نوشته‌ها

بخش تخصصی کاشت ایمپلنت





سلامت دهان و دندان و شکل ظاهری آنها یکی از مهمترین فاکتورها در زیبایی محسوب می‌شوند. یکی از مشکلاتی که میلیونها نفر در دنیا با آن مواجه هستند از دست دادن یک یا چند دندان است و از جمله عواملی که منجر به این مشکل می‌شوند می‌توان به پوسیدگی دندان، بیماریهای لثه، و یا آسیب و ضربه اشاره نمود. بریج و دنچر تنها راه‌حلهایی بودند که سالها برای رفع این مشکل بکار می‌رفتند اما امروزه ایمپلنتهای دندانی ابزاری هستند که بیشتر از سایر روشها مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایمپلنتهای دندانی جایگزین ریشۀ دندان می‌باشند. ایمپلنتها پایه‌ای برای دندان جایگزین ثابت یا متحرک هستند که برای هماهنگی با دندانهای طبیعی ساخته می‌شوند.

مقالات تخصصی کاشت ایمپلنت



دندانپزشکان و متخصصان ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی و درمانی دندانپزشکی، ممکن است نخستن افرادی باشند که متوجه اثرات فیزیکی و دهانی بی اشتهایی و پرخوری عصبی می شوند و آنها را ارزیابی می کنند و بیماران را برای شناسایی زود هنگام مشکلات ارجاع، و درمان ایده آل را ارائه می کنند.

مشکلات دندانی می توانند خیلی زود و حتی ظرف مدت شش ماه پس از رفتارهای غذایی غیر عادی ثابت، مانند محدودیت کالری و پاکسازی ظاهر شوند.

اگر عوارض دهانی ناشناخته باقی بمانند، می توانند منجر به بروز مشکلات جدی تر و آسیب بالقوه جبران ناپذیر به حفره دهان شوند.

وقتی پزشکان دهان، صورت و ظاهر کلی بیمار را معاینه می کنند، می تواند یک پیشگیری ثانویه از اختلال خوردن باشد. مشکلات دهانی همراه با بی اشتهایی و پرخوری عصبی شامل الگوهای فرسایش در دندان ها هستند که تحت عنوان اثرات “داخل دهانی” و “خارج دهانی” شناخته می شوند.

عوارض جانبی متداول اختلالات خوردن برای سلامت دندان ها

“اثرات داخل دهانی” شامل فرسایش دندان ها، آسیب به غشاء های مخاطی دهان و حلق، خشکی دهان، حفره های دندانی، بیماری پریودنتال و ضایعات بافت نرم هستند. از دست دادن مینای روی دندان ها یا ظاهر بریده روی سطح دندان ها، و همچنین از بین رفتن کانتور آنها، همگی در افراد مبتلا به بی اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی شایع هستند.

با فرسایش نیز حساسیت دندان ها به دماهای گرم و سرد بوجود می آید. استفراغ عمدی نیز می تواند باعث آسیب به کام (سقف دهان) و حلق در حفره دهان شود. در پرخوری عصبی، علائم گزارش شده عبارتند از: فرسایش دندان ها، حساسیت دندان ها، خشکی دهان، حفره های دندانی، بیماری پریودنتال، بزرگ شدن غدد و بهداشت ضعیف و نامناسب دهان.

بی اشتهایی و پرخوری عصبی هر دو تظاهرات فیزیکی مشترکی از نظر خشکی دهان و پوست، آریتمی و ناخن های ترک خورده یا خشک دارند. مشکلات پزشکی در خون، قلب و عروق، سیستم عصبی مرکزی، غدد درون ریز، مشکلات گوارشی، اسکلتی- عضلانی، کلیوی و عملکرد کبد نیز می توانند ظاهر شوند.

دیگر نگرانی های خارج دهانی شامل لانوگو یا رشد موهای ریز بدن، ریزش موهای سر، تغییرات وزن، رشد یا لیپوم در اندام ها، و فرسایش یا التهاب ناخن ها در صورت انجام استفراغ به صورت عمدی هستند.

به نظر می رسد در تحقیقات گذشته، در زمینه بهداشت دهان و دندان در میان افراد مبتلا به اختلالات خوردن، این اتفاق نظر وجود داشته باشد که فرسایش مینای دندان شایع ترین و چشمگیرترین نمود ظاهری استفراغ مزمن باشد. این به طور معمول به دندانپزشکان اجازه می دهد تا یک تشخیص افتراقی برای تشخیص اختلال خوردن از علل دیگر انجام دهند.

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

اثرات بهداشت دهان و دندان روی اختلالات خوردن

با بی اشتهایی عصبی، به طور معمول کمبود تغذیه وجود دارد، و این می تواند باعث شود لثه ها و بافت های داخل دهان راحت تر خونریزی کنند. یک فرد ممکن است افزایش بزاق، خشکی دهان و تورم داخل دهان را نیز تجربه کند.

مواد مغذی که سلامت دهان را تقویت می کنند شامل غذاهای حاوی کلسیم، آهن و ویتامین B هستند که بسیاری از افراد مبتلا به بی اشتهایی عصبی فاقد آنها هستند. اگر فردی این مواد مغذی مناسب را دریافت نکند، می تواند دچار پوسیدگی دندان و بیماری لثه شود. سوء تغذیه می تواند منجر به بروز زخم های داخل دهان، ایجاد بوی بد دهان و آفت ها شود.

استفراغ مکرر می تواند منجر به جریان یافتن مداوم اسید معده قوی روی دندان ها شود. مینای دندان ممکن است فرسوده شود و رنگ، شکل و طول دندان ها تغییر کند. اغلب دندان ها شکننده، شفاف و ضعیف می شوند. مسواک زدن یا شستشوی بیش از حد دندان در رابطه با رفتارهای پاکسازی می تواند باعث افزایش پوسیدگی دندان شود.

آرتریت فاسد کننده در فک نیز یک عارضه دندانی است که با اختلالات خوردن مشاهده می شود. این جایی است که فک پایین به جمجمه لولا می شود، و زمانی که آرتریت آغاز می شود، می تواند باعث ایجاد درد، سردردهای مزمن و مشکل در جویدن و همچنین مشکل در باز و بسته کردن دهان شود.

رفتارهای پاکسازی می توانند منجر به قرمزی، ایجاد خراش و بریدگی داخل دهان، و همچنین بریدگی یا کبودی روی بند انگشتان شوند. غدد بزاقی نیز با رفتارهای پاکسازی بزرگ می شوند و تا 50 درصد در بیماران مبتلا به اختلالات خوردن رخ می دهد.

به نظر می رسد که بهداشت ضعیف دهان در افراد مبتلا به بی اشتهایی شایع تر از افراد مبتلا به پرخوری عصبی است، زیرا پلاک بیشتری ایجاد می شود و ژنژیویت (التهاب لثه) ممکن است شایع تر باشد. تحقیقات نشان داده اند که خشکی دهان و کمبودهای تغذیه ای ممکن است باعث اریتم عمومی لثه شوند.

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

بهبود امکان پذیر است

درمان برای جلوگیری از زوال بیشتر دندان و حمایت از بهبود کلی اختلال خوردن شما امکان پذیر است. به افراد توصیه می شود برای جلوگیری از تخریب بیشتر ساختار دندان، یک روتین بهداشتی ثابت را رعایت کنند و پیگیری های مکرر دندانپزشکی را جدی بگیرند.

افرادی که در دوران نقاهت هستند ممکن است بیشتر از هر شش ماه به مراقبت های منظم تخصصی دندانپزشکی نیاز داشته باشند. دندانپزشکان می توانند اعمال موضعی فلوراید در مطب را برای جلوگیری از فرسایش بیشتر و کاهش حساسیت ارائه دهند.

افراد می توانند به صورت روزانه از ژل فلوراید سدیم برای ارتقاء معدنی سازی مجدد مینای دندان استفاده کنند، و بیماران مبتلا به خشکی شدید دهان می توانند از مزایای بزاق مصنوعی بهره مند شوند. افراد همچنین می توانند بلافاصله پس از استفراغ، دهان خود را با آب شستشو دهند و سپس برای خنثی‌کردن اسیدها و محافظت از دندان ها، یک دهانشویه فلوراید سدیم استفاده کنند، تا در مراحل اولیه بهبودی که ممکن است ترک کامل رفتارها ممکن نباشد، آسیب های دندانی را کاهش دهند.

اگر درمان های ترمیمی یا پروتز نیاز باشد، لازم است فرد رفتارهای اختلال خوردن را متوقف کرده باشد و قبل از درمان دندانپزشکی از نظر روانی ثبات داشته باشد. ضرورت دارد که افراد قبل از استفاده از هر گونه درمان دندانپزشکی با دندانپزشک خود مشورت کنند.

در نتیجه، تشخیص زود هنگام و مداخله کلیدی است و دندانپزشکان در یک روند بهبودی نقش اساسی دارند، زیرا آنها اغلب نخستین متخصصان سلامت هستند که علائم و نشانه های اختلال خوردن را شناسایی می کنند. با مراقبت و درمان مناسب دندان ها می توان به سلامت دهان و دندان ها در بهبودی از بی اشتهایی و پرخوری عصبی دست یافت. صادق بودن با دندانپزشک خود بخش مهمی از برنامه درمانی شما برای رسیدگی به تمام علائم مربوط به اختلال خوردن است.

اگر در یک یا هر دو سمت فک خود درد دارید، ممکن است به بیماری به نام اختلال مفصل فکی گیجگاهی یا temporomandibular joint disorder  (TMD) مبتلا باشید. (شما ممکن است بشنوید که این شرایط تحت عنوان TMJ نیز نامیده می شود). فک شما ممکن است درد داشته باشد، عضلات صورت شما ممکن است احساس اسپاسم یا گرفتگی داشته باشند، و ممکن است احساس کنید فک شما صدای کلیک می دهد یا گیر می کند. این علائم ممکن است خوردن و صحبت کردن را دردناک یا غیرممکن کنند.

انواع مختلف درمان ها برای TMJ وجود دارند. ممکن است از دارو یا ماساژ بهره مند شوید و برخی از افراد برای برطرف شدن این مشکل حتی جراحی نیز انجام می دهند. فیزیوتراپی برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی گزینه دیگری برای کمک به کاهش درد فک است. بنابراین چه انتظاری می توانید از فیزیوتراپی برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی داشته باشید، و در صورت ابتلای شما به اختلال مفصل فکی گیجگاهی یک فیزیوتراپیست چگونه می تواند به شما کمک کند؟

اختلال مفصل فکی گیجگاهی چیست؟

اختلالات مفصل فکی گیجگاهی که به عنوان TMD شناخته می شود، وضعیتی است که می تواند در استفاده از فک شما مشکل قابل توجهی ایجاد کند. مشخصه ویژه این وضعیت درد در فک شما است که توانایی شما برای باز و بسته کردن راحت دهان را محدود می کند. همچنین ممکن است صدای کلیک یا در رفتگی هنگام خمیازه کشیدن یا صحبت کردن، یا “گرفتگی” هنگام جویدن غذا را تجربه کنید.

علائم و نشانه های TMD معمولاً به تدریج و بدون آسیب یا اتفاق خاصی ظاهر می شوند. ممکن است بعد از خوردن غذاهای سفت، متوجه شروع درد شوید. این درد معمولاً ماهیت متناوب دارد، و معمولاً پس از استفاده از فک برای خوردن غذاهای سفت یا باز کردن دهان، مثلاً هنگام خمیازه کشیدن، ظاهر می شود.

آناتومی مفصل فکی گیجگاهی

مفصل فکی گیجگاهی شما از اتصال فک پایین شما به حفره فک پایین استخوان تمپورال جمجمه تشکیل می شود. یک قطعه کوچک از جنس غضروف، به نام دیسک مفصلی وجود دارد که بین دو استخوان قرار دارد. هنگامی که دهان خود را باز و بسته می کنید، در حالی که استخوان فک شما می چرخد، دیسک می لغزد و به جلو و عقب می رود و حرکت کردن را ممکن می سازد.

ماهیچه های مختلفی در نزدیکی مفصل فکی گیجگاهی شما به یکدیگر متصل می شوند. این ماهیچه ها به باز و بسته شدن فک کمک می کنند و به شما اجازه می دهند صحبت کنید، غذا بخورید و قورت دهید. (فک شما بیشترین کاربرد را در بدن شما دارد.) چندین رباط کوچک، استخوان ها را به یکدیگر متصل می کنند و ثبات مفصل را افزایش می دهند.

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

چه مشکلی می تواند به وجود بیاید؟

چه چیزی باعث بروز مشکلات TMJ شما می شود؟ چگونه ممکن است مشکلاتی برای این مفصل پیش بیاید؟ علل زیادی برای TMD وجود دارند. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • جابجایی دیسک مفصلی در مفصل
  • اسپاسم عضلانی
  • وضعیت رو به جلوی سر
  • استرس
  • فشردن دندان ها (معروف به دندان قروچه یا براکسیسم)

هر زمان که مفصل بیش از حد تحت فشار باشد، می تواند باعث بروز درد و اختلال در حرکت مفصل شود. این ممکن است منجر به التهاب مفصل یا عضلات و رباط های اطراف مفصل فکی گیجگاهی شود.

روش های تشخیص اختلالات مفصل فکی گیجگاهی

در صورتی که درد مفاصل در فک خود را تجربه می کنید، باید به دندانپزشک یا پزشک معالج خود مراجعه کنید. آنها می توانند علت درد شما را مشخص نمایند و می توانند وضعیت شما را به درستی تشخیص دهند. تشخیص اختلالات مفصل فکی گیجگاهی عمدتاً با معاینات بالینی انجام می شود.

پزشک شما ممکن است مفصل فک و ماهیچه های اطراف آن را، در حالی که دهان خود را برای احساس حساسیت یا صدای کلیک باز و بسته می کنید، لمس کند.

پزشک شما همچنین دامنه حرکت فک شما را بررسی خواهد کرد و در پی هر گونه انحراف در حرکت خواهد بود. گاهی اوقات فک شما ممکن است از یک سمت به خوبی باز شود و از سمت دیگر به خوبی باز نشود، و باعث شود با باز کردن دهان، فک شما به یک سمت حرکت کند.

گاهی اوقات برای بررسی اینکه آیا مفصل فکی گیجگاهی شما دچار تغییرات آرتروز است یا خیر، تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته می شوند، و برای بررسی موقعیت دیسک مفصلی در فک شما ممکن است MRI گرفته شود.

اگر پزشک شما TMD را رد کند، ممکن است دلایل دیگری برای درد فک شما وجود داشته باشد. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • پوسیدگی یا حفره های دندانی
  • نورالژی صورت
  • آرتریت گردن

پس از تشخیص اختلال مفصل فکی گیجگاهی (TMD)، می توانید درمان را شروع کنید. کار با فیزیوتراپیست ممکن است یکی از گزینه های درمان برای شما باشد.

ارزیابی فیزیوتراپی

اولین ملاقات شما با فیزیوتراپیست برای TMD شما، یک ارزیابی اولیه خواهد بود. زمان می برد تا فیزیوتراپ شما بتواند در مورد وضعیت شما بحث کند. او از شما پرسش هایی در مورد چگونگی شروع درد فک و فعالیت هایی که علائم شما را بهتر یا بدتر می کنند، خواهد پرسید. او همچنین در مورد عادات غذایی و فعالیت های دیگری که ممکن است فک شما را تحریک کنند صحبت خواهد کرد.

درمانگر شما همچنین در مورد درمان های قبلی که ممکن است برای درد TMD خود انجام داده اید از شما سؤالاتی بپرسد. بررسی کامل و دقیق سوابق پزشکی شما نیز ممکن است انجام شود.

در طول ارزیابی فیزیوتراپی، ممکن است چندین آزمایش برای اندازه گیری پایه وضعیت TMD شما انجام شود. اجزاء ارزیابی PT برای TMD ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • ارزیابی وضعیت بدن
  • اندازه گیری دامنه حرکتی گردن
  • اندازه گیری دامنه حرکتی فک در جهات مختلف
  • لمس ساختارهای اطراف فک
  • اندازه گیری قدرت فک و عضلات وضعیتی

هنگامی که ارزیابی شما کامل شد، فیزیوتراپ با شما در مورد یافته ها بحث خواهد کرد و یک طرح مراقبتی برای شروع درمان TMD شما ایجاد خواهد کرد. حتماً در مورد وضعیت خود و آنچه باید از درمان انتظار داشته باشید سؤال بپرسید. فیزوتراپ شما همچنین با شما همکاری خواهد کرد تا برای دوره درمانی خود اهدافی ایجاد کنید.

درمان های فیزیوتراپی

فیزیوتراپیست شما ممکن است از درمان های مختلفی برای درمان اختلال TMD شما استفاده کند. این درمان ها برای کاهش التهاب و درد، بهبود وضعیت بدن، بهبود تحرک فک و کمک به بازیابی عملکرد طبیعی فک طراحی شده اند. درمان ها ممکن است شامل بسیاری از روش های بالقوه برای توانبخشی مفصل شما باشند.

اعمال گرما یا یخ

ممکن است از گرما برای شل کردن عضلات و کاهش درد و اسپاسم عضلانی، روی فک شما استفاده شود. گاهی اوقات از یخ برای TMD به منظور کاهش التهاب و درد اطراف فک استفاده می شود.

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

اولتراسوند

اولتراسوند درمانی است که در فیزیوتراپی برای ایجاد گرمای عمیق در بافت ها و بهبود تحرک سلولی استفاده می شود. گاهی اوقات در درمان درد TMD استفاده می شود. یک مطالعه در مجله علم فیزیوتراپی نشان داد که افزودن اولتراسوند به تمرینات خانگی، در مقایسه با تمرینات به تنهایی، بیشتر باعث تسکین درد و بهبود تحرک می شود.

در اولتراسوند باید احتیاط کرد؛ بسیاری از مطالعات در مورد استفاده از آن در فیزیوتراپی دریافتند که اغلب اندکی بهبود عملکرد را ارائه می دهد.

ماساژ دادن

فیزیوتراپیست شما ممکن است از تکنیک های مختلف ماساژ برای درمان درد فک شما استفاده کند. ماساژ ممکن است روی عضلات فک، عضلات صورت و عضلات گردن و شانه اعمال شود. هدف از ماساژ، شل کردن عضلات و بهبود گردش خون در آن مناطق است که امکان ایجاد یک حرکت طبیعی در مفصل فکی گیجگاهی شما را فراهم می کند.

حرکات مفصل فکی گیجگاهی

درمانگر شما ممکن است از به حرکت درآوردن فک شما برای کمک به بهبود تحرک مفصل استفاده کند. به حرکت درآوردن می تواند حرکت طبیعی مفصل را احیاء کند و ممکن است به جابجایی دیسک مفصلی در مفصل فک شما کمک کند. به حرکت درآوردنی که درمانگر شما انجام می دهد ممکن است کمی ناراحت کننده باشد؛ تعدادی از آنها شامل قرار دادن شست یا انگشت فیزیوتراپیست داخل دهان شما در امتداد دندان های شما، برای حرکت دادن فک شما هستند. (نگران نباشید، برای این کار از دستکش استفاده می شود.)

دستورالعمل وضعیتی

نشستن یا ایستادن با سر رو به جلو و وضعیت شانه گرد ممکن است کشش و فشار زیادی را بر مفصل فک شما وارد کند. اگر فیزیوتراپیست شما ارزیابی کند که وضعیت بدن شما به اختلال عملکرد فک شما کمک می کند، او ممکن است دستورالعمل هایی به شما بدهد تا وضعیت بدنی شما بهبود پیدا کند. ممکن است از تمریناتی مانند فرایند اصلاح بیش از حد اسلوچ slouch-overcorrect استفاده شود.

همچنین ممکن است تمرینات تقویتی کتف برای بهبود آگاهی عمومی شما تجویز شوند.

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

تمرینات

ورزش برای فک شما یکی از مهم ترین اجزاء طرح درمان TMD شما است. فیزیوتراپ شما احتمالاً تمریناتی را برای بهبود باز و بسته شدن فک شما تجویز خواهد کرد. او ممکن است از شما بخواهد که از یک آینه استفاده کنید تا بتوانید نحوه حرکت دهان و فک خود را مشاهده کنید و بتوانید اطمینان حاصل کنید که هنگام تمرین کردن در یک راستا قرار دارند. هدف تمریناتTMD ، بازگرداندن حرکت طبیعی و بدون درد فک است.

در صورت داشتن هر گونه پرسش در مورد برنامه توانبخشی خود برایTMD ، از درمانگر خود سؤال بپرسید. او احتمالاً خوشحال خواهد شد که به شما کمک کند تا طرح درمان خود را درک کنید و تغییرات لازم را ایجاد کنید تا بتوانید بیشترین بهره را از فیزیوتراپی خود ببرید.

از چه چیزهایی باید اجتناب کرد؟

اگر TMD دارید، موارد خاصی وجود دارند که باید به عنوان بخشی از طرح درمان خود از آنها اجتناب کنید. این چیزها- که اغلب تحت عنوان فعالیت های پارافانکشنال شناخته می شوند- کارهایی هستند که ممکن است انجام دهید و برای عملکرد ضروری نیستند، اما فشار زیادی به مفصل فکی گیجگاهی شما وارد می کنند. فعالیت های پارافانکشنالی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • جویدن آدامس
  • گاز زدن خودکار یا مداد
  • تکیه دادن چانه خود به دست خود
  • خوردن غذاهای سفت

اجتناب از این موارد می تواند به کاهش فشار و استرس از روی مفصل فک و ماهیچه های شما کمک کند و امکان بهبود همه چیز را فراهم کند.

جدول زمانی برای بهبود

بیشتر موارد درد مفصل فکی گیجگاهی طی شش تا هشت هفته بهبود می یابند. کار کردن با فیزیوتراپیست و انجام تمرینات منظم می تواند به بهبودی شما کمک کند. برخی از موارد ممکن است بیشتر طول بکشند و در برخی از افراد، پس از درمان همچنان علائم وجود دارند.

در این صورت، باید برای مراقبت های بعدی به پزشک مراجعه کنید. برخی از بیماران از درمان های دیگری مانند استفاده از محافظ دهان هنگام خواب یا جراحی برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی خود بهره می برند.

سخن پایانی

اگر در فک خود درد دارید، ممکن است اختلال مفصل فکی گیجگاهی یا TMD داشته باشید. اگر درد فک ناشی از TMD دارید، فیزیوتراپی می تواند یک روش کمکی برای مراقبت باشد. فیزیوتراپیست شما می تواند به تعیین علت درد شما کمک کند و می تواند نحوه حرکت فک شما را بهبود بخشد. به این ترتیب، می توانید به سرعت و بدون هیچ خطری به فعالیت های عادی خود بازگردید.

قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشیم یا بعد از آن؟ همه ما می دانیم که مسواک زدن با مسواک، به تنهایی برای حفظ سلامت دهان و دندان ها کافی نیست. بنابراین، ترتیب مناسب برای روتین بهداشتی دهان و دندان چیست؟

نخ دندان کشیدن معمولاً بخشی کمتر مطلوب از روتین دندانپزشکی هر کسی است؛ و اگر همه ما با خودمان صادق باشیم، احتمالاً به طور مرتب نخ دندان نمی کشیم زیرا “وقت نداریم” یا “به لثه هایمان آسیب می رساند” یا “فراموش کرده ایم نخ دندان بخریم”. در نهایت، ما آنطور که باید از نخ دندان استفاده نمی کنیم، احتمالاً تنها به این دلیل است که نمی خواهیم.

اما، نخ دندان یکی از مهم ترین بخش های هر روتین بهداشتی دهان و دندان است.

بدون استفاده از نخ دندان، دهان ما مستعد ابتلا به بیماری های لثه و پوسیدگی دندان است. در این مقاله به این موضوع می پردازیم که نخ دندان کشیدن چگونه باید انجام شود و چرا باید این کار را انجام دهید، چگونه با محصولات مختلف به درستی نخ دندان بکشید و به این پرسش پاسخ خواهیم داد که آیا قبل یا بعد از مسواک زدن باید نخ دندان بکشید؟

نخ دندان کشیدن چیست؟

نخ دندان کشیدن فرآیندی است که در آن ذرات غذا از فضاهای بین دندان ها خارج می شود. انجمن دندانپزشکی آمریکا ADA استفاده از نخ دندان را قبل یا بعد از مسواک زدن دو مرتبه در روز توصیه می کند. چرا لازم است نخ دندان کشیدن را در روتین بهداشتی دهان خود بگنجانید؟ خب، با زدودن بقایای مواد غذایی و پلاک انباشته شده از فضاهای بین دندان ها، می توانید سلامت دهان و دندان های خود را طولانی تر کنید و احتمال ابتلا به ژنژیوت (التهاب لثه) را کاهش دهید.

نحوه نخ دندان کشیدن

برای حفظ سلامت دندان ها، درست نخ دندان کشیدن ضروری است، و نخ دندان سنتی تنها گزینه نیست. ابتدا باید محصول مناسب را برای استفاده انتخاب کنید و آن را در دسترس نگه دارید. سپس مهم است که یک برنامه روتین ایجاد کنید تا فرصت نخ دندان کشیدن را از دست ندهید. عدم تمیز کردن صحیح فضای بین دندانی می تواند منجر به بروز پوسیدگی دندان ها و بیماری لثه شود.

