نوشته‌ها

بخش تخصصی ایمپلنت فوری





ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد. در روش های کاشت ایمپلنت سنتی دوره بهبود پس از کاشت پایه و پیش از نصب تاج دندان بسیار طولانی است در صورتی که فرایند ایمپلنت یک روزه روشی کاملا خاص و کاربردی است که با استفاده از آن جای خالی دندان در یک روز توسط پایه ایمپلنت و تاج دندانی پر می شود. البته در روش کاشت ایمپلنت فوری، تاج دندان موقتی تا زمانی که تاج دندان اصلی برای نصب آماده شود؛ روی پایه سوار می شود وزیبایی دندان های شما را تکمیل می کند.

مقالات تخصصی ایمپلنت فوری



دندانپزشک برای درمان حفره دندان بخش های پوسیده آن را می تراشد و سپس قسمت هایی از دندان که پوسیدگی های آنها برداشته شده است “پر” می شوند. علاوه بر این، پر کردن دندان برای ترمیم دندان های شکسته یا ترک خورده و دندان هایی که در نتیجه سوء استفاده ساییده شده اند (مانند جویدن ناخن یا دندان قروچه) کاربرد دارد.

مراحل پر کردن دندان

ابتدا، دندانپزشک از بی حس کننده های موضعی برای بی حس کردن منطقه اطراف دندانی که قرار است پر شود استفاده می کند. سپس، یک دریل، ابزار ساینده هوا، یا لیزر برای زدودن قسمت های پوسیده استفاده خواهد شد. انتخاب ابزار به میزان راحتی شخصی دندانپزشک، آموزش هایی که دیده است، سرمایه گذاری که روی تجهیزات خاص کرده است، و نیز موقعیت و میزان پوسیدگی بستگی دارد.

سپس، دندانپزشک منطقه را پروب یا تست می کند تا مشخص نماید آیا همه پوسیدگی زدوده شده است یا خیر. وقتی پوسیدگی زدوده شد، دندانپزشک فضا را با پاکسازی حفره از هر گونه باکتری و باقی مانده ای، برای پر کردن آماده خواهد کرد. اگر پوسیدگی به ریشه نزدیک باشد، دندانپزشک ممکن است ابتدا یک لایه گلاس آینومر، رزین کامپوزیت، یا مواد دیگر برای محافظت از عصب استفاده کند. به طور کلی، پس از پر کردن، دندانپزشک آن را تراش خواهد داد و پولیش خواهد کرد.

برای پر کردن دندان با مواد همرنگ آن، چند گام اضافی دیگر باید پیموده شوند که به قرار زیر هستند. پس از آنکه دندانپزشک پوسیدگی ها را زدود و منطقه را پر کرد، ماده همرنگ دندان به صورت لایه لایه اعمال می شود. سپس، از نور خاصی برای “کیور” یا خشک کردن هر لایه استفاده می شود. وقتی روند لایه لایه گذاری مواد تکمیل شد، دندانپزشک مواد کامپوزیت را به شکل دلخواه درخواهد آورد، مواد اضافی را خواهد تراشید، و ترمیم نهایی را پولیش خواهد کرد.

 پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

چه نوع موادی برای پر کردن دندان موجود هستند؟

امروزه، مواد متعددی برای پر کردن دندان در دسترس هستند. دندان ها می توانند با طلا، پرسلن، آمالگام نقره (که از ترکیب جیوه، نقره، قلع، مس، و روی بدست می آید)، یا مواد پلاستیکی همرنگ دندان که رزین کامپوزیت نامیده می شود، پر شوند. علاوه بر این، ماده ای وجود دارد که حاوی ذرات شیشه است و تحت عنوان گلاس آینومر شناخته می شود. این مواد به گونه ای شبیه به رزین کامپوزیت ها استفاده می شوند.

موقعیت و میزان گستردگی پوسیدگی، هزینه ماده پر کننده، تحت پوشش بیمه بودن، و نیز توصیه های دندانپزشک به شما کمک می کنند چه نوع ماده ای را برای پر کردن دندان انتخاب کنید.

طلا

مزایای پر کردن دندان با طلا

  • دوام: حداقل 10 تا 15 سال، و معمولاً بیشتر، طول می کشد؛ دچار فرسایش نمی شود.
  • استحکام: می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کند.
  • زیبایی: برخی بیماران معتقدند طلا نسبت به پر شدگی های آمالگام نقره ای برای چشم خوشایندتر است.

معایب پر کردن دندان با طلا

  • پر هزینه بودن: هزینه پر کردن دندان با طلا بیشتر از مواد دیگر است؛ این عدد تقریباً 10 برابر بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره است.
  • نیاز به مراجعات بیشتر به مطب: برای پر کردن دندان با این ماده حداقل لازم است دو مرتبه به مطب مراجعه شود.
  • شوک گالوانیک: اگر پر کردن دندان با نقره دقیقا در کنار دندانی انجام شود که با نقره پر شده است ممکن است موجب بروز درد شدیدی (شوک گالوانیک) شود. تعاملات بین فلزات و بزاق باعث بوجود آمدن جریان الکتریکی می شود. با این حال، بروز آن نادر است.
  • زیبایی: اکثر افراد پر کردن دندان با مواد به رنگ فلزات را دوست ندارند و پر شدگی هایی را ترجیه می دهند که با بقیه دندان ها مطابقت داشته باشند.

نقره (آمالگام)

مزایای پر کردن دندان با نقره

  • دوام: پر شدگی های نقره حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند و معمولاً با دوام تر از پر شدگی های همرنگ دندان ها (کامپوزیت ها) هستند.
  • استحکام: این ماده می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کنند.
  • هزینه: آنها ارزان تر از مواد دیگری مانند کامپوزیت ها هستند.

معایب پرکردن دندان با نقره

  • زیبا نبودن: پر شدگی های نقره همرنگ دندان های طبیعی نیستند و جلب توجه می کنند.
  • تخریب مقدار بیشتری از ساختار دندان: اغلب باید بخش های سالم دندان تراشیده شوند تا فضای لازم برای نگهداشتن ماده نقره بوجود بیاید.
  • بد رنگ شدن دندان: آمالگام نقره می تواند سایه خاکستری رنگی در ساختار دندان اطراف خود ایجاد کند.
  • ترک خوردگی و شکستگی ها: گرچه همه دندان ها در مجاورت مایعات داغ و سرد منقبض و منبسط می شوند، که در نهایت می تواند باعث ترک خوردن یا شکستن دندان شود، اما مواد آمالگام- در مقایسه با دیگر موادی که برای پر کردن دندان استفاده می شوند- ممکن است انقباض و انبساط گسترده تری را تجربه کنند و احتمال ترک خوردن و شکستن آنها افزایش پیدا کند.
  • واکنش های آلرژیک: درصد پایینی از افراد، تقریباً 1%، نسبت به جیوه موجود در ترمیم های آمالگام حساس هستند.

جیوه موجود در آمالگام مقادیر اندکی جیوه به شکل بخار آزاد می کند که می تواند استنشاق شود یا از طریق ریه ها جذب شود. قرار گرفتن در معرض مقادیر بالای بخارات جیوه با عوارض جانبی در مغز و کلیه ها همراه است. مطالعات نشان می دهند که بین پر شدگی های آمالگام و مشکلات سلامتی هیچ ارتباطی وجود ندارد و سازمان غذا و دارو آن را برای افراد بزرگسال و کودکان بالای 6 سال بی خطر تلقی می کند.

بسیاری از افراد وقتی به کاشت ایمپلنت های دندانی فکر می کنند تنها جایگزین قرار دادن برای دندان های از دست رفته را مد نظر قرار می دهند. به این ترتیب، آنها ممکن است تنها کشیدن دندانی که به شدت آسیب دیده یا پوسیده شده است را قبل یا در کنار کاشت ایمپلنت های دندانی مد نظر قرار می دهند. در برخی موارد، پیوند استخوان نیز ممکن است لازم باشد انجام شود تا تحلیل استخوان همراه با از دست رفتن دندان را جبران کند. با این حال، برخی موارد هستند که کشیدن دندان و پیوند استخوان تنها فرایندهای تکمیلی نیستند که در کنار جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شوند. در حقیقت، در صورت وجود شواهد مبنی بر تحلیل رفتگی لثه ها، ممکن است دندانپزشک شما پیوند لثه را نیز در کنار فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی توصیه کند.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

علل تحلیل رفتن لثه ها

برخی از شایع ترین علت های تحلیل رفتن لثه ها عبارتند از:

  • بیماری پریودنتال (لثه): بیماری پریودنتال عبارت است از عفونت بافت لثه ها. این نتیجه باکتری های دهانی است که به طور طبیعی داخل دهان وجود دارند. مراحل بعدی بیماری پریودنتال باعث تحلیل رفتن لثه ها و بروز مشکلات حاد دندانی خواهند شد.
  • مصرف تنباکو: سیگار کشیدن یا مصرف تنباکو به هر شکل دیگری ارتباط مستقیم با بیماری پریودنتال و نیز تحلیل لثه ها دارد. برای داشتن یک لبخند سالم و نیز تندرستی عمومی بدن، بهتر است به فکر ترک این عادت مضر باشید.
  • دندان قروچه (براکسیسم): دندان قروچه فشار زیادی به دندان ها، لثه ها، و مفاصل فک وارد می کند. به مرور زمان، این می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها و بروز دیگر مشکلات دندانی شود.
  • بهداشت بد دهانی: افرادی که خیلی محکم دندان های خود را مسوک می زنند یا نخ دندان می کشند، به گونه ای که لثه های آنها دچار خونریزی می شوند، بیشتر از آنکه کار مفیدی انجام دهند، در حال ضرر رساندن به خود هستند. این آسیب به بافت لثه ها، به مرور زمان می تواند موجب تحلیل رفتن لثه ها شود.
  • از دست دادن دندان: اگر شما یک یا چند دندان از دست داده باشید، این اتفاق می تواند به تحلیل استخوان فک شما نیز ختم شود. علت این است که ساختاری برای حمایت کردن از فک و خط لثه ها وجود ندارد.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا پیوند لثه انجام می شود؟

پیوندهای لثه برای بیمارانی انجام می شوند که لثه های آنها به دلیل بیماری لثه تحلیل رفته اند و ریشه های دندان های آنها بدون پوشش و در معرض محیط دهان قرار گرفته اند. در طول پیوند لثه، بافت نرم از محل دیگری داخل دهان گرفته می شود و به منطقه ای که لثه تحلیل رفته است پیوند زده می شود. انواع روش های مختلف برای پیوند لثه وجود دارند که بنا به شرایط هر بیمار یکی از آنها انتخاب و انجام می شود، از جمله:

  • پیوند آزاد لثه: بافت مستقیماً از سقف دهان بیمار برداشته می شود و به منطقه تحلیل رفته پیوند زده می شود.
  • پیوند بافت همبند: یک فلپ از سقف دهان برش داده و کنار زده می شود و بافت از زیر فلپ برداشته می شود و فلپ مجدداً در جای خود بخیه زده می شود. بافت برداشته شده که تحت عنوان بافت همبند ساب اپیلتیال شناخته می شود روی بخش تحلیل رفته بخیه زده می شود.
  • پیوند پایه (پدیکال یا لترال): بافت لثه از بخشی نزدیک به منطقه ای که نیاز به پیوند دارد برداشته می شود و تنها با چرخاندن روی بخش تحلیل رفته لثه قرار می گیرد و در همانجا بخیه زده می شود.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا کاشت ایمپلنت نیاز به پیوند لثه دارد؟

ایمپلنت های دندانی مستقیماً داخل استخوان فک و بافت لثه قرار گرفته اند که به این معنا است که دقیقاً عملکردی مانند ریشه های دندان های طبیعی دارند. افرادی که شرایط ایده آلی برای کاشت ایمپلنت های دندانی دارند لثه های سالمی دارند که محکم به دندان ها چسبیده اند.

متأسفانه، بسیاری از افراد با بیماری لثه مواجه هستند و اغلب مقداری تحلیل رفتگی لثه دارند. حتی افرادی که بیماری لثه ندارند هم ممکن است به دلیل عواملی مانند فشار زیاد وارد کردن حین مسواک زدن، موقعیت دندان ها، دندان قروچه یا براکسیسم (فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر)، عوامل ژنتیکی، یا آسیب ناگهانی به بافت لثه های آنها (تروما) تحلیل رفتگی لثه داشته باشند.

به همین دلیل، اگر تحلیل لثه داشته باشید، به احتمال زیاد دندانپزشک شما انجام پیوند لثه قبل از فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی را توصیه خواهد کرد. اگر نیاز باشد یک یا چند دندان شما قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی کشیده شود، احتمالاً دندانپزشک به صورت همزمان پیوند لثه های شما را نیز انجام خواهد داد. انجام پیوند لثه بلافاصله پس از کشیدن دندان از تحلیل رفتگی بیشتر لثه پیشگیری خواهد کرد و به حفظ توده استخوانی موجود نیز کمک می کند. هر دوی آنها (استخوان و لثه) برای موفقیت کاشت ایمپلنت ضروری هستند و این رویکرد منجر به بهتر شدن نتایج درمان می شود.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل لثه پس از کاشت ایمپلنت های دندانی

با انجام جراحی پیوند لثه، علاوه بر حصول اطمینان از بهبود صحیح ایمپلنت های دندانی، زیبایی لبخند شما پس از کاشت ایمپلنت های دندانی نیز حفظ خواهد شد. یکی از اصلی ترین مزایای ایمپلنت های دندانی شباهت نزدیکی است که به دندان های طبیعی دارند و روشی فوق العاده زیبا برای جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته. با این حال، زیبایی ظاهری ایمپلنت های دندانی می تواند با تحلیل رفتگی لثه ها و قابل مشاهده شدن اتصال بین روکش روی ایمپلنت و اباتمنت ایمپلنت به خطر بیفتد. با انجام پیوند لثه مقدار کافی از بافت لثه باقی می ماند تا این اتصال به خوبی زیر خط لثه ها پنهان باقی بماند. این نه تنها باعث می شود زیبایی ظاهری حفظ شود، بلکه از انباشته شدن باکتری ها روی این خط اتصال پیشگیری می کند.

حتی اگر لثه های سالمی داشته باشید، پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هنوز هم احتمال خطر بروز تحلیل لثه وجود دارد. در صورت بروز چنین مشکلی، هم ایمپلنت و هم سلامتی شما به خطر خواهد افتاد. به همین دلیل هر زمانی ممکن است نیاز به پیوند لثه داشته باشید.

همانطور که می بینید، پیوند لثه یک فرایند ضروری است که برای بیمارانی انجام می شود که تحلیل لثه دارند و می خواهند کاشت ایمپلنت انجام دهند. پیوند لثه به حفظ توده استخوانی کمک می کند و از تحلیل رفتگی بیشتر لثه ها پیشگیری می نماید. این باعث می شود خطر شکست ایمپلنت های دندانی کاهش پیدا کند، بعلاوه از بروز مشکلات و عوارض همراه با از بین رفتن پوشش روی ایمپلنت های دندانی پیشگیری می نماید. اگر شما لثه های تحلیل رفته دارید و به فکر کاشت ایمپلنت های دندانی هستید، با دندانپزشک خود در این رابطه گفتگو کنید تا بهترین راهکار درمانی را به شما معرفی کند.

مراقبت های دندانی تنها به علت باردار شدن متوقف نمی شوند. در حقیقت، تحت نظر نگه داشتن سلامت دهان حتی مهم تر نیز هست: هنگام بارداری، شما بیشتر در معرض خطر بروز پوسیدگی های دندامی، بیماری لثه، و مسائل دیگر قرار دارید.

متأسفانه، هنوز این باور به صورت گستزده وجود دارد که مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری می تواند برای شما و فرزندتان مضر باشد. مطالعات اخیر که توسط انجمن دندانپزشکان استرالیا انجام شده اند حاکی از این هستند که بیش از نیمی از زنان استرالیا که در این مطالعه شرکت کرده اند هنوز این باور اشتباه را دارند.

اگر این باور به این معنا باشد که شما از مراجعه به دندانپزشک اجتناب کنید و مراقبتی که نیاز دارید را دریافت نمی کنید، این می تواند یک مشکل جدی باشد.

آیا در طول دورن بارداری می توان به دندانپزشک مراجعه کرد؟

در طول دوران بارداری نه تنها می توانید به دندانپزشک مراجعه کنید، بلکه باید این کار را انجام دهید! درمان نشده رها کردن پوسیدگی های دندانی، بیماری لثه، و دیگر مشکلات مربوط به سلامت دهان می تواند مضر باشد. سلامت دهان و دندان های شما تأثیر زیادی روی سلامت عمومی شما دارد، که به این معنا است که م تواند تأثیر زیادی نیز روی فرزند شما داشته باشد.

حتی وقتی باردار نیستید، توصیه می کنیم به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید. برای بسیاری از افراد، یک چکاپ هر شش ماه یک مرتبه بهتر است، اما شرایط و وضعیت شما مشخص می کند که چند مرتبه در سال باید به دندانپزشک مراجعه کنید. بنابراین، بویژه زمانی که با تغییرات هورمونی و ویار مواجه هستید که سلامت دهان را در معرض خطر قرار می دهد، بسیار مهم است.

دندانپزشکان اغلب چندین مراجعه در طول دوران بارداری را توصیه می کنند تا بتوانند وضعیت دندان ها و لثه های شما را بررسی کنند، تغییرات لازم در مراقبت های روتین بهداشتی دهان را توصیه کنند و درمان های مورد نیاز را انجا دهند.

اگر شما در حال برنامه ریزی برای باردار شدن هستید، ابتدا مراجعه به دندانپزشک و برطرف کردن مشکلات دندانی مانند نهفتگی دندان عقل، برای کاهش عوارض جانبی آن، ایده خوبی است.

آیا اشعه ایکس بی خطر است؟

یکی از شایع ترین نگرانی هایی که افراد در ارتباط با مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری دارند قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس برای گرفتن تصاویر رادیوگرافی می باشد.

با این حال، دوز اشعه ایکس در رادیوگرافی های مدرن بسیار پایین است و یک مرتبه قرار گرفتن در معرض یک دوز اشعه آنقدر زیاد نیست که باعث بروز هیچ گونه عوارض سوء در رشد جنین شود. علاوه بر این، دندانپزشک اطمینان حاصل خواهد کرد که کل بدن شما با یک روپوش و محافظ تیروئید سربی در برابر اشعه ایکس محافظت می شود.

گرچه اشعه های ایکس بی خطر هستند، اما باز هم ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند در طول سه ماهه نخست بارداری اگر فقط برای یک چکاپ روتین مراجعه می کنید، از قرار گرفتن در معرض آنها خودداری کنید. اما اگر یک مورد اورژانسی دندانپزشکی، یا یک درد شدید و غیر مشخص دارید، نیاز است تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند تا به دندانپزشک شما کمک کنند طرح درمان مؤثری برای شما تهیه کند.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا می توان از بی حسی یا داروها استفاده کرد؟

در حال حاضر، مطالعات متناقضی در مورد اثرات نامطلوب احتمالی داروهایی که در طول درمان دندانپزشکی استفاده می شوند روی جنین در حال رشد وجود دارد. اگر نیاز است در طول دوران بارداری تحت فرایندهای دندانپزشکی قرار بگیرید، بی حسی ها هنوز هم می توانند برای کمک به آرام شدن شما و عدم احساس کردن درد بدون هیچ خطری استفاده شوند. لازم است که دندانپزشک خود را از باردار بودن خود مطلع کنید تا بتواند بی حس کننده مناسبی برای شما انتخاب کند و دوز مناسب را برای شما استفاده کند.

لیدوکائین متداول ترین دارو برای اقدامات دندانپزشکی است. لیدوکائین از جمله داروهای گروه B است و پس از تزریق از جفت عبور می کند.

در دوران بارداری باید از داروهای بی حسی حاوی فلیپرسین اجتناب شود زیرا این ماده شیمیایی عروق خونی را منقبض می کند- اگر در مورد نوع داروی بی حسی که از آن استفاده می شود پرسش یا نگرانی دارید، با دندانپزشک خود مطرح کنید.

اگر نیاز باشد حتماً یک درمان دندانپزشکی انجام شود، دندانپزشک شما کمترین غلظت ممکن ماده بی حسی را برای نوع فرایندی که قرار است برای شما انجام شود انتخاب خواهد کرد، اما هنوز هم این مقدار آنقدر کافی هست تا شما درد احساس نکنید. وقتی دردی احساس نکنید، استرس کمتری را تجربه خواهید کرد و بدن شما و کودک تحت فشار کمتری قرار می گیرد. علاوه بر این، هرچه شما راحت تر باشید، داروی بی حس کننده نیز راحت تر عمل خواهد کرد.

درمان های دندانپزشکی اغلب برای پیشگیری یا درمان عفونت نیاز به آنتی بیوتیک دارند. آنتی بیوتیک هایی مانند پنی سیلین، آموکسی سیلین، و کلیندامایسین، که برچسب دسته B برای بی خطر بودن در طول دوران بارداری دارند، ممکن است پس از فرایند برای شما تجویز شوند.

آیا در طول دوران بارداری می توان پاکسازی تخصصی دندان ها را انجام داد؟

درمان در طول هر سه دوره بارداری بی خطر است. با این حال، سه ماهه دوم بی خطرترین زمان برای انجام درمان های دندانپزشکی است. سه ماهه سوم نیز بی خطر است اما از آنجا که دراز کشیدن برای مدت زمان طولای روی صندلی دندانپزشکی دشوار است، انجام آن توصیه نمی شود.

آیا در دوران بارداری می توان دندان کشید؟

کشیدن دندان آخرین راه چاره برای دندانپزشکانی است که همیشه سعی می کنند در صورت امکان دندان های شما را نجات دهند. اما اگر دندان های شما به شدت آسیب دیده یا پوسیده باشند و نتوان آنها را ترمیم کرد، می تواند سلامت دهان شما در معرض خطر قرار دهد و باید کشیده شوند.

کشیدن دندان در هر زمانی طی بارداری می تواند انجام شود، اما ممکن است دندانپزشک شما سه ماهه دوم را زمان ایده آل انجام آن توصیه کند. این به شما کمک خواهد کرد از گرفتن عکس رادیوگرافی در سه ماهه نخست که ابتدای رشد کودک است، بعلاوه، ناراحتی دراز کشیدن به پشت برای مدت زمان طولانی در طول سه ماهه سوم، پرهیز نمایید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا انجام درمان ریشه روی بارداری تأثیر می گذارد؟

اگر پوسیدگی دندان به داخل دندان و جایی برسد که پایانه های عصبی واقع شده اند، می تواند فوق العاده دردناک باشد. درمان ریشه می تواند با زدودن بافت بافت عفونی و احیاء دندان با روکشی شبیه دندان می تواند درد را متوقف کند، بنابراین دندان ها نیاز به کشیده شدن نخواهند داشت.

اگر شما یک مورد اورژانسی دندانی داشته باشید، درمان ریشه می تواند در هر مرحله ای از بارداری انجام شود و نباید به تعویق بیفتد. با این حال، از آنجا که اشعه ایکس نیاز است، زمان ایده آل برای جراحی های دندانی در طول سه ماهه دوم است.

آیا در طول دوران بارداری دندان ها را سفید کرد؟

سفید کردن دندان ها می تواند در طول دورن بارداری انجام شود، اما از آنجا که سفید کردن دندان ها غیر اورژانسی ترین درمان دندانپزشکی است، ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند برای انجام آن دست نگهدارید.

به صورت ایده آل باید از سفید کردن دندان ها و دیگر درمان های زیبایی مخصوصاً در طول سه ماهه سوم اجتناب نمود، زیرا ممکن است دراز کشیدن در طول مدت اعمال ژل سفید کننده روی دندان ها ناراحت باشید.

اگر از کیت سفید کننده خانگی استفاده می کنید، باید حتماً چک کنید غلظت هیدروژن پراکسید بیشتر از 6 دردصد نباشد. غلظت بالاتر می تواند موجب آسیب به بافت شود، مگر آنکه به صورت حرفه ای اعمال شود.

آیا زنان باردار پس از فرایندهای دندانپزشکی می توان مسکن استفاده کنند؟

استامینوفن همراه با داروهای مخدر، مانند کدئین یا هیدروکدئین، عموماً تجویز می شوند و در طول بارداری بی خطر هستند. ما بیماران را تشویق می کنیم که پس از فرایند دندانپزشکی خود تا حد امکان یک دوره کوتاه از این داروها استفاده کنند تا خطر وابستگی به آنها را کاهش دهند. باید بیماران هر چه سریع تر تحت مشاوره تغییر دارو و مصرف مسکن های غیر مخدر مانند استامینوفن ساده قرار بگیرند. بنابراین، دندانپزشکان نباید دوره مصرف داروهای مخدر اعتیاد آور را بیشتر از 30 روز تجویز کنند. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDها) مانند ایبوپروفن در طول بارداری توصیه نمی شوند.

آیا در طول دوران بارداری می تواند ارتودنسی انجام داد؟

اگر شما قبلاً تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اید، نباید درمان را تنها به علت باردار شدن متوقف کنید. حتی در طول دوران بارداری می توانید بریس های جدید نیز دریافت کنید، گرچه ممکن است دندانپزشک یا ارتودنیست شما توصیه کنند که تا پس از تولد فرزند خود صبر کنید، زیرا ممکن است گاهی مشکلاتی بروز پیدا کند.

دریافت بریس ها مستلزم گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس است، که ممکن است دندانپزشک شما بخواهد طی سه ماهه نخست بارداری از قرار گرفتن شما در معرض آن اجتناب کند. اگر با افزایش وزن طی دوران بارداری شکل چهره و دهان شما تغییر می کند، به این معنا است که بریس های شما باید تنظیم شوند یا قالب جدیدی از دندان های شما گرفته شود تا یک سری الاینر جدید ساخته شود. این تغییرات می توانند باعث افزایش هزینه های کلی شوند.

برخی زنان تورم لثه ها و دیگر مشکلات صورت را در طول دوران بارداری تجربه می کنند، که گاهی اوقات می تواند باعث بروز حساسیت ناشی از سیم ها و براکت های بریس ها شود. دندانپزشک و ارتودنتیست شما می توانند ژل های بی خطری برای کمک به بی حس کردن درد در اختیار شما قرار دهند، یا اگر قرار است تنها مشکلات جزئی ارتودنتیک برطرف شوند، ممکن است شما الاینرهای پلاستیکی متحرک را ترجیح دهید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

چرا مراقبت های دندانی در طول بارداری اهمیت دارند؟

تغییرات هورمونی و برخی داروهای خاص می توانند خطر بروز بیماری های پریودنتال (لثه) و خشکی دهان را افزایش دهند، بنابراین ما به بیماران خود توصیه می کنیم در طول دوران بارداری خود دو مرتبه مسواک بزنند و نخ دندان بکشند. ممکن است این زیاد به نظر برسد، اما می تواند از بروز پوسیدگی های دندانی پس از خوردن شیرینی هایی که ویار آنها را داشته اید پیشگیری کنید و از خطر بروز تحلیل لثه ها بکاهید. بعلاوه، استفراق های مربوط به تهوع های شدید صبحگاهی می توانند موجب خوردگی و فرسایش دندان ها با اسید، و به ندرت، هورمون های بارداری می توانند باعث بروز ضائده های خوش خیم داخل دهان شوند که الزاماً خطرناک نیستند اما می توانند آزار دهنده باشند.

بعلاوه، رشد دندان های جنین طی ماه های سوم تا ششم بارداری صورت می گیرد. مهم است که زنان باردار مراقب رژیم غذایی خود باشند تا سلامت دندان های فرزند خود را حمایت کنند. بیماران باردار به دلیل رفلاکس تهوع شدیدی که دارند احتمالاً به سختی می توانند مسواک بزنند، به همین دلیل باید سعی کنند از مسواک های کوچک تر یا خمیر دندانی با مزه متفاوت استفاده کنند تا مسواک زدن را ساده تر کنند.

چگونه می توان از درمان های دندانپزشکی اجتناب کرد؟

اگر شما بهداشت دهان و دندان ها را به خوبی دنبال کنید، کمتر احتمال دارد که نیاز به اصلاح مشکلات دندان در طول دوران بارداری داشته باشید. علاوه بر مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم، باید سعی کنید از عمل به ویارهای ناسالم اجتناب کنید و حتماً چکاپ های دندانپزشکی خود را دنبال کنید.

علاوه بر این، باید از مسواک زدن دندان های خود درست پس از تهوع های صبحگاهی اجتناب کنید، زیرا در محتویات معده که با استفراق کردن بالا می آیند، اسید نیز وجود دارد که باعث می شود مینای دندان ها فوق العاده نرم شود و مسواک زدن بلافاصله پس از آن می توانند به سطح مینای دندان های شما آسیب وارد کند. در عوض، دهان خود را با آب بشویید و پس از 30 دقیقه دندان های خود را مسواک بزنید.

نمونه های درمانی ایمپلنت فوری



بخش تخصصی ایمپلنت فوری





ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد. در روش های کاشت ایمپلنت سنتی دوره بهبود پس از کاشت پایه و پیش از نصب تاج دندان بسیار طولانی است در صورتی که فرایند ایمپلنت یک روزه روشی کاملا خاص و کاربردی است که با استفاده از آن جای خالی دندان در یک روز توسط پایه ایمپلنت و تاج دندانی پر می شود. البته در روش کاشت ایمپلنت فوری، تاج دندان موقتی تا زمانی که تاج دندان اصلی برای نصب آماده شود؛ روی پایه سوار می شود وزیبایی دندان های شما را تکمیل می کند.

مقالات تخصصی ایمپلنت فوری



دندانپزشک برای درمان حفره دندان بخش های پوسیده آن را می تراشد و سپس قسمت هایی از دندان که پوسیدگی های آنها برداشته شده است “پر” می شوند. علاوه بر این، پر کردن دندان برای ترمیم دندان های شکسته یا ترک خورده و دندان هایی که در نتیجه سوء استفاده ساییده شده اند (مانند جویدن ناخن یا دندان قروچه) کاربرد دارد.

مراحل پر کردن دندان

ابتدا، دندانپزشک از بی حس کننده های موضعی برای بی حس کردن منطقه اطراف دندانی که قرار است پر شود استفاده می کند. سپس، یک دریل، ابزار ساینده هوا، یا لیزر برای زدودن قسمت های پوسیده استفاده خواهد شد. انتخاب ابزار به میزان راحتی شخصی دندانپزشک، آموزش هایی که دیده است، سرمایه گذاری که روی تجهیزات خاص کرده است، و نیز موقعیت و میزان پوسیدگی بستگی دارد.

سپس، دندانپزشک منطقه را پروب یا تست می کند تا مشخص نماید آیا همه پوسیدگی زدوده شده است یا خیر. وقتی پوسیدگی زدوده شد، دندانپزشک فضا را با پاکسازی حفره از هر گونه باکتری و باقی مانده ای، برای پر کردن آماده خواهد کرد. اگر پوسیدگی به ریشه نزدیک باشد، دندانپزشک ممکن است ابتدا یک لایه گلاس آینومر، رزین کامپوزیت، یا مواد دیگر برای محافظت از عصب استفاده کند. به طور کلی، پس از پر کردن، دندانپزشک آن را تراش خواهد داد و پولیش خواهد کرد.

