نوشته‌ها

بخش تخصصی ایمپلنت فوری





ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد. در روش های کاشت ایمپلنت سنتی دوره بهبود پس از کاشت پایه و پیش از نصب تاج دندان بسیار طولانی است در صورتی که فرایند ایمپلنت یک روزه روشی کاملا خاص و کاربردی است که با استفاده از آن جای خالی دندان در یک روز توسط پایه ایمپلنت و تاج دندانی پر می شود. البته در روش کاشت ایمپلنت فوری، تاج دندان موقتی تا زمانی که تاج دندان اصلی برای نصب آماده شود؛ روی پایه سوار می شود وزیبایی دندان های شما را تکمیل می کند.

مقالات تخصصی ایمپلنت فوری



خشکی دهان یا زروستومیا xerostomia، به شرایطی اشاره دارد که در آن غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان تولید نمی کنند. خشکی دهان اغلب نتیجه یا عارضه جانبی استفاده از برخی داروهای خاص یا مشکلات بالا رفتن سن یا نتیجه رادیوتراپی برای درمان سرطان است. کمتر شایع است، اما خشکی دهان ممکن است در نتیجه شرایطی بروز پیدا کند که مستقیماً غدد بزاقی را تحت تأثیر قرار می دهند.

بزاق با خنثی کردن اسیدهای تولید شده توسط باکتری ها، محدود کردن رشد باکتری ها، و شستن ذرات غذا به پشیگیری از پوسیدگی دندان ها کمک می کند. بعلاوه، آنزیم های موجود در بزاق به گوارش نیز کمک می کنند.

دامنه مشکلات کاهش بزاق و خشکی دهان می تواند از یک مزاحمت صرفاً ساده باشد تا چیزی که تأثیری عمده روی سلامت عمومی و سلامت دهان و دندان ها و لثه های شما دارد، همینطور اشتهای شما و لذت بردنتان از غذا.

درمان های خشکی دهان به علت بروز آن بستگی دارند.

علائم و نشانه های خشکی دهان

اگر دهان شما به میزان کافی بزاق تولید نکند، ممکن است به صورت تمام یا گاهی اوقات متوجه بروز این علائم و نشانه ها شوید:

  • خشکی یا احساس چسبندگی داخل دهان
  • بزاقی که غلیظ و رشته ای به نظر می رسد
  • احساس تشنگی مداوم
  • بوی بد دهان
  • مشکل در جویدن، حرف زدن، و بلعیدن
  • خشکی یا سوزش گلو و گرفتگی صدا
  • خشک و شیار دار شدن زبان
  • تغییر در حس چشایی
  • احساس سوزش یا سوزن سوزن شدن در دهان و بویژه روی زبان
  • خشکی و قرمزی زبان
  • مشکل در استفاده از پروتزهای مصنوعی دندانی
  • خشکی مجرای بینی

بعلاوه، خشکی دهان می تواند باعث چسبیدن رژ لب به دندان های شما شود. علاوه بر این علائم، خشکی دهان موجب افزایش خطر ژنژیویت (بیماری لثه)، پوسیدگی دندان، و عفونت های دهان مانند برفک دهان می شود.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر شما متوجه علائم و نشانه های خشکی مستمر دهان شده اید، برای مراجعه به پزشک اقدام کنید.

خشکی دهان

خشکی دهان

علل بروز خشکی دهان

خشکی دهان زمانی بروز پیدا می کند که غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان شما تولید نمی کنند. این غدد ممکن است در نتیجه یکی از عوامل زیر به درستی عمل نکنند:

داروها

صدها دارو، شامل داروهایی که تهیه آنها از داروخانه نیازی به نسخه پزشک ندارد (OTC)، خشکی دهان را به عنوان عارضه جانبی خود دارند. از بین محتمل ترین انواع داروهایی که موجب بروز مشکل می شوند برخی داروهایی قرار دارند که برای درمان افسردگی، فشار خون بالا، و اضطراب استفاده می شوند، همینطور برخی آنتی هیستامین ها، ضد احتقان ها، شل کننده عضلات و مسکن ها.

بالا رفتن سن

بسیاری از افراد مسن با افزایش سن خشکی دهان را تجربه می کنند. عوامل مرتبط عبارتند از استفاده از برخی داروهای خاص، تغییرات در توانایی های بدن برای پردازش داروها، مواد مغذی ناکافی، و داشتن بیماری های طولانی مدت.

درمان سرطان

داروهای شیمی درمانی می توانند ماهیت بزاق دهان و مقدار تولید شده آن را تغییر دهند. با بازگشت جریان عادی بزاق پس از تکمیل درمان، این ممکن است موقتی باشد. درمان های پرتو افکنی به سر و گردن می توانند به غدد بزاقی آسیب وارد کنند، که موجب کاهش چشمگیر تولید بزاق می شود. این ممکن است بسته به دوز پرتو افکنی و منطقه تحت درمان، موقتی یا دائمی باشد.

آسیب به عصب

یک صدمه یا جراحی که باعث شود به اعصاب ناحیه سر و گردن آسیب وارد شود، می تواند موجب خشکی دهان شود.

دیگر بیماری ها

خشکی دهان می تواند به دلیل برخی بیماری های خاص بروز پیدا کند، مانند دیابت، سکته مغزی، عفونت قارچی (برفک) داخل دهان، یا بیماری آلزایمر، یا به دلیل بیماری های خود ایمنی، مانند سندروم شوگرن Sjogren’s syndrome یا HIV ایدز. خر و پف کردن و تنفس با دهان باز نیز می تواند موجب خشکی دهان شود.

کم آب شدن بدن

شرایطی که می توانند منجر به کم آب شدن بدن شوند، مانند تب، تعریق شدید، استفراق، اسهال، از دست دادن مقدار زیادی خون، و سوختگی می توانند موجب خشکی دهان شوند.

استفاده از تنباکو و الکل

نوشیدن الکل و یا کشیدن یا جویدن تنباکو می توانند موجب افزایش علائم خشکی دهان شوند.

برداشتن غدد بزاقی با جراحی

مصرف تفریحی مواد مخدر

استفاده از مت آمفتامین می تواند باعث خشکی شدید دهان و آسیب به دندان ها شود، شرایطی که تحت عنوان “متی دهان” نیز شناخته می شود. ماری جوآنا نیز می تواند موجب خشکی دهان شود.

خشکی دهان

خشکی دهان

مشکلات و عوارض ناشی از خشکی دهان

اگر شما بزاق کافی نداشته باشید و دچار خشکی دهان شوید، این می تواند منجر به بروز مشکلات زیر شود:

  • افزایش پلاک، پوسیدگی دندان و بیماری لثه
  • زخم های دهانی
  • عفونت های مخمری داخل دهان (برفک)
  • زخم یا شکاف پوست در گوشه های دهان، یا ترک خوردن لب ها.
  • سوء تغذیه ناشی از مشکلات جویدن و بلعیدن

نحوه تشخیص خشکی دهان

برای مشخص نمودن علت خشکی دهان، پزشک شما سوابق پزشکی شما و همه داروهایی که مصرف می کنید، سامل داروهای OTC، را بررسی خواهد کرد و دهان شما را معاینه خواهد کرد.

گاهی اوقات ممکن است نیاز به آزمایش خون، تصاویر اسکن از غدد بزاقی شما، یا تست هایی داشته باشید که میزان بزاق تولید شده را اندازه گیری می کنند تا به علت بروز خشکی دهان پی ببرند. اگر پزشک شما مشکوک به خشکی دهان در نتیجه سندروم شوگرن باشد، نمونه کوچکی از سلول ها (نمونه برداری) از غدد بزاقی شما در لب های شما ممکن است برای آزمایش به آزمایشگاه ارسال شود.

درمان های خشکی دهان

درمان خشکی دهان به علت بروز آن بستگی دارد. دندانپزشک یا پزشک شما ممکن است راهکارهای زیر را ارائه دهند:

  • تغییر داروهایی که موجب خشکی دهان شده اند. اگر پزشک شما معتقد باشد که داروها عامل بروز خشکی دهان شما هستند، ممکن است دوز داروهای شما را تغییر دهند یا داروی شما را به داروی دیگری تغییر دهند که باعث بروز خشکی دهان نمی شوند.
  • پیشنهاد محصولاتی برای مرطوب کردن دهان شما. اینها می توانند شامل دهانشویه های تجویزی یا OTC، بزاق مصنوعی، یا مرطوب کننده برای لغزنده کردن دهان هستند. دهانشویه هایی که برای خشکی دهان طراحی شده اند، مخصوصاً دهانشویه های حاوی زایلیتول، می توانند مؤثر باشند، که در برابر پوسیدگی دندان ها نیز محافظت ایجاد می کنند.
  • در نهایت، درمان های جدید و امیدوار کننده ای در حال بررسی می باشند. دانشمندان در حال کار کردن روی روش های ترمیم غدد بزاقی آسیب دیده، و در حال تولید غدد بزاقی مصنوعی هستند که قابل کاشته شدن داخل بدن هستند.
  • غذاهای خود را با آبگوشت، سوپ، سس، خامه، کره، یا مارگارین مرطوب کنید. غذاهای نرم و مرطوب و خنک در دمای اتاق بخورید.
  • از خوردن غذاهای شور و خشک (مانند کراکر، نان تست، کلوچه، نان خشک، گوشت خشک، مرغ، ماهی، میوه خشک، و موز) و غذاها و نوشیدنی های حاوی قند زیاد خودداری کنید.

اگر خشکی شدید دهان دارید، پزشک یا دندانپزشک شما ممکن است راهکارهای زیر را پیشنهاد دهند:

  • تجویز داروهایی که تولید بزاق را تحریک می کنند. پزشک شما ممکن است برای تحریک تولید بزاق پیلوکارپین pilocarpine (Salagen) یا سویمیل cevimeline (Evoxac) تجویز کند.
  • محافظت از دندان های شما. برای پیشیگیری از بروز پوسیدگی و حفره های دندانی، دندانپزشک شما ممکن است استفاده هفتگی از دهانشویه های کلرهگزیدین را برای کنترل بروز حفره های دندانی توصیه کند.
خشکی دهان

خشکی دهان

تغییر سبک زندگی و راهکارهای خانگی

علاوه بر توصیه هایی که از پزشک دریافت می کنید، این نکات نیز ممکن است به کاهش علائم خشکی دهان شما کمک کنند:

  • جرعه جرعه آب یا مایعات فاقد قند بنوشید یا تکه های کوچک یخ رادر طول روز بمکید تا دهان شما مرطوب شود، و در طول وعده های غذایی نیز برای کمک به جویدن و بلع آب بنوشید.
  • آدامس های فاقد قند بجوید یا آبنبات های فاقد قند بمکید. محصولاتی که حاوی زایلیتول هستند نیز ممکن است به پیشگیری از بروز حفره های دندانی کمک کنند. با این حال، در برخی افراد، زایلیتول، که اغلب در آدامس ها یا آبنبات های فاقد قند یافت می شود، اگر در مقادیر زیاد مصرف شود ممکن است موجب تولید گاز معده یا اسهال شود.
  • جایگزین های OTC بزاق را امتحان کنید که حاوی زایلیتول هستند، مانند اسپری مرطوب کننده دهان که حاوی کربوکسی متیل سلولز یا هیدروکسی اتیل سلولز هستند.
  • از راه بینی نفس بکشید، نه از راه دهان. اگر خر و پف شما موجب تنفی از راه دهان در طول شب می شود، ممکن است لازم باشد برای آن دنبال درمان باشید.
  • با استفاده از دستگاه های بخور به هوای اتاق در شب رطوبت اضافه کنید.
  • لب های خود را مرطوب کنید تا خشکی یا مناطق ترک خورده را تسکین دهید.

از چیزهایی که می توانند علائم شما را بدتر کنند پرهیز کنید، که عبارتند از:

  • کافئین و الکل. این محصولات می توانند موجب بروز خشکی دهان و حساسیت شوند. از دهانشویه های حاوی الکل استفاده نکنید.
  • همه نوع تنباکو. اگر شما تنباکو می کشید یا می جوید، این کار را ترک کنید، زیرا محصولات تنباکو می توانند موجب خشکی و تحریک دهان شوند.
  • آنتی هسیتامین ها و ضد احتقان های OTC. این محصولات می توانند خشکی دهان شما را بدتر کنند.
  • غذاها و آبنبات های قندی و اسیدی. اینها خطر پوسیدگی دندان ها را افزایش می دهند. بعلاوه، از خوردن غذاهای پر ادویه و پر نمک نیز اجتناب کنید زیرا آنها می توانند موجب بروز تحریک شوند.

بزاق برای حفظ سلامت دهان و دندان های شما مهم است. برداشتن این گام ها برای محافظت از دندان ها نیز ممکن است به خشکی دهان شما کمک کند:

  • دندان های خود را با خمیر دندان فلورایده مسواک بزنید و آنها را نخ دندان بکشید. از دندانپزشک خود بپرسید آیا خمیر دندان های فلورایده، خمیر دندان های حاوی بتائین، یا ژل های دندانی تجویزی می توانند برای خنثی کردن اسیدهای باکتری ها مفید باشند یا خیر.
  • قبل از رفتن به رختخواب از دهانشویه های فلورایده استفاده کنید، یا با ژل های فلورایده دندان های خود را مسواک بزنید.
  • حداقل دو مرتبه در طول سال برای معاینه دندان های خود و زدودن پلاک های دندانی، برای کمک به پیشگیری از بروز پوسیدگی دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنید.

اگر گام های زیر موجب بهبود خشکی دهان شما نشدند، با پزشک یا دندانپزشک خود در مورد آن صحبت کنید. علت می تواند دارو یا شرایط دیگری باشد که در بالا به آنها اشاره کردیم. داروها یکی از شایع ترین علل خشکی دهان هستند. درمان کامل و طولانی مدت خشکی دهان ممکن است به معنای توقف یا تغییر داروها یا دوز آنها، یا پرداختن به علت های بنیادی باشد.

آمادگی قبل از مراجعه به پزشک برای خشکی دهان

قبل از مراجعه به پزشک فهرستی از موارد زیر تهیه کنید:

  • علائمی که تجربه می کنید، شامل هر چیزی که ممکن است با دلیل مراجعه شما به پزشک مرتبط باشد.
  • اطلاعات فردی کلیدی، شامل هر گونه استرس اصلی یا تغییرات بزرگی که اخیراً در زندگی داشته اید، که ممکن است با خشکی دهان ارتباط داشته باشد.
  • همه داروهای تجویزی، ویتامین ها، دمنوش های گیاهی، و دیگر مکمل ها و داروهای OTC که مصرف می کنید همراه را دوز آنها.

آیا نیاز است یکی از دندان های شما کشیده شود و ممکن است برای انجام آن جراحی نیاز باشد؟ شرایط خوبی دارید. زیرا کشیدن دندان ها با جراحی، در حقیقت یکی از عادی ترین فرایندهای جراحی است که امروزه در سراسر دنیا انجام می شود. در اکثر موارد وقتی دندان کشیده می شود، با یک فرایند کاملاً مشخص این کار انجام می شود. با این حال، گاهی اوقات مقداری پیچیده تر است و نیاز به فرایند طولانی تری دارد. اینجاست که این پرسش مطرح می شود، چرا ممکن است کشیدن دندان ضروری شود؟ چرا ممکن است این فرایند نیاز به جراحی داشته باشد؟ پس از جراحی کشیدن دندان چه مراقبت هایی نیاز هستند؟

چرا امکان نجات یک دندان وجود ندارد؟

گرچه نجات دندان همیشه مطلوب است، اما مواردی وجود دارند که ممکن است لازم باشد دندان کشیده شود. دلایلی که چنین الزامی را بوجود می آورند عبارتند از تروما، بیماری، و فشردگی و نامرتبی دندان ها.

وقتی یک دندان نتواند با استفاده از روکش یا پر کردن ترمیم شود، ممکن است کشیدن دندان بهترین گزینه باشد. دندان هایی که به دلیل بیماری پریودنتال استخوان کافی برای حمایت از آنها وجود ندارد، و همچنین دندان های عفونی (آبسه کرده) که به درمان ریشه پاسخ نمی دهند نیز ممکن است نیاز به کشیده شدن داشته باشند. علاوه بر این، اصلاً بعید نیست که یک ارتودنتیست به دلیل فشردگی بیش از حد دندان ها کشیدن یک یا دو دندان را قبل از کارگذاری بریس ها توصیه کند. به همین ترتیب، دندان های عقل معمولاً به دلیل نهفته بودن یا نداشتن فضای کافی برای کامل بیرون آمدن داخل دهان، نیاز است کشیده شوند.

جراحی برای کشیدن دندان

جراحی برای کشیدن دندان

مقایسه کشیدن ساده دندان و کشیدن دندان با جراحی

کشیدن ساده دندان چیست؟وقتی دندان از بالای خط لثه قابل مشاهده باشد، و دندانپزشک بتواند به راحتی آن را فورسپس بکشد، تنها کاری که باید انجام شود کشیدن ساده دندان است.

با این حال، اگر لازم باشد دندانپزشک مقداری از بافت لثه یا استخوان را برای کشیدن دندان بردارد، به احتمال زیاد برای کشیدن دندان نیاز به جراحی خواهید داشت. با این حال، نگران نباشید. با فناوری امروز و پیشرفت هایی که در دندانپزشکی صورت گرفته است، راحتی و امنیت شما تضمین خواهد بود. علاوه بر این، بخیه نیاز خواهید داشت و به احتمال زیاد برای شما داروی مسکن تجویز خواهد شد تا با کمترین ناراحتی زودتر بهبود پیدا کنید.