از آنجا که عادات بخش مهمی از بهداشت دهان و دندان ها هستند، باید هر چه زودتر یک برنامه روتین به کودکان آموزش داده شود. کودک قبل از رسیدن به سنین 10 تا 12 سالگی، برای نخ دندان کشیدن به کمک نیاز دارد. علت این است که آنها مهارت دستی برای تمیز کردن صحیح این نواحی را ندارند.

همانطور که قبلاً اشاره کردیم، نخستین گام برای ایجاد یک روتین که برای شما عملی باشد، انتخاب روش مناسب برای نخ دندان کشیدن است. بنابراین در این مقاله قصد داریم مراحل لازم برای نخ دندان کشیدن با استفاده از انواع مختلف ابزارهای موجود را بررسی کنیم.

اما ابتدا به این پرسش میلیون دلاری پاسخ خواهیم داد: آیا قرار است قبل یا بعد از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کنید؟ خب، پاسخ ساده این است که هیچ پاسخ ساده ای وجود ندارد.

بهتر است قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشیم یا برعکس؟

دندانپزشکان در مورد زمان تمیز کردن بین دندان ها به دو دسته تقسیم می شوند. مسئله مسواک زدن یا نخ دندان کشیدن نیست، بلکه بیشتر در مورد توالی وقایع است. همه موافق هستند که نخ دندان کشیدن باید حداقل یک مرتبه در روز انجام شود، البته اگر دو مرتبه در روز همراه با مسواک زدن انجام شود، برای حفظ سلامت دهان و دندان ها و جلوگیری از بیماری لثه بهتر است.

با این حال، اینکه آیا باید قبل یا بعد از مسواک زدن دندان ها انجام شود، هنوز موضوع بحث است. برای مشاهده مزایا و معایب مسواک زدن قبل یا بعد از نخ دندان کشیدن، به جدول زیر نگاهی بیندازید:

توالی مزایا معایب
 

نخ دندان کشیدن قبل از مسواک زدن

باقی مانده های ذرات غذا را برای زدوده شدن آماده می کند. اجازه می دهد تا فلوراید موجود در خمیر دندان به فضاهای بین دندانی برسد بیرون کشیدن پلاک بیشتر از بین دندان ها ممکن است برای برخی ناخوشایند باشد
 

نخ دندان کشیدن بعد از مسواک زدن

باقی مانده های ذرات غذا پس از مسواک زدن اولیه را خارج می کند؛ پلاک زیادی را از فضای بین دندانی بیرون نمی کشد. پس از آن، برای شستن مواد سست شده، به شستشوی دهان نیاز است، که از مزایای فلوراید موجود در خمیر دندان شما می کاهد.

قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشید

بحث روی “نخ دندان کشیدن قبل از مسواک زدن، یا بعد از آن” این است که یک مسواک به تنهایی نمی تواند بقایای ذرات غذا و پلاک های دندانی را از بین ببرد تا فلوراید موجود در خمیر دندان به نواحی بین دندانی برسد و لثه ها را به درستی تمیز کند. علاوه بر این، ذرات مواد غذایی گیر کرده بین دندان ها سست خواهند شد و سپس با کمک مسواک می توان آنها را زدود.

به همین دلیل، برخی از دندانپزشکان موافق هستند که استفاده از نخ دندان بهترین راه برای جلوگیری از چسبیدن پلاک به ناحیه بین دندانی است زیرا مسواک زدن برای زدودن آن کافی نیست. این نظریه بعلاوه توسط مطالعه انجام شده توسط مجله پریودنتولوژی تأیید شده است، که دریافته است که اگر بعد از نخ دندان کشیدن مسواک بزنید، می توانید از شر ذرات اضافی مواد غذایی آزاد شده توسط نخ دندان خلاص شوید و بیشتر از اثرات مفید فلوراید موجود در خمیر دندان بهره مند شوید.

نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

بعد از مسواک زدن نخ دندان بکشید

از سوی دیگر، دندانپزشکان دیگر می گویند که برای کمک به سالم نگهداشتن دهان تا حد امکان، مسواک زدن دندان ها بهترین راه است. ابتدا مسواک زدن، پلاک های اضافی که برخی افراد بیرون کشیدن آنها هنگام نخ دندان کشیدن را ناخوشایند می دانند، از بین می برد. افرادی که بعد از مسواک زدن بین دندان های خود را تمیز می کنند، ممکن است بخواهند بعد از آن دهان خود را آبکشی کنند تا هر گونه ذرات یا پلاک هایی که از بین دندان ها سست شده اند را از دهان خارج کنند. با این حال، اگر از خمیر دندان حاوی فلوراید استفاده می کنید، توصیه می شود بلافاصله پس از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، دهان را نشویید، زیرا این کار باعث می شود فلوراید اثر کمتری داشته باشد.

ابزارهای پاکسازی بین دندان ها

تا اینجا دیدیم که به گفته دندانپزشکان، ممارست مهم تر از این است که آیا قبل از نخ دندان کشیدن مسواک می زنید یا بعد از آن. ایجاد یک روتین خوب به معنای یافتن ابزار مناسب است، و برای بسیاری از افراد بهترین راه برای تمیز کردن بین دندان ها ممکن است استفاده از نخ دندان سنتی نباشد. انواع مختلفی از ابزارهای جدید وجود دارند که می توانید از آنها استفاده کنید که مزایای استفاده از نخ دندان و موارد دیگر را به شما می دهند، از جمله:

  • نخ دندان رشته ای
  • واتر فلاسر
  • ایر فلاسر (فلاسر بادی)
  • مسواک های بین دندانی

نخ دندان سنتی

اگر با این نوع نخ دندان ها مشکلی ندارید، نیاز نیست به دنبال گزینه های دیگر باشید. نخ دندان همچنان محبوب ترین ابزار برای نخ دندان کشیدن است زیرا امتحان شده و مناسب است. شما گزینه های زیادی برای انتخاب دارید، از جمله موم زده، موم نزده، تک یا چند رشته ای، طعم دار یا بدون طعم. نخ دندان هایی خوب هستند که به راحتی و بدون پاره شدن بین دندان ها بلغزند.

در اینجا اصول اولیه برای یک روتین صحیح وجود دارند:

  • هنگام استفاده از نخ دندان، 12 تا 18 اینچ از آن را ببرید.
  • هنگام استفاده از نخ سعی کنید آن را به زور بین دندان ها قرار ندهید یا آن را با فشار وارد لثه های خود نکنید. این می تواند باعث آسیب شود که ممکن است منجر به عفونت شود.
  • رشته را در امتداد کناره های هر دندان 8 تا 10 بار به بالا و پایین بکشید تا هر گونه باقیمانده از بین دندان ها خارج شود.
  • بین هر دندان از بخش جدیدی از رشته استفاده کنید تا از وارد شدن ذرات باقی مانده از بخش قبلی به ناحیه بین دندانی بعدی جلوگیری کنید.

واتر فلاسر

واتر فلاسرها و ایر فلاسرها جدیدترین فناوری نخ دندان کشیدن هستند. آنها عملاً یکسان هستند: هر دو از یک جت آب تحت فشار برای دفع پلاک از کنار دندان ها و لثه ها استفاده می کنند. تفاوت اصلی آنها این است که ایر فلاسرها نسبت به واتر فلاسرها آب بسیار کمتری مصرف می کنند. به طور کلی، این روش نسبت به نخ دندان کشیدن معمولی ملایم تر است، و بسیاری از واتر فلاسرها و ایر فلاسرها حتی دارای فشار قابل تنظیم برای تمیز کردن راحت تر هستند.

حالا این ابزارها چگونه استفاده می شوند؟

  • مخزن را با آب گرم (یا مایع توصیه شده دیگر) پر کنید.
  • یک نوک انتخاب کنید و آن را در دسته قرار دهید.
  • با کمترین تنظیم فشار شروع کنید، و تا حدی دهان خود را در اطراف نوک آن ببندید که از پاشیده شدن آب به صورت خود جلوگیری کنید.
  • نوک خط لثه خود را هدف قرار دهید و آب را در امتداد خط لثه خود اسپری کنید و روی فاصله بین دندان ها تمرکز کنید.
  • همین که پیش می روید اجازه دهید آب از دهانتان خارج شود.

توجه داشته باشید که اگر از یکی از این موارد استفاده می کنید، بهتر است قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کنید. علت این است که آب فلاسر باعث از بین رفتن مواد مفید خمیر دندان شما خواهد شد.

مسواک های بین دندانی

مسواک های بین دندانی به نوعی مانند بطری پاک کن هستند، اما برای دندان های شما هستند. آنها یک قطعه سیم نازک و انعطاف پذیر با فرچه هایی هستند که می توانند به طور مؤثری نواحی بین دندان های شما را تمیز کند. گزینه ها و اندازه های زیادی برای انتخاب وجود دارند.

بسته به نحوه روی هم قرار گرفتن دندان هایتان، ممکن است لازم باشد چند مارک و اندازه مختلف را امتحان کنید تا گزینه ای که دوست دارید را پیدا کنید.

روش استفاده از این نوع مسواک ها به این صورت است:

  • مسواک با اندازه مناسب را انتخاب کنید.
  • آن را به آرامی بین دندان های خود فرو ببرید، از اعمال زور برای انجام این کار اجتناب کنید.
  • مسواک را چند مرتبه به جلو و عقب حرکت دهید تا ذرات باقی مانده و پلاک ها زدوده شوند.
  • در صورت نیاز اندازه را تغییر دهید، و زمانی که رشته ها تحلیل رفتند مسواک را تعویض کنید.
نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

نتیجه گیری

بنابراین، آیا باید قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کرد یا بعد از آن؟ خب، دیدیم که جواب سیاه و سفید نیست. برخی افراد متوجه می شوند که مسواک زدن قبل از نخ دندان کشیدن خوشایندتر است، زیرا دندان های خود را از قبل کمی تمیز می کنند و هنگام نخ دندان کشیدن مواد زیادی را از جای خود خارج نمی کنند. دیگران می گویند این روش به این معنا است که شما مجبور هستید پس از مسواک زدن، موادی که نخ دندان بیرون می آورد را بشویید. مشکل این است که اثربخشی فلوراید موجود در خمیر دندان را کاهش می دهد، بنابراین می گویند بهتر است قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کنید.

خود دندانپزشکان در مورد اینکه بهتر است قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشید یا بعد از آن، اختلاف نظر دارند. با این حال، اتفاق نظر عمومی در بین دندانپزشکان این است که حداقل یک بار در روز باید از نخ دندان استفاده کنید. برای حفظ سلامت مطلوب دهان و پیشگیری از بروز مشکلات لثه، پلاک های تشکیل شده باید حداقل یک مرتبه در روز از روی دندان ها و بین آنها خارج شوند. مسواک زدن به تنهایی برای سالم نگه داشتن دهان و عاری نگهداشتن آن از پوسیدگی کافی نیست.

بنابراین، بهترین روش برای شما این است که کدام یک به شما کمک می کند تا یک روتین ثابت را حفظ کنید. اکثر افراد بلافاصله قبل یا بعد از مسواک زدن از نخ دندان استفاده می کنند زیرا از قبل به فکر بهداشت دهان هستند. اما برخی معتقدند که بهتر است صبح و قبل از خواب مسواک بزنند، و بعد از خوردن ناهار از نخ دندان استفاده کنند.

پرسش های متداول در مورد ترتیب نخ دندان کشیدن و مسواک زدن

چه زمانی و هر چند وقت یکبار باید از نخ دندان استفاده کرد؟

دندانپزشکان توافق دارند که همه افراد حداقل یک مرتبه در روز از نخ دندان استفاده کنند. با این حال، آنها به دو گروه تقسیم می شوند که آیا بهتر است قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کرد یا بعد از آن. هر دو فوایدی دارند، اما مهم ترین نکته این است که حداقل یک مرتبه در روز انجام شود. دندانپزشکان بعلاوه موافق هستند که هر چه دفعات بیشتری بین دندان های خود را تمیز کنید، بهتر است.

چگونه به درستی از نخ دندان استفاده می کنید؟

هنگام استفاده از نخ دندان سنتی رشته ای، از تکه های 12 تا 18 اینچی استفاده کنید. آن را به زور بین دندان ها وارد نکنید یا آن را به لثه های خود فرو نبرید. رشته را در امتداد کناره های هر دندان به سمت بالا و پایین بکشید تا هر گونه باقی مانده ای را خارج کند. کار خود را با شستشو با دهانشویه پایان دهید.

قبل از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن بهتر است از دهانشویه استفاده کنید یا بعد از آن؟

ADA از شما می خواهد که دستورالعمل های روی دهانشویه خود یا ترجیحات شخصی خود را دنبال کنید. از سوی دیگر، NHS انگلستان می گوید که بعد از مسواک زدن نباید از دهانشویه استفاده کرد زیرا باعث شسته شدن فلوراید غلیظ خمیر دندان شما می شود. حتی برخی از ابزارها مانند ایر فلاسرها وجود دارند که در واقع از مایعی دهانشویه- مانند برای تمیز کردن بین دندان ها استفاده می کنند.

نمونه های درمانی کاشت ایمپلنت



بخش تخصصی کاشت ایمپلنت





سلامت دهان و دندان و شکل ظاهری آنها یکی از مهمترین فاکتورها در زیبایی محسوب می‌شوند. یکی از مشکلاتی که میلیونها نفر در دنیا با آن مواجه هستند از دست دادن یک یا چند دندان است و از جمله عواملی که منجر به این مشکل می‌شوند می‌توان به پوسیدگی دندان، بیماریهای لثه، و یا آسیب و ضربه اشاره نمود. بریج و دنچر تنها راه‌حلهایی بودند که سالها برای رفع این مشکل بکار می‌رفتند اما امروزه ایمپلنتهای دندانی ابزاری هستند که بیشتر از سایر روشها مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایمپلنتهای دندانی جایگزین ریشۀ دندان می‌باشند. ایمپلنتها پایه‌ای برای دندان جایگزین ثابت یا متحرک هستند که برای هماهنگی با دندانهای طبیعی ساخته می‌شوند.

مقالات تخصصی کاشت ایمپلنت



دندانپزشکان و متخصصان ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی و درمانی دندانپزشکی، ممکن است نخستن افرادی باشند که متوجه اثرات فیزیکی و دهانی بی اشتهایی و پرخوری عصبی می شوند و آنها را ارزیابی می کنند و بیماران را برای شناسایی زود هنگام مشکلات ارجاع، و درمان ایده آل را ارائه می کنند.

مشکلات دندانی می توانند خیلی زود و حتی ظرف مدت شش ماه پس از رفتارهای غذایی غیر عادی ثابت، مانند محدودیت کالری و پاکسازی ظاهر شوند.

اگر عوارض دهانی ناشناخته باقی بمانند، می توانند منجر به بروز مشکلات جدی تر و آسیب بالقوه جبران ناپذیر به حفره دهان شوند.

وقتی پزشکان دهان، صورت و ظاهر کلی بیمار را معاینه می کنند، می تواند یک پیشگیری ثانویه از اختلال خوردن باشد. مشکلات دهانی همراه با بی اشتهایی و پرخوری عصبی شامل الگوهای فرسایش در دندان ها هستند که تحت عنوان اثرات “داخل دهانی” و “خارج دهانی” شناخته می شوند.

عوارض جانبی متداول اختلالات خوردن برای سلامت دندان ها

“اثرات داخل دهانی” شامل فرسایش دندان ها، آسیب به غشاء های مخاطی دهان و حلق، خشکی دهان، حفره های دندانی، بیماری پریودنتال و ضایعات بافت نرم هستند. از دست دادن مینای روی دندان ها یا ظاهر بریده روی سطح دندان ها، و همچنین از بین رفتن کانتور آنها، همگی در افراد مبتلا به بی اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی شایع هستند.

با فرسایش نیز حساسیت دندان ها به دماهای گرم و سرد بوجود می آید. استفراغ عمدی نیز می تواند باعث آسیب به کام (سقف دهان) و حلق در حفره دهان شود. در پرخوری عصبی، علائم گزارش شده عبارتند از: فرسایش دندان ها، حساسیت دندان ها، خشکی دهان، حفره های دندانی، بیماری پریودنتال، بزرگ شدن غدد و بهداشت ضعیف و نامناسب دهان.

بی اشتهایی و پرخوری عصبی هر دو تظاهرات فیزیکی مشترکی از نظر خشکی دهان و پوست، آریتمی و ناخن های ترک خورده یا خشک دارند. مشکلات پزشکی در خون، قلب و عروق، سیستم عصبی مرکزی، غدد درون ریز، مشکلات گوارشی، اسکلتی- عضلانی، کلیوی و عملکرد کبد نیز می توانند ظاهر شوند.

دیگر نگرانی های خارج دهانی شامل لانوگو یا رشد موهای ریز بدن، ریزش موهای سر، تغییرات وزن، رشد یا لیپوم در اندام ها، و فرسایش یا التهاب ناخن ها در صورت انجام استفراغ به صورت عمدی هستند.

به نظر می رسد در تحقیقات گذشته، در زمینه بهداشت دهان و دندان در میان افراد مبتلا به اختلالات خوردن، این اتفاق نظر وجود داشته باشد که فرسایش مینای دندان شایع ترین و چشمگیرترین نمود ظاهری استفراغ مزمن باشد. این به طور معمول به دندانپزشکان اجازه می دهد تا یک تشخیص افتراقی برای تشخیص اختلال خوردن از علل دیگر انجام دهند.

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

اثرات بهداشت دهان و دندان روی اختلالات خوردن

با بی اشتهایی عصبی، به طور معمول کمبود تغذیه وجود دارد، و این می تواند باعث شود لثه ها و بافت های داخل دهان راحت تر خونریزی کنند. یک فرد ممکن است افزایش بزاق، خشکی دهان و تورم داخل دهان را نیز تجربه کند.

مواد مغذی که سلامت دهان را تقویت می کنند شامل غذاهای حاوی کلسیم، آهن و ویتامین B هستند که بسیاری از افراد مبتلا به بی اشتهایی عصبی فاقد آنها هستند. اگر فردی این مواد مغذی مناسب را دریافت نکند، می تواند دچار پوسیدگی دندان و بیماری لثه شود. سوء تغذیه می تواند منجر به بروز زخم های داخل دهان، ایجاد بوی بد دهان و آفت ها شود.

استفراغ مکرر می تواند منجر به جریان یافتن مداوم اسید معده قوی روی دندان ها شود. مینای دندان ممکن است فرسوده شود و رنگ، شکل و طول دندان ها تغییر کند. اغلب دندان ها شکننده، شفاف و ضعیف می شوند. مسواک زدن یا شستشوی بیش از حد دندان در رابطه با رفتارهای پاکسازی می تواند باعث افزایش پوسیدگی دندان شود.

آرتریت فاسد کننده در فک نیز یک عارضه دندانی است که با اختلالات خوردن مشاهده می شود. این جایی است که فک پایین به جمجمه لولا می شود، و زمانی که آرتریت آغاز می شود، می تواند باعث ایجاد درد، سردردهای مزمن و مشکل در جویدن و همچنین مشکل در باز و بسته کردن دهان شود.

رفتارهای پاکسازی می توانند منجر به قرمزی، ایجاد خراش و بریدگی داخل دهان، و همچنین بریدگی یا کبودی روی بند انگشتان شوند. غدد بزاقی نیز با رفتارهای پاکسازی بزرگ می شوند و تا 50 درصد در بیماران مبتلا به اختلالات خوردن رخ می دهد.

به نظر می رسد که بهداشت ضعیف دهان در افراد مبتلا به بی اشتهایی شایع تر از افراد مبتلا به پرخوری عصبی است، زیرا پلاک بیشتری ایجاد می شود و ژنژیویت (التهاب لثه) ممکن است شایع تر باشد. تحقیقات نشان داده اند که خشکی دهان و کمبودهای تغذیه ای ممکن است باعث اریتم عمومی لثه شوند.

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

بهبود امکان پذیر است

درمان برای جلوگیری از زوال بیشتر دندان و حمایت از بهبود کلی اختلال خوردن شما امکان پذیر است. به افراد توصیه می شود برای جلوگیری از تخریب بیشتر ساختار دندان، یک روتین بهداشتی ثابت را رعایت کنند و پیگیری های مکرر دندانپزشکی را جدی بگیرند.

افرادی که در دوران نقاهت هستند ممکن است بیشتر از هر شش ماه به مراقبت های منظم تخصصی دندانپزشکی نیاز داشته باشند. دندانپزشکان می توانند اعمال موضعی فلوراید در مطب را برای جلوگیری از فرسایش بیشتر و کاهش حساسیت ارائه دهند.

افراد می توانند به صورت روزانه از ژل فلوراید سدیم برای ارتقاء معدنی سازی مجدد مینای دندان استفاده کنند، و بیماران مبتلا به خشکی شدید دهان می توانند از مزایای بزاق مصنوعی بهره مند شوند. افراد همچنین می توانند بلافاصله پس از استفراغ، دهان خود را با آب شستشو دهند و سپس برای خنثی‌کردن اسیدها و محافظت از دندان ها، یک دهانشویه فلوراید سدیم استفاده کنند، تا در مراحل اولیه بهبودی که ممکن است ترک کامل رفتارها ممکن نباشد، آسیب های دندانی را کاهش دهند.

اگر درمان های ترمیمی یا پروتز نیاز باشد، لازم است فرد رفتارهای اختلال خوردن را متوقف کرده باشد و قبل از درمان دندانپزشکی از نظر روانی ثبات داشته باشد. ضرورت دارد که افراد قبل از استفاده از هر گونه درمان دندانپزشکی با دندانپزشک خود مشورت کنند.

در نتیجه، تشخیص زود هنگام و مداخله کلیدی است و دندانپزشکان در یک روند بهبودی نقش اساسی دارند، زیرا آنها اغلب نخستین متخصصان سلامت هستند که علائم و نشانه های اختلال خوردن را شناسایی می کنند. با مراقبت و درمان مناسب دندان ها می توان به سلامت دهان و دندان ها در بهبودی از بی اشتهایی و پرخوری عصبی دست یافت. صادق بودن با دندانپزشک خود بخش مهمی از برنامه درمانی شما برای رسیدگی به تمام علائم مربوط به اختلال خوردن است.

اگر در یک یا هر دو سمت فک خود درد دارید، ممکن است به بیماری به نام اختلال مفصل فکی گیجگاهی یا temporomandibular joint disorder  (TMD) مبتلا باشید. (شما ممکن است بشنوید که این شرایط تحت عنوان TMJ نیز نامیده می شود). فک شما ممکن است درد داشته باشد، عضلات صورت شما ممکن است احساس اسپاسم یا گرفتگی داشته باشند، و ممکن است احساس کنید فک شما صدای کلیک می دهد یا گیر می کند. این علائم ممکن است خوردن و صحبت کردن را دردناک یا غیرممکن کنند.

انواع مختلف درمان ها برای TMJ وجود دارند. ممکن است از دارو یا ماساژ بهره مند شوید و برخی از افراد برای برطرف شدن این مشکل حتی جراحی نیز انجام می دهند. فیزیوتراپی برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی گزینه دیگری برای کمک به کاهش درد فک است. بنابراین چه انتظاری می توانید از فیزیوتراپی برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی داشته باشید، و در صورت ابتلای شما به اختلال مفصل فکی گیجگاهی یک فیزیوتراپیست چگونه می تواند به شما کمک کند؟

اختلال مفصل فکی گیجگاهی چیست؟

اختلالات مفصل فکی گیجگاهی که به عنوان TMD شناخته می شود، وضعیتی است که می تواند در استفاده از فک شما مشکل قابل توجهی ایجاد کند. مشخصه ویژه این وضعیت درد در فک شما است که توانایی شما برای باز و بسته کردن راحت دهان را محدود می کند. همچنین ممکن است صدای کلیک یا در رفتگی هنگام خمیازه کشیدن یا صحبت کردن، یا “گرفتگی” هنگام جویدن غذا را تجربه کنید.

علائم و نشانه های TMD معمولاً به تدریج و بدون آسیب یا اتفاق خاصی ظاهر می شوند. ممکن است بعد از خوردن غذاهای سفت، متوجه شروع درد شوید. این درد معمولاً ماهیت متناوب دارد، و معمولاً پس از استفاده از فک برای خوردن غذاهای سفت یا باز کردن دهان، مثلاً هنگام خمیازه کشیدن، ظاهر می شود.

آناتومی مفصل فکی گیجگاهی

مفصل فکی گیجگاهی شما از اتصال فک پایین شما به حفره فک پایین استخوان تمپورال جمجمه تشکیل می شود. یک قطعه کوچک از جنس غضروف، به نام دیسک مفصلی وجود دارد که بین دو استخوان قرار دارد. هنگامی که دهان خود را باز و بسته می کنید، در حالی که استخوان فک شما می چرخد، دیسک می لغزد و به جلو و عقب می رود و حرکت کردن را ممکن می سازد.