برای پر کردن دندان با مواد همرنگ آن، چند گام اضافی دیگر باید پیموده شوند که به قرار زیر هستند. پس از آنکه دندانپزشک پوسیدگی ها را زدود و منطقه را پر کرد، ماده همرنگ دندان به صورت لایه لایه اعمال می شود. سپس، از نور خاصی برای “کیور” یا خشک کردن هر لایه استفاده می شود. وقتی روند لایه لایه گذاری مواد تکمیل شد، دندانپزشک مواد کامپوزیت را به شکل دلخواه درخواهد آورد، مواد اضافی را خواهد تراشید، و ترمیم نهایی را پولیش خواهد کرد.

 پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

چه نوع موادی برای پر کردن دندان موجود هستند؟

امروزه، مواد متعددی برای پر کردن دندان در دسترس هستند. دندان ها می توانند با طلا، پرسلن، آمالگام نقره (که از ترکیب جیوه، نقره، قلع، مس، و روی بدست می آید)، یا مواد پلاستیکی همرنگ دندان که رزین کامپوزیت نامیده می شود، پر شوند. علاوه بر این، ماده ای وجود دارد که حاوی ذرات شیشه است و تحت عنوان گلاس آینومر شناخته می شود. این مواد به گونه ای شبیه به رزین کامپوزیت ها استفاده می شوند.

موقعیت و میزان گستردگی پوسیدگی، هزینه ماده پر کننده، تحت پوشش بیمه بودن، و نیز توصیه های دندانپزشک به شما کمک می کنند چه نوع ماده ای را برای پر کردن دندان انتخاب کنید.

طلا

مزایای پر کردن دندان با طلا

  • دوام: حداقل 10 تا 15 سال، و معمولاً بیشتر، طول می کشد؛ دچار فرسایش نمی شود.
  • استحکام: می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کند.
  • زیبایی: برخی بیماران معتقدند طلا نسبت به پر شدگی های آمالگام نقره ای برای چشم خوشایندتر است.

معایب پر کردن دندان با طلا

  • پر هزینه بودن: هزینه پر کردن دندان با طلا بیشتر از مواد دیگر است؛ این عدد تقریباً 10 برابر بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره است.
  • نیاز به مراجعات بیشتر به مطب: برای پر کردن دندان با این ماده حداقل لازم است دو مرتبه به مطب مراجعه شود.
  • شوک گالوانیک: اگر پر کردن دندان با نقره دقیقا در کنار دندانی انجام شود که با نقره پر شده است ممکن است موجب بروز درد شدیدی (شوک گالوانیک) شود. تعاملات بین فلزات و بزاق باعث بوجود آمدن جریان الکتریکی می شود. با این حال، بروز آن نادر است.
  • زیبایی: اکثر افراد پر کردن دندان با مواد به رنگ فلزات را دوست ندارند و پر شدگی هایی را ترجیه می دهند که با بقیه دندان ها مطابقت داشته باشند.

نقره (آمالگام)

مزایای پر کردن دندان با نقره

  • دوام: پر شدگی های نقره حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند و معمولاً با دوام تر از پر شدگی های همرنگ دندان ها (کامپوزیت ها) هستند.
  • استحکام: این ماده می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کنند.
  • هزینه: آنها ارزان تر از مواد دیگری مانند کامپوزیت ها هستند.

معایب پرکردن دندان با نقره

  • زیبا نبودن: پر شدگی های نقره همرنگ دندان های طبیعی نیستند و جلب توجه می کنند.
  • تخریب مقدار بیشتری از ساختار دندان: اغلب باید بخش های سالم دندان تراشیده شوند تا فضای لازم برای نگهداشتن ماده نقره بوجود بیاید.
  • بد رنگ شدن دندان: آمالگام نقره می تواند سایه خاکستری رنگی در ساختار دندان اطراف خود ایجاد کند.
  • ترک خوردگی و شکستگی ها: گرچه همه دندان ها در مجاورت مایعات داغ و سرد منقبض و منبسط می شوند، که در نهایت می تواند باعث ترک خوردن یا شکستن دندان شود، اما مواد آمالگام- در مقایسه با دیگر موادی که برای پر کردن دندان استفاده می شوند- ممکن است انقباض و انبساط گسترده تری را تجربه کنند و احتمال ترک خوردن و شکستن آنها افزایش پیدا کند.
  • واکنش های آلرژیک: درصد پایینی از افراد، تقریباً 1%، نسبت به جیوه موجود در ترمیم های آمالگام حساس هستند.

جیوه موجود در آمالگام مقادیر اندکی جیوه به شکل بخار آزاد می کند که می تواند استنشاق شود یا از طریق ریه ها جذب شود. قرار گرفتن در معرض مقادیر بالای بخارات جیوه با عوارض جانبی در مغز و کلیه ها همراه است. مطالعات نشان می دهند که بین پر شدگی های آمالگام و مشکلات سلامتی هیچ ارتباطی وجود ندارد و سازمان غذا و دارو آن را برای افراد بزرگسال و کودکان بالای 6 سال بی خطر تلقی می کند.

بسیاری از افراد وقتی به کاشت ایمپلنت های دندانی فکر می کنند تنها جایگزین قرار دادن برای دندان های از دست رفته را مد نظر قرار می دهند. به این ترتیب، آنها ممکن است تنها کشیدن دندانی که به شدت آسیب دیده یا پوسیده شده است را قبل یا در کنار کاشت ایمپلنت های دندانی مد نظر قرار می دهند. در برخی موارد، پیوند استخوان نیز ممکن است لازم باشد انجام شود تا تحلیل استخوان همراه با از دست رفتن دندان را جبران کند. با این حال، برخی موارد هستند که کشیدن دندان و پیوند استخوان تنها فرایندهای تکمیلی نیستند که در کنار جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شوند. در حقیقت، در صورت وجود شواهد مبنی بر تحلیل رفتگی لثه ها، ممکن است دندانپزشک شما پیوند لثه را نیز در کنار فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی توصیه کند.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

علل تحلیل رفتن لثه ها

برخی از شایع ترین علت های تحلیل رفتن لثه ها عبارتند از:

  • بیماری پریودنتال (لثه): بیماری پریودنتال عبارت است از عفونت بافت لثه ها. این نتیجه باکتری های دهانی است که به طور طبیعی داخل دهان وجود دارند. مراحل بعدی بیماری پریودنتال باعث تحلیل رفتن لثه ها و بروز مشکلات حاد دندانی خواهند شد.
  • مصرف تنباکو: سیگار کشیدن یا مصرف تنباکو به هر شکل دیگری ارتباط مستقیم با بیماری پریودنتال و نیز تحلیل لثه ها دارد. برای داشتن یک لبخند سالم و نیز تندرستی عمومی بدن، بهتر است به فکر ترک این عادت مضر باشید.
  • دندان قروچه (براکسیسم): دندان قروچه فشار زیادی به دندان ها، لثه ها، و مفاصل فک وارد می کند. به مرور زمان، این می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها و بروز دیگر مشکلات دندانی شود.
  • بهداشت بد دهانی: افرادی که خیلی محکم دندان های خود را مسوک می زنند یا نخ دندان می کشند، به گونه ای که لثه های آنها دچار خونریزی می شوند، بیشتر از آنکه کار مفیدی انجام دهند، در حال ضرر رساندن به خود هستند. این آسیب به بافت لثه ها، به مرور زمان می تواند موجب تحلیل رفتن لثه ها شود.
  • از دست دادن دندان: اگر شما یک یا چند دندان از دست داده باشید، این اتفاق می تواند به تحلیل استخوان فک شما نیز ختم شود. علت این است که ساختاری برای حمایت کردن از فک و خط لثه ها وجود ندارد.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا پیوند لثه انجام می شود؟

پیوندهای لثه برای بیمارانی انجام می شوند که لثه های آنها به دلیل بیماری لثه تحلیل رفته اند و ریشه های دندان های آنها بدون پوشش و در معرض محیط دهان قرار گرفته اند. در طول پیوند لثه، بافت نرم از محل دیگری داخل دهان گرفته می شود و به منطقه ای که لثه تحلیل رفته است پیوند زده می شود. انواع روش های مختلف برای پیوند لثه وجود دارند که بنا به شرایط هر بیمار یکی از آنها انتخاب و انجام می شود، از جمله:

  • پیوند آزاد لثه: بافت مستقیماً از سقف دهان بیمار برداشته می شود و به منطقه تحلیل رفته پیوند زده می شود.
  • پیوند بافت همبند: یک فلپ از سقف دهان برش داده و کنار زده می شود و بافت از زیر فلپ برداشته می شود و فلپ مجدداً در جای خود بخیه زده می شود. بافت برداشته شده که تحت عنوان بافت همبند ساب اپیلتیال شناخته می شود روی بخش تحلیل رفته بخیه زده می شود.
  • پیوند پایه (پدیکال یا لترال): بافت لثه از بخشی نزدیک به منطقه ای که نیاز به پیوند دارد برداشته می شود و تنها با چرخاندن روی بخش تحلیل رفته لثه قرار می گیرد و در همانجا بخیه زده می شود.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا کاشت ایمپلنت نیاز به پیوند لثه دارد؟

ایمپلنت های دندانی مستقیماً داخل استخوان فک و بافت لثه قرار گرفته اند که به این معنا است که دقیقاً عملکردی مانند ریشه های دندان های طبیعی دارند. افرادی که شرایط ایده آلی برای کاشت ایمپلنت های دندانی دارند لثه های سالمی دارند که محکم به دندان ها چسبیده اند.

متأسفانه، بسیاری از افراد با بیماری لثه مواجه هستند و اغلب مقداری تحلیل رفتگی لثه دارند. حتی افرادی که بیماری لثه ندارند هم ممکن است به دلیل عواملی مانند فشار زیاد وارد کردن حین مسواک زدن، موقعیت دندان ها، دندان قروچه یا براکسیسم (فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر)، عوامل ژنتیکی، یا آسیب ناگهانی به بافت لثه های آنها (تروما) تحلیل رفتگی لثه داشته باشند.

به همین دلیل، اگر تحلیل لثه داشته باشید، به احتمال زیاد دندانپزشک شما انجام پیوند لثه قبل از فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی را توصیه خواهد کرد. اگر نیاز باشد یک یا چند دندان شما قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی کشیده شود، احتمالاً دندانپزشک به صورت همزمان پیوند لثه های شما را نیز انجام خواهد داد. انجام پیوند لثه بلافاصله پس از کشیدن دندان از تحلیل رفتگی بیشتر لثه پیشگیری خواهد کرد و به حفظ توده استخوانی موجود نیز کمک می کند. هر دوی آنها (استخوان و لثه) برای موفقیت کاشت ایمپلنت ضروری هستند و این رویکرد منجر به بهتر شدن نتایج درمان می شود.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل لثه پس از کاشت ایمپلنت های دندانی

با انجام جراحی پیوند لثه، علاوه بر حصول اطمینان از بهبود صحیح ایمپلنت های دندانی، زیبایی لبخند شما پس از کاشت ایمپلنت های دندانی نیز حفظ خواهد شد. یکی از اصلی ترین مزایای ایمپلنت های دندانی شباهت نزدیکی است که به دندان های طبیعی دارند و روشی فوق العاده زیبا برای جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته. با این حال، زیبایی ظاهری ایمپلنت های دندانی می تواند با تحلیل رفتگی لثه ها و قابل مشاهده شدن اتصال بین روکش روی ایمپلنت و اباتمنت ایمپلنت به خطر بیفتد. با انجام پیوند لثه مقدار کافی از بافت لثه باقی می ماند تا این اتصال به خوبی زیر خط لثه ها پنهان باقی بماند. این نه تنها باعث می شود زیبایی ظاهری حفظ شود، بلکه از انباشته شدن باکتری ها روی این خط اتصال پیشگیری می کند.

حتی اگر لثه های سالمی داشته باشید، پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هنوز هم احتمال خطر بروز تحلیل لثه وجود دارد. در صورت بروز چنین مشکلی، هم ایمپلنت و هم سلامتی شما به خطر خواهد افتاد. به همین دلیل هر زمانی ممکن است نیاز به پیوند لثه داشته باشید.

همانطور که می بینید، پیوند لثه یک فرایند ضروری است که برای بیمارانی انجام می شود که تحلیل لثه دارند و می خواهند کاشت ایمپلنت انجام دهند. پیوند لثه به حفظ توده استخوانی کمک می کند و از تحلیل رفتگی بیشتر لثه ها پیشگیری می نماید. این باعث می شود خطر شکست ایمپلنت های دندانی کاهش پیدا کند، بعلاوه از بروز مشکلات و عوارض همراه با از بین رفتن پوشش روی ایمپلنت های دندانی پیشگیری می نماید. اگر شما لثه های تحلیل رفته دارید و به فکر کاشت ایمپلنت های دندانی هستید، با دندانپزشک خود در این رابطه گفتگو کنید تا بهترین راهکار درمانی را به شما معرفی کند.

مراقبت های دندانی تنها به علت باردار شدن متوقف نمی شوند. در حقیقت، تحت نظر نگه داشتن سلامت دهان حتی مهم تر نیز هست: هنگام بارداری، شما بیشتر در معرض خطر بروز پوسیدگی های دندامی، بیماری لثه، و مسائل دیگر قرار دارید.

متأسفانه، هنوز این باور به صورت گستزده وجود دارد که مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری می تواند برای شما و فرزندتان مضر باشد. مطالعات اخیر که توسط انجمن دندانپزشکان استرالیا انجام شده اند حاکی از این هستند که بیش از نیمی از زنان استرالیا که در این مطالعه شرکت کرده اند هنوز این باور اشتباه را دارند.

اگر این باور به این معنا باشد که شما از مراجعه به دندانپزشک اجتناب کنید و مراقبتی که نیاز دارید را دریافت نمی کنید، این می تواند یک مشکل جدی باشد.

آیا در طول دورن بارداری می توان به دندانپزشک مراجعه کرد؟

در طول دوران بارداری نه تنها می توانید به دندانپزشک مراجعه کنید، بلکه باید این کار را انجام دهید! درمان نشده رها کردن پوسیدگی های دندانی، بیماری لثه، و دیگر مشکلات مربوط به سلامت دهان می تواند مضر باشد. سلامت دهان و دندان های شما تأثیر زیادی روی سلامت عمومی شما دارد، که به این معنا است که م تواند تأثیر زیادی نیز روی فرزند شما داشته باشد.

حتی وقتی باردار نیستید، توصیه می کنیم به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید. برای بسیاری از افراد، یک چکاپ هر شش ماه یک مرتبه بهتر است، اما شرایط و وضعیت شما مشخص می کند که چند مرتبه در سال باید به دندانپزشک مراجعه کنید. بنابراین، بویژه زمانی که با تغییرات هورمونی و ویار مواجه هستید که سلامت دهان را در معرض خطر قرار می دهد، بسیار مهم است.

دندانپزشکان اغلب چندین مراجعه در طول دوران بارداری را توصیه می کنند تا بتوانند وضعیت دندان ها و لثه های شما را بررسی کنند، تغییرات لازم در مراقبت های روتین بهداشتی دهان را توصیه کنند و درمان های مورد نیاز را انجا دهند.

اگر شما در حال برنامه ریزی برای باردار شدن هستید، ابتدا مراجعه به دندانپزشک و برطرف کردن مشکلات دندانی مانند نهفتگی دندان عقل، برای کاهش عوارض جانبی آن، ایده خوبی است.

آیا اشعه ایکس بی خطر است؟

یکی از شایع ترین نگرانی هایی که افراد در ارتباط با مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری دارند قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس برای گرفتن تصاویر رادیوگرافی می باشد.

با این حال، دوز اشعه ایکس در رادیوگرافی های مدرن بسیار پایین است و یک مرتبه قرار گرفتن در معرض یک دوز اشعه آنقدر زیاد نیست که باعث بروز هیچ گونه عوارض سوء در رشد جنین شود. علاوه بر این، دندانپزشک اطمینان حاصل خواهد کرد که کل بدن شما با یک روپوش و محافظ تیروئید سربی در برابر اشعه ایکس محافظت می شود.

گرچه اشعه های ایکس بی خطر هستند، اما باز هم ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند در طول سه ماهه نخست بارداری اگر فقط برای یک چکاپ روتین مراجعه می کنید، از قرار گرفتن در معرض آنها خودداری کنید. اما اگر یک مورد اورژانسی دندانپزشکی، یا یک درد شدید و غیر مشخص دارید، نیاز است تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند تا به دندانپزشک شما کمک کنند طرح درمان مؤثری برای شما تهیه کند.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا می توان از بی حسی یا داروها استفاده کرد؟

در حال حاضر، مطالعات متناقضی در مورد اثرات نامطلوب احتمالی داروهایی که در طول درمان دندانپزشکی استفاده می شوند روی جنین در حال رشد وجود دارد. اگر نیاز است در طول دوران بارداری تحت فرایندهای دندانپزشکی قرار بگیرید، بی حسی ها هنوز هم می توانند برای کمک به آرام شدن شما و عدم احساس کردن درد بدون هیچ خطری استفاده شوند. لازم است که دندانپزشک خود را از باردار بودن خود مطلع کنید تا بتواند بی حس کننده مناسبی برای شما انتخاب کند و دوز مناسب را برای شما استفاده کند.

لیدوکائین متداول ترین دارو برای اقدامات دندانپزشکی است. لیدوکائین از جمله داروهای گروه B است و پس از تزریق از جفت عبور می کند.

در دوران بارداری باید از داروهای بی حسی حاوی فلیپرسین اجتناب شود زیرا این ماده شیمیایی عروق خونی را منقبض می کند- اگر در مورد نوع داروی بی حسی که از آن استفاده می شود پرسش یا نگرانی دارید، با دندانپزشک خود مطرح کنید.

اگر نیاز باشد حتماً یک درمان دندانپزشکی انجام شود، دندانپزشک شما کمترین غلظت ممکن ماده بی حسی را برای نوع فرایندی که قرار است برای شما انجام شود انتخاب خواهد کرد، اما هنوز هم این مقدار آنقدر کافی هست تا شما درد احساس نکنید. وقتی دردی احساس نکنید، استرس کمتری را تجربه خواهید کرد و بدن شما و کودک تحت فشار کمتری قرار می گیرد. علاوه بر این، هرچه شما راحت تر باشید، داروی بی حس کننده نیز راحت تر عمل خواهد کرد.

درمان های دندانپزشکی اغلب برای پیشگیری یا درمان عفونت نیاز به آنتی بیوتیک دارند. آنتی بیوتیک هایی مانند پنی سیلین، آموکسی سیلین، و کلیندامایسین، که برچسب دسته B برای بی خطر بودن در طول دوران بارداری دارند، ممکن است پس از فرایند برای شما تجویز شوند.

آیا در طول دوران بارداری می توان پاکسازی تخصصی دندان ها را انجام داد؟

درمان در طول هر سه دوره بارداری بی خطر است. با این حال، سه ماهه دوم بی خطرترین زمان برای انجام درمان های دندانپزشکی است. سه ماهه سوم نیز بی خطر است اما از آنجا که دراز کشیدن برای مدت زمان طولای روی صندلی دندانپزشکی دشوار است، انجام آن توصیه نمی شود.

آیا در دوران بارداری می توان دندان کشید؟

کشیدن دندان آخرین راه چاره برای دندانپزشکانی است که همیشه سعی می کنند در صورت امکان دندان های شما را نجات دهند. اما اگر دندان های شما به شدت آسیب دیده یا پوسیده باشند و نتوان آنها را ترمیم کرد، می تواند سلامت دهان شما در معرض خطر قرار دهد و باید کشیده شوند.

کشیدن دندان در هر زمانی طی بارداری می تواند انجام شود، اما ممکن است دندانپزشک شما سه ماهه دوم را زمان ایده آل انجام آن توصیه کند. این به شما کمک خواهد کرد از گرفتن عکس رادیوگرافی در سه ماهه نخست که ابتدای رشد کودک است، بعلاوه، ناراحتی دراز کشیدن به پشت برای مدت زمان طولانی در طول سه ماهه سوم، پرهیز نمایید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا انجام درمان ریشه روی بارداری تأثیر می گذارد؟

اگر پوسیدگی دندان به داخل دندان و جایی برسد که پایانه های عصبی واقع شده اند، می تواند فوق العاده دردناک باشد. درمان ریشه می تواند با زدودن بافت بافت عفونی و احیاء دندان با روکشی شبیه دندان می تواند درد را متوقف کند، بنابراین دندان ها نیاز به کشیده شدن نخواهند داشت.

اگر شما یک مورد اورژانسی دندانی داشته باشید، درمان ریشه می تواند در هر مرحله ای از بارداری انجام شود و نباید به تعویق بیفتد. با این حال، از آنجا که اشعه ایکس نیاز است، زمان ایده آل برای جراحی های دندانی در طول سه ماهه دوم است.

آیا در طول دوران بارداری دندان ها را سفید کرد؟

سفید کردن دندان ها می تواند در طول دورن بارداری انجام شود، اما از آنجا که سفید کردن دندان ها غیر اورژانسی ترین درمان دندانپزشکی است، ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند برای انجام آن دست نگهدارید.

به صورت ایده آل باید از سفید کردن دندان ها و دیگر درمان های زیبایی مخصوصاً در طول سه ماهه سوم اجتناب نمود، زیرا ممکن است دراز کشیدن در طول مدت اعمال ژل سفید کننده روی دندان ها ناراحت باشید.

اگر از کیت سفید کننده خانگی استفاده می کنید، باید حتماً چک کنید غلظت هیدروژن پراکسید بیشتر از 6 دردصد نباشد. غلظت بالاتر می تواند موجب آسیب به بافت شود، مگر آنکه به صورت حرفه ای اعمال شود.

آیا زنان باردار پس از فرایندهای دندانپزشکی می توان مسکن استفاده کنند؟

استامینوفن همراه با داروهای مخدر، مانند کدئین یا هیدروکدئین، عموماً تجویز می شوند و در طول بارداری بی خطر هستند. ما بیماران را تشویق می کنیم که پس از فرایند دندانپزشکی خود تا حد امکان یک دوره کوتاه از این داروها استفاده کنند تا خطر وابستگی به آنها را کاهش دهند. باید بیماران هر چه سریع تر تحت مشاوره تغییر دارو و مصرف مسکن های غیر مخدر مانند استامینوفن ساده قرار بگیرند. بنابراین، دندانپزشکان نباید دوره مصرف داروهای مخدر اعتیاد آور را بیشتر از 30 روز تجویز کنند. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDها) مانند ایبوپروفن در طول بارداری توصیه نمی شوند.

آیا در طول دوران بارداری می تواند ارتودنسی انجام داد؟

اگر شما قبلاً تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اید، نباید درمان را تنها به علت باردار شدن متوقف کنید. حتی در طول دوران بارداری می توانید بریس های جدید نیز دریافت کنید، گرچه ممکن است دندانپزشک یا ارتودنیست شما توصیه کنند که تا پس از تولد فرزند خود صبر کنید، زیرا ممکن است گاهی مشکلاتی بروز پیدا کند.

دریافت بریس ها مستلزم گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس است، که ممکن است دندانپزشک شما بخواهد طی سه ماهه نخست بارداری از قرار گرفتن شما در معرض آن اجتناب کند. اگر با افزایش وزن طی دوران بارداری شکل چهره و دهان شما تغییر می کند، به این معنا است که بریس های شما باید تنظیم شوند یا قالب جدیدی از دندان های شما گرفته شود تا یک سری الاینر جدید ساخته شود. این تغییرات می توانند باعث افزایش هزینه های کلی شوند.

برخی زنان تورم لثه ها و دیگر مشکلات صورت را در طول دوران بارداری تجربه می کنند، که گاهی اوقات می تواند باعث بروز حساسیت ناشی از سیم ها و براکت های بریس ها شود. دندانپزشک و ارتودنتیست شما می توانند ژل های بی خطری برای کمک به بی حس کردن درد در اختیار شما قرار دهند، یا اگر قرار است تنها مشکلات جزئی ارتودنتیک برطرف شوند، ممکن است شما الاینرهای پلاستیکی متحرک را ترجیح دهید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

چرا مراقبت های دندانی در طول بارداری اهمیت دارند؟

تغییرات هورمونی و برخی داروهای خاص می توانند خطر بروز بیماری های پریودنتال (لثه) و خشکی دهان را افزایش دهند، بنابراین ما به بیماران خود توصیه می کنیم در طول دوران بارداری خود دو مرتبه مسواک بزنند و نخ دندان بکشند. ممکن است این زیاد به نظر برسد، اما می تواند از بروز پوسیدگی های دندانی پس از خوردن شیرینی هایی که ویار آنها را داشته اید پیشگیری کنید و از خطر بروز تحلیل لثه ها بکاهید. بعلاوه، استفراق های مربوط به تهوع های شدید صبحگاهی می توانند موجب خوردگی و فرسایش دندان ها با اسید، و به ندرت، هورمون های بارداری می توانند باعث بروز ضائده های خوش خیم داخل دهان شوند که الزاماً خطرناک نیستند اما می توانند آزار دهنده باشند.

بعلاوه، رشد دندان های جنین طی ماه های سوم تا ششم بارداری صورت می گیرد. مهم است که زنان باردار مراقب رژیم غذایی خود باشند تا سلامت دندان های فرزند خود را حمایت کنند. بیماران باردار به دلیل رفلاکس تهوع شدیدی که دارند احتمالاً به سختی می توانند مسواک بزنند، به همین دلیل باید سعی کنند از مسواک های کوچک تر یا خمیر دندانی با مزه متفاوت استفاده کنند تا مسواک زدن را ساده تر کنند.

چگونه می توان از درمان های دندانپزشکی اجتناب کرد؟

اگر شما بهداشت دهان و دندان ها را به خوبی دنبال کنید، کمتر احتمال دارد که نیاز به اصلاح مشکلات دندان در طول دوران بارداری داشته باشید. علاوه بر مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم، باید سعی کنید از عمل به ویارهای ناسالم اجتناب کنید و حتماً چکاپ های دندانپزشکی خود را دنبال کنید.

علاوه بر این، باید از مسواک زدن دندان های خود درست پس از تهوع های صبحگاهی اجتناب کنید، زیرا در محتویات معده که با استفراق کردن بالا می آیند، اسید نیز وجود دارد که باعث می شود مینای دندان ها فوق العاده نرم شود و مسواک زدن بلافاصله پس از آن می توانند به سطح مینای دندان های شما آسیب وارد کند. در عوض، دهان خود را با آب بشویید و پس از 30 دقیقه دندان های خود را مسواک بزنید.

نمونه های درمانی ایمپلنت فوری



بخش تخصصی کاشت ایمپلنت





سلامت دهان و دندان و شکل ظاهری آنها یکی از مهمترین فاکتورها در زیبایی محسوب می‌شوند. یکی از مشکلاتی که میلیونها نفر در دنیا با آن مواجه هستند از دست دادن یک یا چند دندان است و از جمله عواملی که منجر به این مشکل می‌شوند می‌توان به پوسیدگی دندان، بیماریهای لثه، و یا آسیب و ضربه اشاره نمود. بریج و دنچر تنها راه‌حلهایی بودند که سالها برای رفع این مشکل بکار می‌رفتند اما امروزه ایمپلنتهای دندانی ابزاری هستند که بیشتر از سایر روشها مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایمپلنتهای دندانی جایگزین ریشۀ دندان می‌باشند. ایمپلنتها پایه‌ای برای دندان جایگزین ثابت یا متحرک هستند که برای هماهنگی با دندانهای طبیعی ساخته می‌شوند.

مقالات تخصصی کاشت ایمپلنت



دندانپزشک برای درمان حفره دندان بخش های پوسیده آن را می تراشد و سپس قسمت هایی از دندان که پوسیدگی های آنها برداشته شده است “پر” می شوند. علاوه بر این، پر کردن دندان برای ترمیم دندان های شکسته یا ترک خورده و دندان هایی که در نتیجه سوء استفاده ساییده شده اند (مانند جویدن ناخن یا دندان قروچه) کاربرد دارد.

مراحل پر کردن دندان

ابتدا، دندانپزشک از بی حس کننده های موضعی برای بی حس کردن منطقه اطراف دندانی که قرار است پر شود استفاده می کند. سپس، یک دریل، ابزار ساینده هوا، یا لیزر برای زدودن قسمت های پوسیده استفاده خواهد شد. انتخاب ابزار به میزان راحتی شخصی دندانپزشک، آموزش هایی که دیده است، سرمایه گذاری که روی تجهیزات خاص کرده است، و نیز موقعیت و میزان پوسیدگی بستگی دارد.

سپس، دندانپزشک منطقه را پروب یا تست می کند تا مشخص نماید آیا همه پوسیدگی زدوده شده است یا خیر. وقتی پوسیدگی زدوده شد، دندانپزشک فضا را با پاکسازی حفره از هر گونه باکتری و باقی مانده ای، برای پر کردن آماده خواهد کرد. اگر پوسیدگی به ریشه نزدیک باشد، دندانپزشک ممکن است ابتدا یک لایه گلاس آینومر، رزین کامپوزیت، یا مواد دیگر برای محافظت از عصب استفاده کند. به طور کلی، پس از پر کردن، دندانپزشک آن را تراش خواهد داد و پولیش خواهد کرد.

برای پر کردن دندان با مواد همرنگ آن، چند گام اضافی دیگر باید پیموده شوند که به قرار زیر هستند. پس از آنکه دندانپزشک پوسیدگی ها را زدود و منطقه را پر کرد، ماده همرنگ دندان به صورت لایه لایه اعمال می شود. سپس، از نور خاصی برای “کیور” یا خشک کردن هر لایه استفاده می شود. وقتی روند لایه لایه گذاری مواد تکمیل شد، دندانپزشک مواد کامپوزیت را به شکل دلخواه درخواهد آورد، مواد اضافی را خواهد تراشید، و ترمیم نهایی را پولیش خواهد کرد.

 پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

چه نوع موادی برای پر کردن دندان موجود هستند؟

امروزه، مواد متعددی برای پر کردن دندان در دسترس هستند. دندان ها می توانند با طلا، پرسلن، آمالگام نقره (که از ترکیب جیوه، نقره، قلع، مس، و روی بدست می آید)، یا مواد پلاستیکی همرنگ دندان که رزین کامپوزیت نامیده می شود، پر شوند. علاوه بر این، ماده ای وجود دارد که حاوی ذرات شیشه است و تحت عنوان گلاس آینومر شناخته می شود. این مواد به گونه ای شبیه به رزین کامپوزیت ها استفاده می شوند.

موقعیت و میزان گستردگی پوسیدگی، هزینه ماده پر کننده، تحت پوشش بیمه بودن، و نیز توصیه های دندانپزشک به شما کمک می کنند چه نوع ماده ای را برای پر کردن دندان انتخاب کنید.

طلا

مزایای پر کردن دندان با طلا

  • دوام: حداقل 10 تا 15 سال، و معمولاً بیشتر، طول می کشد؛ دچار فرسایش نمی شود.
  • استحکام: می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کند.
  • زیبایی: برخی بیماران معتقدند طلا نسبت به پر شدگی های آمالگام نقره ای برای چشم خوشایندتر است.

معایب پر کردن دندان با طلا

  • پر هزینه بودن: هزینه پر کردن دندان با طلا بیشتر از مواد دیگر است؛ این عدد تقریباً 10 برابر بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره است.
  • نیاز به مراجعات بیشتر به مطب: برای پر کردن دندان با این ماده حداقل لازم است دو مرتبه به مطب مراجعه شود.
  • شوک گالوانیک: اگر پر کردن دندان با نقره دقیقا در کنار دندانی انجام شود که با نقره پر شده است ممکن است موجب بروز درد شدیدی (شوک گالوانیک) شود. تعاملات بین فلزات و بزاق باعث بوجود آمدن جریان الکتریکی می شود. با این حال، بروز آن نادر است.
  • زیبایی: اکثر افراد پر کردن دندان با مواد به رنگ فلزات را دوست ندارند و پر شدگی هایی را ترجیه می دهند که با بقیه دندان ها مطابقت داشته باشند.

