نوشته‌ها

بخش تخصصی ایمپلنت فوری





ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد. در روش های کاشت ایمپلنت سنتی دوره بهبود پس از کاشت پایه و پیش از نصب تاج دندان بسیار طولانی است در صورتی که فرایند ایمپلنت یک روزه روشی کاملا خاص و کاربردی است که با استفاده از آن جای خالی دندان در یک روز توسط پایه ایمپلنت و تاج دندانی پر می شود. البته در روش کاشت ایمپلنت فوری، تاج دندان موقتی تا زمانی که تاج دندان اصلی برای نصب آماده شود؛ روی پایه سوار می شود وزیبایی دندان های شما را تکمیل می کند.

مقالات تخصصی ایمپلنت فوری



آیا شما هم بین دندان های خود فاصله دارید؟ این فضاها بین دندان های زیبا و درخشان شما یک پدیده دندانی کاملاً متداول هستند- ارتودنتیست ها آنها را دیاستم می نامند- و می توانند به دلایل متعددی بروز پیدا کنند. برخی بیمارانی که دیاستم دارند، مشخصه فردی که به همراه دارد را دوست دارند، در حالی که برخی دیگر لبخند متداول تری را ترجیح می دهند. گاهی اوقات، فاصله بین دندان ها می تواند یک علامت هشدار دهنده نیز باشد. خواه دیاستم برای شما مهم نباشد یا ترجیح دهید آن را ببندید، به همه اطلاعاتی که در اختیار شما قرار می دهیم نیاز خواهید داشت.

چه عواملی موجب بروز دیاستم بین دندان ها می شوند؟

در مورد دندان ها، اغلب پی بردن به علت بروز مشکل می تواند کمک کننده باشد. و برای دیاستم، دلایل متعددی می توانند وجود داشته باشند. تحریکات رشد که رخ می دهند، دندان هایی کوچک تر از حد معمول یا فکی بزرگ تر از حد معمول، می توانند منجر به ایجاد فواصلی قابل توجه بین دندان ها شوند که تحقیقات نیز نشان می دهند که هم اندازه دندان ها و هم اندازه فک ها ارثی هستند.

در برخی افراد، بافت بین دندان ها و لثه های آنها می تواند مقداری اندازه بزرگ تر داشته باشد. اگر ارتودنتیست شما به فرنوم لبی اشاره کرد، این همان بافتی است که آنها درمورد آن صحبت می کنند.

بیماری لثه یک علت غیر ژنتیکی جدی است که باعث ایجاد فاصله بین دندان ها می شود، زیرا فواصل می توانند نشان دهنده این موضوع باشند که بیماری پیشرفت کرده است. التهاب لثه ها و استخوان اطراف دندان ها نیز می تواند باعث لق شدن دندان ها و بروز فاصله بین آنها شود. از آنجا که جدی ترین و مزمن ترین بیماری لثه نیز (پریودنتیت) نسبتاً بدون درد است، ممکن است بدون آنکه اطلاعی در مورد آن داشته باشید پیشرفت کند. این روی نیاز به چکاپ های منظم توسط دندانپزشک شما تأکید دارد.

دیاستم یا فواصل بین دندانی

دیاستم یا فواصل بین دندانی

آیا فواصل بین دندان ها با افزایش سن افزایش پیدا می کنند؟

دندان های شما پیوسته در حال جابجا شدن و در حال رشد هستند، این در افراد جوان تر مشهود تر است زیرا فک آنها در دوران بلوغ هنوز در حال رشد است، با این حال، بسیاری افراد متوجه می شوند که دندان های آنها در تمام طول عمرشان در حال جابجا شدن هستند. شاید به این معنا باشد که فواصل بین دندان ها می تواند به مرور زمان و طی سال ها بزرگ تر شود، یا در برخی موارد، آنها می توانند کوچک تر شوند. شما هنوز هم نیاز به مشورت با ارتودنتیست دارید تا بدانید چگونه دندان های شما با گذشت زمان در حال جابجا شدن هستند.

آیا عادات بد می توانند باعث بروز شکاف بین دندان ها شوند؟

فواصل بین دندان ها می تواند در نتیجه برخی عادات نیز بوجود بیاید. برخی افراد هنگام بلع، زبان خود را به جای آنکه به سقف دهان فشار دهند، آن را بین دندان های خود فشار می دهند. ارتودنتیست ها این حرکت را “تانگ تراست” می نامند، که اگر قابل توجه باشد، به تدریج می تواند دندان های شما را از هم جدا کند.

فواصلی که به صورت ناگهانی بین دندان ها بروز می یابند

آیا ظهور فاصله هایی که قبلاً وجود نداشته اند بین دندان ها، و باعث لق شدن یا تغییر مکان آنها می شوند، نگران کننده است؟

این می تواند مانند فاصله هایی باشد که از قبل وجود داشته اند و در حال بزرگ تر شدن هستند. برخی از موارد دیاستم می توانند نتیجه مستقیم بیماری لثه باشند، که عفونتی است که داخل لثه ها به دلیل تارتار و تجمع پلاک بروز می یابد و می تواند اگران کننده باشد.

این بیماری می تواند موجب بروز مثلت سیاه شود که تحت عنوان پاکت های بین دندانی نیز شناخته می شود. علت این است که دندان ها بیشتر از هم فاصله نمی گیرند، بلکه لثه ها تخریب می شوند. التهاب لثه ها به بافت حمایتی زیر دندان آسیب می رساند، که باعث ایجاد شکاف یا پاکت بین دندان ها می شود. وقتی لثه ها احیاء نشوند یا دوباره رشد نکنند، مهم است مسئله نادیده گرفته نشود تا از بروز مشکلات در آینده و از دست رفتن دندان ها پیشگیری شود.

دیاستم یا فواصل بین دندانی

دیاستم یا فواصل بین دندانی

آیا دندان های با فاصله جذاب هستند؟

زیبایی نسبی است! و آنچه به نظر ما جذاب است، اغلب آن چیزی است که باب شده است.

مد از مد می افتد و از دور خارج می شود، اما تاریخچه ای طولانی وجود دارد که فاصله بین دندان ها نشانه زیبایی بوده است و بازیگران فرانسوی لبخندی جدید را به مردم معرفی کردند. سالیان سال دیاستم یک مشخصه منحصر بفرد تلقی می شد و به زیبایی افراد می افزود. این می تواند برای شما نیز اینطور باشد.

آیا فاصله بین دندان ها می تواند به طور طبیعی بسته شود؟

گاهی اوقات، دندان های فاصله دار تفاوت های خود را کنار می گذارند و به طور طبیعی به یکدیگر نزدیک می شوند. اغلب بین دندان های شیری فاصله وجود دارد، و وقتی دندان های دائمی بیرون می آیند، آنها نیز می توانند فاصله داشته باشند (همه ما چنین تصویری داریم). وقتی دندان های دائمی بیشتری بیرون می آیند، این فاصله ها می توانند بدون هیچ مداخله ای بسته شوند. به همین دلیل است که ما توصیه می کنیم کودکان خود را از سنین پایین نزد ارتودنتیست ببرید، تا به ارتودنتیست خود در نظارت روی رشد آنها کمک کنید و نیز خودتان اطلاعات کافی در مورد هر گونه تغییری که ممکن است به طور طبیعی در لبخند کودک ایجاد شود کسب کنید.

فلوراید اغلب تحت عنوان ضد حفره های دندانی طبیعی شناخته می شود و این دلیل خوبی نیز دارد. فلوراید، که یک ماده معدنی است که به صورت طبیعی وجود دارد، با مقاوم ساختن سطح خارجی دندان ها (مینای دندان ها) در برابر حملات اسیدی که باعث پوسیدگی دندان ها می شوند، از ایجاد حفره در دندان های کودکان و افراد بزرگسال جلوگیری می کند.

 فلوراید و سلامت دندان

فلوراید و سلامت دندان

فلوراید چگونه از دندان ها محافظت می کند؟

فلوراید هم برای کودکان و هم برای افراد بزرگسال مفید است. برای شما توضیح می دهیم چگونه:

قبل از آنکه دندان ها از سطح لثه ها عبور کنند، فلورایدی که از غذاها، نوشیدنی ها، و مکمل های رژیمی دریافت می شود مینای دندان ها (سطح سخت دندان) را قوی تر می کند، و باعث می شود دندان راحت تر بتواند در برابر پوسیدگی مقاومت کند. این همان چیزی است که تحت عنوان مزیت “سیستمیک” نامیده می شود.

پس از رویش و بیرون امدن دندان ها، فلوراید به بازسازی (معدنی سازی مجدد) مینای ضعیف شده دندان ها کمک می کند و علائم اولیه پوسیدگی دندان را معکوس می کند. وقتی دندان های خود را با خمیر دندان فلورایده مسواک می زنید، یا از دیگر محصولات دندانی فلورایده استفاده می کنید، فلوراید روی سطح دندان ها اعمال می شود. این همان چیزی است که تحت عنوان مزیت “موضعی” نامیده می شود.

بعلاوه، فلورایدی که شما از غذاها و نوشیدنی ها دریافت می کنید به ارائه مزایای موضعی ادامه می دهد زیرا بخشی از بزاق دهان شما می شود، شستشوی مداوم دندان ها با مقادیر اندک فلوریاد که به بازسازی مینای ضعیف شده دندان ها کمک می کند.

فلوراید نه تنها از دندان های شما در برابر پوسیدگی محافظت می کنند، بلکه به کاهش پوسیدگی و ساییدگی مینای دندان ها ناشی از مصرف اسید نیز کمک می کند. برخی خوراکی های اسیدی خاص، مانند سس سالاد، آبمیوه ها، و گوجه ها، می توانند به صورت روزانه مینای دندان های شما را حل کنند.

 فلوراید و سلامت دندان

فلوراید و سلامت دندان

راه های دریافت فلوراید

آب حاوی فلوراید بیشتر بنوشید.

فلوراید به صورت طبیعی در اکثر منابع آبی، رودخانه ها، دریاچه ها، چاه ها، و حتی اقیانوس ها یافت می شود. طی 70 سال گذشته، فلوراید به منابع آب شهری افزوده شده است تا سطح فلوراید را تا میزان لازم بالا بیاورد تا به پیشگیری از پوسیدگی های دندانی کمک کند.

فلورایده کردن آب شهری مانند غنی سازی شیر با ویتامین D یا خوردن نان و غلات غنی شده با اسید فولیک است. قبل از معدنی سازی آب، کودکان حدوداً سه برابر بیشتر از اکنون حفره های دندانی داشتند. به دلیل نقش مهمی که این ماده در کاهش پوسیدگی و حفره های دندانی ایفا می کند، مرکز پیشگیری و کنترل بیماری ها اعلام کرده است که معدنی سازی آب شرب شهری یکی از 10 دستاورد بزرگ سلامتی در قرن بیستم بوده است. مطالعات ثابت کرده اند که فلورایده کردن آب شرب حداقل در 25 درصد از کودکان و افراد بزرگسال، به پیشگیری از پوسیدگی و حفره های دندانی کمک می کند، حتی با فلوراید موجود در منابع دیگر، مانند خمیر دندان ها. امروزه، تقریباً 75 درصد از جمعیت آمریکا از سیستم آب شهری فلورایده استفاده می کند.

از خمیر دندان ها و دهانشویه های حاوی فلوراید استفاده کنید.

از سال 1960 تاکنون، خمیر دندان های حاوی فلوراید به میزان قابل توجهی حفره های دندانی را کاهش داده اند. به دنبال خمیر دندان های دارای برچسب تأیید انجمن دندانپزشکان باشید تا مطمئن شوید حاوی فلوراید است.

  • دو مرتبه در طول روز (صبح و شب) یا طبق دستور دندانپزشک یا پزشک مسواک بزنید.
  • برای کودکان زیر 3 سال، مسواک زدن دندان ها را به محض بیرون آمدن آنها داخل دهان و با استفاده از یک لایه نازک خمیر دندان فلورایده انجام دهید.
  • برای کودکان 3 تا 6 ساله، خمیر دندان فلورایده ای که استفاده می کنید نباید از یک دانه نخود بزرگ تر باشد.
  • همیشه روی مسواک زدن کودکان خود نظارت داشته باشید تا اطمینان حاصل کنید از مقدار صحیح خمیر دندان استفاده می کنند و سعی کنید او را متقاعد کنید خمیر دندان باقی مانده داخل دهان را تف کند.

دهانشویه های حاوی فلوراید می توانند دندان های شما را در برابر پوسیدگی مقاوم تر سازند، اما کودکان 6 ساله و کمتر از 6 سال نباید از آن استفاده کنند مگر آنکه توسط دندانپزشک توصیه شده باشد. در بسیاری از کودکان کمتر از 6 سال، احتمال بلعیدن آن از تف کردن آن بیشتر است، زیرا رفلاکس بلع آنها هنوز به طور کامل شکل نگرفته است.

برای اعمال تخصصی فلوراید روی دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنید.

اگر احتمال پوسیدگی و حفره های دندانی در شما بیشتر است، دندانپزشک شما می تواند در یک جلسه دندانپزشکی، فلوراید را به شکل ژل، فوم، یا دهانشویه، به طور مستقیم روی دندان های شما اعمال کند.

مکمل های فلوراید مصرف کنید.

این نوع مکمل های فلوراید که تنها به صورت تجویزی در دسترس هستند، به شکل قرص، قطره، یا قرص زیر زبانی وجود دارند. آنها تنها برای کودکان شش ماهه تا شانزده ساله ای تجویز می شود که در مناطقی زندگی می کنند که مقدار کافی فلوراید در آب شرب آن وجود ندارد و نیز افرادی که احتمال بروز پوسیدگی و حفره های دندانی بالا است. با دندانپزشک خود و دندانپزشک کودکتان، یا پزشک خانوادگی خود در مورد نیازهای خاص فلوراید خود و فرزندانتان گفتگو کنید.

چه افرادی نیاز به فلوراید اضافی دارند؟

موقعیت های مختلف ممکن است نیاز به محافظت اضافی فلوراید داشته باشند، از جمله:

  • مصرف داروهای تجویزی: بسیاری از داروهای تجویزی جریان بزاق را کاهش می دهند، و باعث خشکی دهان می شوند. کاهش بزاق می تواند خطر بروز حفره های دندانی را در شما افزایش دهد.
  • داشتن تحلیل لثه: تحلیل لثه در افراد بزرگسال شایع است، و در آن بخشی از پوشش ریشه دندان از بین می رود. این مناطق نرم تر از سطح رویی مینای دندان های شما هستند، که باعث می شود در برابر پوسیدگی آسیب پذیرتر باشند.
  • انجام اقدامات ترمیمی: افراد بزرگسال اغلب به درمان های ترمیمی مانند بریج یا روکش نیاز دارند. فلوراید به محافظت از حاشیه این ترمیم ها کمک می کند، و در نهایت از سرمایه گذاری شما محافظت می کند.
  • انجام درمان ارتودنسی: این روزها بسیاری از افراد بزرگسال در پی درمان ارتودنسی هستند. بریس ها چالش بزرگی برای حفظ خوب بهداشت دهان و دندان ها هستند. فلوراید دندان های شما را قوی و عاری از هر گونه حفره و پوسیدگی نگه می دارد، حتی زمانی که سدی مانند ابزارهای ارتودنسی در راه باشد.
  • داشتن دندان های حساس: بعلاوه، فلوراید به کاهش مسائل دندان های حساس کمک می کند. رژیم غذایی حاوی خوراکی ها و نوشیدنی های حاوی اسید زیاد، افزایش استفاده از محصولات سفید کننده و تحلیل لثه همگی می توانند باعث حساسیت دندان ها شوند. انجام یک فلوراید تراپی می تواند به معدنی سازی مجدد مینای دندان ها و کاهش حساسیت آنها کمک کند.
  • انجام پرتو درمانی: افرادی که تحت پرتو درمانی مرتبط با سرطان قرار می گیرند نیز می توانند از مزایای فلوراید تراپی موضعی بهره مند شوند. اشعه باعث آسیب به غدد بزاقی می شود و در نتیجه جریان بزاق را کاهش می دهد. بزاق شما مانند محافظ بین دندان های شما و غذاها و مایعاتی عمل می کند که مصرف می کنید. یک بار دیگر می گوییم، وقتی بزاق شما کاهش پیدا می کند، می تواند خطر بروز حفره های دندانی را کاهش دهد.

در عادی ترین حالت ممکن، دندان های شیری بین 4 تا 6 ماهگی شروع به ظاهر شدن می کنند، و در نهایت قبل از آنکه دندان های دائمی راهی برای رویش پیدا کنند (که حدود 7 سالگی آغاز می شود)، دندان های شیری دهان لثه ای فرزند شما را پر می کنند. زمانی بین عدم وجود هیچ دندانی، و نیز یک دست دندان کامل، ممکن است ما حفره های دندانی، مشکلات ارتودنتیک، و دیگر چالش های سلامت دهان را تجربه کنیم. در برخی موارد نادر، این چالش ها شدید هستند ، از جمله وقتی انکیلوز دندان رخ می دهد.

انکیلوز دندان چیست؟

انکیلوز نوعی شرایط دندانی است که در آن دندان الیاف پریودنتال لیگامان خود را از دست می دهد، و باعث جوش خوردن آن با استخوان می شود. انکیلوز عموماً برای کودکان خردسال بروز می یابد که هنوز دندان های دائمی آنها بیرون نیامده اند، زیرا دندان شیری راه آن را سد کرده است.

علل بروز انکیلوز دندان ها چیست؟

استخوان آلوئولار استخوانی است که دندان ها را درون حفره خود نگه می دارد. هر دندان- شیری و دائمی- درون حفره دندان قرار می گیرد.

انکیلوز دندان زمانی اتفاق می افتد که یکی از دو شرایط زیر بروز پیدا کند:

  1. دندان شیری تصمیم می گیرد به اطراف خود بچسبد، و با استخوان آلوئولار جوش بخورد.
  2. دندان دائمی با استخوان جوش بخورد.

در کودکان، شایع ترین دندان هایی که انکیلوز می شوند دندان های مولر دوم شیری در مندیبل (فک پایین) هستند. نخستین مرحله از انکیلوز دندان تحلیل جزئی ریشه دندان و جذب آن به استخوان آلوئولار است.

این باعث می شود دندان به استخوان جوش بخورد. از آنجا که دندان به تازگی با استخوان جوش خورده است، نمی تواند لق شود و بیفتد تا راه را برای دندان های دائمی باز کند. با رشد استخوان آلوئولار همزمان با رشد کودک، به نظر می رسد که دندان شیری پایین تر از بقیه دندان ها باقی مانده است و دندان دائمی که قرار بوده است جایگزین آن شود نهفته باقی می ماند.

در افراد بزرگسال، دندان انکیلوز شده (جوش خورده به فک) عموماً در نتیجه آسیب به الیاف پریودنتال لیگامان اتفاق می افتد که باعث می شود ریشه های دندان ها قبل از جوش خوردن با استخوان آلوئولار از آن جدا باشند. این آسیب می تواند در نتیجه یک تروما، یک تصادف، یا طولانی مدت شدن مشکلات بهداشتی دهان و دندان با درجه پایین اتفاق بیفتد.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

علائم و ریسک فاکتورهای انکیلوز دندان

انکیلوز دندان، اغلب دندان های شیری را خیلی بیشتر از دندان های دائمی تحت تأثیر قرار می دهد (نرخ تخمین زده آن 10 به 1 است). درک خطر انکیلوز دندان در کودکان ساده است. عدم وجود فضای کافی برای رویش دندان های دائمی باعث می شود آنها نهفته باقی بمانند و نیاز خواهند داشت با جراحی کشیده شوند.

دندان های انکیلوز شده خطر پوسیدگی، مال اکلوژن، و دیگر بیماری های پریودنتال را در کودکان افزایش می دهند. علاوه بر این، انکیلوز دندان مانع موفقیت درمان های ارتودنسی خواهد شد، زیرا دندان هایی که تحت تأثیر قرار گرفته اند به هیچ عنوان حرکت نخواهند کرد.

افراد بزرگسالی که دندان انکیلوز شده دارند، ممکن است دندان هایی داشته باشند که استفاده عملی دارند اما از نظر زیبایی مشکل دارند. دندان های انکیلوز شده یا فک جوش عموماً روی ماهیت زیبایی دندان ها تأثیر می گذارد. در اکثر موارد، یک دندان دائمی انکیلوز شده تنها علت برای کشیدن آن نیست، بلکه اگر دندان به هر دلیل دیگری نیاز به کشیدن داشته باشد، بیشتر از یک کشیدن ساده دندان می تواند چالش برانگیز باشد.

هیچ پاسخ قاطعی وجود ندارد برای این پرسش که چه چیزی باعث انکیلوز دندان می شود. بسیاری از افرادی که دندان انکیلوز شده دارند، بعضی از اعضای خانواده آنها چنین شرایطی را دارند، و این حاکی از مقداری عوامل ژنتیکی پر خطر است. موارد دیگر عبارتند از:

  • تروما، خواه جزئی به مرور زمان، یا بروز ناگهانی چشمگیر.
  • التهاب.
  • عفونت.

علائم و نشانه های دندان انکیلوز شده عبارتند از:

  • تعداد کمتر دندان ها
  • ناهنجاری در مینای دندان ها.
  • بزرگ بودن مندیبل (فک پایین).
  • ناهنجاری در دندان های دیگر.

به طرز عجیبی، تقریباً بین 5 تا 29 درصد از افراد با دندان فک جوش شده، یک انگشت صورتی خمیده دائمی دارند. دندانپزشکان علاوه بر نگاه به انگشت صورتی، با معاینات بالینی شامل تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس نیز تشخیص هایی می دهد. بهترین راه برای مشخص نمودن اینکه آیا دندان به فک جوش خورده است یا خیر نگاه کردن به آن است، و تصاویر رادیوگرافی راهی است که باید پیش برود.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

برای کشیدن دندان فک جوش شده چه انتظاری باید داشت؟

چند درمان رایج برای دندان انکیلوز شده وجود دارد، که بسته به زمان و نیز محل انکیلوز شدگی دندان انتخاب می شوند.

دندان شیری با وجود یک دندان دائمی در پشت آن

به طور کلی، دندانپزشک شما اقدام به کشیدن دندان انکیلوز شده ای می کند که شیری است و یک دندان دائمی زیر آن قرار دارد که منتظر بیرون آمدن است.

می توان از یک فضا نگهدار استفاده کرد که می تواند کمک کند دندان های مجاوری که در حال رویش هستند ایستاده باقی بمانند.

دندان شیری، اما بدون هیچ دندان دائمی زیر آن (اما بیمار خردسال است).

اگر یک بیمار خردسال بدون دندان دائمی در حال انتظار با یک دندان انکیلوز شده تشخیص داده شود، ممکن است دندانپزشک قبل از کشیدن دندان و استفاده از فضا نگهدار، رویکرد “صبر و نظاره” را در پیش بگیرد.

دندان شیری در کودکان بزرگتر، بدون هیچ دندان دائمی زیر آن.

در کودکان بزرگتری که انکیلوز دندان را در حالی تجربه می کنند که هیچ دندان دائمی زیر آن وجود ندارد (هیچ دندانی در کناره ها نیز وجود ندارد) ممکن است بهترین کار کشیدن دندان و استفاده از ترمیم های دندانی (مانند ایمپلنت های دندانی) باشد، زمانی که بزرگتر می شوند.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان دائمی که به تازگی به فک جوش خورده است

اندکی بالاتر آوردن دندان داخل حفره، اصطلاح پزشکی است که برای تغییر محل دندان استفاده می شود. اگر دندان های دائمی انکیلوز شده باشند، امکان جابجا کردن آن وجود دارد تا بتوان مشاهده کرد آیا استخوان جوش خورده پس از آن می تواند به درستی بهبود پیدا کند یا خیر. در غیر اینصورت، پس از آن دندان به طور کامل با استخوان آلوئولار جوش خواهد خورد.

از آنجا که این بهترین حالت نیست، دندان باید کشیده شود و با یک بریج دندان یا ایمپلنت ترمیم شود.

دندان دائمی که زمان زیادی از انکیلوز شدگی آن می گذرد.

برای هر دندان انکیلوز شده ای در افراد بزرگسال، امکان خارج کردن دندان از حفره وجود دارد. این تغییر محل دندان از داخل حفره آن است، با این امید که دندان در محل صحیح خود مجدداً بهبود پیدا کند. در غیر اینصورت، و به نظر برسد که دندان کوتاه تر از دندان های مجاور خود است، روکش دندان یا هر ترمیم دندانی دیگری می توانند کمک کننده باشند.

دندان شیری یا دائمی انکیلوز شده ای که کوتاه تر از دندان های دیگر به نظر می رسد.

تا زمانی که چنین دندانی تهدیدی برای آسیب فوری یا کج بودن بایت نباشد، این نوع دندان های انکیلوز شده عموماً دست نخورده باقی می مانند و برای تغییرات در طول زمان تحت نظر قرار می گیرند. علاوه بر این، ممکن است کشیدن دندان در زمان های بعدی ضروری باشد، اما دندانپزشک شما هیچ کشیدن غیر ضروری را انجام نخواهد داد.

کشیدن دندان انکیلوز شده معمولاً به روش جراحی انجام می شود، زیرا دندان به طور محکم داخل استخوان ثابت شده است. دندانپزشک شما از قبل راجع به کل فرایند گفتگو خواهد کرد تا به پرسش های شما پاسخ دهد و هر گونه ترس شما در مورد فرایند را برطرف کند. این فرایند تجربه ای بدون درد خواهد بود که سلامت و عملکرد دندان های شما را احیاء خواهد کرد.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

نمونه های درمانی ایمپلنت فوری



بخش تخصصی ایمپلنت فوری





ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد. در روش های کاشت ایمپلنت سنتی دوره بهبود پس از کاشت پایه و پیش از نصب تاج دندان بسیار طولانی است در صورتی که فرایند ایمپلنت یک روزه روشی کاملا خاص و کاربردی است که با استفاده از آن جای خالی دندان در یک روز توسط پایه ایمپلنت و تاج دندانی پر می شود. البته در روش کاشت ایمپلنت فوری، تاج دندان موقتی تا زمانی که تاج دندان اصلی برای نصب آماده شود؛ روی پایه سوار می شود وزیبایی دندان های شما را تکمیل می کند.

مقالات تخصصی ایمپلنت فوری



آیا شما هم بین دندان های خود فاصله دارید؟ این فضاها بین دندان های زیبا و درخشان شما یک پدیده دندانی کاملاً متداول هستند- ارتودنتیست ها آنها را دیاستم می نامند- و می توانند به دلایل متعددی بروز پیدا کنند. برخی بیمارانی که دیاستم دارند، مشخصه فردی که به همراه دارد را دوست دارند، در حالی که برخی دیگر لبخند متداول تری را ترجیح می دهند. گاهی اوقات، فاصله بین دندان ها می تواند یک علامت هشدار دهنده نیز باشد. خواه دیاستم برای شما مهم نباشد یا ترجیح دهید آن را ببندید، به همه اطلاعاتی که در اختیار شما قرار می دهیم نیاز خواهید داشت.

چه عواملی موجب بروز دیاستم بین دندان ها می شوند؟

در مورد دندان ها، اغلب پی بردن به علت بروز مشکل می تواند کمک کننده باشد. و برای دیاستم، دلایل متعددی می توانند وجود داشته باشند. تحریکات رشد که رخ می دهند، دندان هایی کوچک تر از حد معمول یا فکی بزرگ تر از حد معمول، می توانند منجر به ایجاد فواصلی قابل توجه بین دندان ها شوند که تحقیقات نیز نشان می دهند که هم اندازه دندان ها و هم اندازه فک ها ارثی هستند.

در برخی افراد، بافت بین دندان ها و لثه های آنها می تواند مقداری اندازه بزرگ تر داشته باشد. اگر ارتودنتیست شما به فرنوم لبی اشاره کرد، این همان بافتی است که آنها درمورد آن صحبت می کنند.

بیماری لثه یک علت غیر ژنتیکی جدی است که باعث ایجاد فاصله بین دندان ها می شود، زیرا فواصل می توانند نشان دهنده این موضوع باشند که بیماری پیشرفت کرده است. التهاب لثه ها و استخوان اطراف دندان ها نیز می تواند باعث لق شدن دندان ها و بروز فاصله بین آنها شود. از آنجا که جدی ترین و مزمن ترین بیماری لثه نیز (پریودنتیت) نسبتاً بدون درد است، ممکن است بدون آنکه اطلاعی در مورد آن داشته باشید پیشرفت کند. این روی نیاز به چکاپ های منظم توسط دندانپزشک شما تأکید دارد.

دیاستم یا فواصل بین دندانی

دیاستم یا فواصل بین دندانی

آیا فواصل بین دندان ها با افزایش سن افزایش پیدا می کنند؟

دندان های شما پیوسته در حال جابجا شدن و در حال رشد هستند، این در افراد جوان تر مشهود تر است زیرا فک آنها در دوران بلوغ هنوز در حال رشد است، با این حال، بسیاری افراد متوجه می شوند که دندان های آنها در تمام طول عمرشان در حال جابجا شدن هستند. شاید به این معنا باشد که فواصل بین دندان ها می تواند به مرور زمان و طی سال ها بزرگ تر شود، یا در برخی موارد، آنها می توانند کوچک تر شوند. شما هنوز هم نیاز به مشورت با ارتودنتیست دارید تا بدانید چگونه دندان های شما با گذشت زمان در حال جابجا شدن هستند.