ماهیچه های مختلفی در نزدیکی مفصل فکی گیجگاهی شما به یکدیگر متصل می شوند. این ماهیچه ها به باز و بسته شدن فک کمک می کنند و به شما اجازه می دهند صحبت کنید، غذا بخورید و قورت دهید. (فک شما بیشترین کاربرد را در بدن شما دارد.) چندین رباط کوچک، استخوان ها را به یکدیگر متصل می کنند و ثبات مفصل را افزایش می دهند.

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

چه مشکلی می تواند به وجود بیاید؟

چه چیزی باعث بروز مشکلات TMJ شما می شود؟ چگونه ممکن است مشکلاتی برای این مفصل پیش بیاید؟ علل زیادی برای TMD وجود دارند. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • جابجایی دیسک مفصلی در مفصل
  • اسپاسم عضلانی
  • وضعیت رو به جلوی سر
  • استرس
  • فشردن دندان ها (معروف به دندان قروچه یا براکسیسم)

هر زمان که مفصل بیش از حد تحت فشار باشد، می تواند باعث بروز درد و اختلال در حرکت مفصل شود. این ممکن است منجر به التهاب مفصل یا عضلات و رباط های اطراف مفصل فکی گیجگاهی شود.

روش های تشخیص اختلالات مفصل فکی گیجگاهی

در صورتی که درد مفاصل در فک خود را تجربه می کنید، باید به دندانپزشک یا پزشک معالج خود مراجعه کنید. آنها می توانند علت درد شما را مشخص نمایند و می توانند وضعیت شما را به درستی تشخیص دهند. تشخیص اختلالات مفصل فکی گیجگاهی عمدتاً با معاینات بالینی انجام می شود.

پزشک شما ممکن است مفصل فک و ماهیچه های اطراف آن را، در حالی که دهان خود را برای احساس حساسیت یا صدای کلیک باز و بسته می کنید، لمس کند.

پزشک شما همچنین دامنه حرکت فک شما را بررسی خواهد کرد و در پی هر گونه انحراف در حرکت خواهد بود. گاهی اوقات فک شما ممکن است از یک سمت به خوبی باز شود و از سمت دیگر به خوبی باز نشود، و باعث شود با باز کردن دهان، فک شما به یک سمت حرکت کند.

گاهی اوقات برای بررسی اینکه آیا مفصل فکی گیجگاهی شما دچار تغییرات آرتروز است یا خیر، تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته می شوند، و برای بررسی موقعیت دیسک مفصلی در فک شما ممکن است MRI گرفته شود.

اگر پزشک شما TMD را رد کند، ممکن است دلایل دیگری برای درد فک شما وجود داشته باشد. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • پوسیدگی یا حفره های دندانی
  • نورالژی صورت
  • آرتریت گردن

پس از تشخیص اختلال مفصل فکی گیجگاهی (TMD)، می توانید درمان را شروع کنید. کار با فیزیوتراپیست ممکن است یکی از گزینه های درمان برای شما باشد.

ارزیابی فیزیوتراپی

اولین ملاقات شما با فیزیوتراپیست برای TMD شما، یک ارزیابی اولیه خواهد بود. زمان می برد تا فیزیوتراپ شما بتواند در مورد وضعیت شما بحث کند. او از شما پرسش هایی در مورد چگونگی شروع درد فک و فعالیت هایی که علائم شما را بهتر یا بدتر می کنند، خواهد پرسید. او همچنین در مورد عادات غذایی و فعالیت های دیگری که ممکن است فک شما را تحریک کنند صحبت خواهد کرد.

درمانگر شما همچنین در مورد درمان های قبلی که ممکن است برای درد TMD خود انجام داده اید از شما سؤالاتی بپرسد. بررسی کامل و دقیق سوابق پزشکی شما نیز ممکن است انجام شود.

در طول ارزیابی فیزیوتراپی، ممکن است چندین آزمایش برای اندازه گیری پایه وضعیت TMD شما انجام شود. اجزاء ارزیابی PT برای TMD ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • ارزیابی وضعیت بدن
  • اندازه گیری دامنه حرکتی گردن
  • اندازه گیری دامنه حرکتی فک در جهات مختلف
  • لمس ساختارهای اطراف فک
  • اندازه گیری قدرت فک و عضلات وضعیتی

هنگامی که ارزیابی شما کامل شد، فیزیوتراپ با شما در مورد یافته ها بحث خواهد کرد و یک طرح مراقبتی برای شروع درمان TMD شما ایجاد خواهد کرد. حتماً در مورد وضعیت خود و آنچه باید از درمان انتظار داشته باشید سؤال بپرسید. فیزوتراپ شما همچنین با شما همکاری خواهد کرد تا برای دوره درمانی خود اهدافی ایجاد کنید.

درمان های فیزیوتراپی

فیزیوتراپیست شما ممکن است از درمان های مختلفی برای درمان اختلال TMD شما استفاده کند. این درمان ها برای کاهش التهاب و درد، بهبود وضعیت بدن، بهبود تحرک فک و کمک به بازیابی عملکرد طبیعی فک طراحی شده اند. درمان ها ممکن است شامل بسیاری از روش های بالقوه برای توانبخشی مفصل شما باشند.

اعمال گرما یا یخ

ممکن است از گرما برای شل کردن عضلات و کاهش درد و اسپاسم عضلانی، روی فک شما استفاده شود. گاهی اوقات از یخ برای TMD به منظور کاهش التهاب و درد اطراف فک استفاده می شود.

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

اولتراسوند

اولتراسوند درمانی است که در فیزیوتراپی برای ایجاد گرمای عمیق در بافت ها و بهبود تحرک سلولی استفاده می شود. گاهی اوقات در درمان درد TMD استفاده می شود. یک مطالعه در مجله علم فیزیوتراپی نشان داد که افزودن اولتراسوند به تمرینات خانگی، در مقایسه با تمرینات به تنهایی، بیشتر باعث تسکین درد و بهبود تحرک می شود.

در اولتراسوند باید احتیاط کرد؛ بسیاری از مطالعات در مورد استفاده از آن در فیزیوتراپی دریافتند که اغلب اندکی بهبود عملکرد را ارائه می دهد.

ماساژ دادن

فیزیوتراپیست شما ممکن است از تکنیک های مختلف ماساژ برای درمان درد فک شما استفاده کند. ماساژ ممکن است روی عضلات فک، عضلات صورت و عضلات گردن و شانه اعمال شود. هدف از ماساژ، شل کردن عضلات و بهبود گردش خون در آن مناطق است که امکان ایجاد یک حرکت طبیعی در مفصل فکی گیجگاهی شما را فراهم می کند.

حرکات مفصل فکی گیجگاهی

درمانگر شما ممکن است از به حرکت درآوردن فک شما برای کمک به بهبود تحرک مفصل استفاده کند. به حرکت درآوردن می تواند حرکت طبیعی مفصل را احیاء کند و ممکن است به جابجایی دیسک مفصلی در مفصل فک شما کمک کند. به حرکت درآوردنی که درمانگر شما انجام می دهد ممکن است کمی ناراحت کننده باشد؛ تعدادی از آنها شامل قرار دادن شست یا انگشت فیزیوتراپیست داخل دهان شما در امتداد دندان های شما، برای حرکت دادن فک شما هستند. (نگران نباشید، برای این کار از دستکش استفاده می شود.)

دستورالعمل وضعیتی

نشستن یا ایستادن با سر رو به جلو و وضعیت شانه گرد ممکن است کشش و فشار زیادی را بر مفصل فک شما وارد کند. اگر فیزیوتراپیست شما ارزیابی کند که وضعیت بدن شما به اختلال عملکرد فک شما کمک می کند، او ممکن است دستورالعمل هایی به شما بدهد تا وضعیت بدنی شما بهبود پیدا کند. ممکن است از تمریناتی مانند فرایند اصلاح بیش از حد اسلوچ slouch-overcorrect استفاده شود.

همچنین ممکن است تمرینات تقویتی کتف برای بهبود آگاهی عمومی شما تجویز شوند.

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

تمرینات

ورزش برای فک شما یکی از مهم ترین اجزاء طرح درمان TMD شما است. فیزیوتراپ شما احتمالاً تمریناتی را برای بهبود باز و بسته شدن فک شما تجویز خواهد کرد. او ممکن است از شما بخواهد که از یک آینه استفاده کنید تا بتوانید نحوه حرکت دهان و فک خود را مشاهده کنید و بتوانید اطمینان حاصل کنید که هنگام تمرین کردن در یک راستا قرار دارند. هدف تمریناتTMD ، بازگرداندن حرکت طبیعی و بدون درد فک است.

در صورت داشتن هر گونه پرسش در مورد برنامه توانبخشی خود برایTMD ، از درمانگر خود سؤال بپرسید. او احتمالاً خوشحال خواهد شد که به شما کمک کند تا طرح درمان خود را درک کنید و تغییرات لازم را ایجاد کنید تا بتوانید بیشترین بهره را از فیزیوتراپی خود ببرید.

از چه چیزهایی باید اجتناب کرد؟

اگر TMD دارید، موارد خاصی وجود دارند که باید به عنوان بخشی از طرح درمان خود از آنها اجتناب کنید. این چیزها- که اغلب تحت عنوان فعالیت های پارافانکشنال شناخته می شوند- کارهایی هستند که ممکن است انجام دهید و برای عملکرد ضروری نیستند، اما فشار زیادی به مفصل فکی گیجگاهی شما وارد می کنند. فعالیت های پارافانکشنالی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • جویدن آدامس
  • گاز زدن خودکار یا مداد
  • تکیه دادن چانه خود به دست خود
  • خوردن غذاهای سفت

اجتناب از این موارد می تواند به کاهش فشار و استرس از روی مفصل فک و ماهیچه های شما کمک کند و امکان بهبود همه چیز را فراهم کند.

جدول زمانی برای بهبود

بیشتر موارد درد مفصل فکی گیجگاهی طی شش تا هشت هفته بهبود می یابند. کار کردن با فیزیوتراپیست و انجام تمرینات منظم می تواند به بهبودی شما کمک کند. برخی از موارد ممکن است بیشتر طول بکشند و در برخی از افراد، پس از درمان همچنان علائم وجود دارند.

در این صورت، باید برای مراقبت های بعدی به پزشک مراجعه کنید. برخی از بیماران از درمان های دیگری مانند استفاده از محافظ دهان هنگام خواب یا جراحی برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی خود بهره می برند.

سخن پایانی

اگر در فک خود درد دارید، ممکن است اختلال مفصل فکی گیجگاهی یا TMD داشته باشید. اگر درد فک ناشی از TMD دارید، فیزیوتراپی می تواند یک روش کمکی برای مراقبت باشد. فیزیوتراپیست شما می تواند به تعیین علت درد شما کمک کند و می تواند نحوه حرکت فک شما را بهبود بخشد. به این ترتیب، می توانید به سرعت و بدون هیچ خطری به فعالیت های عادی خود بازگردید.

قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشیم یا بعد از آن؟ همه ما می دانیم که مسواک زدن با مسواک، به تنهایی برای حفظ سلامت دهان و دندان ها کافی نیست. بنابراین، ترتیب مناسب برای روتین بهداشتی دهان و دندان چیست؟

نخ دندان کشیدن معمولاً بخشی کمتر مطلوب از روتین دندانپزشکی هر کسی است؛ و اگر همه ما با خودمان صادق باشیم، احتمالاً به طور مرتب نخ دندان نمی کشیم زیرا “وقت نداریم” یا “به لثه هایمان آسیب می رساند” یا “فراموش کرده ایم نخ دندان بخریم”. در نهایت، ما آنطور که باید از نخ دندان استفاده نمی کنیم، احتمالاً تنها به این دلیل است که نمی خواهیم.

اما، نخ دندان یکی از مهم ترین بخش های هر روتین بهداشتی دهان و دندان است.

بدون استفاده از نخ دندان، دهان ما مستعد ابتلا به بیماری های لثه و پوسیدگی دندان است. در این مقاله به این موضوع می پردازیم که نخ دندان کشیدن چگونه باید انجام شود و چرا باید این کار را انجام دهید، چگونه با محصولات مختلف به درستی نخ دندان بکشید و به این پرسش پاسخ خواهیم داد که آیا قبل یا بعد از مسواک زدن باید نخ دندان بکشید؟

نخ دندان کشیدن چیست؟

نخ دندان کشیدن فرآیندی است که در آن ذرات غذا از فضاهای بین دندان ها خارج می شود. انجمن دندانپزشکی آمریکا ADA استفاده از نخ دندان را قبل یا بعد از مسواک زدن دو مرتبه در روز توصیه می کند. چرا لازم است نخ دندان کشیدن را در روتین بهداشتی دهان خود بگنجانید؟ خب، با زدودن بقایای مواد غذایی و پلاک انباشته شده از فضاهای بین دندان ها، می توانید سلامت دهان و دندان های خود را طولانی تر کنید و احتمال ابتلا به ژنژیوت (التهاب لثه) را کاهش دهید.

نحوه نخ دندان کشیدن

برای حفظ سلامت دندان ها، درست نخ دندان کشیدن ضروری است، و نخ دندان سنتی تنها گزینه نیست. ابتدا باید محصول مناسب را برای استفاده انتخاب کنید و آن را در دسترس نگه دارید. سپس مهم است که یک برنامه روتین ایجاد کنید تا فرصت نخ دندان کشیدن را از دست ندهید. عدم تمیز کردن صحیح فضای بین دندانی می تواند منجر به بروز پوسیدگی دندان ها و بیماری لثه شود.

از آنجا که عادات بخش مهمی از بهداشت دهان و دندان ها هستند، باید هر چه زودتر یک برنامه روتین به کودکان آموزش داده شود. کودک قبل از رسیدن به سنین 10 تا 12 سالگی، برای نخ دندان کشیدن به کمک نیاز دارد. علت این است که آنها مهارت دستی برای تمیز کردن صحیح این نواحی را ندارند.

همانطور که قبلاً اشاره کردیم، نخستین گام برای ایجاد یک روتین که برای شما عملی باشد، انتخاب روش مناسب برای نخ دندان کشیدن است. بنابراین در این مقاله قصد داریم مراحل لازم برای نخ دندان کشیدن با استفاده از انواع مختلف ابزارهای موجود را بررسی کنیم.

اما ابتدا به این پرسش میلیون دلاری پاسخ خواهیم داد: آیا قرار است قبل یا بعد از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کنید؟ خب، پاسخ ساده این است که هیچ پاسخ ساده ای وجود ندارد.

بهتر است قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشیم یا برعکس؟

دندانپزشکان در مورد زمان تمیز کردن بین دندان ها به دو دسته تقسیم می شوند. مسئله مسواک زدن یا نخ دندان کشیدن نیست، بلکه بیشتر در مورد توالی وقایع است. همه موافق هستند که نخ دندان کشیدن باید حداقل یک مرتبه در روز انجام شود، البته اگر دو مرتبه در روز همراه با مسواک زدن انجام شود، برای حفظ سلامت دهان و دندان ها و جلوگیری از بیماری لثه بهتر است.

با این حال، اینکه آیا باید قبل یا بعد از مسواک زدن دندان ها انجام شود، هنوز موضوع بحث است. برای مشاهده مزایا و معایب مسواک زدن قبل یا بعد از نخ دندان کشیدن، به جدول زیر نگاهی بیندازید:

توالی مزایا معایب
 

نخ دندان کشیدن قبل از مسواک زدن

باقی مانده های ذرات غذا را برای زدوده شدن آماده می کند. اجازه می دهد تا فلوراید موجود در خمیر دندان به فضاهای بین دندانی برسد بیرون کشیدن پلاک بیشتر از بین دندان ها ممکن است برای برخی ناخوشایند باشد
 

نخ دندان کشیدن بعد از مسواک زدن

باقی مانده های ذرات غذا پس از مسواک زدن اولیه را خارج می کند؛ پلاک زیادی را از فضای بین دندانی بیرون نمی کشد. پس از آن، برای شستن مواد سست شده، به شستشوی دهان نیاز است، که از مزایای فلوراید موجود در خمیر دندان شما می کاهد.

قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشید

بحث روی “نخ دندان کشیدن قبل از مسواک زدن، یا بعد از آن” این است که یک مسواک به تنهایی نمی تواند بقایای ذرات غذا و پلاک های دندانی را از بین ببرد تا فلوراید موجود در خمیر دندان به نواحی بین دندانی برسد و لثه ها را به درستی تمیز کند. علاوه بر این، ذرات مواد غذایی گیر کرده بین دندان ها سست خواهند شد و سپس با کمک مسواک می توان آنها را زدود.

به همین دلیل، برخی از دندانپزشکان موافق هستند که استفاده از نخ دندان بهترین راه برای جلوگیری از چسبیدن پلاک به ناحیه بین دندانی است زیرا مسواک زدن برای زدودن آن کافی نیست. این نظریه بعلاوه توسط مطالعه انجام شده توسط مجله پریودنتولوژی تأیید شده است، که دریافته است که اگر بعد از نخ دندان کشیدن مسواک بزنید، می توانید از شر ذرات اضافی مواد غذایی آزاد شده توسط نخ دندان خلاص شوید و بیشتر از اثرات مفید فلوراید موجود در خمیر دندان بهره مند شوید.

نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

بعد از مسواک زدن نخ دندان بکشید

از سوی دیگر، دندانپزشکان دیگر می گویند که برای کمک به سالم نگهداشتن دهان تا حد امکان، مسواک زدن دندان ها بهترین راه است. ابتدا مسواک زدن، پلاک های اضافی که برخی افراد بیرون کشیدن آنها هنگام نخ دندان کشیدن را ناخوشایند می دانند، از بین می برد. افرادی که بعد از مسواک زدن بین دندان های خود را تمیز می کنند، ممکن است بخواهند بعد از آن دهان خود را آبکشی کنند تا هر گونه ذرات یا پلاک هایی که از بین دندان ها سست شده اند را از دهان خارج کنند. با این حال، اگر از خمیر دندان حاوی فلوراید استفاده می کنید، توصیه می شود بلافاصله پس از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، دهان را نشویید، زیرا این کار باعث می شود فلوراید اثر کمتری داشته باشد.

ابزارهای پاکسازی بین دندان ها

تا اینجا دیدیم که به گفته دندانپزشکان، ممارست مهم تر از این است که آیا قبل از نخ دندان کشیدن مسواک می زنید یا بعد از آن. ایجاد یک روتین خوب به معنای یافتن ابزار مناسب است، و برای بسیاری از افراد بهترین راه برای تمیز کردن بین دندان ها ممکن است استفاده از نخ دندان سنتی نباشد. انواع مختلفی از ابزارهای جدید وجود دارند که می توانید از آنها استفاده کنید که مزایای استفاده از نخ دندان و موارد دیگر را به شما می دهند، از جمله:

  • نخ دندان رشته ای
  • واتر فلاسر
  • ایر فلاسر (فلاسر بادی)
  • مسواک های بین دندانی

نخ دندان سنتی

اگر با این نوع نخ دندان ها مشکلی ندارید، نیاز نیست به دنبال گزینه های دیگر باشید. نخ دندان همچنان محبوب ترین ابزار برای نخ دندان کشیدن است زیرا امتحان شده و مناسب است. شما گزینه های زیادی برای انتخاب دارید، از جمله موم زده، موم نزده، تک یا چند رشته ای، طعم دار یا بدون طعم. نخ دندان هایی خوب هستند که به راحتی و بدون پاره شدن بین دندان ها بلغزند.

در اینجا اصول اولیه برای یک روتین صحیح وجود دارند:

  • هنگام استفاده از نخ دندان، 12 تا 18 اینچ از آن را ببرید.
  • هنگام استفاده از نخ سعی کنید آن را به زور بین دندان ها قرار ندهید یا آن را با فشار وارد لثه های خود نکنید. این می تواند باعث آسیب شود که ممکن است منجر به عفونت شود.
  • رشته را در امتداد کناره های هر دندان 8 تا 10 بار به بالا و پایین بکشید تا هر گونه باقیمانده از بین دندان ها خارج شود.
  • بین هر دندان از بخش جدیدی از رشته استفاده کنید تا از وارد شدن ذرات باقی مانده از بخش قبلی به ناحیه بین دندانی بعدی جلوگیری کنید.

واتر فلاسر

واتر فلاسرها و ایر فلاسرها جدیدترین فناوری نخ دندان کشیدن هستند. آنها عملاً یکسان هستند: هر دو از یک جت آب تحت فشار برای دفع پلاک از کنار دندان ها و لثه ها استفاده می کنند. تفاوت اصلی آنها این است که ایر فلاسرها نسبت به واتر فلاسرها آب بسیار کمتری مصرف می کنند. به طور کلی، این روش نسبت به نخ دندان کشیدن معمولی ملایم تر است، و بسیاری از واتر فلاسرها و ایر فلاسرها حتی دارای فشار قابل تنظیم برای تمیز کردن راحت تر هستند.

حالا این ابزارها چگونه استفاده می شوند؟

  • مخزن را با آب گرم (یا مایع توصیه شده دیگر) پر کنید.
  • یک نوک انتخاب کنید و آن را در دسته قرار دهید.
  • با کمترین تنظیم فشار شروع کنید، و تا حدی دهان خود را در اطراف نوک آن ببندید که از پاشیده شدن آب به صورت خود جلوگیری کنید.
  • نوک خط لثه خود را هدف قرار دهید و آب را در امتداد خط لثه خود اسپری کنید و روی فاصله بین دندان ها تمرکز کنید.
  • همین که پیش می روید اجازه دهید آب از دهانتان خارج شود.

توجه داشته باشید که اگر از یکی از این موارد استفاده می کنید، بهتر است قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کنید. علت این است که آب فلاسر باعث از بین رفتن مواد مفید خمیر دندان شما خواهد شد.

مسواک های بین دندانی

مسواک های بین دندانی به نوعی مانند بطری پاک کن هستند، اما برای دندان های شما هستند. آنها یک قطعه سیم نازک و انعطاف پذیر با فرچه هایی هستند که می توانند به طور مؤثری نواحی بین دندان های شما را تمیز کند. گزینه ها و اندازه های زیادی برای انتخاب وجود دارند.

بسته به نحوه روی هم قرار گرفتن دندان هایتان، ممکن است لازم باشد چند مارک و اندازه مختلف را امتحان کنید تا گزینه ای که دوست دارید را پیدا کنید.

روش استفاده از این نوع مسواک ها به این صورت است:

  • مسواک با اندازه مناسب را انتخاب کنید.
  • آن را به آرامی بین دندان های خود فرو ببرید، از اعمال زور برای انجام این کار اجتناب کنید.
  • مسواک را چند مرتبه به جلو و عقب حرکت دهید تا ذرات باقی مانده و پلاک ها زدوده شوند.
  • در صورت نیاز اندازه را تغییر دهید، و زمانی که رشته ها تحلیل رفتند مسواک را تعویض کنید.
نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

نتیجه گیری

بنابراین، آیا باید قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کرد یا بعد از آن؟ خب، دیدیم که جواب سیاه و سفید نیست. برخی افراد متوجه می شوند که مسواک زدن قبل از نخ دندان کشیدن خوشایندتر است، زیرا دندان های خود را از قبل کمی تمیز می کنند و هنگام نخ دندان کشیدن مواد زیادی را از جای خود خارج نمی کنند. دیگران می گویند این روش به این معنا است که شما مجبور هستید پس از مسواک زدن، موادی که نخ دندان بیرون می آورد را بشویید. مشکل این است که اثربخشی فلوراید موجود در خمیر دندان را کاهش می دهد، بنابراین می گویند بهتر است قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کنید.

خود دندانپزشکان در مورد اینکه بهتر است قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشید یا بعد از آن، اختلاف نظر دارند. با این حال، اتفاق نظر عمومی در بین دندانپزشکان این است که حداقل یک بار در روز باید از نخ دندان استفاده کنید. برای حفظ سلامت مطلوب دهان و پیشگیری از بروز مشکلات لثه، پلاک های تشکیل شده باید حداقل یک مرتبه در روز از روی دندان ها و بین آنها خارج شوند. مسواک زدن به تنهایی برای سالم نگه داشتن دهان و عاری نگهداشتن آن از پوسیدگی کافی نیست.

بنابراین، بهترین روش برای شما این است که کدام یک به شما کمک می کند تا یک روتین ثابت را حفظ کنید. اکثر افراد بلافاصله قبل یا بعد از مسواک زدن از نخ دندان استفاده می کنند زیرا از قبل به فکر بهداشت دهان هستند. اما برخی معتقدند که بهتر است صبح و قبل از خواب مسواک بزنند، و بعد از خوردن ناهار از نخ دندان استفاده کنند.

پرسش های متداول در مورد ترتیب نخ دندان کشیدن و مسواک زدن

چه زمانی و هر چند وقت یکبار باید از نخ دندان استفاده کرد؟

دندانپزشکان توافق دارند که همه افراد حداقل یک مرتبه در روز از نخ دندان استفاده کنند. با این حال، آنها به دو گروه تقسیم می شوند که آیا بهتر است قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کرد یا بعد از آن. هر دو فوایدی دارند، اما مهم ترین نکته این است که حداقل یک مرتبه در روز انجام شود. دندانپزشکان بعلاوه موافق هستند که هر چه دفعات بیشتری بین دندان های خود را تمیز کنید، بهتر است.