نقره (آمالگام)

مزایای پر کردن دندان با نقره

  • دوام: پر شدگی های نقره حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند و معمولاً با دوام تر از پر شدگی های همرنگ دندان ها (کامپوزیت ها) هستند.
  • استحکام: این ماده می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کنند.
  • هزینه: آنها ارزان تر از مواد دیگری مانند کامپوزیت ها هستند.

معایب پرکردن دندان با نقره

  • زیبا نبودن: پر شدگی های نقره همرنگ دندان های طبیعی نیستند و جلب توجه می کنند.
  • تخریب مقدار بیشتری از ساختار دندان: اغلب باید بخش های سالم دندان تراشیده شوند تا فضای لازم برای نگهداشتن ماده نقره بوجود بیاید.
  • بد رنگ شدن دندان: آمالگام نقره می تواند سایه خاکستری رنگی در ساختار دندان اطراف خود ایجاد کند.
  • ترک خوردگی و شکستگی ها: گرچه همه دندان ها در مجاورت مایعات داغ و سرد منقبض و منبسط می شوند، که در نهایت می تواند باعث ترک خوردن یا شکستن دندان شود، اما مواد آمالگام- در مقایسه با دیگر موادی که برای پر کردن دندان استفاده می شوند- ممکن است انقباض و انبساط گسترده تری را تجربه کنند و احتمال ترک خوردن و شکستن آنها افزایش پیدا کند.
  • واکنش های آلرژیک: درصد پایینی از افراد، تقریباً 1%، نسبت به جیوه موجود در ترمیم های آمالگام حساس هستند.

جیوه موجود در آمالگام مقادیر اندکی جیوه به شکل بخار آزاد می کند که می تواند استنشاق شود یا از طریق ریه ها جذب شود. قرار گرفتن در معرض مقادیر بالای بخارات جیوه با عوارض جانبی در مغز و کلیه ها همراه است. مطالعات نشان می دهند که بین پر شدگی های آمالگام و مشکلات سلامتی هیچ ارتباطی وجود ندارد و سازمان غذا و دارو آن را برای افراد بزرگسال و کودکان بالای 6 سال بی خطر تلقی می کند.

بسیاری از افراد وقتی به کاشت ایمپلنت های دندانی فکر می کنند تنها جایگزین قرار دادن برای دندان های از دست رفته را مد نظر قرار می دهند. به این ترتیب، آنها ممکن است تنها کشیدن دندانی که به شدت آسیب دیده یا پوسیده شده است را قبل یا در کنار کاشت ایمپلنت های دندانی مد نظر قرار می دهند. در برخی موارد، پیوند استخوان نیز ممکن است لازم باشد انجام شود تا تحلیل استخوان همراه با از دست رفتن دندان را جبران کند. با این حال، برخی موارد هستند که کشیدن دندان و پیوند استخوان تنها فرایندهای تکمیلی نیستند که در کنار جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شوند. در حقیقت، در صورت وجود شواهد مبنی بر تحلیل رفتگی لثه ها، ممکن است دندانپزشک شما پیوند لثه را نیز در کنار فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی توصیه کند.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

علل تحلیل رفتن لثه ها

برخی از شایع ترین علت های تحلیل رفتن لثه ها عبارتند از:

  • بیماری پریودنتال (لثه): بیماری پریودنتال عبارت است از عفونت بافت لثه ها. این نتیجه باکتری های دهانی است که به طور طبیعی داخل دهان وجود دارند. مراحل بعدی بیماری پریودنتال باعث تحلیل رفتن لثه ها و بروز مشکلات حاد دندانی خواهند شد.
  • مصرف تنباکو: سیگار کشیدن یا مصرف تنباکو به هر شکل دیگری ارتباط مستقیم با بیماری پریودنتال و نیز تحلیل لثه ها دارد. برای داشتن یک لبخند سالم و نیز تندرستی عمومی بدن، بهتر است به فکر ترک این عادت مضر باشید.
  • دندان قروچه (براکسیسم): دندان قروچه فشار زیادی به دندان ها، لثه ها، و مفاصل فک وارد می کند. به مرور زمان، این می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها و بروز دیگر مشکلات دندانی شود.
  • بهداشت بد دهانی: افرادی که خیلی محکم دندان های خود را مسوک می زنند یا نخ دندان می کشند، به گونه ای که لثه های آنها دچار خونریزی می شوند، بیشتر از آنکه کار مفیدی انجام دهند، در حال ضرر رساندن به خود هستند. این آسیب به بافت لثه ها، به مرور زمان می تواند موجب تحلیل رفتن لثه ها شود.
  • از دست دادن دندان: اگر شما یک یا چند دندان از دست داده باشید، این اتفاق می تواند به تحلیل استخوان فک شما نیز ختم شود. علت این است که ساختاری برای حمایت کردن از فک و خط لثه ها وجود ندارد.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا پیوند لثه انجام می شود؟

پیوندهای لثه برای بیمارانی انجام می شوند که لثه های آنها به دلیل بیماری لثه تحلیل رفته اند و ریشه های دندان های آنها بدون پوشش و در معرض محیط دهان قرار گرفته اند. در طول پیوند لثه، بافت نرم از محل دیگری داخل دهان گرفته می شود و به منطقه ای که لثه تحلیل رفته است پیوند زده می شود. انواع روش های مختلف برای پیوند لثه وجود دارند که بنا به شرایط هر بیمار یکی از آنها انتخاب و انجام می شود، از جمله:

  • پیوند آزاد لثه: بافت مستقیماً از سقف دهان بیمار برداشته می شود و به منطقه تحلیل رفته پیوند زده می شود.
  • پیوند بافت همبند: یک فلپ از سقف دهان برش داده و کنار زده می شود و بافت از زیر فلپ برداشته می شود و فلپ مجدداً در جای خود بخیه زده می شود. بافت برداشته شده که تحت عنوان بافت همبند ساب اپیلتیال شناخته می شود روی بخش تحلیل رفته بخیه زده می شود.
  • پیوند پایه (پدیکال یا لترال): بافت لثه از بخشی نزدیک به منطقه ای که نیاز به پیوند دارد برداشته می شود و تنها با چرخاندن روی بخش تحلیل رفته لثه قرار می گیرد و در همانجا بخیه زده می شود.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا کاشت ایمپلنت نیاز به پیوند لثه دارد؟

ایمپلنت های دندانی مستقیماً داخل استخوان فک و بافت لثه قرار گرفته اند که به این معنا است که دقیقاً عملکردی مانند ریشه های دندان های طبیعی دارند. افرادی که شرایط ایده آلی برای کاشت ایمپلنت های دندانی دارند لثه های سالمی دارند که محکم به دندان ها چسبیده اند.

متأسفانه، بسیاری از افراد با بیماری لثه مواجه هستند و اغلب مقداری تحلیل رفتگی لثه دارند. حتی افرادی که بیماری لثه ندارند هم ممکن است به دلیل عواملی مانند فشار زیاد وارد کردن حین مسواک زدن، موقعیت دندان ها، دندان قروچه یا براکسیسم (فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر)، عوامل ژنتیکی، یا آسیب ناگهانی به بافت لثه های آنها (تروما) تحلیل رفتگی لثه داشته باشند.

به همین دلیل، اگر تحلیل لثه داشته باشید، به احتمال زیاد دندانپزشک شما انجام پیوند لثه قبل از فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی را توصیه خواهد کرد. اگر نیاز باشد یک یا چند دندان شما قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی کشیده شود، احتمالاً دندانپزشک به صورت همزمان پیوند لثه های شما را نیز انجام خواهد داد. انجام پیوند لثه بلافاصله پس از کشیدن دندان از تحلیل رفتگی بیشتر لثه پیشگیری خواهد کرد و به حفظ توده استخوانی موجود نیز کمک می کند. هر دوی آنها (استخوان و لثه) برای موفقیت کاشت ایمپلنت ضروری هستند و این رویکرد منجر به بهتر شدن نتایج درمان می شود.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل لثه پس از کاشت ایمپلنت های دندانی

با انجام جراحی پیوند لثه، علاوه بر حصول اطمینان از بهبود صحیح ایمپلنت های دندانی، زیبایی لبخند شما پس از کاشت ایمپلنت های دندانی نیز حفظ خواهد شد. یکی از اصلی ترین مزایای ایمپلنت های دندانی شباهت نزدیکی است که به دندان های طبیعی دارند و روشی فوق العاده زیبا برای جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته. با این حال، زیبایی ظاهری ایمپلنت های دندانی می تواند با تحلیل رفتگی لثه ها و قابل مشاهده شدن اتصال بین روکش روی ایمپلنت و اباتمنت ایمپلنت به خطر بیفتد. با انجام پیوند لثه مقدار کافی از بافت لثه باقی می ماند تا این اتصال به خوبی زیر خط لثه ها پنهان باقی بماند. این نه تنها باعث می شود زیبایی ظاهری حفظ شود، بلکه از انباشته شدن باکتری ها روی این خط اتصال پیشگیری می کند.

حتی اگر لثه های سالمی داشته باشید، پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هنوز هم احتمال خطر بروز تحلیل لثه وجود دارد. در صورت بروز چنین مشکلی، هم ایمپلنت و هم سلامتی شما به خطر خواهد افتاد. به همین دلیل هر زمانی ممکن است نیاز به پیوند لثه داشته باشید.

همانطور که می بینید، پیوند لثه یک فرایند ضروری است که برای بیمارانی انجام می شود که تحلیل لثه دارند و می خواهند کاشت ایمپلنت انجام دهند. پیوند لثه به حفظ توده استخوانی کمک می کند و از تحلیل رفتگی بیشتر لثه ها پیشگیری می نماید. این باعث می شود خطر شکست ایمپلنت های دندانی کاهش پیدا کند، بعلاوه از بروز مشکلات و عوارض همراه با از بین رفتن پوشش روی ایمپلنت های دندانی پیشگیری می نماید. اگر شما لثه های تحلیل رفته دارید و به فکر کاشت ایمپلنت های دندانی هستید، با دندانپزشک خود در این رابطه گفتگو کنید تا بهترین راهکار درمانی را به شما معرفی کند.

مراقبت های دندانی تنها به علت باردار شدن متوقف نمی شوند. در حقیقت، تحت نظر نگه داشتن سلامت دهان حتی مهم تر نیز هست: هنگام بارداری، شما بیشتر در معرض خطر بروز پوسیدگی های دندامی، بیماری لثه، و مسائل دیگر قرار دارید.

متأسفانه، هنوز این باور به صورت گستزده وجود دارد که مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری می تواند برای شما و فرزندتان مضر باشد. مطالعات اخیر که توسط انجمن دندانپزشکان استرالیا انجام شده اند حاکی از این هستند که بیش از نیمی از زنان استرالیا که در این مطالعه شرکت کرده اند هنوز این باور اشتباه را دارند.

اگر این باور به این معنا باشد که شما از مراجعه به دندانپزشک اجتناب کنید و مراقبتی که نیاز دارید را دریافت نمی کنید، این می تواند یک مشکل جدی باشد.

آیا در طول دورن بارداری می توان به دندانپزشک مراجعه کرد؟

در طول دوران بارداری نه تنها می توانید به دندانپزشک مراجعه کنید، بلکه باید این کار را انجام دهید! درمان نشده رها کردن پوسیدگی های دندانی، بیماری لثه، و دیگر مشکلات مربوط به سلامت دهان می تواند مضر باشد. سلامت دهان و دندان های شما تأثیر زیادی روی سلامت عمومی شما دارد، که به این معنا است که م تواند تأثیر زیادی نیز روی فرزند شما داشته باشد.

حتی وقتی باردار نیستید، توصیه می کنیم به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید. برای بسیاری از افراد، یک چکاپ هر شش ماه یک مرتبه بهتر است، اما شرایط و وضعیت شما مشخص می کند که چند مرتبه در سال باید به دندانپزشک مراجعه کنید. بنابراین، بویژه زمانی که با تغییرات هورمونی و ویار مواجه هستید که سلامت دهان را در معرض خطر قرار می دهد، بسیار مهم است.

دندانپزشکان اغلب چندین مراجعه در طول دوران بارداری را توصیه می کنند تا بتوانند وضعیت دندان ها و لثه های شما را بررسی کنند، تغییرات لازم در مراقبت های روتین بهداشتی دهان را توصیه کنند و درمان های مورد نیاز را انجا دهند.

اگر شما در حال برنامه ریزی برای باردار شدن هستید، ابتدا مراجعه به دندانپزشک و برطرف کردن مشکلات دندانی مانند نهفتگی دندان عقل، برای کاهش عوارض جانبی آن، ایده خوبی است.

آیا اشعه ایکس بی خطر است؟

یکی از شایع ترین نگرانی هایی که افراد در ارتباط با مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری دارند قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس برای گرفتن تصاویر رادیوگرافی می باشد.

با این حال، دوز اشعه ایکس در رادیوگرافی های مدرن بسیار پایین است و یک مرتبه قرار گرفتن در معرض یک دوز اشعه آنقدر زیاد نیست که باعث بروز هیچ گونه عوارض سوء در رشد جنین شود. علاوه بر این، دندانپزشک اطمینان حاصل خواهد کرد که کل بدن شما با یک روپوش و محافظ تیروئید سربی در برابر اشعه ایکس محافظت می شود.

گرچه اشعه های ایکس بی خطر هستند، اما باز هم ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند در طول سه ماهه نخست بارداری اگر فقط برای یک چکاپ روتین مراجعه می کنید، از قرار گرفتن در معرض آنها خودداری کنید. اما اگر یک مورد اورژانسی دندانپزشکی، یا یک درد شدید و غیر مشخص دارید، نیاز است تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند تا به دندانپزشک شما کمک کنند طرح درمان مؤثری برای شما تهیه کند.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا می توان از بی حسی یا داروها استفاده کرد؟

در حال حاضر، مطالعات متناقضی در مورد اثرات نامطلوب احتمالی داروهایی که در طول درمان دندانپزشکی استفاده می شوند روی جنین در حال رشد وجود دارد. اگر نیاز است در طول دوران بارداری تحت فرایندهای دندانپزشکی قرار بگیرید، بی حسی ها هنوز هم می توانند برای کمک به آرام شدن شما و عدم احساس کردن درد بدون هیچ خطری استفاده شوند. لازم است که دندانپزشک خود را از باردار بودن خود مطلع کنید تا بتواند بی حس کننده مناسبی برای شما انتخاب کند و دوز مناسب را برای شما استفاده کند.

لیدوکائین متداول ترین دارو برای اقدامات دندانپزشکی است. لیدوکائین از جمله داروهای گروه B است و پس از تزریق از جفت عبور می کند.

در دوران بارداری باید از داروهای بی حسی حاوی فلیپرسین اجتناب شود زیرا این ماده شیمیایی عروق خونی را منقبض می کند- اگر در مورد نوع داروی بی حسی که از آن استفاده می شود پرسش یا نگرانی دارید، با دندانپزشک خود مطرح کنید.

اگر نیاز باشد حتماً یک درمان دندانپزشکی انجام شود، دندانپزشک شما کمترین غلظت ممکن ماده بی حسی را برای نوع فرایندی که قرار است برای شما انجام شود انتخاب خواهد کرد، اما هنوز هم این مقدار آنقدر کافی هست تا شما درد احساس نکنید. وقتی دردی احساس نکنید، استرس کمتری را تجربه خواهید کرد و بدن شما و کودک تحت فشار کمتری قرار می گیرد. علاوه بر این، هرچه شما راحت تر باشید، داروی بی حس کننده نیز راحت تر عمل خواهد کرد.

درمان های دندانپزشکی اغلب برای پیشگیری یا درمان عفونت نیاز به آنتی بیوتیک دارند. آنتی بیوتیک هایی مانند پنی سیلین، آموکسی سیلین، و کلیندامایسین، که برچسب دسته B برای بی خطر بودن در طول دوران بارداری دارند، ممکن است پس از فرایند برای شما تجویز شوند.

آیا در طول دوران بارداری می توان پاکسازی تخصصی دندان ها را انجام داد؟

درمان در طول هر سه دوره بارداری بی خطر است. با این حال، سه ماهه دوم بی خطرترین زمان برای انجام درمان های دندانپزشکی است. سه ماهه سوم نیز بی خطر است اما از آنجا که دراز کشیدن برای مدت زمان طولای روی صندلی دندانپزشکی دشوار است، انجام آن توصیه نمی شود.

آیا در دوران بارداری می توان دندان کشید؟

کشیدن دندان آخرین راه چاره برای دندانپزشکانی است که همیشه سعی می کنند در صورت امکان دندان های شما را نجات دهند. اما اگر دندان های شما به شدت آسیب دیده یا پوسیده باشند و نتوان آنها را ترمیم کرد، می تواند سلامت دهان شما در معرض خطر قرار دهد و باید کشیده شوند.

کشیدن دندان در هر زمانی طی بارداری می تواند انجام شود، اما ممکن است دندانپزشک شما سه ماهه دوم را زمان ایده آل انجام آن توصیه کند. این به شما کمک خواهد کرد از گرفتن عکس رادیوگرافی در سه ماهه نخست که ابتدای رشد کودک است، بعلاوه، ناراحتی دراز کشیدن به پشت برای مدت زمان طولانی در طول سه ماهه سوم، پرهیز نمایید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا انجام درمان ریشه روی بارداری تأثیر می گذارد؟

اگر پوسیدگی دندان به داخل دندان و جایی برسد که پایانه های عصبی واقع شده اند، می تواند فوق العاده دردناک باشد. درمان ریشه می تواند با زدودن بافت بافت عفونی و احیاء دندان با روکشی شبیه دندان می تواند درد را متوقف کند، بنابراین دندان ها نیاز به کشیده شدن نخواهند داشت.

اگر شما یک مورد اورژانسی دندانی داشته باشید، درمان ریشه می تواند در هر مرحله ای از بارداری انجام شود و نباید به تعویق بیفتد. با این حال، از آنجا که اشعه ایکس نیاز است، زمان ایده آل برای جراحی های دندانی در طول سه ماهه دوم است.

آیا در طول دوران بارداری دندان ها را سفید کرد؟

سفید کردن دندان ها می تواند در طول دورن بارداری انجام شود، اما از آنجا که سفید کردن دندان ها غیر اورژانسی ترین درمان دندانپزشکی است، ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند برای انجام آن دست نگهدارید.

به صورت ایده آل باید از سفید کردن دندان ها و دیگر درمان های زیبایی مخصوصاً در طول سه ماهه سوم اجتناب نمود، زیرا ممکن است دراز کشیدن در طول مدت اعمال ژل سفید کننده روی دندان ها ناراحت باشید.

اگر از کیت سفید کننده خانگی استفاده می کنید، باید حتماً چک کنید غلظت هیدروژن پراکسید بیشتر از 6 دردصد نباشد. غلظت بالاتر می تواند موجب آسیب به بافت شود، مگر آنکه به صورت حرفه ای اعمال شود.

آیا زنان باردار پس از فرایندهای دندانپزشکی می توان مسکن استفاده کنند؟

استامینوفن همراه با داروهای مخدر، مانند کدئین یا هیدروکدئین، عموماً تجویز می شوند و در طول بارداری بی خطر هستند. ما بیماران را تشویق می کنیم که پس از فرایند دندانپزشکی خود تا حد امکان یک دوره کوتاه از این داروها استفاده کنند تا خطر وابستگی به آنها را کاهش دهند. باید بیماران هر چه سریع تر تحت مشاوره تغییر دارو و مصرف مسکن های غیر مخدر مانند استامینوفن ساده قرار بگیرند. بنابراین، دندانپزشکان نباید دوره مصرف داروهای مخدر اعتیاد آور را بیشتر از 30 روز تجویز کنند. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDها) مانند ایبوپروفن در طول بارداری توصیه نمی شوند.

آیا در طول دوران بارداری می تواند ارتودنسی انجام داد؟

اگر شما قبلاً تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اید، نباید درمان را تنها به علت باردار شدن متوقف کنید. حتی در طول دوران بارداری می توانید بریس های جدید نیز دریافت کنید، گرچه ممکن است دندانپزشک یا ارتودنیست شما توصیه کنند که تا پس از تولد فرزند خود صبر کنید، زیرا ممکن است گاهی مشکلاتی بروز پیدا کند.

دریافت بریس ها مستلزم گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس است، که ممکن است دندانپزشک شما بخواهد طی سه ماهه نخست بارداری از قرار گرفتن شما در معرض آن اجتناب کند. اگر با افزایش وزن طی دوران بارداری شکل چهره و دهان شما تغییر می کند، به این معنا است که بریس های شما باید تنظیم شوند یا قالب جدیدی از دندان های شما گرفته شود تا یک سری الاینر جدید ساخته شود. این تغییرات می توانند باعث افزایش هزینه های کلی شوند.

برخی زنان تورم لثه ها و دیگر مشکلات صورت را در طول دوران بارداری تجربه می کنند، که گاهی اوقات می تواند باعث بروز حساسیت ناشی از سیم ها و براکت های بریس ها شود. دندانپزشک و ارتودنتیست شما می توانند ژل های بی خطری برای کمک به بی حس کردن درد در اختیار شما قرار دهند، یا اگر قرار است تنها مشکلات جزئی ارتودنتیک برطرف شوند، ممکن است شما الاینرهای پلاستیکی متحرک را ترجیح دهید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

چرا مراقبت های دندانی در طول بارداری اهمیت دارند؟

تغییرات هورمونی و برخی داروهای خاص می توانند خطر بروز بیماری های پریودنتال (لثه) و خشکی دهان را افزایش دهند، بنابراین ما به بیماران خود توصیه می کنیم در طول دوران بارداری خود دو مرتبه مسواک بزنند و نخ دندان بکشند. ممکن است این زیاد به نظر برسد، اما می تواند از بروز پوسیدگی های دندانی پس از خوردن شیرینی هایی که ویار آنها را داشته اید پیشگیری کنید و از خطر بروز تحلیل لثه ها بکاهید. بعلاوه، استفراق های مربوط به تهوع های شدید صبحگاهی می توانند موجب خوردگی و فرسایش دندان ها با اسید، و به ندرت، هورمون های بارداری می توانند باعث بروز ضائده های خوش خیم داخل دهان شوند که الزاماً خطرناک نیستند اما می توانند آزار دهنده باشند.

بعلاوه، رشد دندان های جنین طی ماه های سوم تا ششم بارداری صورت می گیرد. مهم است که زنان باردار مراقب رژیم غذایی خود باشند تا سلامت دندان های فرزند خود را حمایت کنند. بیماران باردار به دلیل رفلاکس تهوع شدیدی که دارند احتمالاً به سختی می توانند مسواک بزنند، به همین دلیل باید سعی کنند از مسواک های کوچک تر یا خمیر دندانی با مزه متفاوت استفاده کنند تا مسواک زدن را ساده تر کنند.

چگونه می توان از درمان های دندانپزشکی اجتناب کرد؟

اگر شما بهداشت دهان و دندان ها را به خوبی دنبال کنید، کمتر احتمال دارد که نیاز به اصلاح مشکلات دندان در طول دوران بارداری داشته باشید. علاوه بر مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم، باید سعی کنید از عمل به ویارهای ناسالم اجتناب کنید و حتماً چکاپ های دندانپزشکی خود را دنبال کنید.

علاوه بر این، باید از مسواک زدن دندان های خود درست پس از تهوع های صبحگاهی اجتناب کنید، زیرا در محتویات معده که با استفراق کردن بالا می آیند، اسید نیز وجود دارد که باعث می شود مینای دندان ها فوق العاده نرم شود و مسواک زدن بلافاصله پس از آن می توانند به سطح مینای دندان های شما آسیب وارد کند. در عوض، دهان خود را با آب بشویید و پس از 30 دقیقه دندان های خود را مسواک بزنید.

نمونه های درمانی کاشت ایمپلنت



 در صورتی که یک یا چند دندان طبیعی خود را از دست داده اید، مهم است که هر چه سریعتر از بهترین گزینه برای جایگزینی آنها استفاده نمایید. آیا باید از ایمپلنت های دندانی استفاده کنید یا بریج ها؟ برای آنکه مطمئن شوید کدام گزینه برای شما انتخاب مناسبی است، لازم است راجع به آنها طلاعات کافی داشته باشید تا بتوانید بهترین گزینه را انتخاب نمایید.

قرار دادن جایگزین برای دندان های از دست رفته نه تنها به احیای لبخند و اعتماد به نفس شما کمک می کند بلکه تأثیرات منفی از دست رفتن دندان روی لثه ها، استخوان فک، و دیگر دندان های باقی مانده نیز به حداقل می رسد، که عبارتند از جابجا شدن دندان ها، مشکل در درست حرف زدن، تغییر اکلوژن (بایت) و بالا رفتن خطر پوسیدگی دندان و بیماری پریودنتال.

در این مقاله قصد داریم ایمپلنت ها و بریج های دندانی را با یکدیگر مقایسه کنیم و از مزایا و معایب آنها برای شما بگوییم تا به شما کمک کنیم تصمیم بگیرید کدام گزینه برای وضعیت شما بهتر است.

 

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

بریج دندانی چیست؟

بریج یکی از رایج ترین ترمیم های دندانی است که با به اصطلاح پل زدن بین دندان های باقی مانده، می تواند جایگزین یک یا چند دندان از دست رفته شود. بریج های ثابت دندانی به صورت دائم در جای خود چسبانده می شوند و تنها دندانپزشک می تواند آنها را بردارد. بریج از یک یا چند دندان مصنوعی به نام “پونتیک” (برای هر دندان از دست رفته یک پونتیک طراحی می شود) در وسط، و یک یا چند روکش تکیه گاه به نام دندان های “اباتمنت” در طرفین تشکیل شده اند. پونتیک ها (که از پرسلاین، طلا، زیرکونیا، آلیاژها، و غیره تشکیل می شوند) فواصل و شکاف ها را پر می کنند، در حالی که دندان های اباتمنت یا تکیه گاه روی دندان های طبیعی مجاور فضای خالی قرار می گیرند تا بریج را در جای خود نگه دارند.

برای اتصال بریج به دندان های طبیعی مجاور، دندان های طبیعی باید تراشیده شوند تا جای کافی برای همراستا قرار گرفتن روکش با دندان های مقابل ایجاد شود و نیز اینکه سطوح کافی ایجاد شود تا یک پیوند/ اتصال قوی بوجود بیاید. برای انجام این کار، دندان های طبیعی باید نسبتاً سالم باشند (از نظر ساختاری بی عیب باشند و فاقد پوسیدگی باشند). بزرگترین نقطه ضعف این فرایند غیر قابل بازگشت بودن آن است. وقتی در دندان های طبیعی تغییراتی ایجاد می شود، دیگر هرگز نمی توان از آنها به عنوان دندان های معمولی استفاده کرد.

اگر لازم است برای بیش از سه دندان کنار هم جایگزین قرار دهید، گزینه مناسبی برای پروتزهای مصنوعی متحرک یا ثابت هستید. اینجاست که می توانید پروتزهای مصنوعی و ایمپلنت های دندانی را مقایسه کنید.

بریج یک طرفه در صورتی می تواند استفاده شود که امکان قرار گیری روکش در هر دو طرف فضای خالی وجود نداشته باشد. این نوع بریج ها (بسته به مقدار حمایتی که لازم دارند، و نیز طول بریج) به دو یا چند روکش به عنوان تکیه گاه نیاز دارند. در این صورت، پونتیک ها در هر دو طرف خود باله هایی دارند که با استفاده از چسب های رزین کامپوزیت، به سطوح پشتی دندان های مجاور چسبانده می شوند.

این بریج ها به اندازه انواع دیگر محکم یا دائمی نیستند بنابراین در صورتی که تحت فشار یا ساییدگی زیادی قرار بگیرند، می توانند کنده شوند. با این حال، این مشکل چندان بزرگ نیست زیرا دندانساز به راحتی می تواند آن را پاکسازی کند و مجدداً آن را در جای خود قرار دهد. مزیت دیگر این است که بر خلاف بریج های سنتی، دندان های تکیه گاه، تغییرات بسیار اندکی نیاز دارند.

 

ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت دندانی نوعی ریشه (یا پست”) مصنوعی دندان است که از تیتانیوم ساخته می شود و به استخوان فک پیوند می خورد و روکش را حمایت می کند. پست پس از قرار گیری داخل استخوان فک از طریق یک فرایند جراحی کوتاه، باید با استخوان فک جوش بخورد، به گونه ای که به شکلی محکم در جای خود قرار بگیرد.

با تکمیل روند اسئواینتگریشن (که چیزی بین 3 تا 6 ماه طول می کشد)، اباتمنت به پست متصل می شود. اباتمنت از سطح خط لثه بالا می آید و سطحی فراهم می آورد که روکش دندان با چسب یا پیچ به آن متصل می شود.

از دو یا چند ایمپلنت دندانی می توان برای خلق بریج بر پایه ایمپلنت استفاده کرد.

 

مزایا و معایب بریج های دندانی

مزایای استفاده از بریج های دندانی عبارتند از:

ظاهر طبیعی

از آنها می توان برای بهبود رنگ و شکل دندان هایی استفاده کرد که به جای آنها قرار می گیرند یا آنها را پوشش می دهند. پرسلاین های مدرن بسیار پیچیده هستند و یک دندانپزشک ماهر می تواند آنها را به گونه ای بسازد که ظاهری شبیه دندان های طبیعی داشته باشند و به اندازه آنها رنگ های متنوعی داشته باشند.

 

فرایند مستقیم

بریج ها راهکار بسیار شایعی برای از دست رفتن دندان ها هستند، و فرایندی که برای بسیاری از دندانپزشک ها عادی است.

 

قابلیت استطاعت

هر واحد بریج سنتی حدود 200 تا 300 دلار هزینه دارد.

 

خطر اندک

در صورت مواجه شدن بریج با شکست، نسبتاً به سرعت و بدون درد می توان روکش ها و پونتیک ها را تعویض کرد.

 

سرعت بالا

معمولاً کل فرایند را می توان ظرف چند هفته تکمیل کرد.

 

نقاط ضعف بریج های دندانی عبارتند از:

آسیب به دندان های طبیعی

آماده سازی دندان ها عبارت است از برداشتن حجم قابل توجهی از ساختار دندان های طبیعی مجاور. وقتی این کار انجام شود، این دندان ها هرگز نمی توانند مثل قبل و مانند دندان های طبیعی استفاده شوند و باید روی آنها روکش قرار بگیرد.

 

بالا رفتن خطر پوسیدگی و حفره های دندانی

برداشتن مقداری از ساختار دندان موجب بالا رفتن خطر پوسیدگی و نیاز به انجام درمان ریشه (عصب کشی) در آینده می شود.

 

لازم است به صورت دوره ای تعویض شوند

معمولاً هر 5 تا 7 سال یک مرتبه لازم است بریج ها تعویض شوند.

 

مقایسه بریج و ایمپلنت دندانی

هنگام تصمیم گیری برای انتخاب از بین بریج ها و ایمپلنت های دندانی، عوامل زیر را باید مد نظر قرار داد:

 

پوشش بیمه درمانی

بریج ها تحت پوشش اکثر طرح های بیمه های خدمات درمانی هستند، بنابراین درصد بالایی از هزینه ها را می توانید پس بگیرید. از سوی دیگر، ایمپلنت های دندانی به ندرت تحت پوشش خدمات بیمه های درمانی هستند. با این حال، ممکن است بتوانید حداقل بخشی از هزینه های روکش های آنها را پس بگیرید.