آیا عادات بد می توانند باعث بروز شکاف بین دندان ها شوند؟

فواصل بین دندان ها می تواند در نتیجه برخی عادات نیز بوجود بیاید. برخی افراد هنگام بلع، زبان خود را به جای آنکه به سقف دهان فشار دهند، آن را بین دندان های خود فشار می دهند. ارتودنتیست ها این حرکت را “تانگ تراست” می نامند، که اگر قابل توجه باشد، به تدریج می تواند دندان های شما را از هم جدا کند.

فواصلی که به صورت ناگهانی بین دندان ها بروز می یابند

آیا ظهور فاصله هایی که قبلاً وجود نداشته اند بین دندان ها، و باعث لق شدن یا تغییر مکان آنها می شوند، نگران کننده است؟

این می تواند مانند فاصله هایی باشد که از قبل وجود داشته اند و در حال بزرگ تر شدن هستند. برخی از موارد دیاستم می توانند نتیجه مستقیم بیماری لثه باشند، که عفونتی است که داخل لثه ها به دلیل تارتار و تجمع پلاک بروز می یابد و می تواند اگران کننده باشد.

این بیماری می تواند موجب بروز مثلت سیاه شود که تحت عنوان پاکت های بین دندانی نیز شناخته می شود. علت این است که دندان ها بیشتر از هم فاصله نمی گیرند، بلکه لثه ها تخریب می شوند. التهاب لثه ها به بافت حمایتی زیر دندان آسیب می رساند، که باعث ایجاد شکاف یا پاکت بین دندان ها می شود. وقتی لثه ها احیاء نشوند یا دوباره رشد نکنند، مهم است مسئله نادیده گرفته نشود تا از بروز مشکلات در آینده و از دست رفتن دندان ها پیشگیری شود.

دیاستم یا فواصل بین دندانی

دیاستم یا فواصل بین دندانی

آیا دندان های با فاصله جذاب هستند؟

زیبایی نسبی است! و آنچه به نظر ما جذاب است، اغلب آن چیزی است که باب شده است.

مد از مد می افتد و از دور خارج می شود، اما تاریخچه ای طولانی وجود دارد که فاصله بین دندان ها نشانه زیبایی بوده است و بازیگران فرانسوی لبخندی جدید را به مردم معرفی کردند. سالیان سال دیاستم یک مشخصه منحصر بفرد تلقی می شد و به زیبایی افراد می افزود. این می تواند برای شما نیز اینطور باشد.

آیا فاصله بین دندان ها می تواند به طور طبیعی بسته شود؟

گاهی اوقات، دندان های فاصله دار تفاوت های خود را کنار می گذارند و به طور طبیعی به یکدیگر نزدیک می شوند. اغلب بین دندان های شیری فاصله وجود دارد، و وقتی دندان های دائمی بیرون می آیند، آنها نیز می توانند فاصله داشته باشند (همه ما چنین تصویری داریم). وقتی دندان های دائمی بیشتری بیرون می آیند، این فاصله ها می توانند بدون هیچ مداخله ای بسته شوند. به همین دلیل است که ما توصیه می کنیم کودکان خود را از سنین پایین نزد ارتودنتیست ببرید، تا به ارتودنتیست خود در نظارت روی رشد آنها کمک کنید و نیز خودتان اطلاعات کافی در مورد هر گونه تغییری که ممکن است به طور طبیعی در لبخند کودک ایجاد شود کسب کنید.

فلوراید اغلب تحت عنوان ضد حفره های دندانی طبیعی شناخته می شود و این دلیل خوبی نیز دارد. فلوراید، که یک ماده معدنی است که به صورت طبیعی وجود دارد، با مقاوم ساختن سطح خارجی دندان ها (مینای دندان ها) در برابر حملات اسیدی که باعث پوسیدگی دندان ها می شوند، از ایجاد حفره در دندان های کودکان و افراد بزرگسال جلوگیری می کند.

 فلوراید و سلامت دندان

فلوراید و سلامت دندان

فلوراید چگونه از دندان ها محافظت می کند؟

فلوراید هم برای کودکان و هم برای افراد بزرگسال مفید است. برای شما توضیح می دهیم چگونه:

قبل از آنکه دندان ها از سطح لثه ها عبور کنند، فلورایدی که از غذاها، نوشیدنی ها، و مکمل های رژیمی دریافت می شود مینای دندان ها (سطح سخت دندان) را قوی تر می کند، و باعث می شود دندان راحت تر بتواند در برابر پوسیدگی مقاومت کند. این همان چیزی است که تحت عنوان مزیت “سیستمیک” نامیده می شود.

پس از رویش و بیرون امدن دندان ها، فلوراید به بازسازی (معدنی سازی مجدد) مینای ضعیف شده دندان ها کمک می کند و علائم اولیه پوسیدگی دندان را معکوس می کند. وقتی دندان های خود را با خمیر دندان فلورایده مسواک می زنید، یا از دیگر محصولات دندانی فلورایده استفاده می کنید، فلوراید روی سطح دندان ها اعمال می شود. این همان چیزی است که تحت عنوان مزیت “موضعی” نامیده می شود.

بعلاوه، فلورایدی که شما از غذاها و نوشیدنی ها دریافت می کنید به ارائه مزایای موضعی ادامه می دهد زیرا بخشی از بزاق دهان شما می شود، شستشوی مداوم دندان ها با مقادیر اندک فلوریاد که به بازسازی مینای ضعیف شده دندان ها کمک می کند.

فلوراید نه تنها از دندان های شما در برابر پوسیدگی محافظت می کنند، بلکه به کاهش پوسیدگی و ساییدگی مینای دندان ها ناشی از مصرف اسید نیز کمک می کند. برخی خوراکی های اسیدی خاص، مانند سس سالاد، آبمیوه ها، و گوجه ها، می توانند به صورت روزانه مینای دندان های شما را حل کنند.

 فلوراید و سلامت دندان

فلوراید و سلامت دندان

راه های دریافت فلوراید

آب حاوی فلوراید بیشتر بنوشید.

فلوراید به صورت طبیعی در اکثر منابع آبی، رودخانه ها، دریاچه ها، چاه ها، و حتی اقیانوس ها یافت می شود. طی 70 سال گذشته، فلوراید به منابع آب شهری افزوده شده است تا سطح فلوراید را تا میزان لازم بالا بیاورد تا به پیشگیری از پوسیدگی های دندانی کمک کند.

فلورایده کردن آب شهری مانند غنی سازی شیر با ویتامین D یا خوردن نان و غلات غنی شده با اسید فولیک است. قبل از معدنی سازی آب، کودکان حدوداً سه برابر بیشتر از اکنون حفره های دندانی داشتند. به دلیل نقش مهمی که این ماده در کاهش پوسیدگی و حفره های دندانی ایفا می کند، مرکز پیشگیری و کنترل بیماری ها اعلام کرده است که معدنی سازی آب شرب شهری یکی از 10 دستاورد بزرگ سلامتی در قرن بیستم بوده است. مطالعات ثابت کرده اند که فلورایده کردن آب شرب حداقل در 25 درصد از کودکان و افراد بزرگسال، به پیشگیری از پوسیدگی و حفره های دندانی کمک می کند، حتی با فلوراید موجود در منابع دیگر، مانند خمیر دندان ها. امروزه، تقریباً 75 درصد از جمعیت آمریکا از سیستم آب شهری فلورایده استفاده می کند.

از خمیر دندان ها و دهانشویه های حاوی فلوراید استفاده کنید.

از سال 1960 تاکنون، خمیر دندان های حاوی فلوراید به میزان قابل توجهی حفره های دندانی را کاهش داده اند. به دنبال خمیر دندان های دارای برچسب تأیید انجمن دندانپزشکان باشید تا مطمئن شوید حاوی فلوراید است.

  • دو مرتبه در طول روز (صبح و شب) یا طبق دستور دندانپزشک یا پزشک مسواک بزنید.
  • برای کودکان زیر 3 سال، مسواک زدن دندان ها را به محض بیرون آمدن آنها داخل دهان و با استفاده از یک لایه نازک خمیر دندان فلورایده انجام دهید.
  • برای کودکان 3 تا 6 ساله، خمیر دندان فلورایده ای که استفاده می کنید نباید از یک دانه نخود بزرگ تر باشد.
  • همیشه روی مسواک زدن کودکان خود نظارت داشته باشید تا اطمینان حاصل کنید از مقدار صحیح خمیر دندان استفاده می کنند و سعی کنید او را متقاعد کنید خمیر دندان باقی مانده داخل دهان را تف کند.

دهانشویه های حاوی فلوراید می توانند دندان های شما را در برابر پوسیدگی مقاوم تر سازند، اما کودکان 6 ساله و کمتر از 6 سال نباید از آن استفاده کنند مگر آنکه توسط دندانپزشک توصیه شده باشد. در بسیاری از کودکان کمتر از 6 سال، احتمال بلعیدن آن از تف کردن آن بیشتر است، زیرا رفلاکس بلع آنها هنوز به طور کامل شکل نگرفته است.

برای اعمال تخصصی فلوراید روی دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنید.

اگر احتمال پوسیدگی و حفره های دندانی در شما بیشتر است، دندانپزشک شما می تواند در یک جلسه دندانپزشکی، فلوراید را به شکل ژل، فوم، یا دهانشویه، به طور مستقیم روی دندان های شما اعمال کند.

مکمل های فلوراید مصرف کنید.

این نوع مکمل های فلوراید که تنها به صورت تجویزی در دسترس هستند، به شکل قرص، قطره، یا قرص زیر زبانی وجود دارند. آنها تنها برای کودکان شش ماهه تا شانزده ساله ای تجویز می شود که در مناطقی زندگی می کنند که مقدار کافی فلوراید در آب شرب آن وجود ندارد و نیز افرادی که احتمال بروز پوسیدگی و حفره های دندانی بالا است. با دندانپزشک خود و دندانپزشک کودکتان، یا پزشک خانوادگی خود در مورد نیازهای خاص فلوراید خود و فرزندانتان گفتگو کنید.

چه افرادی نیاز به فلوراید اضافی دارند؟

موقعیت های مختلف ممکن است نیاز به محافظت اضافی فلوراید داشته باشند، از جمله:

  • مصرف داروهای تجویزی: بسیاری از داروهای تجویزی جریان بزاق را کاهش می دهند، و باعث خشکی دهان می شوند. کاهش بزاق می تواند خطر بروز حفره های دندانی را در شما افزایش دهد.
  • داشتن تحلیل لثه: تحلیل لثه در افراد بزرگسال شایع است، و در آن بخشی از پوشش ریشه دندان از بین می رود. این مناطق نرم تر از سطح رویی مینای دندان های شما هستند، که باعث می شود در برابر پوسیدگی آسیب پذیرتر باشند.
  • انجام اقدامات ترمیمی: افراد بزرگسال اغلب به درمان های ترمیمی مانند بریج یا روکش نیاز دارند. فلوراید به محافظت از حاشیه این ترمیم ها کمک می کند، و در نهایت از سرمایه گذاری شما محافظت می کند.
  • انجام درمان ارتودنسی: این روزها بسیاری از افراد بزرگسال در پی درمان ارتودنسی هستند. بریس ها چالش بزرگی برای حفظ خوب بهداشت دهان و دندان ها هستند. فلوراید دندان های شما را قوی و عاری از هر گونه حفره و پوسیدگی نگه می دارد، حتی زمانی که سدی مانند ابزارهای ارتودنسی در راه باشد.
  • داشتن دندان های حساس: بعلاوه، فلوراید به کاهش مسائل دندان های حساس کمک می کند. رژیم غذایی حاوی خوراکی ها و نوشیدنی های حاوی اسید زیاد، افزایش استفاده از محصولات سفید کننده و تحلیل لثه همگی می توانند باعث حساسیت دندان ها شوند. انجام یک فلوراید تراپی می تواند به معدنی سازی مجدد مینای دندان ها و کاهش حساسیت آنها کمک کند.
  • انجام پرتو درمانی: افرادی که تحت پرتو درمانی مرتبط با سرطان قرار می گیرند نیز می توانند از مزایای فلوراید تراپی موضعی بهره مند شوند. اشعه باعث آسیب به غدد بزاقی می شود و در نتیجه جریان بزاق را کاهش می دهد. بزاق شما مانند محافظ بین دندان های شما و غذاها و مایعاتی عمل می کند که مصرف می کنید. یک بار دیگر می گوییم، وقتی بزاق شما کاهش پیدا می کند، می تواند خطر بروز حفره های دندانی را کاهش دهد.

در عادی ترین حالت ممکن، دندان های شیری بین 4 تا 6 ماهگی شروع به ظاهر شدن می کنند، و در نهایت قبل از آنکه دندان های دائمی راهی برای رویش پیدا کنند (که حدود 7 سالگی آغاز می شود)، دندان های شیری دهان لثه ای فرزند شما را پر می کنند. زمانی بین عدم وجود هیچ دندانی، و نیز یک دست دندان کامل، ممکن است ما حفره های دندانی، مشکلات ارتودنتیک، و دیگر چالش های سلامت دهان را تجربه کنیم. در برخی موارد نادر، این چالش ها شدید هستند ، از جمله وقتی انکیلوز دندان رخ می دهد.

انکیلوز دندان چیست؟

انکیلوز نوعی شرایط دندانی است که در آن دندان الیاف پریودنتال لیگامان خود را از دست می دهد، و باعث جوش خوردن آن با استخوان می شود. انکیلوز عموماً برای کودکان خردسال بروز می یابد که هنوز دندان های دائمی آنها بیرون نیامده اند، زیرا دندان شیری راه آن را سد کرده است.

علل بروز انکیلوز دندان ها چیست؟

استخوان آلوئولار استخوانی است که دندان ها را درون حفره خود نگه می دارد. هر دندان- شیری و دائمی- درون حفره دندان قرار می گیرد.

انکیلوز دندان زمانی اتفاق می افتد که یکی از دو شرایط زیر بروز پیدا کند:

  1. دندان شیری تصمیم می گیرد به اطراف خود بچسبد، و با استخوان آلوئولار جوش بخورد.
  2. دندان دائمی با استخوان جوش بخورد.

در کودکان، شایع ترین دندان هایی که انکیلوز می شوند دندان های مولر دوم شیری در مندیبل (فک پایین) هستند. نخستین مرحله از انکیلوز دندان تحلیل جزئی ریشه دندان و جذب آن به استخوان آلوئولار است.

این باعث می شود دندان به استخوان جوش بخورد. از آنجا که دندان به تازگی با استخوان جوش خورده است، نمی تواند لق شود و بیفتد تا راه را برای دندان های دائمی باز کند. با رشد استخوان آلوئولار همزمان با رشد کودک، به نظر می رسد که دندان شیری پایین تر از بقیه دندان ها باقی مانده است و دندان دائمی که قرار بوده است جایگزین آن شود نهفته باقی می ماند.

در افراد بزرگسال، دندان انکیلوز شده (جوش خورده به فک) عموماً در نتیجه آسیب به الیاف پریودنتال لیگامان اتفاق می افتد که باعث می شود ریشه های دندان ها قبل از جوش خوردن با استخوان آلوئولار از آن جدا باشند. این آسیب می تواند در نتیجه یک تروما، یک تصادف، یا طولانی مدت شدن مشکلات بهداشتی دهان و دندان با درجه پایین اتفاق بیفتد.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

علائم و ریسک فاکتورهای انکیلوز دندان

انکیلوز دندان، اغلب دندان های شیری را خیلی بیشتر از دندان های دائمی تحت تأثیر قرار می دهد (نرخ تخمین زده آن 10 به 1 است). درک خطر انکیلوز دندان در کودکان ساده است. عدم وجود فضای کافی برای رویش دندان های دائمی باعث می شود آنها نهفته باقی بمانند و نیاز خواهند داشت با جراحی کشیده شوند.

دندان های انکیلوز شده خطر پوسیدگی، مال اکلوژن، و دیگر بیماری های پریودنتال را در کودکان افزایش می دهند. علاوه بر این، انکیلوز دندان مانع موفقیت درمان های ارتودنسی خواهد شد، زیرا دندان هایی که تحت تأثیر قرار گرفته اند به هیچ عنوان حرکت نخواهند کرد.

افراد بزرگسالی که دندان انکیلوز شده دارند، ممکن است دندان هایی داشته باشند که استفاده عملی دارند اما از نظر زیبایی مشکل دارند. دندان های انکیلوز شده یا فک جوش عموماً روی ماهیت زیبایی دندان ها تأثیر می گذارد. در اکثر موارد، یک دندان دائمی انکیلوز شده تنها علت برای کشیدن آن نیست، بلکه اگر دندان به هر دلیل دیگری نیاز به کشیدن داشته باشد، بیشتر از یک کشیدن ساده دندان می تواند چالش برانگیز باشد.

هیچ پاسخ قاطعی وجود ندارد برای این پرسش که چه چیزی باعث انکیلوز دندان می شود. بسیاری از افرادی که دندان انکیلوز شده دارند، بعضی از اعضای خانواده آنها چنین شرایطی را دارند، و این حاکی از مقداری عوامل ژنتیکی پر خطر است. موارد دیگر عبارتند از:

  • تروما، خواه جزئی به مرور زمان، یا بروز ناگهانی چشمگیر.
  • التهاب.
  • عفونت.

علائم و نشانه های دندان انکیلوز شده عبارتند از:

  • تعداد کمتر دندان ها
  • ناهنجاری در مینای دندان ها.
  • بزرگ بودن مندیبل (فک پایین).
  • ناهنجاری در دندان های دیگر.

به طرز عجیبی، تقریباً بین 5 تا 29 درصد از افراد با دندان فک جوش شده، یک انگشت صورتی خمیده دائمی دارند. دندانپزشکان علاوه بر نگاه به انگشت صورتی، با معاینات بالینی شامل تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس نیز تشخیص هایی می دهد. بهترین راه برای مشخص نمودن اینکه آیا دندان به فک جوش خورده است یا خیر نگاه کردن به آن است، و تصاویر رادیوگرافی راهی است که باید پیش برود.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

برای کشیدن دندان فک جوش شده چه انتظاری باید داشت؟

چند درمان رایج برای دندان انکیلوز شده وجود دارد، که بسته به زمان و نیز محل انکیلوز شدگی دندان انتخاب می شوند.

دندان شیری با وجود یک دندان دائمی در پشت آن

به طور کلی، دندانپزشک شما اقدام به کشیدن دندان انکیلوز شده ای می کند که شیری است و یک دندان دائمی زیر آن قرار دارد که منتظر بیرون آمدن است.

می توان از یک فضا نگهدار استفاده کرد که می تواند کمک کند دندان های مجاوری که در حال رویش هستند ایستاده باقی بمانند.

دندان شیری، اما بدون هیچ دندان دائمی زیر آن (اما بیمار خردسال است).

اگر یک بیمار خردسال بدون دندان دائمی در حال انتظار با یک دندان انکیلوز شده تشخیص داده شود، ممکن است دندانپزشک قبل از کشیدن دندان و استفاده از فضا نگهدار، رویکرد “صبر و نظاره” را در پیش بگیرد.

دندان شیری در کودکان بزرگتر، بدون هیچ دندان دائمی زیر آن.

در کودکان بزرگتری که انکیلوز دندان را در حالی تجربه می کنند که هیچ دندان دائمی زیر آن وجود ندارد (هیچ دندانی در کناره ها نیز وجود ندارد) ممکن است بهترین کار کشیدن دندان و استفاده از ترمیم های دندانی (مانند ایمپلنت های دندانی) باشد، زمانی که بزرگتر می شوند.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان دائمی که به تازگی به فک جوش خورده است

اندکی بالاتر آوردن دندان داخل حفره، اصطلاح پزشکی است که برای تغییر محل دندان استفاده می شود. اگر دندان های دائمی انکیلوز شده باشند، امکان جابجا کردن آن وجود دارد تا بتوان مشاهده کرد آیا استخوان جوش خورده پس از آن می تواند به درستی بهبود پیدا کند یا خیر. در غیر اینصورت، پس از آن دندان به طور کامل با استخوان آلوئولار جوش خواهد خورد.

از آنجا که این بهترین حالت نیست، دندان باید کشیده شود و با یک بریج دندان یا ایمپلنت ترمیم شود.

دندان دائمی که زمان زیادی از انکیلوز شدگی آن می گذرد.

برای هر دندان انکیلوز شده ای در افراد بزرگسال، امکان خارج کردن دندان از حفره وجود دارد. این تغییر محل دندان از داخل حفره آن است، با این امید که دندان در محل صحیح خود مجدداً بهبود پیدا کند. در غیر اینصورت، و به نظر برسد که دندان کوتاه تر از دندان های مجاور خود است، روکش دندان یا هر ترمیم دندانی دیگری می توانند کمک کننده باشند.

دندان شیری یا دائمی انکیلوز شده ای که کوتاه تر از دندان های دیگر به نظر می رسد.

تا زمانی که چنین دندانی تهدیدی برای آسیب فوری یا کج بودن بایت نباشد، این نوع دندان های انکیلوز شده عموماً دست نخورده باقی می مانند و برای تغییرات در طول زمان تحت نظر قرار می گیرند. علاوه بر این، ممکن است کشیدن دندان در زمان های بعدی ضروری باشد، اما دندانپزشک شما هیچ کشیدن غیر ضروری را انجام نخواهد داد.

کشیدن دندان انکیلوز شده معمولاً به روش جراحی انجام می شود، زیرا دندان به طور محکم داخل استخوان ثابت شده است. دندانپزشک شما از قبل راجع به کل فرایند گفتگو خواهد کرد تا به پرسش های شما پاسخ دهد و هر گونه ترس شما در مورد فرایند را برطرف کند. این فرایند تجربه ای بدون درد خواهد بود که سلامت و عملکرد دندان های شما را احیاء خواهد کرد.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

نمونه های درمانی ایمپلنت فوری



بارداری دوره ای است که باید از آن لذت برد، زمانی که شاهد شکوفه ی وجود خود خواهید بود و در بهترین حالت خود به سر می برید. اما، در دوران بارداری بدن شما دچار تغییرات فیزیولوژیک بسیاری می شود و تحت فشار زیادی قرار می گیرد در نتیجه فعالیت ها و فرایندهای بسیاری هستند که باید طی این دوره پرهیز شوند. شاید مشاهده کرده باشید که بارداری موجب بروز مشکلات دندانی دور از انتظاری شده باشد و حتی یکی از دندان های خود را از دست داده باشید. ممکن است بخواهید بدون تعلل، هر چه زودتر فاصله ی بین دندان ها را پر کنید و زیبایی لبخند خود را بازگردانید. یکی از سوألاتی که همواره برای زنان بارداری که مشکلات دندانی دارند مطرح است در زمینه کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری و خطرات احتمالی آن است.

اگر بخواهیم به صورت کوتاه پاسخ دهیم باید بگوییم، پس از پایان سه ماهه ی اول می توان ایمپلنت دندانی دریافت کرد. نگرانی شما کاملاً قابل درک است. با این حال، اکثر دندانپزشک ها و متخصص های جراحی لثه و کاشت ایمپلنت توصیه می کنند تا زمانی که وضعیتی اورژانسی پیش نیامده باشد، تا پایان دوره ی بارداری صبر کنید.

علل به تأخیر انداختن کاشت ایمپلنت دندانی تا پایان بارداری

این توصیه ی متخصصان به چند علت است. از جمله:

1.     بالا رفتن احتمال خطر و مشکلات پس از جراحی

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

بارداری هیچ تناقضی با کاشت ایمپلنت های دندانی ندارد اما به هر حال کاشت ایمپلنت نوعی فرایند جراحی است و بهتر است جنین خود را در معرض هیچ خطری قرار ندهید، مگر آنکه شرایط اضطراری پزشکی وجود داشته باشد. ایمپلنت دندانی نوعی پست تیانیومی ظریف است که از طریق جراحی درون استخوان فک قرار داده می شود تا دندان های مصنوعی را در جای خود نگه دارد. بهبود استخوان فک و جوش خوردن ایمپلنت با آن، تا وقتی که دندان مصنوعی روی آن قرار داده شود، زمان می برد. هر نوع جراحی طی دوران بارداری با مشکلات بسیاری همراه است و اگر انتخاب دیگری وجود دارد بهتر است از انجام آن خودداری کنید.

2.     بهتر است از قرار گرفتن در معرض اشعه ی ایکس خودداری کنید.

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

پیش از جراحی کاشت ایمپلنت دندانی لازم است با اشعه ی ایکس از استخوان فک تصویر رادیوگرافی تهیه شود تا محل دقیق ایمپلنت مشخص شود. گرچه اشعه ی ایکس دندانپزشکی برای زنان باردار طی سه ماهه ی اول و سوم بارداری کاملاً بی خطر است، قرار گرفتن جنین در معرض مقادیر اندک اشعه ی مورد استفاده در رادیولوژی نیز می تواند خطرناک باشد. درست است که اشعه ی ایکس تشخیصی دندانپزشکی تنها روی منطقه ی دهان متمرکز می شود، اما بسیاری افراد ترجیح می دهند حین دوران بارداری از هر گونه اشعه ی ایکس کاملاً به دور باشند تا جنین آنها در معرض هیچ خطری قرار نگیرد.

3.     پرهیز از داروهای بیهوشی

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

گرچه مطالعات حاکی از آن است که درمان های دندانپزشکی که تحت بی حسی موضعی انجام می شوند طی دوران بارداری هیچ خطری ندارند، اما توصیه می شود طی این نه ماه از هر گونه داروهای آرام بخش یا بیهوشی عمومی پرهیز کنید. داروهای بیهوشی داروهای قوی هستند که ممکن است به جنین آسیب برسانند.

4.     کاهش استرس

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

سطح بالای استرس و اضطراب در مادر بارداری که انتظار تولد فرزند خود را می کشد می تواند روی رشد جنین تأثیر منفی داشته باشد. یک جراحی انتخابی طی دوره ای که به خودی خود استرس آور هست احتمالاً می تواند موجب افزایش اضطراب شود. در این دوره، هورمون ها می توانند موجب تغییرات خلق و خو و افسردگی شوند که تحت کنترل شما نیست. آرام باشید و روی جنین خود تمرکز کنید. به نگرانی های خود اضافه نکنید. بعد از زایمان به اندازه ی کافی زمان، و آنقدر آمادگی دارید که برای کاشت ایمپلنت دندانی تحت جراحی قرار بگیرید.

5.     بهتر است ایمپلنت های دندانی پس از تولد فرزندتان کاشته شوند.

پس از تولد نوزاد، به محضی که آمادگی کامل داشتید می توانید برای کاشت ایمپلنت به دندانپزشک مراجعه کنید. اگر شاد و سالم هستید، هیچ دلیلی برای تعلل وجود ندارد. در صورتی که بچه از شیر شما تغذیه می کند، دندانپزشک بهترین راهکار را به شما توصیه خواهد کرد. پس از جراحی و دوره ی نقاهت، دندان مصنوعی شما با استفاده از فن آوری مدرن و به دست متخصصان مجرب ساخته خواهد شد. رنگ، شکل، اندازه و نیز عملکرد دندان های جدید شما جایگزین بسیار مناسبی برای دندان طبیعی شما خواهد بود که خیلی زود اعتماد به نفس شما را باز خواهد گرداند. با نخستین لبخند کودکتان شما نیز با خیال راحت لبخند خواهید زد.

پیشگیری از نیاز به کاشت ایمپلنت در دوران بارداری

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

گرچه تا پایان دوران بارداری بهتر است برای جراحی کاشت ایمپلنت دندانی دست نگه دارید، اما به خاطر جنین خود هنوز ملزم هستید سلامت دهان و دندان های خود را حفظ کنید. در زیر به بیان نکاتی برای حفظ بهداشت دهان طی این دوره می پردازیم:

  • بهداشت دهان و دندان خود را به خوبی رعایت کنید تا از زخم شدن و ورم لثه ها، یکی از عوارض جانبی بارداری، پیشگیری کنید. اگر بیش از 6 ماه است که به دندانپزشک مراجعه نکرده اید، برای چکاپ و پاکسازی تخصصی دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنید.
  • دو مرتبه در طول روز مسواک بزنید، حتماً هر روز نخ دندان بکشید و هر شب دهان خود را با دهانشویه ی فلورایده ی فاقد الکل شستشو دهید.
  • اگر تهوع صبحگاهی دارید، دهان خود را با محلول یک قاشق چایخوری جوش شیرین و یک لیوان آب شستشو دهید تا مانع عفونت دندان توسط اسید معده شوید.
  • رژیم غذایی متعادل و سالم با حداقل میزان قند و شکر داشته باشید.

جراحی لثه یا افزایش طول تاج دندان چیست؟

افزایش طول تاج دندان یکی از فرایندهای جراحی معمول است که طی آن، جراح لثه مقداری از بافت لثه یا استخوان، یا هر دو بر می دارد تا حجم بیشتری از دندان قابل مشاهده باشد. گاهی اوقات این جراحی زمانی که دندان ها نیاز به رسیدگی داشته باشند انجام می شود، اما در بیشتر مواقع در بالای لثه میزان کافی از دندان بدون پوشش لثه وجود ندارد تا بتواند پر شدگی دندان یا روکش آن را حمایت کند.

این اتفاق بیشتر زمانی رخ می دهد که دندان در خط لثه شکسته می شود یا وقتی که روکش دندان یا پر شدگی دندان از روی یا داخل دندان خارج شوند و زیر آنها پوسیدگی وجود داشته باشد. برای پر کردن مجدد دندان یا قرار دادن روکش جدید روی آن، ممکن است دندانپزشک نیاز داشته باشد اندازه ی بخشی از دندان که لثه روی آن قرار ندارد بیشتر باشد. این کار با برداشتن قسمتی از بافت لثه یا استخوان انجام می شود.

