادی از دندان‌های فک بالا به درون سینوس‌ها می‌رسد، در صورت عدم درمان، عفونت به راحتی به این منطقه منتقل می‌شود، که منجر به عفونت دردناک سینوس خواهد شد. به همین ترتیب، باکتری می‌تواند بافت‌های نرم دهان را تحت تاثیر قرار دهد، که مشکلات عدیده‌ای از قبیل بیماری‌های مجرای تنفسی را در پی خواهد داشت.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

در موارد حاد، عفونت می‌تواند منجر به سپتی سمی شود، بیماری که در آن کل جریان خون آلوده به عفونت می‌شود. واکنش طبیعی بدن افزایش تعداد پادتن‌ها درون خون خواهد بود، به این معنا که میزان خون در منطقه‌ی عفونی افزایش خواهد یافت.

در صورت بروز سپتی سمی در نتیجه‌ی عفونت پیرامون ایمپلنت دندانی، بخش کوچکی از عفونت دچار پارگی می‌شود و وارد جریان خون می‌شود و درون کل بدن جریان می‌یابد. این شرایط می‌تواند زندگی بیمار را با خطر مواجه سازد.

ممکن است عفونت حتی وارد مغز نیز شود، که بسیار خطرناک است و معمولا نیاز خواهد بود فرد برای درمان در بیمارستان بستری شود. به یکی از روش‌هایی که در بالا ذکر شد، عفونت به مغز منتقل می‌شود.

آیا می‌توان ایمپلنت دندانی عفونی را حفظ نمود؟

به طور مختر باید گفت بله، ایمپلنت دندانی پس از عفونی شدن نیز قابل نجات خواهد بود. با استفاده از روشی تحت عنوان فرایند درمان پری ایمپلنت با کمک لیزر (LAPIP)، دندانپزشکان موفق به توقف روند تکثیر عفونت و حتی در برخی موارد تولید مجدد استخوان شده‌اند.

اما البته، موفقیت این نوع درمان در بیماران مختلف متفاوت خواهد بود. در صورت عدم موفقیت LAPIP یا حتی در صورت عملی نبودن آن، دندانپزشک می‌تواند پس از پیوند استخوان، ایمپلنت را تعویض نماید.

استفاده از آنتی بیوتیک برای توقف عفونت ایمپلنت دندانی

آنتی بیوتیک باکتری‌ها را از بین می‌برد، یا رشد و انتشار آنها را متوقف می‌سازد. اما مصرف یا عدم مصرف و حتی زمان مصرف آنها برای جراحی ایمپلنت دندانی موضوعی است که دندانپزشکان راجع به آن اتفاق نظر ندارند. به طور کلی، تجویز آنها الزامی نیست اما بسیاری دندانپزشک‌ها ترجیح می‌دهند بیمار از آنها استفاده نماید.

آنتی بیوتیک‌ها هم برای پیشگیری و هم برای عفونت‌های پس از جراحی موثر هستند و واقعا قادرند سلامت ایمپلنت را در دراز مدت حفظ نمایند.

آنتی بیوتیک‌ها به عنوان مراقبت‌های پیشگیرانه

از آنجا که آنتی بیوتیک‌ها برای پیشگیری از سایر عفونت‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند (از جمله عفونت‌های دستگاه مجاری ادراری)، می‌توان از آنها برای مبارزه با عفونت‌های ناشی از ایمپلنت‌های دندانی نیز استفاده نمود. از سوی دیگر، برخی دندانپزشک‌ها معتقدند استفاده از آنتی بیوتیک‌ها در مراقبت‌های پیشگیرانه بی نتیجه خواهد بود. بنابراین ممکن است به نظر دندانپزشک شما، استفاده از آنها ضروری نباشد.

گرچه آنتی بیوتیک‌ها در پیشگیری از تجمع باکتری در دهان موثر عمل می‌کنند، برای مقابله با عفونت‌های ویروسی یا قارچی بی تاثیر خواهند بود.

آنتی بیوتیک‌ها به عنوان درمان عفونت

آنتی بیوتیک‌ها بیشتر به عنوان روشی برای درمان عفونت استفاده می‌شوند. در صورت وجود حداقل باکتری، آنتی بیوتیک‌ها باید از بروز عفونت پیشگیری نمایند. اما همانطور که پیش از این ذکر شد، در صورت افزایش عفونت، آنتی بیوتیک‌ها آنقدر موثر نیستند که بتوانند مشکل را بر طرف سازند و نیاز به جراحی خواهد داشت.

زمانی که لبخند می‌زنید، آیا حاشیه‌ی صورتی رنگ بافت لثه، دندان‌های شما را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد؟ آیا بافت حجیم لثه باعث می‌شود دندان‌های بالای شما خیلی کوتاه به نظر برسند؟ در این صورت، شما دارای لبخند لثه‌ای یا لثه نما هستید.

لبخند لثه‌ای چیست؟

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

متخصصان دندانپزشکی به لبخند لثه‌ ای یا لثه نما، تحت عنوان “پیدا بودن بیش از حد لثه” اشاره می‌کند. بافت لثه خطوط کناره‌های دهان را تشکیل می‌دهد و دندان‌ها را احاطه می‌کند تا درزگیری فشرده‌ای صورت دهد.

گرچه لبخند لثه‌ ای بیشتر به مسئله‌ی زیبایی مربوط می‌شود، اما در صورتی که بافت لثه در نتیجه‌ی شرایط و مشکلات اساسی بیش از حد معمول قابل مشاهده باشد، ممکن است پیش از اقدام برای حل مشکل لبخند لثه‌ای نیاز باشد مراقبت‌های دندانی بیشتری صورت گیرد. به عنوان مثال، در صورتی که لبخند لثه‌ای نتیجه‌ی رشد ناهنجار دندان‌ها یا مشکل رشد فک باشد، به احتمال زیاد بایت فرد نیز مشکل خواهد داشت که نیاز است برطرف شود.

لبخند لثه‌ ای معمولا توانایی فرد در خوردن یا صحبت کردن را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد، با این حال، می‌تواند روی ظاهر لبخند فرد تاثیر منفی داشته باشد. در صورتی که مانند بسیاری افراد لبخند لثه‌ ای دارید، ممکن است احساس ‌کنید لبخند شما جذاب نیست و همواره تمایلی به خندیدن نداشته باشید یا لبخند خود را با دست پنهان کنید. خوشبختانه، برای برطرف نمودن لبخند لثه‌ای گزینه‌های درمانی بسیاری در دسترس هستند.

علل ایجاد لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

خط لب بلند یکی از شایع‌ترین علل لبخند لثه‌ ای است. داشتن خط لب بلند به این معناست که هنگام خندیدن، لب بالا نسبت به افراد دیگر، بیشتر از حد معمول بالا می‌رود. یک خط لب متوسط تنها دندان‌های فک بالا و بخش‌هایی از لثه را نشان می‌دهد که تا بین دندان‌ها امتداد می‌یابند. در مقایسه، در خط لب بلند، حین لبخند زدن، دندان‌های فک بالا و نیز بخش قابل توجهی از بافت لثه قابل دیدن خواهند بود.

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

دلایل دیگری نیز موجب لبخند لثه‌ای می‌شوند. ممکن است حین بیرون آمدن دندان‌های دائمی، یا هنگامی که از بافت لثه خارج می‌شوند تا نقاط خالی باقی مانده ناشی از افتادن دندان‌های شیری را پر کنند، مشکلی بروز یابد. رشد ناهنجار و غیر عادی دندان‌ها موجب می‌شود بافت حجیم لثه در اطراف دندانی ایجاد شود که به تازگی رشد کرده است. این اتفاق موجب می‌شود دندان‌ها بسیار کوتاه به نظر برسند در حالی که طول آنها کاملا درست است.

ممکن است مشکل ماهیچه‌ای منشاء لبخند لثه‌ای باشد. ممکن است ماهیچه‌ای که لب بالا را کنترل می‌کند بیش از حد فعالیت داشته باشد، که موجب می‌شود حین لبخند زدن، لب بالا بیشتر از حد معمول بالا برود. رشد نادرست استخوان فک بالا نیز می‌تواند موجب لبخند لثه‌ای شود. برآمدگی بزرگی که جلوتر از فک بالا قرار می‌گیرد نیز ممکن است بافت لثه را رو به پایین و روی دندان‌ها فشار دهد.

مشخص نمودن خط لبخند

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

چندین عامل وجود دارند که نواحی مهم از نظر زیبایی، یا خط لبخندی که بیشتر در معرض دید قرار دارد را مشخص می‌نمایند. منطقه‌ی زیبایی دندان‌هایی را شامل می‌شود که هنگام لبخند زدن قابل مشاهده هستند. شکل و اندازه‌ی لب‌ها، ماهیچه‌های صورت و بافت لثه همگی در داشتن بهترین خط لبخند، که کمترین میزان بافت لثه را به نمایش می‌گذارد، نقش دارند. برای داشتن زیباترین خط لبخند، باید بخشی از لثه که قابل دیدن است، حتی خطوط کناری که لب بالا را تکمیل می‌کنند، متعادل باشند.

درمان لبخند لثه‌ای

دندانپزشک می‌تواند تایید کند که لبخند شما لثه‌ای است، علت قابل مشاهده بودن بخش زیادی از لثه را مشخص نماید و در آخر، طرح درمان لبخند لثه‌ای را ایجاد نماید تا مشکل آن را برطرف کند. طی مراجعه به دندانپزشک، تحت معاینه قرار خواهید گرفت که ممکن است تصویر برداری رادیو گرافی با اشعه‌ی ایکس نیز انجام شود تا دندانپزشک از این طریق قادر باشد نگاه نزدیک‌تر و دقیق‌تری به دندان‌ها و استخوان فک داشته باشد. حتی ممکن است دندانپزشک از دندان‌ها و لثه‌ها قالب تهیه نماید.

برای لبخندهای لثه‌ای متفاوت، درمان‌های مختلفی ارائه خواهد شد. متخصصان جراحی لثه بهترین گزینه برای حل مشکل لبخند لثه‌ای هستند و برای افرادی که حجم زیادی از لثه‌ی آنها قابل مشاهده است،  قادرند فرایندهای پیشرفته‌ی درمان لبخند لثه‌ای را انجام دهند. بسته به ویژگی‌های لبخند لثه‌ای شما، درمان آن ممکن است شامل یک یا چند مورد از گزینه‌های زیر باشد:

  • درمان پریودنتال با استفاده از لیزر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • تغییر وضعیت لب با فرایند جراحی
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • استفاده از بریس‌های ارتودنسی لبخند لثه‌ای برای جابجا کردن دندان‌ها به موقعیتی بهتر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی لبخند لثه‌ای برای تراشیدن و شکل دهی خط منار بافت‌های لثه و استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی فک و صورت برای تغییر وضعیت استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

در هر یک از این درمان‌ها، که تحت عنوان فرایند افزایش طول تاج دندان شناخته می‌شوند، بافت لثه‌ای که قابل مشاهده می‌باشد را کاهش می‌دهند تا هنگام لبخند زدن، تاج سفید دندان‌ها بیشتر قابل مشاهده باشد.

اصلاح و درمان لبخند لثه‌ای حس راحتی بیشتری به شما خواهد داد و موجب افزایش اعتماد به نفس شما حین لبخند زدن، غذا خوردن و صحبت کردن خواهد شد.

ایمپلنت دندانی چیست؟

انواع ایمپلنت دندانی، جایگزین‌های مصنوعی برای ریشه‌های دندان هستند. ایمپلنت‌های دندانی معمولا از تیتانیوم یا آلیاژهای تیتانیوم ساخته می‌شوند. سطح ایمپلنت را می‌توان با مواد مختلفی پوشش داد تا میزان مقاومت و پیوند و جوش خوردن آن با استخوان افزایش یابد. ایمپلنت‌های دندانی در اندازه‌ها، ارتفاع و انواع مختلفی در دسترس هستند. متخصص کاشت ایمپلنت می‌تواند به شما کمک کند بر اساس نیازهای خاص خود مشخص نمایید کدام گزینه برای شما بهتر است.

چندین نوع ایمپلنت دندانی وجود دارد، اما ایمپلنت‌هایی که در حال حاضر وجود دارند استوانه‌ای شکل و درست به شکل ریشه‌ی دندان هستند. روکش دندان یا دیگر اشکال دندان (بریج، دندان مصنوعی و غیره) روی ایمپلنت‌های دندانی قرار می‌گیرند. اشکال مختلف دندان روی ایمپلنت‌ها ممکن است ثابت یا قابل جدا شدن (متحرک) باشد.

انواع ایمپلنت‌های دندانی

به طور کلی دو نوع ایمپلنت وجود دارند:

ایمپلنت درون استخوانی (Endosteal)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت‌های دندانی درون استخوان فک قرار داده می‌شوند. اساسا از تیتانیوم ساخته شده‌اند و به شکل پیچ‌های کوچک هستند. این نوع ایمپلنت بیشترین کاربرد را دارند.

ایمپلنت دندانی ساب پریوستئال (Subperiosteal)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت در زیر لثه قرار داده می‌شوند اما ممکن است روی، یا بالای استخوان فک قرار گیرد. این نوع ایمپلنت در بیمارانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که به میزان کافی استخوان طبیعی و سالم در فک خود ندارند و نمی‌توانند، یا نمی‌خواهند برای بازسازی آن تحت جراحی تقویت استخوان قرار گیرند.

در صورتی که استخوان فک شما قادر نباشد ایمپلنت‌های دندانی را حفظ نماید، از تکنیک‌های مختلفی می‌توان برای بازسازی و بهبود خط طبیعی فک استفاده نمود و برای ایمپلنتی که تحت حمایت دندان‌ها قرار دارد و درون آنها قرار گرفته است، پایه و اساسی سخت و محکم فراهم نمود. این تکنیک‌ها عبارتند از:

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • تقویت استخوان: زمانی که استخوان درون فک قادر نیست به هیچ طریقی ایمپلنت‌ها را درون خود نگه دارد، طی این فرایند بهبود یا ترمیم و بازسازی آن صورت می‌گیرد. تحقیقات حاکی از آن است که استفاده از افزودنی‌ها و فاکتورهای رشد برای تقویت استخوان، عموما بهترین نتایج را در بر خواهد داشت.
انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • لیفت سینوس (Sinus lift): که تحت عنوان تقویت سینوس یا بالا بردن سینوس نیز شناخته می‌شود. در مواردی که در نتیجه‌ی از دست رفتن دندان‌های عقبی فک بالا استخوان طبیعی تخریب شده باشد، به زیر سینوس استخوان افزوده می‌شود.
انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • افزایش عرض استخوان آلوئول (Ridge expansion): در صورتی که استخوان فک شما به میزان کافی عریض نباشد تا ایمپلنت‌های دندانی را در خود نگه دارد، می‌توان به استخوان آلوئول یا فضای کوچکی که در امتداد بالای استخوان فک ایجاد شده است، مواد پیوند استخوان افزود تا عرض آن افزایش یابد.

از جنبه‌های دیگر می‌توان به دیگر انواع ایمپلنت اشاره نمود. از جمله ایمپلنت‌های دندانی که به شکل ریشه‌ی دندان هستند. این نوع ایمپلنت‌ها از معروف‌ترین ایمپلنت‌ها در سراسر دنیا هستند. این گونه ایمپلنت‌ها در اشکال استوانه‌ای، صاف، یا مخروطی شکل وجود دارند.

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

تصویربرداری سه بعدی و طرح درمان

آخرین پیشرفت‌های علمی، تصویربرداری دیجیتال سه بعدی بسیار دقیق، و نرم افزار طراحی جراحی ایمپلنت موجب شده‌اند فرایند ایمپلنت به سرعت صورت گیرد و نتایج آن کاملا قابل پیش بینی باشند. دندانپزشک می‌تواند از ابزارهای مختلفی استفاده نماید تا آناتومی استخوان فک شما را تجزیه و تحلیل نماید و پیش از جراحی، بهترین محل برای قرار دادن ایمپلنت را مشخص نماید. این مراحل موجب صرفه‌جویی در وقت و هزینه‌ها می‌شوند و از سوی دیگر زمان بهبود را کاهش می‌دهد.

انواع تکنیک‌های ایمپلنت دندانی

 بسته به سلامت استخوان فک شما و نیز نیازهای خاص شما، متخصص کاشت ایمپلنت شما ممکن است علاوه بر فرایندهای سنتی چند مرحله‌ای کاشت ایمپلنت دندانی، گزینه‌های درمانی مختلفی به شما پیشنهاد دهد. این گزینه‌ها عبارتند از:

بارگذاری فوری ایمپلنت‌های دندانی

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این روش که تحت عنوان ایمپلنت‌های یک روزه نیز شناخته می‌شود امکان کارگذاری دندان موقت در یک جلسه را فراهم می‌آورد. در صورتی که شما به میزان کافی استخوان سالم داشته باشید و ایمپلنت به میزان کافی ایمن باشد تا کارگذاری فوری و فشار روی دندان موقت جدید را حمایت نماید، این روش گزینه‌ی خوبی است.

مینی ایمپلنت‌های دندانی (MDIs)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت‌ها که تحت عنوان ایمپلنت‌های کوچک یا ایمپلنت‌های با قطر کم نیز شناخته می‌شوند، به اندازه‌ی خلال دندان و باریک‌تر از انواع معمول ایمپلنت هستند. این نوع ایمپلنت‌ها با استفاده از تکنیکی کار گذاشته می‌شوند که کمتر تهاجمی هستند و اساسا برای ثابت نگه داشتن دنچرهای فک پایین مورد استفاده قرار می‌گیرند.

ایمپلنت دندان با استفاده از تکنیک All-on-4

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

این تکنیک جایگزینی برای قراردادن یک دست دندان مصنوعی کامل در فک بالا یا پایین است. چهار ایمپلنت دندانی درون استخوان موجود کار گذاشته می‌شوند تا از این طریق، از پیوند استخوان اجتناب شود. از اباتمنت‌های خاصی استفاده می‌شود تا بتوان در همان روز یک دست دندان موقت جایگزین روی آنها کار گذاشت.

در حین بهبود بافت لثه و تا زمانی که ایمپلنت‌ها به استخوان طبیعی جوش می‌خورند، یک رژیم غذایی متعادل داشته باشید. حدودا پس از شش ماه، دندان‌های جایگزین دائمی قرار داده خواهند شد و می‌توانید یک رژیم طبیعی را از سر بگیرید.

سطح ایمپلنت دندانی

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

ایمپلنت‌های مدرن دارای سطحی رزوه- مانند هستند که در تماس با استخوان قرار می‌گیرد و بواسطه‌ی رزوه-مانند بودن آن به سلول‌های استخوان اجازه دهد با آنها جوش بخورند، و سطحی دیگر که با لثه در تماس است صاف و براق بوده به گونه‌ای که به سلول‌های اپیتیلیوم لثه بچسبد و فضای اطراف گردن ایمپلنت را به طور کامل ببندد. فن‌آوری این امکان را بوجود آورده است تا سطوح رزوه-مانند مختلفی (چین‌های نانو و میکرو) ایجاد نمود، به گونه‌ای که سلول‌های استخوانی بتوانند به طور کامل به ایمپلنت بچسبند. هر چه سطح ایمپلنت چین دارتر باشد و با دقت بیشتری طراحی شده باشد، کیفیت ایمپلنت دندانی نیز بالاتر خواهد بود. از آنجا که استخوان بهتر متصل می‌شود و یکپارچه‌تر است و چین‌های موجود سطح تماس بیشتری بین استخوان و ایمپلنت بوجود می‌آورد، دوام و استحکام مکانیکی آن را از ابتدا، و پس از آن، پیوند با استخوان را بالا می‌برد.

دندانپزشک به شما پیشنهاد داده است تا به پریودنتیست مراجعه نمایید. پریودنتیست متخصصی است که بیماری‌های لثه را درمان می‌نماید. بیماری لثه به عفونت باکتریایی گفته می‌شود که بافت لثه را تحت تاثیر قرار می‌دهد و منجر به بروز التهاب، قرمزی، تورم و تحلیل استخوان اطراف دندان می‌شود. این بیماری می‌تواند یک یا چند دندان را تحت تاثیر قرار دهد. به احتمال زیاد درمان پیشنهادی پریودنتیست جراحی لثه خواهد بود. شاید بخواهید بدانید چه اتفاقی افتاده است که اکنون نیاز دارید به پریودنتیست مراجعه کنید و تحت جراحی لثه قرار گیرید.

چگونه فرد نیازمند جراحی لثه می‌شود؟

جراحی لثه

جراحی لثه

 

بیماری لثه از وجود یک باکتری در دهان آغاز میشود که به دندان‌ها متصل می‌شود. باکتری‌ها انباشته و تکثیر می‌شوند و لایه‌ای نازک تحت عنوان پلاک دندان تشکیل می‌دهند. در صورت به جا ماندن این پلاک روی دندان، بافت‌های لثه‌ی مجاور دندان متورم می‌شوند، که منجر به بروز ورم و التهاب لثه می‌شود که مرحله‌ی اولیه‌ی بیماری لثه محسوب می‌شود. کشیدن نخ دندان به صورت روزانه و دو مرتبه در روز مسواک زدن با خمیردندانی که بتواند با باکتری‌ها مبارزه نماید می‌تواند از التهاب لثه‌ها پیشگیری نماید. پلاک دندان و ذرات غذا با رعایت بهداشت دهان و دندان برطرف می‌شوند بنابراین سعی کنید سطح دندان‌ها را پاکیزه نگه دارید و پلاک‌های باکتریایی روی خط لثه‌ی دندان‌ها را از بین ببرید. از آنچه گفته شد کاملا مشهود است که التهاب لثه مرحله‌ی آغازین بیماری لثه است که در صورت عدم درمان می‌تواند منجر به پریودنتیت، یکی از بیماری‌های جدی لثه، شود. اگر پلاک و ذرات غذا برطرف نشوند و بهداشت دهان و دندان رعایت نشود، التهاب لثه رو به وخامت خواهد رفت و التهاب و ورم بافت لثه افزایش خواهد یافت، خونریزی لثه اتفاق خواهد افتاد، عمق منطقه‌ی بین دندان و بافت لثه افزایش خواهد یافت که در نهایت منجر به تشکیل پاکت پرودنتال و بروز بیماری پریودنتال خواهد شد.

با انباشته شدن باکتری‌های پلاک روی یکدیگر و انتقال آنها به زیر خط لثه، پاکت پریودنتال گسترش می‌یابد. در این مرحله، مراقبت‌های خانگی در برطرف نمودن پلاک دندان چندان موثر واقع نمی‌شوند. در صورتی که این مشکل توسط دندانپزشک یا متخصص دندان درمان نشود، باکتری‌ها در زیر خط لثه منتشر می‌شوند و درون پاکت را عفونی می‌کنند. این گونه باکتری‌ها موجب آسیب به بافت نرم و سخت اطراف دندان خواهد شد که به بیماری پیشرفته‌ی پریودنتال تبدیل خواهد شد که ریشه‌ی دندان‌ها را نیز تحت تاثیر قرار خواهد داد و موجب عفونت آنها خواهد شد. ممکن است دندان لق شود و فرد احساس ناراحتی کند. در این مرحله جراحی لثه ضروری خواهد بود. درمان‌های اولیه‌ی بیماری پاکت پریودنتال، جرم‌گیری و هموار کردن سطح ریشه هستند. درمان‌های دیگر، انواع جراحی هستند که برای درمان بافت بیمار لثه صورت می‌گیرند.

علاوه بر جراحی‌هایی که جنبه‌ی درمانی دارند، برخی از جراحی‌های لثه با هدف ایجاد تغییر در ظاهر فرد و زیبایی بخشیدن به لبخند انجام می‌شوند.