چگونه به درستی از نخ دندان استفاده می کنید؟

هنگام استفاده از نخ دندان سنتی رشته ای، از تکه های 12 تا 18 اینچی استفاده کنید. آن را به زور بین دندان ها وارد نکنید یا آن را به لثه های خود فرو نبرید. رشته را در امتداد کناره های هر دندان به سمت بالا و پایین بکشید تا هر گونه باقی مانده ای را خارج کند. کار خود را با شستشو با دهانشویه پایان دهید.

قبل از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن بهتر است از دهانشویه استفاده کنید یا بعد از آن؟

ADA از شما می خواهد که دستورالعمل های روی دهانشویه خود یا ترجیحات شخصی خود را دنبال کنید. از سوی دیگر، NHS انگلستان می گوید که بعد از مسواک زدن نباید از دهانشویه استفاده کرد زیرا باعث شسته شدن فلوراید غلیظ خمیر دندان شما می شود. حتی برخی از ابزارها مانند ایر فلاسرها وجود دارند که در واقع از مایعی دهانشویه- مانند برای تمیز کردن بین دندان ها استفاده می کنند.

نمونه های درمانی کاشت ایمپلنت



دندانپزشک هایی که برای درمان بیماران خود از ایمپلنت های دندانی استفاده می کنند درک صحیحی از ماهیت اسئواینتگریشن و تفاوت های بنیادی مهم بین ایمپلنت های دندانی و دندان های طبیعی دارند. دندان ها در اصل داخل فک شکل می گیرند و طی یک دسته رویدادهای بیولوژیک، از درون مخاط روی آن بیرون می آیند که هنوز کاملاً درک نشده اند. از سوی دیگر، ایمپلنت ها با جراحی داخل استخوان فک قرار داده می شوند و یکی از معدود ابزارهای زیبایی هستند که نشان داده شده است که به صورت موفقیت آمیز و دائمی با کمترین، یا حتی بدون هیچ مشکلی به داخل اپیتلیوم سطح نفوذ می کنند.

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

مقایسه لثه و بافت نرم اطراف ایمپلنت

در دندان های سالم، حاشیه های لثه روی مینای دندان قرار می گیرند. حاشیه های لثه به صورت کنگره دار کنار دندان ها قرار می گیرند و یک شیار نازک را روی سطح دندان ها تشکیل می دهند. لثه بین دندان ها بالا می آید تا پاپیلاهای بین دندانی را تشکیل دهد، که ساختارهای پیچیده ای هستند. بین دندان های جلو و پاپیلاها ساختارهای هرمی شکل با پیوند لثه هستند که پس از کانتور پیوند سمان و مینای دندان قرار می گیرند. در منطقه دندان های مولر، پاپیلاهای باکال و لینگوال در امبراژورهای دندان های طبیعی با “col” از یکدیگر مجزا شده اند، که فرو رفتگی هایی در بافت های بن دندانی هستند که درست زیر سطح تماس اینترپروکسیمال واقع شده اند و پاپیلاهای دهان و زبان را به هم متصل می کنند. یک دسته پیچیده از فیبرهای بافت های همبند لثه یک گروه تعریف شده را شکل می دهند:

  • فیبرهای بین دندانی
  • فیبرهای دندانی- لثه ای
  • فیبرهای مدور
  • فیبرهای پوسته آلوئولار

بسیاری از این فیبرها داخل سمنتوم ریشه، بین پوسته آلوئولار و پیوند سمان و مینای دندان قرار گرفته اند، بنابراین به وجود دندان های طبیعی بستگی دارند.

در ایمپلنت های دندانی، یک عامل بین مخاطی (اباتمنت، گردن ایمپلنت، یا روکش آن) از داخل مخاط بیرون می آید که بهبود پیدا می کند و بدون پیوند سمنتوم اطراف آن شکل می گیرد و تطبیق می یابد. فیبرهای کلاژنی داخل مخاط اطراف ایمپلنت های دندانی موازی اباتمنت قرار می گیرند و هیچ تماسی با سطح اباتمنت برقرار نمی کنند. برخی فیبرها نیز هستند که به صورت مرتب تر در کنار سطوح ایمپلنتی قرار می گیرند که داخل مخاط قرار گرفته اند و سطوح زبرتری دارند. در این موقعیت، به نظر می رسد برخی فیبرها نسبت به سطح ایمپلنت ها با زاویه درست قرار می گیرند، اما هیچ شواهدی مبنی بر مکانیزم اتصال خوب آنها وجود ندارد. با این حال، سطح زبر اباتمنت در صورتی که در حفره دهان بدون پوشش بماند دارای ویژگی های منفی مانند افزایش خوردگی سطح ایمپلنت و آلودگی میکروبی خواهد بود.

پاپیلایی که اطراف ایمپلنت دندانی شکل می گیرد می تواند با فیبرهای کلاژنی حمایت شود که به دندان های طبیعی مجاور پیوند می خورند. با این حال، در مواردی که به جای دندان طبیعی ایمپلنت دندانی در کنار این ایمپلنت ها وجود دارند، شکل گیری پاپیلای بافت نرم کمتر قابل پیش بینی است و شکل آنها به وجود بافت نرم با ضخامت کافی، استخوان با ارتفاع کافی، فضای لازم بین ایمپلنت ها، و کانتور با دقت روکش بستگی دارد تا ظاهر و حفظ پاپیلا ارتقاء یابد.

احتمال اینکه بافت نرم بین چند واحد ایمپلنت در جلوی دهان کانتور صافی داشته باشند بیشتر است، اما می تواند تحت تأثیر ضخامت بافت نرم و شکل روکش قرار بگیرد.

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

اپیتلیوم اتصالی

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در دندان های سالم، اپیتلیوم اتصالی با اتصالات همی دسموزومی به مینای دندان متصل است و یک ساختار پایه ای لامینا مانند با سلول های اپیتلیال شکل می گیرد. اکنون تصور می شود چسبندگی ها یا اینتگرین های خاصی به صورت واسطه مکانیزم پیوند بیولوژیک عمل می کنند، که در پیوند سلول به سلول و نیز سلول به چسبندگی ماتریکس نقش بنیادی دارند. کاملاً مشخص است که اپیتلیوم اتصالی سمنتوم سطح ریشه، عاج، و مواد دندانی متعددی مانند اجزاء ایمپلنت را شکل می دهد.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

یک اپیتلیوم اتصالی عادی می تواند از مخاط/ لثه دهانی مجاور در کنار برش مجدداً تولید شود، و اپیتلیوم اتصالی جدید از اپیتلیومی که قبلاً وجود داشته است قابل تشخیص نیست. تصور می شود ویژگی های اپیتلیوم اتصالی تحت تأثیر بافت همبند زیرین، وجود نفوذ التهابی، و وجود سطح دندان/ ایمپلنتی که به آن متصل می شوند تعریف می شوند و ویژگی های ذاتی سلول های اپیتلیال در این بین نقش ندارند. اپیتلیوم اتصالی از گردش فوق العاده بالایی برخوردار است نسبت به هر دو ماده و اجزاء سیستم ایمنی و التهابی قابل نفوذ است. اپیتلیوم اتصالی می تواند هم روی خود ایمپلنت و هم روی اباتمنت وجود داشته باشد. علت می تواند تفاوت هایی باشند که در طراحی ایمپلنت ها وجود دارند، و نیز نیازمندی های بیولوژیک پیوند بافت نرم و سطح پیوند بین اباتمنت و ایمپلنت.

عرض بیولوژیک

در دندان ها، مفهوم عرض بیولوژیک به خوبی قابل فهم است، زیرا قسمتی است که در آن منطقه بافت همبند متصل، استخوان آلوئولار زیرین را از انتهای آپیکال اپیتلیوم اتصالی جدا می کند.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

پهنای منطقه بافت همبند حدود 2 میلی متر و ارتفاع اپیتلیوم اتصالی حدود 5/1 میلی متر است. در تصاویر b و c بالا دو طرح متفاوت از ایمپلنت ها و عرض بیولوژیک اطراف آن مشاهده می کنید. در مورد اول، طرح ایمپلنت نمونه سیستم ایمپلنت هایی است که به صورت دو مرحله ای کاشته می شوند. پس از یک سال کارکرد، معمولاً حاشیه استخوان در کنار رزوه اول قرار می گیرد. اپیتلیوم اتصالی (با عرض آپیکو-کرونال 5/1 تا 2 میلی متری) روی اباتمنت واقع شده است، و یک منطقه از بافت همبند بی نظم، حدود 1 تا 2 میلی متر عرض بین آنها قرار می گیرد. اتصال بین اباتمنت و سر ایمپلنت داخل این محدوده واقع شده است.

در مقایسه، ایمپلنت های یک مرحله ای (ایمپلنت هایی که در زیر لثه قرار نمی گیرند) به گونه ای قرار می گیرند که سطح زبر آنها داخل استخوان قرار داده می شود، اما گردن صاف و صیقلی آن که بخش یکدستی از ایمپلنت است، که نقش عامل بین مخاطی را ایفا می کند. بنابراین، اپیتلویم اتصالی به طور عادی روی ایمپلنت قرار می گیرد، و اتصال ایمپلنت/ اباتمنت نسبت به این سطح به صورت کورونال قرار می گیرد. اینطور فرض شده است که اتصال داخل سیستم قرار گرفته زیر بافت (دو مرحله ای) می تواند روی سطح پیوند بافت نرم و عرض بیولوژیک تأثیر بگذارد. این اتفاق می تواند در نتیجه حرکات بسیار ریز بین دو جزء رخ دهد یا در صورت نفوذ میکروبی از بین فواصل بسیار ریز بین ایمپلنت و اباتمنت. در حال حاضر، تفاوت های نظری بین این دو نوع هیچ تفاوت فاحشی از نظر بافتی، یا در عملکرد بالینی بوجود نمی آورد.

بررسی عمق پروب کردن

پروب پریودنتال دندان های طبیعی بخش مهمی از معاینات دندانپزشکی است. کاملاً اثبات شده است که در شرایط کاملاً سالم، پروب دندانپزشکی تا حدودی در اپیتلویم اتصالی نفوذ می کند و این نفوذ با وجود التهاب افزایش می یابد. تحت شرایط اخیر، پروب توسط بیشتر فیبرهای بافت همبند ژینژیوال دست نخورده کورونال، حدود 2 میلی متر از استخوان، متوقف می شود. شرایط اطراف ایمپلنت دندانی متفاوت است و عمق شیار تا حد زیادی به ضخامت پاکت بافت نرم بستگی دارد. عمق های پروب کردن اطراف ایمپلنت ها، به طور کلی عمیق تر از اطراف دندان ها هستند، اما نفوذ بافت نرم بر پایه شیار، تا میزان مشابهی اتفاق می افتد و نوک پروب تنها در حدود 2 میلی متری حاشیه استخوان ها متوقف می شود.

اطلاعات بدست آمده از پروب اطراف ایمپلنت ها تا حدودی پرسش برانگیز است و برخی دندانپزشک ها به انجام آن اعتقادی ندارند، و ترجیح می دهند تکیه آنها روی بررسی رادیوگرافیک سطوح استخوان باشد. بعلاوه، فشار دیجیتال روی سطوح خارجی بافت نرم اطراف ایمپلنت، می تواند علائم التهابی مانند خونریزی یا ترشح چرک را از خود نشان دهد.

مقایسه الیاف پریودنتال لیگامان با اسئواینتگریشن

الیاف پریودنتال لیگامان

الیاف پریودنتال لیگامان یک ساختار پیچیده، با حدود 1/0 تا 2/0 میلی متر عرض است، که با یک حالت کشسان، از دندان حمایت می کند. لیگامان فیبرهای کلاژنی را تشکیل می دهد که به عنوان فیبرهای Sharpey درون سمنتوم ریشه و استخوان آلوئولار گنجانده شده اند، همراه با عروقی که خونرسانی می کنند، و بافت های همبند که بستری فراهم می آورند که عناصر کلیدی دیگر را برای مکانیزم های حمایت کننده دیگر فراهم می کنند. الیاف پریودنتال لیگامان مکانزیم تحریک پذیری از داخل را دارد که بسیار حساس است و می تواند تغییرات جزئی در فشارهای وارده به دندان را شناسایی نماید. فشارهای وارده به دندان از طریق فشرده شدن و توزیع مجدد عناصر مایع و نیز با استفاده از سیستم فیبر از بین می رود.

فشارهایی که از طریق الیاف پریودنتال لیگامان منتقل می شوند، منجر به تغییر شکل و جابجایی دندان می شود، مانند چیزی که در ارتودنسی مشاهده می شود یا در عریض شدن الیاف لیگامان و افزایش تحرک پذیری دندان در واکنش به فشارهای زیاد (مانند تروماهای اکلوزال). بنابراین، الیاف پریودنتال لیگامان می تواند حیطه وسیعی از فشارها را شناسایی کرده و به آنها واکنش نشان دهد.

اسئواینتگریشن

ماهیت دقیق اسئواینتگریشن در سطح مولکولی کاملاً درک نشده است. در سطوح میکروسکوپی سبک، تطبیق بسیار نزدیکی بین استخوان و سطح ایمپلنت وجود دارد.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در بزرگنمایی بالاتر که با میکروسکوپ الکترونی امکان پذیر می باشد، یک شکاف (با عرض حدوداً 100 نانومیکرونی) بین سطح ایمپلنت و استخوان وجود دارد. این شکاف با یک منطقه پر از کلاژن پر شده است که در جوار استخوان قرار دارد و یک منطقه آمورفور (بی شکل) که در جوار سطح ایمپلنت قرار دارد. پروتوگلیکان های استخوان ممکن است در اتصال ابتدایی بافت ها به سطح ایمپلنت مهم باشند، که در مورد ایمپلنت های تیتانیومی از یک لایه اکسید تیتانیوم تشکیل شده است، که خواص سرامیک را دارد. اسئواینتگریشن یک پدیده مطلق و بدون محدودیت نیست و می تواند به عنوان تناسب کل سطح ایمپلنت که با استخوان در تماس است اندازه گیری شود.

سطوح تماس استخوان در استخوان های کورتیکال بیشتر از استخوان های منفذ دار است، جایی که فضاهای مغز استخوان اغلب در جوار سطوح ایمپلنت قرار دارند. میزان تماس استخوان به مرور زمان و با عمل کردن افزایش می یابد. وقتی ایمپلنت برای نخستین بار داخل استخوان کار گذاشته می شود، باید تناسب کامل داشته باشد تا از ثبات آن اطمینان حاصل شود. فضای بین ایمپلنت و استخوان در ابتدا با لخته خون و سرم/ پروتئین های استخوان پر می شود. گرچه دقت زیادی می شود تا از آسیب وارد شدن به استخوان پرهیز شود، اما واکنش ابتدایی به تروماهای جراحی، جذب و تحلیل استخوان است، که در پی آن رسوب استخوان اتفاق می افتد. یک دوره حیاتی در روند بهبود، حدود دو هفته پس از کاشت ایمپلنت وجود دارد که جذب و تحلیل استخوان باعث می شود ثبات ایمپلنت کمتر از مراحل ابتدایی باشد.

تشکیل استخوانی که پس از آن اتفاق می افتد، منجر به افزایش سطح اتصال استخوان و ثبات آن می شود. این در ایمپلنت هایی که بارگذاری نشده بودند (روی آنها روکش قرار نگرفته بود) در اوایل دوره بهبود و طی بازه های زمانی طولانی تر پس از بارگذاری ایمپلنت نشان داده شده است. بنابراین استئواینتگریشن باید به عنوان یک روند دینامیک تلقی شود که در آن بازسازی استخوان اتفاق می افتد، اما مانند روند تطبیقی که درون الیاف لیگامان دندان های طبیعی رخ می دهد نیست. اسئواینتگریشن شباهت زیادی به انکیلوز دارد، که در آن فقدان تحرک پذیری و عدم تداخل کسپول های بافت فیبروز نشانه پیوند موفقیت آمیز است.

تحت این شرایط، هیچ سیستم ویسکوالاستیک کاهش دهنده دامنه نوسانات جریان الکتریکی وجود ندارد، هر چند مکانیزم های تحریک پذیری داخلی ممکن است داخل استخوان و ساختارهای دهانی دیگر عمل کنند. فشارها روی استخوان توزیع می شوند و ممکن است در بخش های خاصی متمرکز شوند، مخصوصاً اطراف گردن ایمپلنت. برخی طراحی ها، بویژه ایمپلنت های رزوه دار، می توانند فشارها را به شکل مؤثرتری از بین ببرند. فشارهای شدیدی که به ایمپلنت ها وارد می شوند ممکن است منجر به تغییر شکل استخوان های حاشیه ای شوند که در نتیجه موجب جابجایی آپیکال حاشیه استخوان و از دست رفتن اسئواینتگریشن می شود. مکانیزم دقیق چگونگی این اتفاق به طور کامل مشخص نیست اما تصور می شود ترک های مویی ممکن است به استخوان های مجاور نیز نفوذ پیدا کنند.

این نوع تحلیل استخوان که در نتیجه بارگذاری بیش از حد اتفاق می افتد، ممکن است به آرامی رو به افزایش برود، تا جایی که با یک شکست فاجعه بار اسئواینتگریشن باقی مانده یا شکست ایمپلنت مواجه شود. خوشبختانه، این دو گزینه بسیار نادر هستند. فشارهای شدید معمولاً قبل از این مرحله و با استفاده از تصاویر رادیوگرافی تحلیل استخوان حاشیه ای یا شکست مکانیکی ساختارهای فوقانی و/ یا اباتمنت ها شناسایی می شوند. با این حال نشان داده شده است که، فشارهایی که به خوبی کنترل شده اند منجر به افزایش میزان تماس استخوان و ایمپلنت و تغییر الگوی ساختارهای ترابکیولار و از بین رفتن فشارها می شود. بنابراین، تطبیق امکانپذیر است، هرچند اسئواینتگریشن اجازه نمی دهد ایمپلنت ها به شکلی جابجا شوند که ارتودنسی دندان ها را جابجا می کند.

بنابراین، ایمپلنت جوش خورده با استخوان، ثابت کرده است که می تواند انکوریجی (تکیه گاه) بسیار عالی برای موارد دشوار ارتودنسی بوجود بیاورد، علاوه بر این می تواند به عنوان جایگزینی برای تکیه گاه سیستم هدگیر استفاده شود. این حقیقت که ایمپلنت مانند یک دندان انکیلوز شده عمل می کند، موجب محدودیت استفاده از آن برای افرادی می شود که رشد فک آنها کامل شده است.

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

کارگذاری یک ایمپلنت برای یک کودک منجر به پایین ماندن سطح روکش ایمپلنت نسبت به دندان های مجاور آن خواهد شد. به همین دلیل توصیه می شود جایگذاری ایمپلنت به تعویق بیفتد تا زمانی که رشد تکمیل شود.

پریودنتیت و پری ایمپلنتایتیس

این امکان وجود دارد که باکتری هایی که در پریودنتیت عامل عفونت هستند، پاتوژن های اصلی در ضایعات التهابی مخرب اطراف ایمپلنت (پری ایمپلنتایتیس) هستند. بنابراین احتمال عفونت ناشی از باکترهای پریودنتوپاتیک (نوعی اختلال غیر التهابی اطراف بافت های دندان) قدیمی وجود دارد. تخریب بافت های پیرامون دندان و ایمپلنت ها شباهت هایی دارند، اما تفاوت های مهمی وجود دارند که در نتیجه ماهیت بافت های حمایت کننده بوجود آمده اند. این تفاوت ها بویژه در الگوهای متفاوت مشاهده شده در تخریب بافت قابل توجه هستند. پری ایمپلنتایتیس روی کل محیط اطراف ایمپلنت تأثیر می گذارد و منجر به پر شدن شیارهای تحلیل استخوان با بافت های ملتهبی می شود که تا سطح استخوان امتداد می یابند.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در مقایسه، دندان هایی که تحت تأثیر پریودنتیت قرار گرفته اند، عموماً با تحلیل غیر عادی بافت های حمایت کننده مواجه هستند که اغلب به سطوح نزدیک محدود می شود و منجر به نقص پیچیده فراتر از استخوان ها می شود. علاوه بر این، در اکثر موارد در بافت های پریودنتال می توان ضایعات التهابی را از استخوان آلوئولار و الیاف پریودنتال لیگامان، با قسمت بافت های فیبروز جدا کرد. این امکان وجود دارد که ضایعات التهابی مخرب که دندان ها و ایمپلنت را تحت تأثیر قرار می دهند، مراحلی دارند که در آنها مراحل بیماری بسیار سریع تر پیش می روند و پس از آن دوره های خاموشی وجود دارد. بروز پری ایمپلنتایتیس با سرعت پایین اتفاق می افتد، اما می تواند منجر به تخریب سریع استخوان های حاشیه ای شود و بواسطه فشارهای شدید، ایجاد تمایز بین آن و تحلیل استخوان کار ساده ای نیست.

استفاده از مرغوب ترین مواد و تجهیزات اروپایی و آمریکایی در کاشت ایمپلنت

ما کیفیت و نتیجه درمان ایمپلنت را برای شما تضمین میکنیم!


ایمپلنت های دندانی



بریج و دنچر تنها راه‌حل هایی بودند که سال ها برای رفع مشکل از دست دادن یک یا چند دندان بکار می‌رفتند اما امروزه ایمپلنت های دندانی ابزاری هستند که بیشتر از سایر روش ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایمپلنت های دندانی جایگزین ریشۀ دندان می‌باشند. ایمپلنت ها پایه‌ای برای دندان جایگزین ثابت یا متحرک هستند که برای هماهنگی با دندان های طبیعی ساخته می‌شوند.



ایمپلنت فوری



ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد.



ایمپلنت تمام فک



اخیرا صدها هزار بیمار با روش All on 4 درمان شده‌اند. این روش اغلب برای جایگزینی دندان‌های مصنوعی یا دندان‌های از دست رفته استفاده می‌شود، روش All-on-4 از چهار ایمپلنت دندانی تیتانیومی استفاده می‌کند تا نقش لنگر را در فک بالا و پایین داشته باشند. این روش یک پایه‌ی قوی برای پروتز دندان ارائه می‌دهد که بعدا برای تکمیل این روش دائمی اضافه می‌شوند.



پیوند لثه



بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند.



پیگمنتاسیون لثه با استفاده از لیزر



داشتن لثه تیره رنگ تاثیری منفی در زیبایی ظاهری افراد دارد که به لطف لیزر می‌توان از طریق برطرف ساختن رنگ دانه‌های تیره از سطح لثه در آن تغییر رنگ ایجاد نمود و آن را به شکل لثه‌ای سالم و صورتی رنگ درآورد. طی جراحی زیبایی لثه دندانپزشک با برداشتن رنگدانه‌های اضافی از سطح لثه به روشنتر شدن رنگ آن کمک می‌نماید. درمان با لیزر روشی سریع و ساده می‌باشد.



افزایش طول تاج دندان



افزایش طول تاج دندان یکی از روشهای جراحی است که به منظور افزایش ساختار طول دندان از بالای لثه صورت می‌گیرد و هدف اصلی آن حفظ سلامت و بهبود زیبایی فرد می‌باشد. این نوع جراحی شامل برداشت بافت سخت و نرم لثۀ پیرامون دندان می‌باشد که نتیجۀ آن افزایش طول ساختار قابل رویت دندان است. لیزر یکی از روشهای جایگزین، و موثر است که نتایجی فوق‌العاده همراه با رضایت بیمار در بر خواهد داشت.


انجام بیش از 4000 مورد کاشت موفق ایمپلنت



درباره دکتر امیربنده متخصص جراحی لثه و کاشت ایمپلنت

فلوشيپ (فوق تخصص) جراحی ليزر از دانشگاه جنوا

دوره عمومی دندانپزشكى در دانشگاه مشهد

1378-1384



اخذ بورد تخصصی پریودنتیکس

1394



رييس بخش دندانپزشكى كلينيك امام حسن ع

1386-1389

پزشک معتمد بيمه هاى نيروهاى مسلح

1384-1389



رييس بخش جراحى لثه كلينيك تخصصى امام على ع

1385-تا کنون



فلوشيپ جراحی ليزر از دانشگاه جنوا

آخرین مقالات آموزشی

عوارض پریودنتال بی اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی چیست؟ عوارض جانبی متداول اختلالات خوردن برای سلامت دندان ها چیست؟
اختلال مفصل فکی گیجگاهی چیست؟ روش های تشخیص اختلالات مفصل فکی گیجگاهی چیست؟ درمان های درد مفصل فکی و گیجگاهی کدامند؟
بهتر است قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشیم یا برعکس؟ قبل از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن بهتر است از دهانشویه استفاده کنید یا بعد از آن؟


آدرس مطب:

تهران، ضلع شمالی میدان ونک، کوچه صانعی، پلاک42، طبقه پنجم

 تلفن تماس : 22740531

 تلفن تماس : 88674866

موبایل : 09193701740

(پاسخگویی صبح ها از ساعت 11 تا 13 – بعدازظهر ها از ساعت 5 تا 7)


مشاوره آنلاین دندانپزشکی



با ما در شبکه های اجتماعی همراه باشید

برگه‌ها

بخش تخصصی کاشت ایمپلنت





سلامت دهان و دندان و شکل ظاهری آنها یکی از مهمترین فاکتورها در زیبایی محسوب می‌شوند. یکی از مشکلاتی که میلیونها نفر در دنیا با آن مواجه هستند از دست دادن یک یا چند دندان است و از جمله عواملی که منجر به این مشکل می‌شوند می‌توان به پوسیدگی دندان، بیماریهای لثه، و یا آسیب و ضربه اشاره نمود. بریج و دنچر تنها راه‌حلهایی بودند که سالها برای رفع این مشکل بکار می‌رفتند اما امروزه ایمپلنتهای دندانی ابزاری هستند که بیشتر از سایر روشها مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایمپلنتهای دندانی جایگزین ریشۀ دندان می‌باشند. ایمپلنتها پایه‌ای برای دندان جایگزین ثابت یا متحرک هستند که برای هماهنگی با دندانهای طبیعی ساخته می‌شوند.