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

برخی افراد اطراف دندان های جلوی فک بالای خود بافت لثه ی زیادی دارند، که دندانپزشک ها آن را تحت عنوان “لبخند لثه ای” می شناسند و معتقدند باعث کاهش زیبایی لبخند فرد می شود که با جراحی افزایش طول تاج دندان قابل اصلاح است.

قبلا راجع به جزئیات این جراحی توضیحاتی ارائه نمودیم اما در این مطلب قصد داریم به مراقبت های لازم پس از آن بپردازیم.

مراقبت های لازم پس از جراحی لثه یا افزایش طول تاج دندان

عوارض جانبی و مشکلات پس از جراحی لثه در افراد مختلف متفاوت است، بنابراین ممکن است همه ی این دستورالعمل ها برای همه ی افراد صدق نکنند.

ناراحتی و مصرف داروها

برای شما داروی بی حسی موضعی تزریق شده است بنابراین کاملا طبیعی است که چندین ساعت پس از جراحی، اطراف فک شما بی حس باشد. برای به حداقل رساندن درد و ناراحتی، بهتر است مصرف داروهای مسکن را پیش از اتمام اثر داروی بی حسی، تقریبا یک ساعت پس از جراحی، شروع کنید. اگر درد شما به اندازه ی کافی کاهش نیافت، مسکن هایی مانند تیلنول Tylenol (استامینوفن)، ادویل Advil (ایبوپروفن) یا آلیو Aleve (ناپروکسن) مصرف کنید. مصرف داروهای مسکن در کنار رژیم حاوی غذاهای نرم و آبکی می تواند هر گونه عوارض جانبی مانند تهوع یا ناراحتی های معده را کاهش دهد. تا زمانی که نیاز است، طبق دستور پزشک مصرف داروهای مسکن خود را ادامه دهید. آنتی بیوتیک هایی که پزشک برای شما تجویز کرده است را طبق دستور تا انتها مصرف کنید.

خونریزی

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

پس از جراحی افزایش طول تاج دندان، مقداری خونریزی کاملا طبیعی است. ممکن است جراح یک تکه گاز استریل روی منطقه ی جراحی قرار داده باشد. برای حفظ فشار روی محل جراحی به مدت 20 دقیقه دندان های خود را محکم روی گاز قرار دهید؛ در صورت نیاز گاز استریل را تعویض کنید. ممکن است به مدت 24 ساعت در بزاق خود خون ببینید. برای پیشگیری از مشکلات احتمالی خونریزی، طی 48 ساعت نخست پس از جراحی از شستشوی شدید و پر فشار دهان یا استفاده از نی بپرهیزید. خونریزی شدید نخواهد بود. در صورتی که خونریزی ادامه داشت، به مدت 20 -30 دقیقه، روی محل جراحی یک چای کیسه ای مرطوب (که ابتدا درون آب داغ قرار گرفته، آب آن گرفته شده و درون گاز استریل پیچانده شده است) قرار دهید و دندان های خود را روی آن فشار دهید. اگر خونریزی همچنان ادامه داشت، با جراح لثه ی خود تماس بگیرید.

تورم و کبودی

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

تورم یکی از نشانه های طبیعی بهبودی است که معمولا ظرف مدت 48 ساعت به اوج خود می رسد. برای کاهش تورم، باید روی صورت نزدیک منطقه ی جراحی کیسه ی یخ قرار گیرد. طی 24 ساعت نخست پس از جراحی باید کیسه ی یخ 20 دقیقه روی صورت قرار گیرد و 20 دقیقه برداشته شود. پس از 24 ساعت، بهتر است به جای کیسه ی یخ از گرمای مرطوب یا کمپرس آب گرم استفاده کنید تا زمانی که ورم از بین برود. خشکی و سفتی عضلات فک می تواند باعث دشواری باز و بسته کردن دهان شود؛ این مشکل می تواند تا 10 روز پس از جراحی ادامه داشته باشد، تا جایی که می توانید روی مفاصل فک، کمپرس آب گرم قرار دهید. در صورت نیاز، برای کاهش درد می توان هر 6 – 8 ساعت، موترین Motrin (ایبوپروفن) و آلیو Aleve (ناپروکسن) مصرف نمود که از داروهای ضد التهاب هستند. علاوه بر این ممکن است اطراف محل جراحی کبود شود که ممکن است 4 – 7 روز ادامه داشته باشد.

پانسمان محل جراحی

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

ممکن است روی محل جراحی پانسمان قرار داده شود تا از آن محافظت کند. این نوع پانسمان یک ماده ی صورتی رنگ و بتونه مانند شبیه حباب آدامس است که اطراف دندان جراحی شده قرار داده شده است. این پانسمان باید تا اولین مراجعه پس از جراحی در جای خود باقی بماند. مهم است که تا پایان بهبودی محل جراحی، پانسمان روی آن باقی بماند، بنابراین در صورت خارج شدن آن به جراح خود مراجعه کنید تا آن را تعویض نماید.

رژیم غذایی

برای بهبودی کامل نیاز است که از تغذیه ی کافی برخوردار باشید. توصیه می شود در روز نخست پس از جراحی به خوردن غذاهای نرم مانند سوپ، پاستا، ماست، پودینگ، ماهی، تخم مرغ و پوره ی سیب زمینی اکتفا کنید. مقادیر زیادی آب و مایعات دیگر بنوشید. طی یک روز نخست پس از جراحی از خوردن غذاهای جامد و سفت و نیز مایعات داغ بپرهیزید. طی چند روز بعد از آن به تدریج می توانید غذاهای جامد بخورید. به محضی که احساس راحتی داشتید به رژیم غذایی سابق خود برگردید. از خوردن غذاها یا میوه های هسته، مغز یا دانه دار مانند توت فرنگی، تمشک، یا نان چاودار بپرهیزید. ذرت بو داده، نان فرانسوی و دیگر نان های سفت نیز نباید استفاده شوند.

از مصرف انواع دخانیات بپرهیزید.

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

کشیدن سیگار یا مصرف دیگر مواد دخانی می تواند فرایند بهبود را به تعویق بیاندازد یا موجب ناراحتی و مشکلات بیشتر شود.

بهداشت دهان و دندان

نخستین روز پس از جراحی می توانید تنها سطح جونده ی دندان های منطقه ی جراحی را به آرامی مسواک بزنید. مسواک را از پانسمان و منطقه ی لثه دور نگه دارید. از کشیدن نخ دندان یا استفاده از پروکسی براش (نوعی مسواک بین دندانی)، مسواک برقی، یا واتر پیک (واتر جت) در منطقه ی جراحی خودداری کنید. اگر جراح پس از اتمام جراحی برای شما کلرهگزیدین (Peridex) تجویز کرد، تا اولین مراجعه پس از جراحی روزی دو مرتبه دهان خود را با آن شستشو دهید. شستشوی دهان با محلول آب گرم و نمک، 2 – 3 مرتبه در روز نیز توصیه می شود. دیگر مناطق دهان را مانند قبل نخ دندان بکشید و مسواک بزنید. تمیز نگه داشتن دهان پس از جراحی ضروری است.

ممکن است در وب سایت های دیگر مطالب بسیاری در رابطه با فواید کاشت ایمپلنت دندانی خوانده باشید. به طور کلی، کاملا موافق هستیم که ایمپلنت های دندانی اغلب گزینه های درمانی هستند که می توانند به علل زیر، جایگزین دندان از دست رفته شوند که در واقع فواید آنها محسوب می شوند:
• ایمپلنت دندانی مانع تحلیل و از دست رفتن استخوان منطقه ی پیرامون دندان از دست رفته می شود.
• ایمپلنت های دندانی دندان های هر دو سمت شکاف به جا مانده از افتادن دندان را حمایت می کنند و مانع لغزیدن این دندان ها به سمت فضای خالی می شوند.
• ایمپلنت ها دندان مخالف فضای خالی را حمایت می کنند و مانع حرکت آن رو به پایین می شوند.
• در صورتی که طول زمانی که ایمپلنت های دندانی در دهان باقی می مانند را مد نظر قرار دهیم متوجه می شویم که این درمان مقرون به صرفه ترین درمان ممکن است.
با این حال، همه ی این اطلاعات غالبا در اینترنت پیدا می شوند. بنابراین مناسب دیدیم که اندکی هم به مشکلات همراه با آنها اشاره کنیم.

مشکلات کاشت ایمپلنت های دندانی

1. فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی نوعی جراحی است که به دوره ی بهبود نیاز دارد.
2. ممکن است این نوع درمان گران تر از دیگر گزینه های درمان باشد.
3. شکست مکانیکی ایمپلنت دندانی.
4. شکست روکش دندان.

فرایند جراحی برای ایمپلنت ها

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

پس از قرار گرفتن ایمپلنت درون استخوان فک، به احتمال زیاد روی آن بخیه زده می شود، بنابراین نیاز به مراقبت زیادی خواهد داشت. یکی از مراقبت هایی که بر اساس تجربه کمک زیادی به بهبودی سریع تر محل جراحی می کند، خوردن غذاهای نرم و در عین حال مقوی است. علاوه بر آن، سعی کنید درست پس از جایگذاری ایمپلنت، محل آن را به خوبی هیدراته نگه دارید، به این معنا که با حفظ رطوبت آن، از خشکی محل جراحی جلوگیری کنید. خبر خوب اینکه، دهان به صورت خود به خود و به سرعت فرایند بهبودی را آغاز می کند. بنابراین، پس از قرار گرفتن ایمپلنت درون دهان، خیلی زود به شرایط طبیعی باز خواهید گشت.

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

در برخی موارد، ممکن است در فک استخوان کافی وجود نداشته باشد تا ایمپلنت را حمایت کند. این کمبود ممکن است پیوند یا تقویت استخوان را ضروری کند. این فرایند ممکن است تهاجمی تر باشد و دوره ی بهبودی آن طولانی تر شود.

گران تر بودن از سایر گزینه های درمان

شاید به زبان ساده حقیقت داشته باشد، زیرا این هزینه شامل فرایند جراحی و اجزاء ایمپلنت و ساخت روکش نهایی آن است. با این حال، اگر این هزینه را به طول عمر ایمپلنت درون دهان، فرضاً 20 سال، تقسیم کنیم متوجه می شویم این هزینه برای هر روز بسیار ناچیز است.
بسیاری از مراکز سود بسیار اندکی بابت کاشت ایمپلنت دریافت می کنند. اگر حتی به خرید یک اتومبیل فکر کنید، با احتساب اینکه در طول شبانه روز به طور 24 ساعته از آن استفاده نمی شود و دائما به تعمیر و سرویس نیاز دارد، عمر مفید آن در مقایسه با ایمپلنت که به صورت تمام وقت، حتی حین خواب در حال انجام وظیفه است، بسیار کمتر است. بنابراین ارزش دارد که برای داشتن لبخندی زیبا به اندازه ی یک عمر، سرمایه گذاری کنید.

شکست مکانیکی اجزاء ایمپلنت دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

 

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

به طور کلی، ایمپلنت از اجزاء زیر ساخته شده است:
1. خود ایمپلنت که به روش جراحی درون استخوان قرار می گیرد.
2. بخشی که به آن متصل می شود.
3. پیچی که اباتمنت را به ایمپلنت متصل می کند.
4. روکش دائمی که روی اباتمنت ثابت می شود.

این اجزاء ضروری هستند تا قادر باشند به طور کامل ایمپلنت را با وضعیت بالینی فرد قابل تطبیق دهند، اما متاسفانه هر یک از این اجزاء ممکن است دچار مشکل شوند. با این حال، در واقعیت نرخ موفقیت این فرایند 90 درصد است.

شکست روکش ایمپلنت دندانی

احتمال شکست روکشی که روی ایمپلنت قرار می گیرد بیشتر از شکست روکشی است که روی دندان طبیعی قرار می گیرد. دندان های طبیعی بواسطه ی الیاف لیگامان پریودنتال دارای انعطاف و نرمی هستند که ایمپلنت دندانی فاقد آن است، به این معنا که به جای جذب فشار ناشی از جویدن، این فشار مستقیما به روکش های دندان وارد می شود.

عوارض جانبی ایمپلنت های دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

عفونت اطراف ایمپلنت:

بر خلاف دندان های طبیعی، ایمپلنت ها دچار پوسیدگی نخواهند شد. با این حال، درست به همان شکلی که روی دندان ها پلاک تشکیل می شود، در صورتی که روکش ایمپلنت به طور مرتب تمیز نشود، مستعد تشکیل پلاک است که موجب تحریک لثه خواهد شد. این تحریک منجر به التهابی می شود که پس از آن می تواند به عفونت لثه و یا استخوان ختم شود. این مشکل تحت عنوان پری ایمپلنتیت شناخته می شود.

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

اگر این التهاب در مراحل اولیه تشخیص داده شده و تحت درمان قرار گیرد، منجر به از دست رفتن ایمپلنت دندان نخواهد شد. با این وجود، اگر عفونت پیشرفت کند، ممکن است نیاز باشد ایمپلنت از درون استخوان خارج شود. به همین دلیل است که باید پس از جراحی ایمپلنت به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید تا مطمئن شوید بهداشت دهان شما به اندازه ای هست که از بروز این مشکل پیشگیری شود.
افراد مبتلا به دیابت و کسانی که سیگار می کشند بیشتر از سایرین در معرض خطر پری ایمپلنتیت هستند.

علائم و نشانه های مشکل ایمپلنت دندانی

علائم و نشانه های کلی مشکلات ایمپلنت های دندانی عبارتند از درد، التهاب و حساسیت، تورم و یا قرمزی لثه ی اطراف منطقه ی ایمپلنت دندانی. در موارد حاد ممکن است بیمار شاهد لق شدن ایمپلنت نیز باشد.
علیرغم این مشکلات، کاشت ایمپلنت های دندانی توصیه می شوند.
پیش از آغاز درمان، تمامی گزینه های درمان به بیمار معرفی می شوند، از جمله دنچرها و بریج ها. با توجه به معایب و مزایای هر یک، کاشت ایمپلنت بهترین گزینه ی موجود است، که اگر توسط متخصصی مجرب انجام شود 100 درصد موفقیت آمیز خواهد بود.

ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت‌های دندانی ابزارهای مکانیکی هستند که برای جایگزینی هر یک از دندان‌های از دست رفته طراحی شده‌اند. ایمپلنت‌ها به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان عمل می‌کنند که روی سر هر یک از آنها دندان مصنوعی (روکش دندان، بریج، یا دنچر ) قرار می‌گیرد.

انواع ایمپلنتهای دندانی

ایمپلنت‌های دندانی داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان Endosseous root-form

این نوع ایمپلنت از رایج‌ترین ایمپلنت‌های دندانی هستند. Endosseous یا داخل استخوانی به این حقیقت اشاره دارد که ایمپلنت درون استخوان قرار می‌گیرد. root form یا شبیه ریشه‌ی دندان نیز حاکی از آن است که شکل ایمپلنت چیزی مشابه ریشه‍ی دندان‌های طبیعی تک ریشه است.

ایمپلنت‌های دندانی با قابلیت جوش خوردن با استخوان Osseointegrated

اصطلاح Osseointegrated به این حقیقت اشاره دارد که ارتباط مستقیمی بین سطح ایمپلنتها و بافت زنده‌ی استخوان وجود دارد. عملا تمامی ایمپلنت‌های داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند.

اجزاء تشکیل دهنده‌ی ایمپلنت

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

1.     فیکسچر Fixture

فیکسچر به بخشی از ایمپلنتها گفته می‌شود که درون استخوان فک قرار می‌گیرد و با آن جوش می‌خورد. در واقع زیر خط لثه قرار می‌گیرد و از نظر عملی معادل ریشه‌ی مصنوعی دندان محسوب می‌شود.

الف) ساختار فیکسچر

فیکسچرهای ایمپلنت‌هایی که قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند از جنس فلز تیتانیوم هستند. این فلز ممکن است خالص (بیش از 5/99 % فلز خالص) یا از جنس آلیاژ (ترکیب تیتانیوم و آلومینیوم و وندیوم، تا استحکام آن افزایش یابد و در برابر شکست مقاوم شود) باشد.

فیکسچر ممکن است سوراخ دار یا توپر، استوانه‌ای یا پیچ مانند باشد.

ب) سطوح خاص فیکسچر

سطح فلزی بخش فیکسچر ایمپلنتها ممکن است صاف و صیقلی باشد یا اینکه برخی تولیدکنندگان این سطح را به صورت زبر، ماشینی یا ناهموار و دارای بافت تولید می‌کنند تا در سطح میکروسکوپی زبر باشد.

این کار موجب می‌شود کل سطح خارجی فیکسچر افزایش یابد، در نتیجه میزان پیوند استخوان با ایمپلنتها افزایش می‌یابد.

ج) روکش‌های خاص فیکسچر

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

گاهی اوقات سطح فیکسچر پوشیده از مواد خاصی است که قابلیت تولید استخوان را دارند، از جمله هیدروکسی آپاتیت. برخی تولیدکنندگان احساس می‌کنند که این به تسریع روند پیوند (جوش خوردن) فیکسچر با استخوان کمک می‌کند.

2.     پیچ هیلینگ/ روکش

این قطعه در یک جراحی دو مرحله‌ای در جای خود قرار می‌گیرد؛ این پیچ حفره‌ی اباتمنت را پوشش می‌دهد و توسط بافت / مخاط لثه پوشانده می‌شود و درون ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد.

3.     اباتمنت

بخش اباتمنت ایمپلنت دندانی، بخشی است که در بالای خط لثه قرار می‌گیرد. این بخش سایر اجزاء دندان (روکش، بریج و دنچر) که روی آن قرار می‌گیرند را حمایت می‌کند و امنیت لازم را برای آنها فراهم می‌آورد. این قطعه در یک جراحی یک مرحله‌ای یا پس از برداشتن پوشش ایمپلنت روی آن قرار می‌گیرد. اغلب این بخش به لثه / بافت لثه‌ای می‌چسبد و می‌تواند اندازه و رنگ‌های مختلفی داشته باشد.

عموما تا پس از پایان روند جوش خوردن ایمپلنت با دندان، اباتمنت به فیکسچر دندان افزوده نمی‌شود (روی آن پیچ نمی‌شود).

اباتمنت در انواع مختلف وجود دارند: موقت؛ پیش ساخته (صاف، زاویه دار)؛ دست ساز (زیرکونیا، تیتانیوم، سایر فلزها)؛ و اباتمنت‌هایی که برای اتصال به اوردنچر استفاده می‌شوند.

پس از برداشتن اباتمنت، متخصص کاشت ایمپلنت از سطح بافت لثه قالبی تهیه می‌نماید. بسته به شرایط بالینی بیمار، از انواع قالب‌ها در اندازه‌های مختلف و در انواع متفاوت تری باز (open-tray) و تری بسته (closed-tray) استفاده می‌شود.

4.     پیچ اباتمنت

این قطعه کمک می‌کند اباتمنت به فیکسچر ایمپلنت متصل باقی بماند؛ اکثر اوردنچرها دارای پیچی هستند که به خود آنها متصل است.

5.     پروتز دندانی

پروتز دندانی به دندان مصنوعی (روکش، بریج، دنچر) گفته می‌شود که ایمپلنت آن را حمایت می‌کند و نگه می‌دارد.

بسته به طرح آن، ممکن است با چسب یا با پیچ شدن (مانند روکش یا بریج) در جای خود قرار گیرد یا اینکه مانند گیره با صدای کلیک در جای خود فرو رود (مانند دنچر).

چه کسانی بهترین گزینه‌ها برای ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

به محضی که دندانپزشک تصمیم بگیرد که ایمپنت بهترین گزینه‌ی درمان برای شخص است، باید ویژگی‌های فرد مورد بررسی قرار گیرند که آیا شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت را دارد.

عواملی که باید مورد بررسی قرار گیرند عبارتند از:

  1. سلامت عمومی بیمار و شرایط پزشکی که ممکن است کاشت ایمپلنت را با مشکل مواجه سازد.

حمله‌ی قلبی یا مغزی که اخیرا رخ داده است، جراحی دریچه‌ی مصنوعی قلب، کاهش عملکرد سیستم ایمنی بدن، مشکلاتی از قبیل خونریزی یا انعقاد خون، درمان فعال غدد بد خیم، سوء مصرف مواد مخدر و بیماری‌های ذهنی.

داروهایی که بیمار استفاده می‌کند، مخصوصا داروهای درمان سرطان که مانع انعقاد خون می‌شوند، می‌توانند روی نتایج جراحی ایمپلنت تاثیر سوء داشته باشند.

  1. عادات بیمار که ممکن است در روند درمان کاشت ایمپلنت اختلال ایجاد کنند.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

کاشت ایمپلنتهای دندانی در افراد سیگاری در دراز مدت کمتر با موفقیت مواجه می‌شود. به نظر، کشیدن سیگار موجب کاهش تراکم و کیفیت استخوان می‌شود و روند بهبود زخم را با مشکل مواجه می‌سازد. البته به این معنا نیست که افراد سیگاری به هیچ عنوان نباید تحت درمان کاشت ایمپلنت قرار گیرند بلکه باید به این نکته توجه کنند، در صورتی که این عادت خود را ترک نکنند احتمال شکست درمان ایمپلنت آنها افزایش خواهد یافت.

دندان قروچه یا فشردن دندان‌ها روی یکدیگر یکی دیگر از عاداتی است موفقیت درمان کاشت ایمپلنتها را به خطر خواهد انداخت. این عمل فشار زیادی به سطح اتصال استخوان فک و ایمپلنت وارد می‌کند و این بار بیومکانیکی می‌تواند موجب شکسته شدن ایمپلنتهای دندان شود. برای پیشگیری از این اتفاق، بیمار باید پیش از آغاز درمان به فکر راهکاری برای کنترل این عادت باشد، از جمله استفاده از محافظ دندان.

عدم رعایت بهداشت بیشترین تاثیر روی نتایج درمان ایمپلنتها را دارد. بهداشت نامناسب دهان و دندان احتمال بروز عفونت و بیماری‌هایی همچون پری ایمپلنتیت را افزایش خواهد داد.

  1. تراکم و حجم استخوان فک در محل قرار گیری ایمپلنت.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

متخصص کاشت ایمپلنت، پیش از کاشت ایمپلنتها در استخوان فک باید تراکم استخوان را بسنجد تا اطمینان حاصل نماید که استخوان به میزان کافی استحکام دارد که ایمپلنت را درون خود حفظ کند.

  1. شرایط سنی بیمار.

یکی از قوانین کلی برای کاشت ایمپلنتهای دندانی این است که این جراحی باید تا سن 18 تا 19 سالگی به تعویق بیافتد زیرا تا آن زمان استخوان فک در حال رشد است. از طرف دیگر، سن بالای بیمار ممکن است پوکی استخوان را به همراه داشته باشد و نیاز باشد پیش از جراحی، استخوان فک تقویت شود یا پیوند استخوان صورت گیرد.

کاشت ایمپلنت‌ دندانی چیزی بیشتر از چسباندن چند دندان مصنوعی درون دهان ، یا قرار دادن چیزی شبیه محافظ دندان در دهان است. این فرایند مانند انواع جراحی‌های جزئی دیگر است. اگر با دنیای دندانپزشکی آشنایی نداشته باشید (درست شبیه بسیاری افراد دیگر)، ممکن است به طور کامل درک نکنید که فرایند کاشت ایمپلنت دندانی چگونه است.

اساسا، نکته‌ی جراحی ایمپلنت دندانی این است که دندان‌های از دست رفته یا آسیب دیده با دندان‌ها و ریشه‌های مصنوعی تعویض می‌شوند. ایمپلنت‌های دندانی می‌توانند جایگزین‌های بسیار راحت‌تری نسبت به دنچرهای کامل سنتی باشند.

چه کسانی گزینه‌های مناسبی برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

بهترین افراد برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی کسانی هستند که دارای ویژگی‌های زیر هستند:

  • از دست دادن یک یا چند دندان
  • دندان آسیب دیده
  • رعایت بهداشت دهان و دندان به خوبی
  • وجود استخوان کافی در فک برای حمایت و نگه داشتن ایمپلنت درون خود
  • سلامت عمومی بدن

اینها همگی نکاتی هستند که می‌توانید راجع به آنها با متخصص کاشت ایمپلنت دندانی خود گفتگو نمایید تا ببینید آیا شما گزینه‌ی مناسبی برای کاشت ایمپلنت دندانی هستید یا خیر.

مراحل کاشت ایمپلنت دندانی

این نوع جراحی به گونه‌ای نیست که شما بدون یک یا چند دندان وارد اتاق عمل شوید و با دندان‌های سفید جدید بیرون بیایید. این نوع جراحی نیاز به مراقبت‌های سرپایی دارد و طی چند مرحله انجام می‌شود.

مشاوره‌ی اولیه

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

اولین کاری که باید انجام دهید مراجعه به متخصص کاشت ایمپلنت‌ دندانی است تا تحت مشاوره‌ی اولیه قرار گیرید. طی این جلسه، دندانپزشک با دقت دندان‌ها را معاینه می‌کند، با استفاده از اشعه‌ی ایکس تصویر رادیوگرافی تهیه می‌کند و از دندان‌ها قالب تهیه می‌نماید.

پس از آن، دندانپزشک با شما در خصوص طرح درمان پیشنهادی، مراحل درمان، برنامه‌ی زمانی هر مرحله و کارهایی که باید طی ریکاوری انجام شوند صحبت خواهد کرد. بعلاوه در مورد نیاز شما به پیوند استخوان نیز بحث خواهد کرد.

طی این مشاوره، باید برای انجام نخستین مرحله برنامه‌ریزی کنید.

کشیدن دندان و پیوند استخوان

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

چنانچه دندان خراب یا آسیب دیده هنوز در دهان است، دندانپزشک باید ابتدا آن را بکشد. این مرحله نیاز به بی حسی موضعی دارد و فرایندی مجزا محسوب می‌شود.

پس از آن، ممکن است به پیوند استخوان نیاز داشته باشید، به این معنا که جراح اندکی استخوان از جای دیگری از بدن برمی‌دارد (عموما از چانه یا لگن) و طی جراحی آن را درون استخوان فک قرار می‌دهد. این مرحله تنها در صورتی نیاز خواهد بود که استخوان فک از تراکم کافی برخوردار نباشد تا ایمپلنت را حمایت کند و آن را درون خود نگه دارد.

در صورتی که پیوند استخوان داشته باشید، ممکن است 4 تا 12 ماه طول بکشد تا استخوان فک آمادگی لازم جهت پذیرفتن نخستین ایمپلنت را داشته باشد. طی این زمان استخوان به طور کامل بهبود خواهد یافت.

کاشت ایمپلنت دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

پس از مدتی که استخوان فک بهبود یافت (پس از جراحی پیوند استخوان)، متخصص کاشت ایمپلنت دندان، ایمپلنت‌های دندانی را درون استخوان فک قرار خواهد داد. ایمپلنت‌ها پیچ‌های فلزی هستند که درون استخوان قرار می‌گیرند و به عنوان لنگر یا تکیه گاه برای تمام دندان‌های مصنوعی عمل می‌کنند. در واقع، ایمپلنت به درون استخوان پیچ می‌شود تا از حداکثر استحکام لازم برخوردار باشد. این فرایند معمولا 1 تا 2 ساعت طول می‌کشد و تمام این مدت شما بیهوش خواهید بود.

پس از آن، یک دوره‌ی بهبود دیگر- تحت عنوان استئواینتگریشن (جوش خوردن ایمپلنت با استخوان پیرامون آن)- باید صبر کنید که حداقل چند ماه، حداکثر 5 ماه برای فک پایین و 7 ماه برای فک بالا طول می‌کشد.

قرار دادن healing Collar و/ یا روکش موقت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

پس از جوش خوردن ایمپلنت با استخوان فک، شما برای مرحله‌ی بعد آماده خواهید بود، که عبارت است از دریافت healing Collar و یا احتمالا روکش موقت.

دندانپزشک healing Collar (که healing cap نیز نامیده می‌شود) روی سر ایمپلنت قرار خواهد داد- این قطعه به هدایت بافت لثه کمک می‌کند تا در مسیر درست بهبود یابد. این قطعه، تکه‌ی فلزی گردی است که لثه را از ایمپلنت دور نگه می‌دارد. این روکش موقت به مدت 10 تا 14 هفته در جای خود باقی خواهد ماند.

پس از این زمان، که باید بافت لثه‌ی شما بهبود یافته باشد، دندانپزشک آن را برخواهد داشت و به سراغ مرحله‌ی بعد خواهد رفت.

قرار دادن اباتمنت

پس از بهبود کامل، جراح اباتمنت را به ایمپلنت متصل می‌سازد. اباتمنت قطعه‌ای است که به درون ایمپلنت پیچ می‌شود و روکش دندان را حمایت می‌نماید. سپس، پس از بهبود بافت نرم، دندانپزشک برای هر دندان جایگزین، از دندان و استخوان فک شما قالبی تهیه خواهد کرد. سپس روکش موقت روی ایمپلنت قرار می‌گیرد تا در این حین بافت لثه بهبود یافته و مانند لثه‌‌ی اطراف دندان طبیعی به دور دندان مصنوعی شکل بگیرد. روکش‌های موقت به مدت 4 تا  6 هفته در محل خود باقی خواهند ماند. طی این زمان، روکش‌های دائمی دندان آماده خواهند شد. در جلسه‌ی بعد، دندان‌های مصنوعی (روکش‌های دندانی) بالاخره روی اباتمنت قرار خواهند گرفت.