جراحی برای کشیدن دندان

جراحی برای کشیدن دندان

دلایل نیاز به جراحی برای کشیدن دندان

دندانپزشک با گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس و معاینه دندان ها معمولاً می تواند مشخص کند آیا شما نیاز به کشیدن ساده دندان دارید یا کشیدن با جراحی. با این حال، زمان هایی وجود دارند که کشیدن ساده دندان نیاز به فرایند جراحی دارد. برای مثال، اگر دندان در طول فرایند شکسته شود، ممکن است لازم باشد متخصص دندانپزشکی فرایند جراحی گسترده تری انجام دهد.

دلایل دیگر برای کشیدن دندان با جراحی عبارتند از:

  • کشیدن دندان عقل، اگر نهفته باشد، و بافت استخوان نیاز به برش داشته باشد.
  • هنگام خارج کردن دندان شکسته.
  • بیرون آوردن نوک ریشه یا دندان با ریشه های خمیده بلند.
  • اگر یک دندان یا دندان مولر در سطح خط لثه شکسته باشد.

دستور العمل های پس از جراحی کشیدن دندان

با کشیدن دندان با جراحی، به احتمال زیاد بخیه هایی خواهید داشت که نیاز به مراقبت خواهند داشت. صرفنظر از اینکه کشیدن دندان شما به روش ساده انجام شده است یا روش جراحی، همیشه دنبال کردن دستور العمل های مراقبت پس از آن مهم هستند. به این ترتیب، شما می توانید برای یک بهبود سریع برنامه ریزی کنید و از هر گونه پیچیدگی و مشکلات احتمالی پرهیز کنید. در اینجا به بیان برخی کارهایی می پردازیم که دندانپزشک شما به احتمال زیاد توصیه خواهد کرد پس از فرایند آنها را انجام دهید:

  • به دهان خود استراحت دهید. به مدت دو ساعت پس از کشیدن دندان از حرف زدن، خوردن، و آشامیدن غیر ضروری بپرهیزید. علاوه بر این، در طول مدتی که در دوره بهبود به سر می برید نی استفاده نکنید، سیگار نکشید، از تف کردن اجتناب کنید.
  • مایعات و غذاهای نرم مصرف کنید. پس از بند آمدن خونریزی، مقدار زیادی آب ولرم یا مایعات خنک بنوشید. مایعات و غذاهای نرم معولاً قبل از بازگشت به رژیم غذایی معمولی توصیه می شوند. دندانپزشک به شما توضیح خواهد داد برای بهبود چه رژیم غذایی داشته باشید.
  • از مسواک زدن منطقه اطراف دندان کشیده شده خودداری کنید. به مدت 12 ساعت از شستشو و مسواک زدن دندان های خود خودداری کنید. پس از آن می توانید مثل همیشه مسواک بزنید، با این حال باید از نزدیک شدن به محل دندان کشیده شده اجتناب کنید. دندانپزشک ممکن است از شما بخواهد دهان خود را با دهانشویه های تجویزی یا آب ولرم و نمک شستشو دهید.
  • به توصیه های دندانپزشک خود در مورد داروهای مسکن گوش دهید. دستور العمل های دندانپزشک خود در مورد مصرف هر گونه داروهای مسکن تجویزی گوش دهید. این داروها می توانند به شما کمک کنند بهبود پیدا کنید بدون آنکه هیچ دردی تحمل کنید یا هیچ خطر خاصی شما را تهدید کند. در مورد خطرات و مزایای استفاده از داروهای مسکن تجویزی قبل از مصرف این داروها با دندانپزشک خود صحبت کنید.
  • در صورت ادامه داشتن خونریزی، فوراً با دندانپزشک خود تماس بگیرید. انجام این کار برای روند بهبود شما ضروری است و از بروز مشکلات بیشتر جلوگیری خواهد کرد.

بنابراین اگر نیاز است دندان شما به روش جراحی کشیده شود، چیزی برای نگران شدن وجود ندارد. با فرایندها و داروهای بی حسی مدرن امروز، کشیدن دندان سلامت بیشتر دهان شما را در دراز مدت تأمین خواهد کرد. اکنون می دانید چرا ممکن است دندان شما نیاز به کشیدن داشته باشد، و چرا ممکن است لازم باشد دندانپزشک آن را به روش جراحی انجام دهد.

پس از درمان، لازم است از بخیه ها مراقبت کنید و غذاهای نرم یا مایع بخورید. بعلاوه، نباید اطراف منطقه در حال بهبود را مسواک بزنید. همیشه لازم است دستور العمل دندانپزشک را پس از فرایند دنبال کنید و در صورت وجود هر گونه درد مداوم یا خونریزی با دندانپزشک تماس بگیرید. بنابراین، اگر فرایند جراحی کشیدن دندان در پیش دارید، اعتماد به نفس داشته باشید و آماده باشید.

 محصولات بهداشتی دهان و دندان، شامل خمیر دندان، نخ دندان، تمیز کننده های دنچر (پروتزهای مصنوعی دندانی) و دهانشویه ها می شوند. واکنش های تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان ها می توانند افراد را در تمام سنین تحت تأثیر قرار دهند.

خمیر دندان ها حاوی طعم دهنده ها، مواد نگهدارنده، مواد رنگ دهنده، مواد ساینده، مواد شوینده، مواد متصل کننده، مواد مرطوب کننده، مواد ضد عفونی کننده، مواد آنتی اسید، و نمک های فلوراید می باشند. طعم دهنده ها علت اصلی حساسیت های تماسی به خمیر دندان ها می باشند و همپوشانی قابل توجهی با غذاها دارند.

خمیر دندان و دیگر محصولات بهداشتی دهان می توانند موجب بروز التهاب لب و استوماتیت (التهاب دهان) شوند. شرایط خاص عبارتند از:

·        التهاب لب ناشی از حساسیت تماسی

·        التهاب پوستی تحریک پذیر

·        استومتیت تماسی

·        درماتیت اگزمایی اطرف دهان به دلیل درماتیت حساسیت تماسی یا درماتیت تحریک کننده تماسی

·        لک و پیس تماسی contact leukoderma

·        کهیر تماسی

·        تغییر رنگ دندان ها

با این حال، با درنظر گرفتن استفاده خیلی زیاد از این محصولات، خوشبختانه چنین واکنش هایی نادر هستند.

چه افرادی دچار واکنش های آلرژیک تماسی به محصولات بهداشتی می شوند؟

آلرژی به مواد بهداشتی دهان و دندان، احتمالاً به دلیل شستشویی که پس از استفاده از آنها انجام می شود، نادر است. تقریباً 30 آلرژن (ماده حساسیت زا) داخل خمیر دندان ها شناسایی شده است و در اکثر آنها وجود دارند.

زنان بیشتر از مردان دچار واکنش های آلرژیک تماسی به خمیر دندان ها و دیگر محصولات بهداشتی دهان و دندان ها می شوند. شاید علت این موضوع این باشد که زنان ابتدا نسبت به سایر محصولات حاوی رایحه و عطر حساس می شوند.

روی هم رفته، خمیر دندان پس از رژ لب ها دومین عامل شناخته شده مسبب تورم التهابی تماسی می باشند، اما شایع ترین در بین مردان است.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

علائم بالینی حساسیت تماسی

التهاب لب Cheilitis

آلرژی تماسی به محصولات بهداشتی دهان معمولاً در قالب التهاب اگزمایی لب ها تظاهر پیدا می کند که می تواند لبها را تحت تأثیر قرار دهد. خشکی، خارش، درد، و پوسته پوسته شدن می توانند از جمله علائم آن باشند.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

استوماتیت تماسی

استوماتیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان کمتر از التهاب لب ها شایع است، علیرغم این موضوع که محصولات به جای روی لب ها، داخل دهان استفاده می شوند. تظاهرات این علائم ممکن است مزمن یا حاد باشد. این واکنش تمایل به درگیر کردن بخش های برزگتری دارد، و با استفاده از یک خمیر دندان یا دهانشویه، لثه ها (ژنژیویت)، زبان (التهاب زبان)، و داخل گونه ها را تحت تأثیر قرار می دهد. درد سوزش دار داخل دهان ممکن است توصیف شود و در معاینات، معمولاً قرمزی با تورم و پوسته پوسته شدن لثه ها، زبان، و یا داخل گونه ها وجود دارد.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

اگزمای اطراف دهان و لک و پیس تماسی

گاهی اوقات واکنش های آلرژیک به فراتر از لب ها گسترش پیدا می کنند و پوست اطراف آنها را نیز درگیر می کنند و در قالب اگزما اطراف دهان نمود پیدا می کنند. لک و پیس اطراف دهان، سفید شدن پوست اطراف دهان، به دلیل وجود آلدئید سینامیک در خمیر دندان بیمار گزارش شده است.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

کهیر تماسی

کهیر تماسی معمولاً به شکل تورم فوری لب ها پس از تماس با ماده حساسیت زا خود را نشان می دهد. گزارش شده است این مشکل در نتیجه وجود آلدئید سینامیک در دهانشویه ای که بیمار استفاده کرده است بروز پیدا کرده است.

با این حال، تماس مکرر با مواد حساسیت زا با غلظت اندک، می تواند منجر به بروز بیماری التهاب اگزمایی شود، علیرغم اینکه ناشی از واکنش فوری نوع 1 باشد. گزارش شده است چنین موقعیتی به دلیل طعم دهنده نعنا داخل خمیر دندان ها بوجود می آید. قرار گرفتن های بعدی در معرض تمیز کننده های دندانی با طعم نعنا در مطب دندانپزشک منجر به بروز تورم فوری لب شد.

حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان چگونه تشخیص داده می شود؟

تست پَچ نخستین بررسی است که برای آلرژی های تماسی مشکوک انجام می شود. سری های استاندارد پایه اغلب در تشخیص حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان مفید نیستند زیرا مواد حساسیت زای شایع موجود در این محصولات را شامل نمی شود. بنابراین، لازم است یک دسته گسترده از خمیر دندان ها و محصولات خود بیمار را اضافه کنید.

در تحقیقات گذشته مباحثاتی وجود داشته است در خصوص تست پچ با خمیر دندان ها، زیرا واکنش های حساسیتی به مواد شوینده و ساینده موجود در آنها وجود داشته است. با این حال، برخی مطالعات گزارش داده اند که امکان ایجاد تمایز بین واکنش های تست پچ تحریک کننده و آلرژیک به خمیر دندان ها وجود دارد. مزیت تست کردن با محصولات خود بیمار این است که در تعداد قابل توجهی از موارد، تنها واکنش های مثبت به این محصولات مشاهده شده بودند. با این حال، اگر ماده حساسیت زا با غلظت پایین وجود داشته باشد، تست پچ به محصولات ممکن است نتایج منفی اشتباه در برداشته باشد.

معمولاً کمپانی های تولید کننده خمیر دندان با متخصصان پوست همکاری می کنند و اطلاعات بیشتری در خصوص محصول خود ارائه می دهند تا ماده حساسیت زا بتواند شناسایی شود.

علاوه بر این، تست کردن می تواند در شناسایی محصولات جایگزینی کمک کند که احتمالاً برای استفاده در بیمار بی خطر می باشند.

علت واکنش فوری (نوع 1) (کهیر تماسی) با آزمایش خراش پوست شناسایی می شود. با این حال، غلظت پایین مواد حساسیت زا در یک محصول ممکن است آنقدر پایین باشد که نتواند واکنش مثبت نشان دهد.

آزمایش نهایی متوقف کردن مصرف محصول مشکوک و اشاره به بهبود در طی چندین هفته است.

درمان های واکنش آلرژیک به محصولات بهداشتی دهان

در همه اشکال حساسیت های تماسی، بهترین درمان پرهیز از محصولات و آلرژن ها، در صورت شناسایی، است. واکنش ظرف چند هفته فروکش خواهد کرد.

مواد حساسیت زای گزارش شده در محصولات بهداشتی دهان و دندان

خمیر دندان

طعم دهنده های موجود در خمیر دندان ها “طعم تمیزی و تازگی” بوجود می آورند و مزه تلخ پیروفسفات های موجود در خمیر دندان های مخصوص کنترل تارتار را پنهان می کنند. و اینها از جمله رایج ترین موادی هستند که موجب بروز آلرژی های تماسی می شوند. شایع ترین موادی که مسئول این واکنش ها هستند از گیاه نعنا گرفته می شوند: نعنای تند، نعناع فلفلی، منتول، کارون.

دیگر مواد حساسیت زایی که گزارش شده اند عبارتند از:

·        دارچین- طعم دهنده ای که از دارچین گرفته می شود.

·        آنتول- طعم دهنده ای که از انیسون ستاره ای، رازیانه، و انیسون گرفته می شود.

·        مومی که زنبور عسل از غنچه ها تهیه کرده است- ضد عفونی کننده.

·        هگزیل رزورسینول- کنترل پلاک.

·        دیپنتین- حلال مورد استفاده در محصولات تمیز کننده.

·        کوکامیدوپروپیل بتائین- واکنشگر.

·        پارابن- نگهدارنده.

·        نمک های فلوراید.

نخ دندان

مواد حساسیت زای رایج در نخ دندان عبارتند از کلوفونی (E915) و طعم دهنده هد.

دهانشویه ها

بسیاری از همین آلرژن هایی که در خمیر دندان ها وجود دارند در دهانشویه ها نیز وجود دارند، و برای “حس تازگی و تمیزی” افزوده می شوند. گزارش شده است که کوکامیدوپروپیل بتائین در دهانشوهای دو در یک موجب بروز التهاب پوستی آلرژیک می شود.

تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی

به ندرت گزارش شده است که تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی موجب بروز آلرژی تماسی شوند. با این حال، استفاده از تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی حاوی آمونیوم پرسولفات روی یک پروتز آکریلیک کاملاً فرسوده باعث ایجاد التهاب تماسی آلرژیک می شود. زیرا پرسولفات با انتشار آهسته جذب منافذ دنچر می شود.

واکنش های تماسی به محصولات بهداشتی دهان

سدیم لوریل سولفات (SLS) نوعی ماده شوینده و واکنشگر رایج در خمیر دندان است. این ماده باعث ایجاد کف می شود و ممکن است دارای اثر ضد میکروبی باشد. از آنجا که یک ماده شوینده است، می تواند باعث بروز درماتیت تماسی، مخصوصاً پوست اطراف دهان شود. چندین مطالعه نشان می دهند که SLS می تواند دفعات حملات زخم های آفتی را در افراد مستعد ابتلا به آنها افزایش دهد، اگرچه در یک مطالعه هیچ بهبودی پس از تعویض خمیر دندان با یک خمیر دندان فاقد SLS مشاهده نشد.

التهاب پوستی تحریک پذیر می تواند در نتیجه غلظت بالای پیرو فسفات های موجود در خمیر دندان های مخصوص کنترل تارتار بروز پیدا کنند.

تغییر رنگ دندان ها در نتیجه برخی محصولات بهداشت دهان

کلرهگزیدین یکی از ترکیبات رایج دهانشویه ها است، زیرا باکتری ها را از بین می برد. استفاده طولانی مدت از دهانشویه های حاوی کلرهگزیدین می تواند موجب تغییر رنگ دندان ها و ترمیم های دندانی شود. کلرهگزیدین می تواند حس چشایی را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

نمونه های درمانی ایمپلنت فوری



بخش تخصصی ایمپلنت فوری





ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد. در روش های کاشت ایمپلنت سنتی دوره بهبود پس از کاشت پایه و پیش از نصب تاج دندان بسیار طولانی است در صورتی که فرایند ایمپلنت یک روزه روشی کاملا خاص و کاربردی است که با استفاده از آن جای خالی دندان در یک روز توسط پایه ایمپلنت و تاج دندانی پر می شود. البته در روش کاشت ایمپلنت فوری، تاج دندان موقتی تا زمانی که تاج دندان اصلی برای نصب آماده شود؛ روی پایه سوار می شود وزیبایی دندان های شما را تکمیل می کند.

مقالات تخصصی ایمپلنت فوری



خشکی دهان یا زروستومیا xerostomia، به شرایطی اشاره دارد که در آن غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان تولید نمی کنند. خشکی دهان اغلب نتیجه یا عارضه جانبی استفاده از برخی داروهای خاص یا مشکلات بالا رفتن سن یا نتیجه رادیوتراپی برای درمان سرطان است. کمتر شایع است، اما خشکی دهان ممکن است در نتیجه شرایطی بروز پیدا کند که مستقیماً غدد بزاقی را تحت تأثیر قرار می دهند.

بزاق با خنثی کردن اسیدهای تولید شده توسط باکتری ها، محدود کردن رشد باکتری ها، و شستن ذرات غذا به پشیگیری از پوسیدگی دندان ها کمک می کند. بعلاوه، آنزیم های موجود در بزاق به گوارش نیز کمک می کنند.

دامنه مشکلات کاهش بزاق و خشکی دهان می تواند از یک مزاحمت صرفاً ساده باشد تا چیزی که تأثیری عمده روی سلامت عمومی و سلامت دهان و دندان ها و لثه های شما دارد، همینطور اشتهای شما و لذت بردنتان از غذا.

درمان های خشکی دهان به علت بروز آن بستگی دارند.

علائم و نشانه های خشکی دهان

اگر دهان شما به میزان کافی بزاق تولید نکند، ممکن است به صورت تمام یا گاهی اوقات متوجه بروز این علائم و نشانه ها شوید:

  • خشکی یا احساس چسبندگی داخل دهان
  • بزاقی که غلیظ و رشته ای به نظر می رسد
  • احساس تشنگی مداوم
  • بوی بد دهان
  • مشکل در جویدن، حرف زدن، و بلعیدن
  • خشکی یا سوزش گلو و گرفتگی صدا
  • خشک و شیار دار شدن زبان
  • تغییر در حس چشایی
  • احساس سوزش یا سوزن سوزن شدن در دهان و بویژه روی زبان
  • خشکی و قرمزی زبان
  • مشکل در استفاده از پروتزهای مصنوعی دندانی
  • خشکی مجرای بینی

بعلاوه، خشکی دهان می تواند باعث چسبیدن رژ لب به دندان های شما شود. علاوه بر این علائم، خشکی دهان موجب افزایش خطر ژنژیویت (بیماری لثه)، پوسیدگی دندان، و عفونت های دهان مانند برفک دهان می شود.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر شما متوجه علائم و نشانه های خشکی مستمر دهان شده اید، برای مراجعه به پزشک اقدام کنید.