مقالات تخصصی کاشت ایمپلنت



دندانپزشکان و متخصصان ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی و درمانی دندانپزشکی، ممکن است نخستن افرادی باشند که متوجه اثرات فیزیکی و دهانی بی اشتهایی و پرخوری عصبی می شوند و آنها را ارزیابی می کنند و بیماران را برای شناسایی زود هنگام مشکلات ارجاع، و درمان ایده آل را ارائه می کنند.

مشکلات دندانی می توانند خیلی زود و حتی ظرف مدت شش ماه پس از رفتارهای غذایی غیر عادی ثابت، مانند محدودیت کالری و پاکسازی ظاهر شوند.

اگر عوارض دهانی ناشناخته باقی بمانند، می توانند منجر به بروز مشکلات جدی تر و آسیب بالقوه جبران ناپذیر به حفره دهان شوند.

وقتی پزشکان دهان، صورت و ظاهر کلی بیمار را معاینه می کنند، می تواند یک پیشگیری ثانویه از اختلال خوردن باشد. مشکلات دهانی همراه با بی اشتهایی و پرخوری عصبی شامل الگوهای فرسایش در دندان ها هستند که تحت عنوان اثرات “داخل دهانی” و “خارج دهانی” شناخته می شوند.

عوارض جانبی متداول اختلالات خوردن برای سلامت دندان ها

“اثرات داخل دهانی” شامل فرسایش دندان ها، آسیب به غشاء های مخاطی دهان و حلق، خشکی دهان، حفره های دندانی، بیماری پریودنتال و ضایعات بافت نرم هستند. از دست دادن مینای روی دندان ها یا ظاهر بریده روی سطح دندان ها، و همچنین از بین رفتن کانتور آنها، همگی در افراد مبتلا به بی اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی شایع هستند.

با فرسایش نیز حساسیت دندان ها به دماهای گرم و سرد بوجود می آید. استفراغ عمدی نیز می تواند باعث آسیب به کام (سقف دهان) و حلق در حفره دهان شود. در پرخوری عصبی، علائم گزارش شده عبارتند از: فرسایش دندان ها، حساسیت دندان ها، خشکی دهان، حفره های دندانی، بیماری پریودنتال، بزرگ شدن غدد و بهداشت ضعیف و نامناسب دهان.

بی اشتهایی و پرخوری عصبی هر دو تظاهرات فیزیکی مشترکی از نظر خشکی دهان و پوست، آریتمی و ناخن های ترک خورده یا خشک دارند. مشکلات پزشکی در خون، قلب و عروق، سیستم عصبی مرکزی، غدد درون ریز، مشکلات گوارشی، اسکلتی- عضلانی، کلیوی و عملکرد کبد نیز می توانند ظاهر شوند.

دیگر نگرانی های خارج دهانی شامل لانوگو یا رشد موهای ریز بدن، ریزش موهای سر، تغییرات وزن، رشد یا لیپوم در اندام ها، و فرسایش یا التهاب ناخن ها در صورت انجام استفراغ به صورت عمدی هستند.

به نظر می رسد در تحقیقات گذشته، در زمینه بهداشت دهان و دندان در میان افراد مبتلا به اختلالات خوردن، این اتفاق نظر وجود داشته باشد که فرسایش مینای دندان شایع ترین و چشمگیرترین نمود ظاهری استفراغ مزمن باشد. این به طور معمول به دندانپزشکان اجازه می دهد تا یک تشخیص افتراقی برای تشخیص اختلال خوردن از علل دیگر انجام دهند.

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

اثرات بهداشت دهان و دندان روی اختلالات خوردن

با بی اشتهایی عصبی، به طور معمول کمبود تغذیه وجود دارد، و این می تواند باعث شود لثه ها و بافت های داخل دهان راحت تر خونریزی کنند. یک فرد ممکن است افزایش بزاق، خشکی دهان و تورم داخل دهان را نیز تجربه کند.

مواد مغذی که سلامت دهان را تقویت می کنند شامل غذاهای حاوی کلسیم، آهن و ویتامین B هستند که بسیاری از افراد مبتلا به بی اشتهایی عصبی فاقد آنها هستند. اگر فردی این مواد مغذی مناسب را دریافت نکند، می تواند دچار پوسیدگی دندان و بیماری لثه شود. سوء تغذیه می تواند منجر به بروز زخم های داخل دهان، ایجاد بوی بد دهان و آفت ها شود.

استفراغ مکرر می تواند منجر به جریان یافتن مداوم اسید معده قوی روی دندان ها شود. مینای دندان ممکن است فرسوده شود و رنگ، شکل و طول دندان ها تغییر کند. اغلب دندان ها شکننده، شفاف و ضعیف می شوند. مسواک زدن یا شستشوی بیش از حد دندان در رابطه با رفتارهای پاکسازی می تواند باعث افزایش پوسیدگی دندان شود.

آرتریت فاسد کننده در فک نیز یک عارضه دندانی است که با اختلالات خوردن مشاهده می شود. این جایی است که فک پایین به جمجمه لولا می شود، و زمانی که آرتریت آغاز می شود، می تواند باعث ایجاد درد، سردردهای مزمن و مشکل در جویدن و همچنین مشکل در باز و بسته کردن دهان شود.

رفتارهای پاکسازی می توانند منجر به قرمزی، ایجاد خراش و بریدگی داخل دهان، و همچنین بریدگی یا کبودی روی بند انگشتان شوند. غدد بزاقی نیز با رفتارهای پاکسازی بزرگ می شوند و تا 50 درصد در بیماران مبتلا به اختلالات خوردن رخ می دهد.

به نظر می رسد که بهداشت ضعیف دهان در افراد مبتلا به بی اشتهایی شایع تر از افراد مبتلا به پرخوری عصبی است، زیرا پلاک بیشتری ایجاد می شود و ژنژیویت (التهاب لثه) ممکن است شایع تر باشد. تحقیقات نشان داده اند که خشکی دهان و کمبودهای تغذیه ای ممکن است باعث اریتم عمومی لثه شوند.

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

بهبود امکان پذیر است

درمان برای جلوگیری از زوال بیشتر دندان و حمایت از بهبود کلی اختلال خوردن شما امکان پذیر است. به افراد توصیه می شود برای جلوگیری از تخریب بیشتر ساختار دندان، یک روتین بهداشتی ثابت را رعایت کنند و پیگیری های مکرر دندانپزشکی را جدی بگیرند.

افرادی که در دوران نقاهت هستند ممکن است بیشتر از هر شش ماه به مراقبت های منظم تخصصی دندانپزشکی نیاز داشته باشند. دندانپزشکان می توانند اعمال موضعی فلوراید در مطب را برای جلوگیری از فرسایش بیشتر و کاهش حساسیت ارائه دهند.

افراد می توانند به صورت روزانه از ژل فلوراید سدیم برای ارتقاء معدنی سازی مجدد مینای دندان استفاده کنند، و بیماران مبتلا به خشکی شدید دهان می توانند از مزایای بزاق مصنوعی بهره مند شوند. افراد همچنین می توانند بلافاصله پس از استفراغ، دهان خود را با آب شستشو دهند و سپس برای خنثی‌کردن اسیدها و محافظت از دندان ها، یک دهانشویه فلوراید سدیم استفاده کنند، تا در مراحل اولیه بهبودی که ممکن است ترک کامل رفتارها ممکن نباشد، آسیب های دندانی را کاهش دهند.

اگر درمان های ترمیمی یا پروتز نیاز باشد، لازم است فرد رفتارهای اختلال خوردن را متوقف کرده باشد و قبل از درمان دندانپزشکی از نظر روانی ثبات داشته باشد. ضرورت دارد که افراد قبل از استفاده از هر گونه درمان دندانپزشکی با دندانپزشک خود مشورت کنند.

در نتیجه، تشخیص زود هنگام و مداخله کلیدی است و دندانپزشکان در یک روند بهبودی نقش اساسی دارند، زیرا آنها اغلب نخستین متخصصان سلامت هستند که علائم و نشانه های اختلال خوردن را شناسایی می کنند. با مراقبت و درمان مناسب دندان ها می توان به سلامت دهان و دندان ها در بهبودی از بی اشتهایی و پرخوری عصبی دست یافت. صادق بودن با دندانپزشک خود بخش مهمی از برنامه درمانی شما برای رسیدگی به تمام علائم مربوط به اختلال خوردن است.

اگر در یک یا هر دو سمت فک خود درد دارید، ممکن است به بیماری به نام اختلال مفصل فکی گیجگاهی یا temporomandibular joint disorder  (TMD) مبتلا باشید. (شما ممکن است بشنوید که این شرایط تحت عنوان TMJ نیز نامیده می شود). فک شما ممکن است درد داشته باشد، عضلات صورت شما ممکن است احساس اسپاسم یا گرفتگی داشته باشند، و ممکن است احساس کنید فک شما صدای کلیک می دهد یا گیر می کند. این علائم ممکن است خوردن و صحبت کردن را دردناک یا غیرممکن کنند.

انواع مختلف درمان ها برای TMJ وجود دارند. ممکن است از دارو یا ماساژ بهره مند شوید و برخی از افراد برای برطرف شدن این مشکل حتی جراحی نیز انجام می دهند. فیزیوتراپی برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی گزینه دیگری برای کمک به کاهش درد فک است. بنابراین چه انتظاری می توانید از فیزیوتراپی برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی داشته باشید، و در صورت ابتلای شما به اختلال مفصل فکی گیجگاهی یک فیزیوتراپیست چگونه می تواند به شما کمک کند؟

اختلال مفصل فکی گیجگاهی چیست؟

اختلالات مفصل فکی گیجگاهی که به عنوان TMD شناخته می شود، وضعیتی است که می تواند در استفاده از فک شما مشکل قابل توجهی ایجاد کند. مشخصه ویژه این وضعیت درد در فک شما است که توانایی شما برای باز و بسته کردن راحت دهان را محدود می کند. همچنین ممکن است صدای کلیک یا در رفتگی هنگام خمیازه کشیدن یا صحبت کردن، یا “گرفتگی” هنگام جویدن غذا را تجربه کنید.

علائم و نشانه های TMD معمولاً به تدریج و بدون آسیب یا اتفاق خاصی ظاهر می شوند. ممکن است بعد از خوردن غذاهای سفت، متوجه شروع درد شوید. این درد معمولاً ماهیت متناوب دارد، و معمولاً پس از استفاده از فک برای خوردن غذاهای سفت یا باز کردن دهان، مثلاً هنگام خمیازه کشیدن، ظاهر می شود.

آناتومی مفصل فکی گیجگاهی

مفصل فکی گیجگاهی شما از اتصال فک پایین شما به حفره فک پایین استخوان تمپورال جمجمه تشکیل می شود. یک قطعه کوچک از جنس غضروف، به نام دیسک مفصلی وجود دارد که بین دو استخوان قرار دارد. هنگامی که دهان خود را باز و بسته می کنید، در حالی که استخوان فک شما می چرخد، دیسک می لغزد و به جلو و عقب می رود و حرکت کردن را ممکن می سازد.

ماهیچه های مختلفی در نزدیکی مفصل فکی گیجگاهی شما به یکدیگر متصل می شوند. این ماهیچه ها به باز و بسته شدن فک کمک می کنند و به شما اجازه می دهند صحبت کنید، غذا بخورید و قورت دهید. (فک شما بیشترین کاربرد را در بدن شما دارد.) چندین رباط کوچک، استخوان ها را به یکدیگر متصل می کنند و ثبات مفصل را افزایش می دهند.

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

چه مشکلی می تواند به وجود بیاید؟

چه چیزی باعث بروز مشکلات TMJ شما می شود؟ چگونه ممکن است مشکلاتی برای این مفصل پیش بیاید؟ علل زیادی برای TMD وجود دارند. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • جابجایی دیسک مفصلی در مفصل
  • اسپاسم عضلانی
  • وضعیت رو به جلوی سر
  • استرس
  • فشردن دندان ها (معروف به دندان قروچه یا براکسیسم)

هر زمان که مفصل بیش از حد تحت فشار باشد، می تواند باعث بروز درد و اختلال در حرکت مفصل شود. این ممکن است منجر به التهاب مفصل یا عضلات و رباط های اطراف مفصل فکی گیجگاهی شود.

روش های تشخیص اختلالات مفصل فکی گیجگاهی

در صورتی که درد مفاصل در فک خود را تجربه می کنید، باید به دندانپزشک یا پزشک معالج خود مراجعه کنید. آنها می توانند علت درد شما را مشخص نمایند و می توانند وضعیت شما را به درستی تشخیص دهند. تشخیص اختلالات مفصل فکی گیجگاهی عمدتاً با معاینات بالینی انجام می شود.

پزشک شما ممکن است مفصل فک و ماهیچه های اطراف آن را، در حالی که دهان خود را برای احساس حساسیت یا صدای کلیک باز و بسته می کنید، لمس کند.

پزشک شما همچنین دامنه حرکت فک شما را بررسی خواهد کرد و در پی هر گونه انحراف در حرکت خواهد بود. گاهی اوقات فک شما ممکن است از یک سمت به خوبی باز شود و از سمت دیگر به خوبی باز نشود، و باعث شود با باز کردن دهان، فک شما به یک سمت حرکت کند.

گاهی اوقات برای بررسی اینکه آیا مفصل فکی گیجگاهی شما دچار تغییرات آرتروز است یا خیر، تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته می شوند، و برای بررسی موقعیت دیسک مفصلی در فک شما ممکن است MRI گرفته شود.

اگر پزشک شما TMD را رد کند، ممکن است دلایل دیگری برای درد فک شما وجود داشته باشد. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • پوسیدگی یا حفره های دندانی
  • نورالژی صورت
  • آرتریت گردن

پس از تشخیص اختلال مفصل فکی گیجگاهی (TMD)، می توانید درمان را شروع کنید. کار با فیزیوتراپیست ممکن است یکی از گزینه های درمان برای شما باشد.

ارزیابی فیزیوتراپی

اولین ملاقات شما با فیزیوتراپیست برای TMD شما، یک ارزیابی اولیه خواهد بود. زمان می برد تا فیزیوتراپ شما بتواند در مورد وضعیت شما بحث کند. او از شما پرسش هایی در مورد چگونگی شروع درد فک و فعالیت هایی که علائم شما را بهتر یا بدتر می کنند، خواهد پرسید. او همچنین در مورد عادات غذایی و فعالیت های دیگری که ممکن است فک شما را تحریک کنند صحبت خواهد کرد.

درمانگر شما همچنین در مورد درمان های قبلی که ممکن است برای درد TMD خود انجام داده اید از شما سؤالاتی بپرسد. بررسی کامل و دقیق سوابق پزشکی شما نیز ممکن است انجام شود.

در طول ارزیابی فیزیوتراپی، ممکن است چندین آزمایش برای اندازه گیری پایه وضعیت TMD شما انجام شود. اجزاء ارزیابی PT برای TMD ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • ارزیابی وضعیت بدن
  • اندازه گیری دامنه حرکتی گردن
  • اندازه گیری دامنه حرکتی فک در جهات مختلف
  • لمس ساختارهای اطراف فک
  • اندازه گیری قدرت فک و عضلات وضعیتی

هنگامی که ارزیابی شما کامل شد، فیزیوتراپ با شما در مورد یافته ها بحث خواهد کرد و یک طرح مراقبتی برای شروع درمان TMD شما ایجاد خواهد کرد. حتماً در مورد وضعیت خود و آنچه باید از درمان انتظار داشته باشید سؤال بپرسید. فیزوتراپ شما همچنین با شما همکاری خواهد کرد تا برای دوره درمانی خود اهدافی ایجاد کنید.

درمان های فیزیوتراپی

فیزیوتراپیست شما ممکن است از درمان های مختلفی برای درمان اختلال TMD شما استفاده کند. این درمان ها برای کاهش التهاب و درد، بهبود وضعیت بدن، بهبود تحرک فک و کمک به بازیابی عملکرد طبیعی فک طراحی شده اند. درمان ها ممکن است شامل بسیاری از روش های بالقوه برای توانبخشی مفصل شما باشند.

اعمال گرما یا یخ

ممکن است از گرما برای شل کردن عضلات و کاهش درد و اسپاسم عضلانی، روی فک شما استفاده شود. گاهی اوقات از یخ برای TMD به منظور کاهش التهاب و درد اطراف فک استفاده می شود.

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

اولتراسوند

اولتراسوند درمانی است که در فیزیوتراپی برای ایجاد گرمای عمیق در بافت ها و بهبود تحرک سلولی استفاده می شود. گاهی اوقات در درمان درد TMD استفاده می شود. یک مطالعه در مجله علم فیزیوتراپی نشان داد که افزودن اولتراسوند به تمرینات خانگی، در مقایسه با تمرینات به تنهایی، بیشتر باعث تسکین درد و بهبود تحرک می شود.

در اولتراسوند باید احتیاط کرد؛ بسیاری از مطالعات در مورد استفاده از آن در فیزیوتراپی دریافتند که اغلب اندکی بهبود عملکرد را ارائه می دهد.

ماساژ دادن

فیزیوتراپیست شما ممکن است از تکنیک های مختلف ماساژ برای درمان درد فک شما استفاده کند. ماساژ ممکن است روی عضلات فک، عضلات صورت و عضلات گردن و شانه اعمال شود. هدف از ماساژ، شل کردن عضلات و بهبود گردش خون در آن مناطق است که امکان ایجاد یک حرکت طبیعی در مفصل فکی گیجگاهی شما را فراهم می کند.

حرکات مفصل فکی گیجگاهی

درمانگر شما ممکن است از به حرکت درآوردن فک شما برای کمک به بهبود تحرک مفصل استفاده کند. به حرکت درآوردن می تواند حرکت طبیعی مفصل را احیاء کند و ممکن است به جابجایی دیسک مفصلی در مفصل فک شما کمک کند. به حرکت درآوردنی که درمانگر شما انجام می دهد ممکن است کمی ناراحت کننده باشد؛ تعدادی از آنها شامل قرار دادن شست یا انگشت فیزیوتراپیست داخل دهان شما در امتداد دندان های شما، برای حرکت دادن فک شما هستند. (نگران نباشید، برای این کار از دستکش استفاده می شود.)

دستورالعمل وضعیتی

نشستن یا ایستادن با سر رو به جلو و وضعیت شانه گرد ممکن است کشش و فشار زیادی را بر مفصل فک شما وارد کند. اگر فیزیوتراپیست شما ارزیابی کند که وضعیت بدن شما به اختلال عملکرد فک شما کمک می کند، او ممکن است دستورالعمل هایی به شما بدهد تا وضعیت بدنی شما بهبود پیدا کند. ممکن است از تمریناتی مانند فرایند اصلاح بیش از حد اسلوچ slouch-overcorrect استفاده شود.

همچنین ممکن است تمرینات تقویتی کتف برای بهبود آگاهی عمومی شما تجویز شوند.

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

تمرینات

ورزش برای فک شما یکی از مهم ترین اجزاء طرح درمان TMD شما است. فیزیوتراپ شما احتمالاً تمریناتی را برای بهبود باز و بسته شدن فک شما تجویز خواهد کرد. او ممکن است از شما بخواهد که از یک آینه استفاده کنید تا بتوانید نحوه حرکت دهان و فک خود را مشاهده کنید و بتوانید اطمینان حاصل کنید که هنگام تمرین کردن در یک راستا قرار دارند. هدف تمریناتTMD ، بازگرداندن حرکت طبیعی و بدون درد فک است.

در صورت داشتن هر گونه پرسش در مورد برنامه توانبخشی خود برایTMD ، از درمانگر خود سؤال بپرسید. او احتمالاً خوشحال خواهد شد که به شما کمک کند تا طرح درمان خود را درک کنید و تغییرات لازم را ایجاد کنید تا بتوانید بیشترین بهره را از فیزیوتراپی خود ببرید.

از چه چیزهایی باید اجتناب کرد؟

اگر TMD دارید، موارد خاصی وجود دارند که باید به عنوان بخشی از طرح درمان خود از آنها اجتناب کنید. این چیزها- که اغلب تحت عنوان فعالیت های پارافانکشنال شناخته می شوند- کارهایی هستند که ممکن است انجام دهید و برای عملکرد ضروری نیستند، اما فشار زیادی به مفصل فکی گیجگاهی شما وارد می کنند. فعالیت های پارافانکشنالی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • جویدن آدامس
  • گاز زدن خودکار یا مداد
  • تکیه دادن چانه خود به دست خود
  • خوردن غذاهای سفت

اجتناب از این موارد می تواند به کاهش فشار و استرس از روی مفصل فک و ماهیچه های شما کمک کند و امکان بهبود همه چیز را فراهم کند.

جدول زمانی برای بهبود

بیشتر موارد درد مفصل فکی گیجگاهی طی شش تا هشت هفته بهبود می یابند. کار کردن با فیزیوتراپیست و انجام تمرینات منظم می تواند به بهبودی شما کمک کند. برخی از موارد ممکن است بیشتر طول بکشند و در برخی از افراد، پس از درمان همچنان علائم وجود دارند.

در این صورت، باید برای مراقبت های بعدی به پزشک مراجعه کنید. برخی از بیماران از درمان های دیگری مانند استفاده از محافظ دهان هنگام خواب یا جراحی برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی خود بهره می برند.

سخن پایانی

اگر در فک خود درد دارید، ممکن است اختلال مفصل فکی گیجگاهی یا TMD داشته باشید. اگر درد فک ناشی از TMD دارید، فیزیوتراپی می تواند یک روش کمکی برای مراقبت باشد. فیزیوتراپیست شما می تواند به تعیین علت درد شما کمک کند و می تواند نحوه حرکت فک شما را بهبود بخشد. به این ترتیب، می توانید به سرعت و بدون هیچ خطری به فعالیت های عادی خود بازگردید.

قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشیم یا بعد از آن؟ همه ما می دانیم که مسواک زدن با مسواک، به تنهایی برای حفظ سلامت دهان و دندان ها کافی نیست. بنابراین، ترتیب مناسب برای روتین بهداشتی دهان و دندان چیست؟

نخ دندان کشیدن معمولاً بخشی کمتر مطلوب از روتین دندانپزشکی هر کسی است؛ و اگر همه ما با خودمان صادق باشیم، احتمالاً به طور مرتب نخ دندان نمی کشیم زیرا “وقت نداریم” یا “به لثه هایمان آسیب می رساند” یا “فراموش کرده ایم نخ دندان بخریم”. در نهایت، ما آنطور که باید از نخ دندان استفاده نمی کنیم، احتمالاً تنها به این دلیل است که نمی خواهیم.

اما، نخ دندان یکی از مهم ترین بخش های هر روتین بهداشتی دهان و دندان است.

بدون استفاده از نخ دندان، دهان ما مستعد ابتلا به بیماری های لثه و پوسیدگی دندان است. در این مقاله به این موضوع می پردازیم که نخ دندان کشیدن چگونه باید انجام شود و چرا باید این کار را انجام دهید، چگونه با محصولات مختلف به درستی نخ دندان بکشید و به این پرسش پاسخ خواهیم داد که آیا قبل یا بعد از مسواک زدن باید نخ دندان بکشید؟

نخ دندان کشیدن چیست؟

نخ دندان کشیدن فرآیندی است که در آن ذرات غذا از فضاهای بین دندان ها خارج می شود. انجمن دندانپزشکی آمریکا ADA استفاده از نخ دندان را قبل یا بعد از مسواک زدن دو مرتبه در روز توصیه می کند. چرا لازم است نخ دندان کشیدن را در روتین بهداشتی دهان خود بگنجانید؟ خب، با زدودن بقایای مواد غذایی و پلاک انباشته شده از فضاهای بین دندان ها، می توانید سلامت دهان و دندان های خود را طولانی تر کنید و احتمال ابتلا به ژنژیوت (التهاب لثه) را کاهش دهید.

نحوه نخ دندان کشیدن

برای حفظ سلامت دندان ها، درست نخ دندان کشیدن ضروری است، و نخ دندان سنتی تنها گزینه نیست. ابتدا باید محصول مناسب را برای استفاده انتخاب کنید و آن را در دسترس نگه دارید. سپس مهم است که یک برنامه روتین ایجاد کنید تا فرصت نخ دندان کشیدن را از دست ندهید. عدم تمیز کردن صحیح فضای بین دندانی می تواند منجر به بروز پوسیدگی دندان ها و بیماری لثه شود.