قرار دادن روکش دائم

اکنون نوبت به مرحله‌ی نهایی این فرایند- قرار دادن روکش‌های دائمی- رسیده است. روکش‌های دندان، اجزاء دندان مانندی هستند که یا به درون اباتمنت پیچ می‌شوند یا با سمان دندانپزشکی در جای خود ثابت می‌شوند. گزینه‌ی دوم اصولا بهتر و طبیعی‌تر به نظر می‌رسد زیرا هیچ سوراخی به جای پیچ باقی نمی‌ماند که ممکن باشد از زوایای خاصی قابل مشاهده باشد.

انواع روکش‌های دندانی

به طور کلی، دو نوع روکش وجود دارد که دندانپزشک می‌تواند از بین آنها انتخاب نماید:

روکش‌های متحرک

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

دندان‌های مصنوعی متحرک از مواد پلاستیکی سفید و صورتی ساخته شده‌اند تا مانند دندان و بافت لثه‌ی اطراف آن کاملا طبیعی به نظر برسند. معمولا روی یک چارچوب فلزی سوار می‌شود، که با صدا به درون اباتمنت فرو می‌رود. به این معنا که می‌توان برای پاکسازی روزانه آن را برداشت.

روکش‌های ثابت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

در روکش‌های ثابت، دندان مصنوعی یا به درون اباتمنت پیچ می‌شود یا با سمان به آن متصل می‌شود و به طور دائم در جای خود باقی می‌ماند. شما قادر نخواهید بود برای پاکسازی روکش ثابت را بردارید. اکثر اوقات، این نوع روکش محکم‌تر و با ثبات‌تر از روکش‌های متحرک خواهد بود.

تمام این روند ممکن است چند ماه طول بکشد، که بیشتر این زمان صرف انتظار برای بهبود دهان خواهد بود.

زمانی که لبخند می‌زنید، آیا حاشیه‌ی صورتی رنگ بافت لثه، دندان‌های شما را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد؟ آیا بافت حجیم لثه باعث می‌شود دندان‌های بالای شما خیلی کوتاه به نظر برسند؟ در این صورت، شما دارای لبخند لثه‌ای یا لثه نما هستید.

لبخند لثه‌ای چیست؟

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

متخصصان دندانپزشکی به لبخند لثه‌ ای یا لثه نما، تحت عنوان “پیدا بودن بیش از حد لثه” اشاره می‌کند. بافت لثه خطوط کناره‌های دهان را تشکیل می‌دهد و دندان‌ها را احاطه می‌کند تا درزگیری فشرده‌ای صورت دهد.

گرچه لبخند لثه‌ ای بیشتر به مسئله‌ی زیبایی مربوط می‌شود، اما در صورتی که بافت لثه در نتیجه‌ی شرایط و مشکلات اساسی بیش از حد معمول قابل مشاهده باشد، ممکن است پیش از اقدام برای حل مشکل لبخند لثه‌ای نیاز باشد مراقبت‌های دندانی بیشتری صورت گیرد. به عنوان مثال، در صورتی که لبخند لثه‌ای نتیجه‌ی رشد ناهنجار دندان‌ها یا مشکل رشد فک باشد، به احتمال زیاد بایت فرد نیز مشکل خواهد داشت که نیاز است برطرف شود.

لبخند لثه‌ ای معمولا توانایی فرد در خوردن یا صحبت کردن را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد، با این حال، می‌تواند روی ظاهر لبخند فرد تاثیر منفی داشته باشد. در صورتی که مانند بسیاری افراد لبخند لثه‌ ای دارید، ممکن است احساس ‌کنید لبخند شما جذاب نیست و همواره تمایلی به خندیدن نداشته باشید یا لبخند خود را با دست پنهان کنید. خوشبختانه، برای برطرف نمودن لبخند لثه‌ای گزینه‌های درمانی بسیاری در دسترس هستند.

علل ایجاد لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

خط لب بلند یکی از شایع‌ترین علل لبخند لثه‌ ای است. داشتن خط لب بلند به این معناست که هنگام خندیدن، لب بالا نسبت به افراد دیگر، بیشتر از حد معمول بالا می‌رود. یک خط لب متوسط تنها دندان‌های فک بالا و بخش‌هایی از لثه را نشان می‌دهد که تا بین دندان‌ها امتداد می‌یابند. در مقایسه، در خط لب بلند، حین لبخند زدن، دندان‌های فک بالا و نیز بخش قابل توجهی از بافت لثه قابل دیدن خواهند بود.

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

دلایل دیگری نیز موجب لبخند لثه‌ای می‌شوند. ممکن است حین بیرون آمدن دندان‌های دائمی، یا هنگامی که از بافت لثه خارج می‌شوند تا نقاط خالی باقی مانده ناشی از افتادن دندان‌های شیری را پر کنند، مشکلی بروز یابد. رشد ناهنجار و غیر عادی دندان‌ها موجب می‌شود بافت حجیم لثه در اطراف دندانی ایجاد شود که به تازگی رشد کرده است. این اتفاق موجب می‌شود دندان‌ها بسیار کوتاه به نظر برسند در حالی که طول آنها کاملا درست است.

ممکن است مشکل ماهیچه‌ای منشاء لبخند لثه‌ای باشد. ممکن است ماهیچه‌ای که لب بالا را کنترل می‌کند بیش از حد فعالیت داشته باشد، که موجب می‌شود حین لبخند زدن، لب بالا بیشتر از حد معمول بالا برود. رشد نادرست استخوان فک بالا نیز می‌تواند موجب لبخند لثه‌ای شود. برآمدگی بزرگی که جلوتر از فک بالا قرار می‌گیرد نیز ممکن است بافت لثه را رو به پایین و روی دندان‌ها فشار دهد.

مشخص نمودن خط لبخند

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

چندین عامل وجود دارند که نواحی مهم از نظر زیبایی، یا خط لبخندی که بیشتر در معرض دید قرار دارد را مشخص می‌نمایند. منطقه‌ی زیبایی دندان‌هایی را شامل می‌شود که هنگام لبخند زدن قابل مشاهده هستند. شکل و اندازه‌ی لب‌ها، ماهیچه‌های صورت و بافت لثه همگی در داشتن بهترین خط لبخند، که کمترین میزان بافت لثه را به نمایش می‌گذارد، نقش دارند. برای داشتن زیباترین خط لبخند، باید بخشی از لثه که قابل دیدن است، حتی خطوط کناری که لب بالا را تکمیل می‌کنند، متعادل باشند.

درمان لبخند لثه‌ای

دندانپزشک می‌تواند تایید کند که لبخند شما لثه‌ای است، علت قابل مشاهده بودن بخش زیادی از لثه را مشخص نماید و در آخر، طرح درمان لبخند لثه‌ای را ایجاد نماید تا مشکل آن را برطرف کند. طی مراجعه به دندانپزشک، تحت معاینه قرار خواهید گرفت که ممکن است تصویر برداری رادیو گرافی با اشعه‌ی ایکس نیز انجام شود تا دندانپزشک از این طریق قادر باشد نگاه نزدیک‌تر و دقیق‌تری به دندان‌ها و استخوان فک داشته باشد. حتی ممکن است دندانپزشک از دندان‌ها و لثه‌ها قالب تهیه نماید.

برای لبخندهای لثه‌ای متفاوت، درمان‌های مختلفی ارائه خواهد شد. متخصصان جراحی لثه بهترین گزینه برای حل مشکل لبخند لثه‌ای هستند و برای افرادی که حجم زیادی از لثه‌ی آنها قابل مشاهده است،  قادرند فرایندهای پیشرفته‌ی درمان لبخند لثه‌ای را انجام دهند. بسته به ویژگی‌های لبخند لثه‌ای شما، درمان آن ممکن است شامل یک یا چند مورد از گزینه‌های زیر باشد:

  • درمان پریودنتال با استفاده از لیزر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • تغییر وضعیت لب با فرایند جراحی
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • استفاده از بریس‌های ارتودنسی لبخند لثه‌ای برای جابجا کردن دندان‌ها به موقعیتی بهتر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی لبخند لثه‌ای برای تراشیدن و شکل دهی خط منار بافت‌های لثه و استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی فک و صورت برای تغییر وضعیت استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

در هر یک از این درمان‌ها، که تحت عنوان فرایند افزایش طول تاج دندان شناخته می‌شوند، بافت لثه‌ای که قابل مشاهده می‌باشد را کاهش می‌دهند تا هنگام لبخند زدن، تاج سفید دندان‌ها بیشتر قابل مشاهده باشد.

اصلاح و درمان لبخند لثه‌ای حس راحتی بیشتری به شما خواهد داد و موجب افزایش اعتماد به نفس شما حین لبخند زدن، غذا خوردن و صحبت کردن خواهد شد.

دندانپزشک به شما پیشنهاد داده است تا به پریودنتیست مراجعه نمایید. پریودنتیست متخصصی است که بیماری‌های لثه را درمان می‌نماید. بیماری لثه به عفونت باکتریایی گفته می‌شود که بافت لثه را تحت تاثیر قرار می‌دهد و منجر به بروز التهاب، قرمزی، تورم و تحلیل استخوان اطراف دندان می‌شود. این بیماری می‌تواند یک یا چند دندان را تحت تاثیر قرار دهد. به احتمال زیاد درمان پیشنهادی پریودنتیست جراحی لثه خواهد بود. شاید بخواهید بدانید چه اتفاقی افتاده است که اکنون نیاز دارید به پریودنتیست مراجعه کنید و تحت جراحی لثه قرار گیرید.

چگونه فرد نیازمند جراحی لثه می‌شود؟

جراحی لثه

جراحی لثه

 

بیماری لثه از وجود یک باکتری در دهان آغاز میشود که به دندان‌ها متصل می‌شود. باکتری‌ها انباشته و تکثیر می‌شوند و لایه‌ای نازک تحت عنوان پلاک دندان تشکیل می‌دهند. در صورت به جا ماندن این پلاک روی دندان، بافت‌های لثه‌ی مجاور دندان متورم می‌شوند، که منجر به بروز ورم و التهاب لثه می‌شود که مرحله‌ی اولیه‌ی بیماری لثه محسوب می‌شود. کشیدن نخ دندان به صورت روزانه و دو مرتبه در روز مسواک زدن با خمیردندانی که بتواند با باکتری‌ها مبارزه نماید می‌تواند از التهاب لثه‌ها پیشگیری نماید. پلاک دندان و ذرات غذا با رعایت بهداشت دهان و دندان برطرف می‌شوند بنابراین سعی کنید سطح دندان‌ها را پاکیزه نگه دارید و پلاک‌های باکتریایی روی خط لثه‌ی دندان‌ها را از بین ببرید. از آنچه گفته شد کاملا مشهود است که التهاب لثه مرحله‌ی آغازین بیماری لثه است که در صورت عدم درمان می‌تواند منجر به پریودنتیت، یکی از بیماری‌های جدی لثه، شود. اگر پلاک و ذرات غذا برطرف نشوند و بهداشت دهان و دندان رعایت نشود، التهاب لثه رو به وخامت خواهد رفت و التهاب و ورم بافت لثه افزایش خواهد یافت، خونریزی لثه اتفاق خواهد افتاد، عمق منطقه‌ی بین دندان و بافت لثه افزایش خواهد یافت که در نهایت منجر به تشکیل پاکت پرودنتال و بروز بیماری پریودنتال خواهد شد.

با انباشته شدن باکتری‌های پلاک روی یکدیگر و انتقال آنها به زیر خط لثه، پاکت پریودنتال گسترش می‌یابد. در این مرحله، مراقبت‌های خانگی در برطرف نمودن پلاک دندان چندان موثر واقع نمی‌شوند. در صورتی که این مشکل توسط دندانپزشک یا متخصص دندان درمان نشود، باکتری‌ها در زیر خط لثه منتشر می‌شوند و درون پاکت را عفونی می‌کنند. این گونه باکتری‌ها موجب آسیب به بافت نرم و سخت اطراف دندان خواهد شد که به بیماری پیشرفته‌ی پریودنتال تبدیل خواهد شد که ریشه‌ی دندان‌ها را نیز تحت تاثیر قرار خواهد داد و موجب عفونت آنها خواهد شد. ممکن است دندان لق شود و فرد احساس ناراحتی کند. در این مرحله جراحی لثه ضروری خواهد بود. درمان‌های اولیه‌ی بیماری پاکت پریودنتال، جرم‌گیری و هموار کردن سطح ریشه هستند. درمان‌های دیگر، انواع جراحی هستند که برای درمان بافت بیمار لثه صورت می‌گیرند.

علاوه بر جراحی‌هایی که جنبه‌ی درمانی دارند، برخی از جراحی‌های لثه با هدف ایجاد تغییر در ظاهر فرد و زیبایی بخشیدن به لبخند انجام می‌شوند.

انواع جراحی لثه

جراحی فلپ لثه یا کاهش پاکت پریودنتال (Gingival Flap Surgery or Pocket Reduction )

 

جراحی لثه

جراحی لثه

در صورتی که عمق پاکت‌های اطراف دندان به بیش از 5 میلی‌متر برسد، پریودنتیست با استفاده از جراحی فلپ لثه عمق پاکت پریودنتال را کاهش می‌دهد. اکثر بیمارانی که پریودنتیت متوسط تا وخیم در آنها تشخیص داده شود تحت این جراحی قرار می‌گیرند. پریودنتیست در بافت لثه برشی ایجاد خواهد کرد تا آن را از دندان جدا نماید. سپس با استفاده از یک دستگاه جرمگیری ماوراء صوت (ultrasonic scaling device) و نیز ابزارهای دستی برای برطرف نمودن جرم و پلاک از زیر پاکت‌ها، اقدام به پاکسازی عمق پاکت‌ها خواهد نمود.

جراحی عملکردی یا زیبایی لثه (Gingivectomy)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای برداشتن بافت اضافی لثه مورد استفاده قرار می‌گیرد که ممکن است روی دندان رشد کرده باشد. از این طریق دسترسی بهتری به دندان وجود خواهد داشت در نتیجه تمیز نمودن آن ساده‌تر خواهد بود. پریودنتیست با بی‌حس نمودن بافت لثه‌ی بیمار بخش‌های اضافی لثه را برش خواهد داد و آنها را حذف خواهد کرد.

جراحی ترمیم پلاستیک لثه یا پیوند بافت نرم (Gingivoplasty or Soft Tissue Graft)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای تغییر شکل لثه‌ی سالم اطراف دندان انجام می‌شود تا ظاهر آن را بهبود بخشد. در صورتی که فرد به تحلیل لثه مبتلا باشد، در جاهایی که لثه از روی دندان عقب رفته باشد می‌توان با استفاده از جراحی ترمیم پلاستیک لثه آن را اصلاح نمود. با استفاده از پیوند لثه می‌توان از سقف دهان بافتی برداشت و آن را به اطراف دندانی بخیه نمود که لثه‌ی روی آن تحلیل رفته است.

جراحی بازسازی (Regeneration)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

در این نوع جراحی، پریودنتیست بخشی از لثه که با تجمع باکتری بیمار شده است را برش می‌دهد و با کنار زدن آن باکتری‌های انباشته شده را تخلیه می‌نماید سپس پروتئین‌های پیوند استخوان، غشاء و تقویت کننده‌ی رشد بافت لثه (یا ترکیبی از این سه) را در محل برش خورده قرار می‌دهد تا به بازسازی بافت لثه کمک کند در حدی که اطراف دندان‌ها را بپوشاند.

جراحی افزایش طول تاج دندان (Crown lengthening)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

طی فرایند جراحی افزایش طول تاج دندان، پریودنتیست بافت لثه‌ی روی دندان‌ها را برداشته سپس بخشی از آن را با استفاده از جراحی حذف می‌کند تا طول ظاهری دندان افزایش یابد. این نوع جراحی از جمله جراحی‌های زیبایی است که البته برای درمان بیماری لثه نیز کاربرد دارد.

در صورتی که عفونت‌های باکتریایی درون دندان پیشرفت کنند، می‌تواند به ریشه‌ی دندان نفوذ کرده و استخوان فک را مورد حمله قرار دهد. این مشکل در نهایت موجب افتادن دندان و مرگ دندان خواهد شد. اجازه ندهید این اتفاق شما را از پیگیری درمان باز دارد یا منتظر نشوید تا دندان به صورت خود به خود بیافتد. این روند بسیار دردناک خواهد بود و آسیب‌های جدی‌تری در پی خواهد داشت. زیرا باعث از دست رفتن دندان‌های دیگر نیز خواهد شد.

در بسیاری از موارد، درد افراد را وادار به پیگیری درمان خواهد کرد. با این حال، همه‌ی دندان‌هایی که در حال از دست رفتن هستند، در ابتدا دردناک نیستند. تصور نکنید اگر درد زیادی در دندان خود احساس نمی‌کنید، دندان در معرض خطر مرگ و از دست رفتن نیست.

درمان‌های مرگ دندان

اکثر پزشکان جامعه‌ی دندانپزشکی معتقدند که برای مرگ دندان (دندان از دست رفته) تنها دو راهکار وجود دارد: کشیدن دندان و درمان ریشه (عصب کشی).

کشیدن دندان

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هیچ کس تمایل ندارد دندانش کشیده شود. اما در صورتی که زمان مناسب درمان را از دست بدهید، ممکن است تنها گزینه‌ی باقی‌مانده کشیدن دندان باشد. کشیدن دندان فرایند ساده‌ای است که نسبتا ارزان و بدون درد است. اما جایگزین نمودن آن با یک دندان مصنوعی می‌تواند هزینه‌ی بیشتری در بر داشته باشد.

اکثر افراد ترجیح می‌دهند تا حد امکان از کشیدن دندان اجتناب کنند. چنانچه بیمار خیلی زود برای درمان دندان خود اقدام نماید، اکثر دندانپزشک‌ها گزینه‌ی درمان ریشه (عصب کشی) را پیشنهاد می‌دهند.

درمان ریشه (عصب کشی)

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هزینه‌ی درمان ریشه بسیار بیشتر از کشیدن آن است اما به خاطر داشته باشید که هزینه‌ی ایمپلنت و سایر جایگزین‌های مصنوعی دندان بیشتر از درمان ریشه خواهد بود.

درمان ریشه برای برخی شرایط ایده‌آل است. این درمان عبارت است از پاکسازی بافت مرده و پوسیدگی از پالپ دندان و بازسازی مجدد همه‌ی بخش‌هایی که از دندان جدا شده‌اند. این نوع درمان نسبت به سایر درمان‌ها ارجحیت دارد، بویژه زمانی که دندان‌های مجاور نیز از دست رفته باشند یا قبلا کشیده شده باشند.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

برای برخی افراد، تصور انجام درمان ریشه (عصب کشی) وحشتناک است. با این حال، این فرایند به طور کلی بدون درد است و برای بسیاری از دندانپزشک‌ها و اندودنتیست‌ها کاملا عادی است. درمان ریشه، به عنوان یکی از پر‌طرفدارترین جراحی‌های معمول یکی از بخش‌های عمده‌ی تخصص‌های دندانپزشکی را تشکیل می‌دهد. به همین دلیل است که هنوز بسیاری از دندانپزشک‌ها انجام آن را ضروری می‌دانند.

با این حال، در رابطه با احتمال درمان واقعی دندانی که در حال از دست رفتن است اطلاعات افراد روبه افزایش است.

جایگزین‌های طبیعی

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

کشیدن دندان و درمان ریشه قطعا جایگاه خود را دارند. اما، اگر اجازه دهید عفونت درون دندان به عمق ریشه‌ی دندان نفوذ کند، تنها گزینه‌ی ممکن جراحی خواهد بود.

با این حال، شواهد بسیاری وجود دارند که افراد می‌توانند به بدن خود کمک کنند تا با باکتری‌هایی که به بافت زنده‌ی دندان حمله می‌کنند مبارزه نمایند. برخی افراد معتقدند، در صورتی که بدن تغذیه‌ی مناسب داشته باشد آنقدر قدرت دارد که بتواند بیماری‌های خود را به صورت خود به خود درمان نماید. برخی دیگر نیز معتقدند با استفاده از درمان‌های طبیعی می‌توان از مرگ دندان جلوگیری نمود.

واقعیت این است که مرگ اکثر دندان‌ها (از دست رفتن دندان‌ها) به مرور زمان رخ می‌دهد. بدن تمام سعی خود را می‌کند تا دندان را نجات دهد. عفونت‌های درون دندان نیز از بین خواهند رفت.

راهکاری وجود ندارد که در همه‌ی موارد موثر واقع شود. اما با توجه به اهمیت دندان‌ها و هزینه‌های راهکارهای جراحی دندان، احمقانه است که فرد برای نجات دندان در حال مرگ ( دندانی که در حال از دست رفتن است) تلاشی نکند.

پس، ممکن است بخواهید به دنبال راه‌های پیشگیری از موقعیت‌های مشابه باشید که ممکن است برای دندان‌های دیگر بوجود بیایند. با وجود همه‌ی اینها، اگر از بروز مشکلی پیشگیری کنید، آن مشکل نیاز به درمان نخواهد داشت.

پیشگیری از مرگ دندان

نخست آنکه، پیشگیری از مرگ دندان بسیار ساده‌تر (و بدون دردتر) خواهد بود.

برای پیشگیری از مرگ دندان، کاری که در درجه‌ی اول باید انجام دهید آن است که مراقب آنها باشید. مراقبت‌های روزانه از دندان، مهمترین گام در مبارزه با مرگ دندان است. ارزش مراجعه‌ی منظم به دندانپزشک را دست کم نگیرید.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

اگر اجازه دهید دندان‌های شما پوسیده شوند، قطعا مرگ آنها آغاز خواهد شد. بنابراین به بهترین شکل ممکن از آن پیشگیری نمایید. از وارد آمدن آسیب به دندان‌ها نیز جلوگیری نمایید.

هنگام انجام ورزش‌ها، با پوشیدن محافظ دندان از ضربات سنگین به دندان جلوگیری کنید. از جویدن خوراکی‌های سفت مانند یخ، یا باز کردن هر چیزی با دندان خودداری نمایید. اگر عادت دندان قروچه (فشردن و ساییدن دندان) دارید به فکر استفاده از محافظ دندان شبانه یا درمان‌های دیگر باشید.

کاملا واضح است که، پیش‌بینی و پیشگیری از تمام آسیب‌های دندانی غیرممکن است. تنها، تا حد امکان احتیاط‌های لازم را به عمل آورید. اگر به دندان ضربه‌ی سختی وارد شد، مواد مغذی لازم را به بدن برسانید تا در فرایند درمان به بدن کمک نمایید.

اکنون شما اطلاعات لازم در رابطه با مرگ دندان را در اختیار دارید، حالا به عهده‌ی شماست تا از بروز آن پیشگیری نمایید و در صورت مواجهه با آن بهترین رویکرد را در پی بگیرید.

علائم مرگ دندان

تشخیص زنده بودن یا مرگ دندان همیشه کار راحتی نیست. تنها یک متخصص دهان و دندان قادر است با اطمینان خاطر صحت این موضوع را تایید کند. اما خودتان نیز می‌توانید با تشخیص و معاینه‌ی شخصی تا حدودی آن را تشخیص دهید.

دو علامت و نشانه‌ی اصلی مرگ دندان درد و تغییر رنگ دندان می‌باشند. ممکن است یک یا هر دو نشانه را در دندان خود مشاهده نمایید.

نکته: اگر دندان شما از دست رفته است یا در حال از دست رفتن است، دامنه‌ی درد از عدم وجود درد تا درد شدید خواهد بود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

هرگاه عفونتی در دندان وجود داشته باشد، معمولا شدت درد افزایش می‌یابد. چنانچه عفونت منجر به ایجاد آبسه در دندان شود، ممکن است علائم دیگری مانند مزه‌ یا بوی بد در دهان خود حس کنید یا روی لثه‌ی شما ضایعه‌ی جوش-مانندی مشاهده شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

به تغییر رنگ دندان به زرد، خاکستری یا سیاه توجه کنید. با از دست رفتن گلبول‌های قرمز خون این تغییر رنگ در دندان ایجاد می‌شود. این رنگ شباهت بسیاری به رنگ زخم و جراحت دارد. در صورتی که این تغییر رنگ دندان درمان نشود، به مرور زمان افزایش خواهد یافت.

خوشبختانه، دندانی که در حال از دست رفتن است الزاما نیاز نیست کشیده شود. به همین دلیل، اصطلاح “دندان مرده” به غلط انتخاب شده است.

دندان غیر زنده چیست؟

در اصطلاح متخصصان دندانپزشکی به دندانی که درون آن عصب زنده وجود نداشته باشد، دندان غیرزنده گفته می‌شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اگر از نظر اصطلاح “زندگی یا حیات” به لغت غیر زنده نگاه کنیم، به معنای عدم اهمیت دندان نمی‌باشد، صرفا به این دلیل که هیچ عصب زنده‌ای درون آن وجود ندارد. دندان‌های غیر زنده هم هنوز وظیفه‌ی خود را به درستی انجام می‌دهند درست مانند دندان‌های دیگر که بخش وسیعی از آنها به نوعی غیر زنده است.

دندان‌ها از چند لایه تشکیل شده‌اند. درونی‌ترین بخش دندان پالپ است. پالپ رگ‌های خونی و عصب را در بر می‌گیرد. این بخش از دندان تنها بخشی است که به عنوان بخش زنده تلقی می‌شود.

بنابراین، استفاده از لفظ دندان مرده یا غیر زنده تا حدودی گمراه‌کننده است. اعصاب درون دندان به ما کمک می‌کنند سرما یا گرما را حس کنیم. وجود درد نیز می‌تواند نشان‌دهنده‌ی پوسیدگی باشد. با این حال، از دست رفتن حس درون دندان الزاما به معنای از دست رفتن کل دندان- یا عدم کاربری آن نیست. بلکه تا حدودی بستگی به علت از دست رفتن عصب درون دندان دارد.

علل مرگ دندان

عصب و دیگر بافت‌های زنده معمولا در نتیجه‎ی عدم وجود جریان خون از دست می‌روند.

تمام سلول‌های زنده‌ی بدن، از جمله پالپ دندان، از مواد موجود در خون تغذیه می‌کنند. با از دست رفتن تدریجی پالپ دندان، به تدریج باکتری از بخشی که در حال پوسیده شدن است تغذیه می‌کند. این باکتری‌ها درون دندانی که به تازگی توخالی شده است رشد می‌کنند و درد شدید ایجاد می‌نمایند. این وضعیت عموما به دو طریق بوجود می‌آید.

پوسیدگی دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

در صورتی که حفره‌ی درون دندان بسیار عمیق شود، منجر به مرگ دندان خواهد شد. پوسیدگی دندان از بیرونی‌ترین لایه‌ی دندان آغاز می‌شود. چنانچه این پوسیدگی‌ها به حال خود رها شوند و مورد رسیدگی قرار نگیرند، ممکن است به درون لایه‌های عمقی‌تر دندان نفوذ پیدا کنند و در نهایت به پالپ برسند.

در نتیجه‌ی پوسیدگی حفره‌ها، باکتری تولید خواهد شد. حفره‌های عمیق برای باکتری‌ها مسیر مستقیمی به درون بافت‌های زنده‌ی داخل دندان ایجاد خواهند کرد. بدن با یک واکنش التهابی، تمام تلاش خود را برای مبارزه با عفونت خواهد کرد. با این وجود اگر طی این واکنش به بدن کمک نشود، گلبول‌های سفید خون با شکست مواجه خواهند شد. در نهایت، ممکن است جریان خون ورودی به دندان به طور کامل متوقف شود و عصب تغذیه نشود. در این صورت، احتمالا درد شدیدی در دندان خود احساس خواهید کرد.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اکنون کاملا واضح است که چرا مراقبت‌های دندانی، هم به صورت تخصصی و هم در منزل، تا این اندازه مهم هستند. تمام تلاش خود را به کار ببندید تا از پوسیدگی دندان پیشگیری کنید. اما در صورت مشاهده‌ی کوچکترین پوسیدگی، در مراجعه به دندانپزشک تردید نکنید.

آسیب به دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

تعجبی ندارد که آسیب به دندان دیگر علت شایع مرگ دندان باشد. وقتی به دندان ضربه‌ی شدیدی وارد می‌شود، ممکن است رگ‌های خونی درون دندان پاره شوند. که منتج به قطع جریان خون و در نهایت مرگ عصب و دیگر بافت‌های زنده‌ی درون پالپ خواهد شد.

اگر ضربه به حدی شدید باشد که موجب پریده شدن لبه‌ی دندان یا ترک آن شود، احتمالا درد شدیدی را احساس خواهید کرد. اگر دچار حادثه‌ای شدید که به دندان شما آسیب رسید، عاقلانه است که به دندانپزشک مراجعه نمایید.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

از سوی دیگر، فشردن و ساییدن دندان‌ها روی یکدیگر می‌تواند به دندان آسیب بزند. بنابراین، کسانی که به شدت دندان‌های خود را روی یکدیگر فشار می‌دهند یا در خواب دندان قروچه دارند، با افزایش سن، خطر مرگ دندان در آنها بیشتر خواهد بود.

بسته به علل و عوامل منجر به از دست رفتن تدریجی دندان‌ها، گزینه‌های درمانی مختلفی در دسترس شما خواهد بود که در مقاله‌ی بعد به آنها اشاره خواهیم کرد.