 

دوام آنها

ایمپلنت های دندانی با مراقبت صحیح سالهای سال دوام خواهند داشت و عموماً برای یک بیمار 45 ساله، برای یک عمر می توانند کار کنند. بواسطه ساییدگی طبیعی، لازم است هر 10 تا 15 سال روکش تعویض شود، اما خود ایمپلنت دائمی است و می تواند در برابر موقعیت های غیر قابل کنترل مانند حوادث و تصادف ها و بیماری ها مقاومت کند. عموماً لازم است بریج ها هر 5 تا 7 سال تعویض شوند، اما رعایت بهداشت می توانند بیش از 10 سال دوام داشته باشند.

 

سلامت دهانی طولانی مدت

تحلیل بافت های استخوان و لثه زیر بریج ها اتفاق می افتد، در جایی که دندان از دست رفته یا کشیده شده است، که می تواند روی دندان های مجاور تأثیر کاهش ثبات داشته باشد. در حالی که ایمپلنت، با فشارهایی که در نتیجه جویدن بوجود می آیند، با تحریک منطقه اطراف، ریشه های دندان های طبیعی را تحریک می کند، که موجب حفظ استخوان ها و لثه ها می شود.

 

بهداشت دهانی

برای پاکسازی زیر پونتیک و نگه داشتن منطقه عاری از پلاک، نوع خاصی نخ دندان و احتمالاً دیگر ابزارهای بهداشت دهانی لازم هستند. ایمپلنت های دندانی نیز بهداشت دهانی فوق العاده نیاز دارند، اما می توان به شکلی آنها را مسواک زد و نخ دندان کشید که انگار دندان های طبیعی هستند.

 

ظاهر

بریج های جدید ظاهر خیلی طبیعی دارند، اما از آنجا که بافت های استخوان و لثه به مرور زمان تحلیل می روند، زیر پونتیک ها فاصله هایی می تواند بوجود بیاید. ایمپلنت ها می توانند بالاترین کیفیت زیبایی را فراهم آورند. روکش های ایمپلنت می توانند دقیقاً شبیه دندان های طبیعی به نظر برسند.

 

طول دوره درمان

از ابتدا تا انتها، بریج ها ظرف مدت دو تا سه بار مراجعه به دندانپزشک، طی بازه زمانی چند هفته تکمیل می شوند. در حالی که برای ایمپلنت ها لازم است طی بازه زمانی 3 تا 6 ماه چندین مرتبه به دندانپزشک مراجعه نمایید و فرایندهایی اضافی دیگری مانند پیوند استخوان و لیفت سینوس در برخی موارد لازم هستند.

 

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه هزینه ایمپلنت و بریج های دندانی

بریج های دندانی

هزینه بریج های دندانی بر اساس عوامل زیر می تواند متفاوت باشد:

·        موادی که از آن ساخته می شود (رزین کامپوزیت، آلیاژ فلزات با پوشش پرسلاین، زیرکونیا، و غیره).

·        تعداد دندان هایی (واحدهایی) که نیاز به جایگزین دارند، و مکانی که داخل دهان هستند.

·        وضعیت و شرایط دندان های مجاور/ تکیه گاه.

·        تجربه و شهرت دندانپزشک شما.

·        محل زندگی شما.

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

بریج های مریلند (باند شده با رزین)

هر باله می تواند بین 70 تا 100 دلار هزینه داشته باشد، در حالی که هر دندان جایگزین می تواند بین 100 تا 200 دلار هزینه داشته باشد. یک بریج معمولی با دو باله و یک دندان جایگزین بین 180 تا 250 دلار هزینه در بر دارد.

بریج های کانتی لور یا سنتی

یک بریج سنتی یا کانتی لور هزینه ای بین 200 تا 450 دلار برای هر واحد، یا بین 300 تا 700 دلار برای یک بریج سه واحده ( یک دندان مصنوعی و دو روکش تکیه گاه) هزینه در بر دارد.

 

ایمپلنت های دندانی

شاید در مراحل ابتدایی هزینه های بریج های دندانی پایین تر باشد، اما روی هم رفته و در دراز مدت، ایمپلنت ها مقرون به صرفه تر هستند. عواملی که روی هزینه های کاشت ایمپلنت ها تأثیر می گذارند عبارتند از:

·        پیچیدگی جراحی

·        برای چه تعداد و کدام دندان ها جایگزین قرار داده شده است.

·        چه برند و موادی که برای ساخت روکش ها، اباتمنت، و پست استفاده شده است.

·        محل دندانی که جایگزین نیاز دارد.

·        تخصص جراح، تجربه و شهرت او.

یک ایمپلنت تکی عموماً حدود 550 دلار (شامل روکش و اباتمنت) هزینه دارد. در صورتی که برای قرار گرفتن به عنوان بریج استفاده شود، هزینه های 2 تا 6 ایمپلنت دندانی به اضافه بریج، می تواند بین 500 تا 8500 دلار یا بیشتر هزینه در بر داشته باشد. یک بریج 3-4 واحده که تحت حمایت دو ایمپلنت دندانی قرار دارد می تواند بین 700 تا 2100 دلار هزینه داشته باشد.

 

تصمیم گیری- کدامیک را انتخاب کنید:

ایمپلنت ها

در صورتی که گزینه مناسبی برای دریافت ایمپلنت های دندانی هستید و استطاعت پرداخت هزینه های آنها را دارید، بهترین گزینه هستند. ایمپلنت ها روش هایی با دوام برای جایگزینی دندان ها هستند و بهترین نتایج را از نظر زیبایی ظاهری ارائه می دهند. آنها مقداری پر هزینه هستند، اما بهترین روش موجود ترمیم دندان ها هستند و در دراز مدت هزینه کمتری در بر خواهند داشت زیرا به اندازه بریج های دندانی، یا حتی هرگز، نیاز به تعویض ندارند. بعلاوه، ایمپلنت ها استخوان فک و بافت لثه را حفظ می کنند و به تراشیده شدن چند دندان سالم نیاز ندارند. در صورتی که مسئله پول باشد، می توانید در مورد نحوه پرداخت آن با دندانپزشک یا جراح خود صحبت کنید.

بریج های دندانی

در صورتی بهترین گزینه هستند که در پی راهکاری فوری باشید و بخواهید از انجام جراحی بپرهیزید. جراحی ایمپلنت برای هر کسی مناسب نیست. افرادی که با مشکلات پزشکی مواجه هستند که سیستم ایمنی بدن و سرعت بهبود آنها را با مشکل مواجه می کند، بیشتر با خطر ریسک شکست ایمپلنت های دندانی مواجه هستند. در چنین وضعیتی، بریج های دندانی نتایجی قابل پیش بینی تر و مثبت تر ارائه خواهند داد. علاوه بر این، بریج در صورتی گزینه خوبی است که بخواهید از انجام جراحی تهاجمی بپرهیزید یا ترجیح دهید به جای چند ماه، ظرف مدت چند هفته برای دندان های از دست رفته خود جایگزین قرار دهید.

 

 

دندانپزشک هایی که برای درمان بیماران خود از ایمپلنت های دندانی استفاده می کنند درک صحیحی از ماهیت اسئواینتگریشن و تفاوت های بنیادی مهم بین ایمپلنت های دندانی و دندان های طبیعی دارند. دندان ها در اصل داخل فک شکل می گیرند و طی یک دسته رویدادهای بیولوژیک، از درون مخاط روی آن بیرون می آیند که هنوز کاملاً درک نشده اند. از سوی دیگر، ایمپلنت ها با جراحی داخل استخوان فک قرار داده می شوند و یکی از معدود ابزارهای زیبایی هستند که نشان داده شده است که به صورت موفقیت آمیز و دائمی با کمترین، یا حتی بدون هیچ مشکلی به داخل اپیتلیوم سطح نفوذ می کنند.

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

مقایسه لثه و بافت نرم اطراف ایمپلنت

در دندان های سالم، حاشیه های لثه روی مینای دندان قرار می گیرند. حاشیه های لثه به صورت کنگره دار کنار دندان ها قرار می گیرند و یک شیار نازک را روی سطح دندان ها تشکیل می دهند. لثه بین دندان ها بالا می آید تا پاپیلاهای بین دندانی را تشکیل دهد، که ساختارهای پیچیده ای هستند. بین دندان های جلو و پاپیلاها ساختارهای هرمی شکل با پیوند لثه هستند که پس از کانتور پیوند سمان و مینای دندان قرار می گیرند. در منطقه دندان های مولر، پاپیلاهای باکال و لینگوال در امبراژورهای دندان های طبیعی با “col” از یکدیگر مجزا شده اند، که فرو رفتگی هایی در بافت های بن دندانی هستند که درست زیر سطح تماس اینترپروکسیمال واقع شده اند و پاپیلاهای دهان و زبان را به هم متصل می کنند. یک دسته پیچیده از فیبرهای بافت های همبند لثه یک گروه تعریف شده را شکل می دهند:

  • فیبرهای بین دندانی
  • فیبرهای دندانی- لثه ای
  • فیبرهای مدور
  • فیبرهای پوسته آلوئولار

بسیاری از این فیبرها داخل سمنتوم ریشه، بین پوسته آلوئولار و پیوند سمان و مینای دندان قرار گرفته اند، بنابراین به وجود دندان های طبیعی بستگی دارند.

در ایمپلنت های دندانی، یک عامل بین مخاطی (اباتمنت، گردن ایمپلنت، یا روکش آن) از داخل مخاط بیرون می آید که بهبود پیدا می کند و بدون پیوند سمنتوم اطراف آن شکل می گیرد و تطبیق می یابد. فیبرهای کلاژنی داخل مخاط اطراف ایمپلنت های دندانی موازی اباتمنت قرار می گیرند و هیچ تماسی با سطح اباتمنت برقرار نمی کنند. برخی فیبرها نیز هستند که به صورت مرتب تر در کنار سطوح ایمپلنتی قرار می گیرند که داخل مخاط قرار گرفته اند و سطوح زبرتری دارند. در این موقعیت، به نظر می رسد برخی فیبرها نسبت به سطح ایمپلنت ها با زاویه درست قرار می گیرند، اما هیچ شواهدی مبنی بر مکانیزم اتصال خوب آنها وجود ندارد. با این حال، سطح زبر اباتمنت در صورتی که در حفره دهان بدون پوشش بماند دارای ویژگی های منفی مانند افزایش خوردگی سطح ایمپلنت و آلودگی میکروبی خواهد بود.

پاپیلایی که اطراف ایمپلنت دندانی شکل می گیرد می تواند با فیبرهای کلاژنی حمایت شود که به دندان های طبیعی مجاور پیوند می خورند. با این حال، در مواردی که به جای دندان طبیعی ایمپلنت دندانی در کنار این ایمپلنت ها وجود دارند، شکل گیری پاپیلای بافت نرم کمتر قابل پیش بینی است و شکل آنها به وجود بافت نرم با ضخامت کافی، استخوان با ارتفاع کافی، فضای لازم بین ایمپلنت ها، و کانتور با دقت روکش بستگی دارد تا ظاهر و حفظ پاپیلا ارتقاء یابد.

احتمال اینکه بافت نرم بین چند واحد ایمپلنت در جلوی دهان کانتور صافی داشته باشند بیشتر است، اما می تواند تحت تأثیر ضخامت بافت نرم و شکل روکش قرار بگیرد.

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

اپیتلیوم اتصالی

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در دندان های سالم، اپیتلیوم اتصالی با اتصالات همی دسموزومی به مینای دندان متصل است و یک ساختار پایه ای لامینا مانند با سلول های اپیتلیال شکل می گیرد. اکنون تصور می شود چسبندگی ها یا اینتگرین های خاصی به صورت واسطه مکانیزم پیوند بیولوژیک عمل می کنند، که در پیوند سلول به سلول و نیز سلول به چسبندگی ماتریکس نقش بنیادی دارند. کاملاً مشخص است که اپیتلیوم اتصالی سمنتوم سطح ریشه، عاج، و مواد دندانی متعددی مانند اجزاء ایمپلنت را شکل می دهد.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

یک اپیتلیوم اتصالی عادی می تواند از مخاط/ لثه دهانی مجاور در کنار برش مجدداً تولید شود، و اپیتلیوم اتصالی جدید از اپیتلیومی که قبلاً وجود داشته است قابل تشخیص نیست. تصور می شود ویژگی های اپیتلیوم اتصالی تحت تأثیر بافت همبند زیرین، وجود نفوذ التهابی، و وجود سطح دندان/ ایمپلنتی که به آن متصل می شوند تعریف می شوند و ویژگی های ذاتی سلول های اپیتلیال در این بین نقش ندارند. اپیتلیوم اتصالی از گردش فوق العاده بالایی برخوردار است نسبت به هر دو ماده و اجزاء سیستم ایمنی و التهابی قابل نفوذ است. اپیتلیوم اتصالی می تواند هم روی خود ایمپلنت و هم روی اباتمنت وجود داشته باشد. علت می تواند تفاوت هایی باشند که در طراحی ایمپلنت ها وجود دارند، و نیز نیازمندی های بیولوژیک پیوند بافت نرم و سطح پیوند بین اباتمنت و ایمپلنت.

عرض بیولوژیک

در دندان ها، مفهوم عرض بیولوژیک به خوبی قابل فهم است، زیرا قسمتی است که در آن منطقه بافت همبند متصل، استخوان آلوئولار زیرین را از انتهای آپیکال اپیتلیوم اتصالی جدا می کند.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

پهنای منطقه بافت همبند حدود 2 میلی متر و ارتفاع اپیتلیوم اتصالی حدود 5/1 میلی متر است. در تصاویر b و c بالا دو طرح متفاوت از ایمپلنت ها و عرض بیولوژیک اطراف آن مشاهده می کنید. در مورد اول، طرح ایمپلنت نمونه سیستم ایمپلنت هایی است که به صورت دو مرحله ای کاشته می شوند. پس از یک سال کارکرد، معمولاً حاشیه استخوان در کنار رزوه اول قرار می گیرد. اپیتلیوم اتصالی (با عرض آپیکو-کرونال 5/1 تا 2 میلی متری) روی اباتمنت واقع شده است، و یک منطقه از بافت همبند بی نظم، حدود 1 تا 2 میلی متر عرض بین آنها قرار می گیرد. اتصال بین اباتمنت و سر ایمپلنت داخل این محدوده واقع شده است.

در مقایسه، ایمپلنت های یک مرحله ای (ایمپلنت هایی که در زیر لثه قرار نمی گیرند) به گونه ای قرار می گیرند که سطح زبر آنها داخل استخوان قرار داده می شود، اما گردن صاف و صیقلی آن که بخش یکدستی از ایمپلنت است، که نقش عامل بین مخاطی را ایفا می کند. بنابراین، اپیتلویم اتصالی به طور عادی روی ایمپلنت قرار می گیرد، و اتصال ایمپلنت/ اباتمنت نسبت به این سطح به صورت کورونال قرار می گیرد. اینطور فرض شده است که اتصال داخل سیستم قرار گرفته زیر بافت (دو مرحله ای) می تواند روی سطح پیوند بافت نرم و عرض بیولوژیک تأثیر بگذارد. این اتفاق می تواند در نتیجه حرکات بسیار ریز بین دو جزء رخ دهد یا در صورت نفوذ میکروبی از بین فواصل بسیار ریز بین ایمپلنت و اباتمنت. در حال حاضر، تفاوت های نظری بین این دو نوع هیچ تفاوت فاحشی از نظر بافتی، یا در عملکرد بالینی بوجود نمی آورد.

بررسی عمق پروب کردن

پروب پریودنتال دندان های طبیعی بخش مهمی از معاینات دندانپزشکی است. کاملاً اثبات شده است که در شرایط کاملاً سالم، پروب دندانپزشکی تا حدودی در اپیتلویم اتصالی نفوذ می کند و این نفوذ با وجود التهاب افزایش می یابد. تحت شرایط اخیر، پروب توسط بیشتر فیبرهای بافت همبند ژینژیوال دست نخورده کورونال، حدود 2 میلی متر از استخوان، متوقف می شود. شرایط اطراف ایمپلنت دندانی متفاوت است و عمق شیار تا حد زیادی به ضخامت پاکت بافت نرم بستگی دارد. عمق های پروب کردن اطراف ایمپلنت ها، به طور کلی عمیق تر از اطراف دندان ها هستند، اما نفوذ بافت نرم بر پایه شیار، تا میزان مشابهی اتفاق می افتد و نوک پروب تنها در حدود 2 میلی متری حاشیه استخوان ها متوقف می شود.

اطلاعات بدست آمده از پروب اطراف ایمپلنت ها تا حدودی پرسش برانگیز است و برخی دندانپزشک ها به انجام آن اعتقادی ندارند، و ترجیح می دهند تکیه آنها روی بررسی رادیوگرافیک سطوح استخوان باشد. بعلاوه، فشار دیجیتال روی سطوح خارجی بافت نرم اطراف ایمپلنت، می تواند علائم التهابی مانند خونریزی یا ترشح چرک را از خود نشان دهد.

مقایسه الیاف پریودنتال لیگامان با اسئواینتگریشن

الیاف پریودنتال لیگامان

الیاف پریودنتال لیگامان یک ساختار پیچیده، با حدود 1/0 تا 2/0 میلی متر عرض است، که با یک حالت کشسان، از دندان حمایت می کند. لیگامان فیبرهای کلاژنی را تشکیل می دهد که به عنوان فیبرهای Sharpey درون سمنتوم ریشه و استخوان آلوئولار گنجانده شده اند، همراه با عروقی که خونرسانی می کنند، و بافت های همبند که بستری فراهم می آورند که عناصر کلیدی دیگر را برای مکانیزم های حمایت کننده دیگر فراهم می کنند. الیاف پریودنتال لیگامان مکانزیم تحریک پذیری از داخل را دارد که بسیار حساس است و می تواند تغییرات جزئی در فشارهای وارده به دندان را شناسایی نماید. فشارهای وارده به دندان از طریق فشرده شدن و توزیع مجدد عناصر مایع و نیز با استفاده از سیستم فیبر از بین می رود.

فشارهایی که از طریق الیاف پریودنتال لیگامان منتقل می شوند، منجر به تغییر شکل و جابجایی دندان می شود، مانند چیزی که در ارتودنسی مشاهده می شود یا در عریض شدن الیاف لیگامان و افزایش تحرک پذیری دندان در واکنش به فشارهای زیاد (مانند تروماهای اکلوزال). بنابراین، الیاف پریودنتال لیگامان می تواند حیطه وسیعی از فشارها را شناسایی کرده و به آنها واکنش نشان دهد.

اسئواینتگریشن

ماهیت دقیق اسئواینتگریشن در سطح مولکولی کاملاً درک نشده است. در سطوح میکروسکوپی سبک، تطبیق بسیار نزدیکی بین استخوان و سطح ایمپلنت وجود دارد.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در بزرگنمایی بالاتر که با میکروسکوپ الکترونی امکان پذیر می باشد، یک شکاف (با عرض حدوداً 100 نانومیکرونی) بین سطح ایمپلنت و استخوان وجود دارد. این شکاف با یک منطقه پر از کلاژن پر شده است که در جوار استخوان قرار دارد و یک منطقه آمورفور (بی شکل) که در جوار سطح ایمپلنت قرار دارد. پروتوگلیکان های استخوان ممکن است در اتصال ابتدایی بافت ها به سطح ایمپلنت مهم باشند، که در مورد ایمپلنت های تیتانیومی از یک لایه اکسید تیتانیوم تشکیل شده است، که خواص سرامیک را دارد. اسئواینتگریشن یک پدیده مطلق و بدون محدودیت نیست و می تواند به عنوان تناسب کل سطح ایمپلنت که با استخوان در تماس است اندازه گیری شود.

سطوح تماس استخوان در استخوان های کورتیکال بیشتر از استخوان های منفذ دار است، جایی که فضاهای مغز استخوان اغلب در جوار سطوح ایمپلنت قرار دارند. میزان تماس استخوان به مرور زمان و با عمل کردن افزایش می یابد. وقتی ایمپلنت برای نخستین بار داخل استخوان کار گذاشته می شود، باید تناسب کامل داشته باشد تا از ثبات آن اطمینان حاصل شود. فضای بین ایمپلنت و استخوان در ابتدا با لخته خون و سرم/ پروتئین های استخوان پر می شود. گرچه دقت زیادی می شود تا از آسیب وارد شدن به استخوان پرهیز شود، اما واکنش ابتدایی به تروماهای جراحی، جذب و تحلیل استخوان است، که در پی آن رسوب استخوان اتفاق می افتد. یک دوره حیاتی در روند بهبود، حدود دو هفته پس از کاشت ایمپلنت وجود دارد که جذب و تحلیل استخوان باعث می شود ثبات ایمپلنت کمتر از مراحل ابتدایی باشد.

تشکیل استخوانی که پس از آن اتفاق می افتد، منجر به افزایش سطح اتصال استخوان و ثبات آن می شود. این در ایمپلنت هایی که بارگذاری نشده بودند (روی آنها روکش قرار نگرفته بود) در اوایل دوره بهبود و طی بازه های زمانی طولانی تر پس از بارگذاری ایمپلنت نشان داده شده است. بنابراین استئواینتگریشن باید به عنوان یک روند دینامیک تلقی شود که در آن بازسازی استخوان اتفاق می افتد، اما مانند روند تطبیقی که درون الیاف لیگامان دندان های طبیعی رخ می دهد نیست. اسئواینتگریشن شباهت زیادی به انکیلوز دارد، که در آن فقدان تحرک پذیری و عدم تداخل کسپول های بافت فیبروز نشانه پیوند موفقیت آمیز است.

تحت این شرایط، هیچ سیستم ویسکوالاستیک کاهش دهنده دامنه نوسانات جریان الکتریکی وجود ندارد، هر چند مکانیزم های تحریک پذیری داخلی ممکن است داخل استخوان و ساختارهای دهانی دیگر عمل کنند. فشارها روی استخوان توزیع می شوند و ممکن است در بخش های خاصی متمرکز شوند، مخصوصاً اطراف گردن ایمپلنت. برخی طراحی ها، بویژه ایمپلنت های رزوه دار، می توانند فشارها را به شکل مؤثرتری از بین ببرند. فشارهای شدیدی که به ایمپلنت ها وارد می شوند ممکن است منجر به تغییر شکل استخوان های حاشیه ای شوند که در نتیجه موجب جابجایی آپیکال حاشیه استخوان و از دست رفتن اسئواینتگریشن می شود. مکانیزم دقیق چگونگی این اتفاق به طور کامل مشخص نیست اما تصور می شود ترک های مویی ممکن است به استخوان های مجاور نیز نفوذ پیدا کنند.

این نوع تحلیل استخوان که در نتیجه بارگذاری بیش از حد اتفاق می افتد، ممکن است به آرامی رو به افزایش برود، تا جایی که با یک شکست فاجعه بار اسئواینتگریشن باقی مانده یا شکست ایمپلنت مواجه شود. خوشبختانه، این دو گزینه بسیار نادر هستند. فشارهای شدید معمولاً قبل از این مرحله و با استفاده از تصاویر رادیوگرافی تحلیل استخوان حاشیه ای یا شکست مکانیکی ساختارهای فوقانی و/ یا اباتمنت ها شناسایی می شوند. با این حال نشان داده شده است که، فشارهایی که به خوبی کنترل شده اند منجر به افزایش میزان تماس استخوان و ایمپلنت و تغییر الگوی ساختارهای ترابکیولار و از بین رفتن فشارها می شود. بنابراین، تطبیق امکانپذیر است، هرچند اسئواینتگریشن اجازه نمی دهد ایمپلنت ها به شکلی جابجا شوند که ارتودنسی دندان ها را جابجا می کند.

بنابراین، ایمپلنت جوش خورده با استخوان، ثابت کرده است که می تواند انکوریجی (تکیه گاه) بسیار عالی برای موارد دشوار ارتودنسی بوجود بیاورد، علاوه بر این می تواند به عنوان جایگزینی برای تکیه گاه سیستم هدگیر استفاده شود. این حقیقت که ایمپلنت مانند یک دندان انکیلوز شده عمل می کند، موجب محدودیت استفاده از آن برای افرادی می شود که رشد فک آنها کامل شده است.

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

کارگذاری یک ایمپلنت برای یک کودک منجر به پایین ماندن سطح روکش ایمپلنت نسبت به دندان های مجاور آن خواهد شد. به همین دلیل توصیه می شود جایگذاری ایمپلنت به تعویق بیفتد تا زمانی که رشد تکمیل شود.

پریودنتیت و پری ایمپلنتایتیس

این امکان وجود دارد که باکتری هایی که در پریودنتیت عامل عفونت هستند، پاتوژن های اصلی در ضایعات التهابی مخرب اطراف ایمپلنت (پری ایمپلنتایتیس) هستند. بنابراین احتمال عفونت ناشی از باکترهای پریودنتوپاتیک (نوعی اختلال غیر التهابی اطراف بافت های دندان) قدیمی وجود دارد. تخریب بافت های پیرامون دندان و ایمپلنت ها شباهت هایی دارند، اما تفاوت های مهمی وجود دارند که در نتیجه ماهیت بافت های حمایت کننده بوجود آمده اند. این تفاوت ها بویژه در الگوهای متفاوت مشاهده شده در تخریب بافت قابل توجه هستند. پری ایمپلنتایتیس روی کل محیط اطراف ایمپلنت تأثیر می گذارد و منجر به پر شدن شیارهای تحلیل استخوان با بافت های ملتهبی می شود که تا سطح استخوان امتداد می یابند.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در مقایسه، دندان هایی که تحت تأثیر پریودنتیت قرار گرفته اند، عموماً با تحلیل غیر عادی بافت های حمایت کننده مواجه هستند که اغلب به سطوح نزدیک محدود می شود و منجر به نقص پیچیده فراتر از استخوان ها می شود. علاوه بر این، در اکثر موارد در بافت های پریودنتال می توان ضایعات التهابی را از استخوان آلوئولار و الیاف پریودنتال لیگامان، با قسمت بافت های فیبروز جدا کرد. این امکان وجود دارد که ضایعات التهابی مخرب که دندان ها و ایمپلنت را تحت تأثیر قرار می دهند، مراحلی دارند که در آنها مراحل بیماری بسیار سریع تر پیش می روند و پس از آن دوره های خاموشی وجود دارد. بروز پری ایمپلنتایتیس با سرعت پایین اتفاق می افتد، اما می تواند منجر به تخریب سریع استخوان های حاشیه ای شود و بواسطه فشارهای شدید، ایجاد تمایز بین آن و تحلیل استخوان کار ساده ای نیست.

استفاده از مرغوب ترین مواد و تجهیزات اروپایی و آمریکایی در کاشت ایمپلنت

ما کیفیت و نتیجه درمان ایمپلنت را برای شما تضمین میکنیم!


ایمپلنت های دندانی



بریج و دنچر تنها راه‌حل هایی بودند که سال ها برای رفع مشکل از دست دادن یک یا چند دندان بکار می‌رفتند اما امروزه ایمپلنت های دندانی ابزاری هستند که بیشتر از سایر روش ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایمپلنت های دندانی جایگزین ریشۀ دندان می‌باشند. ایمپلنت ها پایه‌ای برای دندان جایگزین ثابت یا متحرک هستند که برای هماهنگی با دندان های طبیعی ساخته می‌شوند.



ایمپلنت فوری



ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد.



ایمپلنت تمام فک



اخیرا صدها هزار بیمار با روش All on 4 درمان شده‌اند. این روش اغلب برای جایگزینی دندان‌های مصنوعی یا دندان‌های از دست رفته استفاده می‌شود، روش All-on-4 از چهار ایمپلنت دندانی تیتانیومی استفاده می‌کند تا نقش لنگر را در فک بالا و پایین داشته باشند. این روش یک پایه‌ی قوی برای پروتز دندان ارائه می‌دهد که بعدا برای تکمیل این روش دائمی اضافه می‌شوند.



پیوند لثه



بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند.



پیگمنتاسیون لثه با استفاده از لیزر



داشتن لثه تیره رنگ تاثیری منفی در زیبایی ظاهری افراد دارد که به لطف لیزر می‌توان از طریق برطرف ساختن رنگ دانه‌های تیره از سطح لثه در آن تغییر رنگ ایجاد نمود و آن را به شکل لثه‌ای سالم و صورتی رنگ درآورد. طی جراحی زیبایی لثه دندانپزشک با برداشتن رنگدانه‌های اضافی از سطح لثه به روشنتر شدن رنگ آن کمک می‌نماید. درمان با لیزر روشی سریع و ساده می‌باشد.



افزایش طول تاج دندان



افزایش طول تاج دندان یکی از روشهای جراحی است که به منظور افزایش ساختار طول دندان از بالای لثه صورت می‌گیرد و هدف اصلی آن حفظ سلامت و بهبود زیبایی فرد می‌باشد. این نوع جراحی شامل برداشت بافت سخت و نرم لثۀ پیرامون دندان می‌باشد که نتیجۀ آن افزایش طول ساختار قابل رویت دندان است. لیزر یکی از روشهای جایگزین، و موثر است که نتایجی فوق‌العاده همراه با رضایت بیمار در بر خواهد داشت.


انجام بیش از 4000 مورد کاشت موفق ایمپلنت



درباره دکتر امیربنده متخصص جراحی لثه و کاشت ایمپلنت

فلوشيپ (فوق تخصص) جراحی ليزر از دانشگاه جنوا

دوره عمومی دندانپزشكى در دانشگاه مشهد

1378-1384



اخذ بورد تخصصی پریودنتیکس

1394



رييس بخش دندانپزشكى كلينيك امام حسن ع

1386-1389

پزشک معتمد بيمه هاى نيروهاى مسلح

1384-1389



رييس بخش جراحى لثه كلينيك تخصصى امام على ع

1385-تا کنون



فلوشيپ جراحی ليزر از دانشگاه جنوا

آخرین مقالات آموزشی

چه نوع موادی برای پر کردن دندان موجود هستند؟ پر شدگی موقت چیست و چرا به آن نیاز داریم؟ آیا پر شدگی های آمالگام بی خطر هستند؟
چرا کاشت ایمپلنت نیاز به پیوند لثه دارد؟ تحلیل لثه پس از کاشت ایمپلنت دندانی چگونه اتفاق می افتد؟ تحلیل و پیوند لثه برای کاشت ایمپلنت
آیا در طول دوران بارداری می توان پاکسازی تخصصی دندان ها را انجام داد؟ آیا در دوران بارداری می توان دندان کشید؟ دندانپزشکی در دوران بارداری


آدرس مطب:

تهران، ضلع شمالی میدان ونک، کوچه صانعی، پلاک42، طبقه پنجم

 تلفن تماس : 22740531

 تلفن تماس : 88674866

موبایل : 09193701740

(پاسخگویی صبح ها از ساعت 11 تا 13 – بعدازظهر ها از ساعت 5 تا 7)


مشاوره آنلاین دندانپزشکی



Filter:همهUnanswered
کیست دندان
پاسخ 2 سال ago • 
1487 views1 answers0 votes
مشکل لثه
پاسخ 2 سال ago • 
1512 views1 answers0 votes
شل شدن ایمپلنت
پاسخ 2 سال ago • 
1454 views1 answers0 votes
کیست لثه
پاسخ 2 سال ago • 
1612 views1 answers0 votes
ضایعه در عکس دندان
پاسخ 2 سال ago • 
2069 views1 answers0 votes

با ما در شبکه های اجتماعی همراه باشید

برگه‌ها

بخش تخصصی ایمپلنت فوری





ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد. در روش های کاشت ایمپلنت سنتی دوره بهبود پس از کاشت پایه و پیش از نصب تاج دندان بسیار طولانی است در صورتی که فرایند ایمپلنت یک روزه روشی کاملا خاص و کاربردی است که با استفاده از آن جای خالی دندان در یک روز توسط پایه ایمپلنت و تاج دندانی پر می شود. البته در روش کاشت ایمپلنت فوری، تاج دندان موقتی تا زمانی که تاج دندان اصلی برای نصب آماده شود؛ روی پایه سوار می شود وزیبایی دندان های شما را تکمیل می کند.