از آنجا که عادات بخش مهمی از بهداشت دهان و دندان ها هستند، باید هر چه زودتر یک برنامه روتین به کودکان آموزش داده شود. کودک قبل از رسیدن به سنین 10 تا 12 سالگی، برای نخ دندان کشیدن به کمک نیاز دارد. علت این است که آنها مهارت دستی برای تمیز کردن صحیح این نواحی را ندارند.

همانطور که قبلاً اشاره کردیم، نخستین گام برای ایجاد یک روتین که برای شما عملی باشد، انتخاب روش مناسب برای نخ دندان کشیدن است. بنابراین در این مقاله قصد داریم مراحل لازم برای نخ دندان کشیدن با استفاده از انواع مختلف ابزارهای موجود را بررسی کنیم.

اما ابتدا به این پرسش میلیون دلاری پاسخ خواهیم داد: آیا قرار است قبل یا بعد از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کنید؟ خب، پاسخ ساده این است که هیچ پاسخ ساده ای وجود ندارد.

بهتر است قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشیم یا برعکس؟

دندانپزشکان در مورد زمان تمیز کردن بین دندان ها به دو دسته تقسیم می شوند. مسئله مسواک زدن یا نخ دندان کشیدن نیست، بلکه بیشتر در مورد توالی وقایع است. همه موافق هستند که نخ دندان کشیدن باید حداقل یک مرتبه در روز انجام شود، البته اگر دو مرتبه در روز همراه با مسواک زدن انجام شود، برای حفظ سلامت دهان و دندان ها و جلوگیری از بیماری لثه بهتر است.

با این حال، اینکه آیا باید قبل یا بعد از مسواک زدن دندان ها انجام شود، هنوز موضوع بحث است. برای مشاهده مزایا و معایب مسواک زدن قبل یا بعد از نخ دندان کشیدن، به جدول زیر نگاهی بیندازید:

توالی مزایا معایب
 

نخ دندان کشیدن قبل از مسواک زدن

باقی مانده های ذرات غذا را برای زدوده شدن آماده می کند. اجازه می دهد تا فلوراید موجود در خمیر دندان به فضاهای بین دندانی برسد بیرون کشیدن پلاک بیشتر از بین دندان ها ممکن است برای برخی ناخوشایند باشد
 

نخ دندان کشیدن بعد از مسواک زدن

باقی مانده های ذرات غذا پس از مسواک زدن اولیه را خارج می کند؛ پلاک زیادی را از فضای بین دندانی بیرون نمی کشد. پس از آن، برای شستن مواد سست شده، به شستشوی دهان نیاز است، که از مزایای فلوراید موجود در خمیر دندان شما می کاهد.

قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشید

بحث روی “نخ دندان کشیدن قبل از مسواک زدن، یا بعد از آن” این است که یک مسواک به تنهایی نمی تواند بقایای ذرات غذا و پلاک های دندانی را از بین ببرد تا فلوراید موجود در خمیر دندان به نواحی بین دندانی برسد و لثه ها را به درستی تمیز کند. علاوه بر این، ذرات مواد غذایی گیر کرده بین دندان ها سست خواهند شد و سپس با کمک مسواک می توان آنها را زدود.

به همین دلیل، برخی از دندانپزشکان موافق هستند که استفاده از نخ دندان بهترین راه برای جلوگیری از چسبیدن پلاک به ناحیه بین دندانی است زیرا مسواک زدن برای زدودن آن کافی نیست. این نظریه بعلاوه توسط مطالعه انجام شده توسط مجله پریودنتولوژی تأیید شده است، که دریافته است که اگر بعد از نخ دندان کشیدن مسواک بزنید، می توانید از شر ذرات اضافی مواد غذایی آزاد شده توسط نخ دندان خلاص شوید و بیشتر از اثرات مفید فلوراید موجود در خمیر دندان بهره مند شوید.

نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

بعد از مسواک زدن نخ دندان بکشید

از سوی دیگر، دندانپزشکان دیگر می گویند که برای کمک به سالم نگهداشتن دهان تا حد امکان، مسواک زدن دندان ها بهترین راه است. ابتدا مسواک زدن، پلاک های اضافی که برخی افراد بیرون کشیدن آنها هنگام نخ دندان کشیدن را ناخوشایند می دانند، از بین می برد. افرادی که بعد از مسواک زدن بین دندان های خود را تمیز می کنند، ممکن است بخواهند بعد از آن دهان خود را آبکشی کنند تا هر گونه ذرات یا پلاک هایی که از بین دندان ها سست شده اند را از دهان خارج کنند. با این حال، اگر از خمیر دندان حاوی فلوراید استفاده می کنید، توصیه می شود بلافاصله پس از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، دهان را نشویید، زیرا این کار باعث می شود فلوراید اثر کمتری داشته باشد.

ابزارهای پاکسازی بین دندان ها

تا اینجا دیدیم که به گفته دندانپزشکان، ممارست مهم تر از این است که آیا قبل از نخ دندان کشیدن مسواک می زنید یا بعد از آن. ایجاد یک روتین خوب به معنای یافتن ابزار مناسب است، و برای بسیاری از افراد بهترین راه برای تمیز کردن بین دندان ها ممکن است استفاده از نخ دندان سنتی نباشد. انواع مختلفی از ابزارهای جدید وجود دارند که می توانید از آنها استفاده کنید که مزایای استفاده از نخ دندان و موارد دیگر را به شما می دهند، از جمله:

  • نخ دندان رشته ای
  • واتر فلاسر
  • ایر فلاسر (فلاسر بادی)
  • مسواک های بین دندانی

نخ دندان سنتی

اگر با این نوع نخ دندان ها مشکلی ندارید، نیاز نیست به دنبال گزینه های دیگر باشید. نخ دندان همچنان محبوب ترین ابزار برای نخ دندان کشیدن است زیرا امتحان شده و مناسب است. شما گزینه های زیادی برای انتخاب دارید، از جمله موم زده، موم نزده، تک یا چند رشته ای، طعم دار یا بدون طعم. نخ دندان هایی خوب هستند که به راحتی و بدون پاره شدن بین دندان ها بلغزند.

در اینجا اصول اولیه برای یک روتین صحیح وجود دارند:

  • هنگام استفاده از نخ دندان، 12 تا 18 اینچ از آن را ببرید.
  • هنگام استفاده از نخ سعی کنید آن را به زور بین دندان ها قرار ندهید یا آن را با فشار وارد لثه های خود نکنید. این می تواند باعث آسیب شود که ممکن است منجر به عفونت شود.
  • رشته را در امتداد کناره های هر دندان 8 تا 10 بار به بالا و پایین بکشید تا هر گونه باقیمانده از بین دندان ها خارج شود.
  • بین هر دندان از بخش جدیدی از رشته استفاده کنید تا از وارد شدن ذرات باقی مانده از بخش قبلی به ناحیه بین دندانی بعدی جلوگیری کنید.

واتر فلاسر

واتر فلاسرها و ایر فلاسرها جدیدترین فناوری نخ دندان کشیدن هستند. آنها عملاً یکسان هستند: هر دو از یک جت آب تحت فشار برای دفع پلاک از کنار دندان ها و لثه ها استفاده می کنند. تفاوت اصلی آنها این است که ایر فلاسرها نسبت به واتر فلاسرها آب بسیار کمتری مصرف می کنند. به طور کلی، این روش نسبت به نخ دندان کشیدن معمولی ملایم تر است، و بسیاری از واتر فلاسرها و ایر فلاسرها حتی دارای فشار قابل تنظیم برای تمیز کردن راحت تر هستند.

حالا این ابزارها چگونه استفاده می شوند؟

  • مخزن را با آب گرم (یا مایع توصیه شده دیگر) پر کنید.
  • یک نوک انتخاب کنید و آن را در دسته قرار دهید.
  • با کمترین تنظیم فشار شروع کنید، و تا حدی دهان خود را در اطراف نوک آن ببندید که از پاشیده شدن آب به صورت خود جلوگیری کنید.
  • نوک خط لثه خود را هدف قرار دهید و آب را در امتداد خط لثه خود اسپری کنید و روی فاصله بین دندان ها تمرکز کنید.
  • همین که پیش می روید اجازه دهید آب از دهانتان خارج شود.

توجه داشته باشید که اگر از یکی از این موارد استفاده می کنید، بهتر است قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کنید. علت این است که آب فلاسر باعث از بین رفتن مواد مفید خمیر دندان شما خواهد شد.

مسواک های بین دندانی

مسواک های بین دندانی به نوعی مانند بطری پاک کن هستند، اما برای دندان های شما هستند. آنها یک قطعه سیم نازک و انعطاف پذیر با فرچه هایی هستند که می توانند به طور مؤثری نواحی بین دندان های شما را تمیز کند. گزینه ها و اندازه های زیادی برای انتخاب وجود دارند.

بسته به نحوه روی هم قرار گرفتن دندان هایتان، ممکن است لازم باشد چند مارک و اندازه مختلف را امتحان کنید تا گزینه ای که دوست دارید را پیدا کنید.

روش استفاده از این نوع مسواک ها به این صورت است:

  • مسواک با اندازه مناسب را انتخاب کنید.
  • آن را به آرامی بین دندان های خود فرو ببرید، از اعمال زور برای انجام این کار اجتناب کنید.
  • مسواک را چند مرتبه به جلو و عقب حرکت دهید تا ذرات باقی مانده و پلاک ها زدوده شوند.
  • در صورت نیاز اندازه را تغییر دهید، و زمانی که رشته ها تحلیل رفتند مسواک را تعویض کنید.
نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

نتیجه گیری

بنابراین، آیا باید قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کرد یا بعد از آن؟ خب، دیدیم که جواب سیاه و سفید نیست. برخی افراد متوجه می شوند که مسواک زدن قبل از نخ دندان کشیدن خوشایندتر است، زیرا دندان های خود را از قبل کمی تمیز می کنند و هنگام نخ دندان کشیدن مواد زیادی را از جای خود خارج نمی کنند. دیگران می گویند این روش به این معنا است که شما مجبور هستید پس از مسواک زدن، موادی که نخ دندان بیرون می آورد را بشویید. مشکل این است که اثربخشی فلوراید موجود در خمیر دندان را کاهش می دهد، بنابراین می گویند بهتر است قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کنید.

خود دندانپزشکان در مورد اینکه بهتر است قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشید یا بعد از آن، اختلاف نظر دارند. با این حال، اتفاق نظر عمومی در بین دندانپزشکان این است که حداقل یک بار در روز باید از نخ دندان استفاده کنید. برای حفظ سلامت مطلوب دهان و پیشگیری از بروز مشکلات لثه، پلاک های تشکیل شده باید حداقل یک مرتبه در روز از روی دندان ها و بین آنها خارج شوند. مسواک زدن به تنهایی برای سالم نگه داشتن دهان و عاری نگهداشتن آن از پوسیدگی کافی نیست.

بنابراین، بهترین روش برای شما این است که کدام یک به شما کمک می کند تا یک روتین ثابت را حفظ کنید. اکثر افراد بلافاصله قبل یا بعد از مسواک زدن از نخ دندان استفاده می کنند زیرا از قبل به فکر بهداشت دهان هستند. اما برخی معتقدند که بهتر است صبح و قبل از خواب مسواک بزنند، و بعد از خوردن ناهار از نخ دندان استفاده کنند.

پرسش های متداول در مورد ترتیب نخ دندان کشیدن و مسواک زدن

چه زمانی و هر چند وقت یکبار باید از نخ دندان استفاده کرد؟

دندانپزشکان توافق دارند که همه افراد حداقل یک مرتبه در روز از نخ دندان استفاده کنند. با این حال، آنها به دو گروه تقسیم می شوند که آیا بهتر است قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کرد یا بعد از آن. هر دو فوایدی دارند، اما مهم ترین نکته این است که حداقل یک مرتبه در روز انجام شود. دندانپزشکان بعلاوه موافق هستند که هر چه دفعات بیشتری بین دندان های خود را تمیز کنید، بهتر است.

چگونه به درستی از نخ دندان استفاده می کنید؟

هنگام استفاده از نخ دندان سنتی رشته ای، از تکه های 12 تا 18 اینچی استفاده کنید. آن را به زور بین دندان ها وارد نکنید یا آن را به لثه های خود فرو نبرید. رشته را در امتداد کناره های هر دندان به سمت بالا و پایین بکشید تا هر گونه باقی مانده ای را خارج کند. کار خود را با شستشو با دهانشویه پایان دهید.

قبل از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن بهتر است از دهانشویه استفاده کنید یا بعد از آن؟

ADA از شما می خواهد که دستورالعمل های روی دهانشویه خود یا ترجیحات شخصی خود را دنبال کنید. از سوی دیگر، NHS انگلستان می گوید که بعد از مسواک زدن نباید از دهانشویه استفاده کرد زیرا باعث شسته شدن فلوراید غلیظ خمیر دندان شما می شود. حتی برخی از ابزارها مانند ایر فلاسرها وجود دارند که در واقع از مایعی دهانشویه- مانند برای تمیز کردن بین دندان ها استفاده می کنند.

نمونه های درمانی کاشت ایمپلنت



بخش تخصصی کاشت ایمپلنت





سلامت دهان و دندان و شکل ظاهری آنها یکی از مهمترین فاکتورها در زیبایی محسوب می‌شوند. یکی از مشکلاتی که میلیونها نفر در دنیا با آن مواجه هستند از دست دادن یک یا چند دندان است و از جمله عواملی که منجر به این مشکل می‌شوند می‌توان به پوسیدگی دندان، بیماریهای لثه، و یا آسیب و ضربه اشاره نمود. بریج و دنچر تنها راه‌حلهایی بودند که سالها برای رفع این مشکل بکار می‌رفتند اما امروزه ایمپلنتهای دندانی ابزاری هستند که بیشتر از سایر روشها مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایمپلنتهای دندانی جایگزین ریشۀ دندان می‌باشند. ایمپلنتها پایه‌ای برای دندان جایگزین ثابت یا متحرک هستند که برای هماهنگی با دندانهای طبیعی ساخته می‌شوند.

مقالات تخصصی کاشت ایمپلنت



دندانپزشکان و متخصصان ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی و درمانی دندانپزشکی، ممکن است نخستن افرادی باشند که متوجه اثرات فیزیکی و دهانی بی اشتهایی و پرخوری عصبی می شوند و آنها را ارزیابی می کنند و بیماران را برای شناسایی زود هنگام مشکلات ارجاع، و درمان ایده آل را ارائه می کنند.

مشکلات دندانی می توانند خیلی زود و حتی ظرف مدت شش ماه پس از رفتارهای غذایی غیر عادی ثابت، مانند محدودیت کالری و پاکسازی ظاهر شوند.

اگر عوارض دهانی ناشناخته باقی بمانند، می توانند منجر به بروز مشکلات جدی تر و آسیب بالقوه جبران ناپذیر به حفره دهان شوند.

وقتی پزشکان دهان، صورت و ظاهر کلی بیمار را معاینه می کنند، می تواند یک پیشگیری ثانویه از اختلال خوردن باشد. مشکلات دهانی همراه با بی اشتهایی و پرخوری عصبی شامل الگوهای فرسایش در دندان ها هستند که تحت عنوان اثرات “داخل دهانی” و “خارج دهانی” شناخته می شوند.

عوارض جانبی متداول اختلالات خوردن برای سلامت دندان ها

“اثرات داخل دهانی” شامل فرسایش دندان ها، آسیب به غشاء های مخاطی دهان و حلق، خشکی دهان، حفره های دندانی، بیماری پریودنتال و ضایعات بافت نرم هستند. از دست دادن مینای روی دندان ها یا ظاهر بریده روی سطح دندان ها، و همچنین از بین رفتن کانتور آنها، همگی در افراد مبتلا به بی اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی شایع هستند.

با فرسایش نیز حساسیت دندان ها به دماهای گرم و سرد بوجود می آید. استفراغ عمدی نیز می تواند باعث آسیب به کام (سقف دهان) و حلق در حفره دهان شود. در پرخوری عصبی، علائم گزارش شده عبارتند از: فرسایش دندان ها، حساسیت دندان ها، خشکی دهان، حفره های دندانی، بیماری پریودنتال، بزرگ شدن غدد و بهداشت ضعیف و نامناسب دهان.

بی اشتهایی و پرخوری عصبی هر دو تظاهرات فیزیکی مشترکی از نظر خشکی دهان و پوست، آریتمی و ناخن های ترک خورده یا خشک دارند. مشکلات پزشکی در خون، قلب و عروق، سیستم عصبی مرکزی، غدد درون ریز، مشکلات گوارشی، اسکلتی- عضلانی، کلیوی و عملکرد کبد نیز می توانند ظاهر شوند.

دیگر نگرانی های خارج دهانی شامل لانوگو یا رشد موهای ریز بدن، ریزش موهای سر، تغییرات وزن، رشد یا لیپوم در اندام ها، و فرسایش یا التهاب ناخن ها در صورت انجام استفراغ به صورت عمدی هستند.

به نظر می رسد در تحقیقات گذشته، در زمینه بهداشت دهان و دندان در میان افراد مبتلا به اختلالات خوردن، این اتفاق نظر وجود داشته باشد که فرسایش مینای دندان شایع ترین و چشمگیرترین نمود ظاهری استفراغ مزمن باشد. این به طور معمول به دندانپزشکان اجازه می دهد تا یک تشخیص افتراقی برای تشخیص اختلال خوردن از علل دیگر انجام دهند.

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

اثرات بهداشت دهان و دندان روی اختلالات خوردن

با بی اشتهایی عصبی، به طور معمول کمبود تغذیه وجود دارد، و این می تواند باعث شود لثه ها و بافت های داخل دهان راحت تر خونریزی کنند. یک فرد ممکن است افزایش بزاق، خشکی دهان و تورم داخل دهان را نیز تجربه کند.

مواد مغذی که سلامت دهان را تقویت می کنند شامل غذاهای حاوی کلسیم، آهن و ویتامین B هستند که بسیاری از افراد مبتلا به بی اشتهایی عصبی فاقد آنها هستند. اگر فردی این مواد مغذی مناسب را دریافت نکند، می تواند دچار پوسیدگی دندان و بیماری لثه شود. سوء تغذیه می تواند منجر به بروز زخم های داخل دهان، ایجاد بوی بد دهان و آفت ها شود.

استفراغ مکرر می تواند منجر به جریان یافتن مداوم اسید معده قوی روی دندان ها شود. مینای دندان ممکن است فرسوده شود و رنگ، شکل و طول دندان ها تغییر کند. اغلب دندان ها شکننده، شفاف و ضعیف می شوند. مسواک زدن یا شستشوی بیش از حد دندان در رابطه با رفتارهای پاکسازی می تواند باعث افزایش پوسیدگی دندان شود.

آرتریت فاسد کننده در فک نیز یک عارضه دندانی است که با اختلالات خوردن مشاهده می شود. این جایی است که فک پایین به جمجمه لولا می شود، و زمانی که آرتریت آغاز می شود، می تواند باعث ایجاد درد، سردردهای مزمن و مشکل در جویدن و همچنین مشکل در باز و بسته کردن دهان شود.

رفتارهای پاکسازی می توانند منجر به قرمزی، ایجاد خراش و بریدگی داخل دهان، و همچنین بریدگی یا کبودی روی بند انگشتان شوند. غدد بزاقی نیز با رفتارهای پاکسازی بزرگ می شوند و تا 50 درصد در بیماران مبتلا به اختلالات خوردن رخ می دهد.

به نظر می رسد که بهداشت ضعیف دهان در افراد مبتلا به بی اشتهایی شایع تر از افراد مبتلا به پرخوری عصبی است، زیرا پلاک بیشتری ایجاد می شود و ژنژیویت (التهاب لثه) ممکن است شایع تر باشد. تحقیقات نشان داده اند که خشکی دهان و کمبودهای تغذیه ای ممکن است باعث اریتم عمومی لثه شوند.

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

تاثیر اختلالات غذا خوردن بر سلامت دهان و دندان

بهبود امکان پذیر است

درمان برای جلوگیری از زوال بیشتر دندان و حمایت از بهبود کلی اختلال خوردن شما امکان پذیر است. به افراد توصیه می شود برای جلوگیری از تخریب بیشتر ساختار دندان، یک روتین بهداشتی ثابت را رعایت کنند و پیگیری های مکرر دندانپزشکی را جدی بگیرند.

افرادی که در دوران نقاهت هستند ممکن است بیشتر از هر شش ماه به مراقبت های منظم تخصصی دندانپزشکی نیاز داشته باشند. دندانپزشکان می توانند اعمال موضعی فلوراید در مطب را برای جلوگیری از فرسایش بیشتر و کاهش حساسیت ارائه دهند.

افراد می توانند به صورت روزانه از ژل فلوراید سدیم برای ارتقاء معدنی سازی مجدد مینای دندان استفاده کنند، و بیماران مبتلا به خشکی شدید دهان می توانند از مزایای بزاق مصنوعی بهره مند شوند. افراد همچنین می توانند بلافاصله پس از استفراغ، دهان خود را با آب شستشو دهند و سپس برای خنثی‌کردن اسیدها و محافظت از دندان ها، یک دهانشویه فلوراید سدیم استفاده کنند، تا در مراحل اولیه بهبودی که ممکن است ترک کامل رفتارها ممکن نباشد، آسیب های دندانی را کاهش دهند.

اگر درمان های ترمیمی یا پروتز نیاز باشد، لازم است فرد رفتارهای اختلال خوردن را متوقف کرده باشد و قبل از درمان دندانپزشکی از نظر روانی ثبات داشته باشد. ضرورت دارد که افراد قبل از استفاده از هر گونه درمان دندانپزشکی با دندانپزشک خود مشورت کنند.

در نتیجه، تشخیص زود هنگام و مداخله کلیدی است و دندانپزشکان در یک روند بهبودی نقش اساسی دارند، زیرا آنها اغلب نخستین متخصصان سلامت هستند که علائم و نشانه های اختلال خوردن را شناسایی می کنند. با مراقبت و درمان مناسب دندان ها می توان به سلامت دهان و دندان ها در بهبودی از بی اشتهایی و پرخوری عصبی دست یافت. صادق بودن با دندانپزشک خود بخش مهمی از برنامه درمانی شما برای رسیدگی به تمام علائم مربوط به اختلال خوردن است.

اگر در یک یا هر دو سمت فک خود درد دارید، ممکن است به بیماری به نام اختلال مفصل فکی گیجگاهی یا temporomandibular joint disorder  (TMD) مبتلا باشید. (شما ممکن است بشنوید که این شرایط تحت عنوان TMJ نیز نامیده می شود). فک شما ممکن است درد داشته باشد، عضلات صورت شما ممکن است احساس اسپاسم یا گرفتگی داشته باشند، و ممکن است احساس کنید فک شما صدای کلیک می دهد یا گیر می کند. این علائم ممکن است خوردن و صحبت کردن را دردناک یا غیرممکن کنند.

انواع مختلف درمان ها برای TMJ وجود دارند. ممکن است از دارو یا ماساژ بهره مند شوید و برخی از افراد برای برطرف شدن این مشکل حتی جراحی نیز انجام می دهند. فیزیوتراپی برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی گزینه دیگری برای کمک به کاهش درد فک است. بنابراین چه انتظاری می توانید از فیزیوتراپی برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی داشته باشید، و در صورت ابتلای شما به اختلال مفصل فکی گیجگاهی یک فیزیوتراپیست چگونه می تواند به شما کمک کند؟

اختلال مفصل فکی گیجگاهی چیست؟

اختلالات مفصل فکی گیجگاهی که به عنوان TMD شناخته می شود، وضعیتی است که می تواند در استفاده از فک شما مشکل قابل توجهی ایجاد کند. مشخصه ویژه این وضعیت درد در فک شما است که توانایی شما برای باز و بسته کردن راحت دهان را محدود می کند. همچنین ممکن است صدای کلیک یا در رفتگی هنگام خمیازه کشیدن یا صحبت کردن، یا “گرفتگی” هنگام جویدن غذا را تجربه کنید.

علائم و نشانه های TMD معمولاً به تدریج و بدون آسیب یا اتفاق خاصی ظاهر می شوند. ممکن است بعد از خوردن غذاهای سفت، متوجه شروع درد شوید. این درد معمولاً ماهیت متناوب دارد، و معمولاً پس از استفاده از فک برای خوردن غذاهای سفت یا باز کردن دهان، مثلاً هنگام خمیازه کشیدن، ظاهر می شود.

آناتومی مفصل فکی گیجگاهی

مفصل فکی گیجگاهی شما از اتصال فک پایین شما به حفره فک پایین استخوان تمپورال جمجمه تشکیل می شود. یک قطعه کوچک از جنس غضروف، به نام دیسک مفصلی وجود دارد که بین دو استخوان قرار دارد. هنگامی که دهان خود را باز و بسته می کنید، در حالی که استخوان فک شما می چرخد، دیسک می لغزد و به جلو و عقب می رود و حرکت کردن را ممکن می سازد.

ماهیچه های مختلفی در نزدیکی مفصل فکی گیجگاهی شما به یکدیگر متصل می شوند. این ماهیچه ها به باز و بسته شدن فک کمک می کنند و به شما اجازه می دهند صحبت کنید، غذا بخورید و قورت دهید. (فک شما بیشترین کاربرد را در بدن شما دارد.) چندین رباط کوچک، استخوان ها را به یکدیگر متصل می کنند و ثبات مفصل را افزایش می دهند.