برگه‌ها

بخش تخصصی ایمپلنت فوری





ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد. در روش های کاشت ایمپلنت سنتی دوره بهبود پس از کاشت پایه و پیش از نصب تاج دندان بسیار طولانی است در صورتی که فرایند ایمپلنت یک روزه روشی کاملا خاص و کاربردی است که با استفاده از آن جای خالی دندان در یک روز توسط پایه ایمپلنت و تاج دندانی پر می شود. البته در روش کاشت ایمپلنت فوری، تاج دندان موقتی تا زمانی که تاج دندان اصلی برای نصب آماده شود؛ روی پایه سوار می شود وزیبایی دندان های شما را تکمیل می کند.

مقالات تخصصی ایمپلنت فوری



آیا شما هم بین دندان های خود فاصله دارید؟ این فضاها بین دندان های زیبا و درخشان شما یک پدیده دندانی کاملاً متداول هستند- ارتودنتیست ها آنها را دیاستم می نامند- و می توانند به دلایل متعددی بروز پیدا کنند. برخی بیمارانی که دیاستم دارند، مشخصه فردی که به همراه دارد را دوست دارند، در حالی که برخی دیگر لبخند متداول تری را ترجیح می دهند. گاهی اوقات، فاصله بین دندان ها می تواند یک علامت هشدار دهنده نیز باشد. خواه دیاستم برای شما مهم نباشد یا ترجیح دهید آن را ببندید، به همه اطلاعاتی که در اختیار شما قرار می دهیم نیاز خواهید داشت.

چه عواملی موجب بروز دیاستم بین دندان ها می شوند؟

در مورد دندان ها، اغلب پی بردن به علت بروز مشکل می تواند کمک کننده باشد. و برای دیاستم، دلایل متعددی می توانند وجود داشته باشند. تحریکات رشد که رخ می دهند، دندان هایی کوچک تر از حد معمول یا فکی بزرگ تر از حد معمول، می توانند منجر به ایجاد فواصلی قابل توجه بین دندان ها شوند که تحقیقات نیز نشان می دهند که هم اندازه دندان ها و هم اندازه فک ها ارثی هستند.

در برخی افراد، بافت بین دندان ها و لثه های آنها می تواند مقداری اندازه بزرگ تر داشته باشد. اگر ارتودنتیست شما به فرنوم لبی اشاره کرد، این همان بافتی است که آنها درمورد آن صحبت می کنند.

بیماری لثه یک علت غیر ژنتیکی جدی است که باعث ایجاد فاصله بین دندان ها می شود، زیرا فواصل می توانند نشان دهنده این موضوع باشند که بیماری پیشرفت کرده است. التهاب لثه ها و استخوان اطراف دندان ها نیز می تواند باعث لق شدن دندان ها و بروز فاصله بین آنها شود. از آنجا که جدی ترین و مزمن ترین بیماری لثه نیز (پریودنتیت) نسبتاً بدون درد است، ممکن است بدون آنکه اطلاعی در مورد آن داشته باشید پیشرفت کند. این روی نیاز به چکاپ های منظم توسط دندانپزشک شما تأکید دارد.

دیاستم یا فواصل بین دندانی

دیاستم یا فواصل بین دندانی

آیا فواصل بین دندان ها با افزایش سن افزایش پیدا می کنند؟

دندان های شما پیوسته در حال جابجا شدن و در حال رشد هستند، این در افراد جوان تر مشهود تر است زیرا فک آنها در دوران بلوغ هنوز در حال رشد است، با این حال، بسیاری افراد متوجه می شوند که دندان های آنها در تمام طول عمرشان در حال جابجا شدن هستند. شاید به این معنا باشد که فواصل بین دندان ها می تواند به مرور زمان و طی سال ها بزرگ تر شود، یا در برخی موارد، آنها می توانند کوچک تر شوند. شما هنوز هم نیاز به مشورت با ارتودنتیست دارید تا بدانید چگونه دندان های شما با گذشت زمان در حال جابجا شدن هستند.

آیا عادات بد می توانند باعث بروز شکاف بین دندان ها شوند؟

فواصل بین دندان ها می تواند در نتیجه برخی عادات نیز بوجود بیاید. برخی افراد هنگام بلع، زبان خود را به جای آنکه به سقف دهان فشار دهند، آن را بین دندان های خود فشار می دهند. ارتودنتیست ها این حرکت را “تانگ تراست” می نامند، که اگر قابل توجه باشد، به تدریج می تواند دندان های شما را از هم جدا کند.

فواصلی که به صورت ناگهانی بین دندان ها بروز می یابند

آیا ظهور فاصله هایی که قبلاً وجود نداشته اند بین دندان ها، و باعث لق شدن یا تغییر مکان آنها می شوند، نگران کننده است؟

این می تواند مانند فاصله هایی باشد که از قبل وجود داشته اند و در حال بزرگ تر شدن هستند. برخی از موارد دیاستم می توانند نتیجه مستقیم بیماری لثه باشند، که عفونتی است که داخل لثه ها به دلیل تارتار و تجمع پلاک بروز می یابد و می تواند اگران کننده باشد.

این بیماری می تواند موجب بروز مثلت سیاه شود که تحت عنوان پاکت های بین دندانی نیز شناخته می شود. علت این است که دندان ها بیشتر از هم فاصله نمی گیرند، بلکه لثه ها تخریب می شوند. التهاب لثه ها به بافت حمایتی زیر دندان آسیب می رساند، که باعث ایجاد شکاف یا پاکت بین دندان ها می شود. وقتی لثه ها احیاء نشوند یا دوباره رشد نکنند، مهم است مسئله نادیده گرفته نشود تا از بروز مشکلات در آینده و از دست رفتن دندان ها پیشگیری شود.

دیاستم یا فواصل بین دندانی

دیاستم یا فواصل بین دندانی

آیا دندان های با فاصله جذاب هستند؟

زیبایی نسبی است! و آنچه به نظر ما جذاب است، اغلب آن چیزی است که باب شده است.

مد از مد می افتد و از دور خارج می شود، اما تاریخچه ای طولانی وجود دارد که فاصله بین دندان ها نشانه زیبایی بوده است و بازیگران فرانسوی لبخندی جدید را به مردم معرفی کردند. سالیان سال دیاستم یک مشخصه منحصر بفرد تلقی می شد و به زیبایی افراد می افزود. این می تواند برای شما نیز اینطور باشد.

آیا فاصله بین دندان ها می تواند به طور طبیعی بسته شود؟

گاهی اوقات، دندان های فاصله دار تفاوت های خود را کنار می گذارند و به طور طبیعی به یکدیگر نزدیک می شوند. اغلب بین دندان های شیری فاصله وجود دارد، و وقتی دندان های دائمی بیرون می آیند، آنها نیز می توانند فاصله داشته باشند (همه ما چنین تصویری داریم). وقتی دندان های دائمی بیشتری بیرون می آیند، این فاصله ها می توانند بدون هیچ مداخله ای بسته شوند. به همین دلیل است که ما توصیه می کنیم کودکان خود را از سنین پایین نزد ارتودنتیست ببرید، تا به ارتودنتیست خود در نظارت روی رشد آنها کمک کنید و نیز خودتان اطلاعات کافی در مورد هر گونه تغییری که ممکن است به طور طبیعی در لبخند کودک ایجاد شود کسب کنید.

فلوراید اغلب تحت عنوان ضد حفره های دندانی طبیعی شناخته می شود و این دلیل خوبی نیز دارد. فلوراید، که یک ماده معدنی است که به صورت طبیعی وجود دارد، با مقاوم ساختن سطح خارجی دندان ها (مینای دندان ها) در برابر حملات اسیدی که باعث پوسیدگی دندان ها می شوند، از ایجاد حفره در دندان های کودکان و افراد بزرگسال جلوگیری می کند.

 فلوراید و سلامت دندان

فلوراید و سلامت دندان

فلوراید چگونه از دندان ها محافظت می کند؟

فلوراید هم برای کودکان و هم برای افراد بزرگسال مفید است. برای شما توضیح می دهیم چگونه:

قبل از آنکه دندان ها از سطح لثه ها عبور کنند، فلورایدی که از غذاها، نوشیدنی ها، و مکمل های رژیمی دریافت می شود مینای دندان ها (سطح سخت دندان) را قوی تر می کند، و باعث می شود دندان راحت تر بتواند در برابر پوسیدگی مقاومت کند. این همان چیزی است که تحت عنوان مزیت “سیستمیک” نامیده می شود.

پس از رویش و بیرون امدن دندان ها، فلوراید به بازسازی (معدنی سازی مجدد) مینای ضعیف شده دندان ها کمک می کند و علائم اولیه پوسیدگی دندان را معکوس می کند. وقتی دندان های خود را با خمیر دندان فلورایده مسواک می زنید، یا از دیگر محصولات دندانی فلورایده استفاده می کنید، فلوراید روی سطح دندان ها اعمال می شود. این همان چیزی است که تحت عنوان مزیت “موضعی” نامیده می شود.

بعلاوه، فلورایدی که شما از غذاها و نوشیدنی ها دریافت می کنید به ارائه مزایای موضعی ادامه می دهد زیرا بخشی از بزاق دهان شما می شود، شستشوی مداوم دندان ها با مقادیر اندک فلوریاد که به بازسازی مینای ضعیف شده دندان ها کمک می کند.

فلوراید نه تنها از دندان های شما در برابر پوسیدگی محافظت می کنند، بلکه به کاهش پوسیدگی و ساییدگی مینای دندان ها ناشی از مصرف اسید نیز کمک می کند. برخی خوراکی های اسیدی خاص، مانند سس سالاد، آبمیوه ها، و گوجه ها، می توانند به صورت روزانه مینای دندان های شما را حل کنند.

 فلوراید و سلامت دندان

فلوراید و سلامت دندان

راه های دریافت فلوراید

آب حاوی فلوراید بیشتر بنوشید.

فلوراید به صورت طبیعی در اکثر منابع آبی، رودخانه ها، دریاچه ها، چاه ها، و حتی اقیانوس ها یافت می شود. طی 70 سال گذشته، فلوراید به منابع آب شهری افزوده شده است تا سطح فلوراید را تا میزان لازم بالا بیاورد تا به پیشگیری از پوسیدگی های دندانی کمک کند.

فلورایده کردن آب شهری مانند غنی سازی شیر با ویتامین D یا خوردن نان و غلات غنی شده با اسید فولیک است. قبل از معدنی سازی آب، کودکان حدوداً سه برابر بیشتر از اکنون حفره های دندانی داشتند. به دلیل نقش مهمی که این ماده در کاهش پوسیدگی و حفره های دندانی ایفا می کند، مرکز پیشگیری و کنترل بیماری ها اعلام کرده است که معدنی سازی آب شرب شهری یکی از 10 دستاورد بزرگ سلامتی در قرن بیستم بوده است. مطالعات ثابت کرده اند که فلورایده کردن آب شرب حداقل در 25 درصد از کودکان و افراد بزرگسال، به پیشگیری از پوسیدگی و حفره های دندانی کمک می کند، حتی با فلوراید موجود در منابع دیگر، مانند خمیر دندان ها. امروزه، تقریباً 75 درصد از جمعیت آمریکا از سیستم آب شهری فلورایده استفاده می کند.

از خمیر دندان ها و دهانشویه های حاوی فلوراید استفاده کنید.

از سال 1960 تاکنون، خمیر دندان های حاوی فلوراید به میزان قابل توجهی حفره های دندانی را کاهش داده اند. به دنبال خمیر دندان های دارای برچسب تأیید انجمن دندانپزشکان باشید تا مطمئن شوید حاوی فلوراید است.

  • دو مرتبه در طول روز (صبح و شب) یا طبق دستور دندانپزشک یا پزشک مسواک بزنید.
  • برای کودکان زیر 3 سال، مسواک زدن دندان ها را به محض بیرون آمدن آنها داخل دهان و با استفاده از یک لایه نازک خمیر دندان فلورایده انجام دهید.
  • برای کودکان 3 تا 6 ساله، خمیر دندان فلورایده ای که استفاده می کنید نباید از یک دانه نخود بزرگ تر باشد.
  • همیشه روی مسواک زدن کودکان خود نظارت داشته باشید تا اطمینان حاصل کنید از مقدار صحیح خمیر دندان استفاده می کنند و سعی کنید او را متقاعد کنید خمیر دندان باقی مانده داخل دهان را تف کند.

دهانشویه های حاوی فلوراید می توانند دندان های شما را در برابر پوسیدگی مقاوم تر سازند، اما کودکان 6 ساله و کمتر از 6 سال نباید از آن استفاده کنند مگر آنکه توسط دندانپزشک توصیه شده باشد. در بسیاری از کودکان کمتر از 6 سال، احتمال بلعیدن آن از تف کردن آن بیشتر است، زیرا رفلاکس بلع آنها هنوز به طور کامل شکل نگرفته است.

برای اعمال تخصصی فلوراید روی دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنید.

اگر احتمال پوسیدگی و حفره های دندانی در شما بیشتر است، دندانپزشک شما می تواند در یک جلسه دندانپزشکی، فلوراید را به شکل ژل، فوم، یا دهانشویه، به طور مستقیم روی دندان های شما اعمال کند.

مکمل های فلوراید مصرف کنید.

این نوع مکمل های فلوراید که تنها به صورت تجویزی در دسترس هستند، به شکل قرص، قطره، یا قرص زیر زبانی وجود دارند. آنها تنها برای کودکان شش ماهه تا شانزده ساله ای تجویز می شود که در مناطقی زندگی می کنند که مقدار کافی فلوراید در آب شرب آن وجود ندارد و نیز افرادی که احتمال بروز پوسیدگی و حفره های دندانی بالا است. با دندانپزشک خود و دندانپزشک کودکتان، یا پزشک خانوادگی خود در مورد نیازهای خاص فلوراید خود و فرزندانتان گفتگو کنید.

چه افرادی نیاز به فلوراید اضافی دارند؟

موقعیت های مختلف ممکن است نیاز به محافظت اضافی فلوراید داشته باشند، از جمله:

  • مصرف داروهای تجویزی: بسیاری از داروهای تجویزی جریان بزاق را کاهش می دهند، و باعث خشکی دهان می شوند. کاهش بزاق می تواند خطر بروز حفره های دندانی را در شما افزایش دهد.
  • داشتن تحلیل لثه: تحلیل لثه در افراد بزرگسال شایع است، و در آن بخشی از پوشش ریشه دندان از بین می رود. این مناطق نرم تر از سطح رویی مینای دندان های شما هستند، که باعث می شود در برابر پوسیدگی آسیب پذیرتر باشند.
  • انجام اقدامات ترمیمی: افراد بزرگسال اغلب به درمان های ترمیمی مانند بریج یا روکش نیاز دارند. فلوراید به محافظت از حاشیه این ترمیم ها کمک می کند، و در نهایت از سرمایه گذاری شما محافظت می کند.
  • انجام درمان ارتودنسی: این روزها بسیاری از افراد بزرگسال در پی درمان ارتودنسی هستند. بریس ها چالش بزرگی برای حفظ خوب بهداشت دهان و دندان ها هستند. فلوراید دندان های شما را قوی و عاری از هر گونه حفره و پوسیدگی نگه می دارد، حتی زمانی که سدی مانند ابزارهای ارتودنسی در راه باشد.
  • داشتن دندان های حساس: بعلاوه، فلوراید به کاهش مسائل دندان های حساس کمک می کند. رژیم غذایی حاوی خوراکی ها و نوشیدنی های حاوی اسید زیاد، افزایش استفاده از محصولات سفید کننده و تحلیل لثه همگی می توانند باعث حساسیت دندان ها شوند. انجام یک فلوراید تراپی می تواند به معدنی سازی مجدد مینای دندان ها و کاهش حساسیت آنها کمک کند.
  • انجام پرتو درمانی: افرادی که تحت پرتو درمانی مرتبط با سرطان قرار می گیرند نیز می توانند از مزایای فلوراید تراپی موضعی بهره مند شوند. اشعه باعث آسیب به غدد بزاقی می شود و در نتیجه جریان بزاق را کاهش می دهد. بزاق شما مانند محافظ بین دندان های شما و غذاها و مایعاتی عمل می کند که مصرف می کنید. یک بار دیگر می گوییم، وقتی بزاق شما کاهش پیدا می کند، می تواند خطر بروز حفره های دندانی را کاهش دهد.

در عادی ترین حالت ممکن، دندان های شیری بین 4 تا 6 ماهگی شروع به ظاهر شدن می کنند، و در نهایت قبل از آنکه دندان های دائمی راهی برای رویش پیدا کنند (که حدود 7 سالگی آغاز می شود)، دندان های شیری دهان لثه ای فرزند شما را پر می کنند. زمانی بین عدم وجود هیچ دندانی، و نیز یک دست دندان کامل، ممکن است ما حفره های دندانی، مشکلات ارتودنتیک، و دیگر چالش های سلامت دهان را تجربه کنیم. در برخی موارد نادر، این چالش ها شدید هستند ، از جمله وقتی انکیلوز دندان رخ می دهد.

انکیلوز دندان چیست؟

انکیلوز نوعی شرایط دندانی است که در آن دندان الیاف پریودنتال لیگامان خود را از دست می دهد، و باعث جوش خوردن آن با استخوان می شود. انکیلوز عموماً برای کودکان خردسال بروز می یابد که هنوز دندان های دائمی آنها بیرون نیامده اند، زیرا دندان شیری راه آن را سد کرده است.

علل بروز انکیلوز دندان ها چیست؟

استخوان آلوئولار استخوانی است که دندان ها را درون حفره خود نگه می دارد. هر دندان- شیری و دائمی- درون حفره دندان قرار می گیرد.

انکیلوز دندان زمانی اتفاق می افتد که یکی از دو شرایط زیر بروز پیدا کند:

  1. دندان شیری تصمیم می گیرد به اطراف خود بچسبد، و با استخوان آلوئولار جوش بخورد.
  2. دندان دائمی با استخوان جوش بخورد.

در کودکان، شایع ترین دندان هایی که انکیلوز می شوند دندان های مولر دوم شیری در مندیبل (فک پایین) هستند. نخستین مرحله از انکیلوز دندان تحلیل جزئی ریشه دندان و جذب آن به استخوان آلوئولار است.

این باعث می شود دندان به استخوان جوش بخورد. از آنجا که دندان به تازگی با استخوان جوش خورده است، نمی تواند لق شود و بیفتد تا راه را برای دندان های دائمی باز کند. با رشد استخوان آلوئولار همزمان با رشد کودک، به نظر می رسد که دندان شیری پایین تر از بقیه دندان ها باقی مانده است و دندان دائمی که قرار بوده است جایگزین آن شود نهفته باقی می ماند.

در افراد بزرگسال، دندان انکیلوز شده (جوش خورده به فک) عموماً در نتیجه آسیب به الیاف پریودنتال لیگامان اتفاق می افتد که باعث می شود ریشه های دندان ها قبل از جوش خوردن با استخوان آلوئولار از آن جدا باشند. این آسیب می تواند در نتیجه یک تروما، یک تصادف، یا طولانی مدت شدن مشکلات بهداشتی دهان و دندان با درجه پایین اتفاق بیفتد.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

علائم و ریسک فاکتورهای انکیلوز دندان

انکیلوز دندان، اغلب دندان های شیری را خیلی بیشتر از دندان های دائمی تحت تأثیر قرار می دهد (نرخ تخمین زده آن 10 به 1 است). درک خطر انکیلوز دندان در کودکان ساده است. عدم وجود فضای کافی برای رویش دندان های دائمی باعث می شود آنها نهفته باقی بمانند و نیاز خواهند داشت با جراحی کشیده شوند.

دندان های انکیلوز شده خطر پوسیدگی، مال اکلوژن، و دیگر بیماری های پریودنتال را در کودکان افزایش می دهند. علاوه بر این، انکیلوز دندان مانع موفقیت درمان های ارتودنسی خواهد شد، زیرا دندان هایی که تحت تأثیر قرار گرفته اند به هیچ عنوان حرکت نخواهند کرد.

افراد بزرگسالی که دندان انکیلوز شده دارند، ممکن است دندان هایی داشته باشند که استفاده عملی دارند اما از نظر زیبایی مشکل دارند. دندان های انکیلوز شده یا فک جوش عموماً روی ماهیت زیبایی دندان ها تأثیر می گذارد. در اکثر موارد، یک دندان دائمی انکیلوز شده تنها علت برای کشیدن آن نیست، بلکه اگر دندان به هر دلیل دیگری نیاز به کشیدن داشته باشد، بیشتر از یک کشیدن ساده دندان می تواند چالش برانگیز باشد.

هیچ پاسخ قاطعی وجود ندارد برای این پرسش که چه چیزی باعث انکیلوز دندان می شود. بسیاری از افرادی که دندان انکیلوز شده دارند، بعضی از اعضای خانواده آنها چنین شرایطی را دارند، و این حاکی از مقداری عوامل ژنتیکی پر خطر است. موارد دیگر عبارتند از:

  • تروما، خواه جزئی به مرور زمان، یا بروز ناگهانی چشمگیر.
  • التهاب.
  • عفونت.

علائم و نشانه های دندان انکیلوز شده عبارتند از:

  • تعداد کمتر دندان ها
  • ناهنجاری در مینای دندان ها.
  • بزرگ بودن مندیبل (فک پایین).
  • ناهنجاری در دندان های دیگر.

به طرز عجیبی، تقریباً بین 5 تا 29 درصد از افراد با دندان فک جوش شده، یک انگشت صورتی خمیده دائمی دارند. دندانپزشکان علاوه بر نگاه به انگشت صورتی، با معاینات بالینی شامل تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس نیز تشخیص هایی می دهد. بهترین راه برای مشخص نمودن اینکه آیا دندان به فک جوش خورده است یا خیر نگاه کردن به آن است، و تصاویر رادیوگرافی راهی است که باید پیش برود.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

برای کشیدن دندان فک جوش شده چه انتظاری باید داشت؟

چند درمان رایج برای دندان انکیلوز شده وجود دارد، که بسته به زمان و نیز محل انکیلوز شدگی دندان انتخاب می شوند.

دندان شیری با وجود یک دندان دائمی در پشت آن

به طور کلی، دندانپزشک شما اقدام به کشیدن دندان انکیلوز شده ای می کند که شیری است و یک دندان دائمی زیر آن قرار دارد که منتظر بیرون آمدن است.

می توان از یک فضا نگهدار استفاده کرد که می تواند کمک کند دندان های مجاوری که در حال رویش هستند ایستاده باقی بمانند.

دندان شیری، اما بدون هیچ دندان دائمی زیر آن (اما بیمار خردسال است).

اگر یک بیمار خردسال بدون دندان دائمی در حال انتظار با یک دندان انکیلوز شده تشخیص داده شود، ممکن است دندانپزشک قبل از کشیدن دندان و استفاده از فضا نگهدار، رویکرد “صبر و نظاره” را در پیش بگیرد.

دندان شیری در کودکان بزرگتر، بدون هیچ دندان دائمی زیر آن.

در کودکان بزرگتری که انکیلوز دندان را در حالی تجربه می کنند که هیچ دندان دائمی زیر آن وجود ندارد (هیچ دندانی در کناره ها نیز وجود ندارد) ممکن است بهترین کار کشیدن دندان و استفاده از ترمیم های دندانی (مانند ایمپلنت های دندانی) باشد، زمانی که بزرگتر می شوند.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان دائمی که به تازگی به فک جوش خورده است

اندکی بالاتر آوردن دندان داخل حفره، اصطلاح پزشکی است که برای تغییر محل دندان استفاده می شود. اگر دندان های دائمی انکیلوز شده باشند، امکان جابجا کردن آن وجود دارد تا بتوان مشاهده کرد آیا استخوان جوش خورده پس از آن می تواند به درستی بهبود پیدا کند یا خیر. در غیر اینصورت، پس از آن دندان به طور کامل با استخوان آلوئولار جوش خواهد خورد.

از آنجا که این بهترین حالت نیست، دندان باید کشیده شود و با یک بریج دندان یا ایمپلنت ترمیم شود.

دندان دائمی که زمان زیادی از انکیلوز شدگی آن می گذرد.

برای هر دندان انکیلوز شده ای در افراد بزرگسال، امکان خارج کردن دندان از حفره وجود دارد. این تغییر محل دندان از داخل حفره آن است، با این امید که دندان در محل صحیح خود مجدداً بهبود پیدا کند. در غیر اینصورت، و به نظر برسد که دندان کوتاه تر از دندان های مجاور خود است، روکش دندان یا هر ترمیم دندانی دیگری می توانند کمک کننده باشند.

دندان شیری یا دائمی انکیلوز شده ای که کوتاه تر از دندان های دیگر به نظر می رسد.

تا زمانی که چنین دندانی تهدیدی برای آسیب فوری یا کج بودن بایت نباشد، این نوع دندان های انکیلوز شده عموماً دست نخورده باقی می مانند و برای تغییرات در طول زمان تحت نظر قرار می گیرند. علاوه بر این، ممکن است کشیدن دندان در زمان های بعدی ضروری باشد، اما دندانپزشک شما هیچ کشیدن غیر ضروری را انجام نخواهد داد.

کشیدن دندان انکیلوز شده معمولاً به روش جراحی انجام می شود، زیرا دندان به طور محکم داخل استخوان ثابت شده است. دندانپزشک شما از قبل راجع به کل فرایند گفتگو خواهد کرد تا به پرسش های شما پاسخ دهد و هر گونه ترس شما در مورد فرایند را برطرف کند. این فرایند تجربه ای بدون درد خواهد بود که سلامت و عملکرد دندان های شما را احیاء خواهد کرد.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

نمونه های درمانی ایمپلنت فوری



بخش تخصصی ایمپلنت فوری





ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد. در روش های کاشت ایمپلنت سنتی دوره بهبود پس از کاشت پایه و پیش از نصب تاج دندان بسیار طولانی است در صورتی که فرایند ایمپلنت یک روزه روشی کاملا خاص و کاربردی است که با استفاده از آن جای خالی دندان در یک روز توسط پایه ایمپلنت و تاج دندانی پر می شود. البته در روش کاشت ایمپلنت فوری، تاج دندان موقتی تا زمانی که تاج دندان اصلی برای نصب آماده شود؛ روی پایه سوار می شود وزیبایی دندان های شما را تکمیل می کند.

مقالات تخصصی ایمپلنت فوری



آیا شما هم بین دندان های خود فاصله دارید؟ این فضاها بین دندان های زیبا و درخشان شما یک پدیده دندانی کاملاً متداول هستند- ارتودنتیست ها آنها را دیاستم می نامند- و می توانند به دلایل متعددی بروز پیدا کنند. برخی بیمارانی که دیاستم دارند، مشخصه فردی که به همراه دارد را دوست دارند، در حالی که برخی دیگر لبخند متداول تری را ترجیح می دهند. گاهی اوقات، فاصله بین دندان ها می تواند یک علامت هشدار دهنده نیز باشد. خواه دیاستم برای شما مهم نباشد یا ترجیح دهید آن را ببندید، به همه اطلاعاتی که در اختیار شما قرار می دهیم نیاز خواهید داشت.

چه عواملی موجب بروز دیاستم بین دندان ها می شوند؟

در مورد دندان ها، اغلب پی بردن به علت بروز مشکل می تواند کمک کننده باشد. و برای دیاستم، دلایل متعددی می توانند وجود داشته باشند. تحریکات رشد که رخ می دهند، دندان هایی کوچک تر از حد معمول یا فکی بزرگ تر از حد معمول، می توانند منجر به ایجاد فواصلی قابل توجه بین دندان ها شوند که تحقیقات نیز نشان می دهند که هم اندازه دندان ها و هم اندازه فک ها ارثی هستند.

در برخی افراد، بافت بین دندان ها و لثه های آنها می تواند مقداری اندازه بزرگ تر داشته باشد. اگر ارتودنتیست شما به فرنوم لبی اشاره کرد، این همان بافتی است که آنها درمورد آن صحبت می کنند.

بیماری لثه یک علت غیر ژنتیکی جدی است که باعث ایجاد فاصله بین دندان ها می شود، زیرا فواصل می توانند نشان دهنده این موضوع باشند که بیماری پیشرفت کرده است. التهاب لثه ها و استخوان اطراف دندان ها نیز می تواند باعث لق شدن دندان ها و بروز فاصله بین آنها شود. از آنجا که جدی ترین و مزمن ترین بیماری لثه نیز (پریودنتیت) نسبتاً بدون درد است، ممکن است بدون آنکه اطلاعی در مورد آن داشته باشید پیشرفت کند. این روی نیاز به چکاپ های منظم توسط دندانپزشک شما تأکید دارد.

دیاستم یا فواصل بین دندانی

دیاستم یا فواصل بین دندانی

آیا فواصل بین دندان ها با افزایش سن افزایش پیدا می کنند؟

دندان های شما پیوسته در حال جابجا شدن و در حال رشد هستند، این در افراد جوان تر مشهود تر است زیرا فک آنها در دوران بلوغ هنوز در حال رشد است، با این حال، بسیاری افراد متوجه می شوند که دندان های آنها در تمام طول عمرشان در حال جابجا شدن هستند. شاید به این معنا باشد که فواصل بین دندان ها می تواند به مرور زمان و طی سال ها بزرگ تر شود، یا در برخی موارد، آنها می توانند کوچک تر شوند. شما هنوز هم نیاز به مشورت با ارتودنتیست دارید تا بدانید چگونه دندان های شما با گذشت زمان در حال جابجا شدن هستند.

آیا عادات بد می توانند باعث بروز شکاف بین دندان ها شوند؟

فواصل بین دندان ها می تواند در نتیجه برخی عادات نیز بوجود بیاید. برخی افراد هنگام بلع، زبان خود را به جای آنکه به سقف دهان فشار دهند، آن را بین دندان های خود فشار می دهند. ارتودنتیست ها این حرکت را “تانگ تراست” می نامند، که اگر قابل توجه باشد، به تدریج می تواند دندان های شما را از هم جدا کند.