انواع جراحی لثه

جراحی فلپ لثه یا کاهش پاکت پریودنتال (Gingival Flap Surgery or Pocket Reduction )

 

جراحی لثه

جراحی لثه

در صورتی که عمق پاکت‌های اطراف دندان به بیش از 5 میلی‌متر برسد، پریودنتیست با استفاده از جراحی فلپ لثه عمق پاکت پریودنتال را کاهش می‌دهد. اکثر بیمارانی که پریودنتیت متوسط تا وخیم در آنها تشخیص داده شود تحت این جراحی قرار می‌گیرند. پریودنتیست در بافت لثه برشی ایجاد خواهد کرد تا آن را از دندان جدا نماید. سپس با استفاده از یک دستگاه جرمگیری ماوراء صوت (ultrasonic scaling device) و نیز ابزارهای دستی برای برطرف نمودن جرم و پلاک از زیر پاکت‌ها، اقدام به پاکسازی عمق پاکت‌ها خواهد نمود.

جراحی عملکردی یا زیبایی لثه (Gingivectomy)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای برداشتن بافت اضافی لثه مورد استفاده قرار می‌گیرد که ممکن است روی دندان رشد کرده باشد. از این طریق دسترسی بهتری به دندان وجود خواهد داشت در نتیجه تمیز نمودن آن ساده‌تر خواهد بود. پریودنتیست با بی‌حس نمودن بافت لثه‌ی بیمار بخش‌های اضافی لثه را برش خواهد داد و آنها را حذف خواهد کرد.

جراحی ترمیم پلاستیک لثه یا پیوند بافت نرم (Gingivoplasty or Soft Tissue Graft)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای تغییر شکل لثه‌ی سالم اطراف دندان انجام می‌شود تا ظاهر آن را بهبود بخشد. در صورتی که فرد به تحلیل لثه مبتلا باشد، در جاهایی که لثه از روی دندان عقب رفته باشد می‌توان با استفاده از جراحی ترمیم پلاستیک لثه آن را اصلاح نمود. با استفاده از پیوند لثه می‌توان از سقف دهان بافتی برداشت و آن را به اطراف دندانی بخیه نمود که لثه‌ی روی آن تحلیل رفته است.

جراحی بازسازی (Regeneration)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

در این نوع جراحی، پریودنتیست بخشی از لثه که با تجمع باکتری بیمار شده است را برش می‌دهد و با کنار زدن آن باکتری‌های انباشته شده را تخلیه می‌نماید سپس پروتئین‌های پیوند استخوان، غشاء و تقویت کننده‌ی رشد بافت لثه (یا ترکیبی از این سه) را در محل برش خورده قرار می‌دهد تا به بازسازی بافت لثه کمک کند در حدی که اطراف دندان‌ها را بپوشاند.

جراحی افزایش طول تاج دندان (Crown lengthening)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

طی فرایند جراحی افزایش طول تاج دندان، پریودنتیست بافت لثه‌ی روی دندان‌ها را برداشته سپس بخشی از آن را با استفاده از جراحی حذف می‌کند تا طول ظاهری دندان افزایش یابد. این نوع جراحی از جمله جراحی‌های زیبایی است که البته برای درمان بیماری لثه نیز کاربرد دارد.

در صورتی که عفونت‌های باکتریایی درون دندان پیشرفت کنند، می‌تواند به ریشه‌ی دندان نفوذ کرده و استخوان فک را مورد حمله قرار دهد. این مشکل در نهایت موجب افتادن دندان و مرگ دندان خواهد شد. اجازه ندهید این اتفاق شما را از پیگیری درمان باز دارد یا منتظر نشوید تا دندان به صورت خود به خود بیافتد. این روند بسیار دردناک خواهد بود و آسیب‌های جدی‌تری در پی خواهد داشت. زیرا باعث از دست رفتن دندان‌های دیگر نیز خواهد شد.

در بسیاری از موارد، درد افراد را وادار به پیگیری درمان خواهد کرد. با این حال، همه‌ی دندان‌هایی که در حال از دست رفتن هستند، در ابتدا دردناک نیستند. تصور نکنید اگر درد زیادی در دندان خود احساس نمی‌کنید، دندان در معرض خطر مرگ و از دست رفتن نیست.

درمان‌های مرگ دندان

اکثر پزشکان جامعه‌ی دندانپزشکی معتقدند که برای مرگ دندان (دندان از دست رفته) تنها دو راهکار وجود دارد: کشیدن دندان و درمان ریشه (عصب کشی).

کشیدن دندان

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هیچ کس تمایل ندارد دندانش کشیده شود. اما در صورتی که زمان مناسب درمان را از دست بدهید، ممکن است تنها گزینه‌ی باقی‌مانده کشیدن دندان باشد. کشیدن دندان فرایند ساده‌ای است که نسبتا ارزان و بدون درد است. اما جایگزین نمودن آن با یک دندان مصنوعی می‌تواند هزینه‌ی بیشتری در بر داشته باشد.

اکثر افراد ترجیح می‌دهند تا حد امکان از کشیدن دندان اجتناب کنند. چنانچه بیمار خیلی زود برای درمان دندان خود اقدام نماید، اکثر دندانپزشک‌ها گزینه‌ی درمان ریشه (عصب کشی) را پیشنهاد می‌دهند.

درمان ریشه (عصب کشی)

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هزینه‌ی درمان ریشه بسیار بیشتر از کشیدن آن است اما به خاطر داشته باشید که هزینه‌ی ایمپلنت و سایر جایگزین‌های مصنوعی دندان بیشتر از درمان ریشه خواهد بود.

درمان ریشه برای برخی شرایط ایده‌آل است. این درمان عبارت است از پاکسازی بافت مرده و پوسیدگی از پالپ دندان و بازسازی مجدد همه‌ی بخش‌هایی که از دندان جدا شده‌اند. این نوع درمان نسبت به سایر درمان‌ها ارجحیت دارد، بویژه زمانی که دندان‌های مجاور نیز از دست رفته باشند یا قبلا کشیده شده باشند.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

برای برخی افراد، تصور انجام درمان ریشه (عصب کشی) وحشتناک است. با این حال، این فرایند به طور کلی بدون درد است و برای بسیاری از دندانپزشک‌ها و اندودنتیست‌ها کاملا عادی است. درمان ریشه، به عنوان یکی از پر‌طرفدارترین جراحی‌های معمول یکی از بخش‌های عمده‌ی تخصص‌های دندانپزشکی را تشکیل می‌دهد. به همین دلیل است که هنوز بسیاری از دندانپزشک‌ها انجام آن را ضروری می‌دانند.

با این حال، در رابطه با احتمال درمان واقعی دندانی که در حال از دست رفتن است اطلاعات افراد روبه افزایش است.

جایگزین‌های طبیعی

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

کشیدن دندان و درمان ریشه قطعا جایگاه خود را دارند. اما، اگر اجازه دهید عفونت درون دندان به عمق ریشه‌ی دندان نفوذ کند، تنها گزینه‌ی ممکن جراحی خواهد بود.

با این حال، شواهد بسیاری وجود دارند که افراد می‌توانند به بدن خود کمک کنند تا با باکتری‌هایی که به بافت زنده‌ی دندان حمله می‌کنند مبارزه نمایند. برخی افراد معتقدند، در صورتی که بدن تغذیه‌ی مناسب داشته باشد آنقدر قدرت دارد که بتواند بیماری‌های خود را به صورت خود به خود درمان نماید. برخی دیگر نیز معتقدند با استفاده از درمان‌های طبیعی می‌توان از مرگ دندان جلوگیری نمود.

واقعیت این است که مرگ اکثر دندان‌ها (از دست رفتن دندان‌ها) به مرور زمان رخ می‌دهد. بدن تمام سعی خود را می‌کند تا دندان را نجات دهد. عفونت‌های درون دندان نیز از بین خواهند رفت.

راهکاری وجود ندارد که در همه‌ی موارد موثر واقع شود. اما با توجه به اهمیت دندان‌ها و هزینه‌های راهکارهای جراحی دندان، احمقانه است که فرد برای نجات دندان در حال مرگ ( دندانی که در حال از دست رفتن است) تلاشی نکند.

پس، ممکن است بخواهید به دنبال راه‌های پیشگیری از موقعیت‌های مشابه باشید که ممکن است برای دندان‌های دیگر بوجود بیایند. با وجود همه‌ی اینها، اگر از بروز مشکلی پیشگیری کنید، آن مشکل نیاز به درمان نخواهد داشت.

پیشگیری از مرگ دندان

نخست آنکه، پیشگیری از مرگ دندان بسیار ساده‌تر (و بدون دردتر) خواهد بود.

برای پیشگیری از مرگ دندان، کاری که در درجه‌ی اول باید انجام دهید آن است که مراقب آنها باشید. مراقبت‌های روزانه از دندان، مهمترین گام در مبارزه با مرگ دندان است. ارزش مراجعه‌ی منظم به دندانپزشک را دست کم نگیرید.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

اگر اجازه دهید دندان‌های شما پوسیده شوند، قطعا مرگ آنها آغاز خواهد شد. بنابراین به بهترین شکل ممکن از آن پیشگیری نمایید. از وارد آمدن آسیب به دندان‌ها نیز جلوگیری نمایید.

هنگام انجام ورزش‌ها، با پوشیدن محافظ دندان از ضربات سنگین به دندان جلوگیری کنید. از جویدن خوراکی‌های سفت مانند یخ، یا باز کردن هر چیزی با دندان خودداری نمایید. اگر عادت دندان قروچه (فشردن و ساییدن دندان) دارید به فکر استفاده از محافظ دندان شبانه یا درمان‌های دیگر باشید.

کاملا واضح است که، پیش‌بینی و پیشگیری از تمام آسیب‌های دندانی غیرممکن است. تنها، تا حد امکان احتیاط‌های لازم را به عمل آورید. اگر به دندان ضربه‌ی سختی وارد شد، مواد مغذی لازم را به بدن برسانید تا در فرایند درمان به بدن کمک نمایید.

اکنون شما اطلاعات لازم در رابطه با مرگ دندان را در اختیار دارید، حالا به عهده‌ی شماست تا از بروز آن پیشگیری نمایید و در صورت مواجهه با آن بهترین رویکرد را در پی بگیرید.

علائم مرگ دندان

تشخیص زنده بودن یا مرگ دندان همیشه کار راحتی نیست. تنها یک متخصص دهان و دندان قادر است با اطمینان خاطر صحت این موضوع را تایید کند. اما خودتان نیز می‌توانید با تشخیص و معاینه‌ی شخصی تا حدودی آن را تشخیص دهید.

دو علامت و نشانه‌ی اصلی مرگ دندان درد و تغییر رنگ دندان می‌باشند. ممکن است یک یا هر دو نشانه را در دندان خود مشاهده نمایید.

نکته: اگر دندان شما از دست رفته است یا در حال از دست رفتن است، دامنه‌ی درد از عدم وجود درد تا درد شدید خواهد بود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

هرگاه عفونتی در دندان وجود داشته باشد، معمولا شدت درد افزایش می‌یابد. چنانچه عفونت منجر به ایجاد آبسه در دندان شود، ممکن است علائم دیگری مانند مزه‌ یا بوی بد در دهان خود حس کنید یا روی لثه‌ی شما ضایعه‌ی جوش-مانندی مشاهده شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

به تغییر رنگ دندان به زرد، خاکستری یا سیاه توجه کنید. با از دست رفتن گلبول‌های قرمز خون این تغییر رنگ در دندان ایجاد می‌شود. این رنگ شباهت بسیاری به رنگ زخم و جراحت دارد. در صورتی که این تغییر رنگ دندان درمان نشود، به مرور زمان افزایش خواهد یافت.

خوشبختانه، دندانی که در حال از دست رفتن است الزاما نیاز نیست کشیده شود. به همین دلیل، اصطلاح “دندان مرده” به غلط انتخاب شده است.

دندان غیر زنده چیست؟

در اصطلاح متخصصان دندانپزشکی به دندانی که درون آن عصب زنده وجود نداشته باشد، دندان غیرزنده گفته می‌شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اگر از نظر اصطلاح “زندگی یا حیات” به لغت غیر زنده نگاه کنیم، به معنای عدم اهمیت دندان نمی‌باشد، صرفا به این دلیل که هیچ عصب زنده‌ای درون آن وجود ندارد. دندان‌های غیر زنده هم هنوز وظیفه‌ی خود را به درستی انجام می‌دهند درست مانند دندان‌های دیگر که بخش وسیعی از آنها به نوعی غیر زنده است.

دندان‌ها از چند لایه تشکیل شده‌اند. درونی‌ترین بخش دندان پالپ است. پالپ رگ‌های خونی و عصب را در بر می‌گیرد. این بخش از دندان تنها بخشی است که به عنوان بخش زنده تلقی می‌شود.

بنابراین، استفاده از لفظ دندان مرده یا غیر زنده تا حدودی گمراه‌کننده است. اعصاب درون دندان به ما کمک می‌کنند سرما یا گرما را حس کنیم. وجود درد نیز می‌تواند نشان‌دهنده‌ی پوسیدگی باشد. با این حال، از دست رفتن حس درون دندان الزاما به معنای از دست رفتن کل دندان- یا عدم کاربری آن نیست. بلکه تا حدودی بستگی به علت از دست رفتن عصب درون دندان دارد.

علل مرگ دندان

عصب و دیگر بافت‌های زنده معمولا در نتیجه‎ی عدم وجود جریان خون از دست می‌روند.

تمام سلول‌های زنده‌ی بدن، از جمله پالپ دندان، از مواد موجود در خون تغذیه می‌کنند. با از دست رفتن تدریجی پالپ دندان، به تدریج باکتری از بخشی که در حال پوسیده شدن است تغذیه می‌کند. این باکتری‌ها درون دندانی که به تازگی توخالی شده است رشد می‌کنند و درد شدید ایجاد می‌نمایند. این وضعیت عموما به دو طریق بوجود می‌آید.

پوسیدگی دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

در صورتی که حفره‌ی درون دندان بسیار عمیق شود، منجر به مرگ دندان خواهد شد. پوسیدگی دندان از بیرونی‌ترین لایه‌ی دندان آغاز می‌شود. چنانچه این پوسیدگی‌ها به حال خود رها شوند و مورد رسیدگی قرار نگیرند، ممکن است به درون لایه‌های عمقی‌تر دندان نفوذ پیدا کنند و در نهایت به پالپ برسند.

در نتیجه‌ی پوسیدگی حفره‌ها، باکتری تولید خواهد شد. حفره‌های عمیق برای باکتری‌ها مسیر مستقیمی به درون بافت‌های زنده‌ی داخل دندان ایجاد خواهند کرد. بدن با یک واکنش التهابی، تمام تلاش خود را برای مبارزه با عفونت خواهد کرد. با این وجود اگر طی این واکنش به بدن کمک نشود، گلبول‌های سفید خون با شکست مواجه خواهند شد. در نهایت، ممکن است جریان خون ورودی به دندان به طور کامل متوقف شود و عصب تغذیه نشود. در این صورت، احتمالا درد شدیدی در دندان خود احساس خواهید کرد.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اکنون کاملا واضح است که چرا مراقبت‌های دندانی، هم به صورت تخصصی و هم در منزل، تا این اندازه مهم هستند. تمام تلاش خود را به کار ببندید تا از پوسیدگی دندان پیشگیری کنید. اما در صورت مشاهده‌ی کوچکترین پوسیدگی، در مراجعه به دندانپزشک تردید نکنید.

آسیب به دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

تعجبی ندارد که آسیب به دندان دیگر علت شایع مرگ دندان باشد. وقتی به دندان ضربه‌ی شدیدی وارد می‌شود، ممکن است رگ‌های خونی درون دندان پاره شوند. که منتج به قطع جریان خون و در نهایت مرگ عصب و دیگر بافت‌های زنده‌ی درون پالپ خواهد شد.

اگر ضربه به حدی شدید باشد که موجب پریده شدن لبه‌ی دندان یا ترک آن شود، احتمالا درد شدیدی را احساس خواهید کرد. اگر دچار حادثه‌ای شدید که به دندان شما آسیب رسید، عاقلانه است که به دندانپزشک مراجعه نمایید.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

از سوی دیگر، فشردن و ساییدن دندان‌ها روی یکدیگر می‌تواند به دندان آسیب بزند. بنابراین، کسانی که به شدت دندان‌های خود را روی یکدیگر فشار می‌دهند یا در خواب دندان قروچه دارند، با افزایش سن، خطر مرگ دندان در آنها بیشتر خواهد بود.

بسته به علل و عوامل منجر به از دست رفتن تدریجی دندان‌ها، گزینه‌های درمانی مختلفی در دسترس شما خواهد بود که در مقاله‌ی بعد به آنها اشاره خواهیم کرد.

ایمپلنت نزدیک‌ترین راه ممکن برای دستیابی به دندان‌های سالم و طبیعی است. ایمپلنت برای شما این امکان را فراهم می‌آورد تا آنگونه که تمایل دارید زندگی کنید. با اطمینان خاطر بخورید، لبخند بزنید، بخندید، حرف بزنید و از تمام فعالیت‌های روزانه خود لذت ببرید بدون اینکه نگران دندان‌های خود باشید.

ایمپلنت‌های دندانی در صنعت جایگزینی دندان‌ها، انقلابی عظیم بوجود آورده‌اند. قبل از پیشرفت ایمپلنت‌های دندانی، افرادی که از دنچر استفاده می‌کردند قادر نبودند بسیاری از انواع غذاها را بجوند. با استفاده‌ی گسترده از ایمپلنت‌های دندانی، همه‌ی اینها تغییر کرد.

چرا ایمپلنت‌های دندانی؟

ایمپلنت دندانی یک پیچ از جنس تیتانیوم است که به استخوان فک جوش می‌خورد. فرایند جوش خوردن ایمپلنت با استخوان “اتصال با استخوان” (osseointegration) نامیده می‌شود، که عبارت است از متصل شدن ایمپلنت به یکی از اجزاء به نام اباتمنت که تاج (روکش) دندان را حمایت می‌کند. اما ایمپلنت دندانی چه کار می‌کند که دیگر گزینه‌های جایگزینی دندان‌ها، مانند بریج و دنچر قادر به انجام آن نیستند؟

به ترتیب از راست به چپ: ایمپلنت-بریج-دنچر پارسیل

به ترتیب از راست به چپ: ایمپلنت-بریج-دنچر پارسیل

 

آنچه بریج‌ها و دنچرها قادر به انجام آن نمی‌باشند، این واقعیت است که دندان واقعی به حفظ استخوان فک کمک می‌کند در حالی که بریج‌ها و دنچرهای پارسیل می‌توانند به دندان‌های دیگر آسیب برسانند. بریج‌های ثابت مستلزم بریدن بخشی از ساختار خوب دندان از دندان‌های مجاور می‌باشد. دنچرهای پارسیل نیز نیاز دارند که دندان‌های دیگر آن را در جای خود نگه دارند. این دندان‌ها تحت تاثیر وارد آمدن فشارهای ناشی از جویدن به دنچرهای پارسیل، به شدت ضعیف خواهند شد. میانگین عمر مفید بریج‌ها 5 تا 10 سال خواهد بود و میزان عدم موفقیت دندان‌هایی که بریج یا دنچر پارسیل را نگه می‌دارند، حدود 30 درصد خواهد بود. دنچر کامل نیز ممکن است بلغزد و در نوع غذایی که می‌توانید بخورید محدودیت ایجاد خواهد کرد.

با این حال زمانی که یک ایمپلنت جایگزین دندان می‌شود، بدون وارد کردن آسیب به دندان‌ها، به استخوان فک استحکام می‌بخشد. موفقیت ایمپلنت‌های دندانی در دراز مدت 97 درصد می‌باشد. استفاده از ایمپلنت‌های دندانی مشکلات ناشی از سایر روش‌های جایگزینی دندان را به حداقل می‌رساند، به افراد اجازه می‌دهند هر چیزی را با اطمینان بخورند بدون اینکه نگران بروز مشکل باشند. ایمپلنت می‌تواند جایگزین یک دندان از دست رفته باشد، اما چهار ایمپلنت می‌توانند جایگزین تمام دندان‌های فک بالا و پایین شوند. تعداد ایمپلنت‌ها به کیفیت و اندازه‌ی فک بستگی دارد. هر چه ایمپلنت بلندتر باشد، تعداد ایمپلنت کمتری نیاز خواهد بود تا چند دندان جایگزین را حمایت کنند. دندان‌های جایگزین به این ایمپلنت‌ها متصل خواهند شد. فرد پس از کاشت ایمپلنت بزودی قادر خواهد بود مانند دندان‌های طبیعی هر چیزی را بجود.

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

مراحل جراحی ایمپلنت

می‌توان ایمپلنت‌های دندانی را به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان تصور نمود که در ظاهر به پیچ‌ها شباهت دارند. برای کاشت ایمپلنت ابتدا بایستی در محل دندان از دست رفته، روی لثه شکافی ایجاد نمود. سپس با استفاده از دریل‌های دندانپزشکی در اندازه‌های مختلف باید در استخوان فک آماده‌سازی‌هایی صورت داد. پیش از بخیه کردن بافت لثه ایمپلنت با پیچ  به درون استخوان متصل می‌شود.

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

زمانی که ایمپلنت‌های دندانی در استخوان فک قرار داده می‌شوند (A) به استخوان طبیعی فک متصل می‌شوند. در این حالت، ایمپلنت به پایه‌ای محکم برای حمایت از یک یا چند دندان مصنوعی به نام تاج (روکش) تبدیل می‌شود.

یک ابزار متصل کننده –که تحت عنوان اباتمنت شناخته شده است (B)- روی نوک ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد تا بتواند تاج را نگه داشته و حمایت کند. تاج‌ها (روکش‌ها) به صورت سفارشی ساخته می‌شوند تا شبیه دندان‌های طبیعی فرد و متناسب با دهان او باشند (C).

می‌توان این فرایندها را با بی‌حسی موضعی یا بیهوشی انجام داد، در نتیجه جراحی کاملا بدون درد خواهد بود. ایمپلنت باید به مدت 4 ماه درون استخوان قرار بگیرد تا برای قرارگیری دندان روی آن آماده شود. اما گاهی اوقات وضعیت‌هایی بوجود می‌آیند که می‌توان از ایمپنمود.

زمانی که جراحی ایمپلنت دندانی توسط یک متخصص مجرب ایمپلنت‌های دندانی انجام می‌شود، این روش یکی از امن‌ترین و قابل پیش‌بینی‌ترین فرایندهای دندانپزشکی می‌باشد.

حقایقی در رابطه با ایمپلنت‌های دندانی

  • قدمت ایمپلنت‌های دندانی قدیمی 600 سال پس از میلاد مسیح است، زمانی که تکه‌های صدف دندان-مانند را با چکش درون فک زنان قبیله‌ی مایان (Mayan) فرو می‌کردند.
  • در سال 1952، یک جراح ارتوپد سوئدی دریافت که تیتانیوم به طور طبیعی با استخوان جوش می‌خورد.
  • ایمپلنت‌های دندانی مدرن بیش از 30 سال با موفقیت مورد استفاده قرار گرفته‌اند. در واقع قوی‌ترین ابزارهای موجود هستند که دندان‌های جایگزین را حمایت می‌کنند- و حتی بهتر از آن، به دندان‌های جدید اجازه می‌دهند احساس، ظاهر و عملکرد طبیعی داشته باشند.
  • ایمپلنت‌های دندانی تنها گزینه‌ی ترمیم دندان می‌باشند که، در واقع با کمک به تقویت رشد استخوان، استخوان طبیعی را حفظ می‌کنند.
  • ایمپلنت در تمام سنین قابل استفاده است، به جز کودکانی که در سن رشد به سر می‌برند.
  • در صورتی که در پی بیماری لثه بخشی از استخوان لثه تحلیل رفته باشد می‌توان از پیوند استخوان استفاده نمود تا بتوان ایمپلنت را روی آن قرار داد.
  • افرادی که شرایط خاص پزشکی دارند هم در صورتی که وضعیت آنها تحت کنترل قرار گیرد، می‌توانند از ایمپلنت‌های دندانی استفاده نمایند.
  • حفظ و نگه داری ایمپلنت‌ها درست شبیه دندان‌های طبیعی با مسواک زدن و کشیدن نخ دندان انجام خواهد شد.