خشکی دهان

خشکی دهان

علل بروز خشکی دهان

خشکی دهان زمانی بروز پیدا می کند که غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان شما تولید نمی کنند. این غدد ممکن است در نتیجه یکی از عوامل زیر به درستی عمل نکنند:

داروها

صدها دارو، شامل داروهایی که تهیه آنها از داروخانه نیازی به نسخه پزشک ندارد (OTC)، خشکی دهان را به عنوان عارضه جانبی خود دارند. از بین محتمل ترین انواع داروهایی که موجب بروز مشکل می شوند برخی داروهایی قرار دارند که برای درمان افسردگی، فشار خون بالا، و اضطراب استفاده می شوند، همینطور برخی آنتی هیستامین ها، ضد احتقان ها، شل کننده عضلات و مسکن ها.

بالا رفتن سن

بسیاری از افراد مسن با افزایش سن خشکی دهان را تجربه می کنند. عوامل مرتبط عبارتند از استفاده از برخی داروهای خاص، تغییرات در توانایی های بدن برای پردازش داروها، مواد مغذی ناکافی، و داشتن بیماری های طولانی مدت.

درمان سرطان

داروهای شیمی درمانی می توانند ماهیت بزاق دهان و مقدار تولید شده آن را تغییر دهند. با بازگشت جریان عادی بزاق پس از تکمیل درمان، این ممکن است موقتی باشد. درمان های پرتو افکنی به سر و گردن می توانند به غدد بزاقی آسیب وارد کنند، که موجب کاهش چشمگیر تولید بزاق می شود. این ممکن است بسته به دوز پرتو افکنی و منطقه تحت درمان، موقتی یا دائمی باشد.

آسیب به عصب

یک صدمه یا جراحی که باعث شود به اعصاب ناحیه سر و گردن آسیب وارد شود، می تواند موجب خشکی دهان شود.

دیگر بیماری ها

خشکی دهان می تواند به دلیل برخی بیماری های خاص بروز پیدا کند، مانند دیابت، سکته مغزی، عفونت قارچی (برفک) داخل دهان، یا بیماری آلزایمر، یا به دلیل بیماری های خود ایمنی، مانند سندروم شوگرن Sjogren’s syndrome یا HIV ایدز. خر و پف کردن و تنفس با دهان باز نیز می تواند موجب خشکی دهان شود.

کم آب شدن بدن

شرایطی که می توانند منجر به کم آب شدن بدن شوند، مانند تب، تعریق شدید، استفراق، اسهال، از دست دادن مقدار زیادی خون، و سوختگی می توانند موجب خشکی دهان شوند.

استفاده از تنباکو و الکل

نوشیدن الکل و یا کشیدن یا جویدن تنباکو می توانند موجب افزایش علائم خشکی دهان شوند.

برداشتن غدد بزاقی با جراحی

مصرف تفریحی مواد مخدر

استفاده از مت آمفتامین می تواند باعث خشکی شدید دهان و آسیب به دندان ها شود، شرایطی که تحت عنوان “متی دهان” نیز شناخته می شود. ماری جوآنا نیز می تواند موجب خشکی دهان شود.

خشکی دهان

خشکی دهان

مشکلات و عوارض ناشی از خشکی دهان

اگر شما بزاق کافی نداشته باشید و دچار خشکی دهان شوید، این می تواند منجر به بروز مشکلات زیر شود:

  • افزایش پلاک، پوسیدگی دندان و بیماری لثه
  • زخم های دهانی
  • عفونت های مخمری داخل دهان (برفک)
  • زخم یا شکاف پوست در گوشه های دهان، یا ترک خوردن لب ها.
  • سوء تغذیه ناشی از مشکلات جویدن و بلعیدن

نحوه تشخیص خشکی دهان

برای مشخص نمودن علت خشکی دهان، پزشک شما سوابق پزشکی شما و همه داروهایی که مصرف می کنید، سامل داروهای OTC، را بررسی خواهد کرد و دهان شما را معاینه خواهد کرد.

گاهی اوقات ممکن است نیاز به آزمایش خون، تصاویر اسکن از غدد بزاقی شما، یا تست هایی داشته باشید که میزان بزاق تولید شده را اندازه گیری می کنند تا به علت بروز خشکی دهان پی ببرند. اگر پزشک شما مشکوک به خشکی دهان در نتیجه سندروم شوگرن باشد، نمونه کوچکی از سلول ها (نمونه برداری) از غدد بزاقی شما در لب های شما ممکن است برای آزمایش به آزمایشگاه ارسال شود.

درمان های خشکی دهان

درمان خشکی دهان به علت بروز آن بستگی دارد. دندانپزشک یا پزشک شما ممکن است راهکارهای زیر را ارائه دهند:

  • تغییر داروهایی که موجب خشکی دهان شده اند. اگر پزشک شما معتقد باشد که داروها عامل بروز خشکی دهان شما هستند، ممکن است دوز داروهای شما را تغییر دهند یا داروی شما را به داروی دیگری تغییر دهند که باعث بروز خشکی دهان نمی شوند.
  • پیشنهاد محصولاتی برای مرطوب کردن دهان شما. اینها می توانند شامل دهانشویه های تجویزی یا OTC، بزاق مصنوعی، یا مرطوب کننده برای لغزنده کردن دهان هستند. دهانشویه هایی که برای خشکی دهان طراحی شده اند، مخصوصاً دهانشویه های حاوی زایلیتول، می توانند مؤثر باشند، که در برابر پوسیدگی دندان ها نیز محافظت ایجاد می کنند.
  • در نهایت، درمان های جدید و امیدوار کننده ای در حال بررسی می باشند. دانشمندان در حال کار کردن روی روش های ترمیم غدد بزاقی آسیب دیده، و در حال تولید غدد بزاقی مصنوعی هستند که قابل کاشته شدن داخل بدن هستند.
  • غذاهای خود را با آبگوشت، سوپ، سس، خامه، کره، یا مارگارین مرطوب کنید. غذاهای نرم و مرطوب و خنک در دمای اتاق بخورید.
  • از خوردن غذاهای شور و خشک (مانند کراکر، نان تست، کلوچه، نان خشک، گوشت خشک، مرغ، ماهی، میوه خشک، و موز) و غذاها و نوشیدنی های حاوی قند زیاد خودداری کنید.

اگر خشکی شدید دهان دارید، پزشک یا دندانپزشک شما ممکن است راهکارهای زیر را پیشنهاد دهند:

  • تجویز داروهایی که تولید بزاق را تحریک می کنند. پزشک شما ممکن است برای تحریک تولید بزاق پیلوکارپین pilocarpine (Salagen) یا سویمیل cevimeline (Evoxac) تجویز کند.
  • محافظت از دندان های شما. برای پیشیگیری از بروز پوسیدگی و حفره های دندانی، دندانپزشک شما ممکن است استفاده هفتگی از دهانشویه های کلرهگزیدین را برای کنترل بروز حفره های دندانی توصیه کند.
خشکی دهان

خشکی دهان

تغییر سبک زندگی و راهکارهای خانگی

علاوه بر توصیه هایی که از پزشک دریافت می کنید، این نکات نیز ممکن است به کاهش علائم خشکی دهان شما کمک کنند:

  • جرعه جرعه آب یا مایعات فاقد قند بنوشید یا تکه های کوچک یخ رادر طول روز بمکید تا دهان شما مرطوب شود، و در طول وعده های غذایی نیز برای کمک به جویدن و بلع آب بنوشید.
  • آدامس های فاقد قند بجوید یا آبنبات های فاقد قند بمکید. محصولاتی که حاوی زایلیتول هستند نیز ممکن است به پیشگیری از بروز حفره های دندانی کمک کنند. با این حال، در برخی افراد، زایلیتول، که اغلب در آدامس ها یا آبنبات های فاقد قند یافت می شود، اگر در مقادیر زیاد مصرف شود ممکن است موجب تولید گاز معده یا اسهال شود.
  • جایگزین های OTC بزاق را امتحان کنید که حاوی زایلیتول هستند، مانند اسپری مرطوب کننده دهان که حاوی کربوکسی متیل سلولز یا هیدروکسی اتیل سلولز هستند.
  • از راه بینی نفس بکشید، نه از راه دهان. اگر خر و پف شما موجب تنفی از راه دهان در طول شب می شود، ممکن است لازم باشد برای آن دنبال درمان باشید.
  • با استفاده از دستگاه های بخور به هوای اتاق در شب رطوبت اضافه کنید.
  • لب های خود را مرطوب کنید تا خشکی یا مناطق ترک خورده را تسکین دهید.

از چیزهایی که می توانند علائم شما را بدتر کنند پرهیز کنید، که عبارتند از:

  • کافئین و الکل. این محصولات می توانند موجب بروز خشکی دهان و حساسیت شوند. از دهانشویه های حاوی الکل استفاده نکنید.
  • همه نوع تنباکو. اگر شما تنباکو می کشید یا می جوید، این کار را ترک کنید، زیرا محصولات تنباکو می توانند موجب خشکی و تحریک دهان شوند.
  • آنتی هسیتامین ها و ضد احتقان های OTC. این محصولات می توانند خشکی دهان شما را بدتر کنند.
  • غذاها و آبنبات های قندی و اسیدی. اینها خطر پوسیدگی دندان ها را افزایش می دهند. بعلاوه، از خوردن غذاهای پر ادویه و پر نمک نیز اجتناب کنید زیرا آنها می توانند موجب بروز تحریک شوند.

بزاق برای حفظ سلامت دهان و دندان های شما مهم است. برداشتن این گام ها برای محافظت از دندان ها نیز ممکن است به خشکی دهان شما کمک کند:

  • دندان های خود را با خمیر دندان فلورایده مسواک بزنید و آنها را نخ دندان بکشید. از دندانپزشک خود بپرسید آیا خمیر دندان های فلورایده، خمیر دندان های حاوی بتائین، یا ژل های دندانی تجویزی می توانند برای خنثی کردن اسیدهای باکتری ها مفید باشند یا خیر.
  • قبل از رفتن به رختخواب از دهانشویه های فلورایده استفاده کنید، یا با ژل های فلورایده دندان های خود را مسواک بزنید.
  • حداقل دو مرتبه در طول سال برای معاینه دندان های خود و زدودن پلاک های دندانی، برای کمک به پیشگیری از بروز پوسیدگی دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنید.

اگر گام های زیر موجب بهبود خشکی دهان شما نشدند، با پزشک یا دندانپزشک خود در مورد آن صحبت کنید. علت می تواند دارو یا شرایط دیگری باشد که در بالا به آنها اشاره کردیم. داروها یکی از شایع ترین علل خشکی دهان هستند. درمان کامل و طولانی مدت خشکی دهان ممکن است به معنای توقف یا تغییر داروها یا دوز آنها، یا پرداختن به علت های بنیادی باشد.

آمادگی قبل از مراجعه به پزشک برای خشکی دهان

قبل از مراجعه به پزشک فهرستی از موارد زیر تهیه کنید:

  • علائمی که تجربه می کنید، شامل هر چیزی که ممکن است با دلیل مراجعه شما به پزشک مرتبط باشد.
  • اطلاعات فردی کلیدی، شامل هر گونه استرس اصلی یا تغییرات بزرگی که اخیراً در زندگی داشته اید، که ممکن است با خشکی دهان ارتباط داشته باشد.
  • همه داروهای تجویزی، ویتامین ها، دمنوش های گیاهی، و دیگر مکمل ها و داروهای OTC که مصرف می کنید همراه را دوز آنها.

آیا نیاز است یکی از دندان های شما کشیده شود و ممکن است برای انجام آن جراحی نیاز باشد؟ شرایط خوبی دارید. زیرا کشیدن دندان ها با جراحی، در حقیقت یکی از عادی ترین فرایندهای جراحی است که امروزه در سراسر دنیا انجام می شود. در اکثر موارد وقتی دندان کشیده می شود، با یک فرایند کاملاً مشخص این کار انجام می شود. با این حال، گاهی اوقات مقداری پیچیده تر است و نیاز به فرایند طولانی تری دارد. اینجاست که این پرسش مطرح می شود، چرا ممکن است کشیدن دندان ضروری شود؟ چرا ممکن است این فرایند نیاز به جراحی داشته باشد؟ پس از جراحی کشیدن دندان چه مراقبت هایی نیاز هستند؟

چرا امکان نجات یک دندان وجود ندارد؟

گرچه نجات دندان همیشه مطلوب است، اما مواردی وجود دارند که ممکن است لازم باشد دندان کشیده شود. دلایلی که چنین الزامی را بوجود می آورند عبارتند از تروما، بیماری، و فشردگی و نامرتبی دندان ها.

وقتی یک دندان نتواند با استفاده از روکش یا پر کردن ترمیم شود، ممکن است کشیدن دندان بهترین گزینه باشد. دندان هایی که به دلیل بیماری پریودنتال استخوان کافی برای حمایت از آنها وجود ندارد، و همچنین دندان های عفونی (آبسه کرده) که به درمان ریشه پاسخ نمی دهند نیز ممکن است نیاز به کشیده شدن داشته باشند. علاوه بر این، اصلاً بعید نیست که یک ارتودنتیست به دلیل فشردگی بیش از حد دندان ها کشیدن یک یا دو دندان را قبل از کارگذاری بریس ها توصیه کند. به همین ترتیب، دندان های عقل معمولاً به دلیل نهفته بودن یا نداشتن فضای کافی برای کامل بیرون آمدن داخل دهان، نیاز است کشیده شوند.

جراحی برای کشیدن دندان

جراحی برای کشیدن دندان

مقایسه کشیدن ساده دندان و کشیدن دندان با جراحی

کشیدن ساده دندان چیست؟وقتی دندان از بالای خط لثه قابل مشاهده باشد، و دندانپزشک بتواند به راحتی آن را فورسپس بکشد، تنها کاری که باید انجام شود کشیدن ساده دندان است.

با این حال، اگر لازم باشد دندانپزشک مقداری از بافت لثه یا استخوان را برای کشیدن دندان بردارد، به احتمال زیاد برای کشیدن دندان نیاز به جراحی خواهید داشت. با این حال، نگران نباشید. با فناوری امروز و پیشرفت هایی که در دندانپزشکی صورت گرفته است، راحتی و امنیت شما تضمین خواهد بود. علاوه بر این، بخیه نیاز خواهید داشت و به احتمال زیاد برای شما داروی مسکن تجویز خواهد شد تا با کمترین ناراحتی زودتر بهبود پیدا کنید.

جراحی برای کشیدن دندان

جراحی برای کشیدن دندان

دلایل نیاز به جراحی برای کشیدن دندان

دندانپزشک با گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس و معاینه دندان ها معمولاً می تواند مشخص کند آیا شما نیاز به کشیدن ساده دندان دارید یا کشیدن با جراحی. با این حال، زمان هایی وجود دارند که کشیدن ساده دندان نیاز به فرایند جراحی دارد. برای مثال، اگر دندان در طول فرایند شکسته شود، ممکن است لازم باشد متخصص دندانپزشکی فرایند جراحی گسترده تری انجام دهد.

دلایل دیگر برای کشیدن دندان با جراحی عبارتند از:

  • کشیدن دندان عقل، اگر نهفته باشد، و بافت استخوان نیاز به برش داشته باشد.
  • هنگام خارج کردن دندان شکسته.
  • بیرون آوردن نوک ریشه یا دندان با ریشه های خمیده بلند.
  • اگر یک دندان یا دندان مولر در سطح خط لثه شکسته باشد.

دستور العمل های پس از جراحی کشیدن دندان

با کشیدن دندان با جراحی، به احتمال زیاد بخیه هایی خواهید داشت که نیاز به مراقبت خواهند داشت. صرفنظر از اینکه کشیدن دندان شما به روش ساده انجام شده است یا روش جراحی، همیشه دنبال کردن دستور العمل های مراقبت پس از آن مهم هستند. به این ترتیب، شما می توانید برای یک بهبود سریع برنامه ریزی کنید و از هر گونه پیچیدگی و مشکلات احتمالی پرهیز کنید. در اینجا به بیان برخی کارهایی می پردازیم که دندانپزشک شما به احتمال زیاد توصیه خواهد کرد پس از فرایند آنها را انجام دهید:

  • به دهان خود استراحت دهید. به مدت دو ساعت پس از کشیدن دندان از حرف زدن، خوردن، و آشامیدن غیر ضروری بپرهیزید. علاوه بر این، در طول مدتی که در دوره بهبود به سر می برید نی استفاده نکنید، سیگار نکشید، از تف کردن اجتناب کنید.
  • مایعات و غذاهای نرم مصرف کنید. پس از بند آمدن خونریزی، مقدار زیادی آب ولرم یا مایعات خنک بنوشید. مایعات و غذاهای نرم معولاً قبل از بازگشت به رژیم غذایی معمولی توصیه می شوند. دندانپزشک به شما توضیح خواهد داد برای بهبود چه رژیم غذایی داشته باشید.
  • از مسواک زدن منطقه اطراف دندان کشیده شده خودداری کنید. به مدت 12 ساعت از شستشو و مسواک زدن دندان های خود خودداری کنید. پس از آن می توانید مثل همیشه مسواک بزنید، با این حال باید از نزدیک شدن به محل دندان کشیده شده اجتناب کنید. دندانپزشک ممکن است از شما بخواهد دهان خود را با دهانشویه های تجویزی یا آب ولرم و نمک شستشو دهید.
  • به توصیه های دندانپزشک خود در مورد داروهای مسکن گوش دهید. دستور العمل های دندانپزشک خود در مورد مصرف هر گونه داروهای مسکن تجویزی گوش دهید. این داروها می توانند به شما کمک کنند بهبود پیدا کنید بدون آنکه هیچ دردی تحمل کنید یا هیچ خطر خاصی شما را تهدید کند. در مورد خطرات و مزایای استفاده از داروهای مسکن تجویزی قبل از مصرف این داروها با دندانپزشک خود صحبت کنید.
  • در صورت ادامه داشتن خونریزی، فوراً با دندانپزشک خود تماس بگیرید. انجام این کار برای روند بهبود شما ضروری است و از بروز مشکلات بیشتر جلوگیری خواهد کرد.