فواصلی که به صورت ناگهانی بین دندان ها بروز می یابند

آیا ظهور فاصله هایی که قبلاً وجود نداشته اند بین دندان ها، و باعث لق شدن یا تغییر مکان آنها می شوند، نگران کننده است؟

این می تواند مانند فاصله هایی باشد که از قبل وجود داشته اند و در حال بزرگ تر شدن هستند. برخی از موارد دیاستم می توانند نتیجه مستقیم بیماری لثه باشند، که عفونتی است که داخل لثه ها به دلیل تارتار و تجمع پلاک بروز می یابد و می تواند اگران کننده باشد.

این بیماری می تواند موجب بروز مثلت سیاه شود که تحت عنوان پاکت های بین دندانی نیز شناخته می شود. علت این است که دندان ها بیشتر از هم فاصله نمی گیرند، بلکه لثه ها تخریب می شوند. التهاب لثه ها به بافت حمایتی زیر دندان آسیب می رساند، که باعث ایجاد شکاف یا پاکت بین دندان ها می شود. وقتی لثه ها احیاء نشوند یا دوباره رشد نکنند، مهم است مسئله نادیده گرفته نشود تا از بروز مشکلات در آینده و از دست رفتن دندان ها پیشگیری شود.

دیاستم یا فواصل بین دندانی

دیاستم یا فواصل بین دندانی

آیا دندان های با فاصله جذاب هستند؟

زیبایی نسبی است! و آنچه به نظر ما جذاب است، اغلب آن چیزی است که باب شده است.

مد از مد می افتد و از دور خارج می شود، اما تاریخچه ای طولانی وجود دارد که فاصله بین دندان ها نشانه زیبایی بوده است و بازیگران فرانسوی لبخندی جدید را به مردم معرفی کردند. سالیان سال دیاستم یک مشخصه منحصر بفرد تلقی می شد و به زیبایی افراد می افزود. این می تواند برای شما نیز اینطور باشد.

آیا فاصله بین دندان ها می تواند به طور طبیعی بسته شود؟

گاهی اوقات، دندان های فاصله دار تفاوت های خود را کنار می گذارند و به طور طبیعی به یکدیگر نزدیک می شوند. اغلب بین دندان های شیری فاصله وجود دارد، و وقتی دندان های دائمی بیرون می آیند، آنها نیز می توانند فاصله داشته باشند (همه ما چنین تصویری داریم). وقتی دندان های دائمی بیشتری بیرون می آیند، این فاصله ها می توانند بدون هیچ مداخله ای بسته شوند. به همین دلیل است که ما توصیه می کنیم کودکان خود را از سنین پایین نزد ارتودنتیست ببرید، تا به ارتودنتیست خود در نظارت روی رشد آنها کمک کنید و نیز خودتان اطلاعات کافی در مورد هر گونه تغییری که ممکن است به طور طبیعی در لبخند کودک ایجاد شود کسب کنید.

فلوراید اغلب تحت عنوان ضد حفره های دندانی طبیعی شناخته می شود و این دلیل خوبی نیز دارد. فلوراید، که یک ماده معدنی است که به صورت طبیعی وجود دارد، با مقاوم ساختن سطح خارجی دندان ها (مینای دندان ها) در برابر حملات اسیدی که باعث پوسیدگی دندان ها می شوند، از ایجاد حفره در دندان های کودکان و افراد بزرگسال جلوگیری می کند.

 فلوراید و سلامت دندان

فلوراید و سلامت دندان

فلوراید چگونه از دندان ها محافظت می کند؟

فلوراید هم برای کودکان و هم برای افراد بزرگسال مفید است. برای شما توضیح می دهیم چگونه:

قبل از آنکه دندان ها از سطح لثه ها عبور کنند، فلورایدی که از غذاها، نوشیدنی ها، و مکمل های رژیمی دریافت می شود مینای دندان ها (سطح سخت دندان) را قوی تر می کند، و باعث می شود دندان راحت تر بتواند در برابر پوسیدگی مقاومت کند. این همان چیزی است که تحت عنوان مزیت “سیستمیک” نامیده می شود.

پس از رویش و بیرون امدن دندان ها، فلوراید به بازسازی (معدنی سازی مجدد) مینای ضعیف شده دندان ها کمک می کند و علائم اولیه پوسیدگی دندان را معکوس می کند. وقتی دندان های خود را با خمیر دندان فلورایده مسواک می زنید، یا از دیگر محصولات دندانی فلورایده استفاده می کنید، فلوراید روی سطح دندان ها اعمال می شود. این همان چیزی است که تحت عنوان مزیت “موضعی” نامیده می شود.

بعلاوه، فلورایدی که شما از غذاها و نوشیدنی ها دریافت می کنید به ارائه مزایای موضعی ادامه می دهد زیرا بخشی از بزاق دهان شما می شود، شستشوی مداوم دندان ها با مقادیر اندک فلوریاد که به بازسازی مینای ضعیف شده دندان ها کمک می کند.

فلوراید نه تنها از دندان های شما در برابر پوسیدگی محافظت می کنند، بلکه به کاهش پوسیدگی و ساییدگی مینای دندان ها ناشی از مصرف اسید نیز کمک می کند. برخی خوراکی های اسیدی خاص، مانند سس سالاد، آبمیوه ها، و گوجه ها، می توانند به صورت روزانه مینای دندان های شما را حل کنند.

 فلوراید و سلامت دندان

فلوراید و سلامت دندان

راه های دریافت فلوراید

آب حاوی فلوراید بیشتر بنوشید.

فلوراید به صورت طبیعی در اکثر منابع آبی، رودخانه ها، دریاچه ها، چاه ها، و حتی اقیانوس ها یافت می شود. طی 70 سال گذشته، فلوراید به منابع آب شهری افزوده شده است تا سطح فلوراید را تا میزان لازم بالا بیاورد تا به پیشگیری از پوسیدگی های دندانی کمک کند.

فلورایده کردن آب شهری مانند غنی سازی شیر با ویتامین D یا خوردن نان و غلات غنی شده با اسید فولیک است. قبل از معدنی سازی آب، کودکان حدوداً سه برابر بیشتر از اکنون حفره های دندانی داشتند. به دلیل نقش مهمی که این ماده در کاهش پوسیدگی و حفره های دندانی ایفا می کند، مرکز پیشگیری و کنترل بیماری ها اعلام کرده است که معدنی سازی آب شرب شهری یکی از 10 دستاورد بزرگ سلامتی در قرن بیستم بوده است. مطالعات ثابت کرده اند که فلورایده کردن آب شرب حداقل در 25 درصد از کودکان و افراد بزرگسال، به پیشگیری از پوسیدگی و حفره های دندانی کمک می کند، حتی با فلوراید موجود در منابع دیگر، مانند خمیر دندان ها. امروزه، تقریباً 75 درصد از جمعیت آمریکا از سیستم آب شهری فلورایده استفاده می کند.

از خمیر دندان ها و دهانشویه های حاوی فلوراید استفاده کنید.

از سال 1960 تاکنون، خمیر دندان های حاوی فلوراید به میزان قابل توجهی حفره های دندانی را کاهش داده اند. به دنبال خمیر دندان های دارای برچسب تأیید انجمن دندانپزشکان باشید تا مطمئن شوید حاوی فلوراید است.

  • دو مرتبه در طول روز (صبح و شب) یا طبق دستور دندانپزشک یا پزشک مسواک بزنید.
  • برای کودکان زیر 3 سال، مسواک زدن دندان ها را به محض بیرون آمدن آنها داخل دهان و با استفاده از یک لایه نازک خمیر دندان فلورایده انجام دهید.
  • برای کودکان 3 تا 6 ساله، خمیر دندان فلورایده ای که استفاده می کنید نباید از یک دانه نخود بزرگ تر باشد.
  • همیشه روی مسواک زدن کودکان خود نظارت داشته باشید تا اطمینان حاصل کنید از مقدار صحیح خمیر دندان استفاده می کنند و سعی کنید او را متقاعد کنید خمیر دندان باقی مانده داخل دهان را تف کند.

دهانشویه های حاوی فلوراید می توانند دندان های شما را در برابر پوسیدگی مقاوم تر سازند، اما کودکان 6 ساله و کمتر از 6 سال نباید از آن استفاده کنند مگر آنکه توسط دندانپزشک توصیه شده باشد. در بسیاری از کودکان کمتر از 6 سال، احتمال بلعیدن آن از تف کردن آن بیشتر است، زیرا رفلاکس بلع آنها هنوز به طور کامل شکل نگرفته است.

برای اعمال تخصصی فلوراید روی دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنید.

اگر احتمال پوسیدگی و حفره های دندانی در شما بیشتر است، دندانپزشک شما می تواند در یک جلسه دندانپزشکی، فلوراید را به شکل ژل، فوم، یا دهانشویه، به طور مستقیم روی دندان های شما اعمال کند.

مکمل های فلوراید مصرف کنید.

این نوع مکمل های فلوراید که تنها به صورت تجویزی در دسترس هستند، به شکل قرص، قطره، یا قرص زیر زبانی وجود دارند. آنها تنها برای کودکان شش ماهه تا شانزده ساله ای تجویز می شود که در مناطقی زندگی می کنند که مقدار کافی فلوراید در آب شرب آن وجود ندارد و نیز افرادی که احتمال بروز پوسیدگی و حفره های دندانی بالا است. با دندانپزشک خود و دندانپزشک کودکتان، یا پزشک خانوادگی خود در مورد نیازهای خاص فلوراید خود و فرزندانتان گفتگو کنید.

چه افرادی نیاز به فلوراید اضافی دارند؟

موقعیت های مختلف ممکن است نیاز به محافظت اضافی فلوراید داشته باشند، از جمله:

  • مصرف داروهای تجویزی: بسیاری از داروهای تجویزی جریان بزاق را کاهش می دهند، و باعث خشکی دهان می شوند. کاهش بزاق می تواند خطر بروز حفره های دندانی را در شما افزایش دهد.
  • داشتن تحلیل لثه: تحلیل لثه در افراد بزرگسال شایع است، و در آن بخشی از پوشش ریشه دندان از بین می رود. این مناطق نرم تر از سطح رویی مینای دندان های شما هستند، که باعث می شود در برابر پوسیدگی آسیب پذیرتر باشند.
  • انجام اقدامات ترمیمی: افراد بزرگسال اغلب به درمان های ترمیمی مانند بریج یا روکش نیاز دارند. فلوراید به محافظت از حاشیه این ترمیم ها کمک می کند، و در نهایت از سرمایه گذاری شما محافظت می کند.
  • انجام درمان ارتودنسی: این روزها بسیاری از افراد بزرگسال در پی درمان ارتودنسی هستند. بریس ها چالش بزرگی برای حفظ خوب بهداشت دهان و دندان ها هستند. فلوراید دندان های شما را قوی و عاری از هر گونه حفره و پوسیدگی نگه می دارد، حتی زمانی که سدی مانند ابزارهای ارتودنسی در راه باشد.
  • داشتن دندان های حساس: بعلاوه، فلوراید به کاهش مسائل دندان های حساس کمک می کند. رژیم غذایی حاوی خوراکی ها و نوشیدنی های حاوی اسید زیاد، افزایش استفاده از محصولات سفید کننده و تحلیل لثه همگی می توانند باعث حساسیت دندان ها شوند. انجام یک فلوراید تراپی می تواند به معدنی سازی مجدد مینای دندان ها و کاهش حساسیت آنها کمک کند.
  • انجام پرتو درمانی: افرادی که تحت پرتو درمانی مرتبط با سرطان قرار می گیرند نیز می توانند از مزایای فلوراید تراپی موضعی بهره مند شوند. اشعه باعث آسیب به غدد بزاقی می شود و در نتیجه جریان بزاق را کاهش می دهد. بزاق شما مانند محافظ بین دندان های شما و غذاها و مایعاتی عمل می کند که مصرف می کنید. یک بار دیگر می گوییم، وقتی بزاق شما کاهش پیدا می کند، می تواند خطر بروز حفره های دندانی را کاهش دهد.

در عادی ترین حالت ممکن، دندان های شیری بین 4 تا 6 ماهگی شروع به ظاهر شدن می کنند، و در نهایت قبل از آنکه دندان های دائمی راهی برای رویش پیدا کنند (که حدود 7 سالگی آغاز می شود)، دندان های شیری دهان لثه ای فرزند شما را پر می کنند. زمانی بین عدم وجود هیچ دندانی، و نیز یک دست دندان کامل، ممکن است ما حفره های دندانی، مشکلات ارتودنتیک، و دیگر چالش های سلامت دهان را تجربه کنیم. در برخی موارد نادر، این چالش ها شدید هستند ، از جمله وقتی انکیلوز دندان رخ می دهد.

انکیلوز دندان چیست؟

انکیلوز نوعی شرایط دندانی است که در آن دندان الیاف پریودنتال لیگامان خود را از دست می دهد، و باعث جوش خوردن آن با استخوان می شود. انکیلوز عموماً برای کودکان خردسال بروز می یابد که هنوز دندان های دائمی آنها بیرون نیامده اند، زیرا دندان شیری راه آن را سد کرده است.

علل بروز انکیلوز دندان ها چیست؟

استخوان آلوئولار استخوانی است که دندان ها را درون حفره خود نگه می دارد. هر دندان- شیری و دائمی- درون حفره دندان قرار می گیرد.

انکیلوز دندان زمانی اتفاق می افتد که یکی از دو شرایط زیر بروز پیدا کند:

  1. دندان شیری تصمیم می گیرد به اطراف خود بچسبد، و با استخوان آلوئولار جوش بخورد.
  2. دندان دائمی با استخوان جوش بخورد.

در کودکان، شایع ترین دندان هایی که انکیلوز می شوند دندان های مولر دوم شیری در مندیبل (فک پایین) هستند. نخستین مرحله از انکیلوز دندان تحلیل جزئی ریشه دندان و جذب آن به استخوان آلوئولار است.

این باعث می شود دندان به استخوان جوش بخورد. از آنجا که دندان به تازگی با استخوان جوش خورده است، نمی تواند لق شود و بیفتد تا راه را برای دندان های دائمی باز کند. با رشد استخوان آلوئولار همزمان با رشد کودک، به نظر می رسد که دندان شیری پایین تر از بقیه دندان ها باقی مانده است و دندان دائمی که قرار بوده است جایگزین آن شود نهفته باقی می ماند.

در افراد بزرگسال، دندان انکیلوز شده (جوش خورده به فک) عموماً در نتیجه آسیب به الیاف پریودنتال لیگامان اتفاق می افتد که باعث می شود ریشه های دندان ها قبل از جوش خوردن با استخوان آلوئولار از آن جدا باشند. این آسیب می تواند در نتیجه یک تروما، یک تصادف، یا طولانی مدت شدن مشکلات بهداشتی دهان و دندان با درجه پایین اتفاق بیفتد.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

علائم و ریسک فاکتورهای انکیلوز دندان

انکیلوز دندان، اغلب دندان های شیری را خیلی بیشتر از دندان های دائمی تحت تأثیر قرار می دهد (نرخ تخمین زده آن 10 به 1 است). درک خطر انکیلوز دندان در کودکان ساده است. عدم وجود فضای کافی برای رویش دندان های دائمی باعث می شود آنها نهفته باقی بمانند و نیاز خواهند داشت با جراحی کشیده شوند.

دندان های انکیلوز شده خطر پوسیدگی، مال اکلوژن، و دیگر بیماری های پریودنتال را در کودکان افزایش می دهند. علاوه بر این، انکیلوز دندان مانع موفقیت درمان های ارتودنسی خواهد شد، زیرا دندان هایی که تحت تأثیر قرار گرفته اند به هیچ عنوان حرکت نخواهند کرد.

افراد بزرگسالی که دندان انکیلوز شده دارند، ممکن است دندان هایی داشته باشند که استفاده عملی دارند اما از نظر زیبایی مشکل دارند. دندان های انکیلوز شده یا فک جوش عموماً روی ماهیت زیبایی دندان ها تأثیر می گذارد. در اکثر موارد، یک دندان دائمی انکیلوز شده تنها علت برای کشیدن آن نیست، بلکه اگر دندان به هر دلیل دیگری نیاز به کشیدن داشته باشد، بیشتر از یک کشیدن ساده دندان می تواند چالش برانگیز باشد.

هیچ پاسخ قاطعی وجود ندارد برای این پرسش که چه چیزی باعث انکیلوز دندان می شود. بسیاری از افرادی که دندان انکیلوز شده دارند، بعضی از اعضای خانواده آنها چنین شرایطی را دارند، و این حاکی از مقداری عوامل ژنتیکی پر خطر است. موارد دیگر عبارتند از:

  • تروما، خواه جزئی به مرور زمان، یا بروز ناگهانی چشمگیر.
  • التهاب.
  • عفونت.

علائم و نشانه های دندان انکیلوز شده عبارتند از:

  • تعداد کمتر دندان ها
  • ناهنجاری در مینای دندان ها.
  • بزرگ بودن مندیبل (فک پایین).
  • ناهنجاری در دندان های دیگر.

به طرز عجیبی، تقریباً بین 5 تا 29 درصد از افراد با دندان فک جوش شده، یک انگشت صورتی خمیده دائمی دارند. دندانپزشکان علاوه بر نگاه به انگشت صورتی، با معاینات بالینی شامل تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس نیز تشخیص هایی می دهد. بهترین راه برای مشخص نمودن اینکه آیا دندان به فک جوش خورده است یا خیر نگاه کردن به آن است، و تصاویر رادیوگرافی راهی است که باید پیش برود.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

برای کشیدن دندان فک جوش شده چه انتظاری باید داشت؟

چند درمان رایج برای دندان انکیلوز شده وجود دارد، که بسته به زمان و نیز محل انکیلوز شدگی دندان انتخاب می شوند.

دندان شیری با وجود یک دندان دائمی در پشت آن

به طور کلی، دندانپزشک شما اقدام به کشیدن دندان انکیلوز شده ای می کند که شیری است و یک دندان دائمی زیر آن قرار دارد که منتظر بیرون آمدن است.

می توان از یک فضا نگهدار استفاده کرد که می تواند کمک کند دندان های مجاوری که در حال رویش هستند ایستاده باقی بمانند.

دندان شیری، اما بدون هیچ دندان دائمی زیر آن (اما بیمار خردسال است).

اگر یک بیمار خردسال بدون دندان دائمی در حال انتظار با یک دندان انکیلوز شده تشخیص داده شود، ممکن است دندانپزشک قبل از کشیدن دندان و استفاده از فضا نگهدار، رویکرد “صبر و نظاره” را در پیش بگیرد.

دندان شیری در کودکان بزرگتر، بدون هیچ دندان دائمی زیر آن.

در کودکان بزرگتری که انکیلوز دندان را در حالی تجربه می کنند که هیچ دندان دائمی زیر آن وجود ندارد (هیچ دندانی در کناره ها نیز وجود ندارد) ممکن است بهترین کار کشیدن دندان و استفاده از ترمیم های دندانی (مانند ایمپلنت های دندانی) باشد، زمانی که بزرگتر می شوند.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان دائمی که به تازگی به فک جوش خورده است

اندکی بالاتر آوردن دندان داخل حفره، اصطلاح پزشکی است که برای تغییر محل دندان استفاده می شود. اگر دندان های دائمی انکیلوز شده باشند، امکان جابجا کردن آن وجود دارد تا بتوان مشاهده کرد آیا استخوان جوش خورده پس از آن می تواند به درستی بهبود پیدا کند یا خیر. در غیر اینصورت، پس از آن دندان به طور کامل با استخوان آلوئولار جوش خواهد خورد.

از آنجا که این بهترین حالت نیست، دندان باید کشیده شود و با یک بریج دندان یا ایمپلنت ترمیم شود.

دندان دائمی که زمان زیادی از انکیلوز شدگی آن می گذرد.

برای هر دندان انکیلوز شده ای در افراد بزرگسال، امکان خارج کردن دندان از حفره وجود دارد. این تغییر محل دندان از داخل حفره آن است، با این امید که دندان در محل صحیح خود مجدداً بهبود پیدا کند. در غیر اینصورت، و به نظر برسد که دندان کوتاه تر از دندان های مجاور خود است، روکش دندان یا هر ترمیم دندانی دیگری می توانند کمک کننده باشند.

دندان شیری یا دائمی انکیلوز شده ای که کوتاه تر از دندان های دیگر به نظر می رسد.

تا زمانی که چنین دندانی تهدیدی برای آسیب فوری یا کج بودن بایت نباشد، این نوع دندان های انکیلوز شده عموماً دست نخورده باقی می مانند و برای تغییرات در طول زمان تحت نظر قرار می گیرند. علاوه بر این، ممکن است کشیدن دندان در زمان های بعدی ضروری باشد، اما دندانپزشک شما هیچ کشیدن غیر ضروری را انجام نخواهد داد.

کشیدن دندان انکیلوز شده معمولاً به روش جراحی انجام می شود، زیرا دندان به طور محکم داخل استخوان ثابت شده است. دندانپزشک شما از قبل راجع به کل فرایند گفتگو خواهد کرد تا به پرسش های شما پاسخ دهد و هر گونه ترس شما در مورد فرایند را برطرف کند. این فرایند تجربه ای بدون درد خواهد بود که سلامت و عملکرد دندان های شما را احیاء خواهد کرد.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

نمونه های درمانی ایمپلنت فوری



بارداری دوره ای است که باید از آن لذت برد، زمانی که شاهد شکوفه ی وجود خود خواهید بود و در بهترین حالت خود به سر می برید. اما، در دوران بارداری بدن شما دچار تغییرات فیزیولوژیک بسیاری می شود و تحت فشار زیادی قرار می گیرد در نتیجه فعالیت ها و فرایندهای بسیاری هستند که باید طی این دوره پرهیز شوند. شاید مشاهده کرده باشید که بارداری موجب بروز مشکلات دندانی دور از انتظاری شده باشد و حتی یکی از دندان های خود را از دست داده باشید. ممکن است بخواهید بدون تعلل، هر چه زودتر فاصله ی بین دندان ها را پر کنید و زیبایی لبخند خود را بازگردانید. یکی از سوألاتی که همواره برای زنان بارداری که مشکلات دندانی دارند مطرح است در زمینه کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری و خطرات احتمالی آن است.

اگر بخواهیم به صورت کوتاه پاسخ دهیم باید بگوییم، پس از پایان سه ماهه ی اول می توان ایمپلنت دندانی دریافت کرد. نگرانی شما کاملاً قابل درک است. با این حال، اکثر دندانپزشک ها و متخصص های جراحی لثه و کاشت ایمپلنت توصیه می کنند تا زمانی که وضعیتی اورژانسی پیش نیامده باشد، تا پایان دوره ی بارداری صبر کنید.

علل به تأخیر انداختن کاشت ایمپلنت دندانی تا پایان بارداری

این توصیه ی متخصصان به چند علت است. از جمله:

1.     بالا رفتن احتمال خطر و مشکلات پس از جراحی

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

بارداری هیچ تناقضی با کاشت ایمپلنت های دندانی ندارد اما به هر حال کاشت ایمپلنت نوعی فرایند جراحی است و بهتر است جنین خود را در معرض هیچ خطری قرار ندهید، مگر آنکه شرایط اضطراری پزشکی وجود داشته باشد. ایمپلنت دندانی نوعی پست تیانیومی ظریف است که از طریق جراحی درون استخوان فک قرار داده می شود تا دندان های مصنوعی را در جای خود نگه دارد. بهبود استخوان فک و جوش خوردن ایمپلنت با آن، تا وقتی که دندان مصنوعی روی آن قرار داده شود، زمان می برد. هر نوع جراحی طی دوران بارداری با مشکلات بسیاری همراه است و اگر انتخاب دیگری وجود دارد بهتر است از انجام آن خودداری کنید.

2.     بهتر است از قرار گرفتن در معرض اشعه ی ایکس خودداری کنید.

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

پیش از جراحی کاشت ایمپلنت دندانی لازم است با اشعه ی ایکس از استخوان فک تصویر رادیوگرافی تهیه شود تا محل دقیق ایمپلنت مشخص شود. گرچه اشعه ی ایکس دندانپزشکی برای زنان باردار طی سه ماهه ی اول و سوم بارداری کاملاً بی خطر است، قرار گرفتن جنین در معرض مقادیر اندک اشعه ی مورد استفاده در رادیولوژی نیز می تواند خطرناک باشد. درست است که اشعه ی ایکس تشخیصی دندانپزشکی تنها روی منطقه ی دهان متمرکز می شود، اما بسیاری افراد ترجیح می دهند حین دوران بارداری از هر گونه اشعه ی ایکس کاملاً به دور باشند تا جنین آنها در معرض هیچ خطری قرار نگیرد.

3.     پرهیز از داروهای بیهوشی

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

گرچه مطالعات حاکی از آن است که درمان های دندانپزشکی که تحت بی حسی موضعی انجام می شوند طی دوران بارداری هیچ خطری ندارند، اما توصیه می شود طی این نه ماه از هر گونه داروهای آرام بخش یا بیهوشی عمومی پرهیز کنید. داروهای بیهوشی داروهای قوی هستند که ممکن است به جنین آسیب برسانند.

4.     کاهش استرس

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

سطح بالای استرس و اضطراب در مادر بارداری که انتظار تولد فرزند خود را می کشد می تواند روی رشد جنین تأثیر منفی داشته باشد. یک جراحی انتخابی طی دوره ای که به خودی خود استرس آور هست احتمالاً می تواند موجب افزایش اضطراب شود. در این دوره، هورمون ها می توانند موجب تغییرات خلق و خو و افسردگی شوند که تحت کنترل شما نیست. آرام باشید و روی جنین خود تمرکز کنید. به نگرانی های خود اضافه نکنید. بعد از زایمان به اندازه ی کافی زمان، و آنقدر آمادگی دارید که برای کاشت ایمپلنت دندانی تحت جراحی قرار بگیرید.

5.     بهتر است ایمپلنت های دندانی پس از تولد فرزندتان کاشته شوند.

پس از تولد نوزاد، به محضی که آمادگی کامل داشتید می توانید برای کاشت ایمپلنت به دندانپزشک مراجعه کنید. اگر شاد و سالم هستید، هیچ دلیلی برای تعلل وجود ندارد. در صورتی که بچه از شیر شما تغذیه می کند، دندانپزشک بهترین راهکار را به شما توصیه خواهد کرد. پس از جراحی و دوره ی نقاهت، دندان مصنوعی شما با استفاده از فن آوری مدرن و به دست متخصصان مجرب ساخته خواهد شد. رنگ، شکل، اندازه و نیز عملکرد دندان های جدید شما جایگزین بسیار مناسبی برای دندان طبیعی شما خواهد بود که خیلی زود اعتماد به نفس شما را باز خواهد گرداند. با نخستین لبخند کودکتان شما نیز با خیال راحت لبخند خواهید زد.

پیشگیری از نیاز به کاشت ایمپلنت در دوران بارداری

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

کاشت ایمپلنت دندانی در دوران بارداری

گرچه تا پایان دوران بارداری بهتر است برای جراحی کاشت ایمپلنت دندانی دست نگه دارید، اما به خاطر جنین خود هنوز ملزم هستید سلامت دهان و دندان های خود را حفظ کنید. در زیر به بیان نکاتی برای حفظ بهداشت دهان طی این دوره می پردازیم:

  • بهداشت دهان و دندان خود را به خوبی رعایت کنید تا از زخم شدن و ورم لثه ها، یکی از عوارض جانبی بارداری، پیشگیری کنید. اگر بیش از 6 ماه است که به دندانپزشک مراجعه نکرده اید، برای چکاپ و پاکسازی تخصصی دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنید.
  • دو مرتبه در طول روز مسواک بزنید، حتماً هر روز نخ دندان بکشید و هر شب دهان خود را با دهانشویه ی فلورایده ی فاقد الکل شستشو دهید.
  • اگر تهوع صبحگاهی دارید، دهان خود را با محلول یک قاشق چایخوری جوش شیرین و یک لیوان آب شستشو دهید تا مانع عفونت دندان توسط اسید معده شوید.
  • رژیم غذایی متعادل و سالم با حداقل میزان قند و شکر داشته باشید.

جراحی لثه یا افزایش طول تاج دندان چیست؟

افزایش طول تاج دندان یکی از فرایندهای جراحی معمول است که طی آن، جراح لثه مقداری از بافت لثه یا استخوان، یا هر دو بر می دارد تا حجم بیشتری از دندان قابل مشاهده باشد. گاهی اوقات این جراحی زمانی که دندان ها نیاز به رسیدگی داشته باشند انجام می شود، اما در بیشتر مواقع در بالای لثه میزان کافی از دندان بدون پوشش لثه وجود ندارد تا بتواند پر شدگی دندان یا روکش آن را حمایت کند.

این اتفاق بیشتر زمانی رخ می دهد که دندان در خط لثه شکسته می شود یا وقتی که روکش دندان یا پر شدگی دندان از روی یا داخل دندان خارج شوند و زیر آنها پوسیدگی وجود داشته باشد. برای پر کردن مجدد دندان یا قرار دادن روکش جدید روی آن، ممکن است دندانپزشک نیاز داشته باشد اندازه ی بخشی از دندان که لثه روی آن قرار ندارد بیشتر باشد. این کار با برداشتن قسمتی از بافت لثه یا استخوان انجام می شود.

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

برخی افراد اطراف دندان های جلوی فک بالای خود بافت لثه ی زیادی دارند، که دندانپزشک ها آن را تحت عنوان “لبخند لثه ای” می شناسند و معتقدند باعث کاهش زیبایی لبخند فرد می شود که با جراحی افزایش طول تاج دندان قابل اصلاح است.