برگه‌ها

بخش تخصصی پیوند لثه





بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند. در صورت عدم درمان چنین مشکلاتی، ممکن است در نهایت منجر به از دست رفتن دندان فرد شود. پیوند لثه در بیشتر موارد جنبه‌ی درمانی دارد، ولی برخی از مردم برای اصلاح طرح لبخند خود از این روش استفاده می‌کنند که در این صورت جنبه‌ی زیبایی دارد.

مقالات تخصصی پیوند لثه



دندانپزشک برای درمان حفره دندان بخش های پوسیده آن را می تراشد و سپس قسمت هایی از دندان که پوسیدگی های آنها برداشته شده است “پر” می شوند. علاوه بر این، پر کردن دندان برای ترمیم دندان های شکسته یا ترک خورده و دندان هایی که در نتیجه سوء استفاده ساییده شده اند (مانند جویدن ناخن یا دندان قروچه) کاربرد دارد.

مراحل پر کردن دندان

ابتدا، دندانپزشک از بی حس کننده های موضعی برای بی حس کردن منطقه اطراف دندانی که قرار است پر شود استفاده می کند. سپس، یک دریل، ابزار ساینده هوا، یا لیزر برای زدودن قسمت های پوسیده استفاده خواهد شد. انتخاب ابزار به میزان راحتی شخصی دندانپزشک، آموزش هایی که دیده است، سرمایه گذاری که روی تجهیزات خاص کرده است، و نیز موقعیت و میزان پوسیدگی بستگی دارد.

سپس، دندانپزشک منطقه را پروب یا تست می کند تا مشخص نماید آیا همه پوسیدگی زدوده شده است یا خیر. وقتی پوسیدگی زدوده شد، دندانپزشک فضا را با پاکسازی حفره از هر گونه باکتری و باقی مانده ای، برای پر کردن آماده خواهد کرد. اگر پوسیدگی به ریشه نزدیک باشد، دندانپزشک ممکن است ابتدا یک لایه گلاس آینومر، رزین کامپوزیت، یا مواد دیگر برای محافظت از عصب استفاده کند. به طور کلی، پس از پر کردن، دندانپزشک آن را تراش خواهد داد و پولیش خواهد کرد.

برای پر کردن دندان با مواد همرنگ آن، چند گام اضافی دیگر باید پیموده شوند که به قرار زیر هستند. پس از آنکه دندانپزشک پوسیدگی ها را زدود و منطقه را پر کرد، ماده همرنگ دندان به صورت لایه لایه اعمال می شود. سپس، از نور خاصی برای “کیور” یا خشک کردن هر لایه استفاده می شود. وقتی روند لایه لایه گذاری مواد تکمیل شد، دندانپزشک مواد کامپوزیت را به شکل دلخواه درخواهد آورد، مواد اضافی را خواهد تراشید، و ترمیم نهایی را پولیش خواهد کرد.

 پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

چه نوع موادی برای پر کردن دندان موجود هستند؟

امروزه، مواد متعددی برای پر کردن دندان در دسترس هستند. دندان ها می توانند با طلا، پرسلن، آمالگام نقره (که از ترکیب جیوه، نقره، قلع، مس، و روی بدست می آید)، یا مواد پلاستیکی همرنگ دندان که رزین کامپوزیت نامیده می شود، پر شوند. علاوه بر این، ماده ای وجود دارد که حاوی ذرات شیشه است و تحت عنوان گلاس آینومر شناخته می شود. این مواد به گونه ای شبیه به رزین کامپوزیت ها استفاده می شوند.

موقعیت و میزان گستردگی پوسیدگی، هزینه ماده پر کننده، تحت پوشش بیمه بودن، و نیز توصیه های دندانپزشک به شما کمک می کنند چه نوع ماده ای را برای پر کردن دندان انتخاب کنید.

طلا

مزایای پر کردن دندان با طلا

  • دوام: حداقل 10 تا 15 سال، و معمولاً بیشتر، طول می کشد؛ دچار فرسایش نمی شود.
  • استحکام: می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کند.
  • زیبایی: برخی بیماران معتقدند طلا نسبت به پر شدگی های آمالگام نقره ای برای چشم خوشایندتر است.

معایب پر کردن دندان با طلا

  • پر هزینه بودن: هزینه پر کردن دندان با طلا بیشتر از مواد دیگر است؛ این عدد تقریباً 10 برابر بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره است.
  • نیاز به مراجعات بیشتر به مطب: برای پر کردن دندان با این ماده حداقل لازم است دو مرتبه به مطب مراجعه شود.
  • شوک گالوانیک: اگر پر کردن دندان با نقره دقیقا در کنار دندانی انجام شود که با نقره پر شده است ممکن است موجب بروز درد شدیدی (شوک گالوانیک) شود. تعاملات بین فلزات و بزاق باعث بوجود آمدن جریان الکتریکی می شود. با این حال، بروز آن نادر است.
  • زیبایی: اکثر افراد پر کردن دندان با مواد به رنگ فلزات را دوست ندارند و پر شدگی هایی را ترجیه می دهند که با بقیه دندان ها مطابقت داشته باشند.

نقره (آمالگام)

مزایای پر کردن دندان با نقره

  • دوام: پر شدگی های نقره حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند و معمولاً با دوام تر از پر شدگی های همرنگ دندان ها (کامپوزیت ها) هستند.
  • استحکام: این ماده می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کنند.
  • هزینه: آنها ارزان تر از مواد دیگری مانند کامپوزیت ها هستند.

معایب پرکردن دندان با نقره

  • زیبا نبودن: پر شدگی های نقره همرنگ دندان های طبیعی نیستند و جلب توجه می کنند.
  • تخریب مقدار بیشتری از ساختار دندان: اغلب باید بخش های سالم دندان تراشیده شوند تا فضای لازم برای نگهداشتن ماده نقره بوجود بیاید.
  • بد رنگ شدن دندان: آمالگام نقره می تواند سایه خاکستری رنگی در ساختار دندان اطراف خود ایجاد کند.
  • ترک خوردگی و شکستگی ها: گرچه همه دندان ها در مجاورت مایعات داغ و سرد منقبض و منبسط می شوند، که در نهایت می تواند باعث ترک خوردن یا شکستن دندان شود، اما مواد آمالگام- در مقایسه با دیگر موادی که برای پر کردن دندان استفاده می شوند- ممکن است انقباض و انبساط گسترده تری را تجربه کنند و احتمال ترک خوردن و شکستن آنها افزایش پیدا کند.
  • واکنش های آلرژیک: درصد پایینی از افراد، تقریباً 1%، نسبت به جیوه موجود در ترمیم های آمالگام حساس هستند.

جیوه موجود در آمالگام مقادیر اندکی جیوه به شکل بخار آزاد می کند که می تواند استنشاق شود یا از طریق ریه ها جذب شود. قرار گرفتن در معرض مقادیر بالای بخارات جیوه با عوارض جانبی در مغز و کلیه ها همراه است. مطالعات نشان می دهند که بین پر شدگی های آمالگام و مشکلات سلامتی هیچ ارتباطی وجود ندارد و سازمان غذا و دارو آن را برای افراد بزرگسال و کودکان بالای 6 سال بی خطر تلقی می کند.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

کامپوزیت همرنگ دندان ها

مزایایپر کردن دندان ها با کامپوزیت همرنگ آنها

  • زیبایی: با انتخاب صحیح پر شدگی کامپوزیتی می تواند دندان را با ماده ای دقیقاً همرنگ آن پر کرد. کامپوزیت ها بویژه برای استفاده در دندان های جلوی دهان یا بخش های قابل مشاهده دندان مناسب هستند.
  • باندینگ با ساختار دندان: پر شدگی های کامپوزیتی به صورت میکرو مکانیکی با ساختار دندان ها پیوند می خورند، و حمایت بیشتری فراهم می آورند.
  • چند کاره بودن: مواد کامپوزیتی علاوه بر کاربرد به عنوان ماده پر کننده، می توانند برای ترمیم لب پر شدگی ها، شکستگی ها، یا حتی ساییدگی دندان ها نیز استفاده شوند.
  • آماده سازی بدون تراش دندان: گاهی اوقات برای تراشیدن پوسیدگی دندان و آماده سازی آن برای پر کردن، در مقایسه با پر شدگی های آمالگام نیاز است مقدار بسیار اندکی از ساختار دندان تراشیده شود.

معایب پر کردن دندان با کامپوزیت همرنگ دندان ها

  • کم دوام بودن: پر شدگی های دندانی با کامپوزیت سریع تر از آمالگام ها ساییده می شوند (حداقل پنج سال دوام دارند، در مقایسه با آمالگام ها که حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند)؛ بعلاوه، آنها تحت فشار ناشی از جویدن، و بویژه اگر برای حفره های بزرگ استفاده شوند، ممکن است به اندازه پر شدگی های نقره دوام نداشته باشند.
  • مدت زمان طولانی تر پر کردن دندان: به دلیل روند اعمال مواد کامپوزیتی، پر کردن دندان با این مواد می تواند 20 دقیقه بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره ای طول بکشد.
  • مراجعات بیشتر: در صورتی که کامپوزیت ها برای اینله ها یا آنله ها استفاده شوند، ممکن است بیشتر از یک جلسه مراجعه نیاز باشد.
  • لب پر شدن: بسته به موقعیت، مواد کامپوزیتی می توانند از روی دندان ها لب پر شوند.
  • پر هزینه بودن: پر شدگی های کامپوزیتی می توانند هزینه ای دو برابر بیشتر از پر شدگی های نقره داشته باشند.

علاوه بر رزین کامپوزیت های همرنگ دندان، دو ماده همرنگ دندان دیگری که وجود دارند عبارتند از سرامیک و گلاس آینومر.

انواع مواد دیگری که برای پر کردن دندان ها استفاده می شوند:

سرامیک ها

این مواد اغلب از پرسلن ساخته شده اند و در برابر لک مقاوم تر از مواد رزین کامپوزیت هستند. این مواد عموماً بیشتر از 15 سال دوام دارند و می توانند هزینه ای برابر با طلا داشته باشند.

گلاس آینومر

این ماده از آکریلیک ساخته شده و نوع خاصی از مواد شیشه ای است. این ماده عموماً برای پر کردن بخش هایی از دندان ها استفاده می شود که حفره زیر خط لثه قرار دارد، و نیز بیشتر برای کودکان کاربرد دارد (هنوز هم دریل کردن نیاز است). گلاس آینومر فلوراید آزاد می کند، که می تواند به محافظت از دندان در برابر پوسیدگی بیشتر کمک کند. با این حال، این ماده ضعیف تر از رزین کامپوزیت است و بیشتر مستعد فرسایش یا شکستن است. گلاس آینومر معمولاً پنج سال یا کمتر دوام دارد در عین حال که هزینه ای هم اندازه رزین کامپوزیت ها در بر دارد. نمونه های جدیدتر آنها حتی طول عمر بهتری دارد، و اگر در موقعیت مناسب استفاده شوند می توانند طول عمری برابر با کامپوزیت ها داشته باشند.

آیا بیمه های خدمات دندانپزشکی هزینه کامپوزیت ها را پوشش می دهند؟

اکثر طرح های بیمه های خدمات دندانپزشکی هزینه پر کردن دندان با کامپوزیت ها را به اندازه هزینه پر شدگی های نقره پوشش می دهند، معمولاً بیمار باید اختلاف قیمت را پرداخت نماید.

پر شدگی غیر مستقیم چیست؟

پر شدگی غیر مستقیم شبیه پر شدگی های کامپوزیتی یا همرنگ دندان است، غیر از اینکه آنها در لابراتوار دندانپزشکی ساخته می شوند و قبل از قرار گرفتن روی دندان نیاز به دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک دارند. پر شدگی غیر مستقیم زمانی استفاده می شود که مقدار کافی از ساختار دندان باق نمانده باشد تا پر شدگی را حمایت کند اما دندان آنقدر شدید آسیب ندیده است که نیاز به روکش داشته باشد.

طی مراجعه نخست، پوسیدگی یا پر شدگی قدیمی برداشته می شوند. از دندان قالب گرفته می شود تا شکل دندانی که نیاز به ترمیم دارد و دندان های اطراف آن ثبت شود. قالب برای لابراتوار دندانپزشکی ارسال می شود تا پر شدگی غیر مستقیم را بسازد. تا زمانی که ترمیم ساخته می شود، یک پر شدگی موقتی برای محافظت از دندان روی آن قرار داده می شود. طی جلسه دوم، پر شدگی موقت برداشته می شود، و دندانپزشک تناسب ترمیم غیر مستقیم را بررسی خواهد کرد. در صورتی که هیچ مشکلی در قرار گیری ترمیم وجود نداشته باشد و شکل آن قابل قبول باشد، به طور دائم روی دندان چسبانده می شود.

دو نوع پر شدگی غیر مستقیم وجود دارند: اینله ها و آنله ها.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

اینله ها

شبیه به پر شدگی ها هستند اما کل کار داخل کاسپ روی سطح جونده دندان قرار می گیرد.

آنله ها

بزرگ تر از اینله ها هستند، یک یا چند کاسپ را پوشش می دهند. گاهی اوقات آنله ها روکش های پارسیل نامیده می شوند.

اینله ها و آنله ها با دوام تر هستند و طول عمری طولانی تر از پر شدگی های سنتی- تا 30 سال- دارند. آنها می توانند از رزین کامپوزیت های همرنگ دندان ها، پرسلن، یا طلا ساخته شوند. آنله تنها می تواند برای محافظت از دندان هایی استفاده شود که ضعیف شده اند زیرا می تواند روی سطوح جونده دندان را پوشش دهد و مانند یک روکش نیروهای اطراف دندان را توزیع کند.

نوع دیگر اینله و آنله- اینله ها و آنله های مستقیم، روند و فرایندی مشابه پر شدگی غیر مستقیم را دنبال می کند، اما پر شدگی مستقیم داخل دهان ساخته می شود و می تواند در یک جلسه قرار بگیرد. نوع اینله یا آنله ای که استفاده می شود به مقدار ساختار سالم باقی مانده از دندان بستگی دارد و ملاحظات مربوط به نگرانی های زیبایی از هر نوع.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

پر شدگی موقت چیست و چرا ممکن است ما به آن نیاز داشته باشیم؟

پر شدگی های موقت تحت شرایط زیر استفاده می شوند:

  1. برای پر شدگی هایی که نیاز بیش از یک بار مراجعه دارند-برای مثال، قبل از جایگذاری پر شدگی های طلا و برای برخی فرایندهای خاص پر کردن دندان (که پر کردن غیر مستقیم نامیده می شوند) که از مواد کامپوزیتی استفاده می شود.
  2. پس از درمان ریشه.
  3. در صورت التهاب و تحریک پالپ، برای اجازه دادن به عصب دندان تا التهاب آن فروکش کند.
  4. اگر درمان اورژانسی دندانی نیاز است (مانند پرداختن به درد دندان).

پر شدگی های موقتی، درست همانطور که به نظر می رسند، به منظور موقتی استفاده می شوند. آنها معمولاً ظرف یک ماه می افتند، می شکنند، یا دچار ساییدگی می شوند. حتماً برای جایگزین قرار دادن پر شدگی دائمی برای پر شدگی دندان باید با دندانپزشک تماس بگیرید. اگر این کار را انجام ندهید، دندان می تواند عفونی شود یا مشکل دیگری برای شما بروز پیدا کند.

بسیاری از افراد وقتی به کاشت ایمپلنت های دندانی فکر می کنند تنها جایگزین قرار دادن برای دندان های از دست رفته را مد نظر قرار می دهند. به این ترتیب، آنها ممکن است تنها کشیدن دندانی که به شدت آسیب دیده یا پوسیده شده است را قبل یا در کنار کاشت ایمپلنت های دندانی مد نظر قرار می دهند. در برخی موارد، پیوند استخوان نیز ممکن است لازم باشد انجام شود تا تحلیل استخوان همراه با از دست رفتن دندان را جبران کند. با این حال، برخی موارد هستند که کشیدن دندان و پیوند استخوان تنها فرایندهای تکمیلی نیستند که در کنار جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شوند. در حقیقت، در صورت وجود شواهد مبنی بر تحلیل رفتگی لثه ها، ممکن است دندانپزشک شما پیوند لثه را نیز در کنار فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی توصیه کند.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

علل تحلیل رفتن لثه ها

برخی از شایع ترین علت های تحلیل رفتن لثه ها عبارتند از:

  • بیماری پریودنتال (لثه): بیماری پریودنتال عبارت است از عفونت بافت لثه ها. این نتیجه باکتری های دهانی است که به طور طبیعی داخل دهان وجود دارند. مراحل بعدی بیماری پریودنتال باعث تحلیل رفتن لثه ها و بروز مشکلات حاد دندانی خواهند شد.
  • مصرف تنباکو: سیگار کشیدن یا مصرف تنباکو به هر شکل دیگری ارتباط مستقیم با بیماری پریودنتال و نیز تحلیل لثه ها دارد. برای داشتن یک لبخند سالم و نیز تندرستی عمومی بدن، بهتر است به فکر ترک این عادت مضر باشید.
  • دندان قروچه (براکسیسم): دندان قروچه فشار زیادی به دندان ها، لثه ها، و مفاصل فک وارد می کند. به مرور زمان، این می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها و بروز دیگر مشکلات دندانی شود.
  • بهداشت بد دهانی: افرادی که خیلی محکم دندان های خود را مسوک می زنند یا نخ دندان می کشند، به گونه ای که لثه های آنها دچار خونریزی می شوند، بیشتر از آنکه کار مفیدی انجام دهند، در حال ضرر رساندن به خود هستند. این آسیب به بافت لثه ها، به مرور زمان می تواند موجب تحلیل رفتن لثه ها شود.
  • از دست دادن دندان: اگر شما یک یا چند دندان از دست داده باشید، این اتفاق می تواند به تحلیل استخوان فک شما نیز ختم شود. علت این است که ساختاری برای حمایت کردن از فک و خط لثه ها وجود ندارد.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا پیوند لثه انجام می شود؟

پیوندهای لثه برای بیمارانی انجام می شوند که لثه های آنها به دلیل بیماری لثه تحلیل رفته اند و ریشه های دندان های آنها بدون پوشش و در معرض محیط دهان قرار گرفته اند. در طول پیوند لثه، بافت نرم از محل دیگری داخل دهان گرفته می شود و به منطقه ای که لثه تحلیل رفته است پیوند زده می شود. انواع روش های مختلف برای پیوند لثه وجود دارند که بنا به شرایط هر بیمار یکی از آنها انتخاب و انجام می شود، از جمله:

  • پیوند آزاد لثه: بافت مستقیماً از سقف دهان بیمار برداشته می شود و به منطقه تحلیل رفته پیوند زده می شود.
  • پیوند بافت همبند: یک فلپ از سقف دهان برش داده و کنار زده می شود و بافت از زیر فلپ برداشته می شود و فلپ مجدداً در جای خود بخیه زده می شود. بافت برداشته شده که تحت عنوان بافت همبند ساب اپیلتیال شناخته می شود روی بخش تحلیل رفته بخیه زده می شود.
  • پیوند پایه (پدیکال یا لترال): بافت لثه از بخشی نزدیک به منطقه ای که نیاز به پیوند دارد برداشته می شود و تنها با چرخاندن روی بخش تحلیل رفته لثه قرار می گیرد و در همانجا بخیه زده می شود.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا کاشت ایمپلنت نیاز به پیوند لثه دارد؟

ایمپلنت های دندانی مستقیماً داخل استخوان فک و بافت لثه قرار گرفته اند که به این معنا است که دقیقاً عملکردی مانند ریشه های دندان های طبیعی دارند. افرادی که شرایط ایده آلی برای کاشت ایمپلنت های دندانی دارند لثه های سالمی دارند که محکم به دندان ها چسبیده اند.

متأسفانه، بسیاری از افراد با بیماری لثه مواجه هستند و اغلب مقداری تحلیل رفتگی لثه دارند. حتی افرادی که بیماری لثه ندارند هم ممکن است به دلیل عواملی مانند فشار زیاد وارد کردن حین مسواک زدن، موقعیت دندان ها، دندان قروچه یا براکسیسم (فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر)، عوامل ژنتیکی، یا آسیب ناگهانی به بافت لثه های آنها (تروما) تحلیل رفتگی لثه داشته باشند.

به همین دلیل، اگر تحلیل لثه داشته باشید، به احتمال زیاد دندانپزشک شما انجام پیوند لثه قبل از فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی را توصیه خواهد کرد. اگر نیاز باشد یک یا چند دندان شما قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی کشیده شود، احتمالاً دندانپزشک به صورت همزمان پیوند لثه های شما را نیز انجام خواهد داد. انجام پیوند لثه بلافاصله پس از کشیدن دندان از تحلیل رفتگی بیشتر لثه پیشگیری خواهد کرد و به حفظ توده استخوانی موجود نیز کمک می کند. هر دوی آنها (استخوان و لثه) برای موفقیت کاشت ایمپلنت ضروری هستند و این رویکرد منجر به بهتر شدن نتایج درمان می شود.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل لثه پس از کاشت ایمپلنت های دندانی

با انجام جراحی پیوند لثه، علاوه بر حصول اطمینان از بهبود صحیح ایمپلنت های دندانی، زیبایی لبخند شما پس از کاشت ایمپلنت های دندانی نیز حفظ خواهد شد. یکی از اصلی ترین مزایای ایمپلنت های دندانی شباهت نزدیکی است که به دندان های طبیعی دارند و روشی فوق العاده زیبا برای جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته. با این حال، زیبایی ظاهری ایمپلنت های دندانی می تواند با تحلیل رفتگی لثه ها و قابل مشاهده شدن اتصال بین روکش روی ایمپلنت و اباتمنت ایمپلنت به خطر بیفتد. با انجام پیوند لثه مقدار کافی از بافت لثه باقی می ماند تا این اتصال به خوبی زیر خط لثه ها پنهان باقی بماند. این نه تنها باعث می شود زیبایی ظاهری حفظ شود، بلکه از انباشته شدن باکتری ها روی این خط اتصال پیشگیری می کند.

حتی اگر لثه های سالمی داشته باشید، پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هنوز هم احتمال خطر بروز تحلیل لثه وجود دارد. در صورت بروز چنین مشکلی، هم ایمپلنت و هم سلامتی شما به خطر خواهد افتاد. به همین دلیل هر زمانی ممکن است نیاز به پیوند لثه داشته باشید.

همانطور که می بینید، پیوند لثه یک فرایند ضروری است که برای بیمارانی انجام می شود که تحلیل لثه دارند و می خواهند کاشت ایمپلنت انجام دهند. پیوند لثه به حفظ توده استخوانی کمک می کند و از تحلیل رفتگی بیشتر لثه ها پیشگیری می نماید. این باعث می شود خطر شکست ایمپلنت های دندانی کاهش پیدا کند، بعلاوه از بروز مشکلات و عوارض همراه با از بین رفتن پوشش روی ایمپلنت های دندانی پیشگیری می نماید. اگر شما لثه های تحلیل رفته دارید و به فکر کاشت ایمپلنت های دندانی هستید، با دندانپزشک خود در این رابطه گفتگو کنید تا بهترین راهکار درمانی را به شما معرفی کند.

مراقبت های دندانی تنها به علت باردار شدن متوقف نمی شوند. در حقیقت، تحت نظر نگه داشتن سلامت دهان حتی مهم تر نیز هست: هنگام بارداری، شما بیشتر در معرض خطر بروز پوسیدگی های دندامی، بیماری لثه، و مسائل دیگر قرار دارید.

متأسفانه، هنوز این باور به صورت گستزده وجود دارد که مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری می تواند برای شما و فرزندتان مضر باشد. مطالعات اخیر که توسط انجمن دندانپزشکان استرالیا انجام شده اند حاکی از این هستند که بیش از نیمی از زنان استرالیا که در این مطالعه شرکت کرده اند هنوز این باور اشتباه را دارند.