بنابراین اگر نیاز است دندان شما به روش جراحی کشیده شود، چیزی برای نگران شدن وجود ندارد. با فرایندها و داروهای بی حسی مدرن امروز، کشیدن دندان سلامت بیشتر دهان شما را در دراز مدت تأمین خواهد کرد. اکنون می دانید چرا ممکن است دندان شما نیاز به کشیدن داشته باشد، و چرا ممکن است لازم باشد دندانپزشک آن را به روش جراحی انجام دهد.

پس از درمان، لازم است از بخیه ها مراقبت کنید و غذاهای نرم یا مایع بخورید. بعلاوه، نباید اطراف منطقه در حال بهبود را مسواک بزنید. همیشه لازم است دستور العمل دندانپزشک را پس از فرایند دنبال کنید و در صورت وجود هر گونه درد مداوم یا خونریزی با دندانپزشک تماس بگیرید. بنابراین، اگر فرایند جراحی کشیدن دندان در پیش دارید، اعتماد به نفس داشته باشید و آماده باشید.

 محصولات بهداشتی دهان و دندان، شامل خمیر دندان، نخ دندان، تمیز کننده های دنچر (پروتزهای مصنوعی دندانی) و دهانشویه ها می شوند. واکنش های تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان ها می توانند افراد را در تمام سنین تحت تأثیر قرار دهند.

خمیر دندان ها حاوی طعم دهنده ها، مواد نگهدارنده، مواد رنگ دهنده، مواد ساینده، مواد شوینده، مواد متصل کننده، مواد مرطوب کننده، مواد ضد عفونی کننده، مواد آنتی اسید، و نمک های فلوراید می باشند. طعم دهنده ها علت اصلی حساسیت های تماسی به خمیر دندان ها می باشند و همپوشانی قابل توجهی با غذاها دارند.

خمیر دندان و دیگر محصولات بهداشتی دهان می توانند موجب بروز التهاب لب و استوماتیت (التهاب دهان) شوند. شرایط خاص عبارتند از:

·        التهاب لب ناشی از حساسیت تماسی

·        التهاب پوستی تحریک پذیر

·        استومتیت تماسی

·        درماتیت اگزمایی اطرف دهان به دلیل درماتیت حساسیت تماسی یا درماتیت تحریک کننده تماسی

·        لک و پیس تماسی contact leukoderma

·        کهیر تماسی

·        تغییر رنگ دندان ها

با این حال، با درنظر گرفتن استفاده خیلی زیاد از این محصولات، خوشبختانه چنین واکنش هایی نادر هستند.

چه افرادی دچار واکنش های آلرژیک تماسی به محصولات بهداشتی می شوند؟

آلرژی به مواد بهداشتی دهان و دندان، احتمالاً به دلیل شستشویی که پس از استفاده از آنها انجام می شود، نادر است. تقریباً 30 آلرژن (ماده حساسیت زا) داخل خمیر دندان ها شناسایی شده است و در اکثر آنها وجود دارند.

زنان بیشتر از مردان دچار واکنش های آلرژیک تماسی به خمیر دندان ها و دیگر محصولات بهداشتی دهان و دندان ها می شوند. شاید علت این موضوع این باشد که زنان ابتدا نسبت به سایر محصولات حاوی رایحه و عطر حساس می شوند.

روی هم رفته، خمیر دندان پس از رژ لب ها دومین عامل شناخته شده مسبب تورم التهابی تماسی می باشند، اما شایع ترین در بین مردان است.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

علائم بالینی حساسیت تماسی

التهاب لب Cheilitis

آلرژی تماسی به محصولات بهداشتی دهان معمولاً در قالب التهاب اگزمایی لب ها تظاهر پیدا می کند که می تواند لبها را تحت تأثیر قرار دهد. خشکی، خارش، درد، و پوسته پوسته شدن می توانند از جمله علائم آن باشند.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

استوماتیت تماسی

استوماتیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان کمتر از التهاب لب ها شایع است، علیرغم این موضوع که محصولات به جای روی لب ها، داخل دهان استفاده می شوند. تظاهرات این علائم ممکن است مزمن یا حاد باشد. این واکنش تمایل به درگیر کردن بخش های برزگتری دارد، و با استفاده از یک خمیر دندان یا دهانشویه، لثه ها (ژنژیویت)، زبان (التهاب زبان)، و داخل گونه ها را تحت تأثیر قرار می دهد. درد سوزش دار داخل دهان ممکن است توصیف شود و در معاینات، معمولاً قرمزی با تورم و پوسته پوسته شدن لثه ها، زبان، و یا داخل گونه ها وجود دارد.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

اگزمای اطراف دهان و لک و پیس تماسی

گاهی اوقات واکنش های آلرژیک به فراتر از لب ها گسترش پیدا می کنند و پوست اطراف آنها را نیز درگیر می کنند و در قالب اگزما اطراف دهان نمود پیدا می کنند. لک و پیس اطراف دهان، سفید شدن پوست اطراف دهان، به دلیل وجود آلدئید سینامیک در خمیر دندان بیمار گزارش شده است.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

کهیر تماسی

کهیر تماسی معمولاً به شکل تورم فوری لب ها پس از تماس با ماده حساسیت زا خود را نشان می دهد. گزارش شده است این مشکل در نتیجه وجود آلدئید سینامیک در دهانشویه ای که بیمار استفاده کرده است بروز پیدا کرده است.

با این حال، تماس مکرر با مواد حساسیت زا با غلظت اندک، می تواند منجر به بروز بیماری التهاب اگزمایی شود، علیرغم اینکه ناشی از واکنش فوری نوع 1 باشد. گزارش شده است چنین موقعیتی به دلیل طعم دهنده نعنا داخل خمیر دندان ها بوجود می آید. قرار گرفتن های بعدی در معرض تمیز کننده های دندانی با طعم نعنا در مطب دندانپزشک منجر به بروز تورم فوری لب شد.

حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان چگونه تشخیص داده می شود؟

تست پَچ نخستین بررسی است که برای آلرژی های تماسی مشکوک انجام می شود. سری های استاندارد پایه اغلب در تشخیص حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان مفید نیستند زیرا مواد حساسیت زای شایع موجود در این محصولات را شامل نمی شود. بنابراین، لازم است یک دسته گسترده از خمیر دندان ها و محصولات خود بیمار را اضافه کنید.

در تحقیقات گذشته مباحثاتی وجود داشته است در خصوص تست پچ با خمیر دندان ها، زیرا واکنش های حساسیتی به مواد شوینده و ساینده موجود در آنها وجود داشته است. با این حال، برخی مطالعات گزارش داده اند که امکان ایجاد تمایز بین واکنش های تست پچ تحریک کننده و آلرژیک به خمیر دندان ها وجود دارد. مزیت تست کردن با محصولات خود بیمار این است که در تعداد قابل توجهی از موارد، تنها واکنش های مثبت به این محصولات مشاهده شده بودند. با این حال، اگر ماده حساسیت زا با غلظت پایین وجود داشته باشد، تست پچ به محصولات ممکن است نتایج منفی اشتباه در برداشته باشد.

معمولاً کمپانی های تولید کننده خمیر دندان با متخصصان پوست همکاری می کنند و اطلاعات بیشتری در خصوص محصول خود ارائه می دهند تا ماده حساسیت زا بتواند شناسایی شود.

علاوه بر این، تست کردن می تواند در شناسایی محصولات جایگزینی کمک کند که احتمالاً برای استفاده در بیمار بی خطر می باشند.

علت واکنش فوری (نوع 1) (کهیر تماسی) با آزمایش خراش پوست شناسایی می شود. با این حال، غلظت پایین مواد حساسیت زا در یک محصول ممکن است آنقدر پایین باشد که نتواند واکنش مثبت نشان دهد.

آزمایش نهایی متوقف کردن مصرف محصول مشکوک و اشاره به بهبود در طی چندین هفته است.

درمان های واکنش آلرژیک به محصولات بهداشتی دهان

در همه اشکال حساسیت های تماسی، بهترین درمان پرهیز از محصولات و آلرژن ها، در صورت شناسایی، است. واکنش ظرف چند هفته فروکش خواهد کرد.

مواد حساسیت زای گزارش شده در محصولات بهداشتی دهان و دندان

خمیر دندان

طعم دهنده های موجود در خمیر دندان ها “طعم تمیزی و تازگی” بوجود می آورند و مزه تلخ پیروفسفات های موجود در خمیر دندان های مخصوص کنترل تارتار را پنهان می کنند. و اینها از جمله رایج ترین موادی هستند که موجب بروز آلرژی های تماسی می شوند. شایع ترین موادی که مسئول این واکنش ها هستند از گیاه نعنا گرفته می شوند: نعنای تند، نعناع فلفلی، منتول، کارون.

دیگر مواد حساسیت زایی که گزارش شده اند عبارتند از:

·        دارچین- طعم دهنده ای که از دارچین گرفته می شود.

·        آنتول- طعم دهنده ای که از انیسون ستاره ای، رازیانه، و انیسون گرفته می شود.

·        مومی که زنبور عسل از غنچه ها تهیه کرده است- ضد عفونی کننده.

·        هگزیل رزورسینول- کنترل پلاک.

·        دیپنتین- حلال مورد استفاده در محصولات تمیز کننده.

·        کوکامیدوپروپیل بتائین- واکنشگر.

·        پارابن- نگهدارنده.

·        نمک های فلوراید.

نخ دندان

مواد حساسیت زای رایج در نخ دندان عبارتند از کلوفونی (E915) و طعم دهنده هد.

دهانشویه ها

بسیاری از همین آلرژن هایی که در خمیر دندان ها وجود دارند در دهانشویه ها نیز وجود دارند، و برای “حس تازگی و تمیزی” افزوده می شوند. گزارش شده است که کوکامیدوپروپیل بتائین در دهانشوهای دو در یک موجب بروز التهاب پوستی آلرژیک می شود.

تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی

به ندرت گزارش شده است که تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی موجب بروز آلرژی تماسی شوند. با این حال، استفاده از تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی حاوی آمونیوم پرسولفات روی یک پروتز آکریلیک کاملاً فرسوده باعث ایجاد التهاب تماسی آلرژیک می شود. زیرا پرسولفات با انتشار آهسته جذب منافذ دنچر می شود.

واکنش های تماسی به محصولات بهداشتی دهان

سدیم لوریل سولفات (SLS) نوعی ماده شوینده و واکنشگر رایج در خمیر دندان است. این ماده باعث ایجاد کف می شود و ممکن است دارای اثر ضد میکروبی باشد. از آنجا که یک ماده شوینده است، می تواند باعث بروز درماتیت تماسی، مخصوصاً پوست اطراف دهان شود. چندین مطالعه نشان می دهند که SLS می تواند دفعات حملات زخم های آفتی را در افراد مستعد ابتلا به آنها افزایش دهد، اگرچه در یک مطالعه هیچ بهبودی پس از تعویض خمیر دندان با یک خمیر دندان فاقد SLS مشاهده نشد.

التهاب پوستی تحریک پذیر می تواند در نتیجه غلظت بالای پیرو فسفات های موجود در خمیر دندان های مخصوص کنترل تارتار بروز پیدا کنند.

تغییر رنگ دندان ها در نتیجه برخی محصولات بهداشت دهان

کلرهگزیدین یکی از ترکیبات رایج دهانشویه ها است، زیرا باکتری ها را از بین می برد. استفاده طولانی مدت از دهانشویه های حاوی کلرهگزیدین می تواند موجب تغییر رنگ دندان ها و ترمیم های دندانی شود. کلرهگزیدین می تواند حس چشایی را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

نمونه های درمانی ایمپلنت فوری



بخش تخصصی کاشت ایمپلنت





سلامت دهان و دندان و شکل ظاهری آنها یکی از مهمترین فاکتورها در زیبایی محسوب می‌شوند. یکی از مشکلاتی که میلیونها نفر در دنیا با آن مواجه هستند از دست دادن یک یا چند دندان است و از جمله عواملی که منجر به این مشکل می‌شوند می‌توان به پوسیدگی دندان، بیماریهای لثه، و یا آسیب و ضربه اشاره نمود. بریج و دنچر تنها راه‌حلهایی بودند که سالها برای رفع این مشکل بکار می‌رفتند اما امروزه ایمپلنتهای دندانی ابزاری هستند که بیشتر از سایر روشها مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایمپلنتهای دندانی جایگزین ریشۀ دندان می‌باشند. ایمپلنتها پایه‌ای برای دندان جایگزین ثابت یا متحرک هستند که برای هماهنگی با دندانهای طبیعی ساخته می‌شوند.

مقالات تخصصی کاشت ایمپلنت



خشکی دهان یا زروستومیا xerostomia، به شرایطی اشاره دارد که در آن غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان تولید نمی کنند. خشکی دهان اغلب نتیجه یا عارضه جانبی استفاده از برخی داروهای خاص یا مشکلات بالا رفتن سن یا نتیجه رادیوتراپی برای درمان سرطان است. کمتر شایع است، اما خشکی دهان ممکن است در نتیجه شرایطی بروز پیدا کند که مستقیماً غدد بزاقی را تحت تأثیر قرار می دهند.

بزاق با خنثی کردن اسیدهای تولید شده توسط باکتری ها، محدود کردن رشد باکتری ها، و شستن ذرات غذا به پشیگیری از پوسیدگی دندان ها کمک می کند. بعلاوه، آنزیم های موجود در بزاق به گوارش نیز کمک می کنند.

دامنه مشکلات کاهش بزاق و خشکی دهان می تواند از یک مزاحمت صرفاً ساده باشد تا چیزی که تأثیری عمده روی سلامت عمومی و سلامت دهان و دندان ها و لثه های شما دارد، همینطور اشتهای شما و لذت بردنتان از غذا.

درمان های خشکی دهان به علت بروز آن بستگی دارند.

علائم و نشانه های خشکی دهان

اگر دهان شما به میزان کافی بزاق تولید نکند، ممکن است به صورت تمام یا گاهی اوقات متوجه بروز این علائم و نشانه ها شوید:

  • خشکی یا احساس چسبندگی داخل دهان
  • بزاقی که غلیظ و رشته ای به نظر می رسد
  • احساس تشنگی مداوم
  • بوی بد دهان
  • مشکل در جویدن، حرف زدن، و بلعیدن
  • خشکی یا سوزش گلو و گرفتگی صدا
  • خشک و شیار دار شدن زبان
  • تغییر در حس چشایی
  • احساس سوزش یا سوزن سوزن شدن در دهان و بویژه روی زبان
  • خشکی و قرمزی زبان
  • مشکل در استفاده از پروتزهای مصنوعی دندانی
  • خشکی مجرای بینی

بعلاوه، خشکی دهان می تواند باعث چسبیدن رژ لب به دندان های شما شود. علاوه بر این علائم، خشکی دهان موجب افزایش خطر ژنژیویت (بیماری لثه)، پوسیدگی دندان، و عفونت های دهان مانند برفک دهان می شود.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر شما متوجه علائم و نشانه های خشکی مستمر دهان شده اید، برای مراجعه به پزشک اقدام کنید.

خشکی دهان

خشکی دهان

علل بروز خشکی دهان

خشکی دهان زمانی بروز پیدا می کند که غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان شما تولید نمی کنند. این غدد ممکن است در نتیجه یکی از عوامل زیر به درستی عمل نکنند:

داروها

صدها دارو، شامل داروهایی که تهیه آنها از داروخانه نیازی به نسخه پزشک ندارد (OTC)، خشکی دهان را به عنوان عارضه جانبی خود دارند. از بین محتمل ترین انواع داروهایی که موجب بروز مشکل می شوند برخی داروهایی قرار دارند که برای درمان افسردگی، فشار خون بالا، و اضطراب استفاده می شوند، همینطور برخی آنتی هیستامین ها، ضد احتقان ها، شل کننده عضلات و مسکن ها.

بالا رفتن سن

بسیاری از افراد مسن با افزایش سن خشکی دهان را تجربه می کنند. عوامل مرتبط عبارتند از استفاده از برخی داروهای خاص، تغییرات در توانایی های بدن برای پردازش داروها، مواد مغذی ناکافی، و داشتن بیماری های طولانی مدت.

درمان سرطان

داروهای شیمی درمانی می توانند ماهیت بزاق دهان و مقدار تولید شده آن را تغییر دهند. با بازگشت جریان عادی بزاق پس از تکمیل درمان، این ممکن است موقتی باشد. درمان های پرتو افکنی به سر و گردن می توانند به غدد بزاقی آسیب وارد کنند، که موجب کاهش چشمگیر تولید بزاق می شود. این ممکن است بسته به دوز پرتو افکنی و منطقه تحت درمان، موقتی یا دائمی باشد.