قبلا راجع به جزئیات این جراحی توضیحاتی ارائه نمودیم اما در این مطلب قصد داریم به مراقبت های لازم پس از آن بپردازیم.

مراقبت های لازم پس از جراحی لثه یا افزایش طول تاج دندان

عوارض جانبی و مشکلات پس از جراحی لثه در افراد مختلف متفاوت است، بنابراین ممکن است همه ی این دستورالعمل ها برای همه ی افراد صدق نکنند.

ناراحتی و مصرف داروها

برای شما داروی بی حسی موضعی تزریق شده است بنابراین کاملا طبیعی است که چندین ساعت پس از جراحی، اطراف فک شما بی حس باشد. برای به حداقل رساندن درد و ناراحتی، بهتر است مصرف داروهای مسکن را پیش از اتمام اثر داروی بی حسی، تقریبا یک ساعت پس از جراحی، شروع کنید. اگر درد شما به اندازه ی کافی کاهش نیافت، مسکن هایی مانند تیلنول Tylenol (استامینوفن)، ادویل Advil (ایبوپروفن) یا آلیو Aleve (ناپروکسن) مصرف کنید. مصرف داروهای مسکن در کنار رژیم حاوی غذاهای نرم و آبکی می تواند هر گونه عوارض جانبی مانند تهوع یا ناراحتی های معده را کاهش دهد. تا زمانی که نیاز است، طبق دستور پزشک مصرف داروهای مسکن خود را ادامه دهید. آنتی بیوتیک هایی که پزشک برای شما تجویز کرده است را طبق دستور تا انتها مصرف کنید.

خونریزی

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

پس از جراحی افزایش طول تاج دندان، مقداری خونریزی کاملا طبیعی است. ممکن است جراح یک تکه گاز استریل روی منطقه ی جراحی قرار داده باشد. برای حفظ فشار روی محل جراحی به مدت 20 دقیقه دندان های خود را محکم روی گاز قرار دهید؛ در صورت نیاز گاز استریل را تعویض کنید. ممکن است به مدت 24 ساعت در بزاق خود خون ببینید. برای پیشگیری از مشکلات احتمالی خونریزی، طی 48 ساعت نخست پس از جراحی از شستشوی شدید و پر فشار دهان یا استفاده از نی بپرهیزید. خونریزی شدید نخواهد بود. در صورتی که خونریزی ادامه داشت، به مدت 20 -30 دقیقه، روی محل جراحی یک چای کیسه ای مرطوب (که ابتدا درون آب داغ قرار گرفته، آب آن گرفته شده و درون گاز استریل پیچانده شده است) قرار دهید و دندان های خود را روی آن فشار دهید. اگر خونریزی همچنان ادامه داشت، با جراح لثه ی خود تماس بگیرید.

تورم و کبودی

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

تورم یکی از نشانه های طبیعی بهبودی است که معمولا ظرف مدت 48 ساعت به اوج خود می رسد. برای کاهش تورم، باید روی صورت نزدیک منطقه ی جراحی کیسه ی یخ قرار گیرد. طی 24 ساعت نخست پس از جراحی باید کیسه ی یخ 20 دقیقه روی صورت قرار گیرد و 20 دقیقه برداشته شود. پس از 24 ساعت، بهتر است به جای کیسه ی یخ از گرمای مرطوب یا کمپرس آب گرم استفاده کنید تا زمانی که ورم از بین برود. خشکی و سفتی عضلات فک می تواند باعث دشواری باز و بسته کردن دهان شود؛ این مشکل می تواند تا 10 روز پس از جراحی ادامه داشته باشد، تا جایی که می توانید روی مفاصل فک، کمپرس آب گرم قرار دهید. در صورت نیاز، برای کاهش درد می توان هر 6 – 8 ساعت، موترین Motrin (ایبوپروفن) و آلیو Aleve (ناپروکسن) مصرف نمود که از داروهای ضد التهاب هستند. علاوه بر این ممکن است اطراف محل جراحی کبود شود که ممکن است 4 – 7 روز ادامه داشته باشد.

پانسمان محل جراحی

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

ممکن است روی محل جراحی پانسمان قرار داده شود تا از آن محافظت کند. این نوع پانسمان یک ماده ی صورتی رنگ و بتونه مانند شبیه حباب آدامس است که اطراف دندان جراحی شده قرار داده شده است. این پانسمان باید تا اولین مراجعه پس از جراحی در جای خود باقی بماند. مهم است که تا پایان بهبودی محل جراحی، پانسمان روی آن باقی بماند، بنابراین در صورت خارج شدن آن به جراح خود مراجعه کنید تا آن را تعویض نماید.

رژیم غذایی

برای بهبودی کامل نیاز است که از تغذیه ی کافی برخوردار باشید. توصیه می شود در روز نخست پس از جراحی به خوردن غذاهای نرم مانند سوپ، پاستا، ماست، پودینگ، ماهی، تخم مرغ و پوره ی سیب زمینی اکتفا کنید. مقادیر زیادی آب و مایعات دیگر بنوشید. طی یک روز نخست پس از جراحی از خوردن غذاهای جامد و سفت و نیز مایعات داغ بپرهیزید. طی چند روز بعد از آن به تدریج می توانید غذاهای جامد بخورید. به محضی که احساس راحتی داشتید به رژیم غذایی سابق خود برگردید. از خوردن غذاها یا میوه های هسته، مغز یا دانه دار مانند توت فرنگی، تمشک، یا نان چاودار بپرهیزید. ذرت بو داده، نان فرانسوی و دیگر نان های سفت نیز نباید استفاده شوند.

از مصرف انواع دخانیات بپرهیزید.

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

مراقبت پس از جراحی لثه (افزایش طول تاج دندان)

کشیدن سیگار یا مصرف دیگر مواد دخانی می تواند فرایند بهبود را به تعویق بیاندازد یا موجب ناراحتی و مشکلات بیشتر شود.

بهداشت دهان و دندان

نخستین روز پس از جراحی می توانید تنها سطح جونده ی دندان های منطقه ی جراحی را به آرامی مسواک بزنید. مسواک را از پانسمان و منطقه ی لثه دور نگه دارید. از کشیدن نخ دندان یا استفاده از پروکسی براش (نوعی مسواک بین دندانی)، مسواک برقی، یا واتر پیک (واتر جت) در منطقه ی جراحی خودداری کنید. اگر جراح پس از اتمام جراحی برای شما کلرهگزیدین (Peridex) تجویز کرد، تا اولین مراجعه پس از جراحی روزی دو مرتبه دهان خود را با آن شستشو دهید. شستشوی دهان با محلول آب گرم و نمک، 2 – 3 مرتبه در روز نیز توصیه می شود. دیگر مناطق دهان را مانند قبل نخ دندان بکشید و مسواک بزنید. تمیز نگه داشتن دهان پس از جراحی ضروری است.

ممکن است در وب سایت های دیگر مطالب بسیاری در رابطه با فواید کاشت ایمپلنت دندانی خوانده باشید. به طور کلی، کاملا موافق هستیم که ایمپلنت های دندانی اغلب گزینه های درمانی هستند که می توانند به علل زیر، جایگزین دندان از دست رفته شوند که در واقع فواید آنها محسوب می شوند:
• ایمپلنت دندانی مانع تحلیل و از دست رفتن استخوان منطقه ی پیرامون دندان از دست رفته می شود.
• ایمپلنت های دندانی دندان های هر دو سمت شکاف به جا مانده از افتادن دندان را حمایت می کنند و مانع لغزیدن این دندان ها به سمت فضای خالی می شوند.
• ایمپلنت ها دندان مخالف فضای خالی را حمایت می کنند و مانع حرکت آن رو به پایین می شوند.
• در صورتی که طول زمانی که ایمپلنت های دندانی در دهان باقی می مانند را مد نظر قرار دهیم متوجه می شویم که این درمان مقرون به صرفه ترین درمان ممکن است.
با این حال، همه ی این اطلاعات غالبا در اینترنت پیدا می شوند. بنابراین مناسب دیدیم که اندکی هم به مشکلات همراه با آنها اشاره کنیم.

مشکلات کاشت ایمپلنت های دندانی

1. فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی نوعی جراحی است که به دوره ی بهبود نیاز دارد.
2. ممکن است این نوع درمان گران تر از دیگر گزینه های درمان باشد.
3. شکست مکانیکی ایمپلنت دندانی.
4. شکست روکش دندان.

فرایند جراحی برای ایمپلنت ها

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

پس از قرار گرفتن ایمپلنت درون استخوان فک، به احتمال زیاد روی آن بخیه زده می شود، بنابراین نیاز به مراقبت زیادی خواهد داشت. یکی از مراقبت هایی که بر اساس تجربه کمک زیادی به بهبودی سریع تر محل جراحی می کند، خوردن غذاهای نرم و در عین حال مقوی است. علاوه بر آن، سعی کنید درست پس از جایگذاری ایمپلنت، محل آن را به خوبی هیدراته نگه دارید، به این معنا که با حفظ رطوبت آن، از خشکی محل جراحی جلوگیری کنید. خبر خوب اینکه، دهان به صورت خود به خود و به سرعت فرایند بهبودی را آغاز می کند. بنابراین، پس از قرار گرفتن ایمپلنت درون دهان، خیلی زود به شرایط طبیعی باز خواهید گشت.

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

در برخی موارد، ممکن است در فک استخوان کافی وجود نداشته باشد تا ایمپلنت را حمایت کند. این کمبود ممکن است پیوند یا تقویت استخوان را ضروری کند. این فرایند ممکن است تهاجمی تر باشد و دوره ی بهبودی آن طولانی تر شود.

گران تر بودن از سایر گزینه های درمان

شاید به زبان ساده حقیقت داشته باشد، زیرا این هزینه شامل فرایند جراحی و اجزاء ایمپلنت و ساخت روکش نهایی آن است. با این حال، اگر این هزینه را به طول عمر ایمپلنت درون دهان، فرضاً 20 سال، تقسیم کنیم متوجه می شویم این هزینه برای هر روز بسیار ناچیز است.
بسیاری از مراکز سود بسیار اندکی بابت کاشت ایمپلنت دریافت می کنند. اگر حتی به خرید یک اتومبیل فکر کنید، با احتساب اینکه در طول شبانه روز به طور 24 ساعته از آن استفاده نمی شود و دائما به تعمیر و سرویس نیاز دارد، عمر مفید آن در مقایسه با ایمپلنت که به صورت تمام وقت، حتی حین خواب در حال انجام وظیفه است، بسیار کمتر است. بنابراین ارزش دارد که برای داشتن لبخندی زیبا به اندازه ی یک عمر، سرمایه گذاری کنید.

شکست مکانیکی اجزاء ایمپلنت دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

 

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

به طور کلی، ایمپلنت از اجزاء زیر ساخته شده است:
1. خود ایمپلنت که به روش جراحی درون استخوان قرار می گیرد.
2. بخشی که به آن متصل می شود.
3. پیچی که اباتمنت را به ایمپلنت متصل می کند.
4. روکش دائمی که روی اباتمنت ثابت می شود.

این اجزاء ضروری هستند تا قادر باشند به طور کامل ایمپلنت را با وضعیت بالینی فرد قابل تطبیق دهند، اما متاسفانه هر یک از این اجزاء ممکن است دچار مشکل شوند. با این حال، در واقعیت نرخ موفقیت این فرایند 90 درصد است.

شکست روکش ایمپلنت دندانی

احتمال شکست روکشی که روی ایمپلنت قرار می گیرد بیشتر از شکست روکشی است که روی دندان طبیعی قرار می گیرد. دندان های طبیعی بواسطه ی الیاف لیگامان پریودنتال دارای انعطاف و نرمی هستند که ایمپلنت دندانی فاقد آن است، به این معنا که به جای جذب فشار ناشی از جویدن، این فشار مستقیما به روکش های دندان وارد می شود.

عوارض جانبی ایمپلنت های دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

عفونت اطراف ایمپلنت:

بر خلاف دندان های طبیعی، ایمپلنت ها دچار پوسیدگی نخواهند شد. با این حال، درست به همان شکلی که روی دندان ها پلاک تشکیل می شود، در صورتی که روکش ایمپلنت به طور مرتب تمیز نشود، مستعد تشکیل پلاک است که موجب تحریک لثه خواهد شد. این تحریک منجر به التهابی می شود که پس از آن می تواند به عفونت لثه و یا استخوان ختم شود. این مشکل تحت عنوان پری ایمپلنتیت شناخته می شود.

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

خطرات و عوارض جانبی کاشت ایمپلنت دندانی

اگر این التهاب در مراحل اولیه تشخیص داده شده و تحت درمان قرار گیرد، منجر به از دست رفتن ایمپلنت دندان نخواهد شد. با این وجود، اگر عفونت پیشرفت کند، ممکن است نیاز باشد ایمپلنت از درون استخوان خارج شود. به همین دلیل است که باید پس از جراحی ایمپلنت به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید تا مطمئن شوید بهداشت دهان شما به اندازه ای هست که از بروز این مشکل پیشگیری شود.
افراد مبتلا به دیابت و کسانی که سیگار می کشند بیشتر از سایرین در معرض خطر پری ایمپلنتیت هستند.

علائم و نشانه های مشکل ایمپلنت دندانی

علائم و نشانه های کلی مشکلات ایمپلنت های دندانی عبارتند از درد، التهاب و حساسیت، تورم و یا قرمزی لثه ی اطراف منطقه ی ایمپلنت دندانی. در موارد حاد ممکن است بیمار شاهد لق شدن ایمپلنت نیز باشد.
علیرغم این مشکلات، کاشت ایمپلنت های دندانی توصیه می شوند.
پیش از آغاز درمان، تمامی گزینه های درمان به بیمار معرفی می شوند، از جمله دنچرها و بریج ها. با توجه به معایب و مزایای هر یک، کاشت ایمپلنت بهترین گزینه ی موجود است، که اگر توسط متخصصی مجرب انجام شود 100 درصد موفقیت آمیز خواهد بود.

ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت‌های دندانی ابزارهای مکانیکی هستند که برای جایگزینی هر یک از دندان‌های از دست رفته طراحی شده‌اند. ایمپلنت‌ها به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان عمل می‌کنند که روی سر هر یک از آنها دندان مصنوعی (روکش دندان، بریج، یا دنچر ) قرار می‌گیرد.

انواع ایمپلنتهای دندانی

ایمپلنت‌های دندانی داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان Endosseous root-form

این نوع ایمپلنت از رایج‌ترین ایمپلنت‌های دندانی هستند. Endosseous یا داخل استخوانی به این حقیقت اشاره دارد که ایمپلنت درون استخوان قرار می‌گیرد. root form یا شبیه ریشه‌ی دندان نیز حاکی از آن است که شکل ایمپلنت چیزی مشابه ریشه‍ی دندان‌های طبیعی تک ریشه است.

ایمپلنت‌های دندانی با قابلیت جوش خوردن با استخوان Osseointegrated

اصطلاح Osseointegrated به این حقیقت اشاره دارد که ارتباط مستقیمی بین سطح ایمپلنتها و بافت زنده‌ی استخوان وجود دارد. عملا تمامی ایمپلنت‌های داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند.

اجزاء تشکیل دهنده‌ی ایمپلنت

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

1.     فیکسچر Fixture

فیکسچر به بخشی از ایمپلنتها گفته می‌شود که درون استخوان فک قرار می‌گیرد و با آن جوش می‌خورد. در واقع زیر خط لثه قرار می‌گیرد و از نظر عملی معادل ریشه‌ی مصنوعی دندان محسوب می‌شود.

الف) ساختار فیکسچر

فیکسچرهای ایمپلنت‌هایی که قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند از جنس فلز تیتانیوم هستند. این فلز ممکن است خالص (بیش از 5/99 % فلز خالص) یا از جنس آلیاژ (ترکیب تیتانیوم و آلومینیوم و وندیوم، تا استحکام آن افزایش یابد و در برابر شکست مقاوم شود) باشد.

فیکسچر ممکن است سوراخ دار یا توپر، استوانه‌ای یا پیچ مانند باشد.

ب) سطوح خاص فیکسچر

سطح فلزی بخش فیکسچر ایمپلنتها ممکن است صاف و صیقلی باشد یا اینکه برخی تولیدکنندگان این سطح را به صورت زبر، ماشینی یا ناهموار و دارای بافت تولید می‌کنند تا در سطح میکروسکوپی زبر باشد.

این کار موجب می‌شود کل سطح خارجی فیکسچر افزایش یابد، در نتیجه میزان پیوند استخوان با ایمپلنتها افزایش می‌یابد.

ج) روکش‌های خاص فیکسچر

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

گاهی اوقات سطح فیکسچر پوشیده از مواد خاصی است که قابلیت تولید استخوان را دارند، از جمله هیدروکسی آپاتیت. برخی تولیدکنندگان احساس می‌کنند که این به تسریع روند پیوند (جوش خوردن) فیکسچر با استخوان کمک می‌کند.

2.     پیچ هیلینگ/ روکش

این قطعه در یک جراحی دو مرحله‌ای در جای خود قرار می‌گیرد؛ این پیچ حفره‌ی اباتمنت را پوشش می‌دهد و توسط بافت / مخاط لثه پوشانده می‌شود و درون ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد.

3.     اباتمنت

بخش اباتمنت ایمپلنت دندانی، بخشی است که در بالای خط لثه قرار می‌گیرد. این بخش سایر اجزاء دندان (روکش، بریج و دنچر) که روی آن قرار می‌گیرند را حمایت می‌کند و امنیت لازم را برای آنها فراهم می‌آورد. این قطعه در یک جراحی یک مرحله‌ای یا پس از برداشتن پوشش ایمپلنت روی آن قرار می‌گیرد. اغلب این بخش به لثه / بافت لثه‌ای می‌چسبد و می‌تواند اندازه و رنگ‌های مختلفی داشته باشد.

عموما تا پس از پایان روند جوش خوردن ایمپلنت با دندان، اباتمنت به فیکسچر دندان افزوده نمی‌شود (روی آن پیچ نمی‌شود).

اباتمنت در انواع مختلف وجود دارند: موقت؛ پیش ساخته (صاف، زاویه دار)؛ دست ساز (زیرکونیا، تیتانیوم، سایر فلزها)؛ و اباتمنت‌هایی که برای اتصال به اوردنچر استفاده می‌شوند.

پس از برداشتن اباتمنت، متخصص کاشت ایمپلنت از سطح بافت لثه قالبی تهیه می‌نماید. بسته به شرایط بالینی بیمار، از انواع قالب‌ها در اندازه‌های مختلف و در انواع متفاوت تری باز (open-tray) و تری بسته (closed-tray) استفاده می‌شود.

4.     پیچ اباتمنت

این قطعه کمک می‌کند اباتمنت به فیکسچر ایمپلنت متصل باقی بماند؛ اکثر اوردنچرها دارای پیچی هستند که به خود آنها متصل است.

5.     پروتز دندانی

پروتز دندانی به دندان مصنوعی (روکش، بریج، دنچر) گفته می‌شود که ایمپلنت آن را حمایت می‌کند و نگه می‌دارد.

بسته به طرح آن، ممکن است با چسب یا با پیچ شدن (مانند روکش یا بریج) در جای خود قرار گیرد یا اینکه مانند گیره با صدای کلیک در جای خود فرو رود (مانند دنچر).

چه کسانی بهترین گزینه‌ها برای ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

به محضی که دندانپزشک تصمیم بگیرد که ایمپنت بهترین گزینه‌ی درمان برای شخص است، باید ویژگی‌های فرد مورد بررسی قرار گیرند که آیا شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت را دارد.

عواملی که باید مورد بررسی قرار گیرند عبارتند از:

  1. سلامت عمومی بیمار و شرایط پزشکی که ممکن است کاشت ایمپلنت را با مشکل مواجه سازد.

حمله‌ی قلبی یا مغزی که اخیرا رخ داده است، جراحی دریچه‌ی مصنوعی قلب، کاهش عملکرد سیستم ایمنی بدن، مشکلاتی از قبیل خونریزی یا انعقاد خون، درمان فعال غدد بد خیم، سوء مصرف مواد مخدر و بیماری‌های ذهنی.

داروهایی که بیمار استفاده می‌کند، مخصوصا داروهای درمان سرطان که مانع انعقاد خون می‌شوند، می‌توانند روی نتایج جراحی ایمپلنت تاثیر سوء داشته باشند.

  1. عادات بیمار که ممکن است در روند درمان کاشت ایمپلنت اختلال ایجاد کنند.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

کاشت ایمپلنتهای دندانی در افراد سیگاری در دراز مدت کمتر با موفقیت مواجه می‌شود. به نظر، کشیدن سیگار موجب کاهش تراکم و کیفیت استخوان می‌شود و روند بهبود زخم را با مشکل مواجه می‌سازد. البته به این معنا نیست که افراد سیگاری به هیچ عنوان نباید تحت درمان کاشت ایمپلنت قرار گیرند بلکه باید به این نکته توجه کنند، در صورتی که این عادت خود را ترک نکنند احتمال شکست درمان ایمپلنت آنها افزایش خواهد یافت.

دندان قروچه یا فشردن دندان‌ها روی یکدیگر یکی دیگر از عاداتی است موفقیت درمان کاشت ایمپلنتها را به خطر خواهد انداخت. این عمل فشار زیادی به سطح اتصال استخوان فک و ایمپلنت وارد می‌کند و این بار بیومکانیکی می‌تواند موجب شکسته شدن ایمپلنتهای دندان شود. برای پیشگیری از این اتفاق، بیمار باید پیش از آغاز درمان به فکر راهکاری برای کنترل این عادت باشد، از جمله استفاده از محافظ دندان.

عدم رعایت بهداشت بیشترین تاثیر روی نتایج درمان ایمپلنتها را دارد. بهداشت نامناسب دهان و دندان احتمال بروز عفونت و بیماری‌هایی همچون پری ایمپلنتیت را افزایش خواهد داد.

  1. تراکم و حجم استخوان فک در محل قرار گیری ایمپلنت.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

متخصص کاشت ایمپلنت، پیش از کاشت ایمپلنتها در استخوان فک باید تراکم استخوان را بسنجد تا اطمینان حاصل نماید که استخوان به میزان کافی استحکام دارد که ایمپلنت را درون خود حفظ کند.

  1. شرایط سنی بیمار.

یکی از قوانین کلی برای کاشت ایمپلنتهای دندانی این است که این جراحی باید تا سن 18 تا 19 سالگی به تعویق بیافتد زیرا تا آن زمان استخوان فک در حال رشد است. از طرف دیگر، سن بالای بیمار ممکن است پوکی استخوان را به همراه داشته باشد و نیاز باشد پیش از جراحی، استخوان فک تقویت شود یا پیوند استخوان صورت گیرد.

کاشت ایمپلنت‌ دندانی چیزی بیشتر از چسباندن چند دندان مصنوعی درون دهان ، یا قرار دادن چیزی شبیه محافظ دندان در دهان است. این فرایند مانند انواع جراحی‌های جزئی دیگر است. اگر با دنیای دندانپزشکی آشنایی نداشته باشید (درست شبیه بسیاری افراد دیگر)، ممکن است به طور کامل درک نکنید که فرایند کاشت ایمپلنت دندانی چگونه است.

اساسا، نکته‌ی جراحی ایمپلنت دندانی این است که دندان‌های از دست رفته یا آسیب دیده با دندان‌ها و ریشه‌های مصنوعی تعویض می‌شوند. ایمپلنت‌های دندانی می‌توانند جایگزین‌های بسیار راحت‌تری نسبت به دنچرهای کامل سنتی باشند.

چه کسانی گزینه‌های مناسبی برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

بهترین افراد برای جراحی ایمپلنت‌های دندانی کسانی هستند که دارای ویژگی‌های زیر هستند:

  • از دست دادن یک یا چند دندان
  • دندان آسیب دیده
  • رعایت بهداشت دهان و دندان به خوبی
  • وجود استخوان کافی در فک برای حمایت و نگه داشتن ایمپلنت درون خود
  • سلامت عمومی بدن

اینها همگی نکاتی هستند که می‌توانید راجع به آنها با متخصص کاشت ایمپلنت دندانی خود گفتگو نمایید تا ببینید آیا شما گزینه‌ی مناسبی برای کاشت ایمپلنت دندانی هستید یا خیر.

مراحل کاشت ایمپلنت دندانی

این نوع جراحی به گونه‌ای نیست که شما بدون یک یا چند دندان وارد اتاق عمل شوید و با دندان‌های سفید جدید بیرون بیایید. این نوع جراحی نیاز به مراقبت‌های سرپایی دارد و طی چند مرحله انجام می‌شود.

مشاوره‌ی اولیه

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

اولین کاری که باید انجام دهید مراجعه به متخصص کاشت ایمپلنت‌ دندانی است تا تحت مشاوره‌ی اولیه قرار گیرید. طی این جلسه، دندانپزشک با دقت دندان‌ها را معاینه می‌کند، با استفاده از اشعه‌ی ایکس تصویر رادیوگرافی تهیه می‌کند و از دندان‌ها قالب تهیه می‌نماید.

پس از آن، دندانپزشک با شما در خصوص طرح درمان پیشنهادی، مراحل درمان، برنامه‌ی زمانی هر مرحله و کارهایی که باید طی ریکاوری انجام شوند صحبت خواهد کرد. بعلاوه در مورد نیاز شما به پیوند استخوان نیز بحث خواهد کرد.

طی این مشاوره، باید برای انجام نخستین مرحله برنامه‌ریزی کنید.

کشیدن دندان و پیوند استخوان

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

چنانچه دندان خراب یا آسیب دیده هنوز در دهان است، دندانپزشک باید ابتدا آن را بکشد. این مرحله نیاز به بی حسی موضعی دارد و فرایندی مجزا محسوب می‌شود.

پس از آن، ممکن است به پیوند استخوان نیاز داشته باشید، به این معنا که جراح اندکی استخوان از جای دیگری از بدن برمی‌دارد (عموما از چانه یا لگن) و طی جراحی آن را درون استخوان فک قرار می‌دهد. این مرحله تنها در صورتی نیاز خواهد بود که استخوان فک از تراکم کافی برخوردار نباشد تا ایمپلنت را حمایت کند و آن را درون خود نگه دارد.

در صورتی که پیوند استخوان داشته باشید، ممکن است 4 تا 12 ماه طول بکشد تا استخوان فک آمادگی لازم جهت پذیرفتن نخستین ایمپلنت را داشته باشد. طی این زمان استخوان به طور کامل بهبود خواهد یافت.

کاشت ایمپلنت دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

پس از مدتی که استخوان فک بهبود یافت (پس از جراحی پیوند استخوان)، متخصص کاشت ایمپلنت دندان، ایمپلنت‌های دندانی را درون استخوان فک قرار خواهد داد. ایمپلنت‌ها پیچ‌های فلزی هستند که درون استخوان قرار می‌گیرند و به عنوان لنگر یا تکیه گاه برای تمام دندان‌های مصنوعی عمل می‌کنند. در واقع، ایمپلنت به درون استخوان پیچ می‌شود تا از حداکثر استحکام لازم برخوردار باشد. این فرایند معمولا 1 تا 2 ساعت طول می‌کشد و تمام این مدت شما بیهوش خواهید بود.

پس از آن، یک دوره‌ی بهبود دیگر- تحت عنوان استئواینتگریشن (جوش خوردن ایمپلنت با استخوان پیرامون آن)- باید صبر کنید که حداقل چند ماه، حداکثر 5 ماه برای فک پایین و 7 ماه برای فک بالا طول می‌کشد.

قرار دادن healing Collar و/ یا روکش موقت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

پس از جوش خوردن ایمپلنت با استخوان فک، شما برای مرحله‌ی بعد آماده خواهید بود، که عبارت است از دریافت healing Collar و یا احتمالا روکش موقت.

دندانپزشک healing Collar (که healing cap نیز نامیده می‌شود) روی سر ایمپلنت قرار خواهد داد- این قطعه به هدایت بافت لثه کمک می‌کند تا در مسیر درست بهبود یابد. این قطعه، تکه‌ی فلزی گردی است که لثه را از ایمپلنت دور نگه می‌دارد. این روکش موقت به مدت 10 تا 14 هفته در جای خود باقی خواهد ماند.

پس از این زمان، که باید بافت لثه‌ی شما بهبود یافته باشد، دندانپزشک آن را برخواهد داشت و به سراغ مرحله‌ی بعد خواهد رفت.

قرار دادن اباتمنت

پس از بهبود کامل، جراح اباتمنت را به ایمپلنت متصل می‌سازد. اباتمنت قطعه‌ای است که به درون ایمپلنت پیچ می‌شود و روکش دندان را حمایت می‌نماید. سپس، پس از بهبود بافت نرم، دندانپزشک برای هر دندان جایگزین، از دندان و استخوان فک شما قالبی تهیه خواهد کرد. سپس روکش موقت روی ایمپلنت قرار می‌گیرد تا در این حین بافت لثه بهبود یافته و مانند لثه‌‌ی اطراف دندان طبیعی به دور دندان مصنوعی شکل بگیرد. روکش‌های موقت به مدت 4 تا  6 هفته در محل خود باقی خواهند ماند. طی این زمان، روکش‌های دائمی دندان آماده خواهند شد. در جلسه‌ی بعد، دندان‌های مصنوعی (روکش‌های دندانی) بالاخره روی اباتمنت قرار خواهند گرفت.