اگر این باور به این معنا باشد که شما از مراجعه به دندانپزشک اجتناب کنید و مراقبتی که نیاز دارید را دریافت نمی کنید، این می تواند یک مشکل جدی باشد.

آیا در طول دورن بارداری می توان به دندانپزشک مراجعه کرد؟

در طول دوران بارداری نه تنها می توانید به دندانپزشک مراجعه کنید، بلکه باید این کار را انجام دهید! درمان نشده رها کردن پوسیدگی های دندانی، بیماری لثه، و دیگر مشکلات مربوط به سلامت دهان می تواند مضر باشد. سلامت دهان و دندان های شما تأثیر زیادی روی سلامت عمومی شما دارد، که به این معنا است که م تواند تأثیر زیادی نیز روی فرزند شما داشته باشد.

حتی وقتی باردار نیستید، توصیه می کنیم به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید. برای بسیاری از افراد، یک چکاپ هر شش ماه یک مرتبه بهتر است، اما شرایط و وضعیت شما مشخص می کند که چند مرتبه در سال باید به دندانپزشک مراجعه کنید. بنابراین، بویژه زمانی که با تغییرات هورمونی و ویار مواجه هستید که سلامت دهان را در معرض خطر قرار می دهد، بسیار مهم است.

دندانپزشکان اغلب چندین مراجعه در طول دوران بارداری را توصیه می کنند تا بتوانند وضعیت دندان ها و لثه های شما را بررسی کنند، تغییرات لازم در مراقبت های روتین بهداشتی دهان را توصیه کنند و درمان های مورد نیاز را انجا دهند.

اگر شما در حال برنامه ریزی برای باردار شدن هستید، ابتدا مراجعه به دندانپزشک و برطرف کردن مشکلات دندانی مانند نهفتگی دندان عقل، برای کاهش عوارض جانبی آن، ایده خوبی است.

آیا اشعه ایکس بی خطر است؟

یکی از شایع ترین نگرانی هایی که افراد در ارتباط با مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری دارند قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس برای گرفتن تصاویر رادیوگرافی می باشد.

با این حال، دوز اشعه ایکس در رادیوگرافی های مدرن بسیار پایین است و یک مرتبه قرار گرفتن در معرض یک دوز اشعه آنقدر زیاد نیست که باعث بروز هیچ گونه عوارض سوء در رشد جنین شود. علاوه بر این، دندانپزشک اطمینان حاصل خواهد کرد که کل بدن شما با یک روپوش و محافظ تیروئید سربی در برابر اشعه ایکس محافظت می شود.

گرچه اشعه های ایکس بی خطر هستند، اما باز هم ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند در طول سه ماهه نخست بارداری اگر فقط برای یک چکاپ روتین مراجعه می کنید، از قرار گرفتن در معرض آنها خودداری کنید. اما اگر یک مورد اورژانسی دندانپزشکی، یا یک درد شدید و غیر مشخص دارید، نیاز است تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند تا به دندانپزشک شما کمک کنند طرح درمان مؤثری برای شما تهیه کند.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا می توان از بی حسی یا داروها استفاده کرد؟

در حال حاضر، مطالعات متناقضی در مورد اثرات نامطلوب احتمالی داروهایی که در طول درمان دندانپزشکی استفاده می شوند روی جنین در حال رشد وجود دارد. اگر نیاز است در طول دوران بارداری تحت فرایندهای دندانپزشکی قرار بگیرید، بی حسی ها هنوز هم می توانند برای کمک به آرام شدن شما و عدم احساس کردن درد بدون هیچ خطری استفاده شوند. لازم است که دندانپزشک خود را از باردار بودن خود مطلع کنید تا بتواند بی حس کننده مناسبی برای شما انتخاب کند و دوز مناسب را برای شما استفاده کند.

لیدوکائین متداول ترین دارو برای اقدامات دندانپزشکی است. لیدوکائین از جمله داروهای گروه B است و پس از تزریق از جفت عبور می کند.

در دوران بارداری باید از داروهای بی حسی حاوی فلیپرسین اجتناب شود زیرا این ماده شیمیایی عروق خونی را منقبض می کند- اگر در مورد نوع داروی بی حسی که از آن استفاده می شود پرسش یا نگرانی دارید، با دندانپزشک خود مطرح کنید.

اگر نیاز باشد حتماً یک درمان دندانپزشکی انجام شود، دندانپزشک شما کمترین غلظت ممکن ماده بی حسی را برای نوع فرایندی که قرار است برای شما انجام شود انتخاب خواهد کرد، اما هنوز هم این مقدار آنقدر کافی هست تا شما درد احساس نکنید. وقتی دردی احساس نکنید، استرس کمتری را تجربه خواهید کرد و بدن شما و کودک تحت فشار کمتری قرار می گیرد. علاوه بر این، هرچه شما راحت تر باشید، داروی بی حس کننده نیز راحت تر عمل خواهد کرد.

درمان های دندانپزشکی اغلب برای پیشگیری یا درمان عفونت نیاز به آنتی بیوتیک دارند. آنتی بیوتیک هایی مانند پنی سیلین، آموکسی سیلین، و کلیندامایسین، که برچسب دسته B برای بی خطر بودن در طول دوران بارداری دارند، ممکن است پس از فرایند برای شما تجویز شوند.

آیا در طول دوران بارداری می توان پاکسازی تخصصی دندان ها را انجام داد؟

درمان در طول هر سه دوره بارداری بی خطر است. با این حال، سه ماهه دوم بی خطرترین زمان برای انجام درمان های دندانپزشکی است. سه ماهه سوم نیز بی خطر است اما از آنجا که دراز کشیدن برای مدت زمان طولای روی صندلی دندانپزشکی دشوار است، انجام آن توصیه نمی شود.

آیا در دوران بارداری می توان دندان کشید؟

کشیدن دندان آخرین راه چاره برای دندانپزشکانی است که همیشه سعی می کنند در صورت امکان دندان های شما را نجات دهند. اما اگر دندان های شما به شدت آسیب دیده یا پوسیده باشند و نتوان آنها را ترمیم کرد، می تواند سلامت دهان شما در معرض خطر قرار دهد و باید کشیده شوند.

کشیدن دندان در هر زمانی طی بارداری می تواند انجام شود، اما ممکن است دندانپزشک شما سه ماهه دوم را زمان ایده آل انجام آن توصیه کند. این به شما کمک خواهد کرد از گرفتن عکس رادیوگرافی در سه ماهه نخست که ابتدای رشد کودک است، بعلاوه، ناراحتی دراز کشیدن به پشت برای مدت زمان طولانی در طول سه ماهه سوم، پرهیز نمایید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا انجام درمان ریشه روی بارداری تأثیر می گذارد؟

اگر پوسیدگی دندان به داخل دندان و جایی برسد که پایانه های عصبی واقع شده اند، می تواند فوق العاده دردناک باشد. درمان ریشه می تواند با زدودن بافت بافت عفونی و احیاء دندان با روکشی شبیه دندان می تواند درد را متوقف کند، بنابراین دندان ها نیاز به کشیده شدن نخواهند داشت.

اگر شما یک مورد اورژانسی دندانی داشته باشید، درمان ریشه می تواند در هر مرحله ای از بارداری انجام شود و نباید به تعویق بیفتد. با این حال، از آنجا که اشعه ایکس نیاز است، زمان ایده آل برای جراحی های دندانی در طول سه ماهه دوم است.

آیا در طول دوران بارداری دندان ها را سفید کرد؟

سفید کردن دندان ها می تواند در طول دورن بارداری انجام شود، اما از آنجا که سفید کردن دندان ها غیر اورژانسی ترین درمان دندانپزشکی است، ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند برای انجام آن دست نگهدارید.

به صورت ایده آل باید از سفید کردن دندان ها و دیگر درمان های زیبایی مخصوصاً در طول سه ماهه سوم اجتناب نمود، زیرا ممکن است دراز کشیدن در طول مدت اعمال ژل سفید کننده روی دندان ها ناراحت باشید.

اگر از کیت سفید کننده خانگی استفاده می کنید، باید حتماً چک کنید غلظت هیدروژن پراکسید بیشتر از 6 دردصد نباشد. غلظت بالاتر می تواند موجب آسیب به بافت شود، مگر آنکه به صورت حرفه ای اعمال شود.

آیا زنان باردار پس از فرایندهای دندانپزشکی می توان مسکن استفاده کنند؟

استامینوفن همراه با داروهای مخدر، مانند کدئین یا هیدروکدئین، عموماً تجویز می شوند و در طول بارداری بی خطر هستند. ما بیماران را تشویق می کنیم که پس از فرایند دندانپزشکی خود تا حد امکان یک دوره کوتاه از این داروها استفاده کنند تا خطر وابستگی به آنها را کاهش دهند. باید بیماران هر چه سریع تر تحت مشاوره تغییر دارو و مصرف مسکن های غیر مخدر مانند استامینوفن ساده قرار بگیرند. بنابراین، دندانپزشکان نباید دوره مصرف داروهای مخدر اعتیاد آور را بیشتر از 30 روز تجویز کنند. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDها) مانند ایبوپروفن در طول بارداری توصیه نمی شوند.

آیا در طول دوران بارداری می تواند ارتودنسی انجام داد؟

اگر شما قبلاً تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اید، نباید درمان را تنها به علت باردار شدن متوقف کنید. حتی در طول دوران بارداری می توانید بریس های جدید نیز دریافت کنید، گرچه ممکن است دندانپزشک یا ارتودنیست شما توصیه کنند که تا پس از تولد فرزند خود صبر کنید، زیرا ممکن است گاهی مشکلاتی بروز پیدا کند.

دریافت بریس ها مستلزم گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس است، که ممکن است دندانپزشک شما بخواهد طی سه ماهه نخست بارداری از قرار گرفتن شما در معرض آن اجتناب کند. اگر با افزایش وزن طی دوران بارداری شکل چهره و دهان شما تغییر می کند، به این معنا است که بریس های شما باید تنظیم شوند یا قالب جدیدی از دندان های شما گرفته شود تا یک سری الاینر جدید ساخته شود. این تغییرات می توانند باعث افزایش هزینه های کلی شوند.

برخی زنان تورم لثه ها و دیگر مشکلات صورت را در طول دوران بارداری تجربه می کنند، که گاهی اوقات می تواند باعث بروز حساسیت ناشی از سیم ها و براکت های بریس ها شود. دندانپزشک و ارتودنتیست شما می توانند ژل های بی خطری برای کمک به بی حس کردن درد در اختیار شما قرار دهند، یا اگر قرار است تنها مشکلات جزئی ارتودنتیک برطرف شوند، ممکن است شما الاینرهای پلاستیکی متحرک را ترجیح دهید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

چرا مراقبت های دندانی در طول بارداری اهمیت دارند؟

تغییرات هورمونی و برخی داروهای خاص می توانند خطر بروز بیماری های پریودنتال (لثه) و خشکی دهان را افزایش دهند، بنابراین ما به بیماران خود توصیه می کنیم در طول دوران بارداری خود دو مرتبه مسواک بزنند و نخ دندان بکشند. ممکن است این زیاد به نظر برسد، اما می تواند از بروز پوسیدگی های دندانی پس از خوردن شیرینی هایی که ویار آنها را داشته اید پیشگیری کنید و از خطر بروز تحلیل لثه ها بکاهید. بعلاوه، استفراق های مربوط به تهوع های شدید صبحگاهی می توانند موجب خوردگی و فرسایش دندان ها با اسید، و به ندرت، هورمون های بارداری می توانند باعث بروز ضائده های خوش خیم داخل دهان شوند که الزاماً خطرناک نیستند اما می توانند آزار دهنده باشند.

بعلاوه، رشد دندان های جنین طی ماه های سوم تا ششم بارداری صورت می گیرد. مهم است که زنان باردار مراقب رژیم غذایی خود باشند تا سلامت دندان های فرزند خود را حمایت کنند. بیماران باردار به دلیل رفلاکس تهوع شدیدی که دارند احتمالاً به سختی می توانند مسواک بزنند، به همین دلیل باید سعی کنند از مسواک های کوچک تر یا خمیر دندانی با مزه متفاوت استفاده کنند تا مسواک زدن را ساده تر کنند.

چگونه می توان از درمان های دندانپزشکی اجتناب کرد؟

اگر شما بهداشت دهان و دندان ها را به خوبی دنبال کنید، کمتر احتمال دارد که نیاز به اصلاح مشکلات دندان در طول دوران بارداری داشته باشید. علاوه بر مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم، باید سعی کنید از عمل به ویارهای ناسالم اجتناب کنید و حتماً چکاپ های دندانپزشکی خود را دنبال کنید.

علاوه بر این، باید از مسواک زدن دندان های خود درست پس از تهوع های صبحگاهی اجتناب کنید، زیرا در محتویات معده که با استفراق کردن بالا می آیند، اسید نیز وجود دارد که باعث می شود مینای دندان ها فوق العاده نرم شود و مسواک زدن بلافاصله پس از آن می توانند به سطح مینای دندان های شما آسیب وارد کند. در عوض، دهان خود را با آب بشویید و پس از 30 دقیقه دندان های خود را مسواک بزنید.

نمونه های درمانی پیوند لثه



بخش تخصصی پیوند لثه





بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند. در صورت عدم درمان چنین مشکلاتی، ممکن است در نهایت منجر به از دست رفتن دندان فرد شود. پیوند لثه در بیشتر موارد جنبه‌ی درمانی دارد، ولی برخی از مردم برای اصلاح طرح لبخند خود از این روش استفاده می‌کنند که در این صورت جنبه‌ی زیبایی دارد.

مقالات تخصصی پیوند لثه



دندانپزشک برای درمان حفره دندان بخش های پوسیده آن را می تراشد و سپس قسمت هایی از دندان که پوسیدگی های آنها برداشته شده است “پر” می شوند. علاوه بر این، پر کردن دندان برای ترمیم دندان های شکسته یا ترک خورده و دندان هایی که در نتیجه سوء استفاده ساییده شده اند (مانند جویدن ناخن یا دندان قروچه) کاربرد دارد.

مراحل پر کردن دندان

ابتدا، دندانپزشک از بی حس کننده های موضعی برای بی حس کردن منطقه اطراف دندانی که قرار است پر شود استفاده می کند. سپس، یک دریل، ابزار ساینده هوا، یا لیزر برای زدودن قسمت های پوسیده استفاده خواهد شد. انتخاب ابزار به میزان راحتی شخصی دندانپزشک، آموزش هایی که دیده است، سرمایه گذاری که روی تجهیزات خاص کرده است، و نیز موقعیت و میزان پوسیدگی بستگی دارد.

سپس، دندانپزشک منطقه را پروب یا تست می کند تا مشخص نماید آیا همه پوسیدگی زدوده شده است یا خیر. وقتی پوسیدگی زدوده شد، دندانپزشک فضا را با پاکسازی حفره از هر گونه باکتری و باقی مانده ای، برای پر کردن آماده خواهد کرد. اگر پوسیدگی به ریشه نزدیک باشد، دندانپزشک ممکن است ابتدا یک لایه گلاس آینومر، رزین کامپوزیت، یا مواد دیگر برای محافظت از عصب استفاده کند. به طور کلی، پس از پر کردن، دندانپزشک آن را تراش خواهد داد و پولیش خواهد کرد.

برای پر کردن دندان با مواد همرنگ آن، چند گام اضافی دیگر باید پیموده شوند که به قرار زیر هستند. پس از آنکه دندانپزشک پوسیدگی ها را زدود و منطقه را پر کرد، ماده همرنگ دندان به صورت لایه لایه اعمال می شود. سپس، از نور خاصی برای “کیور” یا خشک کردن هر لایه استفاده می شود. وقتی روند لایه لایه گذاری مواد تکمیل شد، دندانپزشک مواد کامپوزیت را به شکل دلخواه درخواهد آورد، مواد اضافی را خواهد تراشید، و ترمیم نهایی را پولیش خواهد کرد.

 پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

چه نوع موادی برای پر کردن دندان موجود هستند؟

امروزه، مواد متعددی برای پر کردن دندان در دسترس هستند. دندان ها می توانند با طلا، پرسلن، آمالگام نقره (که از ترکیب جیوه، نقره، قلع، مس، و روی بدست می آید)، یا مواد پلاستیکی همرنگ دندان که رزین کامپوزیت نامیده می شود، پر شوند. علاوه بر این، ماده ای وجود دارد که حاوی ذرات شیشه است و تحت عنوان گلاس آینومر شناخته می شود. این مواد به گونه ای شبیه به رزین کامپوزیت ها استفاده می شوند.

موقعیت و میزان گستردگی پوسیدگی، هزینه ماده پر کننده، تحت پوشش بیمه بودن، و نیز توصیه های دندانپزشک به شما کمک می کنند چه نوع ماده ای را برای پر کردن دندان انتخاب کنید.

طلا

مزایای پر کردن دندان با طلا

  • دوام: حداقل 10 تا 15 سال، و معمولاً بیشتر، طول می کشد؛ دچار فرسایش نمی شود.
  • استحکام: می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کند.
  • زیبایی: برخی بیماران معتقدند طلا نسبت به پر شدگی های آمالگام نقره ای برای چشم خوشایندتر است.

معایب پر کردن دندان با طلا

  • پر هزینه بودن: هزینه پر کردن دندان با طلا بیشتر از مواد دیگر است؛ این عدد تقریباً 10 برابر بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره است.
  • نیاز به مراجعات بیشتر به مطب: برای پر کردن دندان با این ماده حداقل لازم است دو مرتبه به مطب مراجعه شود.
  • شوک گالوانیک: اگر پر کردن دندان با نقره دقیقا در کنار دندانی انجام شود که با نقره پر شده است ممکن است موجب بروز درد شدیدی (شوک گالوانیک) شود. تعاملات بین فلزات و بزاق باعث بوجود آمدن جریان الکتریکی می شود. با این حال، بروز آن نادر است.
  • زیبایی: اکثر افراد پر کردن دندان با مواد به رنگ فلزات را دوست ندارند و پر شدگی هایی را ترجیه می دهند که با بقیه دندان ها مطابقت داشته باشند.

نقره (آمالگام)

مزایای پر کردن دندان با نقره

  • دوام: پر شدگی های نقره حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند و معمولاً با دوام تر از پر شدگی های همرنگ دندان ها (کامپوزیت ها) هستند.
  • استحکام: این ماده می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کنند.
  • هزینه: آنها ارزان تر از مواد دیگری مانند کامپوزیت ها هستند.

معایب پرکردن دندان با نقره

  • زیبا نبودن: پر شدگی های نقره همرنگ دندان های طبیعی نیستند و جلب توجه می کنند.
  • تخریب مقدار بیشتری از ساختار دندان: اغلب باید بخش های سالم دندان تراشیده شوند تا فضای لازم برای نگهداشتن ماده نقره بوجود بیاید.
  • بد رنگ شدن دندان: آمالگام نقره می تواند سایه خاکستری رنگی در ساختار دندان اطراف خود ایجاد کند.
  • ترک خوردگی و شکستگی ها: گرچه همه دندان ها در مجاورت مایعات داغ و سرد منقبض و منبسط می شوند، که در نهایت می تواند باعث ترک خوردن یا شکستن دندان شود، اما مواد آمالگام- در مقایسه با دیگر موادی که برای پر کردن دندان استفاده می شوند- ممکن است انقباض و انبساط گسترده تری را تجربه کنند و احتمال ترک خوردن و شکستن آنها افزایش پیدا کند.
  • واکنش های آلرژیک: درصد پایینی از افراد، تقریباً 1%، نسبت به جیوه موجود در ترمیم های آمالگام حساس هستند.

جیوه موجود در آمالگام مقادیر اندکی جیوه به شکل بخار آزاد می کند که می تواند استنشاق شود یا از طریق ریه ها جذب شود. قرار گرفتن در معرض مقادیر بالای بخارات جیوه با عوارض جانبی در مغز و کلیه ها همراه است. مطالعات نشان می دهند که بین پر شدگی های آمالگام و مشکلات سلامتی هیچ ارتباطی وجود ندارد و سازمان غذا و دارو آن را برای افراد بزرگسال و کودکان بالای 6 سال بی خطر تلقی می کند.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

کامپوزیت همرنگ دندان ها

مزایایپر کردن دندان ها با کامپوزیت همرنگ آنها

  • زیبایی: با انتخاب صحیح پر شدگی کامپوزیتی می تواند دندان را با ماده ای دقیقاً همرنگ آن پر کرد. کامپوزیت ها بویژه برای استفاده در دندان های جلوی دهان یا بخش های قابل مشاهده دندان مناسب هستند.
  • باندینگ با ساختار دندان: پر شدگی های کامپوزیتی به صورت میکرو مکانیکی با ساختار دندان ها پیوند می خورند، و حمایت بیشتری فراهم می آورند.
  • چند کاره بودن: مواد کامپوزیتی علاوه بر کاربرد به عنوان ماده پر کننده، می توانند برای ترمیم لب پر شدگی ها، شکستگی ها، یا حتی ساییدگی دندان ها نیز استفاده شوند.
  • آماده سازی بدون تراش دندان: گاهی اوقات برای تراشیدن پوسیدگی دندان و آماده سازی آن برای پر کردن، در مقایسه با پر شدگی های آمالگام نیاز است مقدار بسیار اندکی از ساختار دندان تراشیده شود.

معایب پر کردن دندان با کامپوزیت همرنگ دندان ها

  • کم دوام بودن: پر شدگی های دندانی با کامپوزیت سریع تر از آمالگام ها ساییده می شوند (حداقل پنج سال دوام دارند، در مقایسه با آمالگام ها که حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند)؛ بعلاوه، آنها تحت فشار ناشی از جویدن، و بویژه اگر برای حفره های بزرگ استفاده شوند، ممکن است به اندازه پر شدگی های نقره دوام نداشته باشند.
  • مدت زمان طولانی تر پر کردن دندان: به دلیل روند اعمال مواد کامپوزیتی، پر کردن دندان با این مواد می تواند 20 دقیقه بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره ای طول بکشد.
  • مراجعات بیشتر: در صورتی که کامپوزیت ها برای اینله ها یا آنله ها استفاده شوند، ممکن است بیشتر از یک جلسه مراجعه نیاز باشد.
  • لب پر شدن: بسته به موقعیت، مواد کامپوزیتی می توانند از روی دندان ها لب پر شوند.
  • پر هزینه بودن: پر شدگی های کامپوزیتی می توانند هزینه ای دو برابر بیشتر از پر شدگی های نقره داشته باشند.

علاوه بر رزین کامپوزیت های همرنگ دندان، دو ماده همرنگ دندان دیگری که وجود دارند عبارتند از سرامیک و گلاس آینومر.

انواع مواد دیگری که برای پر کردن دندان ها استفاده می شوند:

سرامیک ها

این مواد اغلب از پرسلن ساخته شده اند و در برابر لک مقاوم تر از مواد رزین کامپوزیت هستند. این مواد عموماً بیشتر از 15 سال دوام دارند و می توانند هزینه ای برابر با طلا داشته باشند.

گلاس آینومر

این ماده از آکریلیک ساخته شده و نوع خاصی از مواد شیشه ای است. این ماده عموماً برای پر کردن بخش هایی از دندان ها استفاده می شود که حفره زیر خط لثه قرار دارد، و نیز بیشتر برای کودکان کاربرد دارد (هنوز هم دریل کردن نیاز است). گلاس آینومر فلوراید آزاد می کند، که می تواند به محافظت از دندان در برابر پوسیدگی بیشتر کمک کند. با این حال، این ماده ضعیف تر از رزین کامپوزیت است و بیشتر مستعد فرسایش یا شکستن است. گلاس آینومر معمولاً پنج سال یا کمتر دوام دارد در عین حال که هزینه ای هم اندازه رزین کامپوزیت ها در بر دارد. نمونه های جدیدتر آنها حتی طول عمر بهتری دارد، و اگر در موقعیت مناسب استفاده شوند می توانند طول عمری برابر با کامپوزیت ها داشته باشند.