آسیب به عصب

یک صدمه یا جراحی که باعث شود به اعصاب ناحیه سر و گردن آسیب وارد شود، می تواند موجب خشکی دهان شود.

دیگر بیماری ها

خشکی دهان می تواند به دلیل برخی بیماری های خاص بروز پیدا کند، مانند دیابت، سکته مغزی، عفونت قارچی (برفک) داخل دهان، یا بیماری آلزایمر، یا به دلیل بیماری های خود ایمنی، مانند سندروم شوگرن Sjogren’s syndrome یا HIV ایدز. خر و پف کردن و تنفس با دهان باز نیز می تواند موجب خشکی دهان شود.

کم آب شدن بدن

شرایطی که می توانند منجر به کم آب شدن بدن شوند، مانند تب، تعریق شدید، استفراق، اسهال، از دست دادن مقدار زیادی خون، و سوختگی می توانند موجب خشکی دهان شوند.

استفاده از تنباکو و الکل

نوشیدن الکل و یا کشیدن یا جویدن تنباکو می توانند موجب افزایش علائم خشکی دهان شوند.

برداشتن غدد بزاقی با جراحی

مصرف تفریحی مواد مخدر

استفاده از مت آمفتامین می تواند باعث خشکی شدید دهان و آسیب به دندان ها شود، شرایطی که تحت عنوان “متی دهان” نیز شناخته می شود. ماری جوآنا نیز می تواند موجب خشکی دهان شود.

خشکی دهان

خشکی دهان

مشکلات و عوارض ناشی از خشکی دهان

اگر شما بزاق کافی نداشته باشید و دچار خشکی دهان شوید، این می تواند منجر به بروز مشکلات زیر شود:

  • افزایش پلاک، پوسیدگی دندان و بیماری لثه
  • زخم های دهانی
  • عفونت های مخمری داخل دهان (برفک)
  • زخم یا شکاف پوست در گوشه های دهان، یا ترک خوردن لب ها.
  • سوء تغذیه ناشی از مشکلات جویدن و بلعیدن

نحوه تشخیص خشکی دهان

برای مشخص نمودن علت خشکی دهان، پزشک شما سوابق پزشکی شما و همه داروهایی که مصرف می کنید، سامل داروهای OTC، را بررسی خواهد کرد و دهان شما را معاینه خواهد کرد.

گاهی اوقات ممکن است نیاز به آزمایش خون، تصاویر اسکن از غدد بزاقی شما، یا تست هایی داشته باشید که میزان بزاق تولید شده را اندازه گیری می کنند تا به علت بروز خشکی دهان پی ببرند. اگر پزشک شما مشکوک به خشکی دهان در نتیجه سندروم شوگرن باشد، نمونه کوچکی از سلول ها (نمونه برداری) از غدد بزاقی شما در لب های شما ممکن است برای آزمایش به آزمایشگاه ارسال شود.

درمان های خشکی دهان

درمان خشکی دهان به علت بروز آن بستگی دارد. دندانپزشک یا پزشک شما ممکن است راهکارهای زیر را ارائه دهند:

  • تغییر داروهایی که موجب خشکی دهان شده اند. اگر پزشک شما معتقد باشد که داروها عامل بروز خشکی دهان شما هستند، ممکن است دوز داروهای شما را تغییر دهند یا داروی شما را به داروی دیگری تغییر دهند که باعث بروز خشکی دهان نمی شوند.
  • پیشنهاد محصولاتی برای مرطوب کردن دهان شما. اینها می توانند شامل دهانشویه های تجویزی یا OTC، بزاق مصنوعی، یا مرطوب کننده برای لغزنده کردن دهان هستند. دهانشویه هایی که برای خشکی دهان طراحی شده اند، مخصوصاً دهانشویه های حاوی زایلیتول، می توانند مؤثر باشند، که در برابر پوسیدگی دندان ها نیز محافظت ایجاد می کنند.
  • در نهایت، درمان های جدید و امیدوار کننده ای در حال بررسی می باشند. دانشمندان در حال کار کردن روی روش های ترمیم غدد بزاقی آسیب دیده، و در حال تولید غدد بزاقی مصنوعی هستند که قابل کاشته شدن داخل بدن هستند.
  • غذاهای خود را با آبگوشت، سوپ، سس، خامه، کره، یا مارگارین مرطوب کنید. غذاهای نرم و مرطوب و خنک در دمای اتاق بخورید.
  • از خوردن غذاهای شور و خشک (مانند کراکر، نان تست، کلوچه، نان خشک، گوشت خشک، مرغ، ماهی، میوه خشک، و موز) و غذاها و نوشیدنی های حاوی قند زیاد خودداری کنید.

اگر خشکی شدید دهان دارید، پزشک یا دندانپزشک شما ممکن است راهکارهای زیر را پیشنهاد دهند:

  • تجویز داروهایی که تولید بزاق را تحریک می کنند. پزشک شما ممکن است برای تحریک تولید بزاق پیلوکارپین pilocarpine (Salagen) یا سویمیل cevimeline (Evoxac) تجویز کند.
  • محافظت از دندان های شما. برای پیشیگیری از بروز پوسیدگی و حفره های دندانی، دندانپزشک شما ممکن است استفاده هفتگی از دهانشویه های کلرهگزیدین را برای کنترل بروز حفره های دندانی توصیه کند.
خشکی دهان

خشکی دهان

تغییر سبک زندگی و راهکارهای خانگی

علاوه بر توصیه هایی که از پزشک دریافت می کنید، این نکات نیز ممکن است به کاهش علائم خشکی دهان شما کمک کنند:

  • جرعه جرعه آب یا مایعات فاقد قند بنوشید یا تکه های کوچک یخ رادر طول روز بمکید تا دهان شما مرطوب شود، و در طول وعده های غذایی نیز برای کمک به جویدن و بلع آب بنوشید.
  • آدامس های فاقد قند بجوید یا آبنبات های فاقد قند بمکید. محصولاتی که حاوی زایلیتول هستند نیز ممکن است به پیشگیری از بروز حفره های دندانی کمک کنند. با این حال، در برخی افراد، زایلیتول، که اغلب در آدامس ها یا آبنبات های فاقد قند یافت می شود، اگر در مقادیر زیاد مصرف شود ممکن است موجب تولید گاز معده یا اسهال شود.
  • جایگزین های OTC بزاق را امتحان کنید که حاوی زایلیتول هستند، مانند اسپری مرطوب کننده دهان که حاوی کربوکسی متیل سلولز یا هیدروکسی اتیل سلولز هستند.
  • از راه بینی نفس بکشید، نه از راه دهان. اگر خر و پف شما موجب تنفی از راه دهان در طول شب می شود، ممکن است لازم باشد برای آن دنبال درمان باشید.
  • با استفاده از دستگاه های بخور به هوای اتاق در شب رطوبت اضافه کنید.
  • لب های خود را مرطوب کنید تا خشکی یا مناطق ترک خورده را تسکین دهید.

از چیزهایی که می توانند علائم شما را بدتر کنند پرهیز کنید، که عبارتند از:

  • کافئین و الکل. این محصولات می توانند موجب بروز خشکی دهان و حساسیت شوند. از دهانشویه های حاوی الکل استفاده نکنید.
  • همه نوع تنباکو. اگر شما تنباکو می کشید یا می جوید، این کار را ترک کنید، زیرا محصولات تنباکو می توانند موجب خشکی و تحریک دهان شوند.
  • آنتی هسیتامین ها و ضد احتقان های OTC. این محصولات می توانند خشکی دهان شما را بدتر کنند.
  • غذاها و آبنبات های قندی و اسیدی. اینها خطر پوسیدگی دندان ها را افزایش می دهند. بعلاوه، از خوردن غذاهای پر ادویه و پر نمک نیز اجتناب کنید زیرا آنها می توانند موجب بروز تحریک شوند.

بزاق برای حفظ سلامت دهان و دندان های شما مهم است. برداشتن این گام ها برای محافظت از دندان ها نیز ممکن است به خشکی دهان شما کمک کند:

  • دندان های خود را با خمیر دندان فلورایده مسواک بزنید و آنها را نخ دندان بکشید. از دندانپزشک خود بپرسید آیا خمیر دندان های فلورایده، خمیر دندان های حاوی بتائین، یا ژل های دندانی تجویزی می توانند برای خنثی کردن اسیدهای باکتری ها مفید باشند یا خیر.
  • قبل از رفتن به رختخواب از دهانشویه های فلورایده استفاده کنید، یا با ژل های فلورایده دندان های خود را مسواک بزنید.
  • حداقل دو مرتبه در طول سال برای معاینه دندان های خود و زدودن پلاک های دندانی، برای کمک به پیشگیری از بروز پوسیدگی دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنید.

اگر گام های زیر موجب بهبود خشکی دهان شما نشدند، با پزشک یا دندانپزشک خود در مورد آن صحبت کنید. علت می تواند دارو یا شرایط دیگری باشد که در بالا به آنها اشاره کردیم. داروها یکی از شایع ترین علل خشکی دهان هستند. درمان کامل و طولانی مدت خشکی دهان ممکن است به معنای توقف یا تغییر داروها یا دوز آنها، یا پرداختن به علت های بنیادی باشد.

آمادگی قبل از مراجعه به پزشک برای خشکی دهان

قبل از مراجعه به پزشک فهرستی از موارد زیر تهیه کنید:

  • علائمی که تجربه می کنید، شامل هر چیزی که ممکن است با دلیل مراجعه شما به پزشک مرتبط باشد.
  • اطلاعات فردی کلیدی، شامل هر گونه استرس اصلی یا تغییرات بزرگی که اخیراً در زندگی داشته اید، که ممکن است با خشکی دهان ارتباط داشته باشد.
  • همه داروهای تجویزی، ویتامین ها، دمنوش های گیاهی، و دیگر مکمل ها و داروهای OTC که مصرف می کنید همراه را دوز آنها.

آیا نیاز است یکی از دندان های شما کشیده شود و ممکن است برای انجام آن جراحی نیاز باشد؟ شرایط خوبی دارید. زیرا کشیدن دندان ها با جراحی، در حقیقت یکی از عادی ترین فرایندهای جراحی است که امروزه در سراسر دنیا انجام می شود. در اکثر موارد وقتی دندان کشیده می شود، با یک فرایند کاملاً مشخص این کار انجام می شود. با این حال، گاهی اوقات مقداری پیچیده تر است و نیاز به فرایند طولانی تری دارد. اینجاست که این پرسش مطرح می شود، چرا ممکن است کشیدن دندان ضروری شود؟ چرا ممکن است این فرایند نیاز به جراحی داشته باشد؟ پس از جراحی کشیدن دندان چه مراقبت هایی نیاز هستند؟

چرا امکان نجات یک دندان وجود ندارد؟

گرچه نجات دندان همیشه مطلوب است، اما مواردی وجود دارند که ممکن است لازم باشد دندان کشیده شود. دلایلی که چنین الزامی را بوجود می آورند عبارتند از تروما، بیماری، و فشردگی و نامرتبی دندان ها.

وقتی یک دندان نتواند با استفاده از روکش یا پر کردن ترمیم شود، ممکن است کشیدن دندان بهترین گزینه باشد. دندان هایی که به دلیل بیماری پریودنتال استخوان کافی برای حمایت از آنها وجود ندارد، و همچنین دندان های عفونی (آبسه کرده) که به درمان ریشه پاسخ نمی دهند نیز ممکن است نیاز به کشیده شدن داشته باشند. علاوه بر این، اصلاً بعید نیست که یک ارتودنتیست به دلیل فشردگی بیش از حد دندان ها کشیدن یک یا دو دندان را قبل از کارگذاری بریس ها توصیه کند. به همین ترتیب، دندان های عقل معمولاً به دلیل نهفته بودن یا نداشتن فضای کافی برای کامل بیرون آمدن داخل دهان، نیاز است کشیده شوند.

جراحی برای کشیدن دندان

جراحی برای کشیدن دندان

مقایسه کشیدن ساده دندان و کشیدن دندان با جراحی

کشیدن ساده دندان چیست؟وقتی دندان از بالای خط لثه قابل مشاهده باشد، و دندانپزشک بتواند به راحتی آن را فورسپس بکشد، تنها کاری که باید انجام شود کشیدن ساده دندان است.

با این حال، اگر لازم باشد دندانپزشک مقداری از بافت لثه یا استخوان را برای کشیدن دندان بردارد، به احتمال زیاد برای کشیدن دندان نیاز به جراحی خواهید داشت. با این حال، نگران نباشید. با فناوری امروز و پیشرفت هایی که در دندانپزشکی صورت گرفته است، راحتی و امنیت شما تضمین خواهد بود. علاوه بر این، بخیه نیاز خواهید داشت و به احتمال زیاد برای شما داروی مسکن تجویز خواهد شد تا با کمترین ناراحتی زودتر بهبود پیدا کنید.

جراحی برای کشیدن دندان

جراحی برای کشیدن دندان

دلایل نیاز به جراحی برای کشیدن دندان

دندانپزشک با گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس و معاینه دندان ها معمولاً می تواند مشخص کند آیا شما نیاز به کشیدن ساده دندان دارید یا کشیدن با جراحی. با این حال، زمان هایی وجود دارند که کشیدن ساده دندان نیاز به فرایند جراحی دارد. برای مثال، اگر دندان در طول فرایند شکسته شود، ممکن است لازم باشد متخصص دندانپزشکی فرایند جراحی گسترده تری انجام دهد.

دلایل دیگر برای کشیدن دندان با جراحی عبارتند از:

  • کشیدن دندان عقل، اگر نهفته باشد، و بافت استخوان نیاز به برش داشته باشد.
  • هنگام خارج کردن دندان شکسته.
  • بیرون آوردن نوک ریشه یا دندان با ریشه های خمیده بلند.
  • اگر یک دندان یا دندان مولر در سطح خط لثه شکسته باشد.

دستور العمل های پس از جراحی کشیدن دندان

با کشیدن دندان با جراحی، به احتمال زیاد بخیه هایی خواهید داشت که نیاز به مراقبت خواهند داشت. صرفنظر از اینکه کشیدن دندان شما به روش ساده انجام شده است یا روش جراحی، همیشه دنبال کردن دستور العمل های مراقبت پس از آن مهم هستند. به این ترتیب، شما می توانید برای یک بهبود سریع برنامه ریزی کنید و از هر گونه پیچیدگی و مشکلات احتمالی پرهیز کنید. در اینجا به بیان برخی کارهایی می پردازیم که دندانپزشک شما به احتمال زیاد توصیه خواهد کرد پس از فرایند آنها را انجام دهید:

  • به دهان خود استراحت دهید. به مدت دو ساعت پس از کشیدن دندان از حرف زدن، خوردن، و آشامیدن غیر ضروری بپرهیزید. علاوه بر این، در طول مدتی که در دوره بهبود به سر می برید نی استفاده نکنید، سیگار نکشید، از تف کردن اجتناب کنید.
  • مایعات و غذاهای نرم مصرف کنید. پس از بند آمدن خونریزی، مقدار زیادی آب ولرم یا مایعات خنک بنوشید. مایعات و غذاهای نرم معولاً قبل از بازگشت به رژیم غذایی معمولی توصیه می شوند. دندانپزشک به شما توضیح خواهد داد برای بهبود چه رژیم غذایی داشته باشید.
  • از مسواک زدن منطقه اطراف دندان کشیده شده خودداری کنید. به مدت 12 ساعت از شستشو و مسواک زدن دندان های خود خودداری کنید. پس از آن می توانید مثل همیشه مسواک بزنید، با این حال باید از نزدیک شدن به محل دندان کشیده شده اجتناب کنید. دندانپزشک ممکن است از شما بخواهد دهان خود را با دهانشویه های تجویزی یا آب ولرم و نمک شستشو دهید.
  • به توصیه های دندانپزشک خود در مورد داروهای مسکن گوش دهید. دستور العمل های دندانپزشک خود در مورد مصرف هر گونه داروهای مسکن تجویزی گوش دهید. این داروها می توانند به شما کمک کنند بهبود پیدا کنید بدون آنکه هیچ دردی تحمل کنید یا هیچ خطر خاصی شما را تهدید کند. در مورد خطرات و مزایای استفاده از داروهای مسکن تجویزی قبل از مصرف این داروها با دندانپزشک خود صحبت کنید.
  • در صورت ادامه داشتن خونریزی، فوراً با دندانپزشک خود تماس بگیرید. انجام این کار برای روند بهبود شما ضروری است و از بروز مشکلات بیشتر جلوگیری خواهد کرد.

بنابراین اگر نیاز است دندان شما به روش جراحی کشیده شود، چیزی برای نگران شدن وجود ندارد. با فرایندها و داروهای بی حسی مدرن امروز، کشیدن دندان سلامت بیشتر دهان شما را در دراز مدت تأمین خواهد کرد. اکنون می دانید چرا ممکن است دندان شما نیاز به کشیدن داشته باشد، و چرا ممکن است لازم باشد دندانپزشک آن را به روش جراحی انجام دهد.

پس از درمان، لازم است از بخیه ها مراقبت کنید و غذاهای نرم یا مایع بخورید. بعلاوه، نباید اطراف منطقه در حال بهبود را مسواک بزنید. همیشه لازم است دستور العمل دندانپزشک را پس از فرایند دنبال کنید و در صورت وجود هر گونه درد مداوم یا خونریزی با دندانپزشک تماس بگیرید. بنابراین، اگر فرایند جراحی کشیدن دندان در پیش دارید، اعتماد به نفس داشته باشید و آماده باشید.

 محصولات بهداشتی دهان و دندان، شامل خمیر دندان، نخ دندان، تمیز کننده های دنچر (پروتزهای مصنوعی دندانی) و دهانشویه ها می شوند. واکنش های تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان ها می توانند افراد را در تمام سنین تحت تأثیر قرار دهند.