قرار دادن روکش دائم

اکنون نوبت به مرحله‌ی نهایی این فرایند- قرار دادن روکش‌های دائمی- رسیده است. روکش‌های دندان، اجزاء دندان مانندی هستند که یا به درون اباتمنت پیچ می‌شوند یا با سمان دندانپزشکی در جای خود ثابت می‌شوند. گزینه‌ی دوم اصولا بهتر و طبیعی‌تر به نظر می‌رسد زیرا هیچ سوراخی به جای پیچ باقی نمی‌ماند که ممکن باشد از زوایای خاصی قابل مشاهده باشد.

انواع روکش‌های دندانی

به طور کلی، دو نوع روکش وجود دارد که دندانپزشک می‌تواند از بین آنها انتخاب نماید:

روکش‌های متحرک

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

 

دندان‌های مصنوعی متحرک از مواد پلاستیکی سفید و صورتی ساخته شده‌اند تا مانند دندان و بافت لثه‌ی اطراف آن کاملا طبیعی به نظر برسند. معمولا روی یک چارچوب فلزی سوار می‌شود، که با صدا به درون اباتمنت فرو می‌رود. به این معنا که می‌توان برای پاکسازی روزانه آن را برداشت.

روکش‌های ثابت

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

کاشت ایمپلنت‌ دندانی

در روکش‌های ثابت، دندان مصنوعی یا به درون اباتمنت پیچ می‌شود یا با سمان به آن متصل می‌شود و به طور دائم در جای خود باقی می‌ماند. شما قادر نخواهید بود برای پاکسازی روکش ثابت را بردارید. اکثر اوقات، این نوع روکش محکم‌تر و با ثبات‌تر از روکش‌های متحرک خواهد بود.

تمام این روند ممکن است چند ماه طول بکشد، که بیشتر این زمان صرف انتظار برای بهبود دهان خواهد بود.

زمانی که لبخند می‌زنید، آیا حاشیه‌ی صورتی رنگ بافت لثه، دندان‌های شما را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد؟ آیا بافت حجیم لثه باعث می‌شود دندان‌های بالای شما خیلی کوتاه به نظر برسند؟ در این صورت، شما دارای لبخند لثه‌ای یا لثه نما هستید.

لبخند لثه‌ای چیست؟

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

متخصصان دندانپزشکی به لبخند لثه‌ ای یا لثه نما، تحت عنوان “پیدا بودن بیش از حد لثه” اشاره می‌کند. بافت لثه خطوط کناره‌های دهان را تشکیل می‌دهد و دندان‌ها را احاطه می‌کند تا درزگیری فشرده‌ای صورت دهد.

گرچه لبخند لثه‌ ای بیشتر به مسئله‌ی زیبایی مربوط می‌شود، اما در صورتی که بافت لثه در نتیجه‌ی شرایط و مشکلات اساسی بیش از حد معمول قابل مشاهده باشد، ممکن است پیش از اقدام برای حل مشکل لبخند لثه‌ای نیاز باشد مراقبت‌های دندانی بیشتری صورت گیرد. به عنوان مثال، در صورتی که لبخند لثه‌ای نتیجه‌ی رشد ناهنجار دندان‌ها یا مشکل رشد فک باشد، به احتمال زیاد بایت فرد نیز مشکل خواهد داشت که نیاز است برطرف شود.

لبخند لثه‌ ای معمولا توانایی فرد در خوردن یا صحبت کردن را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد، با این حال، می‌تواند روی ظاهر لبخند فرد تاثیر منفی داشته باشد. در صورتی که مانند بسیاری افراد لبخند لثه‌ ای دارید، ممکن است احساس ‌کنید لبخند شما جذاب نیست و همواره تمایلی به خندیدن نداشته باشید یا لبخند خود را با دست پنهان کنید. خوشبختانه، برای برطرف نمودن لبخند لثه‌ای گزینه‌های درمانی بسیاری در دسترس هستند.

علل ایجاد لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

 

خط لب بلند یکی از شایع‌ترین علل لبخند لثه‌ ای است. داشتن خط لب بلند به این معناست که هنگام خندیدن، لب بالا نسبت به افراد دیگر، بیشتر از حد معمول بالا می‌رود. یک خط لب متوسط تنها دندان‌های فک بالا و بخش‌هایی از لثه را نشان می‌دهد که تا بین دندان‌ها امتداد می‌یابند. در مقایسه، در خط لب بلند، حین لبخند زدن، دندان‌های فک بالا و نیز بخش قابل توجهی از بافت لثه قابل دیدن خواهند بود.

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

دلایل دیگری نیز موجب لبخند لثه‌ای می‌شوند. ممکن است حین بیرون آمدن دندان‌های دائمی، یا هنگامی که از بافت لثه خارج می‌شوند تا نقاط خالی باقی مانده ناشی از افتادن دندان‌های شیری را پر کنند، مشکلی بروز یابد. رشد ناهنجار و غیر عادی دندان‌ها موجب می‌شود بافت حجیم لثه در اطراف دندانی ایجاد شود که به تازگی رشد کرده است. این اتفاق موجب می‌شود دندان‌ها بسیار کوتاه به نظر برسند در حالی که طول آنها کاملا درست است.

ممکن است مشکل ماهیچه‌ای منشاء لبخند لثه‌ای باشد. ممکن است ماهیچه‌ای که لب بالا را کنترل می‌کند بیش از حد فعالیت داشته باشد، که موجب می‌شود حین لبخند زدن، لب بالا بیشتر از حد معمول بالا برود. رشد نادرست استخوان فک بالا نیز می‌تواند موجب لبخند لثه‌ای شود. برآمدگی بزرگی که جلوتر از فک بالا قرار می‌گیرد نیز ممکن است بافت لثه را رو به پایین و روی دندان‌ها فشار دهد.

مشخص نمودن خط لبخند

لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

چندین عامل وجود دارند که نواحی مهم از نظر زیبایی، یا خط لبخندی که بیشتر در معرض دید قرار دارد را مشخص می‌نمایند. منطقه‌ی زیبایی دندان‌هایی را شامل می‌شود که هنگام لبخند زدن قابل مشاهده هستند. شکل و اندازه‌ی لب‌ها، ماهیچه‌های صورت و بافت لثه همگی در داشتن بهترین خط لبخند، که کمترین میزان بافت لثه را به نمایش می‌گذارد، نقش دارند. برای داشتن زیباترین خط لبخند، باید بخشی از لثه که قابل دیدن است، حتی خطوط کناری که لب بالا را تکمیل می‌کنند، متعادل باشند.

درمان لبخند لثه‌ای

دندانپزشک می‌تواند تایید کند که لبخند شما لثه‌ای است، علت قابل مشاهده بودن بخش زیادی از لثه را مشخص نماید و در آخر، طرح درمان لبخند لثه‌ای را ایجاد نماید تا مشکل آن را برطرف کند. طی مراجعه به دندانپزشک، تحت معاینه قرار خواهید گرفت که ممکن است تصویر برداری رادیو گرافی با اشعه‌ی ایکس نیز انجام شود تا دندانپزشک از این طریق قادر باشد نگاه نزدیک‌تر و دقیق‌تری به دندان‌ها و استخوان فک داشته باشد. حتی ممکن است دندانپزشک از دندان‌ها و لثه‌ها قالب تهیه نماید.

برای لبخندهای لثه‌ای متفاوت، درمان‌های مختلفی ارائه خواهد شد. متخصصان جراحی لثه بهترین گزینه برای حل مشکل لبخند لثه‌ای هستند و برای افرادی که حجم زیادی از لثه‌ی آنها قابل مشاهده است،  قادرند فرایندهای پیشرفته‌ی درمان لبخند لثه‌ای را انجام دهند. بسته به ویژگی‌های لبخند لثه‌ای شما، درمان آن ممکن است شامل یک یا چند مورد از گزینه‌های زیر باشد:

  • درمان پریودنتال با استفاده از لیزر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • تغییر وضعیت لب با فرایند جراحی
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • استفاده از بریس‌های ارتودنسی لبخند لثه‌ای برای جابجا کردن دندان‌ها به موقعیتی بهتر
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی لبخند لثه‌ای برای تراشیدن و شکل دهی خط منار بافت‌های لثه و استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

  • جراحی فک و صورت برای تغییر وضعیت استخوان
لبخند لثه‌ای

لبخند لثه‌ای

در هر یک از این درمان‌ها، که تحت عنوان فرایند افزایش طول تاج دندان شناخته می‌شوند، بافت لثه‌ای که قابل مشاهده می‌باشد را کاهش می‌دهند تا هنگام لبخند زدن، تاج سفید دندان‌ها بیشتر قابل مشاهده باشد.

اصلاح و درمان لبخند لثه‌ای حس راحتی بیشتری به شما خواهد داد و موجب افزایش اعتماد به نفس شما حین لبخند زدن، غذا خوردن و صحبت کردن خواهد شد.

دندانپزشک به شما پیشنهاد داده است تا به پریودنتیست مراجعه نمایید. پریودنتیست متخصصی است که بیماری‌های لثه را درمان می‌نماید. بیماری لثه به عفونت باکتریایی گفته می‌شود که بافت لثه را تحت تاثیر قرار می‌دهد و منجر به بروز التهاب، قرمزی، تورم و تحلیل استخوان اطراف دندان می‌شود. این بیماری می‌تواند یک یا چند دندان را تحت تاثیر قرار دهد. به احتمال زیاد درمان پیشنهادی پریودنتیست جراحی لثه خواهد بود. شاید بخواهید بدانید چه اتفاقی افتاده است که اکنون نیاز دارید به پریودنتیست مراجعه کنید و تحت جراحی لثه قرار گیرید.

چگونه فرد نیازمند جراحی لثه می‌شود؟

جراحی لثه

جراحی لثه

 

بیماری لثه از وجود یک باکتری در دهان آغاز میشود که به دندان‌ها متصل می‌شود. باکتری‌ها انباشته و تکثیر می‌شوند و لایه‌ای نازک تحت عنوان پلاک دندان تشکیل می‌دهند. در صورت به جا ماندن این پلاک روی دندان، بافت‌های لثه‌ی مجاور دندان متورم می‌شوند، که منجر به بروز ورم و التهاب لثه می‌شود که مرحله‌ی اولیه‌ی بیماری لثه محسوب می‌شود. کشیدن نخ دندان به صورت روزانه و دو مرتبه در روز مسواک زدن با خمیردندانی که بتواند با باکتری‌ها مبارزه نماید می‌تواند از التهاب لثه‌ها پیشگیری نماید. پلاک دندان و ذرات غذا با رعایت بهداشت دهان و دندان برطرف می‌شوند بنابراین سعی کنید سطح دندان‌ها را پاکیزه نگه دارید و پلاک‌های باکتریایی روی خط لثه‌ی دندان‌ها را از بین ببرید. از آنچه گفته شد کاملا مشهود است که التهاب لثه مرحله‌ی آغازین بیماری لثه است که در صورت عدم درمان می‌تواند منجر به پریودنتیت، یکی از بیماری‌های جدی لثه، شود. اگر پلاک و ذرات غذا برطرف نشوند و بهداشت دهان و دندان رعایت نشود، التهاب لثه رو به وخامت خواهد رفت و التهاب و ورم بافت لثه افزایش خواهد یافت، خونریزی لثه اتفاق خواهد افتاد، عمق منطقه‌ی بین دندان و بافت لثه افزایش خواهد یافت که در نهایت منجر به تشکیل پاکت پرودنتال و بروز بیماری پریودنتال خواهد شد.

با انباشته شدن باکتری‌های پلاک روی یکدیگر و انتقال آنها به زیر خط لثه، پاکت پریودنتال گسترش می‌یابد. در این مرحله، مراقبت‌های خانگی در برطرف نمودن پلاک دندان چندان موثر واقع نمی‌شوند. در صورتی که این مشکل توسط دندانپزشک یا متخصص دندان درمان نشود، باکتری‌ها در زیر خط لثه منتشر می‌شوند و درون پاکت را عفونی می‌کنند. این گونه باکتری‌ها موجب آسیب به بافت نرم و سخت اطراف دندان خواهد شد که به بیماری پیشرفته‌ی پریودنتال تبدیل خواهد شد که ریشه‌ی دندان‌ها را نیز تحت تاثیر قرار خواهد داد و موجب عفونت آنها خواهد شد. ممکن است دندان لق شود و فرد احساس ناراحتی کند. در این مرحله جراحی لثه ضروری خواهد بود. درمان‌های اولیه‌ی بیماری پاکت پریودنتال، جرم‌گیری و هموار کردن سطح ریشه هستند. درمان‌های دیگر، انواع جراحی هستند که برای درمان بافت بیمار لثه صورت می‌گیرند.

علاوه بر جراحی‌هایی که جنبه‌ی درمانی دارند، برخی از جراحی‌های لثه با هدف ایجاد تغییر در ظاهر فرد و زیبایی بخشیدن به لبخند انجام می‌شوند.

انواع جراحی لثه

جراحی فلپ لثه یا کاهش پاکت پریودنتال (Gingival Flap Surgery or Pocket Reduction )

 

جراحی لثه

جراحی لثه

در صورتی که عمق پاکت‌های اطراف دندان به بیش از 5 میلی‌متر برسد، پریودنتیست با استفاده از جراحی فلپ لثه عمق پاکت پریودنتال را کاهش می‌دهد. اکثر بیمارانی که پریودنتیت متوسط تا وخیم در آنها تشخیص داده شود تحت این جراحی قرار می‌گیرند. پریودنتیست در بافت لثه برشی ایجاد خواهد کرد تا آن را از دندان جدا نماید. سپس با استفاده از یک دستگاه جرمگیری ماوراء صوت (ultrasonic scaling device) و نیز ابزارهای دستی برای برطرف نمودن جرم و پلاک از زیر پاکت‌ها، اقدام به پاکسازی عمق پاکت‌ها خواهد نمود.

جراحی عملکردی یا زیبایی لثه (Gingivectomy)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای برداشتن بافت اضافی لثه مورد استفاده قرار می‌گیرد که ممکن است روی دندان رشد کرده باشد. از این طریق دسترسی بهتری به دندان وجود خواهد داشت در نتیجه تمیز نمودن آن ساده‌تر خواهد بود. پریودنتیست با بی‌حس نمودن بافت لثه‌ی بیمار بخش‌های اضافی لثه را برش خواهد داد و آنها را حذف خواهد کرد.

جراحی ترمیم پلاستیک لثه یا پیوند بافت نرم (Gingivoplasty or Soft Tissue Graft)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

این نوع جراحی برای تغییر شکل لثه‌ی سالم اطراف دندان انجام می‌شود تا ظاهر آن را بهبود بخشد. در صورتی که فرد به تحلیل لثه مبتلا باشد، در جاهایی که لثه از روی دندان عقب رفته باشد می‌توان با استفاده از جراحی ترمیم پلاستیک لثه آن را اصلاح نمود. با استفاده از پیوند لثه می‌توان از سقف دهان بافتی برداشت و آن را به اطراف دندانی بخیه نمود که لثه‌ی روی آن تحلیل رفته است.

جراحی بازسازی (Regeneration)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

در این نوع جراحی، پریودنتیست بخشی از لثه که با تجمع باکتری بیمار شده است را برش می‌دهد و با کنار زدن آن باکتری‌های انباشته شده را تخلیه می‌نماید سپس پروتئین‌های پیوند استخوان، غشاء و تقویت کننده‌ی رشد بافت لثه (یا ترکیبی از این سه) را در محل برش خورده قرار می‌دهد تا به بازسازی بافت لثه کمک کند در حدی که اطراف دندان‌ها را بپوشاند.

جراحی افزایش طول تاج دندان (Crown lengthening)

جراحی لثه

جراحی لثه

 

طی فرایند جراحی افزایش طول تاج دندان، پریودنتیست بافت لثه‌ی روی دندان‌ها را برداشته سپس بخشی از آن را با استفاده از جراحی حذف می‌کند تا طول ظاهری دندان افزایش یابد. این نوع جراحی از جمله جراحی‌های زیبایی است که البته برای درمان بیماری لثه نیز کاربرد دارد.

در صورتی که عفونت‌های باکتریایی درون دندان پیشرفت کنند، می‌تواند به ریشه‌ی دندان نفوذ کرده و استخوان فک را مورد حمله قرار دهد. این مشکل در نهایت موجب افتادن دندان و مرگ دندان خواهد شد. اجازه ندهید این اتفاق شما را از پیگیری درمان باز دارد یا منتظر نشوید تا دندان به صورت خود به خود بیافتد. این روند بسیار دردناک خواهد بود و آسیب‌های جدی‌تری در پی خواهد داشت. زیرا باعث از دست رفتن دندان‌های دیگر نیز خواهد شد.

در بسیاری از موارد، درد افراد را وادار به پیگیری درمان خواهد کرد. با این حال، همه‌ی دندان‌هایی که در حال از دست رفتن هستند، در ابتدا دردناک نیستند. تصور نکنید اگر درد زیادی در دندان خود احساس نمی‌کنید، دندان در معرض خطر مرگ و از دست رفتن نیست.

درمان‌های مرگ دندان

اکثر پزشکان جامعه‌ی دندانپزشکی معتقدند که برای مرگ دندان (دندان از دست رفته) تنها دو راهکار وجود دارد: کشیدن دندان و درمان ریشه (عصب کشی).

کشیدن دندان

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هیچ کس تمایل ندارد دندانش کشیده شود. اما در صورتی که زمان مناسب درمان را از دست بدهید، ممکن است تنها گزینه‌ی باقی‌مانده کشیدن دندان باشد. کشیدن دندان فرایند ساده‌ای است که نسبتا ارزان و بدون درد است. اما جایگزین نمودن آن با یک دندان مصنوعی می‌تواند هزینه‌ی بیشتری در بر داشته باشد.

اکثر افراد ترجیح می‌دهند تا حد امکان از کشیدن دندان اجتناب کنند. چنانچه بیمار خیلی زود برای درمان دندان خود اقدام نماید، اکثر دندانپزشک‌ها گزینه‌ی درمان ریشه (عصب کشی) را پیشنهاد می‌دهند.

درمان ریشه (عصب کشی)

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

هزینه‌ی درمان ریشه بسیار بیشتر از کشیدن آن است اما به خاطر داشته باشید که هزینه‌ی ایمپلنت و سایر جایگزین‌های مصنوعی دندان بیشتر از درمان ریشه خواهد بود.

درمان ریشه برای برخی شرایط ایده‌آل است. این درمان عبارت است از پاکسازی بافت مرده و پوسیدگی از پالپ دندان و بازسازی مجدد همه‌ی بخش‌هایی که از دندان جدا شده‌اند. این نوع درمان نسبت به سایر درمان‌ها ارجحیت دارد، بویژه زمانی که دندان‌های مجاور نیز از دست رفته باشند یا قبلا کشیده شده باشند.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

برای برخی افراد، تصور انجام درمان ریشه (عصب کشی) وحشتناک است. با این حال، این فرایند به طور کلی بدون درد است و برای بسیاری از دندانپزشک‌ها و اندودنتیست‌ها کاملا عادی است. درمان ریشه، به عنوان یکی از پر‌طرفدارترین جراحی‌های معمول یکی از بخش‌های عمده‌ی تخصص‌های دندانپزشکی را تشکیل می‌دهد. به همین دلیل است که هنوز بسیاری از دندانپزشک‌ها انجام آن را ضروری می‌دانند.

با این حال، در رابطه با احتمال درمان واقعی دندانی که در حال از دست رفتن است اطلاعات افراد روبه افزایش است.

جایگزین‌های طبیعی

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

کشیدن دندان و درمان ریشه قطعا جایگاه خود را دارند. اما، اگر اجازه دهید عفونت درون دندان به عمق ریشه‌ی دندان نفوذ کند، تنها گزینه‌ی ممکن جراحی خواهد بود.

با این حال، شواهد بسیاری وجود دارند که افراد می‌توانند به بدن خود کمک کنند تا با باکتری‌هایی که به بافت زنده‌ی دندان حمله می‌کنند مبارزه نمایند. برخی افراد معتقدند، در صورتی که بدن تغذیه‌ی مناسب داشته باشد آنقدر قدرت دارد که بتواند بیماری‌های خود را به صورت خود به خود درمان نماید. برخی دیگر نیز معتقدند با استفاده از درمان‌های طبیعی می‌توان از مرگ دندان جلوگیری نمود.

واقعیت این است که مرگ اکثر دندان‌ها (از دست رفتن دندان‌ها) به مرور زمان رخ می‌دهد. بدن تمام سعی خود را می‌کند تا دندان را نجات دهد. عفونت‌های درون دندان نیز از بین خواهند رفت.

راهکاری وجود ندارد که در همه‌ی موارد موثر واقع شود. اما با توجه به اهمیت دندان‌ها و هزینه‌های راهکارهای جراحی دندان، احمقانه است که فرد برای نجات دندان در حال مرگ ( دندانی که در حال از دست رفتن است) تلاشی نکند.

پس، ممکن است بخواهید به دنبال راه‌های پیشگیری از موقعیت‌های مشابه باشید که ممکن است برای دندان‌های دیگر بوجود بیایند. با وجود همه‌ی اینها، اگر از بروز مشکلی پیشگیری کنید، آن مشکل نیاز به درمان نخواهد داشت.

پیشگیری از مرگ دندان

نخست آنکه، پیشگیری از مرگ دندان بسیار ساده‌تر (و بدون دردتر) خواهد بود.

برای پیشگیری از مرگ دندان، کاری که در درجه‌ی اول باید انجام دهید آن است که مراقب آنها باشید. مراقبت‌های روزانه از دندان، مهمترین گام در مبارزه با مرگ دندان است. ارزش مراجعه‌ی منظم به دندانپزشک را دست کم نگیرید.

درمان مرگ دندان

درمان مرگ دندان

 

اگر اجازه دهید دندان‌های شما پوسیده شوند، قطعا مرگ آنها آغاز خواهد شد. بنابراین به بهترین شکل ممکن از آن پیشگیری نمایید. از وارد آمدن آسیب به دندان‌ها نیز جلوگیری نمایید.

هنگام انجام ورزش‌ها، با پوشیدن محافظ دندان از ضربات سنگین به دندان جلوگیری کنید. از جویدن خوراکی‌های سفت مانند یخ، یا باز کردن هر چیزی با دندان خودداری نمایید. اگر عادت دندان قروچه (فشردن و ساییدن دندان) دارید به فکر استفاده از محافظ دندان شبانه یا درمان‌های دیگر باشید.

کاملا واضح است که، پیش‌بینی و پیشگیری از تمام آسیب‌های دندانی غیرممکن است. تنها، تا حد امکان احتیاط‌های لازم را به عمل آورید. اگر به دندان ضربه‌ی سختی وارد شد، مواد مغذی لازم را به بدن برسانید تا در فرایند درمان به بدن کمک نمایید.

اکنون شما اطلاعات لازم در رابطه با مرگ دندان را در اختیار دارید، حالا به عهده‌ی شماست تا از بروز آن پیشگیری نمایید و در صورت مواجهه با آن بهترین رویکرد را در پی بگیرید.

علائم مرگ دندان

تشخیص زنده بودن یا مرگ دندان همیشه کار راحتی نیست. تنها یک متخصص دهان و دندان قادر است با اطمینان خاطر صحت این موضوع را تایید کند. اما خودتان نیز می‌توانید با تشخیص و معاینه‌ی شخصی تا حدودی آن را تشخیص دهید.

دو علامت و نشانه‌ی اصلی مرگ دندان درد و تغییر رنگ دندان می‌باشند. ممکن است یک یا هر دو نشانه را در دندان خود مشاهده نمایید.

نکته: اگر دندان شما از دست رفته است یا در حال از دست رفتن است، دامنه‌ی درد از عدم وجود درد تا درد شدید خواهد بود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

هرگاه عفونتی در دندان وجود داشته باشد، معمولا شدت درد افزایش می‌یابد. چنانچه عفونت منجر به ایجاد آبسه در دندان شود، ممکن است علائم دیگری مانند مزه‌ یا بوی بد در دهان خود حس کنید یا روی لثه‌ی شما ضایعه‌ی جوش-مانندی مشاهده شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

به تغییر رنگ دندان به زرد، خاکستری یا سیاه توجه کنید. با از دست رفتن گلبول‌های قرمز خون این تغییر رنگ در دندان ایجاد می‌شود. این رنگ شباهت بسیاری به رنگ زخم و جراحت دارد. در صورتی که این تغییر رنگ دندان درمان نشود، به مرور زمان افزایش خواهد یافت.

خوشبختانه، دندانی که در حال از دست رفتن است الزاما نیاز نیست کشیده شود. به همین دلیل، اصطلاح “دندان مرده” به غلط انتخاب شده است.

دندان غیر زنده چیست؟

در اصطلاح متخصصان دندانپزشکی به دندانی که درون آن عصب زنده وجود نداشته باشد، دندان غیرزنده گفته می‌شود.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اگر از نظر اصطلاح “زندگی یا حیات” به لغت غیر زنده نگاه کنیم، به معنای عدم اهمیت دندان نمی‌باشد، صرفا به این دلیل که هیچ عصب زنده‌ای درون آن وجود ندارد. دندان‌های غیر زنده هم هنوز وظیفه‌ی خود را به درستی انجام می‌دهند درست مانند دندان‌های دیگر که بخش وسیعی از آنها به نوعی غیر زنده است.

دندان‌ها از چند لایه تشکیل شده‌اند. درونی‌ترین بخش دندان پالپ است. پالپ رگ‌های خونی و عصب را در بر می‌گیرد. این بخش از دندان تنها بخشی است که به عنوان بخش زنده تلقی می‌شود.

بنابراین، استفاده از لفظ دندان مرده یا غیر زنده تا حدودی گمراه‌کننده است. اعصاب درون دندان به ما کمک می‌کنند سرما یا گرما را حس کنیم. وجود درد نیز می‌تواند نشان‌دهنده‌ی پوسیدگی باشد. با این حال، از دست رفتن حس درون دندان الزاما به معنای از دست رفتن کل دندان- یا عدم کاربری آن نیست. بلکه تا حدودی بستگی به علت از دست رفتن عصب درون دندان دارد.

علل مرگ دندان

عصب و دیگر بافت‌های زنده معمولا در نتیجه‎ی عدم وجود جریان خون از دست می‌روند.

تمام سلول‌های زنده‌ی بدن، از جمله پالپ دندان، از مواد موجود در خون تغذیه می‌کنند. با از دست رفتن تدریجی پالپ دندان، به تدریج باکتری از بخشی که در حال پوسیده شدن است تغذیه می‌کند. این باکتری‌ها درون دندانی که به تازگی توخالی شده است رشد می‌کنند و درد شدید ایجاد می‌نمایند. این وضعیت عموما به دو طریق بوجود می‌آید.

پوسیدگی دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

در صورتی که حفره‌ی درون دندان بسیار عمیق شود، منجر به مرگ دندان خواهد شد. پوسیدگی دندان از بیرونی‌ترین لایه‌ی دندان آغاز می‌شود. چنانچه این پوسیدگی‌ها به حال خود رها شوند و مورد رسیدگی قرار نگیرند، ممکن است به درون لایه‌های عمقی‌تر دندان نفوذ پیدا کنند و در نهایت به پالپ برسند.

در نتیجه‌ی پوسیدگی حفره‌ها، باکتری تولید خواهد شد. حفره‌های عمیق برای باکتری‌ها مسیر مستقیمی به درون بافت‌های زنده‌ی داخل دندان ایجاد خواهند کرد. بدن با یک واکنش التهابی، تمام تلاش خود را برای مبارزه با عفونت خواهد کرد. با این وجود اگر طی این واکنش به بدن کمک نشود، گلبول‌های سفید خون با شکست مواجه خواهند شد. در نهایت، ممکن است جریان خون ورودی به دندان به طور کامل متوقف شود و عصب تغذیه نشود. در این صورت، احتمالا درد شدیدی در دندان خود احساس خواهید کرد.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

اکنون کاملا واضح است که چرا مراقبت‌های دندانی، هم به صورت تخصصی و هم در منزل، تا این اندازه مهم هستند. تمام تلاش خود را به کار ببندید تا از پوسیدگی دندان پیشگیری کنید. اما در صورت مشاهده‌ی کوچکترین پوسیدگی، در مراجعه به دندانپزشک تردید نکنید.

آسیب به دندان

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

تعجبی ندارد که آسیب به دندان دیگر علت شایع مرگ دندان باشد. وقتی به دندان ضربه‌ی شدیدی وارد می‌شود، ممکن است رگ‌های خونی درون دندان پاره شوند. که منتج به قطع جریان خون و در نهایت مرگ عصب و دیگر بافت‌های زنده‌ی درون پالپ خواهد شد.

اگر ضربه به حدی شدید باشد که موجب پریده شدن لبه‌ی دندان یا ترک آن شود، احتمالا درد شدیدی را احساس خواهید کرد. اگر دچار حادثه‌ای شدید که به دندان شما آسیب رسید، عاقلانه است که به دندانپزشک مراجعه نمایید.

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

مرگ دندان (از دست رفتن دندان)

 

از سوی دیگر، فشردن و ساییدن دندان‌ها روی یکدیگر می‌تواند به دندان آسیب بزند. بنابراین، کسانی که به شدت دندان‌های خود را روی یکدیگر فشار می‌دهند یا در خواب دندان قروچه دارند، با افزایش سن، خطر مرگ دندان در آنها بیشتر خواهد بود.

بسته به علل و عوامل منجر به از دست رفتن تدریجی دندان‌ها، گزینه‌های درمانی مختلفی در دسترس شما خواهد بود که در مقاله‌ی بعد به آنها اشاره خواهیم کرد.