آیا بیمه های خدمات دندانپزشکی هزینه کامپوزیت ها را پوشش می دهند؟

اکثر طرح های بیمه های خدمات دندانپزشکی هزینه پر کردن دندان با کامپوزیت ها را به اندازه هزینه پر شدگی های نقره پوشش می دهند، معمولاً بیمار باید اختلاف قیمت را پرداخت نماید.

پر شدگی غیر مستقیم چیست؟

پر شدگی غیر مستقیم شبیه پر شدگی های کامپوزیتی یا همرنگ دندان است، غیر از اینکه آنها در لابراتوار دندانپزشکی ساخته می شوند و قبل از قرار گرفتن روی دندان نیاز به دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک دارند. پر شدگی غیر مستقیم زمانی استفاده می شود که مقدار کافی از ساختار دندان باق نمانده باشد تا پر شدگی را حمایت کند اما دندان آنقدر شدید آسیب ندیده است که نیاز به روکش داشته باشد.

طی مراجعه نخست، پوسیدگی یا پر شدگی قدیمی برداشته می شوند. از دندان قالب گرفته می شود تا شکل دندانی که نیاز به ترمیم دارد و دندان های اطراف آن ثبت شود. قالب برای لابراتوار دندانپزشکی ارسال می شود تا پر شدگی غیر مستقیم را بسازد. تا زمانی که ترمیم ساخته می شود، یک پر شدگی موقتی برای محافظت از دندان روی آن قرار داده می شود. طی جلسه دوم، پر شدگی موقت برداشته می شود، و دندانپزشک تناسب ترمیم غیر مستقیم را بررسی خواهد کرد. در صورتی که هیچ مشکلی در قرار گیری ترمیم وجود نداشته باشد و شکل آن قابل قبول باشد، به طور دائم روی دندان چسبانده می شود.

دو نوع پر شدگی غیر مستقیم وجود دارند: اینله ها و آنله ها.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

اینله ها

شبیه به پر شدگی ها هستند اما کل کار داخل کاسپ روی سطح جونده دندان قرار می گیرد.

آنله ها

بزرگ تر از اینله ها هستند، یک یا چند کاسپ را پوشش می دهند. گاهی اوقات آنله ها روکش های پارسیل نامیده می شوند.

اینله ها و آنله ها با دوام تر هستند و طول عمری طولانی تر از پر شدگی های سنتی- تا 30 سال- دارند. آنها می توانند از رزین کامپوزیت های همرنگ دندان ها، پرسلن، یا طلا ساخته شوند. آنله تنها می تواند برای محافظت از دندان هایی استفاده شود که ضعیف شده اند زیرا می تواند روی سطوح جونده دندان را پوشش دهد و مانند یک روکش نیروهای اطراف دندان را توزیع کند.

نوع دیگر اینله و آنله- اینله ها و آنله های مستقیم، روند و فرایندی مشابه پر شدگی غیر مستقیم را دنبال می کند، اما پر شدگی مستقیم داخل دهان ساخته می شود و می تواند در یک جلسه قرار بگیرد. نوع اینله یا آنله ای که استفاده می شود به مقدار ساختار سالم باقی مانده از دندان بستگی دارد و ملاحظات مربوط به نگرانی های زیبایی از هر نوع.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

پر شدگی موقت چیست و چرا ممکن است ما به آن نیاز داشته باشیم؟

پر شدگی های موقت تحت شرایط زیر استفاده می شوند:

  1. برای پر شدگی هایی که نیاز بیش از یک بار مراجعه دارند-برای مثال، قبل از جایگذاری پر شدگی های طلا و برای برخی فرایندهای خاص پر کردن دندان (که پر کردن غیر مستقیم نامیده می شوند) که از مواد کامپوزیتی استفاده می شود.
  2. پس از درمان ریشه.
  3. در صورت التهاب و تحریک پالپ، برای اجازه دادن به عصب دندان تا التهاب آن فروکش کند.
  4. اگر درمان اورژانسی دندانی نیاز است (مانند پرداختن به درد دندان).

پر شدگی های موقتی، درست همانطور که به نظر می رسند، به منظور موقتی استفاده می شوند. آنها معمولاً ظرف یک ماه می افتند، می شکنند، یا دچار ساییدگی می شوند. حتماً برای جایگزین قرار دادن پر شدگی دائمی برای پر شدگی دندان باید با دندانپزشک تماس بگیرید. اگر این کار را انجام ندهید، دندان می تواند عفونی شود یا مشکل دیگری برای شما بروز پیدا کند.

بسیاری از افراد وقتی به کاشت ایمپلنت های دندانی فکر می کنند تنها جایگزین قرار دادن برای دندان های از دست رفته را مد نظر قرار می دهند. به این ترتیب، آنها ممکن است تنها کشیدن دندانی که به شدت آسیب دیده یا پوسیده شده است را قبل یا در کنار کاشت ایمپلنت های دندانی مد نظر قرار می دهند. در برخی موارد، پیوند استخوان نیز ممکن است لازم باشد انجام شود تا تحلیل استخوان همراه با از دست رفتن دندان را جبران کند. با این حال، برخی موارد هستند که کشیدن دندان و پیوند استخوان تنها فرایندهای تکمیلی نیستند که در کنار جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شوند. در حقیقت، در صورت وجود شواهد مبنی بر تحلیل رفتگی لثه ها، ممکن است دندانپزشک شما پیوند لثه را نیز در کنار فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی توصیه کند.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

علل تحلیل رفتن لثه ها

برخی از شایع ترین علت های تحلیل رفتن لثه ها عبارتند از:

  • بیماری پریودنتال (لثه): بیماری پریودنتال عبارت است از عفونت بافت لثه ها. این نتیجه باکتری های دهانی است که به طور طبیعی داخل دهان وجود دارند. مراحل بعدی بیماری پریودنتال باعث تحلیل رفتن لثه ها و بروز مشکلات حاد دندانی خواهند شد.
  • مصرف تنباکو: سیگار کشیدن یا مصرف تنباکو به هر شکل دیگری ارتباط مستقیم با بیماری پریودنتال و نیز تحلیل لثه ها دارد. برای داشتن یک لبخند سالم و نیز تندرستی عمومی بدن، بهتر است به فکر ترک این عادت مضر باشید.
  • دندان قروچه (براکسیسم): دندان قروچه فشار زیادی به دندان ها، لثه ها، و مفاصل فک وارد می کند. به مرور زمان، این می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها و بروز دیگر مشکلات دندانی شود.
  • بهداشت بد دهانی: افرادی که خیلی محکم دندان های خود را مسوک می زنند یا نخ دندان می کشند، به گونه ای که لثه های آنها دچار خونریزی می شوند، بیشتر از آنکه کار مفیدی انجام دهند، در حال ضرر رساندن به خود هستند. این آسیب به بافت لثه ها، به مرور زمان می تواند موجب تحلیل رفتن لثه ها شود.
  • از دست دادن دندان: اگر شما یک یا چند دندان از دست داده باشید، این اتفاق می تواند به تحلیل استخوان فک شما نیز ختم شود. علت این است که ساختاری برای حمایت کردن از فک و خط لثه ها وجود ندارد.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا پیوند لثه انجام می شود؟

پیوندهای لثه برای بیمارانی انجام می شوند که لثه های آنها به دلیل بیماری لثه تحلیل رفته اند و ریشه های دندان های آنها بدون پوشش و در معرض محیط دهان قرار گرفته اند. در طول پیوند لثه، بافت نرم از محل دیگری داخل دهان گرفته می شود و به منطقه ای که لثه تحلیل رفته است پیوند زده می شود. انواع روش های مختلف برای پیوند لثه وجود دارند که بنا به شرایط هر بیمار یکی از آنها انتخاب و انجام می شود، از جمله:

  • پیوند آزاد لثه: بافت مستقیماً از سقف دهان بیمار برداشته می شود و به منطقه تحلیل رفته پیوند زده می شود.
  • پیوند بافت همبند: یک فلپ از سقف دهان برش داده و کنار زده می شود و بافت از زیر فلپ برداشته می شود و فلپ مجدداً در جای خود بخیه زده می شود. بافت برداشته شده که تحت عنوان بافت همبند ساب اپیلتیال شناخته می شود روی بخش تحلیل رفته بخیه زده می شود.
  • پیوند پایه (پدیکال یا لترال): بافت لثه از بخشی نزدیک به منطقه ای که نیاز به پیوند دارد برداشته می شود و تنها با چرخاندن روی بخش تحلیل رفته لثه قرار می گیرد و در همانجا بخیه زده می شود.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا کاشت ایمپلنت نیاز به پیوند لثه دارد؟

ایمپلنت های دندانی مستقیماً داخل استخوان فک و بافت لثه قرار گرفته اند که به این معنا است که دقیقاً عملکردی مانند ریشه های دندان های طبیعی دارند. افرادی که شرایط ایده آلی برای کاشت ایمپلنت های دندانی دارند لثه های سالمی دارند که محکم به دندان ها چسبیده اند.

متأسفانه، بسیاری از افراد با بیماری لثه مواجه هستند و اغلب مقداری تحلیل رفتگی لثه دارند. حتی افرادی که بیماری لثه ندارند هم ممکن است به دلیل عواملی مانند فشار زیاد وارد کردن حین مسواک زدن، موقعیت دندان ها، دندان قروچه یا براکسیسم (فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر)، عوامل ژنتیکی، یا آسیب ناگهانی به بافت لثه های آنها (تروما) تحلیل رفتگی لثه داشته باشند.

به همین دلیل، اگر تحلیل لثه داشته باشید، به احتمال زیاد دندانپزشک شما انجام پیوند لثه قبل از فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی را توصیه خواهد کرد. اگر نیاز باشد یک یا چند دندان شما قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی کشیده شود، احتمالاً دندانپزشک به صورت همزمان پیوند لثه های شما را نیز انجام خواهد داد. انجام پیوند لثه بلافاصله پس از کشیدن دندان از تحلیل رفتگی بیشتر لثه پیشگیری خواهد کرد و به حفظ توده استخوانی موجود نیز کمک می کند. هر دوی آنها (استخوان و لثه) برای موفقیت کاشت ایمپلنت ضروری هستند و این رویکرد منجر به بهتر شدن نتایج درمان می شود.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل لثه پس از کاشت ایمپلنت های دندانی

با انجام جراحی پیوند لثه، علاوه بر حصول اطمینان از بهبود صحیح ایمپلنت های دندانی، زیبایی لبخند شما پس از کاشت ایمپلنت های دندانی نیز حفظ خواهد شد. یکی از اصلی ترین مزایای ایمپلنت های دندانی شباهت نزدیکی است که به دندان های طبیعی دارند و روشی فوق العاده زیبا برای جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته. با این حال، زیبایی ظاهری ایمپلنت های دندانی می تواند با تحلیل رفتگی لثه ها و قابل مشاهده شدن اتصال بین روکش روی ایمپلنت و اباتمنت ایمپلنت به خطر بیفتد. با انجام پیوند لثه مقدار کافی از بافت لثه باقی می ماند تا این اتصال به خوبی زیر خط لثه ها پنهان باقی بماند. این نه تنها باعث می شود زیبایی ظاهری حفظ شود، بلکه از انباشته شدن باکتری ها روی این خط اتصال پیشگیری می کند.

حتی اگر لثه های سالمی داشته باشید، پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هنوز هم احتمال خطر بروز تحلیل لثه وجود دارد. در صورت بروز چنین مشکلی، هم ایمپلنت و هم سلامتی شما به خطر خواهد افتاد. به همین دلیل هر زمانی ممکن است نیاز به پیوند لثه داشته باشید.

همانطور که می بینید، پیوند لثه یک فرایند ضروری است که برای بیمارانی انجام می شود که تحلیل لثه دارند و می خواهند کاشت ایمپلنت انجام دهند. پیوند لثه به حفظ توده استخوانی کمک می کند و از تحلیل رفتگی بیشتر لثه ها پیشگیری می نماید. این باعث می شود خطر شکست ایمپلنت های دندانی کاهش پیدا کند، بعلاوه از بروز مشکلات و عوارض همراه با از بین رفتن پوشش روی ایمپلنت های دندانی پیشگیری می نماید. اگر شما لثه های تحلیل رفته دارید و به فکر کاشت ایمپلنت های دندانی هستید، با دندانپزشک خود در این رابطه گفتگو کنید تا بهترین راهکار درمانی را به شما معرفی کند.

مراقبت های دندانی تنها به علت باردار شدن متوقف نمی شوند. در حقیقت، تحت نظر نگه داشتن سلامت دهان حتی مهم تر نیز هست: هنگام بارداری، شما بیشتر در معرض خطر بروز پوسیدگی های دندامی، بیماری لثه، و مسائل دیگر قرار دارید.

متأسفانه، هنوز این باور به صورت گستزده وجود دارد که مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری می تواند برای شما و فرزندتان مضر باشد. مطالعات اخیر که توسط انجمن دندانپزشکان استرالیا انجام شده اند حاکی از این هستند که بیش از نیمی از زنان استرالیا که در این مطالعه شرکت کرده اند هنوز این باور اشتباه را دارند.

اگر این باور به این معنا باشد که شما از مراجعه به دندانپزشک اجتناب کنید و مراقبتی که نیاز دارید را دریافت نمی کنید، این می تواند یک مشکل جدی باشد.

آیا در طول دورن بارداری می توان به دندانپزشک مراجعه کرد؟

در طول دوران بارداری نه تنها می توانید به دندانپزشک مراجعه کنید، بلکه باید این کار را انجام دهید! درمان نشده رها کردن پوسیدگی های دندانی، بیماری لثه، و دیگر مشکلات مربوط به سلامت دهان می تواند مضر باشد. سلامت دهان و دندان های شما تأثیر زیادی روی سلامت عمومی شما دارد، که به این معنا است که م تواند تأثیر زیادی نیز روی فرزند شما داشته باشد.

حتی وقتی باردار نیستید، توصیه می کنیم به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید. برای بسیاری از افراد، یک چکاپ هر شش ماه یک مرتبه بهتر است، اما شرایط و وضعیت شما مشخص می کند که چند مرتبه در سال باید به دندانپزشک مراجعه کنید. بنابراین، بویژه زمانی که با تغییرات هورمونی و ویار مواجه هستید که سلامت دهان را در معرض خطر قرار می دهد، بسیار مهم است.

دندانپزشکان اغلب چندین مراجعه در طول دوران بارداری را توصیه می کنند تا بتوانند وضعیت دندان ها و لثه های شما را بررسی کنند، تغییرات لازم در مراقبت های روتین بهداشتی دهان را توصیه کنند و درمان های مورد نیاز را انجا دهند.

اگر شما در حال برنامه ریزی برای باردار شدن هستید، ابتدا مراجعه به دندانپزشک و برطرف کردن مشکلات دندانی مانند نهفتگی دندان عقل، برای کاهش عوارض جانبی آن، ایده خوبی است.

آیا اشعه ایکس بی خطر است؟

یکی از شایع ترین نگرانی هایی که افراد در ارتباط با مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری دارند قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس برای گرفتن تصاویر رادیوگرافی می باشد.

با این حال، دوز اشعه ایکس در رادیوگرافی های مدرن بسیار پایین است و یک مرتبه قرار گرفتن در معرض یک دوز اشعه آنقدر زیاد نیست که باعث بروز هیچ گونه عوارض سوء در رشد جنین شود. علاوه بر این، دندانپزشک اطمینان حاصل خواهد کرد که کل بدن شما با یک روپوش و محافظ تیروئید سربی در برابر اشعه ایکس محافظت می شود.

گرچه اشعه های ایکس بی خطر هستند، اما باز هم ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند در طول سه ماهه نخست بارداری اگر فقط برای یک چکاپ روتین مراجعه می کنید، از قرار گرفتن در معرض آنها خودداری کنید. اما اگر یک مورد اورژانسی دندانپزشکی، یا یک درد شدید و غیر مشخص دارید، نیاز است تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند تا به دندانپزشک شما کمک کنند طرح درمان مؤثری برای شما تهیه کند.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا می توان از بی حسی یا داروها استفاده کرد؟

در حال حاضر، مطالعات متناقضی در مورد اثرات نامطلوب احتمالی داروهایی که در طول درمان دندانپزشکی استفاده می شوند روی جنین در حال رشد وجود دارد. اگر نیاز است در طول دوران بارداری تحت فرایندهای دندانپزشکی قرار بگیرید، بی حسی ها هنوز هم می توانند برای کمک به آرام شدن شما و عدم احساس کردن درد بدون هیچ خطری استفاده شوند. لازم است که دندانپزشک خود را از باردار بودن خود مطلع کنید تا بتواند بی حس کننده مناسبی برای شما انتخاب کند و دوز مناسب را برای شما استفاده کند.

لیدوکائین متداول ترین دارو برای اقدامات دندانپزشکی است. لیدوکائین از جمله داروهای گروه B است و پس از تزریق از جفت عبور می کند.

در دوران بارداری باید از داروهای بی حسی حاوی فلیپرسین اجتناب شود زیرا این ماده شیمیایی عروق خونی را منقبض می کند- اگر در مورد نوع داروی بی حسی که از آن استفاده می شود پرسش یا نگرانی دارید، با دندانپزشک خود مطرح کنید.

اگر نیاز باشد حتماً یک درمان دندانپزشکی انجام شود، دندانپزشک شما کمترین غلظت ممکن ماده بی حسی را برای نوع فرایندی که قرار است برای شما انجام شود انتخاب خواهد کرد، اما هنوز هم این مقدار آنقدر کافی هست تا شما درد احساس نکنید. وقتی دردی احساس نکنید، استرس کمتری را تجربه خواهید کرد و بدن شما و کودک تحت فشار کمتری قرار می گیرد. علاوه بر این، هرچه شما راحت تر باشید، داروی بی حس کننده نیز راحت تر عمل خواهد کرد.

درمان های دندانپزشکی اغلب برای پیشگیری یا درمان عفونت نیاز به آنتی بیوتیک دارند. آنتی بیوتیک هایی مانند پنی سیلین، آموکسی سیلین، و کلیندامایسین، که برچسب دسته B برای بی خطر بودن در طول دوران بارداری دارند، ممکن است پس از فرایند برای شما تجویز شوند.

آیا در طول دوران بارداری می توان پاکسازی تخصصی دندان ها را انجام داد؟

درمان در طول هر سه دوره بارداری بی خطر است. با این حال، سه ماهه دوم بی خطرترین زمان برای انجام درمان های دندانپزشکی است. سه ماهه سوم نیز بی خطر است اما از آنجا که دراز کشیدن برای مدت زمان طولای روی صندلی دندانپزشکی دشوار است، انجام آن توصیه نمی شود.

آیا در دوران بارداری می توان دندان کشید؟

کشیدن دندان آخرین راه چاره برای دندانپزشکانی است که همیشه سعی می کنند در صورت امکان دندان های شما را نجات دهند. اما اگر دندان های شما به شدت آسیب دیده یا پوسیده باشند و نتوان آنها را ترمیم کرد، می تواند سلامت دهان شما در معرض خطر قرار دهد و باید کشیده شوند.

کشیدن دندان در هر زمانی طی بارداری می تواند انجام شود، اما ممکن است دندانپزشک شما سه ماهه دوم را زمان ایده آل انجام آن توصیه کند. این به شما کمک خواهد کرد از گرفتن عکس رادیوگرافی در سه ماهه نخست که ابتدای رشد کودک است، بعلاوه، ناراحتی دراز کشیدن به پشت برای مدت زمان طولانی در طول سه ماهه سوم، پرهیز نمایید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا انجام درمان ریشه روی بارداری تأثیر می گذارد؟

اگر پوسیدگی دندان به داخل دندان و جایی برسد که پایانه های عصبی واقع شده اند، می تواند فوق العاده دردناک باشد. درمان ریشه می تواند با زدودن بافت بافت عفونی و احیاء دندان با روکشی شبیه دندان می تواند درد را متوقف کند، بنابراین دندان ها نیاز به کشیده شدن نخواهند داشت.

اگر شما یک مورد اورژانسی دندانی داشته باشید، درمان ریشه می تواند در هر مرحله ای از بارداری انجام شود و نباید به تعویق بیفتد. با این حال، از آنجا که اشعه ایکس نیاز است، زمان ایده آل برای جراحی های دندانی در طول سه ماهه دوم است.

آیا در طول دوران بارداری دندان ها را سفید کرد؟

سفید کردن دندان ها می تواند در طول دورن بارداری انجام شود، اما از آنجا که سفید کردن دندان ها غیر اورژانسی ترین درمان دندانپزشکی است، ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند برای انجام آن دست نگهدارید.

به صورت ایده آل باید از سفید کردن دندان ها و دیگر درمان های زیبایی مخصوصاً در طول سه ماهه سوم اجتناب نمود، زیرا ممکن است دراز کشیدن در طول مدت اعمال ژل سفید کننده روی دندان ها ناراحت باشید.

اگر از کیت سفید کننده خانگی استفاده می کنید، باید حتماً چک کنید غلظت هیدروژن پراکسید بیشتر از 6 دردصد نباشد. غلظت بالاتر می تواند موجب آسیب به بافت شود، مگر آنکه به صورت حرفه ای اعمال شود.

آیا زنان باردار پس از فرایندهای دندانپزشکی می توان مسکن استفاده کنند؟

استامینوفن همراه با داروهای مخدر، مانند کدئین یا هیدروکدئین، عموماً تجویز می شوند و در طول بارداری بی خطر هستند. ما بیماران را تشویق می کنیم که پس از فرایند دندانپزشکی خود تا حد امکان یک دوره کوتاه از این داروها استفاده کنند تا خطر وابستگی به آنها را کاهش دهند. باید بیماران هر چه سریع تر تحت مشاوره تغییر دارو و مصرف مسکن های غیر مخدر مانند استامینوفن ساده قرار بگیرند. بنابراین، دندانپزشکان نباید دوره مصرف داروهای مخدر اعتیاد آور را بیشتر از 30 روز تجویز کنند. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDها) مانند ایبوپروفن در طول بارداری توصیه نمی شوند.

آیا در طول دوران بارداری می تواند ارتودنسی انجام داد؟

اگر شما قبلاً تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اید، نباید درمان را تنها به علت باردار شدن متوقف کنید. حتی در طول دوران بارداری می توانید بریس های جدید نیز دریافت کنید، گرچه ممکن است دندانپزشک یا ارتودنیست شما توصیه کنند که تا پس از تولد فرزند خود صبر کنید، زیرا ممکن است گاهی مشکلاتی بروز پیدا کند.

دریافت بریس ها مستلزم گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس است، که ممکن است دندانپزشک شما بخواهد طی سه ماهه نخست بارداری از قرار گرفتن شما در معرض آن اجتناب کند. اگر با افزایش وزن طی دوران بارداری شکل چهره و دهان شما تغییر می کند، به این معنا است که بریس های شما باید تنظیم شوند یا قالب جدیدی از دندان های شما گرفته شود تا یک سری الاینر جدید ساخته شود. این تغییرات می توانند باعث افزایش هزینه های کلی شوند.

برخی زنان تورم لثه ها و دیگر مشکلات صورت را در طول دوران بارداری تجربه می کنند، که گاهی اوقات می تواند باعث بروز حساسیت ناشی از سیم ها و براکت های بریس ها شود. دندانپزشک و ارتودنتیست شما می توانند ژل های بی خطری برای کمک به بی حس کردن درد در اختیار شما قرار دهند، یا اگر قرار است تنها مشکلات جزئی ارتودنتیک برطرف شوند، ممکن است شما الاینرهای پلاستیکی متحرک را ترجیح دهید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

چرا مراقبت های دندانی در طول بارداری اهمیت دارند؟

تغییرات هورمونی و برخی داروهای خاص می توانند خطر بروز بیماری های پریودنتال (لثه) و خشکی دهان را افزایش دهند، بنابراین ما به بیماران خود توصیه می کنیم در طول دوران بارداری خود دو مرتبه مسواک بزنند و نخ دندان بکشند. ممکن است این زیاد به نظر برسد، اما می تواند از بروز پوسیدگی های دندانی پس از خوردن شیرینی هایی که ویار آنها را داشته اید پیشگیری کنید و از خطر بروز تحلیل لثه ها بکاهید. بعلاوه، استفراق های مربوط به تهوع های شدید صبحگاهی می توانند موجب خوردگی و فرسایش دندان ها با اسید، و به ندرت، هورمون های بارداری می توانند باعث بروز ضائده های خوش خیم داخل دهان شوند که الزاماً خطرناک نیستند اما می توانند آزار دهنده باشند.