خمیر دندان ها حاوی طعم دهنده ها، مواد نگهدارنده، مواد رنگ دهنده، مواد ساینده، مواد شوینده، مواد متصل کننده، مواد مرطوب کننده، مواد ضد عفونی کننده، مواد آنتی اسید، و نمک های فلوراید می باشند. طعم دهنده ها علت اصلی حساسیت های تماسی به خمیر دندان ها می باشند و همپوشانی قابل توجهی با غذاها دارند.

خمیر دندان و دیگر محصولات بهداشتی دهان می توانند موجب بروز التهاب لب و استوماتیت (التهاب دهان) شوند. شرایط خاص عبارتند از:

·        التهاب لب ناشی از حساسیت تماسی

·        التهاب پوستی تحریک پذیر

·        استومتیت تماسی

·        درماتیت اگزمایی اطرف دهان به دلیل درماتیت حساسیت تماسی یا درماتیت تحریک کننده تماسی

·        لک و پیس تماسی contact leukoderma

·        کهیر تماسی

·        تغییر رنگ دندان ها

با این حال، با درنظر گرفتن استفاده خیلی زیاد از این محصولات، خوشبختانه چنین واکنش هایی نادر هستند.

چه افرادی دچار واکنش های آلرژیک تماسی به محصولات بهداشتی می شوند؟

آلرژی به مواد بهداشتی دهان و دندان، احتمالاً به دلیل شستشویی که پس از استفاده از آنها انجام می شود، نادر است. تقریباً 30 آلرژن (ماده حساسیت زا) داخل خمیر دندان ها شناسایی شده است و در اکثر آنها وجود دارند.

زنان بیشتر از مردان دچار واکنش های آلرژیک تماسی به خمیر دندان ها و دیگر محصولات بهداشتی دهان و دندان ها می شوند. شاید علت این موضوع این باشد که زنان ابتدا نسبت به سایر محصولات حاوی رایحه و عطر حساس می شوند.

روی هم رفته، خمیر دندان پس از رژ لب ها دومین عامل شناخته شده مسبب تورم التهابی تماسی می باشند، اما شایع ترین در بین مردان است.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

علائم بالینی حساسیت تماسی

التهاب لب Cheilitis

آلرژی تماسی به محصولات بهداشتی دهان معمولاً در قالب التهاب اگزمایی لب ها تظاهر پیدا می کند که می تواند لبها را تحت تأثیر قرار دهد. خشکی، خارش، درد، و پوسته پوسته شدن می توانند از جمله علائم آن باشند.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

استوماتیت تماسی

استوماتیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان کمتر از التهاب لب ها شایع است، علیرغم این موضوع که محصولات به جای روی لب ها، داخل دهان استفاده می شوند. تظاهرات این علائم ممکن است مزمن یا حاد باشد. این واکنش تمایل به درگیر کردن بخش های برزگتری دارد، و با استفاده از یک خمیر دندان یا دهانشویه، لثه ها (ژنژیویت)، زبان (التهاب زبان)، و داخل گونه ها را تحت تأثیر قرار می دهد. درد سوزش دار داخل دهان ممکن است توصیف شود و در معاینات، معمولاً قرمزی با تورم و پوسته پوسته شدن لثه ها، زبان، و یا داخل گونه ها وجود دارد.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

اگزمای اطراف دهان و لک و پیس تماسی

گاهی اوقات واکنش های آلرژیک به فراتر از لب ها گسترش پیدا می کنند و پوست اطراف آنها را نیز درگیر می کنند و در قالب اگزما اطراف دهان نمود پیدا می کنند. لک و پیس اطراف دهان، سفید شدن پوست اطراف دهان، به دلیل وجود آلدئید سینامیک در خمیر دندان بیمار گزارش شده است.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

کهیر تماسی

کهیر تماسی معمولاً به شکل تورم فوری لب ها پس از تماس با ماده حساسیت زا خود را نشان می دهد. گزارش شده است این مشکل در نتیجه وجود آلدئید سینامیک در دهانشویه ای که بیمار استفاده کرده است بروز پیدا کرده است.

با این حال، تماس مکرر با مواد حساسیت زا با غلظت اندک، می تواند منجر به بروز بیماری التهاب اگزمایی شود، علیرغم اینکه ناشی از واکنش فوری نوع 1 باشد. گزارش شده است چنین موقعیتی به دلیل طعم دهنده نعنا داخل خمیر دندان ها بوجود می آید. قرار گرفتن های بعدی در معرض تمیز کننده های دندانی با طعم نعنا در مطب دندانپزشک منجر به بروز تورم فوری لب شد.

حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان چگونه تشخیص داده می شود؟

تست پَچ نخستین بررسی است که برای آلرژی های تماسی مشکوک انجام می شود. سری های استاندارد پایه اغلب در تشخیص حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان مفید نیستند زیرا مواد حساسیت زای شایع موجود در این محصولات را شامل نمی شود. بنابراین، لازم است یک دسته گسترده از خمیر دندان ها و محصولات خود بیمار را اضافه کنید.

در تحقیقات گذشته مباحثاتی وجود داشته است در خصوص تست پچ با خمیر دندان ها، زیرا واکنش های حساسیتی به مواد شوینده و ساینده موجود در آنها وجود داشته است. با این حال، برخی مطالعات گزارش داده اند که امکان ایجاد تمایز بین واکنش های تست پچ تحریک کننده و آلرژیک به خمیر دندان ها وجود دارد. مزیت تست کردن با محصولات خود بیمار این است که در تعداد قابل توجهی از موارد، تنها واکنش های مثبت به این محصولات مشاهده شده بودند. با این حال، اگر ماده حساسیت زا با غلظت پایین وجود داشته باشد، تست پچ به محصولات ممکن است نتایج منفی اشتباه در برداشته باشد.

معمولاً کمپانی های تولید کننده خمیر دندان با متخصصان پوست همکاری می کنند و اطلاعات بیشتری در خصوص محصول خود ارائه می دهند تا ماده حساسیت زا بتواند شناسایی شود.

علاوه بر این، تست کردن می تواند در شناسایی محصولات جایگزینی کمک کند که احتمالاً برای استفاده در بیمار بی خطر می باشند.

علت واکنش فوری (نوع 1) (کهیر تماسی) با آزمایش خراش پوست شناسایی می شود. با این حال، غلظت پایین مواد حساسیت زا در یک محصول ممکن است آنقدر پایین باشد که نتواند واکنش مثبت نشان دهد.

آزمایش نهایی متوقف کردن مصرف محصول مشکوک و اشاره به بهبود در طی چندین هفته است.

درمان های واکنش آلرژیک به محصولات بهداشتی دهان

در همه اشکال حساسیت های تماسی، بهترین درمان پرهیز از محصولات و آلرژن ها، در صورت شناسایی، است. واکنش ظرف چند هفته فروکش خواهد کرد.

مواد حساسیت زای گزارش شده در محصولات بهداشتی دهان و دندان

خمیر دندان

طعم دهنده های موجود در خمیر دندان ها “طعم تمیزی و تازگی” بوجود می آورند و مزه تلخ پیروفسفات های موجود در خمیر دندان های مخصوص کنترل تارتار را پنهان می کنند. و اینها از جمله رایج ترین موادی هستند که موجب بروز آلرژی های تماسی می شوند. شایع ترین موادی که مسئول این واکنش ها هستند از گیاه نعنا گرفته می شوند: نعنای تند، نعناع فلفلی، منتول، کارون.

دیگر مواد حساسیت زایی که گزارش شده اند عبارتند از:

·        دارچین- طعم دهنده ای که از دارچین گرفته می شود.

·        آنتول- طعم دهنده ای که از انیسون ستاره ای، رازیانه، و انیسون گرفته می شود.

·        مومی که زنبور عسل از غنچه ها تهیه کرده است- ضد عفونی کننده.

·        هگزیل رزورسینول- کنترل پلاک.

·        دیپنتین- حلال مورد استفاده در محصولات تمیز کننده.

·        کوکامیدوپروپیل بتائین- واکنشگر.

·        پارابن- نگهدارنده.

·        نمک های فلوراید.

نخ دندان

مواد حساسیت زای رایج در نخ دندان عبارتند از کلوفونی (E915) و طعم دهنده هد.

دهانشویه ها

بسیاری از همین آلرژن هایی که در خمیر دندان ها وجود دارند در دهانشویه ها نیز وجود دارند، و برای “حس تازگی و تمیزی” افزوده می شوند. گزارش شده است که کوکامیدوپروپیل بتائین در دهانشوهای دو در یک موجب بروز التهاب پوستی آلرژیک می شود.

تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی

به ندرت گزارش شده است که تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی موجب بروز آلرژی تماسی شوند. با این حال، استفاده از تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی حاوی آمونیوم پرسولفات روی یک پروتز آکریلیک کاملاً فرسوده باعث ایجاد التهاب تماسی آلرژیک می شود. زیرا پرسولفات با انتشار آهسته جذب منافذ دنچر می شود.

واکنش های تماسی به محصولات بهداشتی دهان

سدیم لوریل سولفات (SLS) نوعی ماده شوینده و واکنشگر رایج در خمیر دندان است. این ماده باعث ایجاد کف می شود و ممکن است دارای اثر ضد میکروبی باشد. از آنجا که یک ماده شوینده است، می تواند باعث بروز درماتیت تماسی، مخصوصاً پوست اطراف دهان شود. چندین مطالعه نشان می دهند که SLS می تواند دفعات حملات زخم های آفتی را در افراد مستعد ابتلا به آنها افزایش دهد، اگرچه در یک مطالعه هیچ بهبودی پس از تعویض خمیر دندان با یک خمیر دندان فاقد SLS مشاهده نشد.

التهاب پوستی تحریک پذیر می تواند در نتیجه غلظت بالای پیرو فسفات های موجود در خمیر دندان های مخصوص کنترل تارتار بروز پیدا کنند.

تغییر رنگ دندان ها در نتیجه برخی محصولات بهداشت دهان

کلرهگزیدین یکی از ترکیبات رایج دهانشویه ها است، زیرا باکتری ها را از بین می برد. استفاده طولانی مدت از دهانشویه های حاوی کلرهگزیدین می تواند موجب تغییر رنگ دندان ها و ترمیم های دندانی شود. کلرهگزیدین می تواند حس چشایی را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

نمونه های درمانی کاشت ایمپلنت



 در صورتی که یک یا چند دندان طبیعی خود را از دست داده اید، مهم است که هر چه سریعتر از بهترین گزینه برای جایگزینی آنها استفاده نمایید. آیا باید از ایمپلنت های دندانی استفاده کنید یا بریج ها؟ برای آنکه مطمئن شوید کدام گزینه برای شما انتخاب مناسبی است، لازم است راجع به آنها طلاعات کافی داشته باشید تا بتوانید بهترین گزینه را انتخاب نمایید.

قرار دادن جایگزین برای دندان های از دست رفته نه تنها به احیای لبخند و اعتماد به نفس شما کمک می کند بلکه تأثیرات منفی از دست رفتن دندان روی لثه ها، استخوان فک، و دیگر دندان های باقی مانده نیز به حداقل می رسد، که عبارتند از جابجا شدن دندان ها، مشکل در درست حرف زدن، تغییر اکلوژن (بایت) و بالا رفتن خطر پوسیدگی دندان و بیماری پریودنتال.

در این مقاله قصد داریم ایمپلنت ها و بریج های دندانی را با یکدیگر مقایسه کنیم و از مزایا و معایب آنها برای شما بگوییم تا به شما کمک کنیم تصمیم بگیرید کدام گزینه برای وضعیت شما بهتر است.

 

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

بریج دندانی چیست؟

بریج یکی از رایج ترین ترمیم های دندانی است که با به اصطلاح پل زدن بین دندان های باقی مانده، می تواند جایگزین یک یا چند دندان از دست رفته شود. بریج های ثابت دندانی به صورت دائم در جای خود چسبانده می شوند و تنها دندانپزشک می تواند آنها را بردارد. بریج از یک یا چند دندان مصنوعی به نام “پونتیک” (برای هر دندان از دست رفته یک پونتیک طراحی می شود) در وسط، و یک یا چند روکش تکیه گاه به نام دندان های “اباتمنت” در طرفین تشکیل شده اند. پونتیک ها (که از پرسلاین، طلا، زیرکونیا، آلیاژها، و غیره تشکیل می شوند) فواصل و شکاف ها را پر می کنند، در حالی که دندان های اباتمنت یا تکیه گاه روی دندان های طبیعی مجاور فضای خالی قرار می گیرند تا بریج را در جای خود نگه دارند.

برای اتصال بریج به دندان های طبیعی مجاور، دندان های طبیعی باید تراشیده شوند تا جای کافی برای همراستا قرار گرفتن روکش با دندان های مقابل ایجاد شود و نیز اینکه سطوح کافی ایجاد شود تا یک پیوند/ اتصال قوی بوجود بیاید. برای انجام این کار، دندان های طبیعی باید نسبتاً سالم باشند (از نظر ساختاری بی عیب باشند و فاقد پوسیدگی باشند). بزرگترین نقطه ضعف این فرایند غیر قابل بازگشت بودن آن است. وقتی در دندان های طبیعی تغییراتی ایجاد می شود، دیگر هرگز نمی توان از آنها به عنوان دندان های معمولی استفاده کرد.

اگر لازم است برای بیش از سه دندان کنار هم جایگزین قرار دهید، گزینه مناسبی برای پروتزهای مصنوعی متحرک یا ثابت هستید. اینجاست که می توانید پروتزهای مصنوعی و ایمپلنت های دندانی را مقایسه کنید.

بریج یک طرفه در صورتی می تواند استفاده شود که امکان قرار گیری روکش در هر دو طرف فضای خالی وجود نداشته باشد. این نوع بریج ها (بسته به مقدار حمایتی که لازم دارند، و نیز طول بریج) به دو یا چند روکش به عنوان تکیه گاه نیاز دارند. در این صورت، پونتیک ها در هر دو طرف خود باله هایی دارند که با استفاده از چسب های رزین کامپوزیت، به سطوح پشتی دندان های مجاور چسبانده می شوند.

این بریج ها به اندازه انواع دیگر محکم یا دائمی نیستند بنابراین در صورتی که تحت فشار یا ساییدگی زیادی قرار بگیرند، می توانند کنده شوند. با این حال، این مشکل چندان بزرگ نیست زیرا دندانساز به راحتی می تواند آن را پاکسازی کند و مجدداً آن را در جای خود قرار دهد. مزیت دیگر این است که بر خلاف بریج های سنتی، دندان های تکیه گاه، تغییرات بسیار اندکی نیاز دارند.

 

ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت دندانی نوعی ریشه (یا پست”) مصنوعی دندان است که از تیتانیوم ساخته می شود و به استخوان فک پیوند می خورد و روکش را حمایت می کند. پست پس از قرار گیری داخل استخوان فک از طریق یک فرایند جراحی کوتاه، باید با استخوان فک جوش بخورد، به گونه ای که به شکلی محکم در جای خود قرار بگیرد.

با تکمیل روند اسئواینتگریشن (که چیزی بین 3 تا 6 ماه طول می کشد)، اباتمنت به پست متصل می شود. اباتمنت از سطح خط لثه بالا می آید و سطحی فراهم می آورد که روکش دندان با چسب یا پیچ به آن متصل می شود.

از دو یا چند ایمپلنت دندانی می توان برای خلق بریج بر پایه ایمپلنت استفاده کرد.

 

مزایا و معایب بریج های دندانی

مزایای استفاده از بریج های دندانی عبارتند از:

ظاهر طبیعی

از آنها می توان برای بهبود رنگ و شکل دندان هایی استفاده کرد که به جای آنها قرار می گیرند یا آنها را پوشش می دهند. پرسلاین های مدرن بسیار پیچیده هستند و یک دندانپزشک ماهر می تواند آنها را به گونه ای بسازد که ظاهری شبیه دندان های طبیعی داشته باشند و به اندازه آنها رنگ های متنوعی داشته باشند.

 

فرایند مستقیم

بریج ها راهکار بسیار شایعی برای از دست رفتن دندان ها هستند، و فرایندی که برای بسیاری از دندانپزشک ها عادی است.

 

قابلیت استطاعت

هر واحد بریج سنتی حدود 200 تا 300 دلار هزینه دارد.

 

خطر اندک

در صورت مواجه شدن بریج با شکست، نسبتاً به سرعت و بدون درد می توان روکش ها و پونتیک ها را تعویض کرد.

 

سرعت بالا

معمولاً کل فرایند را می توان ظرف چند هفته تکمیل کرد.

 

نقاط ضعف بریج های دندانی عبارتند از:

آسیب به دندان های طبیعی

آماده سازی دندان ها عبارت است از برداشتن حجم قابل توجهی از ساختار دندان های طبیعی مجاور. وقتی این کار انجام شود، این دندان ها هرگز نمی توانند مثل قبل و مانند دندان های طبیعی استفاده شوند و باید روی آنها روکش قرار بگیرد.

 

بالا رفتن خطر پوسیدگی و حفره های دندانی

برداشتن مقداری از ساختار دندان موجب بالا رفتن خطر پوسیدگی و نیاز به انجام درمان ریشه (عصب کشی) در آینده می شود.

 

لازم است به صورت دوره ای تعویض شوند

معمولاً هر 5 تا 7 سال یک مرتبه لازم است بریج ها تعویض شوند.

 

مقایسه بریج و ایمپلنت دندانی

هنگام تصمیم گیری برای انتخاب از بین بریج ها و ایمپلنت های دندانی، عوامل زیر را باید مد نظر قرار داد:

 

پوشش بیمه درمانی

بریج ها تحت پوشش اکثر طرح های بیمه های خدمات درمانی هستند، بنابراین درصد بالایی از هزینه ها را می توانید پس بگیرید. از سوی دیگر، ایمپلنت های دندانی به ندرت تحت پوشش خدمات بیمه های درمانی هستند. با این حال، ممکن است بتوانید حداقل بخشی از هزینه های روکش های آنها را پس بگیرید.