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

چه مشکلی می تواند به وجود بیاید؟

چه چیزی باعث بروز مشکلات TMJ شما می شود؟ چگونه ممکن است مشکلاتی برای این مفصل پیش بیاید؟ علل زیادی برای TMD وجود دارند. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • جابجایی دیسک مفصلی در مفصل
  • اسپاسم عضلانی
  • وضعیت رو به جلوی سر
  • استرس
  • فشردن دندان ها (معروف به دندان قروچه یا براکسیسم)

هر زمان که مفصل بیش از حد تحت فشار باشد، می تواند باعث بروز درد و اختلال در حرکت مفصل شود. این ممکن است منجر به التهاب مفصل یا عضلات و رباط های اطراف مفصل فکی گیجگاهی شود.

روش های تشخیص اختلالات مفصل فکی گیجگاهی

در صورتی که درد مفاصل در فک خود را تجربه می کنید، باید به دندانپزشک یا پزشک معالج خود مراجعه کنید. آنها می توانند علت درد شما را مشخص نمایند و می توانند وضعیت شما را به درستی تشخیص دهند. تشخیص اختلالات مفصل فکی گیجگاهی عمدتاً با معاینات بالینی انجام می شود.

پزشک شما ممکن است مفصل فک و ماهیچه های اطراف آن را، در حالی که دهان خود را برای احساس حساسیت یا صدای کلیک باز و بسته می کنید، لمس کند.

پزشک شما همچنین دامنه حرکت فک شما را بررسی خواهد کرد و در پی هر گونه انحراف در حرکت خواهد بود. گاهی اوقات فک شما ممکن است از یک سمت به خوبی باز شود و از سمت دیگر به خوبی باز نشود، و باعث شود با باز کردن دهان، فک شما به یک سمت حرکت کند.

گاهی اوقات برای بررسی اینکه آیا مفصل فکی گیجگاهی شما دچار تغییرات آرتروز است یا خیر، تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته می شوند، و برای بررسی موقعیت دیسک مفصلی در فک شما ممکن است MRI گرفته شود.

اگر پزشک شما TMD را رد کند، ممکن است دلایل دیگری برای درد فک شما وجود داشته باشد. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • پوسیدگی یا حفره های دندانی
  • نورالژی صورت
  • آرتریت گردن

پس از تشخیص اختلال مفصل فکی گیجگاهی (TMD)، می توانید درمان را شروع کنید. کار با فیزیوتراپیست ممکن است یکی از گزینه های درمان برای شما باشد.

ارزیابی فیزیوتراپی

اولین ملاقات شما با فیزیوتراپیست برای TMD شما، یک ارزیابی اولیه خواهد بود. زمان می برد تا فیزیوتراپ شما بتواند در مورد وضعیت شما بحث کند. او از شما پرسش هایی در مورد چگونگی شروع درد فک و فعالیت هایی که علائم شما را بهتر یا بدتر می کنند، خواهد پرسید. او همچنین در مورد عادات غذایی و فعالیت های دیگری که ممکن است فک شما را تحریک کنند صحبت خواهد کرد.

درمانگر شما همچنین در مورد درمان های قبلی که ممکن است برای درد TMD خود انجام داده اید از شما سؤالاتی بپرسد. بررسی کامل و دقیق سوابق پزشکی شما نیز ممکن است انجام شود.

در طول ارزیابی فیزیوتراپی، ممکن است چندین آزمایش برای اندازه گیری پایه وضعیت TMD شما انجام شود. اجزاء ارزیابی PT برای TMD ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • ارزیابی وضعیت بدن
  • اندازه گیری دامنه حرکتی گردن
  • اندازه گیری دامنه حرکتی فک در جهات مختلف
  • لمس ساختارهای اطراف فک
  • اندازه گیری قدرت فک و عضلات وضعیتی

هنگامی که ارزیابی شما کامل شد، فیزیوتراپ با شما در مورد یافته ها بحث خواهد کرد و یک طرح مراقبتی برای شروع درمان TMD شما ایجاد خواهد کرد. حتماً در مورد وضعیت خود و آنچه باید از درمان انتظار داشته باشید سؤال بپرسید. فیزوتراپ شما همچنین با شما همکاری خواهد کرد تا برای دوره درمانی خود اهدافی ایجاد کنید.

درمان های فیزیوتراپی

فیزیوتراپیست شما ممکن است از درمان های مختلفی برای درمان اختلال TMD شما استفاده کند. این درمان ها برای کاهش التهاب و درد، بهبود وضعیت بدن، بهبود تحرک فک و کمک به بازیابی عملکرد طبیعی فک طراحی شده اند. درمان ها ممکن است شامل بسیاری از روش های بالقوه برای توانبخشی مفصل شما باشند.

اعمال گرما یا یخ

ممکن است از گرما برای شل کردن عضلات و کاهش درد و اسپاسم عضلانی، روی فک شما استفاده شود. گاهی اوقات از یخ برای TMD به منظور کاهش التهاب و درد اطراف فک استفاده می شود.

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

اولتراسوند

اولتراسوند درمانی است که در فیزیوتراپی برای ایجاد گرمای عمیق در بافت ها و بهبود تحرک سلولی استفاده می شود. گاهی اوقات در درمان درد TMD استفاده می شود. یک مطالعه در مجله علم فیزیوتراپی نشان داد که افزودن اولتراسوند به تمرینات خانگی، در مقایسه با تمرینات به تنهایی، بیشتر باعث تسکین درد و بهبود تحرک می شود.

در اولتراسوند باید احتیاط کرد؛ بسیاری از مطالعات در مورد استفاده از آن در فیزیوتراپی دریافتند که اغلب اندکی بهبود عملکرد را ارائه می دهد.

ماساژ دادن

فیزیوتراپیست شما ممکن است از تکنیک های مختلف ماساژ برای درمان درد فک شما استفاده کند. ماساژ ممکن است روی عضلات فک، عضلات صورت و عضلات گردن و شانه اعمال شود. هدف از ماساژ، شل کردن عضلات و بهبود گردش خون در آن مناطق است که امکان ایجاد یک حرکت طبیعی در مفصل فکی گیجگاهی شما را فراهم می کند.

حرکات مفصل فکی گیجگاهی

درمانگر شما ممکن است از به حرکت درآوردن فک شما برای کمک به بهبود تحرک مفصل استفاده کند. به حرکت درآوردن می تواند حرکت طبیعی مفصل را احیاء کند و ممکن است به جابجایی دیسک مفصلی در مفصل فک شما کمک کند. به حرکت درآوردنی که درمانگر شما انجام می دهد ممکن است کمی ناراحت کننده باشد؛ تعدادی از آنها شامل قرار دادن شست یا انگشت فیزیوتراپیست داخل دهان شما در امتداد دندان های شما، برای حرکت دادن فک شما هستند. (نگران نباشید، برای این کار از دستکش استفاده می شود.)

دستورالعمل وضعیتی

نشستن یا ایستادن با سر رو به جلو و وضعیت شانه گرد ممکن است کشش و فشار زیادی را بر مفصل فک شما وارد کند. اگر فیزیوتراپیست شما ارزیابی کند که وضعیت بدن شما به اختلال عملکرد فک شما کمک می کند، او ممکن است دستورالعمل هایی به شما بدهد تا وضعیت بدنی شما بهبود پیدا کند. ممکن است از تمریناتی مانند فرایند اصلاح بیش از حد اسلوچ slouch-overcorrect استفاده شود.

همچنین ممکن است تمرینات تقویتی کتف برای بهبود آگاهی عمومی شما تجویز شوند.

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

فیزیوتراپی مفصل فکی گیجگاهی

تمرینات

ورزش برای فک شما یکی از مهم ترین اجزاء طرح درمان TMD شما است. فیزیوتراپ شما احتمالاً تمریناتی را برای بهبود باز و بسته شدن فک شما تجویز خواهد کرد. او ممکن است از شما بخواهد که از یک آینه استفاده کنید تا بتوانید نحوه حرکت دهان و فک خود را مشاهده کنید و بتوانید اطمینان حاصل کنید که هنگام تمرین کردن در یک راستا قرار دارند. هدف تمریناتTMD ، بازگرداندن حرکت طبیعی و بدون درد فک است.

در صورت داشتن هر گونه پرسش در مورد برنامه توانبخشی خود برایTMD ، از درمانگر خود سؤال بپرسید. او احتمالاً خوشحال خواهد شد که به شما کمک کند تا طرح درمان خود را درک کنید و تغییرات لازم را ایجاد کنید تا بتوانید بیشترین بهره را از فیزیوتراپی خود ببرید.

از چه چیزهایی باید اجتناب کرد؟

اگر TMD دارید، موارد خاصی وجود دارند که باید به عنوان بخشی از طرح درمان خود از آنها اجتناب کنید. این چیزها- که اغلب تحت عنوان فعالیت های پارافانکشنال شناخته می شوند- کارهایی هستند که ممکن است انجام دهید و برای عملکرد ضروری نیستند، اما فشار زیادی به مفصل فکی گیجگاهی شما وارد می کنند. فعالیت های پارافانکشنالی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • جویدن آدامس
  • گاز زدن خودکار یا مداد
  • تکیه دادن چانه خود به دست خود
  • خوردن غذاهای سفت

اجتناب از این موارد می تواند به کاهش فشار و استرس از روی مفصل فک و ماهیچه های شما کمک کند و امکان بهبود همه چیز را فراهم کند.

جدول زمانی برای بهبود

بیشتر موارد درد مفصل فکی گیجگاهی طی شش تا هشت هفته بهبود می یابند. کار کردن با فیزیوتراپیست و انجام تمرینات منظم می تواند به بهبودی شما کمک کند. برخی از موارد ممکن است بیشتر طول بکشند و در برخی از افراد، پس از درمان همچنان علائم وجود دارند.

در این صورت، باید برای مراقبت های بعدی به پزشک مراجعه کنید. برخی از بیماران از درمان های دیگری مانند استفاده از محافظ دهان هنگام خواب یا جراحی برای اختلال مفصل فکی گیجگاهی خود بهره می برند.

سخن پایانی

اگر در فک خود درد دارید، ممکن است اختلال مفصل فکی گیجگاهی یا TMD داشته باشید. اگر درد فک ناشی از TMD دارید، فیزیوتراپی می تواند یک روش کمکی برای مراقبت باشد. فیزیوتراپیست شما می تواند به تعیین علت درد شما کمک کند و می تواند نحوه حرکت فک شما را بهبود بخشد. به این ترتیب، می توانید به سرعت و بدون هیچ خطری به فعالیت های عادی خود بازگردید.

قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشیم یا بعد از آن؟ همه ما می دانیم که مسواک زدن با مسواک، به تنهایی برای حفظ سلامت دهان و دندان ها کافی نیست. بنابراین، ترتیب مناسب برای روتین بهداشتی دهان و دندان چیست؟

نخ دندان کشیدن معمولاً بخشی کمتر مطلوب از روتین دندانپزشکی هر کسی است؛ و اگر همه ما با خودمان صادق باشیم، احتمالاً به طور مرتب نخ دندان نمی کشیم زیرا “وقت نداریم” یا “به لثه هایمان آسیب می رساند” یا “فراموش کرده ایم نخ دندان بخریم”. در نهایت، ما آنطور که باید از نخ دندان استفاده نمی کنیم، احتمالاً تنها به این دلیل است که نمی خواهیم.

اما، نخ دندان یکی از مهم ترین بخش های هر روتین بهداشتی دهان و دندان است.

بدون استفاده از نخ دندان، دهان ما مستعد ابتلا به بیماری های لثه و پوسیدگی دندان است. در این مقاله به این موضوع می پردازیم که نخ دندان کشیدن چگونه باید انجام شود و چرا باید این کار را انجام دهید، چگونه با محصولات مختلف به درستی نخ دندان بکشید و به این پرسش پاسخ خواهیم داد که آیا قبل یا بعد از مسواک زدن باید نخ دندان بکشید؟

نخ دندان کشیدن چیست؟

نخ دندان کشیدن فرآیندی است که در آن ذرات غذا از فضاهای بین دندان ها خارج می شود. انجمن دندانپزشکی آمریکا ADA استفاده از نخ دندان را قبل یا بعد از مسواک زدن دو مرتبه در روز توصیه می کند. چرا لازم است نخ دندان کشیدن را در روتین بهداشتی دهان خود بگنجانید؟ خب، با زدودن بقایای مواد غذایی و پلاک انباشته شده از فضاهای بین دندان ها، می توانید سلامت دهان و دندان های خود را طولانی تر کنید و احتمال ابتلا به ژنژیوت (التهاب لثه) را کاهش دهید.

نحوه نخ دندان کشیدن

برای حفظ سلامت دندان ها، درست نخ دندان کشیدن ضروری است، و نخ دندان سنتی تنها گزینه نیست. ابتدا باید محصول مناسب را برای استفاده انتخاب کنید و آن را در دسترس نگه دارید. سپس مهم است که یک برنامه روتین ایجاد کنید تا فرصت نخ دندان کشیدن را از دست ندهید. عدم تمیز کردن صحیح فضای بین دندانی می تواند منجر به بروز پوسیدگی دندان ها و بیماری لثه شود.

از آنجا که عادات بخش مهمی از بهداشت دهان و دندان ها هستند، باید هر چه زودتر یک برنامه روتین به کودکان آموزش داده شود. کودک قبل از رسیدن به سنین 10 تا 12 سالگی، برای نخ دندان کشیدن به کمک نیاز دارد. علت این است که آنها مهارت دستی برای تمیز کردن صحیح این نواحی را ندارند.

همانطور که قبلاً اشاره کردیم، نخستین گام برای ایجاد یک روتین که برای شما عملی باشد، انتخاب روش مناسب برای نخ دندان کشیدن است. بنابراین در این مقاله قصد داریم مراحل لازم برای نخ دندان کشیدن با استفاده از انواع مختلف ابزارهای موجود را بررسی کنیم.

اما ابتدا به این پرسش میلیون دلاری پاسخ خواهیم داد: آیا قرار است قبل یا بعد از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کنید؟ خب، پاسخ ساده این است که هیچ پاسخ ساده ای وجود ندارد.

بهتر است قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشیم یا برعکس؟

دندانپزشکان در مورد زمان تمیز کردن بین دندان ها به دو دسته تقسیم می شوند. مسئله مسواک زدن یا نخ دندان کشیدن نیست، بلکه بیشتر در مورد توالی وقایع است. همه موافق هستند که نخ دندان کشیدن باید حداقل یک مرتبه در روز انجام شود، البته اگر دو مرتبه در روز همراه با مسواک زدن انجام شود، برای حفظ سلامت دهان و دندان ها و جلوگیری از بیماری لثه بهتر است.

با این حال، اینکه آیا باید قبل یا بعد از مسواک زدن دندان ها انجام شود، هنوز موضوع بحث است. برای مشاهده مزایا و معایب مسواک زدن قبل یا بعد از نخ دندان کشیدن، به جدول زیر نگاهی بیندازید:

توالی مزایا معایب
 

نخ دندان کشیدن قبل از مسواک زدن

باقی مانده های ذرات غذا را برای زدوده شدن آماده می کند. اجازه می دهد تا فلوراید موجود در خمیر دندان به فضاهای بین دندانی برسد بیرون کشیدن پلاک بیشتر از بین دندان ها ممکن است برای برخی ناخوشایند باشد
 

نخ دندان کشیدن بعد از مسواک زدن

باقی مانده های ذرات غذا پس از مسواک زدن اولیه را خارج می کند؛ پلاک زیادی را از فضای بین دندانی بیرون نمی کشد. پس از آن، برای شستن مواد سست شده، به شستشوی دهان نیاز است، که از مزایای فلوراید موجود در خمیر دندان شما می کاهد.

قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشید

بحث روی “نخ دندان کشیدن قبل از مسواک زدن، یا بعد از آن” این است که یک مسواک به تنهایی نمی تواند بقایای ذرات غذا و پلاک های دندانی را از بین ببرد تا فلوراید موجود در خمیر دندان به نواحی بین دندانی برسد و لثه ها را به درستی تمیز کند. علاوه بر این، ذرات مواد غذایی گیر کرده بین دندان ها سست خواهند شد و سپس با کمک مسواک می توان آنها را زدود.

به همین دلیل، برخی از دندانپزشکان موافق هستند که استفاده از نخ دندان بهترین راه برای جلوگیری از چسبیدن پلاک به ناحیه بین دندانی است زیرا مسواک زدن برای زدودن آن کافی نیست. این نظریه بعلاوه توسط مطالعه انجام شده توسط مجله پریودنتولوژی تأیید شده است، که دریافته است که اگر بعد از نخ دندان کشیدن مسواک بزنید، می توانید از شر ذرات اضافی مواد غذایی آزاد شده توسط نخ دندان خلاص شوید و بیشتر از اثرات مفید فلوراید موجود در خمیر دندان بهره مند شوید.

نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

بعد از مسواک زدن نخ دندان بکشید

از سوی دیگر، دندانپزشکان دیگر می گویند که برای کمک به سالم نگهداشتن دهان تا حد امکان، مسواک زدن دندان ها بهترین راه است. ابتدا مسواک زدن، پلاک های اضافی که برخی افراد بیرون کشیدن آنها هنگام نخ دندان کشیدن را ناخوشایند می دانند، از بین می برد. افرادی که بعد از مسواک زدن بین دندان های خود را تمیز می کنند، ممکن است بخواهند بعد از آن دهان خود را آبکشی کنند تا هر گونه ذرات یا پلاک هایی که از بین دندان ها سست شده اند را از دهان خارج کنند. با این حال، اگر از خمیر دندان حاوی فلوراید استفاده می کنید، توصیه می شود بلافاصله پس از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، دهان را نشویید، زیرا این کار باعث می شود فلوراید اثر کمتری داشته باشد.

ابزارهای پاکسازی بین دندان ها

تا اینجا دیدیم که به گفته دندانپزشکان، ممارست مهم تر از این است که آیا قبل از نخ دندان کشیدن مسواک می زنید یا بعد از آن. ایجاد یک روتین خوب به معنای یافتن ابزار مناسب است، و برای بسیاری از افراد بهترین راه برای تمیز کردن بین دندان ها ممکن است استفاده از نخ دندان سنتی نباشد. انواع مختلفی از ابزارهای جدید وجود دارند که می توانید از آنها استفاده کنید که مزایای استفاده از نخ دندان و موارد دیگر را به شما می دهند، از جمله:

  • نخ دندان رشته ای
  • واتر فلاسر
  • ایر فلاسر (فلاسر بادی)
  • مسواک های بین دندانی

نخ دندان سنتی

اگر با این نوع نخ دندان ها مشکلی ندارید، نیاز نیست به دنبال گزینه های دیگر باشید. نخ دندان همچنان محبوب ترین ابزار برای نخ دندان کشیدن است زیرا امتحان شده و مناسب است. شما گزینه های زیادی برای انتخاب دارید، از جمله موم زده، موم نزده، تک یا چند رشته ای، طعم دار یا بدون طعم. نخ دندان هایی خوب هستند که به راحتی و بدون پاره شدن بین دندان ها بلغزند.

در اینجا اصول اولیه برای یک روتین صحیح وجود دارند:

  • هنگام استفاده از نخ دندان، 12 تا 18 اینچ از آن را ببرید.
  • هنگام استفاده از نخ سعی کنید آن را به زور بین دندان ها قرار ندهید یا آن را با فشار وارد لثه های خود نکنید. این می تواند باعث آسیب شود که ممکن است منجر به عفونت شود.
  • رشته را در امتداد کناره های هر دندان 8 تا 10 بار به بالا و پایین بکشید تا هر گونه باقیمانده از بین دندان ها خارج شود.
  • بین هر دندان از بخش جدیدی از رشته استفاده کنید تا از وارد شدن ذرات باقی مانده از بخش قبلی به ناحیه بین دندانی بعدی جلوگیری کنید.

واتر فلاسر

واتر فلاسرها و ایر فلاسرها جدیدترین فناوری نخ دندان کشیدن هستند. آنها عملاً یکسان هستند: هر دو از یک جت آب تحت فشار برای دفع پلاک از کنار دندان ها و لثه ها استفاده می کنند. تفاوت اصلی آنها این است که ایر فلاسرها نسبت به واتر فلاسرها آب بسیار کمتری مصرف می کنند. به طور کلی، این روش نسبت به نخ دندان کشیدن معمولی ملایم تر است، و بسیاری از واتر فلاسرها و ایر فلاسرها حتی دارای فشار قابل تنظیم برای تمیز کردن راحت تر هستند.

حالا این ابزارها چگونه استفاده می شوند؟

  • مخزن را با آب گرم (یا مایع توصیه شده دیگر) پر کنید.
  • یک نوک انتخاب کنید و آن را در دسته قرار دهید.
  • با کمترین تنظیم فشار شروع کنید، و تا حدی دهان خود را در اطراف نوک آن ببندید که از پاشیده شدن آب به صورت خود جلوگیری کنید.
  • نوک خط لثه خود را هدف قرار دهید و آب را در امتداد خط لثه خود اسپری کنید و روی فاصله بین دندان ها تمرکز کنید.
  • همین که پیش می روید اجازه دهید آب از دهانتان خارج شود.

توجه داشته باشید که اگر از یکی از این موارد استفاده می کنید، بهتر است قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کنید. علت این است که آب فلاسر باعث از بین رفتن مواد مفید خمیر دندان شما خواهد شد.

مسواک های بین دندانی

مسواک های بین دندانی به نوعی مانند بطری پاک کن هستند، اما برای دندان های شما هستند. آنها یک قطعه سیم نازک و انعطاف پذیر با فرچه هایی هستند که می توانند به طور مؤثری نواحی بین دندان های شما را تمیز کند. گزینه ها و اندازه های زیادی برای انتخاب وجود دارند.

بسته به نحوه روی هم قرار گرفتن دندان هایتان، ممکن است لازم باشد چند مارک و اندازه مختلف را امتحان کنید تا گزینه ای که دوست دارید را پیدا کنید.

روش استفاده از این نوع مسواک ها به این صورت است:

  • مسواک با اندازه مناسب را انتخاب کنید.
  • آن را به آرامی بین دندان های خود فرو ببرید، از اعمال زور برای انجام این کار اجتناب کنید.
  • مسواک را چند مرتبه به جلو و عقب حرکت دهید تا ذرات باقی مانده و پلاک ها زدوده شوند.
  • در صورت نیاز اندازه را تغییر دهید، و زمانی که رشته ها تحلیل رفتند مسواک را تعویض کنید.
نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

نخ دندان کشیدن قبل یا بعد از مسواک زدن؟

نتیجه گیری

بنابراین، آیا باید قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کرد یا بعد از آن؟ خب، دیدیم که جواب سیاه و سفید نیست. برخی افراد متوجه می شوند که مسواک زدن قبل از نخ دندان کشیدن خوشایندتر است، زیرا دندان های خود را از قبل کمی تمیز می کنند و هنگام نخ دندان کشیدن مواد زیادی را از جای خود خارج نمی کنند. دیگران می گویند این روش به این معنا است که شما مجبور هستید پس از مسواک زدن، موادی که نخ دندان بیرون می آورد را بشویید. مشکل این است که اثربخشی فلوراید موجود در خمیر دندان را کاهش می دهد، بنابراین می گویند بهتر است قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کنید.

خود دندانپزشکان در مورد اینکه بهتر است قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشید یا بعد از آن، اختلاف نظر دارند. با این حال، اتفاق نظر عمومی در بین دندانپزشکان این است که حداقل یک بار در روز باید از نخ دندان استفاده کنید. برای حفظ سلامت مطلوب دهان و پیشگیری از بروز مشکلات لثه، پلاک های تشکیل شده باید حداقل یک مرتبه در روز از روی دندان ها و بین آنها خارج شوند. مسواک زدن به تنهایی برای سالم نگه داشتن دهان و عاری نگهداشتن آن از پوسیدگی کافی نیست.

بنابراین، بهترین روش برای شما این است که کدام یک به شما کمک می کند تا یک روتین ثابت را حفظ کنید. اکثر افراد بلافاصله قبل یا بعد از مسواک زدن از نخ دندان استفاده می کنند زیرا از قبل به فکر بهداشت دهان هستند. اما برخی معتقدند که بهتر است صبح و قبل از خواب مسواک بزنند، و بعد از خوردن ناهار از نخ دندان استفاده کنند.

پرسش های متداول در مورد ترتیب نخ دندان کشیدن و مسواک زدن

چه زمانی و هر چند وقت یکبار باید از نخ دندان استفاده کرد؟

دندانپزشکان توافق دارند که همه افراد حداقل یک مرتبه در روز از نخ دندان استفاده کنند. با این حال، آنها به دو گروه تقسیم می شوند که آیا بهتر است قبل از مسواک زدن از نخ دندان استفاده کرد یا بعد از آن. هر دو فوایدی دارند، اما مهم ترین نکته این است که حداقل یک مرتبه در روز انجام شود. دندانپزشکان بعلاوه موافق هستند که هر چه دفعات بیشتری بین دندان های خود را تمیز کنید، بهتر است.