مقالات تخصصی ایمپلنت فوری



دندانپزشک برای درمان حفره دندان بخش های پوسیده آن را می تراشد و سپس قسمت هایی از دندان که پوسیدگی های آنها برداشته شده است “پر” می شوند. علاوه بر این، پر کردن دندان برای ترمیم دندان های شکسته یا ترک خورده و دندان هایی که در نتیجه سوء استفاده ساییده شده اند (مانند جویدن ناخن یا دندان قروچه) کاربرد دارد.

مراحل پر کردن دندان

ابتدا، دندانپزشک از بی حس کننده های موضعی برای بی حس کردن منطقه اطراف دندانی که قرار است پر شود استفاده می کند. سپس، یک دریل، ابزار ساینده هوا، یا لیزر برای زدودن قسمت های پوسیده استفاده خواهد شد. انتخاب ابزار به میزان راحتی شخصی دندانپزشک، آموزش هایی که دیده است، سرمایه گذاری که روی تجهیزات خاص کرده است، و نیز موقعیت و میزان پوسیدگی بستگی دارد.

سپس، دندانپزشک منطقه را پروب یا تست می کند تا مشخص نماید آیا همه پوسیدگی زدوده شده است یا خیر. وقتی پوسیدگی زدوده شد، دندانپزشک فضا را با پاکسازی حفره از هر گونه باکتری و باقی مانده ای، برای پر کردن آماده خواهد کرد. اگر پوسیدگی به ریشه نزدیک باشد، دندانپزشک ممکن است ابتدا یک لایه گلاس آینومر، رزین کامپوزیت، یا مواد دیگر برای محافظت از عصب استفاده کند. به طور کلی، پس از پر کردن، دندانپزشک آن را تراش خواهد داد و پولیش خواهد کرد.

برای پر کردن دندان با مواد همرنگ آن، چند گام اضافی دیگر باید پیموده شوند که به قرار زیر هستند. پس از آنکه دندانپزشک پوسیدگی ها را زدود و منطقه را پر کرد، ماده همرنگ دندان به صورت لایه لایه اعمال می شود. سپس، از نور خاصی برای “کیور” یا خشک کردن هر لایه استفاده می شود. وقتی روند لایه لایه گذاری مواد تکمیل شد، دندانپزشک مواد کامپوزیت را به شکل دلخواه درخواهد آورد، مواد اضافی را خواهد تراشید، و ترمیم نهایی را پولیش خواهد کرد.

 پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

چه نوع موادی برای پر کردن دندان موجود هستند؟

امروزه، مواد متعددی برای پر کردن دندان در دسترس هستند. دندان ها می توانند با طلا، پرسلن، آمالگام نقره (که از ترکیب جیوه، نقره، قلع، مس، و روی بدست می آید)، یا مواد پلاستیکی همرنگ دندان که رزین کامپوزیت نامیده می شود، پر شوند. علاوه بر این، ماده ای وجود دارد که حاوی ذرات شیشه است و تحت عنوان گلاس آینومر شناخته می شود. این مواد به گونه ای شبیه به رزین کامپوزیت ها استفاده می شوند.

موقعیت و میزان گستردگی پوسیدگی، هزینه ماده پر کننده، تحت پوشش بیمه بودن، و نیز توصیه های دندانپزشک به شما کمک می کنند چه نوع ماده ای را برای پر کردن دندان انتخاب کنید.

طلا

مزایای پر کردن دندان با طلا

  • دوام: حداقل 10 تا 15 سال، و معمولاً بیشتر، طول می کشد؛ دچار فرسایش نمی شود.
  • استحکام: می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کند.
  • زیبایی: برخی بیماران معتقدند طلا نسبت به پر شدگی های آمالگام نقره ای برای چشم خوشایندتر است.

معایب پر کردن دندان با طلا

  • پر هزینه بودن: هزینه پر کردن دندان با طلا بیشتر از مواد دیگر است؛ این عدد تقریباً 10 برابر بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره است.
  • نیاز به مراجعات بیشتر به مطب: برای پر کردن دندان با این ماده حداقل لازم است دو مرتبه به مطب مراجعه شود.
  • شوک گالوانیک: اگر پر کردن دندان با نقره دقیقا در کنار دندانی انجام شود که با نقره پر شده است ممکن است موجب بروز درد شدیدی (شوک گالوانیک) شود. تعاملات بین فلزات و بزاق باعث بوجود آمدن جریان الکتریکی می شود. با این حال، بروز آن نادر است.
  • زیبایی: اکثر افراد پر کردن دندان با مواد به رنگ فلزات را دوست ندارند و پر شدگی هایی را ترجیه می دهند که با بقیه دندان ها مطابقت داشته باشند.

نقره (آمالگام)

مزایای پر کردن دندان با نقره

  • دوام: پر شدگی های نقره حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند و معمولاً با دوام تر از پر شدگی های همرنگ دندان ها (کامپوزیت ها) هستند.
  • استحکام: این ماده می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کنند.
  • هزینه: آنها ارزان تر از مواد دیگری مانند کامپوزیت ها هستند.

معایب پرکردن دندان با نقره

  • زیبا نبودن: پر شدگی های نقره همرنگ دندان های طبیعی نیستند و جلب توجه می کنند.
  • تخریب مقدار بیشتری از ساختار دندان: اغلب باید بخش های سالم دندان تراشیده شوند تا فضای لازم برای نگهداشتن ماده نقره بوجود بیاید.
  • بد رنگ شدن دندان: آمالگام نقره می تواند سایه خاکستری رنگی در ساختار دندان اطراف خود ایجاد کند.
  • ترک خوردگی و شکستگی ها: گرچه همه دندان ها در مجاورت مایعات داغ و سرد منقبض و منبسط می شوند، که در نهایت می تواند باعث ترک خوردن یا شکستن دندان شود، اما مواد آمالگام- در مقایسه با دیگر موادی که برای پر کردن دندان استفاده می شوند- ممکن است انقباض و انبساط گسترده تری را تجربه کنند و احتمال ترک خوردن و شکستن آنها افزایش پیدا کند.
  • واکنش های آلرژیک: درصد پایینی از افراد، تقریباً 1%، نسبت به جیوه موجود در ترمیم های آمالگام حساس هستند.

جیوه موجود در آمالگام مقادیر اندکی جیوه به شکل بخار آزاد می کند که می تواند استنشاق شود یا از طریق ریه ها جذب شود. قرار گرفتن در معرض مقادیر بالای بخارات جیوه با عوارض جانبی در مغز و کلیه ها همراه است. مطالعات نشان می دهند که بین پر شدگی های آمالگام و مشکلات سلامتی هیچ ارتباطی وجود ندارد و سازمان غذا و دارو آن را برای افراد بزرگسال و کودکان بالای 6 سال بی خطر تلقی می کند.

بسیاری از افراد وقتی به کاشت ایمپلنت های دندانی فکر می کنند تنها جایگزین قرار دادن برای دندان های از دست رفته را مد نظر قرار می دهند. به این ترتیب، آنها ممکن است تنها کشیدن دندانی که به شدت آسیب دیده یا پوسیده شده است را قبل یا در کنار کاشت ایمپلنت های دندانی مد نظر قرار می دهند. در برخی موارد، پیوند استخوان نیز ممکن است لازم باشد انجام شود تا تحلیل استخوان همراه با از دست رفتن دندان را جبران کند. با این حال، برخی موارد هستند که کشیدن دندان و پیوند استخوان تنها فرایندهای تکمیلی نیستند که در کنار جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شوند. در حقیقت، در صورت وجود شواهد مبنی بر تحلیل رفتگی لثه ها، ممکن است دندانپزشک شما پیوند لثه را نیز در کنار فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی توصیه کند.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

علل تحلیل رفتن لثه ها

برخی از شایع ترین علت های تحلیل رفتن لثه ها عبارتند از:

  • بیماری پریودنتال (لثه): بیماری پریودنتال عبارت است از عفونت بافت لثه ها. این نتیجه باکتری های دهانی است که به طور طبیعی داخل دهان وجود دارند. مراحل بعدی بیماری پریودنتال باعث تحلیل رفتن لثه ها و بروز مشکلات حاد دندانی خواهند شد.
  • مصرف تنباکو: سیگار کشیدن یا مصرف تنباکو به هر شکل دیگری ارتباط مستقیم با بیماری پریودنتال و نیز تحلیل لثه ها دارد. برای داشتن یک لبخند سالم و نیز تندرستی عمومی بدن، بهتر است به فکر ترک این عادت مضر باشید.
  • دندان قروچه (براکسیسم): دندان قروچه فشار زیادی به دندان ها، لثه ها، و مفاصل فک وارد می کند. به مرور زمان، این می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها و بروز دیگر مشکلات دندانی شود.
  • بهداشت بد دهانی: افرادی که خیلی محکم دندان های خود را مسوک می زنند یا نخ دندان می کشند، به گونه ای که لثه های آنها دچار خونریزی می شوند، بیشتر از آنکه کار مفیدی انجام دهند، در حال ضرر رساندن به خود هستند. این آسیب به بافت لثه ها، به مرور زمان می تواند موجب تحلیل رفتن لثه ها شود.
  • از دست دادن دندان: اگر شما یک یا چند دندان از دست داده باشید، این اتفاق می تواند به تحلیل استخوان فک شما نیز ختم شود. علت این است که ساختاری برای حمایت کردن از فک و خط لثه ها وجود ندارد.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا پیوند لثه انجام می شود؟

پیوندهای لثه برای بیمارانی انجام می شوند که لثه های آنها به دلیل بیماری لثه تحلیل رفته اند و ریشه های دندان های آنها بدون پوشش و در معرض محیط دهان قرار گرفته اند. در طول پیوند لثه، بافت نرم از محل دیگری داخل دهان گرفته می شود و به منطقه ای که لثه تحلیل رفته است پیوند زده می شود. انواع روش های مختلف برای پیوند لثه وجود دارند که بنا به شرایط هر بیمار یکی از آنها انتخاب و انجام می شود، از جمله:

  • پیوند آزاد لثه: بافت مستقیماً از سقف دهان بیمار برداشته می شود و به منطقه تحلیل رفته پیوند زده می شود.
  • پیوند بافت همبند: یک فلپ از سقف دهان برش داده و کنار زده می شود و بافت از زیر فلپ برداشته می شود و فلپ مجدداً در جای خود بخیه زده می شود. بافت برداشته شده که تحت عنوان بافت همبند ساب اپیلتیال شناخته می شود روی بخش تحلیل رفته بخیه زده می شود.
  • پیوند پایه (پدیکال یا لترال): بافت لثه از بخشی نزدیک به منطقه ای که نیاز به پیوند دارد برداشته می شود و تنها با چرخاندن روی بخش تحلیل رفته لثه قرار می گیرد و در همانجا بخیه زده می شود.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا کاشت ایمپلنت نیاز به پیوند لثه دارد؟

ایمپلنت های دندانی مستقیماً داخل استخوان فک و بافت لثه قرار گرفته اند که به این معنا است که دقیقاً عملکردی مانند ریشه های دندان های طبیعی دارند. افرادی که شرایط ایده آلی برای کاشت ایمپلنت های دندانی دارند لثه های سالمی دارند که محکم به دندان ها چسبیده اند.

متأسفانه، بسیاری از افراد با بیماری لثه مواجه هستند و اغلب مقداری تحلیل رفتگی لثه دارند. حتی افرادی که بیماری لثه ندارند هم ممکن است به دلیل عواملی مانند فشار زیاد وارد کردن حین مسواک زدن، موقعیت دندان ها، دندان قروچه یا براکسیسم (فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر)، عوامل ژنتیکی، یا آسیب ناگهانی به بافت لثه های آنها (تروما) تحلیل رفتگی لثه داشته باشند.

به همین دلیل، اگر تحلیل لثه داشته باشید، به احتمال زیاد دندانپزشک شما انجام پیوند لثه قبل از فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی را توصیه خواهد کرد. اگر نیاز باشد یک یا چند دندان شما قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی کشیده شود، احتمالاً دندانپزشک به صورت همزمان پیوند لثه های شما را نیز انجام خواهد داد. انجام پیوند لثه بلافاصله پس از کشیدن دندان از تحلیل رفتگی بیشتر لثه پیشگیری خواهد کرد و به حفظ توده استخوانی موجود نیز کمک می کند. هر دوی آنها (استخوان و لثه) برای موفقیت کاشت ایمپلنت ضروری هستند و این رویکرد منجر به بهتر شدن نتایج درمان می شود.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل لثه پس از کاشت ایمپلنت های دندانی

با انجام جراحی پیوند لثه، علاوه بر حصول اطمینان از بهبود صحیح ایمپلنت های دندانی، زیبایی لبخند شما پس از کاشت ایمپلنت های دندانی نیز حفظ خواهد شد. یکی از اصلی ترین مزایای ایمپلنت های دندانی شباهت نزدیکی است که به دندان های طبیعی دارند و روشی فوق العاده زیبا برای جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته. با این حال، زیبایی ظاهری ایمپلنت های دندانی می تواند با تحلیل رفتگی لثه ها و قابل مشاهده شدن اتصال بین روکش روی ایمپلنت و اباتمنت ایمپلنت به خطر بیفتد. با انجام پیوند لثه مقدار کافی از بافت لثه باقی می ماند تا این اتصال به خوبی زیر خط لثه ها پنهان باقی بماند. این نه تنها باعث می شود زیبایی ظاهری حفظ شود، بلکه از انباشته شدن باکتری ها روی این خط اتصال پیشگیری می کند.

حتی اگر لثه های سالمی داشته باشید، پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هنوز هم احتمال خطر بروز تحلیل لثه وجود دارد. در صورت بروز چنین مشکلی، هم ایمپلنت و هم سلامتی شما به خطر خواهد افتاد. به همین دلیل هر زمانی ممکن است نیاز به پیوند لثه داشته باشید.

همانطور که می بینید، پیوند لثه یک فرایند ضروری است که برای بیمارانی انجام می شود که تحلیل لثه دارند و می خواهند کاشت ایمپلنت انجام دهند. پیوند لثه به حفظ توده استخوانی کمک می کند و از تحلیل رفتگی بیشتر لثه ها پیشگیری می نماید. این باعث می شود خطر شکست ایمپلنت های دندانی کاهش پیدا کند، بعلاوه از بروز مشکلات و عوارض همراه با از بین رفتن پوشش روی ایمپلنت های دندانی پیشگیری می نماید. اگر شما لثه های تحلیل رفته دارید و به فکر کاشت ایمپلنت های دندانی هستید، با دندانپزشک خود در این رابطه گفتگو کنید تا بهترین راهکار درمانی را به شما معرفی کند.

مراقبت های دندانی تنها به علت باردار شدن متوقف نمی شوند. در حقیقت، تحت نظر نگه داشتن سلامت دهان حتی مهم تر نیز هست: هنگام بارداری، شما بیشتر در معرض خطر بروز پوسیدگی های دندامی، بیماری لثه، و مسائل دیگر قرار دارید.

متأسفانه، هنوز این باور به صورت گستزده وجود دارد که مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری می تواند برای شما و فرزندتان مضر باشد. مطالعات اخیر که توسط انجمن دندانپزشکان استرالیا انجام شده اند حاکی از این هستند که بیش از نیمی از زنان استرالیا که در این مطالعه شرکت کرده اند هنوز این باور اشتباه را دارند.

اگر این باور به این معنا باشد که شما از مراجعه به دندانپزشک اجتناب کنید و مراقبتی که نیاز دارید را دریافت نمی کنید، این می تواند یک مشکل جدی باشد.

آیا در طول دورن بارداری می توان به دندانپزشک مراجعه کرد؟

در طول دوران بارداری نه تنها می توانید به دندانپزشک مراجعه کنید، بلکه باید این کار را انجام دهید! درمان نشده رها کردن پوسیدگی های دندانی، بیماری لثه، و دیگر مشکلات مربوط به سلامت دهان می تواند مضر باشد. سلامت دهان و دندان های شما تأثیر زیادی روی سلامت عمومی شما دارد، که به این معنا است که م تواند تأثیر زیادی نیز روی فرزند شما داشته باشد.

حتی وقتی باردار نیستید، توصیه می کنیم به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید. برای بسیاری از افراد، یک چکاپ هر شش ماه یک مرتبه بهتر است، اما شرایط و وضعیت شما مشخص می کند که چند مرتبه در سال باید به دندانپزشک مراجعه کنید. بنابراین، بویژه زمانی که با تغییرات هورمونی و ویار مواجه هستید که سلامت دهان را در معرض خطر قرار می دهد، بسیار مهم است.

دندانپزشکان اغلب چندین مراجعه در طول دوران بارداری را توصیه می کنند تا بتوانند وضعیت دندان ها و لثه های شما را بررسی کنند، تغییرات لازم در مراقبت های روتین بهداشتی دهان را توصیه کنند و درمان های مورد نیاز را انجا دهند.

اگر شما در حال برنامه ریزی برای باردار شدن هستید، ابتدا مراجعه به دندانپزشک و برطرف کردن مشکلات دندانی مانند نهفتگی دندان عقل، برای کاهش عوارض جانبی آن، ایده خوبی است.

آیا اشعه ایکس بی خطر است؟

یکی از شایع ترین نگرانی هایی که افراد در ارتباط با مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری دارند قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس برای گرفتن تصاویر رادیوگرافی می باشد.

با این حال، دوز اشعه ایکس در رادیوگرافی های مدرن بسیار پایین است و یک مرتبه قرار گرفتن در معرض یک دوز اشعه آنقدر زیاد نیست که باعث بروز هیچ گونه عوارض سوء در رشد جنین شود. علاوه بر این، دندانپزشک اطمینان حاصل خواهد کرد که کل بدن شما با یک روپوش و محافظ تیروئید سربی در برابر اشعه ایکس محافظت می شود.

گرچه اشعه های ایکس بی خطر هستند، اما باز هم ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند در طول سه ماهه نخست بارداری اگر فقط برای یک چکاپ روتین مراجعه می کنید، از قرار گرفتن در معرض آنها خودداری کنید. اما اگر یک مورد اورژانسی دندانپزشکی، یا یک درد شدید و غیر مشخص دارید، نیاز است تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند تا به دندانپزشک شما کمک کنند طرح درمان مؤثری برای شما تهیه کند.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا می توان از بی حسی یا داروها استفاده کرد؟

در حال حاضر، مطالعات متناقضی در مورد اثرات نامطلوب احتمالی داروهایی که در طول درمان دندانپزشکی استفاده می شوند روی جنین در حال رشد وجود دارد. اگر نیاز است در طول دوران بارداری تحت فرایندهای دندانپزشکی قرار بگیرید، بی حسی ها هنوز هم می توانند برای کمک به آرام شدن شما و عدم احساس کردن درد بدون هیچ خطری استفاده شوند. لازم است که دندانپزشک خود را از باردار بودن خود مطلع کنید تا بتواند بی حس کننده مناسبی برای شما انتخاب کند و دوز مناسب را برای شما استفاده کند.

لیدوکائین متداول ترین دارو برای اقدامات دندانپزشکی است. لیدوکائین از جمله داروهای گروه B است و پس از تزریق از جفت عبور می کند.

در دوران بارداری باید از داروهای بی حسی حاوی فلیپرسین اجتناب شود زیرا این ماده شیمیایی عروق خونی را منقبض می کند- اگر در مورد نوع داروی بی حسی که از آن استفاده می شود پرسش یا نگرانی دارید، با دندانپزشک خود مطرح کنید.

اگر نیاز باشد حتماً یک درمان دندانپزشکی انجام شود، دندانپزشک شما کمترین غلظت ممکن ماده بی حسی را برای نوع فرایندی که قرار است برای شما انجام شود انتخاب خواهد کرد، اما هنوز هم این مقدار آنقدر کافی هست تا شما درد احساس نکنید. وقتی دردی احساس نکنید، استرس کمتری را تجربه خواهید کرد و بدن شما و کودک تحت فشار کمتری قرار می گیرد. علاوه بر این، هرچه شما راحت تر باشید، داروی بی حس کننده نیز راحت تر عمل خواهد کرد.

درمان های دندانپزشکی اغلب برای پیشگیری یا درمان عفونت نیاز به آنتی بیوتیک دارند. آنتی بیوتیک هایی مانند پنی سیلین، آموکسی سیلین، و کلیندامایسین، که برچسب دسته B برای بی خطر بودن در طول دوران بارداری دارند، ممکن است پس از فرایند برای شما تجویز شوند.

آیا در طول دوران بارداری می توان پاکسازی تخصصی دندان ها را انجام داد؟

درمان در طول هر سه دوره بارداری بی خطر است. با این حال، سه ماهه دوم بی خطرترین زمان برای انجام درمان های دندانپزشکی است. سه ماهه سوم نیز بی خطر است اما از آنجا که دراز کشیدن برای مدت زمان طولای روی صندلی دندانپزشکی دشوار است، انجام آن توصیه نمی شود.

آیا در دوران بارداری می توان دندان کشید؟

کشیدن دندان آخرین راه چاره برای دندانپزشکانی است که همیشه سعی می کنند در صورت امکان دندان های شما را نجات دهند. اما اگر دندان های شما به شدت آسیب دیده یا پوسیده باشند و نتوان آنها را ترمیم کرد، می تواند سلامت دهان شما در معرض خطر قرار دهد و باید کشیده شوند.

کشیدن دندان در هر زمانی طی بارداری می تواند انجام شود، اما ممکن است دندانپزشک شما سه ماهه دوم را زمان ایده آل انجام آن توصیه کند. این به شما کمک خواهد کرد از گرفتن عکس رادیوگرافی در سه ماهه نخست که ابتدای رشد کودک است، بعلاوه، ناراحتی دراز کشیدن به پشت برای مدت زمان طولانی در طول سه ماهه سوم، پرهیز نمایید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا انجام درمان ریشه روی بارداری تأثیر می گذارد؟

اگر پوسیدگی دندان به داخل دندان و جایی برسد که پایانه های عصبی واقع شده اند، می تواند فوق العاده دردناک باشد. درمان ریشه می تواند با زدودن بافت بافت عفونی و احیاء دندان با روکشی شبیه دندان می تواند درد را متوقف کند، بنابراین دندان ها نیاز به کشیده شدن نخواهند داشت.

اگر شما یک مورد اورژانسی دندانی داشته باشید، درمان ریشه می تواند در هر مرحله ای از بارداری انجام شود و نباید به تعویق بیفتد. با این حال، از آنجا که اشعه ایکس نیاز است، زمان ایده آل برای جراحی های دندانی در طول سه ماهه دوم است.

آیا در طول دوران بارداری دندان ها را سفید کرد؟

سفید کردن دندان ها می تواند در طول دورن بارداری انجام شود، اما از آنجا که سفید کردن دندان ها غیر اورژانسی ترین درمان دندانپزشکی است، ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند برای انجام آن دست نگهدارید.

به صورت ایده آل باید از سفید کردن دندان ها و دیگر درمان های زیبایی مخصوصاً در طول سه ماهه سوم اجتناب نمود، زیرا ممکن است دراز کشیدن در طول مدت اعمال ژل سفید کننده روی دندان ها ناراحت باشید.

اگر از کیت سفید کننده خانگی استفاده می کنید، باید حتماً چک کنید غلظت هیدروژن پراکسید بیشتر از 6 دردصد نباشد. غلظت بالاتر می تواند موجب آسیب به بافت شود، مگر آنکه به صورت حرفه ای اعمال شود.

آیا زنان باردار پس از فرایندهای دندانپزشکی می توان مسکن استفاده کنند؟

استامینوفن همراه با داروهای مخدر، مانند کدئین یا هیدروکدئین، عموماً تجویز می شوند و در طول بارداری بی خطر هستند. ما بیماران را تشویق می کنیم که پس از فرایند دندانپزشکی خود تا حد امکان یک دوره کوتاه از این داروها استفاده کنند تا خطر وابستگی به آنها را کاهش دهند. باید بیماران هر چه سریع تر تحت مشاوره تغییر دارو و مصرف مسکن های غیر مخدر مانند استامینوفن ساده قرار بگیرند. بنابراین، دندانپزشکان نباید دوره مصرف داروهای مخدر اعتیاد آور را بیشتر از 30 روز تجویز کنند. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDها) مانند ایبوپروفن در طول بارداری توصیه نمی شوند.

آیا در طول دوران بارداری می تواند ارتودنسی انجام داد؟

اگر شما قبلاً تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اید، نباید درمان را تنها به علت باردار شدن متوقف کنید. حتی در طول دوران بارداری می توانید بریس های جدید نیز دریافت کنید، گرچه ممکن است دندانپزشک یا ارتودنیست شما توصیه کنند که تا پس از تولد فرزند خود صبر کنید، زیرا ممکن است گاهی مشکلاتی بروز پیدا کند.

دریافت بریس ها مستلزم گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس است، که ممکن است دندانپزشک شما بخواهد طی سه ماهه نخست بارداری از قرار گرفتن شما در معرض آن اجتناب کند. اگر با افزایش وزن طی دوران بارداری شکل چهره و دهان شما تغییر می کند، به این معنا است که بریس های شما باید تنظیم شوند یا قالب جدیدی از دندان های شما گرفته شود تا یک سری الاینر جدید ساخته شود. این تغییرات می توانند باعث افزایش هزینه های کلی شوند.

برخی زنان تورم لثه ها و دیگر مشکلات صورت را در طول دوران بارداری تجربه می کنند، که گاهی اوقات می تواند باعث بروز حساسیت ناشی از سیم ها و براکت های بریس ها شود. دندانپزشک و ارتودنتیست شما می توانند ژل های بی خطری برای کمک به بی حس کردن درد در اختیار شما قرار دهند، یا اگر قرار است تنها مشکلات جزئی ارتودنتیک برطرف شوند، ممکن است شما الاینرهای پلاستیکی متحرک را ترجیح دهید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

چرا مراقبت های دندانی در طول بارداری اهمیت دارند؟

تغییرات هورمونی و برخی داروهای خاص می توانند خطر بروز بیماری های پریودنتال (لثه) و خشکی دهان را افزایش دهند، بنابراین ما به بیماران خود توصیه می کنیم در طول دوران بارداری خود دو مرتبه مسواک بزنند و نخ دندان بکشند. ممکن است این زیاد به نظر برسد، اما می تواند از بروز پوسیدگی های دندانی پس از خوردن شیرینی هایی که ویار آنها را داشته اید پیشگیری کنید و از خطر بروز تحلیل لثه ها بکاهید. بعلاوه، استفراق های مربوط به تهوع های شدید صبحگاهی می توانند موجب خوردگی و فرسایش دندان ها با اسید، و به ندرت، هورمون های بارداری می توانند باعث بروز ضائده های خوش خیم داخل دهان شوند که الزاماً خطرناک نیستند اما می توانند آزار دهنده باشند.

بعلاوه، رشد دندان های جنین طی ماه های سوم تا ششم بارداری صورت می گیرد. مهم است که زنان باردار مراقب رژیم غذایی خود باشند تا سلامت دندان های فرزند خود را حمایت کنند. بیماران باردار به دلیل رفلاکس تهوع شدیدی که دارند احتمالاً به سختی می توانند مسواک بزنند، به همین دلیل باید سعی کنند از مسواک های کوچک تر یا خمیر دندانی با مزه متفاوت استفاده کنند تا مسواک زدن را ساده تر کنند.

چگونه می توان از درمان های دندانپزشکی اجتناب کرد؟

اگر شما بهداشت دهان و دندان ها را به خوبی دنبال کنید، کمتر احتمال دارد که نیاز به اصلاح مشکلات دندان در طول دوران بارداری داشته باشید. علاوه بر مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم، باید سعی کنید از عمل به ویارهای ناسالم اجتناب کنید و حتماً چکاپ های دندانپزشکی خود را دنبال کنید.

علاوه بر این، باید از مسواک زدن دندان های خود درست پس از تهوع های صبحگاهی اجتناب کنید، زیرا در محتویات معده که با استفراق کردن بالا می آیند، اسید نیز وجود دارد که باعث می شود مینای دندان ها فوق العاده نرم شود و مسواک زدن بلافاصله پس از آن می توانند به سطح مینای دندان های شما آسیب وارد کند. در عوض، دهان خود را با آب بشویید و پس از 30 دقیقه دندان های خود را مسواک بزنید.

نمونه های درمانی ایمپلنت فوری



بخش تخصصی ایمپلنت فوری





ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد. در روش های کاشت ایمپلنت سنتی دوره بهبود پس از کاشت پایه و پیش از نصب تاج دندان بسیار طولانی است در صورتی که فرایند ایمپلنت یک روزه روشی کاملا خاص و کاربردی است که با استفاده از آن جای خالی دندان در یک روز توسط پایه ایمپلنت و تاج دندانی پر می شود. البته در روش کاشت ایمپلنت فوری، تاج دندان موقتی تا زمانی که تاج دندان اصلی برای نصب آماده شود؛ روی پایه سوار می شود وزیبایی دندان های شما را تکمیل می کند.

مقالات تخصصی ایمپلنت فوری



دندانپزشک برای درمان حفره دندان بخش های پوسیده آن را می تراشد و سپس قسمت هایی از دندان که پوسیدگی های آنها برداشته شده است “پر” می شوند. علاوه بر این، پر کردن دندان برای ترمیم دندان های شکسته یا ترک خورده و دندان هایی که در نتیجه سوء استفاده ساییده شده اند (مانند جویدن ناخن یا دندان قروچه) کاربرد دارد.

مراحل پر کردن دندان

ابتدا، دندانپزشک از بی حس کننده های موضعی برای بی حس کردن منطقه اطراف دندانی که قرار است پر شود استفاده می کند. سپس، یک دریل، ابزار ساینده هوا، یا لیزر برای زدودن قسمت های پوسیده استفاده خواهد شد. انتخاب ابزار به میزان راحتی شخصی دندانپزشک، آموزش هایی که دیده است، سرمایه گذاری که روی تجهیزات خاص کرده است، و نیز موقعیت و میزان پوسیدگی بستگی دارد.

سپس، دندانپزشک منطقه را پروب یا تست می کند تا مشخص نماید آیا همه پوسیدگی زدوده شده است یا خیر. وقتی پوسیدگی زدوده شد، دندانپزشک فضا را با پاکسازی حفره از هر گونه باکتری و باقی مانده ای، برای پر کردن آماده خواهد کرد. اگر پوسیدگی به ریشه نزدیک باشد، دندانپزشک ممکن است ابتدا یک لایه گلاس آینومر، رزین کامپوزیت، یا مواد دیگر برای محافظت از عصب استفاده کند. به طور کلی، پس از پر کردن، دندانپزشک آن را تراش خواهد داد و پولیش خواهد کرد.