بعلاوه، رشد دندان های جنین طی ماه های سوم تا ششم بارداری صورت می گیرد. مهم است که زنان باردار مراقب رژیم غذایی خود باشند تا سلامت دندان های فرزند خود را حمایت کنند. بیماران باردار به دلیل رفلاکس تهوع شدیدی که دارند احتمالاً به سختی می توانند مسواک بزنند، به همین دلیل باید سعی کنند از مسواک های کوچک تر یا خمیر دندانی با مزه متفاوت استفاده کنند تا مسواک زدن را ساده تر کنند.

چگونه می توان از درمان های دندانپزشکی اجتناب کرد؟

اگر شما بهداشت دهان و دندان ها را به خوبی دنبال کنید، کمتر احتمال دارد که نیاز به اصلاح مشکلات دندان در طول دوران بارداری داشته باشید. علاوه بر مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم، باید سعی کنید از عمل به ویارهای ناسالم اجتناب کنید و حتماً چکاپ های دندانپزشکی خود را دنبال کنید.

علاوه بر این، باید از مسواک زدن دندان های خود درست پس از تهوع های صبحگاهی اجتناب کنید، زیرا در محتویات معده که با استفراق کردن بالا می آیند، اسید نیز وجود دارد که باعث می شود مینای دندان ها فوق العاده نرم شود و مسواک زدن بلافاصله پس از آن می توانند به سطح مینای دندان های شما آسیب وارد کند. در عوض، دهان خود را با آب بشویید و پس از 30 دقیقه دندان های خود را مسواک بزنید.

نمونه های درمانی پیوند لثه



ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت‌های دندانی ابزارهای مکانیکی هستند که برای جایگزینی هر یک از دندان‌های از دست رفته طراحی شده‌اند. ایمپلنت‌ها به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان عمل می‌کنند که روی سر هر یک از آنها دندان مصنوعی (روکش دندان، بریج، یا دنچر ) قرار می‌گیرد.

انواع ایمپلنتهای دندانی

ایمپلنت‌های دندانی داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان Endosseous root-form

این نوع ایمپلنت از رایج‌ترین ایمپلنت‌های دندانی هستند. Endosseous یا داخل استخوانی به این حقیقت اشاره دارد که ایمپلنت درون استخوان قرار می‌گیرد. root form یا شبیه ریشه‌ی دندان نیز حاکی از آن است که شکل ایمپلنت چیزی مشابه ریشه‍ی دندان‌های طبیعی تک ریشه است.

ایمپلنت‌های دندانی با قابلیت جوش خوردن با استخوان Osseointegrated

اصطلاح Osseointegrated به این حقیقت اشاره دارد که ارتباط مستقیمی بین سطح ایمپلنتها و بافت زنده‌ی استخوان وجود دارد. عملا تمامی ایمپلنت‌های داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند.

اجزاء تشکیل دهنده‌ی ایمپلنت

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

1.     فیکسچر Fixture

فیکسچر به بخشی از ایمپلنتها گفته می‌شود که درون استخوان فک قرار می‌گیرد و با آن جوش می‌خورد. در واقع زیر خط لثه قرار می‌گیرد و از نظر عملی معادل ریشه‌ی مصنوعی دندان محسوب می‌شود.

الف) ساختار فیکسچر

فیکسچرهای ایمپلنت‌هایی که قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند از جنس فلز تیتانیوم هستند. این فلز ممکن است خالص (بیش از 5/99 % فلز خالص) یا از جنس آلیاژ (ترکیب تیتانیوم و آلومینیوم و وندیوم، تا استحکام آن افزایش یابد و در برابر شکست مقاوم شود) باشد.

فیکسچر ممکن است سوراخ دار یا توپر، استوانه‌ای یا پیچ مانند باشد.

ب) سطوح خاص فیکسچر

سطح فلزی بخش فیکسچر ایمپلنتها ممکن است صاف و صیقلی باشد یا اینکه برخی تولیدکنندگان این سطح را به صورت زبر، ماشینی یا ناهموار و دارای بافت تولید می‌کنند تا در سطح میکروسکوپی زبر باشد.

این کار موجب می‌شود کل سطح خارجی فیکسچر افزایش یابد، در نتیجه میزان پیوند استخوان با ایمپلنتها افزایش می‌یابد.

ج) روکش‌های خاص فیکسچر

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

گاهی اوقات سطح فیکسچر پوشیده از مواد خاصی است که قابلیت تولید استخوان را دارند، از جمله هیدروکسی آپاتیت. برخی تولیدکنندگان احساس می‌کنند که این به تسریع روند پیوند (جوش خوردن) فیکسچر با استخوان کمک می‌کند.

2.     پیچ هیلینگ/ روکش

این قطعه در یک جراحی دو مرحله‌ای در جای خود قرار می‌گیرد؛ این پیچ حفره‌ی اباتمنت را پوشش می‌دهد و توسط بافت / مخاط لثه پوشانده می‌شود و درون ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد.

3.     اباتمنت

بخش اباتمنت ایمپلنت دندانی، بخشی است که در بالای خط لثه قرار می‌گیرد. این بخش سایر اجزاء دندان (روکش، بریج و دنچر) که روی آن قرار می‌گیرند را حمایت می‌کند و امنیت لازم را برای آنها فراهم می‌آورد. این قطعه در یک جراحی یک مرحله‌ای یا پس از برداشتن پوشش ایمپلنت روی آن قرار می‌گیرد. اغلب این بخش به لثه / بافت لثه‌ای می‌چسبد و می‌تواند اندازه و رنگ‌های مختلفی داشته باشد.

عموما تا پس از پایان روند جوش خوردن ایمپلنت با دندان، اباتمنت به فیکسچر دندان افزوده نمی‌شود (روی آن پیچ نمی‌شود).

اباتمنت در انواع مختلف وجود دارند: موقت؛ پیش ساخته (صاف، زاویه دار)؛ دست ساز (زیرکونیا، تیتانیوم، سایر فلزها)؛ و اباتمنت‌هایی که برای اتصال به اوردنچر استفاده می‌شوند.

پس از برداشتن اباتمنت، متخصص کاشت ایمپلنت از سطح بافت لثه قالبی تهیه می‌نماید. بسته به شرایط بالینی بیمار، از انواع قالب‌ها در اندازه‌های مختلف و در انواع متفاوت تری باز (open-tray) و تری بسته (closed-tray) استفاده می‌شود.

4.     پیچ اباتمنت

این قطعه کمک می‌کند اباتمنت به فیکسچر ایمپلنت متصل باقی بماند؛ اکثر اوردنچرها دارای پیچی هستند که به خود آنها متصل است.

5.     پروتز دندانی

پروتز دندانی به دندان مصنوعی (روکش، بریج، دنچر) گفته می‌شود که ایمپلنت آن را حمایت می‌کند و نگه می‌دارد.

بسته به طرح آن، ممکن است با چسب یا با پیچ شدن (مانند روکش یا بریج) در جای خود قرار گیرد یا اینکه مانند گیره با صدای کلیک در جای خود فرو رود (مانند دنچر).

چه کسانی بهترین گزینه‌ها برای ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

به محضی که دندانپزشک تصمیم بگیرد که ایمپنت بهترین گزینه‌ی درمان برای شخص است، باید ویژگی‌های فرد مورد بررسی قرار گیرند که آیا شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت را دارد.

عواملی که باید مورد بررسی قرار گیرند عبارتند از:

  1. سلامت عمومی بیمار و شرایط پزشکی که ممکن است کاشت ایمپلنت را با مشکل مواجه سازد.

حمله‌ی قلبی یا مغزی که اخیرا رخ داده است، جراحی دریچه‌ی مصنوعی قلب، کاهش عملکرد سیستم ایمنی بدن، مشکلاتی از قبیل خونریزی یا انعقاد خون، درمان فعال غدد بد خیم، سوء مصرف مواد مخدر و بیماری‌های ذهنی.

داروهایی که بیمار استفاده می‌کند، مخصوصا داروهای درمان سرطان که مانع انعقاد خون می‌شوند، می‌توانند روی نتایج جراحی ایمپلنت تاثیر سوء داشته باشند.

  1. عادات بیمار که ممکن است در روند درمان کاشت ایمپلنت اختلال ایجاد کنند.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

کاشت ایمپلنتهای دندانی در افراد سیگاری در دراز مدت کمتر با موفقیت مواجه می‌شود. به نظر، کشیدن سیگار موجب کاهش تراکم و کیفیت استخوان می‌شود و روند بهبود زخم را با مشکل مواجه می‌سازد. البته به این معنا نیست که افراد سیگاری به هیچ عنوان نباید تحت درمان کاشت ایمپلنت قرار گیرند بلکه باید به این نکته توجه کنند، در صورتی که این عادت خود را ترک نکنند احتمال شکست درمان ایمپلنت آنها افزایش خواهد یافت.

دندان قروچه یا فشردن دندان‌ها روی یکدیگر یکی دیگر از عاداتی است موفقیت درمان کاشت ایمپلنتها را به خطر خواهد انداخت. این عمل فشار زیادی به سطح اتصال استخوان فک و ایمپلنت وارد می‌کند و این بار بیومکانیکی می‌تواند موجب شکسته شدن ایمپلنتهای دندان شود. برای پیشگیری از این اتفاق، بیمار باید پیش از آغاز درمان به فکر راهکاری برای کنترل این عادت باشد، از جمله استفاده از محافظ دندان.

عدم رعایت بهداشت بیشترین تاثیر روی نتایج درمان ایمپلنتها را دارد. بهداشت نامناسب دهان و دندان احتمال بروز عفونت و بیماری‌هایی همچون پری ایمپلنتیت را افزایش خواهد داد.

  1. تراکم و حجم استخوان فک در محل قرار گیری ایمپلنت.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

متخصص کاشت ایمپلنت، پیش از کاشت ایمپلنتها در استخوان فک باید تراکم استخوان را بسنجد تا اطمینان حاصل نماید که استخوان به میزان کافی استحکام دارد که ایمپلنت را درون خود حفظ کند.

  1. شرایط سنی بیمار.

یکی از قوانین کلی برای کاشت ایمپلنتهای دندانی این است که این جراحی باید تا سن 18 تا 19 سالگی به تعویق بیافتد زیرا تا آن زمان استخوان فک در حال رشد است. از طرف دیگر، سن بالای بیمار ممکن است پوکی استخوان را به همراه داشته باشد و نیاز باشد پیش از جراحی، استخوان فک تقویت شود یا پیوند استخوان صورت گیرد.

کاشت ایمپلنت‌ دندانی چیزی بیشتر از چسباندن چند دندان مصنوعی درون دهان ، یا قرار دادن چیزی شبیه محافظ دندان در دهان است. این فرایند مانند انواع جراحی‌های جزئی دیگر است. اگر با دنیای دندانپزشکی آشنایی نداشته باشید (درست شبیه بسیاری افراد دیگر)، ممکن است به طور کامل درک نکنید که فرایند کاشت ایمپلنت دندانی چگونه است.

اساسا، نکته‌ی جراحی ایمپلنت دندانی این است که دندان‌های از دست رفته یا آسیب دیده با دندان‌ها و ریشه‌های مصنوعی تعویض می‌شوند. ایمپلنت‌های دندانی می‌توانند جایگزین‌های بسیار راحت‌تری نسبت به دنچرهای کامل سنتی باشند.

چه کسانی گزینه‌های مناسبی برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

بهترین افراد برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی کسانی هستند که دارای ویژگی‌های زیر هستند:

  • از دست دادن یک یا چند دندان
  • دندان آسیب دیده
  • رعایت بهداشت دهان و دندان به خوبی
  • وجود استخوان کافی در فک برای حمایت و نگه داشتن ایمپلنت درون خود
  • سلامت عمومی بدن

اینها همگی نکاتی هستند که می‌توانید راجع به آنها با متخصص کاشت ایمپلنت دندانی خود گفتگو نمایید تا ببینید آیا شما گزینه‌ی مناسبی برای کاشت ایمپلنت دندانی هستید یا خیر.

مراحل کاشت ایمپلنت دندانی

این نوع جراحی به گونه‌ای نیست که شما بدون یک یا چند دندان وارد اتاق عمل شوید و با دندان‌های سفید جدید بیرون بیایید. این نوع جراحی نیاز به مراقبت‌های سرپایی دارد و طی چند مرحله انجام می‌شود.

مشاوره‌ی اولیه

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

اولین کاری که باید انجام دهید مراجعه به متخصص کاشت ایمپلنت‌ دندانی است تا تحت مشاوره‌ی اولیه قرار گیرید. طی این جلسه، دندانپزشک با دقت دندان‌ها را معاینه می‌کند، با استفاده از اشعه‌ی ایکس تصویر رادیوگرافی تهیه می‌کند و از دندان‌ها قالب تهیه می‌نماید.

پس از آن، دندانپزشک با شما در خصوص طرح درمان پیشنهادی، مراحل درمان، برنامه‌ی زمانی هر مرحله و کارهایی که باید طی ریکاوری انجام شوند صحبت خواهد کرد. بعلاوه در مورد نیاز شما به پیوند استخوان نیز بحث خواهد کرد.

طی این مشاوره، باید برای انجام نخستین مرحله برنامه‌ریزی کنید.

کشیدن دندان و پیوند استخوان

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

چنانچه دندان خراب یا آسیب دیده هنوز در دهان است، دندانپزشک باید ابتدا آن را بکشد. این مرحله نیاز به بی حسی موضعی دارد و فرایندی مجزا محسوب می‌شود.

پس از آن، ممکن است به پیوند استخوان نیاز داشته باشید، به این معنا که جراح اندکی استخوان از جای دیگری از بدن برمی‌دارد (عموما از چانه یا لگن) و طی جراحی آن را درون استخوان فک قرار می‌دهد. این مرحله تنها در صورتی نیاز خواهد بود که استخوان فک از تراکم کافی برخوردار نباشد تا ایمپلنت را حمایت کند و آن را درون خود نگه دارد.

در صورتی که پیوند استخوان داشته باشید، ممکن است 4 تا 12 ماه طول بکشد تا استخوان فک آمادگی لازم جهت پذیرفتن نخستین ایمپلنت را داشته باشد. طی این زمان استخوان به طور کامل بهبود خواهد یافت.

کاشت ایمپلنت دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

پس از مدتی که استخوان فک بهبود یافت (پس از جراحی پیوند استخوان)، متخصص کاشت ایمپلنت دندان، ایمپلنت‌های دندانی را درون استخوان فک قرار خواهد داد. ایمپلنت‌ها پیچ‌های فلزی هستند که درون استخوان قرار می‌گیرند و به عنوان لنگر یا تکیه گاه برای تمام دندان‌های مصنوعی عمل می‌کنند. در واقع، ایمپلنت به درون استخوان پیچ می‌شود تا از حداکثر استحکام لازم برخوردار باشد. این فرایند معمولا 1 تا 2 ساعت طول می‌کشد و تمام این مدت شما بیهوش خواهید بود.

پس از آن، یک دوره‌ی بهبود دیگر- تحت عنوان استئواینتگریشن (جوش خوردن ایمپلنت با استخوان پیرامون آن)- باید صبر کنید که حداقل چند ماه، حداکثر 5 ماه برای فک پایین و 7 ماه برای فک بالا طول می‌کشد.

قرار دادن healing Collar و/ یا روکش موقت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

پس از جوش خوردن ایمپلنت با استخوان فک، شما برای مرحله‌ی بعد آماده خواهید بود، که عبارت است از دریافت healing Collar و یا احتمالا روکش موقت.

دندانپزشک healing Collar (که healing cap نیز نامیده می‌شود) روی سر ایمپلنت قرار خواهد داد- این قطعه به هدایت بافت لثه کمک می‌کند تا در مسیر درست بهبود یابد. این قطعه، تکه‌ی فلزی گردی است که لثه را از ایمپلنت دور نگه می‌دارد. این روکش موقت به مدت 10 تا 14 هفته در جای خود باقی خواهد ماند.

پس از این زمان، که باید بافت لثه‌ی شما بهبود یافته باشد، دندانپزشک آن را برخواهد داشت و به سراغ مرحله‌ی بعد خواهد رفت.

قرار دادن اباتمنت

پس از بهبود کامل، جراح اباتمنت را به ایمپلنت متصل می‌سازد. اباتمنت قطعه‌ای است که به درون ایمپلنت پیچ می‌شود و روکش دندان را حمایت می‌نماید. سپس، پس از بهبود بافت نرم، دندانپزشک برای هر دندان جایگزین، از دندان و استخوان فک شما قالبی تهیه خواهد کرد. سپس روکش موقت روی ایمپلنت قرار می‌گیرد تا در این حین بافت لثه بهبود یافته و مانند لثه‌‌ی اطراف دندان طبیعی به دور دندان مصنوعی شکل بگیرد. روکش‌های موقت به مدت 4 تا  6 هفته در محل خود باقی خواهند ماند. طی این زمان، روکش‌های دائمی دندان آماده خواهند شد. در جلسه‌ی بعد، دندان‌های مصنوعی (روکش‌های دندانی) بالاخره روی اباتمنت قرار خواهند گرفت.

قرار دادن روکش دائم

اکنون نوبت به مرحله‌ی نهایی این فرایند- قرار دادن روکش‌های دائمی- رسیده است. روکش‌های دندان، اجزاء دندان مانندی هستند که یا به درون اباتمنت پیچ می‌شوند یا با سمان دندانپزشکی در جای خود ثابت می‌شوند. گزینه‌ی دوم اصولا بهتر و طبیعی‌تر به نظر می‌رسد زیرا هیچ سوراخی به جای پیچ باقی نمی‌ماند که ممکن باشد از زوایای خاصی قابل مشاهده باشد.

انواع روکش‌های دندانی

به طور کلی، دو نوع روکش وجود دارد که دندانپزشک می‌تواند از بین آنها انتخاب نماید:

روکش‌های متحرک

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

دندان‌های مصنوعی متحرک از مواد پلاستیکی سفید و صورتی ساخته شده‌اند تا مانند دندان و بافت لثه‌ی اطراف آن کاملا طبیعی به نظر برسند. معمولا روی یک چارچوب فلزی سوار می‌شود، که با صدا به درون اباتمنت فرو می‌رود. به این معنا که می‌توان برای پاکسازی روزانه آن را برداشت.

روکش‌های ثابت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

در روکش‌های ثابت، دندان مصنوعی یا به درون اباتمنت پیچ می‌شود یا با سمان به آن متصل می‌شود و به طور دائم در جای خود باقی می‌ماند. شما قادر نخواهید بود برای پاکسازی روکش ثابت را بردارید. اکثر اوقات، این نوع روکش محکم‌تر و با ثبات‌تر از روکش‌های متحرک خواهد بود.

تمام این روند ممکن است چند ماه طول بکشد، که بیشتر این زمان صرف انتظار برای بهبود دهان خواهد بود.

“عفونت ایمپلنت دندان” موضوعی نیست که برای آب کردن یخ جمع از آن استفاده کنید، اما داشتن اطلاعات مربوط به آن مهم است. شایع‌ترین مشکل مربوط به ایمپلنت‌ دندان نوعی عفونت است. خاص‌ترین نوع عفونت که در اطراف ایمپلنت دندانی مشاهده می‌شود “پری ایمپلنتیت” نامیده می‌شود. پری ایمپلنتت دندان نوعی بیماری لثه است که می‌تواند منجر به تحلیل استخوان و شکست ایمپلنت شود.

عفونت‌ها عموما در نتیجه‌ی باکتری بوجود می‌آیند، که درست پس از جراحی یا حتی یک سال پس از آن در اطراف ایمپلنت دندان گسترش می‌یابد.

علل و علائم عفونت اطراف ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

عفونت ایمپلنت دندانی علائم و نشانه‌هایی دارد که در صورت بروز می‌توانید از پیشرفت آن پیشگیری نمایید. این علائم عبارتند از:

  • خونریزی مداوم طی 24 ساعت نخست پس از جراحی
  • وجود و تداوم تب که پس از روز اول پس از جراحی بدتر هم می‌شود
  • درد ضربان دار که به دارو و مسکن پاسخ نمی‌دهد
  • تورم شدید

در صورتی که در ایمپلنت دندان خود متوجه هر یک از این علائم و نشانه‌ها شدید، فورا با دندانپزشک خود تماس بگیرید و برای مراجعه وقت بگیرید. هر چه زودتر برای مبارزه با این عفونت اقدام کنید، نتایج بهتری خواهید دید.

درمان عفونت اطراف ایمپلنت دندان

در صورت مشاهده‌ی هر یک از این علائم، مشورت با دندانپزشک بهترین راه ممکن است زیرا به خوبی می‌داند چگونه عفونت اطراف ایمپلنت دندانی را تشخیص دهد و بهترین درمان را ارائه نماید.

بهترین درمان برای عفونت اطراف ایمپلنت دندان مراقبت‌های پیشگیرانه است. بهداشت خوب دهان و دندان و جراحی موفق ایمپلنت بهترین راه‌های پیشگیری از عفونت اطراف ایمپلنت دندانی هستند.

با این حال، در صورت عفونی شدن بافت اطراف ایمپلنت، نوع درمان به مرحله‌ی عفونت بستگی دارد. در صورتی که درست پس از کاشت ایمپلنت دندانی عفونت بروز پیدا کند فورا با دندانپزشک خود تماس بگیرید. ممکن است برای شما آنتی بیوتیک تجویز کند یا حتی ایمپلنت دندان را تعویض کند. بهترین گزینه این است که پیش از وخیم‌تر شدن عفونت، ایمپلنت دندانی برداشته شود.

از سوی دیگر، در صورتی که پس از قرار دادن روکش دندان روی ایمپلنت عفونت ایجاد شود، از میزان موفقیت درمان‌ها کاسته می‌شود. دندانپزشک ممکن است بایت را روی ایمپلنت تنظیم نماید، یا تنها اطراف ایمپلنت را پاکسازی نماید، آنتی بیوتیک تجویز نماید، یا بیمار را به پریودنتیست ارجاع دهد. در صورت وخیم بودن عفونت، موثرترین راهکار برای رهایی از عفونت ممکن است تعویض ایمپلنت یا اصلاح ایمپلنت باشد.

در صورت عدم درمان عفونت، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

در صورتی که به وجود عفونت پی بردید، برای درمان آن تعلل نکنید. عدم درمان عفونت پیرامون ایمپلنت پیامدهایی در پی خواهد داشت که تنها حس درد و ناراحتی را افزایش خواهند داد.

در صورت تداوم عفونت و عدم درمان آن، ممکن است نیاز باشد بخشی از استخوان فک برداشته شود. در نهایت ممکن است موجب تحلیل استخوان و کل فک شود.

اگر مراقب تجمع باکتری نباشید ممکن است تعدادی از دندان‌های خود را از دست بدهید. علاوه بر نیاز به تعویض ایمپلنت دندانی، ممکن است نیاز باشد دندان‌های مجاور نیز کشیده شوند.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

بعلاوه، عفونت می‌تواند به بافت‌های نرم و سینوس‌ها نیز سرایت کند. از آنجا که ریشه‌ی تعدادی از دندان‌های فک بالا به درون سینوس‌ها می‌رسد، در صورت عدم درمان، عفونت به راحتی به این منطقه منتقل می‌شود، که منجر به عفونت دردناک سینوس خواهد شد. به همین ترتیب، باکتری می‌تواند بافت‌های نرم دهان را تحت تاثیر قرار دهد، که مشکلات عدیده‌ای از قبیل بیماری‌های مجرای تنفسی را در پی خواهد داشت.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

 

در موارد حاد، عفونت می‌تواند منجر به سپتی سمی شود، بیماری که در آن کل جریان خون آلوده به عفونت می‌شود. واکنش طبیعی بدن افزایش تعداد پادتن‌ها درون خون خواهد بود، به این معنا که میزان خون در منطقه‌ی عفونی افزایش خواهد یافت.