چگونه به درستی از نخ دندان استفاده می کنید؟

هنگام استفاده از نخ دندان سنتی رشته ای، از تکه های 12 تا 18 اینچی استفاده کنید. آن را به زور بین دندان ها وارد نکنید یا آن را به لثه های خود فرو نبرید. رشته را در امتداد کناره های هر دندان به سمت بالا و پایین بکشید تا هر گونه باقی مانده ای را خارج کند. کار خود را با شستشو با دهانشویه پایان دهید.

قبل از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن بهتر است از دهانشویه استفاده کنید یا بعد از آن؟

ADA از شما می خواهد که دستورالعمل های روی دهانشویه خود یا ترجیحات شخصی خود را دنبال کنید. از سوی دیگر، NHS انگلستان می گوید که بعد از مسواک زدن نباید از دهانشویه استفاده کرد زیرا باعث شسته شدن فلوراید غلیظ خمیر دندان شما می شود. حتی برخی از ابزارها مانند ایر فلاسرها وجود دارند که در واقع از مایعی دهانشویه- مانند برای تمیز کردن بین دندان ها استفاده می کنند.

نمونه های درمانی کاشت ایمپلنت



دندانپزشک هایی که برای درمان بیماران خود از ایمپلنت های دندانی استفاده می کنند درک صحیحی از ماهیت اسئواینتگریشن و تفاوت های بنیادی مهم بین ایمپلنت های دندانی و دندان های طبیعی دارند. دندان ها در اصل داخل فک شکل می گیرند و طی یک دسته رویدادهای بیولوژیک، از درون مخاط روی آن بیرون می آیند که هنوز کاملاً درک نشده اند. از سوی دیگر، ایمپلنت ها با جراحی داخل استخوان فک قرار داده می شوند و یکی از معدود ابزارهای زیبایی هستند که نشان داده شده است که به صورت موفقیت آمیز و دائمی با کمترین، یا حتی بدون هیچ مشکلی به داخل اپیتلیوم سطح نفوذ می کنند.

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

مقایسه لثه و بافت نرم اطراف ایمپلنت

در دندان های سالم، حاشیه های لثه روی مینای دندان قرار می گیرند. حاشیه های لثه به صورت کنگره دار کنار دندان ها قرار می گیرند و یک شیار نازک را روی سطح دندان ها تشکیل می دهند. لثه بین دندان ها بالا می آید تا پاپیلاهای بین دندانی را تشکیل دهد، که ساختارهای پیچیده ای هستند. بین دندان های جلو و پاپیلاها ساختارهای هرمی شکل با پیوند لثه هستند که پس از کانتور پیوند سمان و مینای دندان قرار می گیرند. در منطقه دندان های مولر، پاپیلاهای باکال و لینگوال در امبراژورهای دندان های طبیعی با “col” از یکدیگر مجزا شده اند، که فرو رفتگی هایی در بافت های بن دندانی هستند که درست زیر سطح تماس اینترپروکسیمال واقع شده اند و پاپیلاهای دهان و زبان را به هم متصل می کنند. یک دسته پیچیده از فیبرهای بافت های همبند لثه یک گروه تعریف شده را شکل می دهند:

  • فیبرهای بین دندانی
  • فیبرهای دندانی- لثه ای
  • فیبرهای مدور
  • فیبرهای پوسته آلوئولار

بسیاری از این فیبرها داخل سمنتوم ریشه، بین پوسته آلوئولار و پیوند سمان و مینای دندان قرار گرفته اند، بنابراین به وجود دندان های طبیعی بستگی دارند.

در ایمپلنت های دندانی، یک عامل بین مخاطی (اباتمنت، گردن ایمپلنت، یا روکش آن) از داخل مخاط بیرون می آید که بهبود پیدا می کند و بدون پیوند سمنتوم اطراف آن شکل می گیرد و تطبیق می یابد. فیبرهای کلاژنی داخل مخاط اطراف ایمپلنت های دندانی موازی اباتمنت قرار می گیرند و هیچ تماسی با سطح اباتمنت برقرار نمی کنند. برخی فیبرها نیز هستند که به صورت مرتب تر در کنار سطوح ایمپلنتی قرار می گیرند که داخل مخاط قرار گرفته اند و سطوح زبرتری دارند. در این موقعیت، به نظر می رسد برخی فیبرها نسبت به سطح ایمپلنت ها با زاویه درست قرار می گیرند، اما هیچ شواهدی مبنی بر مکانیزم اتصال خوب آنها وجود ندارد. با این حال، سطح زبر اباتمنت در صورتی که در حفره دهان بدون پوشش بماند دارای ویژگی های منفی مانند افزایش خوردگی سطح ایمپلنت و آلودگی میکروبی خواهد بود.

پاپیلایی که اطراف ایمپلنت دندانی شکل می گیرد می تواند با فیبرهای کلاژنی حمایت شود که به دندان های طبیعی مجاور پیوند می خورند. با این حال، در مواردی که به جای دندان طبیعی ایمپلنت دندانی در کنار این ایمپلنت ها وجود دارند، شکل گیری پاپیلای بافت نرم کمتر قابل پیش بینی است و شکل آنها به وجود بافت نرم با ضخامت کافی، استخوان با ارتفاع کافی، فضای لازم بین ایمپلنت ها، و کانتور با دقت روکش بستگی دارد تا ظاهر و حفظ پاپیلا ارتقاء یابد.

احتمال اینکه بافت نرم بین چند واحد ایمپلنت در جلوی دهان کانتور صافی داشته باشند بیشتر است، اما می تواند تحت تأثیر ضخامت بافت نرم و شکل روکش قرار بگیرد.

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

اپیتلیوم اتصالی

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در دندان های سالم، اپیتلیوم اتصالی با اتصالات همی دسموزومی به مینای دندان متصل است و یک ساختار پایه ای لامینا مانند با سلول های اپیتلیال شکل می گیرد. اکنون تصور می شود چسبندگی ها یا اینتگرین های خاصی به صورت واسطه مکانیزم پیوند بیولوژیک عمل می کنند، که در پیوند سلول به سلول و نیز سلول به چسبندگی ماتریکس نقش بنیادی دارند. کاملاً مشخص است که اپیتلیوم اتصالی سمنتوم سطح ریشه، عاج، و مواد دندانی متعددی مانند اجزاء ایمپلنت را شکل می دهد.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

یک اپیتلیوم اتصالی عادی می تواند از مخاط/ لثه دهانی مجاور در کنار برش مجدداً تولید شود، و اپیتلیوم اتصالی جدید از اپیتلیومی که قبلاً وجود داشته است قابل تشخیص نیست. تصور می شود ویژگی های اپیتلیوم اتصالی تحت تأثیر بافت همبند زیرین، وجود نفوذ التهابی، و وجود سطح دندان/ ایمپلنتی که به آن متصل می شوند تعریف می شوند و ویژگی های ذاتی سلول های اپیتلیال در این بین نقش ندارند. اپیتلیوم اتصالی از گردش فوق العاده بالایی برخوردار است نسبت به هر دو ماده و اجزاء سیستم ایمنی و التهابی قابل نفوذ است. اپیتلیوم اتصالی می تواند هم روی خود ایمپلنت و هم روی اباتمنت وجود داشته باشد. علت می تواند تفاوت هایی باشند که در طراحی ایمپلنت ها وجود دارند، و نیز نیازمندی های بیولوژیک پیوند بافت نرم و سطح پیوند بین اباتمنت و ایمپلنت.

عرض بیولوژیک

در دندان ها، مفهوم عرض بیولوژیک به خوبی قابل فهم است، زیرا قسمتی است که در آن منطقه بافت همبند متصل، استخوان آلوئولار زیرین را از انتهای آپیکال اپیتلیوم اتصالی جدا می کند.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

پهنای منطقه بافت همبند حدود 2 میلی متر و ارتفاع اپیتلیوم اتصالی حدود 5/1 میلی متر است. در تصاویر b و c بالا دو طرح متفاوت از ایمپلنت ها و عرض بیولوژیک اطراف آن مشاهده می کنید. در مورد اول، طرح ایمپلنت نمونه سیستم ایمپلنت هایی است که به صورت دو مرحله ای کاشته می شوند. پس از یک سال کارکرد، معمولاً حاشیه استخوان در کنار رزوه اول قرار می گیرد. اپیتلیوم اتصالی (با عرض آپیکو-کرونال 5/1 تا 2 میلی متری) روی اباتمنت واقع شده است، و یک منطقه از بافت همبند بی نظم، حدود 1 تا 2 میلی متر عرض بین آنها قرار می گیرد. اتصال بین اباتمنت و سر ایمپلنت داخل این محدوده واقع شده است.

در مقایسه، ایمپلنت های یک مرحله ای (ایمپلنت هایی که در زیر لثه قرار نمی گیرند) به گونه ای قرار می گیرند که سطح زبر آنها داخل استخوان قرار داده می شود، اما گردن صاف و صیقلی آن که بخش یکدستی از ایمپلنت است، که نقش عامل بین مخاطی را ایفا می کند. بنابراین، اپیتلویم اتصالی به طور عادی روی ایمپلنت قرار می گیرد، و اتصال ایمپلنت/ اباتمنت نسبت به این سطح به صورت کورونال قرار می گیرد. اینطور فرض شده است که اتصال داخل سیستم قرار گرفته زیر بافت (دو مرحله ای) می تواند روی سطح پیوند بافت نرم و عرض بیولوژیک تأثیر بگذارد. این اتفاق می تواند در نتیجه حرکات بسیار ریز بین دو جزء رخ دهد یا در صورت نفوذ میکروبی از بین فواصل بسیار ریز بین ایمپلنت و اباتمنت. در حال حاضر، تفاوت های نظری بین این دو نوع هیچ تفاوت فاحشی از نظر بافتی، یا در عملکرد بالینی بوجود نمی آورد.

بررسی عمق پروب کردن

پروب پریودنتال دندان های طبیعی بخش مهمی از معاینات دندانپزشکی است. کاملاً اثبات شده است که در شرایط کاملاً سالم، پروب دندانپزشکی تا حدودی در اپیتلویم اتصالی نفوذ می کند و این نفوذ با وجود التهاب افزایش می یابد. تحت شرایط اخیر، پروب توسط بیشتر فیبرهای بافت همبند ژینژیوال دست نخورده کورونال، حدود 2 میلی متر از استخوان، متوقف می شود. شرایط اطراف ایمپلنت دندانی متفاوت است و عمق شیار تا حد زیادی به ضخامت پاکت بافت نرم بستگی دارد. عمق های پروب کردن اطراف ایمپلنت ها، به طور کلی عمیق تر از اطراف دندان ها هستند، اما نفوذ بافت نرم بر پایه شیار، تا میزان مشابهی اتفاق می افتد و نوک پروب تنها در حدود 2 میلی متری حاشیه استخوان ها متوقف می شود.

اطلاعات بدست آمده از پروب اطراف ایمپلنت ها تا حدودی پرسش برانگیز است و برخی دندانپزشک ها به انجام آن اعتقادی ندارند، و ترجیح می دهند تکیه آنها روی بررسی رادیوگرافیک سطوح استخوان باشد. بعلاوه، فشار دیجیتال روی سطوح خارجی بافت نرم اطراف ایمپلنت، می تواند علائم التهابی مانند خونریزی یا ترشح چرک را از خود نشان دهد.

مقایسه الیاف پریودنتال لیگامان با اسئواینتگریشن

الیاف پریودنتال لیگامان

الیاف پریودنتال لیگامان یک ساختار پیچیده، با حدود 1/0 تا 2/0 میلی متر عرض است، که با یک حالت کشسان، از دندان حمایت می کند. لیگامان فیبرهای کلاژنی را تشکیل می دهد که به عنوان فیبرهای Sharpey درون سمنتوم ریشه و استخوان آلوئولار گنجانده شده اند، همراه با عروقی که خونرسانی می کنند، و بافت های همبند که بستری فراهم می آورند که عناصر کلیدی دیگر را برای مکانیزم های حمایت کننده دیگر فراهم می کنند. الیاف پریودنتال لیگامان مکانزیم تحریک پذیری از داخل را دارد که بسیار حساس است و می تواند تغییرات جزئی در فشارهای وارده به دندان را شناسایی نماید. فشارهای وارده به دندان از طریق فشرده شدن و توزیع مجدد عناصر مایع و نیز با استفاده از سیستم فیبر از بین می رود.

فشارهایی که از طریق الیاف پریودنتال لیگامان منتقل می شوند، منجر به تغییر شکل و جابجایی دندان می شود، مانند چیزی که در ارتودنسی مشاهده می شود یا در عریض شدن الیاف لیگامان و افزایش تحرک پذیری دندان در واکنش به فشارهای زیاد (مانند تروماهای اکلوزال). بنابراین، الیاف پریودنتال لیگامان می تواند حیطه وسیعی از فشارها را شناسایی کرده و به آنها واکنش نشان دهد.

اسئواینتگریشن

ماهیت دقیق اسئواینتگریشن در سطح مولکولی کاملاً درک نشده است. در سطوح میکروسکوپی سبک، تطبیق بسیار نزدیکی بین استخوان و سطح ایمپلنت وجود دارد.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در بزرگنمایی بالاتر که با میکروسکوپ الکترونی امکان پذیر می باشد، یک شکاف (با عرض حدوداً 100 نانومیکرونی) بین سطح ایمپلنت و استخوان وجود دارد. این شکاف با یک منطقه پر از کلاژن پر شده است که در جوار استخوان قرار دارد و یک منطقه آمورفور (بی شکل) که در جوار سطح ایمپلنت قرار دارد. پروتوگلیکان های استخوان ممکن است در اتصال ابتدایی بافت ها به سطح ایمپلنت مهم باشند، که در مورد ایمپلنت های تیتانیومی از یک لایه اکسید تیتانیوم تشکیل شده است، که خواص سرامیک را دارد. اسئواینتگریشن یک پدیده مطلق و بدون محدودیت نیست و می تواند به عنوان تناسب کل سطح ایمپلنت که با استخوان در تماس است اندازه گیری شود.

سطوح تماس استخوان در استخوان های کورتیکال بیشتر از استخوان های منفذ دار است، جایی که فضاهای مغز استخوان اغلب در جوار سطوح ایمپلنت قرار دارند. میزان تماس استخوان به مرور زمان و با عمل کردن افزایش می یابد. وقتی ایمپلنت برای نخستین بار داخل استخوان کار گذاشته می شود، باید تناسب کامل داشته باشد تا از ثبات آن اطمینان حاصل شود. فضای بین ایمپلنت و استخوان در ابتدا با لخته خون و سرم/ پروتئین های استخوان پر می شود. گرچه دقت زیادی می شود تا از آسیب وارد شدن به استخوان پرهیز شود، اما واکنش ابتدایی به تروماهای جراحی، جذب و تحلیل استخوان است، که در پی آن رسوب استخوان اتفاق می افتد. یک دوره حیاتی در روند بهبود، حدود دو هفته پس از کاشت ایمپلنت وجود دارد که جذب و تحلیل استخوان باعث می شود ثبات ایمپلنت کمتر از مراحل ابتدایی باشد.

تشکیل استخوانی که پس از آن اتفاق می افتد، منجر به افزایش سطح اتصال استخوان و ثبات آن می شود. این در ایمپلنت هایی که بارگذاری نشده بودند (روی آنها روکش قرار نگرفته بود) در اوایل دوره بهبود و طی بازه های زمانی طولانی تر پس از بارگذاری ایمپلنت نشان داده شده است. بنابراین استئواینتگریشن باید به عنوان یک روند دینامیک تلقی شود که در آن بازسازی استخوان اتفاق می افتد، اما مانند روند تطبیقی که درون الیاف لیگامان دندان های طبیعی رخ می دهد نیست. اسئواینتگریشن شباهت زیادی به انکیلوز دارد، که در آن فقدان تحرک پذیری و عدم تداخل کسپول های بافت فیبروز نشانه پیوند موفقیت آمیز است.

تحت این شرایط، هیچ سیستم ویسکوالاستیک کاهش دهنده دامنه نوسانات جریان الکتریکی وجود ندارد، هر چند مکانیزم های تحریک پذیری داخلی ممکن است داخل استخوان و ساختارهای دهانی دیگر عمل کنند. فشارها روی استخوان توزیع می شوند و ممکن است در بخش های خاصی متمرکز شوند، مخصوصاً اطراف گردن ایمپلنت. برخی طراحی ها، بویژه ایمپلنت های رزوه دار، می توانند فشارها را به شکل مؤثرتری از بین ببرند. فشارهای شدیدی که به ایمپلنت ها وارد می شوند ممکن است منجر به تغییر شکل استخوان های حاشیه ای شوند که در نتیجه موجب جابجایی آپیکال حاشیه استخوان و از دست رفتن اسئواینتگریشن می شود. مکانیزم دقیق چگونگی این اتفاق به طور کامل مشخص نیست اما تصور می شود ترک های مویی ممکن است به استخوان های مجاور نیز نفوذ پیدا کنند.

این نوع تحلیل استخوان که در نتیجه بارگذاری بیش از حد اتفاق می افتد، ممکن است به آرامی رو به افزایش برود، تا جایی که با یک شکست فاجعه بار اسئواینتگریشن باقی مانده یا شکست ایمپلنت مواجه شود. خوشبختانه، این دو گزینه بسیار نادر هستند. فشارهای شدید معمولاً قبل از این مرحله و با استفاده از تصاویر رادیوگرافی تحلیل استخوان حاشیه ای یا شکست مکانیکی ساختارهای فوقانی و/ یا اباتمنت ها شناسایی می شوند. با این حال نشان داده شده است که، فشارهایی که به خوبی کنترل شده اند منجر به افزایش میزان تماس استخوان و ایمپلنت و تغییر الگوی ساختارهای ترابکیولار و از بین رفتن فشارها می شود. بنابراین، تطبیق امکانپذیر است، هرچند اسئواینتگریشن اجازه نمی دهد ایمپلنت ها به شکلی جابجا شوند که ارتودنسی دندان ها را جابجا می کند.

بنابراین، ایمپلنت جوش خورده با استخوان، ثابت کرده است که می تواند انکوریجی (تکیه گاه) بسیار عالی برای موارد دشوار ارتودنسی بوجود بیاورد، علاوه بر این می تواند به عنوان جایگزینی برای تکیه گاه سیستم هدگیر استفاده شود. این حقیقت که ایمپلنت مانند یک دندان انکیلوز شده عمل می کند، موجب محدودیت استفاده از آن برای افرادی می شود که رشد فک آنها کامل شده است.

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

کارگذاری یک ایمپلنت برای یک کودک منجر به پایین ماندن سطح روکش ایمپلنت نسبت به دندان های مجاور آن خواهد شد. به همین دلیل توصیه می شود جایگذاری ایمپلنت به تعویق بیفتد تا زمانی که رشد تکمیل شود.

پریودنتیت و پری ایمپلنتایتیس

این امکان وجود دارد که باکتری هایی که در پریودنتیت عامل عفونت هستند، پاتوژن های اصلی در ضایعات التهابی مخرب اطراف ایمپلنت (پری ایمپلنتایتیس) هستند. بنابراین احتمال عفونت ناشی از باکترهای پریودنتوپاتیک (نوعی اختلال غیر التهابی اطراف بافت های دندان) قدیمی وجود دارد. تخریب بافت های پیرامون دندان و ایمپلنت ها شباهت هایی دارند، اما تفاوت های مهمی وجود دارند که در نتیجه ماهیت بافت های حمایت کننده بوجود آمده اند. این تفاوت ها بویژه در الگوهای متفاوت مشاهده شده در تخریب بافت قابل توجه هستند. پری ایمپلنتایتیس روی کل محیط اطراف ایمپلنت تأثیر می گذارد و منجر به پر شدن شیارهای تحلیل استخوان با بافت های ملتهبی می شود که تا سطح استخوان امتداد می یابند.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در مقایسه، دندان هایی که تحت تأثیر پریودنتیت قرار گرفته اند، عموماً با تحلیل غیر عادی بافت های حمایت کننده مواجه هستند که اغلب به سطوح نزدیک محدود می شود و منجر به نقص پیچیده فراتر از استخوان ها می شود. علاوه بر این، در اکثر موارد در بافت های پریودنتال می توان ضایعات التهابی را از استخوان آلوئولار و الیاف پریودنتال لیگامان، با قسمت بافت های فیبروز جدا کرد. این امکان وجود دارد که ضایعات التهابی مخرب که دندان ها و ایمپلنت را تحت تأثیر قرار می دهند، مراحلی دارند که در آنها مراحل بیماری بسیار سریع تر پیش می روند و پس از آن دوره های خاموشی وجود دارد. بروز پری ایمپلنتایتیس با سرعت پایین اتفاق می افتد، اما می تواند منجر به تخریب سریع استخوان های حاشیه ای شود و بواسطه فشارهای شدید، ایجاد تمایز بین آن و تحلیل استخوان کار ساده ای نیست.

استفاده از مرغوب ترین مواد و تجهیزات اروپایی و آمریکایی در کاشت ایمپلنت

ما کیفیت و نتیجه درمان ایمپلنت را برای شما تضمین میکنیم!


ایمپلنت های دندانی



بریج و دنچر تنها راه‌حل هایی بودند که سال ها برای رفع مشکل از دست دادن یک یا چند دندان بکار می‌رفتند اما امروزه ایمپلنت های دندانی ابزاری هستند که بیشتر از سایر روش ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایمپلنت های دندانی جایگزین ریشۀ دندان می‌باشند. ایمپلنت ها پایه‌ای برای دندان جایگزین ثابت یا متحرک هستند که برای هماهنگی با دندان های طبیعی ساخته می‌شوند.



ایمپلنت فوری



ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد.



ایمپلنت تمام فک



اخیرا صدها هزار بیمار با روش All on 4 درمان شده‌اند. این روش اغلب برای جایگزینی دندان‌های مصنوعی یا دندان‌های از دست رفته استفاده می‌شود، روش All-on-4 از چهار ایمپلنت دندانی تیتانیومی استفاده می‌کند تا نقش لنگر را در فک بالا و پایین داشته باشند. این روش یک پایه‌ی قوی برای پروتز دندان ارائه می‌دهد که بعدا برای تکمیل این روش دائمی اضافه می‌شوند.



پیوند لثه



بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند.



پیگمنتاسیون لثه با استفاده از لیزر



داشتن لثه تیره رنگ تاثیری منفی در زیبایی ظاهری افراد دارد که به لطف لیزر می‌توان از طریق برطرف ساختن رنگ دانه‌های تیره از سطح لثه در آن تغییر رنگ ایجاد نمود و آن را به شکل لثه‌ای سالم و صورتی رنگ درآورد. طی جراحی زیبایی لثه دندانپزشک با برداشتن رنگدانه‌های اضافی از سطح لثه به روشنتر شدن رنگ آن کمک می‌نماید. درمان با لیزر روشی سریع و ساده می‌باشد.



افزایش طول تاج دندان



افزایش طول تاج دندان یکی از روشهای جراحی است که به منظور افزایش ساختار طول دندان از بالای لثه صورت می‌گیرد و هدف اصلی آن حفظ سلامت و بهبود زیبایی فرد می‌باشد. این نوع جراحی شامل برداشت بافت سخت و نرم لثۀ پیرامون دندان می‌باشد که نتیجۀ آن افزایش طول ساختار قابل رویت دندان است. لیزر یکی از روشهای جایگزین، و موثر است که نتایجی فوق‌العاده همراه با رضایت بیمار در بر خواهد داشت.


انجام بیش از 4000 مورد کاشت موفق ایمپلنت



درباره دکتر امیربنده متخصص جراحی لثه و کاشت ایمپلنت

فلوشيپ (فوق تخصص) جراحی ليزر از دانشگاه جنوا

دوره عمومی دندانپزشكى در دانشگاه مشهد

1378-1384



اخذ بورد تخصصی پریودنتیکس

1394



رييس بخش دندانپزشكى كلينيك امام حسن ع

1386-1389

پزشک معتمد بيمه هاى نيروهاى مسلح

1384-1389



رييس بخش جراحى لثه كلينيك تخصصى امام على ع

1385-تا کنون



فلوشيپ جراحی ليزر از دانشگاه جنوا

آخرین مقالات آموزشی

عوارض پریودنتال بی اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی چیست؟ عوارض جانبی متداول اختلالات خوردن برای سلامت دندان ها چیست؟
اختلال مفصل فکی گیجگاهی چیست؟ روش های تشخیص اختلالات مفصل فکی گیجگاهی چیست؟ درمان های درد مفصل فکی و گیجگاهی کدامند؟
بهتر است قبل از مسواک زدن نخ دندان بکشیم یا برعکس؟ قبل از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن بهتر است از دهانشویه استفاده کنید یا بعد از آن؟


آدرس مطب:

تهران، ضلع شمالی میدان ونک، کوچه صانعی، پلاک42، طبقه پنجم

 تلفن تماس : 22740531

 تلفن تماس : 88674866

موبایل : 09193701740

(پاسخگویی صبح ها از ساعت 11 تا 13 – بعدازظهر ها از ساعت 5 تا 7)


مشاوره آنلاین دندانپزشکی



با ما در شبکه های اجتماعی همراه باشید