برای پر کردن دندان با مواد همرنگ آن، چند گام اضافی دیگر باید پیموده شوند که به قرار زیر هستند. پس از آنکه دندانپزشک پوسیدگی ها را زدود و منطقه را پر کرد، ماده همرنگ دندان به صورت لایه لایه اعمال می شود. سپس، از نور خاصی برای “کیور” یا خشک کردن هر لایه استفاده می شود. وقتی روند لایه لایه گذاری مواد تکمیل شد، دندانپزشک مواد کامپوزیت را به شکل دلخواه درخواهد آورد، مواد اضافی را خواهد تراشید، و ترمیم نهایی را پولیش خواهد کرد.

 پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

چه نوع موادی برای پر کردن دندان موجود هستند؟

امروزه، مواد متعددی برای پر کردن دندان در دسترس هستند. دندان ها می توانند با طلا، پرسلن، آمالگام نقره (که از ترکیب جیوه، نقره، قلع، مس، و روی بدست می آید)، یا مواد پلاستیکی همرنگ دندان که رزین کامپوزیت نامیده می شود، پر شوند. علاوه بر این، ماده ای وجود دارد که حاوی ذرات شیشه است و تحت عنوان گلاس آینومر شناخته می شود. این مواد به گونه ای شبیه به رزین کامپوزیت ها استفاده می شوند.

موقعیت و میزان گستردگی پوسیدگی، هزینه ماده پر کننده، تحت پوشش بیمه بودن، و نیز توصیه های دندانپزشک به شما کمک می کنند چه نوع ماده ای را برای پر کردن دندان انتخاب کنید.

طلا

مزایای پر کردن دندان با طلا

  • دوام: حداقل 10 تا 15 سال، و معمولاً بیشتر، طول می کشد؛ دچار فرسایش نمی شود.
  • استحکام: می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کند.
  • زیبایی: برخی بیماران معتقدند طلا نسبت به پر شدگی های آمالگام نقره ای برای چشم خوشایندتر است.

معایب پر کردن دندان با طلا

  • پر هزینه بودن: هزینه پر کردن دندان با طلا بیشتر از مواد دیگر است؛ این عدد تقریباً 10 برابر بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره است.
  • نیاز به مراجعات بیشتر به مطب: برای پر کردن دندان با این ماده حداقل لازم است دو مرتبه به مطب مراجعه شود.
  • شوک گالوانیک: اگر پر کردن دندان با نقره دقیقا در کنار دندانی انجام شود که با نقره پر شده است ممکن است موجب بروز درد شدیدی (شوک گالوانیک) شود. تعاملات بین فلزات و بزاق باعث بوجود آمدن جریان الکتریکی می شود. با این حال، بروز آن نادر است.
  • زیبایی: اکثر افراد پر کردن دندان با مواد به رنگ فلزات را دوست ندارند و پر شدگی هایی را ترجیه می دهند که با بقیه دندان ها مطابقت داشته باشند.

نقره (آمالگام)

مزایای پر کردن دندان با نقره

  • دوام: پر شدگی های نقره حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند و معمولاً با دوام تر از پر شدگی های همرنگ دندان ها (کامپوزیت ها) هستند.
  • استحکام: این ماده می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کنند.
  • هزینه: آنها ارزان تر از مواد دیگری مانند کامپوزیت ها هستند.

معایب پرکردن دندان با نقره

  • زیبا نبودن: پر شدگی های نقره همرنگ دندان های طبیعی نیستند و جلب توجه می کنند.
  • تخریب مقدار بیشتری از ساختار دندان: اغلب باید بخش های سالم دندان تراشیده شوند تا فضای لازم برای نگهداشتن ماده نقره بوجود بیاید.
  • بد رنگ شدن دندان: آمالگام نقره می تواند سایه خاکستری رنگی در ساختار دندان اطراف خود ایجاد کند.
  • ترک خوردگی و شکستگی ها: گرچه همه دندان ها در مجاورت مایعات داغ و سرد منقبض و منبسط می شوند، که در نهایت می تواند باعث ترک خوردن یا شکستن دندان شود، اما مواد آمالگام- در مقایسه با دیگر موادی که برای پر کردن دندان استفاده می شوند- ممکن است انقباض و انبساط گسترده تری را تجربه کنند و احتمال ترک خوردن و شکستن آنها افزایش پیدا کند.
  • واکنش های آلرژیک: درصد پایینی از افراد، تقریباً 1%، نسبت به جیوه موجود در ترمیم های آمالگام حساس هستند.

جیوه موجود در آمالگام مقادیر اندکی جیوه به شکل بخار آزاد می کند که می تواند استنشاق شود یا از طریق ریه ها جذب شود. قرار گرفتن در معرض مقادیر بالای بخارات جیوه با عوارض جانبی در مغز و کلیه ها همراه است. مطالعات نشان می دهند که بین پر شدگی های آمالگام و مشکلات سلامتی هیچ ارتباطی وجود ندارد و سازمان غذا و دارو آن را برای افراد بزرگسال و کودکان بالای 6 سال بی خطر تلقی می کند.

بسیاری از افراد وقتی به کاشت ایمپلنت های دندانی فکر می کنند تنها جایگزین قرار دادن برای دندان های از دست رفته را مد نظر قرار می دهند. به این ترتیب، آنها ممکن است تنها کشیدن دندانی که به شدت آسیب دیده یا پوسیده شده است را قبل یا در کنار کاشت ایمپلنت های دندانی مد نظر قرار می دهند. در برخی موارد، پیوند استخوان نیز ممکن است لازم باشد انجام شود تا تحلیل استخوان همراه با از دست رفتن دندان را جبران کند. با این حال، برخی موارد هستند که کشیدن دندان و پیوند استخوان تنها فرایندهای تکمیلی نیستند که در کنار جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شوند. در حقیقت، در صورت وجود شواهد مبنی بر تحلیل رفتگی لثه ها، ممکن است دندانپزشک شما پیوند لثه را نیز در کنار فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی توصیه کند.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

علل تحلیل رفتن لثه ها

برخی از شایع ترین علت های تحلیل رفتن لثه ها عبارتند از:

  • بیماری پریودنتال (لثه): بیماری پریودنتال عبارت است از عفونت بافت لثه ها. این نتیجه باکتری های دهانی است که به طور طبیعی داخل دهان وجود دارند. مراحل بعدی بیماری پریودنتال باعث تحلیل رفتن لثه ها و بروز مشکلات حاد دندانی خواهند شد.
  • مصرف تنباکو: سیگار کشیدن یا مصرف تنباکو به هر شکل دیگری ارتباط مستقیم با بیماری پریودنتال و نیز تحلیل لثه ها دارد. برای داشتن یک لبخند سالم و نیز تندرستی عمومی بدن، بهتر است به فکر ترک این عادت مضر باشید.
  • دندان قروچه (براکسیسم): دندان قروچه فشار زیادی به دندان ها، لثه ها، و مفاصل فک وارد می کند. به مرور زمان، این می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها و بروز دیگر مشکلات دندانی شود.
  • بهداشت بد دهانی: افرادی که خیلی محکم دندان های خود را مسوک می زنند یا نخ دندان می کشند، به گونه ای که لثه های آنها دچار خونریزی می شوند، بیشتر از آنکه کار مفیدی انجام دهند، در حال ضرر رساندن به خود هستند. این آسیب به بافت لثه ها، به مرور زمان می تواند موجب تحلیل رفتن لثه ها شود.
  • از دست دادن دندان: اگر شما یک یا چند دندان از دست داده باشید، این اتفاق می تواند به تحلیل استخوان فک شما نیز ختم شود. علت این است که ساختاری برای حمایت کردن از فک و خط لثه ها وجود ندارد.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا پیوند لثه انجام می شود؟

پیوندهای لثه برای بیمارانی انجام می شوند که لثه های آنها به دلیل بیماری لثه تحلیل رفته اند و ریشه های دندان های آنها بدون پوشش و در معرض محیط دهان قرار گرفته اند. در طول پیوند لثه، بافت نرم از محل دیگری داخل دهان گرفته می شود و به منطقه ای که لثه تحلیل رفته است پیوند زده می شود. انواع روش های مختلف برای پیوند لثه وجود دارند که بنا به شرایط هر بیمار یکی از آنها انتخاب و انجام می شود، از جمله:

  • پیوند آزاد لثه: بافت مستقیماً از سقف دهان بیمار برداشته می شود و به منطقه تحلیل رفته پیوند زده می شود.
  • پیوند بافت همبند: یک فلپ از سقف دهان برش داده و کنار زده می شود و بافت از زیر فلپ برداشته می شود و فلپ مجدداً در جای خود بخیه زده می شود. بافت برداشته شده که تحت عنوان بافت همبند ساب اپیلتیال شناخته می شود روی بخش تحلیل رفته بخیه زده می شود.
  • پیوند پایه (پدیکال یا لترال): بافت لثه از بخشی نزدیک به منطقه ای که نیاز به پیوند دارد برداشته می شود و تنها با چرخاندن روی بخش تحلیل رفته لثه قرار می گیرد و در همانجا بخیه زده می شود.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا کاشت ایمپلنت نیاز به پیوند لثه دارد؟

ایمپلنت های دندانی مستقیماً داخل استخوان فک و بافت لثه قرار گرفته اند که به این معنا است که دقیقاً عملکردی مانند ریشه های دندان های طبیعی دارند. افرادی که شرایط ایده آلی برای کاشت ایمپلنت های دندانی دارند لثه های سالمی دارند که محکم به دندان ها چسبیده اند.

متأسفانه، بسیاری از افراد با بیماری لثه مواجه هستند و اغلب مقداری تحلیل رفتگی لثه دارند. حتی افرادی که بیماری لثه ندارند هم ممکن است به دلیل عواملی مانند فشار زیاد وارد کردن حین مسواک زدن، موقعیت دندان ها، دندان قروچه یا براکسیسم (فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر)، عوامل ژنتیکی، یا آسیب ناگهانی به بافت لثه های آنها (تروما) تحلیل رفتگی لثه داشته باشند.

به همین دلیل، اگر تحلیل لثه داشته باشید، به احتمال زیاد دندانپزشک شما انجام پیوند لثه قبل از فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی را توصیه خواهد کرد. اگر نیاز باشد یک یا چند دندان شما قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی کشیده شود، احتمالاً دندانپزشک به صورت همزمان پیوند لثه های شما را نیز انجام خواهد داد. انجام پیوند لثه بلافاصله پس از کشیدن دندان از تحلیل رفتگی بیشتر لثه پیشگیری خواهد کرد و به حفظ توده استخوانی موجود نیز کمک می کند. هر دوی آنها (استخوان و لثه) برای موفقیت کاشت ایمپلنت ضروری هستند و این رویکرد منجر به بهتر شدن نتایج درمان می شود.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل لثه پس از کاشت ایمپلنت های دندانی

با انجام جراحی پیوند لثه، علاوه بر حصول اطمینان از بهبود صحیح ایمپلنت های دندانی، زیبایی لبخند شما پس از کاشت ایمپلنت های دندانی نیز حفظ خواهد شد. یکی از اصلی ترین مزایای ایمپلنت های دندانی شباهت نزدیکی است که به دندان های طبیعی دارند و روشی فوق العاده زیبا برای جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته. با این حال، زیبایی ظاهری ایمپلنت های دندانی می تواند با تحلیل رفتگی لثه ها و قابل مشاهده شدن اتصال بین روکش روی ایمپلنت و اباتمنت ایمپلنت به خطر بیفتد. با انجام پیوند لثه مقدار کافی از بافت لثه باقی می ماند تا این اتصال به خوبی زیر خط لثه ها پنهان باقی بماند. این نه تنها باعث می شود زیبایی ظاهری حفظ شود، بلکه از انباشته شدن باکتری ها روی این خط اتصال پیشگیری می کند.

حتی اگر لثه های سالمی داشته باشید، پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هنوز هم احتمال خطر بروز تحلیل لثه وجود دارد. در صورت بروز چنین مشکلی، هم ایمپلنت و هم سلامتی شما به خطر خواهد افتاد. به همین دلیل هر زمانی ممکن است نیاز به پیوند لثه داشته باشید.

همانطور که می بینید، پیوند لثه یک فرایند ضروری است که برای بیمارانی انجام می شود که تحلیل لثه دارند و می خواهند کاشت ایمپلنت انجام دهند. پیوند لثه به حفظ توده استخوانی کمک می کند و از تحلیل رفتگی بیشتر لثه ها پیشگیری می نماید. این باعث می شود خطر شکست ایمپلنت های دندانی کاهش پیدا کند، بعلاوه از بروز مشکلات و عوارض همراه با از بین رفتن پوشش روی ایمپلنت های دندانی پیشگیری می نماید. اگر شما لثه های تحلیل رفته دارید و به فکر کاشت ایمپلنت های دندانی هستید، با دندانپزشک خود در این رابطه گفتگو کنید تا بهترین راهکار درمانی را به شما معرفی کند.

مراقبت های دندانی تنها به علت باردار شدن متوقف نمی شوند. در حقیقت، تحت نظر نگه داشتن سلامت دهان حتی مهم تر نیز هست: هنگام بارداری، شما بیشتر در معرض خطر بروز پوسیدگی های دندامی، بیماری لثه، و مسائل دیگر قرار دارید.

متأسفانه، هنوز این باور به صورت گستزده وجود دارد که مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری می تواند برای شما و فرزندتان مضر باشد. مطالعات اخیر که توسط انجمن دندانپزشکان استرالیا انجام شده اند حاکی از این هستند که بیش از نیمی از زنان استرالیا که در این مطالعه شرکت کرده اند هنوز این باور اشتباه را دارند.

اگر این باور به این معنا باشد که شما از مراجعه به دندانپزشک اجتناب کنید و مراقبتی که نیاز دارید را دریافت نمی کنید، این می تواند یک مشکل جدی باشد.

آیا در طول دورن بارداری می توان به دندانپزشک مراجعه کرد؟

در طول دوران بارداری نه تنها می توانید به دندانپزشک مراجعه کنید، بلکه باید این کار را انجام دهید! درمان نشده رها کردن پوسیدگی های دندانی، بیماری لثه، و دیگر مشکلات مربوط به سلامت دهان می تواند مضر باشد. سلامت دهان و دندان های شما تأثیر زیادی روی سلامت عمومی شما دارد، که به این معنا است که م تواند تأثیر زیادی نیز روی فرزند شما داشته باشد.

حتی وقتی باردار نیستید، توصیه می کنیم به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید. برای بسیاری از افراد، یک چکاپ هر شش ماه یک مرتبه بهتر است، اما شرایط و وضعیت شما مشخص می کند که چند مرتبه در سال باید به دندانپزشک مراجعه کنید. بنابراین، بویژه زمانی که با تغییرات هورمونی و ویار مواجه هستید که سلامت دهان را در معرض خطر قرار می دهد، بسیار مهم است.

دندانپزشکان اغلب چندین مراجعه در طول دوران بارداری را توصیه می کنند تا بتوانند وضعیت دندان ها و لثه های شما را بررسی کنند، تغییرات لازم در مراقبت های روتین بهداشتی دهان را توصیه کنند و درمان های مورد نیاز را انجا دهند.

اگر شما در حال برنامه ریزی برای باردار شدن هستید، ابتدا مراجعه به دندانپزشک و برطرف کردن مشکلات دندانی مانند نهفتگی دندان عقل، برای کاهش عوارض جانبی آن، ایده خوبی است.

آیا اشعه ایکس بی خطر است؟

یکی از شایع ترین نگرانی هایی که افراد در ارتباط با مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری دارند قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس برای گرفتن تصاویر رادیوگرافی می باشد.

با این حال، دوز اشعه ایکس در رادیوگرافی های مدرن بسیار پایین است و یک مرتبه قرار گرفتن در معرض یک دوز اشعه آنقدر زیاد نیست که باعث بروز هیچ گونه عوارض سوء در رشد جنین شود. علاوه بر این، دندانپزشک اطمینان حاصل خواهد کرد که کل بدن شما با یک روپوش و محافظ تیروئید سربی در برابر اشعه ایکس محافظت می شود.

گرچه اشعه های ایکس بی خطر هستند، اما باز هم ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند در طول سه ماهه نخست بارداری اگر فقط برای یک چکاپ روتین مراجعه می کنید، از قرار گرفتن در معرض آنها خودداری کنید. اما اگر یک مورد اورژانسی دندانپزشکی، یا یک درد شدید و غیر مشخص دارید، نیاز است تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند تا به دندانپزشک شما کمک کنند طرح درمان مؤثری برای شما تهیه کند.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا می توان از بی حسی یا داروها استفاده کرد؟

در حال حاضر، مطالعات متناقضی در مورد اثرات نامطلوب احتمالی داروهایی که در طول درمان دندانپزشکی استفاده می شوند روی جنین در حال رشد وجود دارد. اگر نیاز است در طول دوران بارداری تحت فرایندهای دندانپزشکی قرار بگیرید، بی حسی ها هنوز هم می توانند برای کمک به آرام شدن شما و عدم احساس کردن درد بدون هیچ خطری استفاده شوند. لازم است که دندانپزشک خود را از باردار بودن خود مطلع کنید تا بتواند بی حس کننده مناسبی برای شما انتخاب کند و دوز مناسب را برای شما استفاده کند.

لیدوکائین متداول ترین دارو برای اقدامات دندانپزشکی است. لیدوکائین از جمله داروهای گروه B است و پس از تزریق از جفت عبور می کند.

در دوران بارداری باید از داروهای بی حسی حاوی فلیپرسین اجتناب شود زیرا این ماده شیمیایی عروق خونی را منقبض می کند- اگر در مورد نوع داروی بی حسی که از آن استفاده می شود پرسش یا نگرانی دارید، با دندانپزشک خود مطرح کنید.

اگر نیاز باشد حتماً یک درمان دندانپزشکی انجام شود، دندانپزشک شما کمترین غلظت ممکن ماده بی حسی را برای نوع فرایندی که قرار است برای شما انجام شود انتخاب خواهد کرد، اما هنوز هم این مقدار آنقدر کافی هست تا شما درد احساس نکنید. وقتی دردی احساس نکنید، استرس کمتری را تجربه خواهید کرد و بدن شما و کودک تحت فشار کمتری قرار می گیرد. علاوه بر این، هرچه شما راحت تر باشید، داروی بی حس کننده نیز راحت تر عمل خواهد کرد.

درمان های دندانپزشکی اغلب برای پیشگیری یا درمان عفونت نیاز به آنتی بیوتیک دارند. آنتی بیوتیک هایی مانند پنی سیلین، آموکسی سیلین، و کلیندامایسین، که برچسب دسته B برای بی خطر بودن در طول دوران بارداری دارند، ممکن است پس از فرایند برای شما تجویز شوند.

آیا در طول دوران بارداری می توان پاکسازی تخصصی دندان ها را انجام داد؟

درمان در طول هر سه دوره بارداری بی خطر است. با این حال، سه ماهه دوم بی خطرترین زمان برای انجام درمان های دندانپزشکی است. سه ماهه سوم نیز بی خطر است اما از آنجا که دراز کشیدن برای مدت زمان طولای روی صندلی دندانپزشکی دشوار است، انجام آن توصیه نمی شود.

آیا در دوران بارداری می توان دندان کشید؟

کشیدن دندان آخرین راه چاره برای دندانپزشکانی است که همیشه سعی می کنند در صورت امکان دندان های شما را نجات دهند. اما اگر دندان های شما به شدت آسیب دیده یا پوسیده باشند و نتوان آنها را ترمیم کرد، می تواند سلامت دهان شما در معرض خطر قرار دهد و باید کشیده شوند.

کشیدن دندان در هر زمانی طی بارداری می تواند انجام شود، اما ممکن است دندانپزشک شما سه ماهه دوم را زمان ایده آل انجام آن توصیه کند. این به شما کمک خواهد کرد از گرفتن عکس رادیوگرافی در سه ماهه نخست که ابتدای رشد کودک است، بعلاوه، ناراحتی دراز کشیدن به پشت برای مدت زمان طولانی در طول سه ماهه سوم، پرهیز نمایید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا انجام درمان ریشه روی بارداری تأثیر می گذارد؟

اگر پوسیدگی دندان به داخل دندان و جایی برسد که پایانه های عصبی واقع شده اند، می تواند فوق العاده دردناک باشد. درمان ریشه می تواند با زدودن بافت بافت عفونی و احیاء دندان با روکشی شبیه دندان می تواند درد را متوقف کند، بنابراین دندان ها نیاز به کشیده شدن نخواهند داشت.

اگر شما یک مورد اورژانسی دندانی داشته باشید، درمان ریشه می تواند در هر مرحله ای از بارداری انجام شود و نباید به تعویق بیفتد. با این حال، از آنجا که اشعه ایکس نیاز است، زمان ایده آل برای جراحی های دندانی در طول سه ماهه دوم است.

آیا در طول دوران بارداری دندان ها را سفید کرد؟

سفید کردن دندان ها می تواند در طول دورن بارداری انجام شود، اما از آنجا که سفید کردن دندان ها غیر اورژانسی ترین درمان دندانپزشکی است، ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند برای انجام آن دست نگهدارید.

به صورت ایده آل باید از سفید کردن دندان ها و دیگر درمان های زیبایی مخصوصاً در طول سه ماهه سوم اجتناب نمود، زیرا ممکن است دراز کشیدن در طول مدت اعمال ژل سفید کننده روی دندان ها ناراحت باشید.

اگر از کیت سفید کننده خانگی استفاده می کنید، باید حتماً چک کنید غلظت هیدروژن پراکسید بیشتر از 6 دردصد نباشد. غلظت بالاتر می تواند موجب آسیب به بافت شود، مگر آنکه به صورت حرفه ای اعمال شود.

آیا زنان باردار پس از فرایندهای دندانپزشکی می توان مسکن استفاده کنند؟

استامینوفن همراه با داروهای مخدر، مانند کدئین یا هیدروکدئین، عموماً تجویز می شوند و در طول بارداری بی خطر هستند. ما بیماران را تشویق می کنیم که پس از فرایند دندانپزشکی خود تا حد امکان یک دوره کوتاه از این داروها استفاده کنند تا خطر وابستگی به آنها را کاهش دهند. باید بیماران هر چه سریع تر تحت مشاوره تغییر دارو و مصرف مسکن های غیر مخدر مانند استامینوفن ساده قرار بگیرند. بنابراین، دندانپزشکان نباید دوره مصرف داروهای مخدر اعتیاد آور را بیشتر از 30 روز تجویز کنند. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDها) مانند ایبوپروفن در طول بارداری توصیه نمی شوند.

آیا در طول دوران بارداری می تواند ارتودنسی انجام داد؟

اگر شما قبلاً تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اید، نباید درمان را تنها به علت باردار شدن متوقف کنید. حتی در طول دوران بارداری می توانید بریس های جدید نیز دریافت کنید، گرچه ممکن است دندانپزشک یا ارتودنیست شما توصیه کنند که تا پس از تولد فرزند خود صبر کنید، زیرا ممکن است گاهی مشکلاتی بروز پیدا کند.

دریافت بریس ها مستلزم گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس است، که ممکن است دندانپزشک شما بخواهد طی سه ماهه نخست بارداری از قرار گرفتن شما در معرض آن اجتناب کند. اگر با افزایش وزن طی دوران بارداری شکل چهره و دهان شما تغییر می کند، به این معنا است که بریس های شما باید تنظیم شوند یا قالب جدیدی از دندان های شما گرفته شود تا یک سری الاینر جدید ساخته شود. این تغییرات می توانند باعث افزایش هزینه های کلی شوند.

برخی زنان تورم لثه ها و دیگر مشکلات صورت را در طول دوران بارداری تجربه می کنند، که گاهی اوقات می تواند باعث بروز حساسیت ناشی از سیم ها و براکت های بریس ها شود. دندانپزشک و ارتودنتیست شما می توانند ژل های بی خطری برای کمک به بی حس کردن درد در اختیار شما قرار دهند، یا اگر قرار است تنها مشکلات جزئی ارتودنتیک برطرف شوند، ممکن است شما الاینرهای پلاستیکی متحرک را ترجیح دهید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

چرا مراقبت های دندانی در طول بارداری اهمیت دارند؟

تغییرات هورمونی و برخی داروهای خاص می توانند خطر بروز بیماری های پریودنتال (لثه) و خشکی دهان را افزایش دهند، بنابراین ما به بیماران خود توصیه می کنیم در طول دوران بارداری خود دو مرتبه مسواک بزنند و نخ دندان بکشند. ممکن است این زیاد به نظر برسد، اما می تواند از بروز پوسیدگی های دندانی پس از خوردن شیرینی هایی که ویار آنها را داشته اید پیشگیری کنید و از خطر بروز تحلیل لثه ها بکاهید. بعلاوه، استفراق های مربوط به تهوع های شدید صبحگاهی می توانند موجب خوردگی و فرسایش دندان ها با اسید، و به ندرت، هورمون های بارداری می توانند باعث بروز ضائده های خوش خیم داخل دهان شوند که الزاماً خطرناک نیستند اما می توانند آزار دهنده باشند.

بعلاوه، رشد دندان های جنین طی ماه های سوم تا ششم بارداری صورت می گیرد. مهم است که زنان باردار مراقب رژیم غذایی خود باشند تا سلامت دندان های فرزند خود را حمایت کنند. بیماران باردار به دلیل رفلاکس تهوع شدیدی که دارند احتمالاً به سختی می توانند مسواک بزنند، به همین دلیل باید سعی کنند از مسواک های کوچک تر یا خمیر دندانی با مزه متفاوت استفاده کنند تا مسواک زدن را ساده تر کنند.

چگونه می توان از درمان های دندانپزشکی اجتناب کرد؟

اگر شما بهداشت دهان و دندان ها را به خوبی دنبال کنید، کمتر احتمال دارد که نیاز به اصلاح مشکلات دندان در طول دوران بارداری داشته باشید. علاوه بر مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم، باید سعی کنید از عمل به ویارهای ناسالم اجتناب کنید و حتماً چکاپ های دندانپزشکی خود را دنبال کنید.

علاوه بر این، باید از مسواک زدن دندان های خود درست پس از تهوع های صبحگاهی اجتناب کنید، زیرا در محتویات معده که با استفراق کردن بالا می آیند، اسید نیز وجود دارد که باعث می شود مینای دندان ها فوق العاده نرم شود و مسواک زدن بلافاصله پس از آن می توانند به سطح مینای دندان های شما آسیب وارد کند. در عوض، دهان خود را با آب بشویید و پس از 30 دقیقه دندان های خود را مسواک بزنید.

نمونه های درمانی ایمپلنت فوری



بخش تخصصی کاشت ایمپلنت





سلامت دهان و دندان و شکل ظاهری آنها یکی از مهمترین فاکتورها در زیبایی محسوب می‌شوند. یکی از مشکلاتی که میلیونها نفر در دنیا با آن مواجه هستند از دست دادن یک یا چند دندان است و از جمله عواملی که منجر به این مشکل می‌شوند می‌توان به پوسیدگی دندان، بیماریهای لثه، و یا آسیب و ضربه اشاره نمود. بریج و دنچر تنها راه‌حلهایی بودند که سالها برای رفع این مشکل بکار می‌رفتند اما امروزه ایمپلنتهای دندانی ابزاری هستند که بیشتر از سایر روشها مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایمپلنتهای دندانی جایگزین ریشۀ دندان می‌باشند. ایمپلنتها پایه‌ای برای دندان جایگزین ثابت یا متحرک هستند که برای هماهنگی با دندانهای طبیعی ساخته می‌شوند.

مقالات تخصصی کاشت ایمپلنت



دندانپزشک برای درمان حفره دندان بخش های پوسیده آن را می تراشد و سپس قسمت هایی از دندان که پوسیدگی های آنها برداشته شده است “پر” می شوند. علاوه بر این، پر کردن دندان برای ترمیم دندان های شکسته یا ترک خورده و دندان هایی که در نتیجه سوء استفاده ساییده شده اند (مانند جویدن ناخن یا دندان قروچه) کاربرد دارد.

مراحل پر کردن دندان

ابتدا، دندانپزشک از بی حس کننده های موضعی برای بی حس کردن منطقه اطراف دندانی که قرار است پر شود استفاده می کند. سپس، یک دریل، ابزار ساینده هوا، یا لیزر برای زدودن قسمت های پوسیده استفاده خواهد شد. انتخاب ابزار به میزان راحتی شخصی دندانپزشک، آموزش هایی که دیده است، سرمایه گذاری که روی تجهیزات خاص کرده است، و نیز موقعیت و میزان پوسیدگی بستگی دارد.

سپس، دندانپزشک منطقه را پروب یا تست می کند تا مشخص نماید آیا همه پوسیدگی زدوده شده است یا خیر. وقتی پوسیدگی زدوده شد، دندانپزشک فضا را با پاکسازی حفره از هر گونه باکتری و باقی مانده ای، برای پر کردن آماده خواهد کرد. اگر پوسیدگی به ریشه نزدیک باشد، دندانپزشک ممکن است ابتدا یک لایه گلاس آینومر، رزین کامپوزیت، یا مواد دیگر برای محافظت از عصب استفاده کند. به طور کلی، پس از پر کردن، دندانپزشک آن را تراش خواهد داد و پولیش خواهد کرد.

برای پر کردن دندان با مواد همرنگ آن، چند گام اضافی دیگر باید پیموده شوند که به قرار زیر هستند. پس از آنکه دندانپزشک پوسیدگی ها را زدود و منطقه را پر کرد، ماده همرنگ دندان به صورت لایه لایه اعمال می شود. سپس، از نور خاصی برای “کیور” یا خشک کردن هر لایه استفاده می شود. وقتی روند لایه لایه گذاری مواد تکمیل شد، دندانپزشک مواد کامپوزیت را به شکل دلخواه درخواهد آورد، مواد اضافی را خواهد تراشید، و ترمیم نهایی را پولیش خواهد کرد.

 پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

چه نوع موادی برای پر کردن دندان موجود هستند؟

امروزه، مواد متعددی برای پر کردن دندان در دسترس هستند. دندان ها می توانند با طلا، پرسلن، آمالگام نقره (که از ترکیب جیوه، نقره، قلع، مس، و روی بدست می آید)، یا مواد پلاستیکی همرنگ دندان که رزین کامپوزیت نامیده می شود، پر شوند. علاوه بر این، ماده ای وجود دارد که حاوی ذرات شیشه است و تحت عنوان گلاس آینومر شناخته می شود. این مواد به گونه ای شبیه به رزین کامپوزیت ها استفاده می شوند.

موقعیت و میزان گستردگی پوسیدگی، هزینه ماده پر کننده، تحت پوشش بیمه بودن، و نیز توصیه های دندانپزشک به شما کمک می کنند چه نوع ماده ای را برای پر کردن دندان انتخاب کنید.

طلا

مزایای پر کردن دندان با طلا

  • دوام: حداقل 10 تا 15 سال، و معمولاً بیشتر، طول می کشد؛ دچار فرسایش نمی شود.
  • استحکام: می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کند.
  • زیبایی: برخی بیماران معتقدند طلا نسبت به پر شدگی های آمالگام نقره ای برای چشم خوشایندتر است.

معایب پر کردن دندان با طلا

  • پر هزینه بودن: هزینه پر کردن دندان با طلا بیشتر از مواد دیگر است؛ این عدد تقریباً 10 برابر بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره است.
  • نیاز به مراجعات بیشتر به مطب: برای پر کردن دندان با این ماده حداقل لازم است دو مرتبه به مطب مراجعه شود.
  • شوک گالوانیک: اگر پر کردن دندان با نقره دقیقا در کنار دندانی انجام شود که با نقره پر شده است ممکن است موجب بروز درد شدیدی (شوک گالوانیک) شود. تعاملات بین فلزات و بزاق باعث بوجود آمدن جریان الکتریکی می شود. با این حال، بروز آن نادر است.
  • زیبایی: اکثر افراد پر کردن دندان با مواد به رنگ فلزات را دوست ندارند و پر شدگی هایی را ترجیه می دهند که با بقیه دندان ها مطابقت داشته باشند.