در صورت بروز سپتی سمی در نتیجه‌ی عفونت پیرامون ایمپلنت دندانی، بخش کوچکی از عفونت دچار پارگی می‌شود و وارد جریان خون می‌شود و درون کل بدن جریان می‌یابد. این شرایط می‌تواند زندگی بیمار را با خطر مواجه سازد.

ممکن است عفونت حتی وارد مغز نیز شود، که بسیار خطرناک است و معمولا نیاز خواهد بود فرد برای درمان در بیمارستان بستری شود. به یکی از روش‌هایی که در بالا ذکر شد، عفونت به مغز منتقل می‌شود.

آیا می‌توان ایمپلنت دندانی عفونی را حفظ نمود؟

به طور مختر باید گفت بله، ایمپلنت دندانی پس از عفونی شدن نیز قابل نجات خواهد بود. با استفاده از روشی تحت عنوان فرایند درمان پری ایمپلنت با کمک لیزر (LAPIP)، دندانپزشکان موفق به توقف روند تکثیر عفونت و حتی در برخی موارد تولید مجدد استخوان شده‌اند.

اما البته، موفقیت این نوع درمان در بیماران مختلف متفاوت خواهد بود. در صورت عدم موفقیت LAPIP یا حتی در صورت عملی نبودن آن، دندانپزشک می‌تواند پس از پیوند استخوان، ایمپلنت را تعویض نماید.

استفاده از آنتی بیوتیک برای توقف عفونت ایمپلنت دندانی

آنتی بیوتیک باکتری‌ها را از بین می‌برد، یا رشد و انتشار آنها را متوقف می‌سازد. اما مصرف یا عدم مصرف و حتی زمان مصرف آنها برای جراحی ایمپلنت دندانی موضوعی است که دندانپزشکان راجع به آن اتفاق نظر ندارند. به طور کلی، تجویز آنها الزامی نیست اما بسیاری دندانپزشک‌ها ترجیح می‌دهند بیمار از آنها استفاده نماید.

آنتی بیوتیک‌ها هم برای پیشگیری و هم برای عفونت‌های پس از جراحی موثر هستند و واقعا قادرند سلامت ایمپلنت را در دراز مدت حفظ نمایند.

آنتی بیوتیک‌ها به عنوان مراقبت‌های پیشگیرانه

از آنجا که آنتی بیوتیک‌ها برای پیشگیری از سایر عفونت‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند (از جمله عفونت‌های دستگاه مجاری ادراری)، می‌توان از آنها برای مبارزه با عفونت‌های ناشی از ایمپلنت‌های دندانی نیز استفاده نمود. از سوی دیگر، برخی دندانپزشک‌ها معتقدند استفاده از آنتی بیوتیک‌ها در مراقبت‌های پیشگیرانه بی نتیجه خواهد بود. بنابراین ممکن است به نظر دندانپزشک شما، استفاده از آنها ضروری نباشد.

گرچه آنتی بیوتیک‌ها در پیشگیری از تجمع باکتری در دهان موثر عمل می‌کنند، برای مقابله با عفونت‌های ویروسی یا قارچی بی تاثیر خواهند بود.

آنتی بیوتیک‌ها به عنوان درمان عفونت

آنتی بیوتیک‌ها بیشتر به عنوان روشی برای درمان عفونت استفاده می‌شوند. در صورت وجود حداقل باکتری، آنتی بیوتیک‌ها باید از بروز عفونت پیشگیری نمایند. اما همانطور که پیش از این ذکر شد، در صورت افزایش عفونت، آنتی بیوتیک‌ها آنقدر موثر نیستند که بتوانند مشکل را بر طرف سازند و نیاز به جراحی خواهد داشت.

زمانی که لبخند می‌زنید، آیا حاشیه‌ی صورتی رنگ بافت لثه، دندان‌های شما را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد؟ آیا بافت حجیم لثه باعث می‌شود دندان‌های بالای شما خیلی کوتاه به نظر برسند؟ در این صورت، شما دارای لبخند لثه‌ای یا لثه نما هستید.

لبخند لثه‌ای چیست؟

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

متخصصان دندانپزشکی به لبخند لثه‌ ای یا لثه نما، تحت عنوان “پیدا بودن بیش از حد لثه” اشاره می‌کند. بافت لثه خطوط کناره‌های دهان را تشکیل می‌دهد و دندان‌ها را احاطه می‌کند تا درزگیری فشرده‌ای صورت دهد.

گرچه لبخند لثه‌ ای بیشتر به مسئله‌ی زیبایی مربوط می‌شود، اما در صورتی که بافت لثه در نتیجه‌ی شرایط و مشکلات اساسی بیش از حد معمول قابل مشاهده باشد، ممکن است پیش از اقدام برای حل مشکل لبخند لثه‌ای نیاز باشد مراقبت‌های دندانی بیشتری صورت گیرد. به عنوان مثال، در صورتی که لبخند لثه‌ای نتیجه‌ی رشد ناهنجار دندان‌ها یا مشکل رشد فک باشد، به احتمال زیاد بایت فرد نیز مشکل خواهد داشت که نیاز است برطرف شود.

لبخند لثه‌ ای معمولا توانایی فرد در خوردن یا صحبت کردن را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد، با این حال، می‌تواند روی ظاهر لبخند فرد تاثیر منفی داشته باشد. در صورتی که مانند بسیاری افراد لبخند لثه‌ ای دارید، ممکن است احساس ‌کنید لبخند شما جذاب نیست و همواره تمایلی به خندیدن نداشته باشید یا لبخند خود را با دست پنهان کنید. خوشبختانه، برای برطرف نمودن لبخند لثه‌ای گزینه‌های درمانی بسیاری در دسترس هستند.

علل ایجاد لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

خط لب بلند یکی از شایع‌ترین علل لبخند لثه‌ ای است. داشتن خط لب بلند به این معناست که هنگام خندیدن، لب بالا نسبت به افراد دیگر، بیشتر از حد معمول بالا می‌رود. یک خط لب متوسط تنها دندان‌های فک بالا و بخش‌هایی از لثه را نشان می‌دهد که تا بین دندان‌ها امتداد می‌یابند. در مقایسه، در خط لب بلند، حین لبخند زدن، دندان‌های فک بالا و نیز بخش قابل توجهی از بافت لثه قابل دیدن خواهند بود.

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

دلایل دیگری نیز موجب لبخند لثه‌ای می‌شوند. ممکن است حین بیرون آمدن دندان‌های دائمی، یا هنگامی که از بافت لثه خارج می‌شوند تا نقاط خالی باقی مانده ناشی از افتادن دندان‌های شیری را پر کنند، مشکلی بروز یابد. رشد ناهنجار و غیر عادی دندان‌ها موجب می‌شود بافت حجیم لثه در اطراف دندانی ایجاد شود که به تازگی رشد کرده است. این اتفاق موجب می‌شود دندان‌ها بسیار کوتاه به نظر برسند در حالی که طول آنها کاملا درست است.

ممکن است مشکل ماهیچه‌ای منشاء لبخند لثه‌ای باشد. ممکن است ماهیچه‌ای که لب بالا را کنترل می‌کند بیش از حد فعالیت داشته باشد، که موجب می‌شود حین لبخند زدن، لب بالا بیشتر از حد معمول بالا برود. رشد نادرست استخوان فک بالا نیز می‌تواند موجب لبخند لثه‌ای شود. برآمدگی بزرگی که جلوتر از فک بالا قرار می‌گیرد نیز ممکن است بافت لثه را رو به پایین و روی دندان‌ها فشار دهد.

مشخص نمودن خط لبخند

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

چندین عامل وجود دارند که نواحی مهم از نظر زیبایی، یا خط لبخندی که بیشتر در معرض دید قرار دارد را مشخص می‌نمایند. منطقه‌ی زیبایی دندان‌هایی را شامل می‌شود که هنگام لبخند زدن قابل مشاهده هستند. شکل و اندازه‌ی لب‌ها، ماهیچه‌های صورت و بافت لثه همگی در داشتن بهترین خط لبخند، که کمترین میزان بافت لثه را به نمایش می‌گذارد، نقش دارند. برای داشتن زیباترین خط لبخند، باید بخشی از لثه که قابل دیدن است، حتی خطوط کناری که لب بالا را تکمیل می‌کنند، متعادل باشند.

درمان لبخند لثه‌ای

دندانپزشک می‌تواند تایید کند که لبخند شما لثه‌ای است، علت قابل مشاهده بودن بخش زیادی از لثه را مشخص نماید و در آخر، طرح درمان لبخند لثه‌ای را ایجاد نماید تا مشکل آن را برطرف کند. طی مراجعه به دندانپزشک، تحت معاینه قرار خواهید گرفت که ممکن است تصویر برداری رادیو گرافی با اشعه‌ی ایکس نیز انجام شود تا دندانپزشک از این طریق قادر باشد نگاه نزدیک‌تر و دقیق‌تری به دندان‌ها و استخوان فک داشته باشد. حتی ممکن است دندانپزشک از دندان‌ها و لثه‌ها قالب تهیه نماید.

برای لبخندهای لثه‌ای متفاوت، درمان‌های مختلفی ارائه خواهد شد. متخصصان جراحی لثه بهترین گزینه برای حل مشکل لبخند لثه‌ای هستند و برای افرادی که حجم زیادی از لثه‌ی آنها قابل مشاهده است،  قادرند فرایندهای پیشرفته‌ی درمان لبخند لثه‌ای را انجام دهند. بسته به ویژگی‌های لبخند لثه‌ای شما، درمان آن ممکن است شامل یک یا چند مورد از گزینه‌های زیر باشد:

  • درمان پریودنتال با استفاده از لیزر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • تغییر وضعیت لب با فرایند جراحی
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • استفاده از بریس‌های ارتودنسی لبخند لثه‌ای برای جابجا کردن دندان‌ها به موقعیتی بهتر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی لبخند لثه‌ای برای تراشیدن و شکل دهی خط منار بافت‌های لثه و استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی فک و صورت برای تغییر وضعیت استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

در هر یک از این درمان‌ها، که تحت عنوان فرایند افزایش طول تاج دندان شناخته می‌شوند، بافت لثه‌ای که قابل مشاهده می‌باشد را کاهش می‌دهند تا هنگام لبخند زدن، تاج سفید دندان‌ها بیشتر قابل مشاهده باشد.

اصلاح و درمان لبخند لثه‌ای حس راحتی بیشتری به شما خواهد داد و موجب افزایش اعتماد به نفس شما حین لبخند زدن، غذا خوردن و صحبت کردن خواهد شد.

ایمپلنت دندانی چیست؟

انواع ایمپلنت دندانی، جایگزین‌های مصنوعی برای ریشه‌های دندان هستند. ایمپلنت‌های دندانی معمولا از تیتانیوم یا آلیاژهای تیتانیوم ساخته می‌شوند. سطح ایمپلنت را می‌توان با مواد مختلفی پوشش داد تا میزان مقاومت و پیوند و جوش خوردن آن با استخوان افزایش یابد. ایمپلنت‌های دندانی در اندازه‌ها، ارتفاع و انواع مختلفی در دسترس هستند. متخصص کاشت ایمپلنت می‌تواند به شما کمک کند بر اساس نیازهای خاص خود مشخص نمایید کدام گزینه برای شما بهتر است.

چندین نوع ایمپلنت دندانی وجود دارد، اما ایمپلنت‌هایی که در حال حاضر وجود دارند استوانه‌ای شکل و درست به شکل ریشه‌ی دندان هستند. روکش دندان یا دیگر اشکال دندان (بریج، دندان مصنوعی و غیره) روی ایمپلنت‌های دندانی قرار می‌گیرند. اشکال مختلف دندان روی ایمپلنت‌ها ممکن است ثابت یا قابل جدا شدن (متحرک) باشد.

انواع ایمپلنت‌های دندانی

به طور کلی دو نوع ایمپلنت وجود دارند:

ایمپلنت درون استخوانی (Endosteal)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت‌های دندانی درون استخوان فک قرار داده می‌شوند. اساسا از تیتانیوم ساخته شده‌اند و به شکل پیچ‌های کوچک هستند. این نوع ایمپلنت بیشترین کاربرد را دارند.

ایمپلنت دندانی ساب پریوستئال (Subperiosteal)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت در زیر لثه قرار داده می‌شوند اما ممکن است روی، یا بالای استخوان فک قرار گیرد. این نوع ایمپلنت در بیمارانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که به میزان کافی استخوان طبیعی و سالم در فک خود ندارند و نمی‌توانند، یا نمی‌خواهند برای بازسازی آن تحت جراحی تقویت استخوان قرار گیرند.

در صورتی که استخوان فک شما قادر نباشد ایمپلنت‌های دندانی را حفظ نماید، از تکنیک‌های مختلفی می‌توان برای بازسازی و بهبود خط طبیعی فک استفاده نمود و برای ایمپلنتی که تحت حمایت دندان‌ها قرار دارد و درون آنها قرار گرفته است، پایه و اساسی سخت و محکم فراهم نمود. این تکنیک‌ها عبارتند از:

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • تقویت استخوان: زمانی که استخوان درون فک قادر نیست به هیچ طریقی ایمپلنت‌ها را درون خود نگه دارد، طی این فرایند بهبود یا ترمیم و بازسازی آن صورت می‌گیرد. تحقیقات حاکی از آن است که استفاده از افزودنی‌ها و فاکتورهای رشد برای تقویت استخوان، عموما بهترین نتایج را در بر خواهد داشت.
انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • لیفت سینوس (Sinus lift): که تحت عنوان تقویت سینوس یا بالا بردن سینوس نیز شناخته می‌شود. در مواردی که در نتیجه‌ی از دست رفتن دندان‌های عقبی فک بالا استخوان طبیعی تخریب شده باشد، به زیر سینوس استخوان افزوده می‌شود.
انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

  • افزایش عرض استخوان آلوئول (Ridge expansion): در صورتی که استخوان فک شما به میزان کافی عریض نباشد تا ایمپلنت‌های دندانی را در خود نگه دارد، می‌توان به استخوان آلوئول یا فضای کوچکی که در امتداد بالای استخوان فک ایجاد شده است، مواد پیوند استخوان افزود تا عرض آن افزایش یابد.

از جنبه‌های دیگر می‌توان به دیگر انواع ایمپلنت اشاره نمود. از جمله ایمپلنت‌های دندانی که به شکل ریشه‌ی دندان هستند. این نوع ایمپلنت‌ها از معروف‌ترین ایمپلنت‌ها در سراسر دنیا هستند. این گونه ایمپلنت‌ها در اشکال استوانه‌ای، صاف، یا مخروطی شکل وجود دارند.

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

تصویربرداری سه بعدی و طرح درمان

آخرین پیشرفت‌های علمی، تصویربرداری دیجیتال سه بعدی بسیار دقیق، و نرم افزار طراحی جراحی ایمپلنت موجب شده‌اند فرایند ایمپلنت به سرعت صورت گیرد و نتایج آن کاملا قابل پیش بینی باشند. دندانپزشک می‌تواند از ابزارهای مختلفی استفاده نماید تا آناتومی استخوان فک شما را تجزیه و تحلیل نماید و پیش از جراحی، بهترین محل برای قرار دادن ایمپلنت را مشخص نماید. این مراحل موجب صرفه‌جویی در وقت و هزینه‌ها می‌شوند و از سوی دیگر زمان بهبود را کاهش می‌دهد.

انواع تکنیک‌های ایمپلنت دندانی

 بسته به سلامت استخوان فک شما و نیز نیازهای خاص شما، متخصص کاشت ایمپلنت شما ممکن است علاوه بر فرایندهای سنتی چند مرحله‌ای کاشت ایمپلنت دندانی، گزینه‌های درمانی مختلفی به شما پیشنهاد دهد. این گزینه‌ها عبارتند از:

بارگذاری فوری ایمپلنت‌های دندانی

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این روش که تحت عنوان ایمپلنت‌های یک روزه نیز شناخته می‌شود امکان کارگذاری دندان موقت در یک جلسه را فراهم می‌آورد. در صورتی که شما به میزان کافی استخوان سالم داشته باشید و ایمپلنت به میزان کافی ایمن باشد تا کارگذاری فوری و فشار روی دندان موقت جدید را حمایت نماید، این روش گزینه‌ی خوبی است.

مینی ایمپلنت‌های دندانی (MDIs)

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

این نوع ایمپلنت‌ها که تحت عنوان ایمپلنت‌های کوچک یا ایمپلنت‌های با قطر کم نیز شناخته می‌شوند، به اندازه‌ی خلال دندان و باریک‌تر از انواع معمول ایمپلنت هستند. این نوع ایمپلنت‌ها با استفاده از تکنیکی کار گذاشته می‌شوند که کمتر تهاجمی هستند و اساسا برای ثابت نگه داشتن دنچرهای فک پایین مورد استفاده قرار می‌گیرند.

ایمپلنت دندان با استفاده از تکنیک All-on-4

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

این تکنیک جایگزینی برای قراردادن یک دست دندان مصنوعی کامل در فک بالا یا پایین است. چهار ایمپلنت دندانی درون استخوان موجود کار گذاشته می‌شوند تا از این طریق، از پیوند استخوان اجتناب شود. از اباتمنت‌های خاصی استفاده می‌شود تا بتوان در همان روز یک دست دندان موقت جایگزین روی آنها کار گذاشت.

در حین بهبود بافت لثه و تا زمانی که ایمپلنت‌ها به استخوان طبیعی جوش می‌خورند، یک رژیم غذایی متعادل داشته باشید. حدودا پس از شش ماه، دندان‌های جایگزین دائمی قرار داده خواهند شد و می‌توانید یک رژیم طبیعی را از سر بگیرید.

سطح ایمپلنت دندانی

انواع ایمپلنت

انواع ایمپلنت

 

ایمپلنت‌های مدرن دارای سطحی رزوه- مانند هستند که در تماس با استخوان قرار می‌گیرد و بواسطه‌ی رزوه-مانند بودن آن به سلول‌های استخوان اجازه دهد با آنها جوش بخورند، و سطحی دیگر که با لثه در تماس است صاف و براق بوده به گونه‌ای که به سلول‌های اپیتیلیوم لثه بچسبد و فضای اطراف گردن ایمپلنت را به طور کامل ببندد. فن‌آوری این امکان را بوجود آورده است تا سطوح رزوه-مانند مختلفی (چین‌های نانو و میکرو) ایجاد نمود، به گونه‌ای که سلول‌های استخوانی بتوانند به طور کامل به ایمپلنت بچسبند. هر چه سطح ایمپلنت چین دارتر باشد و با دقت بیشتری طراحی شده باشد، کیفیت ایمپلنت دندانی نیز بالاتر خواهد بود. از آنجا که استخوان بهتر متصل می‌شود و یکپارچه‌تر است و چین‌های موجود سطح تماس بیشتری بین استخوان و ایمپلنت بوجود می‌آورد، دوام و استحکام مکانیکی آن را از ابتدا، و پس از آن، پیوند با استخوان را بالا می‌برد.

دندانپزشک به شما پیشنهاد داده است تا به پریودنتیست مراجعه نمایید. پریودنتیست متخصصی است که بیماری‌های لثه را درمان می‌نماید. بیماری لثه به عفونت باکتریایی گفته می‌شود که بافت لثه را تحت تاثیر قرار می‌دهد و منجر به بروز التهاب، قرمزی، تورم و تحلیل استخوان اطراف دندان می‌شود. این بیماری می‌تواند یک یا چند دندان را تحت تاثیر قرار دهد. به احتمال زیاد درمان پیشنهادی پریودنتیست جراحی لثه خواهد بود. شاید بخواهید بدانید چه اتفاقی افتاده است که اکنون نیاز دارید به پریودنتیست مراجعه کنید و تحت جراحی لثه قرار گیرید.

چگونه فرد نیازمند جراحی لثه می‌شود؟

جراحی لثه

جراحی لثه

 

بیماری لثه از وجود یک باکتری در دهان آغاز میشود که به دندان‌ها متصل می‌شود. باکتری‌ها انباشته و تکثیر می‌شوند و لایه‌ای نازک تحت عنوان پلاک دندان تشکیل می‌دهند. در صورت به جا ماندن این پلاک روی دندان، بافت‌های لثه‌ی مجاور دندان متورم می‌شوند، که منجر به بروز ورم و التهاب لثه می‌شود که مرحله‌ی اولیه‌ی بیماری لثه محسوب می‌شود. کشیدن نخ دندان به صورت روزانه و دو مرتبه در روز مسواک زدن با خمیردندانی که بتواند با باکتری‌ها مبارزه نماید می‌تواند از التهاب لثه‌ها پیشگیری نماید. پلاک دندان و ذرات غذا با رعایت بهداشت دهان و دندان برطرف می‌شوند بنابراین سعی کنید سطح دندان‌ها را پاکیزه نگه دارید و پلاک‌های باکتریایی روی خط لثه‌ی دندان‌ها را از بین ببرید. از آنچه گفته شد کاملا مشهود است که التهاب لثه مرحله‌ی آغازین بیماری لثه است که در صورت عدم درمان می‌تواند منجر به پریودنتیت، یکی از بیماری‌های جدی لثه، شود. اگر پلاک و ذرات غذا برطرف نشوند و بهداشت دهان و دندان رعایت نشود، التهاب لثه رو به وخامت خواهد رفت و التهاب و ورم بافت لثه افزایش خواهد یافت، خونریزی لثه اتفاق خواهد افتاد، عمق منطقه‌ی بین دندان و بافت لثه افزایش خواهد یافت که در نهایت منجر به تشکیل پاکت پرودنتال و بروز بیماری پریودنتال خواهد شد.

با انباشته شدن باکتری‌های پلاک روی یکدیگر و انتقال آنها به زیر خط لثه، پاکت پریودنتال گسترش می‌یابد. در این مرحله، مراقبت‌های خانگی در برطرف نمودن پلاک دندان چندان موثر واقع نمی‌شوند. در صورتی که این مشکل توسط دندانپزشک یا متخصص دندان درمان نشود، باکتری‌ها در زیر خط لثه منتشر می‌شوند و درون پاکت را عفونی می‌کنند. این گونه باکتری‌ها موجب آسیب به بافت نرم و سخت اطراف دندان خواهد شد که به بیماری پیشرفته‌ی پریودنتال تبدیل خواهد شد که ریشه‌ی دندان‌ها را نیز تحت تاثیر قرار خواهد داد و موجب عفونت آنها خواهد شد. ممکن است دندان لق شود و فرد احساس ناراحتی کند. در این مرحله جراحی لثه ضروری خواهد بود. درمان‌های اولیه‌ی بیماری پاکت پریودنتال، جرم‌گیری و هموار کردن سطح ریشه هستند. درمان‌های دیگر، انواع جراحی هستند که برای درمان بافت بیمار لثه صورت می‌گیرند.

علاوه بر جراحی‌هایی که جنبه‌ی درمانی دارند، برخی از جراحی‌های لثه با هدف ایجاد تغییر در ظاهر فرد و زیبایی بخشیدن به لبخند انجام می‌شوند.