 

دوام آنها

ایمپلنت های دندانی با مراقبت صحیح سالهای سال دوام خواهند داشت و عموماً برای یک بیمار 45 ساله، برای یک عمر می توانند کار کنند. بواسطه ساییدگی طبیعی، لازم است هر 10 تا 15 سال روکش تعویض شود، اما خود ایمپلنت دائمی است و می تواند در برابر موقعیت های غیر قابل کنترل مانند حوادث و تصادف ها و بیماری ها مقاومت کند. عموماً لازم است بریج ها هر 5 تا 7 سال تعویض شوند، اما رعایت بهداشت می توانند بیش از 10 سال دوام داشته باشند.

 

سلامت دهانی طولانی مدت

تحلیل بافت های استخوان و لثه زیر بریج ها اتفاق می افتد، در جایی که دندان از دست رفته یا کشیده شده است، که می تواند روی دندان های مجاور تأثیر کاهش ثبات داشته باشد. در حالی که ایمپلنت، با فشارهایی که در نتیجه جویدن بوجود می آیند، با تحریک منطقه اطراف، ریشه های دندان های طبیعی را تحریک می کند، که موجب حفظ استخوان ها و لثه ها می شود.

 

بهداشت دهانی

برای پاکسازی زیر پونتیک و نگه داشتن منطقه عاری از پلاک، نوع خاصی نخ دندان و احتمالاً دیگر ابزارهای بهداشت دهانی لازم هستند. ایمپلنت های دندانی نیز بهداشت دهانی فوق العاده نیاز دارند، اما می توان به شکلی آنها را مسواک زد و نخ دندان کشید که انگار دندان های طبیعی هستند.

 

ظاهر

بریج های جدید ظاهر خیلی طبیعی دارند، اما از آنجا که بافت های استخوان و لثه به مرور زمان تحلیل می روند، زیر پونتیک ها فاصله هایی می تواند بوجود بیاید. ایمپلنت ها می توانند بالاترین کیفیت زیبایی را فراهم آورند. روکش های ایمپلنت می توانند دقیقاً شبیه دندان های طبیعی به نظر برسند.

 

طول دوره درمان

از ابتدا تا انتها، بریج ها ظرف مدت دو تا سه بار مراجعه به دندانپزشک، طی بازه زمانی چند هفته تکمیل می شوند. در حالی که برای ایمپلنت ها لازم است طی بازه زمانی 3 تا 6 ماه چندین مرتبه به دندانپزشک مراجعه نمایید و فرایندهایی اضافی دیگری مانند پیوند استخوان و لیفت سینوس در برخی موارد لازم هستند.

 

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه هزینه ایمپلنت و بریج های دندانی

بریج های دندانی

هزینه بریج های دندانی بر اساس عوامل زیر می تواند متفاوت باشد:

·        موادی که از آن ساخته می شود (رزین کامپوزیت، آلیاژ فلزات با پوشش پرسلاین، زیرکونیا، و غیره).

·        تعداد دندان هایی (واحدهایی) که نیاز به جایگزین دارند، و مکانی که داخل دهان هستند.

·        وضعیت و شرایط دندان های مجاور/ تکیه گاه.

·        تجربه و شهرت دندانپزشک شما.

·        محل زندگی شما.

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

بریج های مریلند (باند شده با رزین)

هر باله می تواند بین 70 تا 100 دلار هزینه داشته باشد، در حالی که هر دندان جایگزین می تواند بین 100 تا 200 دلار هزینه داشته باشد. یک بریج معمولی با دو باله و یک دندان جایگزین بین 180 تا 250 دلار هزینه در بر دارد.

بریج های کانتی لور یا سنتی

یک بریج سنتی یا کانتی لور هزینه ای بین 200 تا 450 دلار برای هر واحد، یا بین 300 تا 700 دلار برای یک بریج سه واحده ( یک دندان مصنوعی و دو روکش تکیه گاه) هزینه در بر دارد.

 

ایمپلنت های دندانی

شاید در مراحل ابتدایی هزینه های بریج های دندانی پایین تر باشد، اما روی هم رفته و در دراز مدت، ایمپلنت ها مقرون به صرفه تر هستند. عواملی که روی هزینه های کاشت ایمپلنت ها تأثیر می گذارند عبارتند از:

·        پیچیدگی جراحی

·        برای چه تعداد و کدام دندان ها جایگزین قرار داده شده است.

·        چه برند و موادی که برای ساخت روکش ها، اباتمنت، و پست استفاده شده است.

·        محل دندانی که جایگزین نیاز دارد.

·        تخصص جراح، تجربه و شهرت او.

یک ایمپلنت تکی عموماً حدود 550 دلار (شامل روکش و اباتمنت) هزینه دارد. در صورتی که برای قرار گرفتن به عنوان بریج استفاده شود، هزینه های 2 تا 6 ایمپلنت دندانی به اضافه بریج، می تواند بین 500 تا 8500 دلار یا بیشتر هزینه در بر داشته باشد. یک بریج 3-4 واحده که تحت حمایت دو ایمپلنت دندانی قرار دارد می تواند بین 700 تا 2100 دلار هزینه داشته باشد.

 

تصمیم گیری- کدامیک را انتخاب کنید:

ایمپلنت ها

در صورتی که گزینه مناسبی برای دریافت ایمپلنت های دندانی هستید و استطاعت پرداخت هزینه های آنها را دارید، بهترین گزینه هستند. ایمپلنت ها روش هایی با دوام برای جایگزینی دندان ها هستند و بهترین نتایج را از نظر زیبایی ظاهری ارائه می دهند. آنها مقداری پر هزینه هستند، اما بهترین روش موجود ترمیم دندان ها هستند و در دراز مدت هزینه کمتری در بر خواهند داشت زیرا به اندازه بریج های دندانی، یا حتی هرگز، نیاز به تعویض ندارند. بعلاوه، ایمپلنت ها استخوان فک و بافت لثه را حفظ می کنند و به تراشیده شدن چند دندان سالم نیاز ندارند. در صورتی که مسئله پول باشد، می توانید در مورد نحوه پرداخت آن با دندانپزشک یا جراح خود صحبت کنید.

بریج های دندانی

در صورتی بهترین گزینه هستند که در پی راهکاری فوری باشید و بخواهید از انجام جراحی بپرهیزید. جراحی ایمپلنت برای هر کسی مناسب نیست. افرادی که با مشکلات پزشکی مواجه هستند که سیستم ایمنی بدن و سرعت بهبود آنها را با مشکل مواجه می کند، بیشتر با خطر ریسک شکست ایمپلنت های دندانی مواجه هستند. در چنین وضعیتی، بریج های دندانی نتایجی قابل پیش بینی تر و مثبت تر ارائه خواهند داد. علاوه بر این، بریج در صورتی گزینه خوبی است که بخواهید از انجام جراحی تهاجمی بپرهیزید یا ترجیح دهید به جای چند ماه، ظرف مدت چند هفته برای دندان های از دست رفته خود جایگزین قرار دهید.

 

 

دندانپزشک هایی که برای درمان بیماران خود از ایمپلنت های دندانی استفاده می کنند درک صحیحی از ماهیت اسئواینتگریشن و تفاوت های بنیادی مهم بین ایمپلنت های دندانی و دندان های طبیعی دارند. دندان ها در اصل داخل فک شکل می گیرند و طی یک دسته رویدادهای بیولوژیک، از درون مخاط روی آن بیرون می آیند که هنوز کاملاً درک نشده اند. از سوی دیگر، ایمپلنت ها با جراحی داخل استخوان فک قرار داده می شوند و یکی از معدود ابزارهای زیبایی هستند که نشان داده شده است که به صورت موفقیت آمیز و دائمی با کمترین، یا حتی بدون هیچ مشکلی به داخل اپیتلیوم سطح نفوذ می کنند.

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

مقایسه لثه و بافت نرم اطراف ایمپلنت

در دندان های سالم، حاشیه های لثه روی مینای دندان قرار می گیرند. حاشیه های لثه به صورت کنگره دار کنار دندان ها قرار می گیرند و یک شیار نازک را روی سطح دندان ها تشکیل می دهند. لثه بین دندان ها بالا می آید تا پاپیلاهای بین دندانی را تشکیل دهد، که ساختارهای پیچیده ای هستند. بین دندان های جلو و پاپیلاها ساختارهای هرمی شکل با پیوند لثه هستند که پس از کانتور پیوند سمان و مینای دندان قرار می گیرند. در منطقه دندان های مولر، پاپیلاهای باکال و لینگوال در امبراژورهای دندان های طبیعی با “col” از یکدیگر مجزا شده اند، که فرو رفتگی هایی در بافت های بن دندانی هستند که درست زیر سطح تماس اینترپروکسیمال واقع شده اند و پاپیلاهای دهان و زبان را به هم متصل می کنند. یک دسته پیچیده از فیبرهای بافت های همبند لثه یک گروه تعریف شده را شکل می دهند:

  • فیبرهای بین دندانی
  • فیبرهای دندانی- لثه ای
  • فیبرهای مدور
  • فیبرهای پوسته آلوئولار

بسیاری از این فیبرها داخل سمنتوم ریشه، بین پوسته آلوئولار و پیوند سمان و مینای دندان قرار گرفته اند، بنابراین به وجود دندان های طبیعی بستگی دارند.

در ایمپلنت های دندانی، یک عامل بین مخاطی (اباتمنت، گردن ایمپلنت، یا روکش آن) از داخل مخاط بیرون می آید که بهبود پیدا می کند و بدون پیوند سمنتوم اطراف آن شکل می گیرد و تطبیق می یابد. فیبرهای کلاژنی داخل مخاط اطراف ایمپلنت های دندانی موازی اباتمنت قرار می گیرند و هیچ تماسی با سطح اباتمنت برقرار نمی کنند. برخی فیبرها نیز هستند که به صورت مرتب تر در کنار سطوح ایمپلنتی قرار می گیرند که داخل مخاط قرار گرفته اند و سطوح زبرتری دارند. در این موقعیت، به نظر می رسد برخی فیبرها نسبت به سطح ایمپلنت ها با زاویه درست قرار می گیرند، اما هیچ شواهدی مبنی بر مکانیزم اتصال خوب آنها وجود ندارد. با این حال، سطح زبر اباتمنت در صورتی که در حفره دهان بدون پوشش بماند دارای ویژگی های منفی مانند افزایش خوردگی سطح ایمپلنت و آلودگی میکروبی خواهد بود.

پاپیلایی که اطراف ایمپلنت دندانی شکل می گیرد می تواند با فیبرهای کلاژنی حمایت شود که به دندان های طبیعی مجاور پیوند می خورند. با این حال، در مواردی که به جای دندان طبیعی ایمپلنت دندانی در کنار این ایمپلنت ها وجود دارند، شکل گیری پاپیلای بافت نرم کمتر قابل پیش بینی است و شکل آنها به وجود بافت نرم با ضخامت کافی، استخوان با ارتفاع کافی، فضای لازم بین ایمپلنت ها، و کانتور با دقت روکش بستگی دارد تا ظاهر و حفظ پاپیلا ارتقاء یابد.

احتمال اینکه بافت نرم بین چند واحد ایمپلنت در جلوی دهان کانتور صافی داشته باشند بیشتر است، اما می تواند تحت تأثیر ضخامت بافت نرم و شکل روکش قرار بگیرد.

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

اپیتلیوم اتصالی

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در دندان های سالم، اپیتلیوم اتصالی با اتصالات همی دسموزومی به مینای دندان متصل است و یک ساختار پایه ای لامینا مانند با سلول های اپیتلیال شکل می گیرد. اکنون تصور می شود چسبندگی ها یا اینتگرین های خاصی به صورت واسطه مکانیزم پیوند بیولوژیک عمل می کنند، که در پیوند سلول به سلول و نیز سلول به چسبندگی ماتریکس نقش بنیادی دارند. کاملاً مشخص است که اپیتلیوم اتصالی سمنتوم سطح ریشه، عاج، و مواد دندانی متعددی مانند اجزاء ایمپلنت را شکل می دهد.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

یک اپیتلیوم اتصالی عادی می تواند از مخاط/ لثه دهانی مجاور در کنار برش مجدداً تولید شود، و اپیتلیوم اتصالی جدید از اپیتلیومی که قبلاً وجود داشته است قابل تشخیص نیست. تصور می شود ویژگی های اپیتلیوم اتصالی تحت تأثیر بافت همبند زیرین، وجود نفوذ التهابی، و وجود سطح دندان/ ایمپلنتی که به آن متصل می شوند تعریف می شوند و ویژگی های ذاتی سلول های اپیتلیال در این بین نقش ندارند. اپیتلیوم اتصالی از گردش فوق العاده بالایی برخوردار است نسبت به هر دو ماده و اجزاء سیستم ایمنی و التهابی قابل نفوذ است. اپیتلیوم اتصالی می تواند هم روی خود ایمپلنت و هم روی اباتمنت وجود داشته باشد. علت می تواند تفاوت هایی باشند که در طراحی ایمپلنت ها وجود دارند، و نیز نیازمندی های بیولوژیک پیوند بافت نرم و سطح پیوند بین اباتمنت و ایمپلنت.

عرض بیولوژیک

در دندان ها، مفهوم عرض بیولوژیک به خوبی قابل فهم است، زیرا قسمتی است که در آن منطقه بافت همبند متصل، استخوان آلوئولار زیرین را از انتهای آپیکال اپیتلیوم اتصالی جدا می کند.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

پهنای منطقه بافت همبند حدود 2 میلی متر و ارتفاع اپیتلیوم اتصالی حدود 5/1 میلی متر است. در تصاویر b و c بالا دو طرح متفاوت از ایمپلنت ها و عرض بیولوژیک اطراف آن مشاهده می کنید. در مورد اول، طرح ایمپلنت نمونه سیستم ایمپلنت هایی است که به صورت دو مرحله ای کاشته می شوند. پس از یک سال کارکرد، معمولاً حاشیه استخوان در کنار رزوه اول قرار می گیرد. اپیتلیوم اتصالی (با عرض آپیکو-کرونال 5/1 تا 2 میلی متری) روی اباتمنت واقع شده است، و یک منطقه از بافت همبند بی نظم، حدود 1 تا 2 میلی متر عرض بین آنها قرار می گیرد. اتصال بین اباتمنت و سر ایمپلنت داخل این محدوده واقع شده است.

در مقایسه، ایمپلنت های یک مرحله ای (ایمپلنت هایی که در زیر لثه قرار نمی گیرند) به گونه ای قرار می گیرند که سطح زبر آنها داخل استخوان قرار داده می شود، اما گردن صاف و صیقلی آن که بخش یکدستی از ایمپلنت است، که نقش عامل بین مخاطی را ایفا می کند. بنابراین، اپیتلویم اتصالی به طور عادی روی ایمپلنت قرار می گیرد، و اتصال ایمپلنت/ اباتمنت نسبت به این سطح به صورت کورونال قرار می گیرد. اینطور فرض شده است که اتصال داخل سیستم قرار گرفته زیر بافت (دو مرحله ای) می تواند روی سطح پیوند بافت نرم و عرض بیولوژیک تأثیر بگذارد. این اتفاق می تواند در نتیجه حرکات بسیار ریز بین دو جزء رخ دهد یا در صورت نفوذ میکروبی از بین فواصل بسیار ریز بین ایمپلنت و اباتمنت. در حال حاضر، تفاوت های نظری بین این دو نوع هیچ تفاوت فاحشی از نظر بافتی، یا در عملکرد بالینی بوجود نمی آورد.

بررسی عمق پروب کردن

پروب پریودنتال دندان های طبیعی بخش مهمی از معاینات دندانپزشکی است. کاملاً اثبات شده است که در شرایط کاملاً سالم، پروب دندانپزشکی تا حدودی در اپیتلویم اتصالی نفوذ می کند و این نفوذ با وجود التهاب افزایش می یابد. تحت شرایط اخیر، پروب توسط بیشتر فیبرهای بافت همبند ژینژیوال دست نخورده کورونال، حدود 2 میلی متر از استخوان، متوقف می شود. شرایط اطراف ایمپلنت دندانی متفاوت است و عمق شیار تا حد زیادی به ضخامت پاکت بافت نرم بستگی دارد. عمق های پروب کردن اطراف ایمپلنت ها، به طور کلی عمیق تر از اطراف دندان ها هستند، اما نفوذ بافت نرم بر پایه شیار، تا میزان مشابهی اتفاق می افتد و نوک پروب تنها در حدود 2 میلی متری حاشیه استخوان ها متوقف می شود.

اطلاعات بدست آمده از پروب اطراف ایمپلنت ها تا حدودی پرسش برانگیز است و برخی دندانپزشک ها به انجام آن اعتقادی ندارند، و ترجیح می دهند تکیه آنها روی بررسی رادیوگرافیک سطوح استخوان باشد. بعلاوه، فشار دیجیتال روی سطوح خارجی بافت نرم اطراف ایمپلنت، می تواند علائم التهابی مانند خونریزی یا ترشح چرک را از خود نشان دهد.