نقره (آمالگام)

مزایای پر کردن دندان با نقره

  • دوام: پر شدگی های نقره حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند و معمولاً با دوام تر از پر شدگی های همرنگ دندان ها (کامپوزیت ها) هستند.
  • استحکام: این ماده می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کنند.
  • هزینه: آنها ارزان تر از مواد دیگری مانند کامپوزیت ها هستند.

معایب پرکردن دندان با نقره

  • زیبا نبودن: پر شدگی های نقره همرنگ دندان های طبیعی نیستند و جلب توجه می کنند.
  • تخریب مقدار بیشتری از ساختار دندان: اغلب باید بخش های سالم دندان تراشیده شوند تا فضای لازم برای نگهداشتن ماده نقره بوجود بیاید.
  • بد رنگ شدن دندان: آمالگام نقره می تواند سایه خاکستری رنگی در ساختار دندان اطراف خود ایجاد کند.
  • ترک خوردگی و شکستگی ها: گرچه همه دندان ها در مجاورت مایعات داغ و سرد منقبض و منبسط می شوند، که در نهایت می تواند باعث ترک خوردن یا شکستن دندان شود، اما مواد آمالگام- در مقایسه با دیگر موادی که برای پر کردن دندان استفاده می شوند- ممکن است انقباض و انبساط گسترده تری را تجربه کنند و احتمال ترک خوردن و شکستن آنها افزایش پیدا کند.
  • واکنش های آلرژیک: درصد پایینی از افراد، تقریباً 1%، نسبت به جیوه موجود در ترمیم های آمالگام حساس هستند.

جیوه موجود در آمالگام مقادیر اندکی جیوه به شکل بخار آزاد می کند که می تواند استنشاق شود یا از طریق ریه ها جذب شود. قرار گرفتن در معرض مقادیر بالای بخارات جیوه با عوارض جانبی در مغز و کلیه ها همراه است. مطالعات نشان می دهند که بین پر شدگی های آمالگام و مشکلات سلامتی هیچ ارتباطی وجود ندارد و سازمان غذا و دارو آن را برای افراد بزرگسال و کودکان بالای 6 سال بی خطر تلقی می کند.

بسیاری از افراد وقتی به کاشت ایمپلنت های دندانی فکر می کنند تنها جایگزین قرار دادن برای دندان های از دست رفته را مد نظر قرار می دهند. به این ترتیب، آنها ممکن است تنها کشیدن دندانی که به شدت آسیب دیده یا پوسیده شده است را قبل یا در کنار کاشت ایمپلنت های دندانی مد نظر قرار می دهند. در برخی موارد، پیوند استخوان نیز ممکن است لازم باشد انجام شود تا تحلیل استخوان همراه با از دست رفتن دندان را جبران کند. با این حال، برخی موارد هستند که کشیدن دندان و پیوند استخوان تنها فرایندهای تکمیلی نیستند که در کنار جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شوند. در حقیقت، در صورت وجود شواهد مبنی بر تحلیل رفتگی لثه ها، ممکن است دندانپزشک شما پیوند لثه را نیز در کنار فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی توصیه کند.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

علل تحلیل رفتن لثه ها

برخی از شایع ترین علت های تحلیل رفتن لثه ها عبارتند از:

  • بیماری پریودنتال (لثه): بیماری پریودنتال عبارت است از عفونت بافت لثه ها. این نتیجه باکتری های دهانی است که به طور طبیعی داخل دهان وجود دارند. مراحل بعدی بیماری پریودنتال باعث تحلیل رفتن لثه ها و بروز مشکلات حاد دندانی خواهند شد.
  • مصرف تنباکو: سیگار کشیدن یا مصرف تنباکو به هر شکل دیگری ارتباط مستقیم با بیماری پریودنتال و نیز تحلیل لثه ها دارد. برای داشتن یک لبخند سالم و نیز تندرستی عمومی بدن، بهتر است به فکر ترک این عادت مضر باشید.
  • دندان قروچه (براکسیسم): دندان قروچه فشار زیادی به دندان ها، لثه ها، و مفاصل فک وارد می کند. به مرور زمان، این می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها و بروز دیگر مشکلات دندانی شود.
  • بهداشت بد دهانی: افرادی که خیلی محکم دندان های خود را مسوک می زنند یا نخ دندان می کشند، به گونه ای که لثه های آنها دچار خونریزی می شوند، بیشتر از آنکه کار مفیدی انجام دهند، در حال ضرر رساندن به خود هستند. این آسیب به بافت لثه ها، به مرور زمان می تواند موجب تحلیل رفتن لثه ها شود.
  • از دست دادن دندان: اگر شما یک یا چند دندان از دست داده باشید، این اتفاق می تواند به تحلیل استخوان فک شما نیز ختم شود. علت این است که ساختاری برای حمایت کردن از فک و خط لثه ها وجود ندارد.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا پیوند لثه انجام می شود؟

پیوندهای لثه برای بیمارانی انجام می شوند که لثه های آنها به دلیل بیماری لثه تحلیل رفته اند و ریشه های دندان های آنها بدون پوشش و در معرض محیط دهان قرار گرفته اند. در طول پیوند لثه، بافت نرم از محل دیگری داخل دهان گرفته می شود و به منطقه ای که لثه تحلیل رفته است پیوند زده می شود. انواع روش های مختلف برای پیوند لثه وجود دارند که بنا به شرایط هر بیمار یکی از آنها انتخاب و انجام می شود، از جمله:

  • پیوند آزاد لثه: بافت مستقیماً از سقف دهان بیمار برداشته می شود و به منطقه تحلیل رفته پیوند زده می شود.
  • پیوند بافت همبند: یک فلپ از سقف دهان برش داده و کنار زده می شود و بافت از زیر فلپ برداشته می شود و فلپ مجدداً در جای خود بخیه زده می شود. بافت برداشته شده که تحت عنوان بافت همبند ساب اپیلتیال شناخته می شود روی بخش تحلیل رفته بخیه زده می شود.
  • پیوند پایه (پدیکال یا لترال): بافت لثه از بخشی نزدیک به منطقه ای که نیاز به پیوند دارد برداشته می شود و تنها با چرخاندن روی بخش تحلیل رفته لثه قرار می گیرد و در همانجا بخیه زده می شود.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا کاشت ایمپلنت نیاز به پیوند لثه دارد؟

ایمپلنت های دندانی مستقیماً داخل استخوان فک و بافت لثه قرار گرفته اند که به این معنا است که دقیقاً عملکردی مانند ریشه های دندان های طبیعی دارند. افرادی که شرایط ایده آلی برای کاشت ایمپلنت های دندانی دارند لثه های سالمی دارند که محکم به دندان ها چسبیده اند.

متأسفانه، بسیاری از افراد با بیماری لثه مواجه هستند و اغلب مقداری تحلیل رفتگی لثه دارند. حتی افرادی که بیماری لثه ندارند هم ممکن است به دلیل عواملی مانند فشار زیاد وارد کردن حین مسواک زدن، موقعیت دندان ها، دندان قروچه یا براکسیسم (فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر)، عوامل ژنتیکی، یا آسیب ناگهانی به بافت لثه های آنها (تروما) تحلیل رفتگی لثه داشته باشند.

به همین دلیل، اگر تحلیل لثه داشته باشید، به احتمال زیاد دندانپزشک شما انجام پیوند لثه قبل از فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی را توصیه خواهد کرد. اگر نیاز باشد یک یا چند دندان شما قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی کشیده شود، احتمالاً دندانپزشک به صورت همزمان پیوند لثه های شما را نیز انجام خواهد داد. انجام پیوند لثه بلافاصله پس از کشیدن دندان از تحلیل رفتگی بیشتر لثه پیشگیری خواهد کرد و به حفظ توده استخوانی موجود نیز کمک می کند. هر دوی آنها (استخوان و لثه) برای موفقیت کاشت ایمپلنت ضروری هستند و این رویکرد منجر به بهتر شدن نتایج درمان می شود.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل لثه پس از کاشت ایمپلنت های دندانی

با انجام جراحی پیوند لثه، علاوه بر حصول اطمینان از بهبود صحیح ایمپلنت های دندانی، زیبایی لبخند شما پس از کاشت ایمپلنت های دندانی نیز حفظ خواهد شد. یکی از اصلی ترین مزایای ایمپلنت های دندانی شباهت نزدیکی است که به دندان های طبیعی دارند و روشی فوق العاده زیبا برای جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته. با این حال، زیبایی ظاهری ایمپلنت های دندانی می تواند با تحلیل رفتگی لثه ها و قابل مشاهده شدن اتصال بین روکش روی ایمپلنت و اباتمنت ایمپلنت به خطر بیفتد. با انجام پیوند لثه مقدار کافی از بافت لثه باقی می ماند تا این اتصال به خوبی زیر خط لثه ها پنهان باقی بماند. این نه تنها باعث می شود زیبایی ظاهری حفظ شود، بلکه از انباشته شدن باکتری ها روی این خط اتصال پیشگیری می کند.

حتی اگر لثه های سالمی داشته باشید، پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هنوز هم احتمال خطر بروز تحلیل لثه وجود دارد. در صورت بروز چنین مشکلی، هم ایمپلنت و هم سلامتی شما به خطر خواهد افتاد. به همین دلیل هر زمانی ممکن است نیاز به پیوند لثه داشته باشید.

همانطور که می بینید، پیوند لثه یک فرایند ضروری است که برای بیمارانی انجام می شود که تحلیل لثه دارند و می خواهند کاشت ایمپلنت انجام دهند. پیوند لثه به حفظ توده استخوانی کمک می کند و از تحلیل رفتگی بیشتر لثه ها پیشگیری می نماید. این باعث می شود خطر شکست ایمپلنت های دندانی کاهش پیدا کند، بعلاوه از بروز مشکلات و عوارض همراه با از بین رفتن پوشش روی ایمپلنت های دندانی پیشگیری می نماید. اگر شما لثه های تحلیل رفته دارید و به فکر کاشت ایمپلنت های دندانی هستید، با دندانپزشک خود در این رابطه گفتگو کنید تا بهترین راهکار درمانی را به شما معرفی کند.

مراقبت های دندانی تنها به علت باردار شدن متوقف نمی شوند. در حقیقت، تحت نظر نگه داشتن سلامت دهان حتی مهم تر نیز هست: هنگام بارداری، شما بیشتر در معرض خطر بروز پوسیدگی های دندامی، بیماری لثه، و مسائل دیگر قرار دارید.

متأسفانه، هنوز این باور به صورت گستزده وجود دارد که مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری می تواند برای شما و فرزندتان مضر باشد. مطالعات اخیر که توسط انجمن دندانپزشکان استرالیا انجام شده اند حاکی از این هستند که بیش از نیمی از زنان استرالیا که در این مطالعه شرکت کرده اند هنوز این باور اشتباه را دارند.

اگر این باور به این معنا باشد که شما از مراجعه به دندانپزشک اجتناب کنید و مراقبتی که نیاز دارید را دریافت نمی کنید، این می تواند یک مشکل جدی باشد.

آیا در طول دورن بارداری می توان به دندانپزشک مراجعه کرد؟

در طول دوران بارداری نه تنها می توانید به دندانپزشک مراجعه کنید، بلکه باید این کار را انجام دهید! درمان نشده رها کردن پوسیدگی های دندانی، بیماری لثه، و دیگر مشکلات مربوط به سلامت دهان می تواند مضر باشد. سلامت دهان و دندان های شما تأثیر زیادی روی سلامت عمومی شما دارد، که به این معنا است که م تواند تأثیر زیادی نیز روی فرزند شما داشته باشد.

حتی وقتی باردار نیستید، توصیه می کنیم به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید. برای بسیاری از افراد، یک چکاپ هر شش ماه یک مرتبه بهتر است، اما شرایط و وضعیت شما مشخص می کند که چند مرتبه در سال باید به دندانپزشک مراجعه کنید. بنابراین، بویژه زمانی که با تغییرات هورمونی و ویار مواجه هستید که سلامت دهان را در معرض خطر قرار می دهد، بسیار مهم است.

دندانپزشکان اغلب چندین مراجعه در طول دوران بارداری را توصیه می کنند تا بتوانند وضعیت دندان ها و لثه های شما را بررسی کنند، تغییرات لازم در مراقبت های روتین بهداشتی دهان را توصیه کنند و درمان های مورد نیاز را انجا دهند.

اگر شما در حال برنامه ریزی برای باردار شدن هستید، ابتدا مراجعه به دندانپزشک و برطرف کردن مشکلات دندانی مانند نهفتگی دندان عقل، برای کاهش عوارض جانبی آن، ایده خوبی است.

آیا اشعه ایکس بی خطر است؟

یکی از شایع ترین نگرانی هایی که افراد در ارتباط با مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری دارند قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس برای گرفتن تصاویر رادیوگرافی می باشد.

با این حال، دوز اشعه ایکس در رادیوگرافی های مدرن بسیار پایین است و یک مرتبه قرار گرفتن در معرض یک دوز اشعه آنقدر زیاد نیست که باعث بروز هیچ گونه عوارض سوء در رشد جنین شود. علاوه بر این، دندانپزشک اطمینان حاصل خواهد کرد که کل بدن شما با یک روپوش و محافظ تیروئید سربی در برابر اشعه ایکس محافظت می شود.

گرچه اشعه های ایکس بی خطر هستند، اما باز هم ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند در طول سه ماهه نخست بارداری اگر فقط برای یک چکاپ روتین مراجعه می کنید، از قرار گرفتن در معرض آنها خودداری کنید. اما اگر یک مورد اورژانسی دندانپزشکی، یا یک درد شدید و غیر مشخص دارید، نیاز است تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند تا به دندانپزشک شما کمک کنند طرح درمان مؤثری برای شما تهیه کند.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا می توان از بی حسی یا داروها استفاده کرد؟

در حال حاضر، مطالعات متناقضی در مورد اثرات نامطلوب احتمالی داروهایی که در طول درمان دندانپزشکی استفاده می شوند روی جنین در حال رشد وجود دارد. اگر نیاز است در طول دوران بارداری تحت فرایندهای دندانپزشکی قرار بگیرید، بی حسی ها هنوز هم می توانند برای کمک به آرام شدن شما و عدم احساس کردن درد بدون هیچ خطری استفاده شوند. لازم است که دندانپزشک خود را از باردار بودن خود مطلع کنید تا بتواند بی حس کننده مناسبی برای شما انتخاب کند و دوز مناسب را برای شما استفاده کند.

لیدوکائین متداول ترین دارو برای اقدامات دندانپزشکی است. لیدوکائین از جمله داروهای گروه B است و پس از تزریق از جفت عبور می کند.

در دوران بارداری باید از داروهای بی حسی حاوی فلیپرسین اجتناب شود زیرا این ماده شیمیایی عروق خونی را منقبض می کند- اگر در مورد نوع داروی بی حسی که از آن استفاده می شود پرسش یا نگرانی دارید، با دندانپزشک خود مطرح کنید.

اگر نیاز باشد حتماً یک درمان دندانپزشکی انجام شود، دندانپزشک شما کمترین غلظت ممکن ماده بی حسی را برای نوع فرایندی که قرار است برای شما انجام شود انتخاب خواهد کرد، اما هنوز هم این مقدار آنقدر کافی هست تا شما درد احساس نکنید. وقتی دردی احساس نکنید، استرس کمتری را تجربه خواهید کرد و بدن شما و کودک تحت فشار کمتری قرار می گیرد. علاوه بر این، هرچه شما راحت تر باشید، داروی بی حس کننده نیز راحت تر عمل خواهد کرد.

درمان های دندانپزشکی اغلب برای پیشگیری یا درمان عفونت نیاز به آنتی بیوتیک دارند. آنتی بیوتیک هایی مانند پنی سیلین، آموکسی سیلین، و کلیندامایسین، که برچسب دسته B برای بی خطر بودن در طول دوران بارداری دارند، ممکن است پس از فرایند برای شما تجویز شوند.

آیا در طول دوران بارداری می توان پاکسازی تخصصی دندان ها را انجام داد؟

درمان در طول هر سه دوره بارداری بی خطر است. با این حال، سه ماهه دوم بی خطرترین زمان برای انجام درمان های دندانپزشکی است. سه ماهه سوم نیز بی خطر است اما از آنجا که دراز کشیدن برای مدت زمان طولای روی صندلی دندانپزشکی دشوار است، انجام آن توصیه نمی شود.

آیا در دوران بارداری می توان دندان کشید؟

کشیدن دندان آخرین راه چاره برای دندانپزشکانی است که همیشه سعی می کنند در صورت امکان دندان های شما را نجات دهند. اما اگر دندان های شما به شدت آسیب دیده یا پوسیده باشند و نتوان آنها را ترمیم کرد، می تواند سلامت دهان شما در معرض خطر قرار دهد و باید کشیده شوند.

کشیدن دندان در هر زمانی طی بارداری می تواند انجام شود، اما ممکن است دندانپزشک شما سه ماهه دوم را زمان ایده آل انجام آن توصیه کند. این به شما کمک خواهد کرد از گرفتن عکس رادیوگرافی در سه ماهه نخست که ابتدای رشد کودک است، بعلاوه، ناراحتی دراز کشیدن به پشت برای مدت زمان طولانی در طول سه ماهه سوم، پرهیز نمایید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا انجام درمان ریشه روی بارداری تأثیر می گذارد؟

اگر پوسیدگی دندان به داخل دندان و جایی برسد که پایانه های عصبی واقع شده اند، می تواند فوق العاده دردناک باشد. درمان ریشه می تواند با زدودن بافت بافت عفونی و احیاء دندان با روکشی شبیه دندان می تواند درد را متوقف کند، بنابراین دندان ها نیاز به کشیده شدن نخواهند داشت.

اگر شما یک مورد اورژانسی دندانی داشته باشید، درمان ریشه می تواند در هر مرحله ای از بارداری انجام شود و نباید به تعویق بیفتد. با این حال، از آنجا که اشعه ایکس نیاز است، زمان ایده آل برای جراحی های دندانی در طول سه ماهه دوم است.

آیا در طول دوران بارداری دندان ها را سفید کرد؟

سفید کردن دندان ها می تواند در طول دورن بارداری انجام شود، اما از آنجا که سفید کردن دندان ها غیر اورژانسی ترین درمان دندانپزشکی است، ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند برای انجام آن دست نگهدارید.

به صورت ایده آل باید از سفید کردن دندان ها و دیگر درمان های زیبایی مخصوصاً در طول سه ماهه سوم اجتناب نمود، زیرا ممکن است دراز کشیدن در طول مدت اعمال ژل سفید کننده روی دندان ها ناراحت باشید.

اگر از کیت سفید کننده خانگی استفاده می کنید، باید حتماً چک کنید غلظت هیدروژن پراکسید بیشتر از 6 دردصد نباشد. غلظت بالاتر می تواند موجب آسیب به بافت شود، مگر آنکه به صورت حرفه ای اعمال شود.

آیا زنان باردار پس از فرایندهای دندانپزشکی می توان مسکن استفاده کنند؟

استامینوفن همراه با داروهای مخدر، مانند کدئین یا هیدروکدئین، عموماً تجویز می شوند و در طول بارداری بی خطر هستند. ما بیماران را تشویق می کنیم که پس از فرایند دندانپزشکی خود تا حد امکان یک دوره کوتاه از این داروها استفاده کنند تا خطر وابستگی به آنها را کاهش دهند. باید بیماران هر چه سریع تر تحت مشاوره تغییر دارو و مصرف مسکن های غیر مخدر مانند استامینوفن ساده قرار بگیرند. بنابراین، دندانپزشکان نباید دوره مصرف داروهای مخدر اعتیاد آور را بیشتر از 30 روز تجویز کنند. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDها) مانند ایبوپروفن در طول بارداری توصیه نمی شوند.

آیا در طول دوران بارداری می تواند ارتودنسی انجام داد؟

اگر شما قبلاً تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اید، نباید درمان را تنها به علت باردار شدن متوقف کنید. حتی در طول دوران بارداری می توانید بریس های جدید نیز دریافت کنید، گرچه ممکن است دندانپزشک یا ارتودنیست شما توصیه کنند که تا پس از تولد فرزند خود صبر کنید، زیرا ممکن است گاهی مشکلاتی بروز پیدا کند.

دریافت بریس ها مستلزم گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس است، که ممکن است دندانپزشک شما بخواهد طی سه ماهه نخست بارداری از قرار گرفتن شما در معرض آن اجتناب کند. اگر با افزایش وزن طی دوران بارداری شکل چهره و دهان شما تغییر می کند، به این معنا است که بریس های شما باید تنظیم شوند یا قالب جدیدی از دندان های شما گرفته شود تا یک سری الاینر جدید ساخته شود. این تغییرات می توانند باعث افزایش هزینه های کلی شوند.

برخی زنان تورم لثه ها و دیگر مشکلات صورت را در طول دوران بارداری تجربه می کنند، که گاهی اوقات می تواند باعث بروز حساسیت ناشی از سیم ها و براکت های بریس ها شود. دندانپزشک و ارتودنتیست شما می توانند ژل های بی خطری برای کمک به بی حس کردن درد در اختیار شما قرار دهند، یا اگر قرار است تنها مشکلات جزئی ارتودنتیک برطرف شوند، ممکن است شما الاینرهای پلاستیکی متحرک را ترجیح دهید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

چرا مراقبت های دندانی در طول بارداری اهمیت دارند؟

تغییرات هورمونی و برخی داروهای خاص می توانند خطر بروز بیماری های پریودنتال (لثه) و خشکی دهان را افزایش دهند، بنابراین ما به بیماران خود توصیه می کنیم در طول دوران بارداری خود دو مرتبه مسواک بزنند و نخ دندان بکشند. ممکن است این زیاد به نظر برسد، اما می تواند از بروز پوسیدگی های دندانی پس از خوردن شیرینی هایی که ویار آنها را داشته اید پیشگیری کنید و از خطر بروز تحلیل لثه ها بکاهید. بعلاوه، استفراق های مربوط به تهوع های شدید صبحگاهی می توانند موجب خوردگی و فرسایش دندان ها با اسید، و به ندرت، هورمون های بارداری می توانند باعث بروز ضائده های خوش خیم داخل دهان شوند که الزاماً خطرناک نیستند اما می توانند آزار دهنده باشند.

بعلاوه، رشد دندان های جنین طی ماه های سوم تا ششم بارداری صورت می گیرد. مهم است که زنان باردار مراقب رژیم غذایی خود باشند تا سلامت دندان های فرزند خود را حمایت کنند. بیماران باردار به دلیل رفلاکس تهوع شدیدی که دارند احتمالاً به سختی می توانند مسواک بزنند، به همین دلیل باید سعی کنند از مسواک های کوچک تر یا خمیر دندانی با مزه متفاوت استفاده کنند تا مسواک زدن را ساده تر کنند.

چگونه می توان از درمان های دندانپزشکی اجتناب کرد؟

اگر شما بهداشت دهان و دندان ها را به خوبی دنبال کنید، کمتر احتمال دارد که نیاز به اصلاح مشکلات دندان در طول دوران بارداری داشته باشید. علاوه بر مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم، باید سعی کنید از عمل به ویارهای ناسالم اجتناب کنید و حتماً چکاپ های دندانپزشکی خود را دنبال کنید.

علاوه بر این، باید از مسواک زدن دندان های خود درست پس از تهوع های صبحگاهی اجتناب کنید، زیرا در محتویات معده که با استفراق کردن بالا می آیند، اسید نیز وجود دارد که باعث می شود مینای دندان ها فوق العاده نرم شود و مسواک زدن بلافاصله پس از آن می توانند به سطح مینای دندان های شما آسیب وارد کند. در عوض، دهان خود را با آب بشویید و پس از 30 دقیقه دندان های خود را مسواک بزنید.

نمونه های درمانی کاشت ایمپلنت



 در صورتی که یک یا چند دندان طبیعی خود را از دست داده اید، مهم است که هر چه سریعتر از بهترین گزینه برای جایگزینی آنها استفاده نمایید. آیا باید از ایمپلنت های دندانی استفاده کنید یا بریج ها؟ برای آنکه مطمئن شوید کدام گزینه برای شما انتخاب مناسبی است، لازم است راجع به آنها طلاعات کافی داشته باشید تا بتوانید بهترین گزینه را انتخاب نمایید.

قرار دادن جایگزین برای دندان های از دست رفته نه تنها به احیای لبخند و اعتماد به نفس شما کمک می کند بلکه تأثیرات منفی از دست رفتن دندان روی لثه ها، استخوان فک، و دیگر دندان های باقی مانده نیز به حداقل می رسد، که عبارتند از جابجا شدن دندان ها، مشکل در درست حرف زدن، تغییر اکلوژن (بایت) و بالا رفتن خطر پوسیدگی دندان و بیماری پریودنتال.

در این مقاله قصد داریم ایمپلنت ها و بریج های دندانی را با یکدیگر مقایسه کنیم و از مزایا و معایب آنها برای شما بگوییم تا به شما کمک کنیم تصمیم بگیرید کدام گزینه برای وضعیت شما بهتر است.

 

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

بریج دندانی چیست؟

بریج یکی از رایج ترین ترمیم های دندانی است که با به اصطلاح پل زدن بین دندان های باقی مانده، می تواند جایگزین یک یا چند دندان از دست رفته شود. بریج های ثابت دندانی به صورت دائم در جای خود چسبانده می شوند و تنها دندانپزشک می تواند آنها را بردارد. بریج از یک یا چند دندان مصنوعی به نام “پونتیک” (برای هر دندان از دست رفته یک پونتیک طراحی می شود) در وسط، و یک یا چند روکش تکیه گاه به نام دندان های “اباتمنت” در طرفین تشکیل شده اند. پونتیک ها (که از پرسلاین، طلا، زیرکونیا، آلیاژها، و غیره تشکیل می شوند) فواصل و شکاف ها را پر می کنند، در حالی که دندان های اباتمنت یا تکیه گاه روی دندان های طبیعی مجاور فضای خالی قرار می گیرند تا بریج را در جای خود نگه دارند.

برای اتصال بریج به دندان های طبیعی مجاور، دندان های طبیعی باید تراشیده شوند تا جای کافی برای همراستا قرار گرفتن روکش با دندان های مقابل ایجاد شود و نیز اینکه سطوح کافی ایجاد شود تا یک پیوند/ اتصال قوی بوجود بیاید. برای انجام این کار، دندان های طبیعی باید نسبتاً سالم باشند (از نظر ساختاری بی عیب باشند و فاقد پوسیدگی باشند). بزرگترین نقطه ضعف این فرایند غیر قابل بازگشت بودن آن است. وقتی در دندان های طبیعی تغییراتی ایجاد می شود، دیگر هرگز نمی توان از آنها به عنوان دندان های معمولی استفاده کرد.

اگر لازم است برای بیش از سه دندان کنار هم جایگزین قرار دهید، گزینه مناسبی برای پروتزهای مصنوعی متحرک یا ثابت هستید. اینجاست که می توانید پروتزهای مصنوعی و ایمپلنت های دندانی را مقایسه کنید.

بریج یک طرفه در صورتی می تواند استفاده شود که امکان قرار گیری روکش در هر دو طرف فضای خالی وجود نداشته باشد. این نوع بریج ها (بسته به مقدار حمایتی که لازم دارند، و نیز طول بریج) به دو یا چند روکش به عنوان تکیه گاه نیاز دارند. در این صورت، پونتیک ها در هر دو طرف خود باله هایی دارند که با استفاده از چسب های رزین کامپوزیت، به سطوح پشتی دندان های مجاور چسبانده می شوند.

این بریج ها به اندازه انواع دیگر محکم یا دائمی نیستند بنابراین در صورتی که تحت فشار یا ساییدگی زیادی قرار بگیرند، می توانند کنده شوند. با این حال، این مشکل چندان بزرگ نیست زیرا دندانساز به راحتی می تواند آن را پاکسازی کند و مجدداً آن را در جای خود قرار دهد. مزیت دیگر این است که بر خلاف بریج های سنتی، دندان های تکیه گاه، تغییرات بسیار اندکی نیاز دارند.

 

ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت دندانی نوعی ریشه (یا پست”) مصنوعی دندان است که از تیتانیوم ساخته می شود و به استخوان فک پیوند می خورد و روکش را حمایت می کند. پست پس از قرار گیری داخل استخوان فک از طریق یک فرایند جراحی کوتاه، باید با استخوان فک جوش بخورد، به گونه ای که به شکلی محکم در جای خود قرار بگیرد.

با تکمیل روند اسئواینتگریشن (که چیزی بین 3 تا 6 ماه طول می کشد)، اباتمنت به پست متصل می شود. اباتمنت از سطح خط لثه بالا می آید و سطحی فراهم می آورد که روکش دندان با چسب یا پیچ به آن متصل می شود.

از دو یا چند ایمپلنت دندانی می توان برای خلق بریج بر پایه ایمپلنت استفاده کرد.

 

مزایا و معایب بریج های دندانی

مزایای استفاده از بریج های دندانی عبارتند از:

ظاهر طبیعی

از آنها می توان برای بهبود رنگ و شکل دندان هایی استفاده کرد که به جای آنها قرار می گیرند یا آنها را پوشش می دهند. پرسلاین های مدرن بسیار پیچیده هستند و یک دندانپزشک ماهر می تواند آنها را به گونه ای بسازد که ظاهری شبیه دندان های طبیعی داشته باشند و به اندازه آنها رنگ های متنوعی داشته باشند.

 

فرایند مستقیم

بریج ها راهکار بسیار شایعی برای از دست رفتن دندان ها هستند، و فرایندی که برای بسیاری از دندانپزشک ها عادی است.

 

قابلیت استطاعت

هر واحد بریج سنتی حدود 200 تا 300 دلار هزینه دارد.

 

خطر اندک

در صورت مواجه شدن بریج با شکست، نسبتاً به سرعت و بدون درد می توان روکش ها و پونتیک ها را تعویض کرد.

 

سرعت بالا

معمولاً کل فرایند را می توان ظرف چند هفته تکمیل کرد.

 

نقاط ضعف بریج های دندانی عبارتند از:

آسیب به دندان های طبیعی

آماده سازی دندان ها عبارت است از برداشتن حجم قابل توجهی از ساختار دندان های طبیعی مجاور. وقتی این کار انجام شود، این دندان ها هرگز نمی توانند مثل قبل و مانند دندان های طبیعی استفاده شوند و باید روی آنها روکش قرار بگیرد.

 

بالا رفتن خطر پوسیدگی و حفره های دندانی

برداشتن مقداری از ساختار دندان موجب بالا رفتن خطر پوسیدگی و نیاز به انجام درمان ریشه (عصب کشی) در آینده می شود.

 

لازم است به صورت دوره ای تعویض شوند

معمولاً هر 5 تا 7 سال یک مرتبه لازم است بریج ها تعویض شوند.

 

مقایسه بریج و ایمپلنت دندانی

هنگام تصمیم گیری برای انتخاب از بین بریج ها و ایمپلنت های دندانی، عوامل زیر را باید مد نظر قرار داد:

 

پوشش بیمه درمانی

بریج ها تحت پوشش اکثر طرح های بیمه های خدمات درمانی هستند، بنابراین درصد بالایی از هزینه ها را می توانید پس بگیرید. از سوی دیگر، ایمپلنت های دندانی به ندرت تحت پوشش خدمات بیمه های درمانی هستند. با این حال، ممکن است بتوانید حداقل بخشی از هزینه های روکش های آنها را پس بگیرید.