انواع جراحی لثه

جراحی فلپ لثه یا کاهش پاکت پریودنتال (Gingival Flap Surgery or Pocket Reduction )

 

جراحی لثه

جراحی لثه

در صورتی که عمق پاکت‌های اطراف دندان به بیش از 5 میلی‌متر برسد، پریودنتیست با استفاده از جراحی فلپ لثه عمق پاکت پریودنتال را کاهش می‌دهد. اکثر بیمارانی که پریودنتیت متوسط تا وخیم در آنها تشخیص داده شود تحت این جراحی قرار می‌گیرند. پریودنتیست در بافت لثه برشی ایجاد خواهد کرد تا آن را از دندان جدا نماید. سپس با استفاده از یک دستگاه جرمگیری ماوراء صوت (ultrasonic scaling device) و نیز ابزارهای دستی برای برطرف نمودن جرم و پلاک از زیر پاکت‌ها، اقدام به پاکسازی عمق پاکت‌ها خواهد نمود.

جراحی عملکردی یا زیبایی لثه (Gingivectomy)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای برداشتن بافت اضافی لثه مورد استفاده قرار می‌گیرد که ممکن است روی دندان رشد کرده باشد. از این طریق دسترسی بهتری به دندان وجود خواهد داشت در نتیجه تمیز نمودن آن ساده‌تر خواهد بود. پریودنتیست با بی‌حس نمودن بافت لثه‌ی بیمار بخش‌های اضافی لثه را برش خواهد داد و آنها را حذف خواهد کرد.

جراحی ترمیم پلاستیک لثه یا پیوند بافت نرم (Gingivoplasty or Soft Tissue Graft)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای تغییر شکل لثه‌ی سالم اطراف دندان انجام می‌شود تا ظاهر آن را بهبود بخشد. در صورتی که فرد به تحلیل لثه مبتلا باشد، در جاهایی که لثه از روی دندان عقب رفته باشد می‌توان با استفاده از جراحی ترمیم پلاستیک لثه آن را اصلاح نمود. با استفاده از پیوند لثه می‌توان از سقف دهان بافتی برداشت و آن را به اطراف دندانی بخیه نمود که لثه‌ی روی آن تحلیل رفته است.

جراحی بازسازی (Regeneration)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

در این نوع جراحی، پریودنتیست بخشی از لثه که با تجمع باکتری بیمار شده است را برش می‌دهد و با کنار زدن آن باکتری‌های انباشته شده را تخلیه می‌نماید سپس پروتئین‌های پیوند استخوان، غشاء و تقویت کننده‌ی رشد بافت لثه (یا ترکیبی از این سه) را در محل برش خورده قرار می‌دهد تا به بازسازی بافت لثه کمک کند در حدی که اطراف دندان‌ها را بپوشاند.

جراحی افزایش طول تاج دندان (Crown lengthening)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

طی فرایند جراحی افزایش طول تاج دندان، پریودنتیست بافت لثه‌ی روی دندان‌ها را برداشته سپس بخشی از آن را با استفاده از جراحی حذف می‌کند تا طول ظاهری دندان افزایش یابد. این نوع جراحی از جمله جراحی‌های زیبایی است که البته برای درمان بیماری لثه نیز کاربرد دارد.

در صورتی که عفونت‌های باکتریایی درون دندان پیشرفت کنند، می‌تواند به ریشه‌ی دندان نفوذ کرده و استخوان فک را مورد حمله قرار دهد. این مشکل در نهایت موجب افتادن دندان و مرگ دندان خواهد شد. اجازه ندهید این اتفاق شما را از پیگیری درمان باز دارد یا منتظر نشوید تا دندان به صورت خود به خود بیافتد. این روند بسیار دردناک خواهد بود و آسیب‌های جدی‌تری در پی خواهد داشت. زیرا باعث از دست رفتن دندان‌های دیگر نیز خواهد شد.

در بسیاری از موارد، درد افراد را وادار به پیگیری درمان خواهد کرد. با این حال، همه‌ی دندان‌هایی که در حال از دست رفتن هستند، در ابتدا دردناک نیستند. تصور نکنید اگر درد زیادی در دندان خود احساس نمی‌کنید، دندان در معرض خطر مرگ و از دست رفتن نیست.

درمان‌های مرگ دندان

اکثر پزشکان جامعه‌ی دندانپزشکی معتقدند که برای مرگ دندان (دندان از دست رفته) تنها دو راهکار وجود دارد: کشیدن دندان و درمان ریشه (عصب کشی).

کشیدن دندان

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هیچ کس تمایل ندارد دندانش کشیده شود. اما در صورتی که زمان مناسب درمان را از دست بدهید، ممکن است تنها گزینه‌ی باقی‌مانده کشیدن دندان باشد. کشیدن دندان فرایند ساده‌ای است که نسبتا ارزان و بدون درد است. اما جایگزین نمودن آن با یک دندان مصنوعی می‌تواند هزینه‌ی بیشتری در بر داشته باشد.

اکثر افراد ترجیح می‌دهند تا حد امکان از کشیدن دندان اجتناب کنند. چنانچه بیمار خیلی زود برای درمان دندان خود اقدام نماید، اکثر دندانپزشک‌ها گزینه‌ی درمان ریشه (عصب کشی) را پیشنهاد می‌دهند.

درمان ریشه (عصب کشی)

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هزینه‌ی درمان ریشه بسیار بیشتر از کشیدن آن است اما به خاطر داشته باشید که هزینه‌ی ایمپلنت و سایر جایگزین‌های مصنوعی دندان بیشتر از درمان ریشه خواهد بود.

درمان ریشه برای برخی شرایط ایده‌آل است. این درمان عبارت است از پاکسازی بافت مرده و پوسیدگی از پالپ دندان و بازسازی مجدد همه‌ی بخش‌هایی که از دندان جدا شده‌اند. این نوع درمان نسبت به سایر درمان‌ها ارجحیت دارد، بویژه زمانی که دندان‌های مجاور نیز از دست رفته باشند یا قبلا کشیده شده باشند.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

برای برخی افراد، تصور انجام درمان ریشه (عصب کشی) وحشتناک است. با این حال، این فرایند به طور کلی بدون درد است و برای بسیاری از دندانپزشک‌ها و اندودنتیست‌ها کاملا عادی است. درمان ریشه، به عنوان یکی از پر‌طرفدارترین جراحی‌های معمول یکی از بخش‌های عمده‌ی تخصص‌های دندانپزشکی را تشکیل می‌دهد. به همین دلیل است که هنوز بسیاری از دندانپزشک‌ها انجام آن را ضروری می‌دانند.

با این حال، در رابطه با احتمال درمان واقعی دندانی که در حال از دست رفتن است اطلاعات افراد روبه افزایش است.

جایگزین‌های طبیعی

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

کشیدن دندان و درمان ریشه قطعا جایگاه خود را دارند. اما، اگر اجازه دهید عفونت درون دندان به عمق ریشه‌ی دندان نفوذ کند، تنها گزینه‌ی ممکن جراحی خواهد بود.

با این حال، شواهد بسیاری وجود دارند که افراد می‌توانند به بدن خود کمک کنند تا با باکتری‌هایی که به بافت زنده‌ی دندان حمله می‌کنند مبارزه نمایند. برخی افراد معتقدند، در صورتی که بدن تغذیه‌ی مناسب داشته باشد آنقدر قدرت دارد که بتواند بیماری‌های خود را به صورت خود به خود درمان نماید. برخی دیگر نیز معتقدند با استفاده از درمان‌های طبیعی می‌توان از مرگ دندان جلوگیری نمود.

واقعیت این است که مرگ اکثر دندان‌ها (از دست رفتن دندان‌ها) به مرور زمان رخ می‌دهد. بدن تمام سعی خود را می‌کند تا دندان را نجات دهد. عفونت‌های درون دندان نیز از بین خواهند رفت.

راهکاری وجود ندارد که در همه‌ی موارد موثر واقع شود. اما با توجه به اهمیت دندان‌ها و هزینه‌های راهکارهای جراحی دندان، احمقانه است که فرد برای نجات دندان در حال مرگ ( دندانی که در حال از دست رفتن است) تلاشی نکند.

پس، ممکن است بخواهید به دنبال راه‌های پیشگیری از موقعیت‌های مشابه باشید که ممکن است برای دندان‌های دیگر بوجود بیایند. با وجود همه‌ی اینها، اگر از بروز مشکلی پیشگیری کنید، آن مشکل نیاز به درمان نخواهد داشت.

پیشگیری از مرگ دندان

نخست آنکه، پیشگیری از مرگ دندان بسیار ساده‌تر (و بدون دردتر) خواهد بود.

برای پیشگیری از مرگ دندان، کاری که در درجه‌ی اول باید انجام دهید آن است که مراقب آنها باشید. مراقبت‌های روزانه از دندان، مهمترین گام در مبارزه با مرگ دندان است. ارزش مراجعه‌ی منظم به دندانپزشک را دست کم نگیرید.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

اگر اجازه دهید دندان‌های شما پوسیده شوند، قطعا مرگ آنها آغاز خواهد شد. بنابراین به بهترین شکل ممکن از آن پیشگیری نمایید. از وارد آمدن آسیب به دندان‌ها نیز جلوگیری نمایید.

هنگام انجام ورزش‌ها، با پوشیدن محافظ دندان از ضربات سنگین به دندان جلوگیری کنید. از جویدن خوراکی‌های سفت مانند یخ، یا باز کردن هر چیزی با دندان خودداری نمایید. اگر عادت دندان قروچه (فشردن و ساییدن دندان) دارید به فکر استفاده از محافظ دندان شبانه یا درمان‌های دیگر باشید.

کاملا واضح است که، پیش‌بینی و پیشگیری از تمام آسیب‌های دندانی غیرممکن است. تنها، تا حد امکان احتیاط‌های لازم را به عمل آورید. اگر به دندان ضربه‌ی سختی وارد شد، مواد مغذی لازم را به بدن برسانید تا در فرایند درمان به بدن کمک نمایید.

اکنون شما اطلاعات لازم در رابطه با مرگ دندان را در اختیار دارید، حالا به عهده‌ی شماست تا از بروز آن پیشگیری نمایید و در صورت مواجهه با آن بهترین رویکرد را در پی بگیرید.

علائم مرگ دندان

تشخیص زنده بودن یا مرگ دندان همیشه کار راحتی نیست. تنها یک متخصص دهان و دندان قادر است با اطمینان خاطر صحت این موضوع را تایید کند. اما خودتان نیز می‌توانید با تشخیص و معاینه‌ی شخصی تا حدودی آن را تشخیص دهید.

دو علامت و نشانه‌ی اصلی مرگ دندان درد و تغییر رنگ دندان می‌باشند. ممکن است یک یا هر دو نشانه را در دندان خود مشاهده نمایید.

نکته: اگر دندان شما از دست رفته است یا در حال از دست رفتن است، دامنه‌ی درد از عدم وجود درد تا درد شدید خواهد بود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

هرگاه عفونتی در دندان وجود داشته باشد، معمولا شدت درد افزایش می‌یابد. چنانچه عفونت منجر به ایجاد آبسه در دندان شود، ممکن است علائم دیگری مانند مزه‌ یا بوی بد در دهان خود حس کنید یا روی لثه‌ی شما ضایعه‌ی جوش-مانندی مشاهده شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

به تغییر رنگ دندان به زرد، خاکستری یا سیاه توجه کنید. با از دست رفتن گلبول‌های قرمز خون این تغییر رنگ در دندان ایجاد می‌شود. این رنگ شباهت بسیاری به رنگ زخم و جراحت دارد. در صورتی که این تغییر رنگ دندان درمان نشود، به مرور زمان افزایش خواهد یافت.

خوشبختانه، دندانی که در حال از دست رفتن است الزاما نیاز نیست کشیده شود. به همین دلیل، اصطلاح “دندان مرده” به غلط انتخاب شده است.

دندان غیر زنده چیست؟

در اصطلاح متخصصان دندانپزشکی به دندانی که درون آن عصب زنده وجود نداشته باشد، دندان غیرزنده گفته می‌شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اگر از نظر اصطلاح “زندگی یا حیات” به لغت غیر زنده نگاه کنیم، به معنای عدم اهمیت دندان نمی‌باشد، صرفا به این دلیل که هیچ عصب زنده‌ای درون آن وجود ندارد. دندان‌های غیر زنده هم هنوز وظیفه‌ی خود را به درستی انجام می‌دهند درست مانند دندان‌های دیگر که بخش وسیعی از آنها به نوعی غیر زنده است.

دندان‌ها از چند لایه تشکیل شده‌اند. درونی‌ترین بخش دندان پالپ است. پالپ رگ‌های خونی و عصب را در بر می‌گیرد. این بخش از دندان تنها بخشی است که به عنوان بخش زنده تلقی می‌شود.

بنابراین، استفاده از لفظ دندان مرده یا غیر زنده تا حدودی گمراه‌کننده است. اعصاب درون دندان به ما کمک می‌کنند سرما یا گرما را حس کنیم. وجود درد نیز می‌تواند نشان‌دهنده‌ی پوسیدگی باشد. با این حال، از دست رفتن حس درون دندان الزاما به معنای از دست رفتن کل دندان- یا عدم کاربری آن نیست. بلکه تا حدودی بستگی به علت از دست رفتن عصب درون دندان دارد.

علل مرگ دندان

عصب و دیگر بافت‌های زنده معمولا در نتیجه‎ی عدم وجود جریان خون از دست می‌روند.

تمام سلول‌های زنده‌ی بدن، از جمله پالپ دندان، از مواد موجود در خون تغذیه می‌کنند. با از دست رفتن تدریجی پالپ دندان، به تدریج باکتری از بخشی که در حال پوسیده شدن است تغذیه می‌کند. این باکتری‌ها درون دندانی که به تازگی توخالی شده است رشد می‌کنند و درد شدید ایجاد می‌نمایند. این وضعیت عموما به دو طریق بوجود می‌آید.

پوسیدگی دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

در صورتی که حفره‌ی درون دندان بسیار عمیق شود، منجر به مرگ دندان خواهد شد. پوسیدگی دندان از بیرونی‌ترین لایه‌ی دندان آغاز می‌شود. چنانچه این پوسیدگی‌ها به حال خود رها شوند و مورد رسیدگی قرار نگیرند، ممکن است به درون لایه‌های عمقی‌تر دندان نفوذ پیدا کنند و در نهایت به پالپ برسند.

در نتیجه‌ی پوسیدگی حفره‌ها، باکتری تولید خواهد شد. حفره‌های عمیق برای باکتری‌ها مسیر مستقیمی به درون بافت‌های زنده‌ی داخل دندان ایجاد خواهند کرد. بدن با یک واکنش التهابی، تمام تلاش خود را برای مبارزه با عفونت خواهد کرد. با این وجود اگر طی این واکنش به بدن کمک نشود، گلبول‌های سفید خون با شکست مواجه خواهند شد. در نهایت، ممکن است جریان خون ورودی به دندان به طور کامل متوقف شود و عصب تغذیه نشود. در این صورت، احتمالا درد شدیدی در دندان خود احساس خواهید کرد.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اکنون کاملا واضح است که چرا مراقبت‌های دندانی، هم به صورت تخصصی و هم در منزل، تا این اندازه مهم هستند. تمام تلاش خود را به کار ببندید تا از پوسیدگی دندان پیشگیری کنید. اما در صورت مشاهده‌ی کوچکترین پوسیدگی، در مراجعه به دندانپزشک تردید نکنید.

آسیب به دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

تعجبی ندارد که آسیب به دندان دیگر علت شایع مرگ دندان باشد. وقتی به دندان ضربه‌ی شدیدی وارد می‌شود، ممکن است رگ‌های خونی درون دندان پاره شوند. که منتج به قطع جریان خون و در نهایت مرگ عصب و دیگر بافت‌های زنده‌ی درون پالپ خواهد شد.

اگر ضربه به حدی شدید باشد که موجب پریده شدن لبه‌ی دندان یا ترک آن شود، احتمالا درد شدیدی را احساس خواهید کرد. اگر دچار حادثه‌ای شدید که به دندان شما آسیب رسید، عاقلانه است که به دندانپزشک مراجعه نمایید.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

از سوی دیگر، فشردن و ساییدن دندان‌ها روی یکدیگر می‌تواند به دندان آسیب بزند. بنابراین، کسانی که به شدت دندان‌های خود را روی یکدیگر فشار می‌دهند یا در خواب دندان قروچه دارند، با افزایش سن، خطر مرگ دندان در آنها بیشتر خواهد بود.

بسته به علل و عوامل منجر به از دست رفتن تدریجی دندان‌ها، گزینه‌های درمانی مختلفی در دسترس شما خواهد بود که در مقاله‌ی بعد به آنها اشاره خواهیم کرد.

ایمپلنت نزدیک‌ترین راه ممکن برای دستیابی به دندان‌های سالم و طبیعی است. ایمپلنت برای شما این امکان را فراهم می‌آورد تا آنگونه که تمایل دارید زندگی کنید. با اطمینان خاطر بخورید، لبخند بزنید، بخندید، حرف بزنید و از تمام فعالیت‌های روزانه خود لذت ببرید بدون اینکه نگران دندان‌های خود باشید.

ایمپلنت‌های دندانی در صنعت جایگزینی دندان‌ها، انقلابی عظیم بوجود آورده‌اند. قبل از پیشرفت ایمپلنت‌های دندانی، افرادی که از دنچر استفاده می‌کردند قادر نبودند بسیاری از انواع غذاها را بجوند. با استفاده‌ی گسترده از ایمپلنت‌های دندانی، همه‌ی اینها تغییر کرد.

چرا ایمپلنت‌های دندانی؟

ایمپلنت دندانی یک پیچ از جنس تیتانیوم است که به استخوان فک جوش می‌خورد. فرایند جوش خوردن ایمپلنت با استخوان “اتصال با استخوان” (osseointegration) نامیده می‌شود، که عبارت است از متصل شدن ایمپلنت به یکی از اجزاء به نام اباتمنت که تاج (روکش) دندان را حمایت می‌کند. اما ایمپلنت دندانی چه کار می‌کند که دیگر گزینه‌های جایگزینی دندان‌ها، مانند بریج و دنچر قادر به انجام آن نیستند؟

به ترتیب از راست به چپ: ایمپلنت-بریج-دنچر پارسیل

به ترتیب از راست به چپ: ایمپلنت-بریج-دنچر پارسیل

 

آنچه بریج‌ها و دنچرها قادر به انجام آن نمی‌باشند، این واقعیت است که دندان واقعی به حفظ استخوان فک کمک می‌کند در حالی که بریج‌ها و دنچرهای پارسیل می‌توانند به دندان‌های دیگر آسیب برسانند. بریج‌های ثابت مستلزم بریدن بخشی از ساختار خوب دندان از دندان‌های مجاور می‌باشد. دنچرهای پارسیل نیز نیاز دارند که دندان‌های دیگر آن را در جای خود نگه دارند. این دندان‌ها تحت تاثیر وارد آمدن فشارهای ناشی از جویدن به دنچرهای پارسیل، به شدت ضعیف خواهند شد. میانگین عمر مفید بریج‌ها 5 تا 10 سال خواهد بود و میزان عدم موفقیت دندان‌هایی که بریج یا دنچر پارسیل را نگه می‌دارند، حدود 30 درصد خواهد بود. دنچر کامل نیز ممکن است بلغزد و در نوع غذایی که می‌توانید بخورید محدودیت ایجاد خواهد کرد.

با این حال زمانی که یک ایمپلنت جایگزین دندان می‌شود، بدون وارد کردن آسیب به دندان‌ها، به استخوان فک استحکام می‌بخشد. موفقیت ایمپلنت‌های دندانی در دراز مدت 97 درصد می‌باشد. استفاده از ایمپلنت‌های دندانی مشکلات ناشی از سایر روش‌های جایگزینی دندان را به حداقل می‌رساند، به افراد اجازه می‌دهند هر چیزی را با اطمینان بخورند بدون اینکه نگران بروز مشکل باشند. ایمپلنت می‌تواند جایگزین یک دندان از دست رفته باشد، اما چهار ایمپلنت می‌توانند جایگزین تمام دندان‌های فک بالا و پایین شوند. تعداد ایمپلنت‌ها به کیفیت و اندازه‌ی فک بستگی دارد. هر چه ایمپلنت بلندتر باشد، تعداد ایمپلنت کمتری نیاز خواهد بود تا چند دندان جایگزین را حمایت کنند. دندان‌های جایگزین به این ایمپلنت‌ها متصل خواهند شد. فرد پس از کاشت ایمپلنت بزودی قادر خواهد بود مانند دندان‌های طبیعی هر چیزی را بجود.

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

مراحل جراحی ایمپلنت

می‌توان ایمپلنت‌های دندانی را به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان تصور نمود که در ظاهر به پیچ‌ها شباهت دارند. برای کاشت ایمپلنت ابتدا بایستی در محل دندان از دست رفته، روی لثه شکافی ایجاد نمود. سپس با استفاده از دریل‌های دندانپزشکی در اندازه‌های مختلف باید در استخوان فک آماده‌سازی‌هایی صورت داد. پیش از بخیه کردن بافت لثه ایمپلنت با پیچ  به درون استخوان متصل می‌شود.

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

ایمپلنت دندان و جایگزینی دندان های طبیعی

زمانی که ایمپلنت‌های دندانی در استخوان فک قرار داده می‌شوند (A) به استخوان طبیعی فک متصل می‌شوند. در این حالت، ایمپلنت به پایه‌ای محکم برای حمایت از یک یا چند دندان مصنوعی به نام تاج (روکش) تبدیل می‌شود.

یک ابزار متصل کننده –که تحت عنوان اباتمنت شناخته شده است (B)- روی نوک ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد تا بتواند تاج را نگه داشته و حمایت کند. تاج‌ها (روکش‌ها) به صورت سفارشی ساخته می‌شوند تا شبیه دندان‌های طبیعی فرد و متناسب با دهان او باشند (C).

می‌توان این فرایندها را با بی‌حسی موضعی یا بیهوشی انجام داد، در نتیجه جراحی کاملا بدون درد خواهد بود. ایمپلنت باید به مدت 4 ماه درون استخوان قرار بگیرد تا برای قرارگیری دندان روی آن آماده شود. اما گاهی اوقات وضعیت‌هایی بوجود می‌آیند که می‌توان از ایمپنمود.

زمانی که جراحی ایمپلنت دندانی توسط یک متخصص مجرب ایمپلنت‌های دندانی انجام می‌شود، این روش یکی از امن‌ترین و قابل پیش‌بینی‌ترین فرایندهای دندانپزشکی می‌باشد.

حقایقی در رابطه با ایمپلنت‌های دندانی

  • قدمت ایمپلنت‌های دندانی قدیمی 600 سال پس از میلاد مسیح است، زمانی که تکه‌های صدف دندان-مانند را با چکش درون فک زنان قبیله‌ی مایان (Mayan) فرو می‌کردند.
  • در سال 1952، یک جراح ارتوپد سوئدی دریافت که تیتانیوم به طور طبیعی با استخوان جوش می‌خورد.
  • ایمپلنت‌های دندانی مدرن بیش از 30 سال با موفقیت مورد استفاده قرار گرفته‌اند. در واقع قوی‌ترین ابزارهای موجود هستند که دندان‌های جایگزین را حمایت می‌کنند- و حتی بهتر از آن، به دندان‌های جدید اجازه می‌دهند احساس، ظاهر و عملکرد طبیعی داشته باشند.
  • ایمپلنت‌های دندانی تنها گزینه‌ی ترمیم دندان می‌باشند که، در واقع با کمک به تقویت رشد استخوان، استخوان طبیعی را حفظ می‌کنند.
  • ایمپلنت در تمام سنین قابل استفاده است، به جز کودکانی که در سن رشد به سر می‌برند.
  • در صورتی که در پی بیماری لثه بخشی از استخوان لثه تحلیل رفته باشد می‌توان از پیوند استخوان استفاده نمود تا بتوان ایمپلنت را روی آن قرار داد.
  • افرادی که شرایط خاص پزشکی دارند هم در صورتی که وضعیت آنها تحت کنترل قرار گیرد، می‌توانند از ایمپلنت‌های دندانی استفاده نمایند.
  • حفظ و نگه داری ایمپلنت‌ها درست شبیه دندان‌های طبیعی با مسواک زدن و کشیدن نخ دندان انجام خواهد شد.