 

دوام آنها

ایمپلنت های دندانی با مراقبت صحیح سالهای سال دوام خواهند داشت و عموماً برای یک بیمار 45 ساله، برای یک عمر می توانند کار کنند. بواسطه ساییدگی طبیعی، لازم است هر 10 تا 15 سال روکش تعویض شود، اما خود ایمپلنت دائمی است و می تواند در برابر موقعیت های غیر قابل کنترل مانند حوادث و تصادف ها و بیماری ها مقاومت کند. عموماً لازم است بریج ها هر 5 تا 7 سال تعویض شوند، اما رعایت بهداشت می توانند بیش از 10 سال دوام داشته باشند.

 

سلامت دهانی طولانی مدت

تحلیل بافت های استخوان و لثه زیر بریج ها اتفاق می افتد، در جایی که دندان از دست رفته یا کشیده شده است، که می تواند روی دندان های مجاور تأثیر کاهش ثبات داشته باشد. در حالی که ایمپلنت، با فشارهایی که در نتیجه جویدن بوجود می آیند، با تحریک منطقه اطراف، ریشه های دندان های طبیعی را تحریک می کند، که موجب حفظ استخوان ها و لثه ها می شود.

 

بهداشت دهانی

برای پاکسازی زیر پونتیک و نگه داشتن منطقه عاری از پلاک، نوع خاصی نخ دندان و احتمالاً دیگر ابزارهای بهداشت دهانی لازم هستند. ایمپلنت های دندانی نیز بهداشت دهانی فوق العاده نیاز دارند، اما می توان به شکلی آنها را مسواک زد و نخ دندان کشید که انگار دندان های طبیعی هستند.

 

ظاهر

بریج های جدید ظاهر خیلی طبیعی دارند، اما از آنجا که بافت های استخوان و لثه به مرور زمان تحلیل می روند، زیر پونتیک ها فاصله هایی می تواند بوجود بیاید. ایمپلنت ها می توانند بالاترین کیفیت زیبایی را فراهم آورند. روکش های ایمپلنت می توانند دقیقاً شبیه دندان های طبیعی به نظر برسند.

 

طول دوره درمان

از ابتدا تا انتها، بریج ها ظرف مدت دو تا سه بار مراجعه به دندانپزشک، طی بازه زمانی چند هفته تکمیل می شوند. در حالی که برای ایمپلنت ها لازم است طی بازه زمانی 3 تا 6 ماه چندین مرتبه به دندانپزشک مراجعه نمایید و فرایندهایی اضافی دیگری مانند پیوند استخوان و لیفت سینوس در برخی موارد لازم هستند.

 

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه هزینه ایمپلنت و بریج های دندانی

بریج های دندانی

هزینه بریج های دندانی بر اساس عوامل زیر می تواند متفاوت باشد:

·        موادی که از آن ساخته می شود (رزین کامپوزیت، آلیاژ فلزات با پوشش پرسلاین، زیرکونیا، و غیره).

·        تعداد دندان هایی (واحدهایی) که نیاز به جایگزین دارند، و مکانی که داخل دهان هستند.

·        وضعیت و شرایط دندان های مجاور/ تکیه گاه.

·        تجربه و شهرت دندانپزشک شما.

·        محل زندگی شما.

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

بریج های مریلند (باند شده با رزین)

هر باله می تواند بین 70 تا 100 دلار هزینه داشته باشد، در حالی که هر دندان جایگزین می تواند بین 100 تا 200 دلار هزینه داشته باشد. یک بریج معمولی با دو باله و یک دندان جایگزین بین 180 تا 250 دلار هزینه در بر دارد.

بریج های کانتی لور یا سنتی

یک بریج سنتی یا کانتی لور هزینه ای بین 200 تا 450 دلار برای هر واحد، یا بین 300 تا 700 دلار برای یک بریج سه واحده ( یک دندان مصنوعی و دو روکش تکیه گاه) هزینه در بر دارد.

 

ایمپلنت های دندانی

شاید در مراحل ابتدایی هزینه های بریج های دندانی پایین تر باشد، اما روی هم رفته و در دراز مدت، ایمپلنت ها مقرون به صرفه تر هستند. عواملی که روی هزینه های کاشت ایمپلنت ها تأثیر می گذارند عبارتند از:

·        پیچیدگی جراحی

·        برای چه تعداد و کدام دندان ها جایگزین قرار داده شده است.

·        چه برند و موادی که برای ساخت روکش ها، اباتمنت، و پست استفاده شده است.

·        محل دندانی که جایگزین نیاز دارد.

·        تخصص جراح، تجربه و شهرت او.

یک ایمپلنت تکی عموماً حدود 550 دلار (شامل روکش و اباتمنت) هزینه دارد. در صورتی که برای قرار گرفتن به عنوان بریج استفاده شود، هزینه های 2 تا 6 ایمپلنت دندانی به اضافه بریج، می تواند بین 500 تا 8500 دلار یا بیشتر هزینه در بر داشته باشد. یک بریج 3-4 واحده که تحت حمایت دو ایمپلنت دندانی قرار دارد می تواند بین 700 تا 2100 دلار هزینه داشته باشد.

 

تصمیم گیری- کدامیک را انتخاب کنید:

ایمپلنت ها

در صورتی که گزینه مناسبی برای دریافت ایمپلنت های دندانی هستید و استطاعت پرداخت هزینه های آنها را دارید، بهترین گزینه هستند. ایمپلنت ها روش هایی با دوام برای جایگزینی دندان ها هستند و بهترین نتایج را از نظر زیبایی ظاهری ارائه می دهند. آنها مقداری پر هزینه هستند، اما بهترین روش موجود ترمیم دندان ها هستند و در دراز مدت هزینه کمتری در بر خواهند داشت زیرا به اندازه بریج های دندانی، یا حتی هرگز، نیاز به تعویض ندارند. بعلاوه، ایمپلنت ها استخوان فک و بافت لثه را حفظ می کنند و به تراشیده شدن چند دندان سالم نیاز ندارند. در صورتی که مسئله پول باشد، می توانید در مورد نحوه پرداخت آن با دندانپزشک یا جراح خود صحبت کنید.

بریج های دندانی

در صورتی بهترین گزینه هستند که در پی راهکاری فوری باشید و بخواهید از انجام جراحی بپرهیزید. جراحی ایمپلنت برای هر کسی مناسب نیست. افرادی که با مشکلات پزشکی مواجه هستند که سیستم ایمنی بدن و سرعت بهبود آنها را با مشکل مواجه می کند، بیشتر با خطر ریسک شکست ایمپلنت های دندانی مواجه هستند. در چنین وضعیتی، بریج های دندانی نتایجی قابل پیش بینی تر و مثبت تر ارائه خواهند داد. علاوه بر این، بریج در صورتی گزینه خوبی است که بخواهید از انجام جراحی تهاجمی بپرهیزید یا ترجیح دهید به جای چند ماه، ظرف مدت چند هفته برای دندان های از دست رفته خود جایگزین قرار دهید.

 

 

دندانپزشک هایی که برای درمان بیماران خود از ایمپلنت های دندانی استفاده می کنند درک صحیحی از ماهیت اسئواینتگریشن و تفاوت های بنیادی مهم بین ایمپلنت های دندانی و دندان های طبیعی دارند. دندان ها در اصل داخل فک شکل می گیرند و طی یک دسته رویدادهای بیولوژیک، از درون مخاط روی آن بیرون می آیند که هنوز کاملاً درک نشده اند. از سوی دیگر، ایمپلنت ها با جراحی داخل استخوان فک قرار داده می شوند و یکی از معدود ابزارهای زیبایی هستند که نشان داده شده است که به صورت موفقیت آمیز و دائمی با کمترین، یا حتی بدون هیچ مشکلی به داخل اپیتلیوم سطح نفوذ می کنند.

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

مقایسه لثه و بافت نرم اطراف ایمپلنت

در دندان های سالم، حاشیه های لثه روی مینای دندان قرار می گیرند. حاشیه های لثه به صورت کنگره دار کنار دندان ها قرار می گیرند و یک شیار نازک را روی سطح دندان ها تشکیل می دهند. لثه بین دندان ها بالا می آید تا پاپیلاهای بین دندانی را تشکیل دهد، که ساختارهای پیچیده ای هستند. بین دندان های جلو و پاپیلاها ساختارهای هرمی شکل با پیوند لثه هستند که پس از کانتور پیوند سمان و مینای دندان قرار می گیرند. در منطقه دندان های مولر، پاپیلاهای باکال و لینگوال در امبراژورهای دندان های طبیعی با “col” از یکدیگر مجزا شده اند، که فرو رفتگی هایی در بافت های بن دندانی هستند که درست زیر سطح تماس اینترپروکسیمال واقع شده اند و پاپیلاهای دهان و زبان را به هم متصل می کنند. یک دسته پیچیده از فیبرهای بافت های همبند لثه یک گروه تعریف شده را شکل می دهند:

  • فیبرهای بین دندانی
  • فیبرهای دندانی- لثه ای
  • فیبرهای مدور
  • فیبرهای پوسته آلوئولار

بسیاری از این فیبرها داخل سمنتوم ریشه، بین پوسته آلوئولار و پیوند سمان و مینای دندان قرار گرفته اند، بنابراین به وجود دندان های طبیعی بستگی دارند.

در ایمپلنت های دندانی، یک عامل بین مخاطی (اباتمنت، گردن ایمپلنت، یا روکش آن) از داخل مخاط بیرون می آید که بهبود پیدا می کند و بدون پیوند سمنتوم اطراف آن شکل می گیرد و تطبیق می یابد. فیبرهای کلاژنی داخل مخاط اطراف ایمپلنت های دندانی موازی اباتمنت قرار می گیرند و هیچ تماسی با سطح اباتمنت برقرار نمی کنند. برخی فیبرها نیز هستند که به صورت مرتب تر در کنار سطوح ایمپلنتی قرار می گیرند که داخل مخاط قرار گرفته اند و سطوح زبرتری دارند. در این موقعیت، به نظر می رسد برخی فیبرها نسبت به سطح ایمپلنت ها با زاویه درست قرار می گیرند، اما هیچ شواهدی مبنی بر مکانیزم اتصال خوب آنها وجود ندارد. با این حال، سطح زبر اباتمنت در صورتی که در حفره دهان بدون پوشش بماند دارای ویژگی های منفی مانند افزایش خوردگی سطح ایمپلنت و آلودگی میکروبی خواهد بود.

پاپیلایی که اطراف ایمپلنت دندانی شکل می گیرد می تواند با فیبرهای کلاژنی حمایت شود که به دندان های طبیعی مجاور پیوند می خورند. با این حال، در مواردی که به جای دندان طبیعی ایمپلنت دندانی در کنار این ایمپلنت ها وجود دارند، شکل گیری پاپیلای بافت نرم کمتر قابل پیش بینی است و شکل آنها به وجود بافت نرم با ضخامت کافی، استخوان با ارتفاع کافی، فضای لازم بین ایمپلنت ها، و کانتور با دقت روکش بستگی دارد تا ظاهر و حفظ پاپیلا ارتقاء یابد.

احتمال اینکه بافت نرم بین چند واحد ایمپلنت در جلوی دهان کانتور صافی داشته باشند بیشتر است، اما می تواند تحت تأثیر ضخامت بافت نرم و شکل روکش قرار بگیرد.

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

اپیتلیوم اتصالی

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در دندان های سالم، اپیتلیوم اتصالی با اتصالات همی دسموزومی به مینای دندان متصل است و یک ساختار پایه ای لامینا مانند با سلول های اپیتلیال شکل می گیرد. اکنون تصور می شود چسبندگی ها یا اینتگرین های خاصی به صورت واسطه مکانیزم پیوند بیولوژیک عمل می کنند، که در پیوند سلول به سلول و نیز سلول به چسبندگی ماتریکس نقش بنیادی دارند. کاملاً مشخص است که اپیتلیوم اتصالی سمنتوم سطح ریشه، عاج، و مواد دندانی متعددی مانند اجزاء ایمپلنت را شکل می دهد.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

یک اپیتلیوم اتصالی عادی می تواند از مخاط/ لثه دهانی مجاور در کنار برش مجدداً تولید شود، و اپیتلیوم اتصالی جدید از اپیتلیومی که قبلاً وجود داشته است قابل تشخیص نیست. تصور می شود ویژگی های اپیتلیوم اتصالی تحت تأثیر بافت همبند زیرین، وجود نفوذ التهابی، و وجود سطح دندان/ ایمپلنتی که به آن متصل می شوند تعریف می شوند و ویژگی های ذاتی سلول های اپیتلیال در این بین نقش ندارند. اپیتلیوم اتصالی از گردش فوق العاده بالایی برخوردار است نسبت به هر دو ماده و اجزاء سیستم ایمنی و التهابی قابل نفوذ است. اپیتلیوم اتصالی می تواند هم روی خود ایمپلنت و هم روی اباتمنت وجود داشته باشد. علت می تواند تفاوت هایی باشند که در طراحی ایمپلنت ها وجود دارند، و نیز نیازمندی های بیولوژیک پیوند بافت نرم و سطح پیوند بین اباتمنت و ایمپلنت.

عرض بیولوژیک

در دندان ها، مفهوم عرض بیولوژیک به خوبی قابل فهم است، زیرا قسمتی است که در آن منطقه بافت همبند متصل، استخوان آلوئولار زیرین را از انتهای آپیکال اپیتلیوم اتصالی جدا می کند.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

پهنای منطقه بافت همبند حدود 2 میلی متر و ارتفاع اپیتلیوم اتصالی حدود 5/1 میلی متر است. در تصاویر b و c بالا دو طرح متفاوت از ایمپلنت ها و عرض بیولوژیک اطراف آن مشاهده می کنید. در مورد اول، طرح ایمپلنت نمونه سیستم ایمپلنت هایی است که به صورت دو مرحله ای کاشته می شوند. پس از یک سال کارکرد، معمولاً حاشیه استخوان در کنار رزوه اول قرار می گیرد. اپیتلیوم اتصالی (با عرض آپیکو-کرونال 5/1 تا 2 میلی متری) روی اباتمنت واقع شده است، و یک منطقه از بافت همبند بی نظم، حدود 1 تا 2 میلی متر عرض بین آنها قرار می گیرد. اتصال بین اباتمنت و سر ایمپلنت داخل این محدوده واقع شده است.

در مقایسه، ایمپلنت های یک مرحله ای (ایمپلنت هایی که در زیر لثه قرار نمی گیرند) به گونه ای قرار می گیرند که سطح زبر آنها داخل استخوان قرار داده می شود، اما گردن صاف و صیقلی آن که بخش یکدستی از ایمپلنت است، که نقش عامل بین مخاطی را ایفا می کند. بنابراین، اپیتلویم اتصالی به طور عادی روی ایمپلنت قرار می گیرد، و اتصال ایمپلنت/ اباتمنت نسبت به این سطح به صورت کورونال قرار می گیرد. اینطور فرض شده است که اتصال داخل سیستم قرار گرفته زیر بافت (دو مرحله ای) می تواند روی سطح پیوند بافت نرم و عرض بیولوژیک تأثیر بگذارد. این اتفاق می تواند در نتیجه حرکات بسیار ریز بین دو جزء رخ دهد یا در صورت نفوذ میکروبی از بین فواصل بسیار ریز بین ایمپلنت و اباتمنت. در حال حاضر، تفاوت های نظری بین این دو نوع هیچ تفاوت فاحشی از نظر بافتی، یا در عملکرد بالینی بوجود نمی آورد.

بررسی عمق پروب کردن

پروب پریودنتال دندان های طبیعی بخش مهمی از معاینات دندانپزشکی است. کاملاً اثبات شده است که در شرایط کاملاً سالم، پروب دندانپزشکی تا حدودی در اپیتلویم اتصالی نفوذ می کند و این نفوذ با وجود التهاب افزایش می یابد. تحت شرایط اخیر، پروب توسط بیشتر فیبرهای بافت همبند ژینژیوال دست نخورده کورونال، حدود 2 میلی متر از استخوان، متوقف می شود. شرایط اطراف ایمپلنت دندانی متفاوت است و عمق شیار تا حد زیادی به ضخامت پاکت بافت نرم بستگی دارد. عمق های پروب کردن اطراف ایمپلنت ها، به طور کلی عمیق تر از اطراف دندان ها هستند، اما نفوذ بافت نرم بر پایه شیار، تا میزان مشابهی اتفاق می افتد و نوک پروب تنها در حدود 2 میلی متری حاشیه استخوان ها متوقف می شود.

اطلاعات بدست آمده از پروب اطراف ایمپلنت ها تا حدودی پرسش برانگیز است و برخی دندانپزشک ها به انجام آن اعتقادی ندارند، و ترجیح می دهند تکیه آنها روی بررسی رادیوگرافیک سطوح استخوان باشد. بعلاوه، فشار دیجیتال روی سطوح خارجی بافت نرم اطراف ایمپلنت، می تواند علائم التهابی مانند خونریزی یا ترشح چرک را از خود نشان دهد.

مقایسه الیاف پریودنتال لیگامان با اسئواینتگریشن

الیاف پریودنتال لیگامان

الیاف پریودنتال لیگامان یک ساختار پیچیده، با حدود 1/0 تا 2/0 میلی متر عرض است، که با یک حالت کشسان، از دندان حمایت می کند. لیگامان فیبرهای کلاژنی را تشکیل می دهد که به عنوان فیبرهای Sharpey درون سمنتوم ریشه و استخوان آلوئولار گنجانده شده اند، همراه با عروقی که خونرسانی می کنند، و بافت های همبند که بستری فراهم می آورند که عناصر کلیدی دیگر را برای مکانیزم های حمایت کننده دیگر فراهم می کنند. الیاف پریودنتال لیگامان مکانزیم تحریک پذیری از داخل را دارد که بسیار حساس است و می تواند تغییرات جزئی در فشارهای وارده به دندان را شناسایی نماید. فشارهای وارده به دندان از طریق فشرده شدن و توزیع مجدد عناصر مایع و نیز با استفاده از سیستم فیبر از بین می رود.

فشارهایی که از طریق الیاف پریودنتال لیگامان منتقل می شوند، منجر به تغییر شکل و جابجایی دندان می شود، مانند چیزی که در ارتودنسی مشاهده می شود یا در عریض شدن الیاف لیگامان و افزایش تحرک پذیری دندان در واکنش به فشارهای زیاد (مانند تروماهای اکلوزال). بنابراین، الیاف پریودنتال لیگامان می تواند حیطه وسیعی از فشارها را شناسایی کرده و به آنها واکنش نشان دهد.

اسئواینتگریشن

ماهیت دقیق اسئواینتگریشن در سطح مولکولی کاملاً درک نشده است. در سطوح میکروسکوپی سبک، تطبیق بسیار نزدیکی بین استخوان و سطح ایمپلنت وجود دارد.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در بزرگنمایی بالاتر که با میکروسکوپ الکترونی امکان پذیر می باشد، یک شکاف (با عرض حدوداً 100 نانومیکرونی) بین سطح ایمپلنت و استخوان وجود دارد. این شکاف با یک منطقه پر از کلاژن پر شده است که در جوار استخوان قرار دارد و یک منطقه آمورفور (بی شکل) که در جوار سطح ایمپلنت قرار دارد. پروتوگلیکان های استخوان ممکن است در اتصال ابتدایی بافت ها به سطح ایمپلنت مهم باشند، که در مورد ایمپلنت های تیتانیومی از یک لایه اکسید تیتانیوم تشکیل شده است، که خواص سرامیک را دارد. اسئواینتگریشن یک پدیده مطلق و بدون محدودیت نیست و می تواند به عنوان تناسب کل سطح ایمپلنت که با استخوان در تماس است اندازه گیری شود.

سطوح تماس استخوان در استخوان های کورتیکال بیشتر از استخوان های منفذ دار است، جایی که فضاهای مغز استخوان اغلب در جوار سطوح ایمپلنت قرار دارند. میزان تماس استخوان به مرور زمان و با عمل کردن افزایش می یابد. وقتی ایمپلنت برای نخستین بار داخل استخوان کار گذاشته می شود، باید تناسب کامل داشته باشد تا از ثبات آن اطمینان حاصل شود. فضای بین ایمپلنت و استخوان در ابتدا با لخته خون و سرم/ پروتئین های استخوان پر می شود. گرچه دقت زیادی می شود تا از آسیب وارد شدن به استخوان پرهیز شود، اما واکنش ابتدایی به تروماهای جراحی، جذب و تحلیل استخوان است، که در پی آن رسوب استخوان اتفاق می افتد. یک دوره حیاتی در روند بهبود، حدود دو هفته پس از کاشت ایمپلنت وجود دارد که جذب و تحلیل استخوان باعث می شود ثبات ایمپلنت کمتر از مراحل ابتدایی باشد.

تشکیل استخوانی که پس از آن اتفاق می افتد، منجر به افزایش سطح اتصال استخوان و ثبات آن می شود. این در ایمپلنت هایی که بارگذاری نشده بودند (روی آنها روکش قرار نگرفته بود) در اوایل دوره بهبود و طی بازه های زمانی طولانی تر پس از بارگذاری ایمپلنت نشان داده شده است. بنابراین استئواینتگریشن باید به عنوان یک روند دینامیک تلقی شود که در آن بازسازی استخوان اتفاق می افتد، اما مانند روند تطبیقی که درون الیاف لیگامان دندان های طبیعی رخ می دهد نیست. اسئواینتگریشن شباهت زیادی به انکیلوز دارد، که در آن فقدان تحرک پذیری و عدم تداخل کسپول های بافت فیبروز نشانه پیوند موفقیت آمیز است.

تحت این شرایط، هیچ سیستم ویسکوالاستیک کاهش دهنده دامنه نوسانات جریان الکتریکی وجود ندارد، هر چند مکانیزم های تحریک پذیری داخلی ممکن است داخل استخوان و ساختارهای دهانی دیگر عمل کنند. فشارها روی استخوان توزیع می شوند و ممکن است در بخش های خاصی متمرکز شوند، مخصوصاً اطراف گردن ایمپلنت. برخی طراحی ها، بویژه ایمپلنت های رزوه دار، می توانند فشارها را به شکل مؤثرتری از بین ببرند. فشارهای شدیدی که به ایمپلنت ها وارد می شوند ممکن است منجر به تغییر شکل استخوان های حاشیه ای شوند که در نتیجه موجب جابجایی آپیکال حاشیه استخوان و از دست رفتن اسئواینتگریشن می شود. مکانیزم دقیق چگونگی این اتفاق به طور کامل مشخص نیست اما تصور می شود ترک های مویی ممکن است به استخوان های مجاور نیز نفوذ پیدا کنند.

این نوع تحلیل استخوان که در نتیجه بارگذاری بیش از حد اتفاق می افتد، ممکن است به آرامی رو به افزایش برود، تا جایی که با یک شکست فاجعه بار اسئواینتگریشن باقی مانده یا شکست ایمپلنت مواجه شود. خوشبختانه، این دو گزینه بسیار نادر هستند. فشارهای شدید معمولاً قبل از این مرحله و با استفاده از تصاویر رادیوگرافی تحلیل استخوان حاشیه ای یا شکست مکانیکی ساختارهای فوقانی و/ یا اباتمنت ها شناسایی می شوند. با این حال نشان داده شده است که، فشارهایی که به خوبی کنترل شده اند منجر به افزایش میزان تماس استخوان و ایمپلنت و تغییر الگوی ساختارهای ترابکیولار و از بین رفتن فشارها می شود. بنابراین، تطبیق امکانپذیر است، هرچند اسئواینتگریشن اجازه نمی دهد ایمپلنت ها به شکلی جابجا شوند که ارتودنسی دندان ها را جابجا می کند.

بنابراین، ایمپلنت جوش خورده با استخوان، ثابت کرده است که می تواند انکوریجی (تکیه گاه) بسیار عالی برای موارد دشوار ارتودنسی بوجود بیاورد، علاوه بر این می تواند به عنوان جایگزینی برای تکیه گاه سیستم هدگیر استفاده شود. این حقیقت که ایمپلنت مانند یک دندان انکیلوز شده عمل می کند، موجب محدودیت استفاده از آن برای افرادی می شود که رشد فک آنها کامل شده است.

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

کارگذاری یک ایمپلنت برای یک کودک منجر به پایین ماندن سطح روکش ایمپلنت نسبت به دندان های مجاور آن خواهد شد. به همین دلیل توصیه می شود جایگذاری ایمپلنت به تعویق بیفتد تا زمانی که رشد تکمیل شود.

پریودنتیت و پری ایمپلنتایتیس

این امکان وجود دارد که باکتری هایی که در پریودنتیت عامل عفونت هستند، پاتوژن های اصلی در ضایعات التهابی مخرب اطراف ایمپلنت (پری ایمپلنتایتیس) هستند. بنابراین احتمال عفونت ناشی از باکترهای پریودنتوپاتیک (نوعی اختلال غیر التهابی اطراف بافت های دندان) قدیمی وجود دارد. تخریب بافت های پیرامون دندان و ایمپلنت ها شباهت هایی دارند، اما تفاوت های مهمی وجود دارند که در نتیجه ماهیت بافت های حمایت کننده بوجود آمده اند. این تفاوت ها بویژه در الگوهای متفاوت مشاهده شده در تخریب بافت قابل توجه هستند. پری ایمپلنتایتیس روی کل محیط اطراف ایمپلنت تأثیر می گذارد و منجر به پر شدن شیارهای تحلیل استخوان با بافت های ملتهبی می شود که تا سطح استخوان امتداد می یابند.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در مقایسه، دندان هایی که تحت تأثیر پریودنتیت قرار گرفته اند، عموماً با تحلیل غیر عادی بافت های حمایت کننده مواجه هستند که اغلب به سطوح نزدیک محدود می شود و منجر به نقص پیچیده فراتر از استخوان ها می شود. علاوه بر این، در اکثر موارد در بافت های پریودنتال می توان ضایعات التهابی را از استخوان آلوئولار و الیاف پریودنتال لیگامان، با قسمت بافت های فیبروز جدا کرد. این امکان وجود دارد که ضایعات التهابی مخرب که دندان ها و ایمپلنت را تحت تأثیر قرار می دهند، مراحلی دارند که در آنها مراحل بیماری بسیار سریع تر پیش می روند و پس از آن دوره های خاموشی وجود دارد. بروز پری ایمپلنتایتیس با سرعت پایین اتفاق می افتد، اما می تواند منجر به تخریب سریع استخوان های حاشیه ای شود و بواسطه فشارهای شدید، ایجاد تمایز بین آن و تحلیل استخوان کار ساده ای نیست.

استفاده از مرغوب ترین مواد و تجهیزات اروپایی و آمریکایی در کاشت ایمپلنت

ما کیفیت و نتیجه درمان ایمپلنت را برای شما تضمین میکنیم!


ایمپلنت های دندانی



بریج و دنچر تنها راه‌حل هایی بودند که سال ها برای رفع مشکل از دست دادن یک یا چند دندان بکار می‌رفتند اما امروزه ایمپلنت های دندانی ابزاری هستند که بیشتر از سایر روش ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایمپلنت های دندانی جایگزین ریشۀ دندان می‌باشند. ایمپلنت ها پایه‌ای برای دندان جایگزین ثابت یا متحرک هستند که برای هماهنگی با دندان های طبیعی ساخته می‌شوند.



ایمپلنت فوری



ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد.



ایمپلنت تمام فک



اخیرا صدها هزار بیمار با روش All on 4 درمان شده‌اند. این روش اغلب برای جایگزینی دندان‌های مصنوعی یا دندان‌های از دست رفته استفاده می‌شود، روش All-on-4 از چهار ایمپلنت دندانی تیتانیومی استفاده می‌کند تا نقش لنگر را در فک بالا و پایین داشته باشند. این روش یک پایه‌ی قوی برای پروتز دندان ارائه می‌دهد که بعدا برای تکمیل این روش دائمی اضافه می‌شوند.



پیوند لثه



بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند.



پیگمنتاسیون لثه با استفاده از لیزر



داشتن لثه تیره رنگ تاثیری منفی در زیبایی ظاهری افراد دارد که به لطف لیزر می‌توان از طریق برطرف ساختن رنگ دانه‌های تیره از سطح لثه در آن تغییر رنگ ایجاد نمود و آن را به شکل لثه‌ای سالم و صورتی رنگ درآورد. طی جراحی زیبایی لثه دندانپزشک با برداشتن رنگدانه‌های اضافی از سطح لثه به روشنتر شدن رنگ آن کمک می‌نماید. درمان با لیزر روشی سریع و ساده می‌باشد.



افزایش طول تاج دندان



افزایش طول تاج دندان یکی از روشهای جراحی است که به منظور افزایش ساختار طول دندان از بالای لثه صورت می‌گیرد و هدف اصلی آن حفظ سلامت و بهبود زیبایی فرد می‌باشد. این نوع جراحی شامل برداشت بافت سخت و نرم لثۀ پیرامون دندان می‌باشد که نتیجۀ آن افزایش طول ساختار قابل رویت دندان است. لیزر یکی از روشهای جایگزین، و موثر است که نتایجی فوق‌العاده همراه با رضایت بیمار در بر خواهد داشت.


انجام بیش از 4000 مورد کاشت موفق ایمپلنت



درباره دکتر امیربنده متخصص جراحی لثه و کاشت ایمپلنت

فلوشيپ (فوق تخصص) جراحی ليزر از دانشگاه جنوا

دوره عمومی دندانپزشكى در دانشگاه مشهد

1378-1384



اخذ بورد تخصصی پریودنتیکس

1394



رييس بخش دندانپزشكى كلينيك امام حسن ع

1386-1389

پزشک معتمد بيمه هاى نيروهاى مسلح

1384-1389



رييس بخش جراحى لثه كلينيك تخصصى امام على ع

1385-تا کنون



فلوشيپ جراحی ليزر از دانشگاه جنوا

آخرین مقالات آموزشی

چه نوع موادی برای پر کردن دندان موجود هستند؟ پر شدگی موقت چیست و چرا به آن نیاز داریم؟ آیا پر شدگی های آمالگام بی خطر هستند؟
چرا کاشت ایمپلنت نیاز به پیوند لثه دارد؟ تحلیل لثه پس از کاشت ایمپلنت دندانی چگونه اتفاق می افتد؟ تحلیل و پیوند لثه برای کاشت ایمپلنت
آیا در طول دوران بارداری می توان پاکسازی تخصصی دندان ها را انجام داد؟ آیا در دوران بارداری می توان دندان کشید؟ دندانپزشکی در دوران بارداری


آدرس مطب:

تهران، ضلع شمالی میدان ونک، کوچه صانعی، پلاک42، طبقه پنجم

 تلفن تماس : 22740531

 تلفن تماس : 88674866

موبایل : 09193701740

(پاسخگویی صبح ها از ساعت 11 تا 13 – بعدازظهر ها از ساعت 5 تا 7)


مشاوره آنلاین دندانپزشکی



Filter:همهUnanswered
کیست دندان
پاسخ 2 سال ago • 
1487 views1 answers0 votes
مشکل لثه
پاسخ 2 سال ago • 
1512 views1 answers0 votes
شل شدن ایمپلنت
پاسخ 2 سال ago • 
1454 views1 answers0 votes
کیست لثه
پاسخ 2 سال ago • 
1612 views1 answers0 votes
ضایعه در عکس دندان
پاسخ 2 سال ago • 
2069 views1 answers0 votes

با ما در شبکه های اجتماعی همراه باشید