مقایسه الیاف پریودنتال لیگامان با اسئواینتگریشن

الیاف پریودنتال لیگامان

الیاف پریودنتال لیگامان یک ساختار پیچیده، با حدود 1/0 تا 2/0 میلی متر عرض است، که با یک حالت کشسان، از دندان حمایت می کند. لیگامان فیبرهای کلاژنی را تشکیل می دهد که به عنوان فیبرهای Sharpey درون سمنتوم ریشه و استخوان آلوئولار گنجانده شده اند، همراه با عروقی که خونرسانی می کنند، و بافت های همبند که بستری فراهم می آورند که عناصر کلیدی دیگر را برای مکانیزم های حمایت کننده دیگر فراهم می کنند. الیاف پریودنتال لیگامان مکانزیم تحریک پذیری از داخل را دارد که بسیار حساس است و می تواند تغییرات جزئی در فشارهای وارده به دندان را شناسایی نماید. فشارهای وارده به دندان از طریق فشرده شدن و توزیع مجدد عناصر مایع و نیز با استفاده از سیستم فیبر از بین می رود.

فشارهایی که از طریق الیاف پریودنتال لیگامان منتقل می شوند، منجر به تغییر شکل و جابجایی دندان می شود، مانند چیزی که در ارتودنسی مشاهده می شود یا در عریض شدن الیاف لیگامان و افزایش تحرک پذیری دندان در واکنش به فشارهای زیاد (مانند تروماهای اکلوزال). بنابراین، الیاف پریودنتال لیگامان می تواند حیطه وسیعی از فشارها را شناسایی کرده و به آنها واکنش نشان دهد.

اسئواینتگریشن

ماهیت دقیق اسئواینتگریشن در سطح مولکولی کاملاً درک نشده است. در سطوح میکروسکوپی سبک، تطبیق بسیار نزدیکی بین استخوان و سطح ایمپلنت وجود دارد.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در بزرگنمایی بالاتر که با میکروسکوپ الکترونی امکان پذیر می باشد، یک شکاف (با عرض حدوداً 100 نانومیکرونی) بین سطح ایمپلنت و استخوان وجود دارد. این شکاف با یک منطقه پر از کلاژن پر شده است که در جوار استخوان قرار دارد و یک منطقه آمورفور (بی شکل) که در جوار سطح ایمپلنت قرار دارد. پروتوگلیکان های استخوان ممکن است در اتصال ابتدایی بافت ها به سطح ایمپلنت مهم باشند، که در مورد ایمپلنت های تیتانیومی از یک لایه اکسید تیتانیوم تشکیل شده است، که خواص سرامیک را دارد. اسئواینتگریشن یک پدیده مطلق و بدون محدودیت نیست و می تواند به عنوان تناسب کل سطح ایمپلنت که با استخوان در تماس است اندازه گیری شود.

سطوح تماس استخوان در استخوان های کورتیکال بیشتر از استخوان های منفذ دار است، جایی که فضاهای مغز استخوان اغلب در جوار سطوح ایمپلنت قرار دارند. میزان تماس استخوان به مرور زمان و با عمل کردن افزایش می یابد. وقتی ایمپلنت برای نخستین بار داخل استخوان کار گذاشته می شود، باید تناسب کامل داشته باشد تا از ثبات آن اطمینان حاصل شود. فضای بین ایمپلنت و استخوان در ابتدا با لخته خون و سرم/ پروتئین های استخوان پر می شود. گرچه دقت زیادی می شود تا از آسیب وارد شدن به استخوان پرهیز شود، اما واکنش ابتدایی به تروماهای جراحی، جذب و تحلیل استخوان است، که در پی آن رسوب استخوان اتفاق می افتد. یک دوره حیاتی در روند بهبود، حدود دو هفته پس از کاشت ایمپلنت وجود دارد که جذب و تحلیل استخوان باعث می شود ثبات ایمپلنت کمتر از مراحل ابتدایی باشد.

تشکیل استخوانی که پس از آن اتفاق می افتد، منجر به افزایش سطح اتصال استخوان و ثبات آن می شود. این در ایمپلنت هایی که بارگذاری نشده بودند (روی آنها روکش قرار نگرفته بود) در اوایل دوره بهبود و طی بازه های زمانی طولانی تر پس از بارگذاری ایمپلنت نشان داده شده است. بنابراین استئواینتگریشن باید به عنوان یک روند دینامیک تلقی شود که در آن بازسازی استخوان اتفاق می افتد، اما مانند روند تطبیقی که درون الیاف لیگامان دندان های طبیعی رخ می دهد نیست. اسئواینتگریشن شباهت زیادی به انکیلوز دارد، که در آن فقدان تحرک پذیری و عدم تداخل کسپول های بافت فیبروز نشانه پیوند موفقیت آمیز است.

تحت این شرایط، هیچ سیستم ویسکوالاستیک کاهش دهنده دامنه نوسانات جریان الکتریکی وجود ندارد، هر چند مکانیزم های تحریک پذیری داخلی ممکن است داخل استخوان و ساختارهای دهانی دیگر عمل کنند. فشارها روی استخوان توزیع می شوند و ممکن است در بخش های خاصی متمرکز شوند، مخصوصاً اطراف گردن ایمپلنت. برخی طراحی ها، بویژه ایمپلنت های رزوه دار، می توانند فشارها را به شکل مؤثرتری از بین ببرند. فشارهای شدیدی که به ایمپلنت ها وارد می شوند ممکن است منجر به تغییر شکل استخوان های حاشیه ای شوند که در نتیجه موجب جابجایی آپیکال حاشیه استخوان و از دست رفتن اسئواینتگریشن می شود. مکانیزم دقیق چگونگی این اتفاق به طور کامل مشخص نیست اما تصور می شود ترک های مویی ممکن است به استخوان های مجاور نیز نفوذ پیدا کنند.

این نوع تحلیل استخوان که در نتیجه بارگذاری بیش از حد اتفاق می افتد، ممکن است به آرامی رو به افزایش برود، تا جایی که با یک شکست فاجعه بار اسئواینتگریشن باقی مانده یا شکست ایمپلنت مواجه شود. خوشبختانه، این دو گزینه بسیار نادر هستند. فشارهای شدید معمولاً قبل از این مرحله و با استفاده از تصاویر رادیوگرافی تحلیل استخوان حاشیه ای یا شکست مکانیکی ساختارهای فوقانی و/ یا اباتمنت ها شناسایی می شوند. با این حال نشان داده شده است که، فشارهایی که به خوبی کنترل شده اند منجر به افزایش میزان تماس استخوان و ایمپلنت و تغییر الگوی ساختارهای ترابکیولار و از بین رفتن فشارها می شود. بنابراین، تطبیق امکانپذیر است، هرچند اسئواینتگریشن اجازه نمی دهد ایمپلنت ها به شکلی جابجا شوند که ارتودنسی دندان ها را جابجا می کند.

بنابراین، ایمپلنت جوش خورده با استخوان، ثابت کرده است که می تواند انکوریجی (تکیه گاه) بسیار عالی برای موارد دشوار ارتودنسی بوجود بیاورد، علاوه بر این می تواند به عنوان جایگزینی برای تکیه گاه سیستم هدگیر استفاده شود. این حقیقت که ایمپلنت مانند یک دندان انکیلوز شده عمل می کند، موجب محدودیت استفاده از آن برای افرادی می شود که رشد فک آنها کامل شده است.

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

کارگذاری یک ایمپلنت برای یک کودک منجر به پایین ماندن سطح روکش ایمپلنت نسبت به دندان های مجاور آن خواهد شد. به همین دلیل توصیه می شود جایگذاری ایمپلنت به تعویق بیفتد تا زمانی که رشد تکمیل شود.

پریودنتیت و پری ایمپلنتایتیس

این امکان وجود دارد که باکتری هایی که در پریودنتیت عامل عفونت هستند، پاتوژن های اصلی در ضایعات التهابی مخرب اطراف ایمپلنت (پری ایمپلنتایتیس) هستند. بنابراین احتمال عفونت ناشی از باکترهای پریودنتوپاتیک (نوعی اختلال غیر التهابی اطراف بافت های دندان) قدیمی وجود دارد. تخریب بافت های پیرامون دندان و ایمپلنت ها شباهت هایی دارند، اما تفاوت های مهمی وجود دارند که در نتیجه ماهیت بافت های حمایت کننده بوجود آمده اند. این تفاوت ها بویژه در الگوهای متفاوت مشاهده شده در تخریب بافت قابل توجه هستند. پری ایمپلنتایتیس روی کل محیط اطراف ایمپلنت تأثیر می گذارد و منجر به پر شدن شیارهای تحلیل استخوان با بافت های ملتهبی می شود که تا سطح استخوان امتداد می یابند.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در مقایسه، دندان هایی که تحت تأثیر پریودنتیت قرار گرفته اند، عموماً با تحلیل غیر عادی بافت های حمایت کننده مواجه هستند که اغلب به سطوح نزدیک محدود می شود و منجر به نقص پیچیده فراتر از استخوان ها می شود. علاوه بر این، در اکثر موارد در بافت های پریودنتال می توان ضایعات التهابی را از استخوان آلوئولار و الیاف پریودنتال لیگامان، با قسمت بافت های فیبروز جدا کرد. این امکان وجود دارد که ضایعات التهابی مخرب که دندان ها و ایمپلنت را تحت تأثیر قرار می دهند، مراحلی دارند که در آنها مراحل بیماری بسیار سریع تر پیش می روند و پس از آن دوره های خاموشی وجود دارد. بروز پری ایمپلنتایتیس با سرعت پایین اتفاق می افتد، اما می تواند منجر به تخریب سریع استخوان های حاشیه ای شود و بواسطه فشارهای شدید، ایجاد تمایز بین آن و تحلیل استخوان کار ساده ای نیست.

استفاده از مرغوب ترین مواد و تجهیزات اروپایی و آمریکایی در کاشت ایمپلنت

ما کیفیت و نتیجه درمان ایمپلنت را برای شما تضمین میکنیم!


ایمپلنت های دندانی



بریج و دنچر تنها راه‌حل هایی بودند که سال ها برای رفع مشکل از دست دادن یک یا چند دندان بکار می‌رفتند اما امروزه ایمپلنت های دندانی ابزاری هستند که بیشتر از سایر روش ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایمپلنت های دندانی جایگزین ریشۀ دندان می‌باشند. ایمپلنت ها پایه‌ای برای دندان جایگزین ثابت یا متحرک هستند که برای هماهنگی با دندان های طبیعی ساخته می‌شوند.



ایمپلنت فوری



ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد.



ایمپلنت تمام فک



اخیرا صدها هزار بیمار با روش All on 4 درمان شده‌اند. این روش اغلب برای جایگزینی دندان‌های مصنوعی یا دندان‌های از دست رفته استفاده می‌شود، روش All-on-4 از چهار ایمپلنت دندانی تیتانیومی استفاده می‌کند تا نقش لنگر را در فک بالا و پایین داشته باشند. این روش یک پایه‌ی قوی برای پروتز دندان ارائه می‌دهد که بعدا برای تکمیل این روش دائمی اضافه می‌شوند.



پیوند لثه



بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند.



پیگمنتاسیون لثه با استفاده از لیزر



داشتن لثه تیره رنگ تاثیری منفی در زیبایی ظاهری افراد دارد که به لطف لیزر می‌توان از طریق برطرف ساختن رنگ دانه‌های تیره از سطح لثه در آن تغییر رنگ ایجاد نمود و آن را به شکل لثه‌ای سالم و صورتی رنگ درآورد. طی جراحی زیبایی لثه دندانپزشک با برداشتن رنگدانه‌های اضافی از سطح لثه به روشنتر شدن رنگ آن کمک می‌نماید. درمان با لیزر روشی سریع و ساده می‌باشد.



افزایش طول تاج دندان



افزایش طول تاج دندان یکی از روشهای جراحی است که به منظور افزایش ساختار طول دندان از بالای لثه صورت می‌گیرد و هدف اصلی آن حفظ سلامت و بهبود زیبایی فرد می‌باشد. این نوع جراحی شامل برداشت بافت سخت و نرم لثۀ پیرامون دندان می‌باشد که نتیجۀ آن افزایش طول ساختار قابل رویت دندان است. لیزر یکی از روشهای جایگزین، و موثر است که نتایجی فوق‌العاده همراه با رضایت بیمار در بر خواهد داشت.


انجام بیش از 4000 مورد کاشت موفق ایمپلنت



درباره دکتر امیربنده متخصص جراحی لثه و کاشت ایمپلنت

فلوشيپ (فوق تخصص) جراحی ليزر از دانشگاه جنوا

دوره عمومی دندانپزشكى در دانشگاه مشهد

1378-1384



اخذ بورد تخصصی پریودنتیکس

1394



رييس بخش دندانپزشكى كلينيك امام حسن ع

1386-1389

پزشک معتمد بيمه هاى نيروهاى مسلح

1384-1389



رييس بخش جراحى لثه كلينيك تخصصى امام على ع

1385-تا کنون



فلوشيپ جراحی ليزر از دانشگاه جنوا

آخرین مقالات آموزشی

خشکی دهان یا زروستومیا، به شرایطی اشاره دارد که در آن غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان تولید نمی کنند.
اگر لازم باشد دندانپزشک مقداری از بافت لثه یا استخوان را برای کشیدن دندان بردارد، به احتمال زیاد برای کشیدن دندان نیاز به جراحی خواهید داشت
طعم دهنده ها علت اصلی حساسیت تماسی به خمیر دندان می باشند و همپوشانی قابل توجهی با غذاها دارند. حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان چگونه تشخیص داده میشود؟


آدرس مطب:

تهران، ضلع شمالی میدان ونک، کوچه صانعی، پلاک42، طبقه پنجم

 تلفن تماس : 22740531

 تلفن تماس : 88674866

موبایل : 09193701740

(پاسخگویی صبح ها از ساعت 11 تا 13 – بعدازظهر ها از ساعت 5 تا 7)


مشاوره آنلاین دندانپزشکی



Filter:همهUnanswered
کیست دندان
پاسخ 1 سال ago • 
904 views1 answers0 votes
مشکل لثه
پاسخ 1 سال ago • 
936 views1 answers0 votes
شل شدن ایمپلنت
پاسخ 1 سال ago • 
897 views1 answers0 votes
کیست لثه
پاسخ 1 سال ago • 
1074 views1 answers0 votes
ضایعه در عکس دندان
پاسخ 2 سال ago • 
1467 views1 answers0 votes

با ما در شبکه های اجتماعی همراه باشید

برگه‌ها

بخش تخصصی ایمپلنت فوری





ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد. در روش های کاشت ایمپلنت سنتی دوره بهبود پس از کاشت پایه و پیش از نصب تاج دندان بسیار طولانی است در صورتی که فرایند ایمپلنت یک روزه روشی کاملا خاص و کاربردی است که با استفاده از آن جای خالی دندان در یک روز توسط پایه ایمپلنت و تاج دندانی پر می شود. البته در روش کاشت ایمپلنت فوری، تاج دندان موقتی تا زمانی که تاج دندان اصلی برای نصب آماده شود؛ روی پایه سوار می شود وزیبایی دندان های شما را تکمیل می کند.

مقالات تخصصی ایمپلنت فوری



خشکی دهان یا زروستومیا xerostomia، به شرایطی اشاره دارد که در آن غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان تولید نمی کنند. خشکی دهان اغلب نتیجه یا عارضه جانبی استفاده از برخی داروهای خاص یا مشکلات بالا رفتن سن یا نتیجه رادیوتراپی برای درمان سرطان است. کمتر شایع است، اما خشکی دهان ممکن است در نتیجه شرایطی بروز پیدا کند که مستقیماً غدد بزاقی را تحت تأثیر قرار می دهند.

بزاق با خنثی کردن اسیدهای تولید شده توسط باکتری ها، محدود کردن رشد باکتری ها، و شستن ذرات غذا به پشیگیری از پوسیدگی دندان ها کمک می کند. بعلاوه، آنزیم های موجود در بزاق به گوارش نیز کمک می کنند.

دامنه مشکلات کاهش بزاق و خشکی دهان می تواند از یک مزاحمت صرفاً ساده باشد تا چیزی که تأثیری عمده روی سلامت عمومی و سلامت دهان و دندان ها و لثه های شما دارد، همینطور اشتهای شما و لذت بردنتان از غذا.

درمان های خشکی دهان به علت بروز آن بستگی دارند.

علائم و نشانه های خشکی دهان

اگر دهان شما به میزان کافی بزاق تولید نکند، ممکن است به صورت تمام یا گاهی اوقات متوجه بروز این علائم و نشانه ها شوید:

  • خشکی یا احساس چسبندگی داخل دهان
  • بزاقی که غلیظ و رشته ای به نظر می رسد
  • احساس تشنگی مداوم
  • بوی بد دهان
  • مشکل در جویدن، حرف زدن، و بلعیدن
  • خشکی یا سوزش گلو و گرفتگی صدا
  • خشک و شیار دار شدن زبان
  • تغییر در حس چشایی
  • احساس سوزش یا سوزن سوزن شدن در دهان و بویژه روی زبان
  • خشکی و قرمزی زبان
  • مشکل در استفاده از پروتزهای مصنوعی دندانی
  • خشکی مجرای بینی

بعلاوه، خشکی دهان می تواند باعث چسبیدن رژ لب به دندان های شما شود. علاوه بر این علائم، خشکی دهان موجب افزایش خطر ژنژیویت (بیماری لثه)، پوسیدگی دندان، و عفونت های دهان مانند برفک دهان می شود.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر شما متوجه علائم و نشانه های خشکی مستمر دهان شده اید، برای مراجعه به پزشک اقدام کنید.

خشکی دهان

خشکی دهان

علل بروز خشکی دهان

خشکی دهان زمانی بروز پیدا می کند که غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان شما تولید نمی کنند. این غدد ممکن است در نتیجه یکی از عوامل زیر به درستی عمل نکنند:

داروها

صدها دارو، شامل داروهایی که تهیه آنها از داروخانه نیازی به نسخه پزشک ندارد (OTC)، خشکی دهان را به عنوان عارضه جانبی خود دارند. از بین محتمل ترین انواع داروهایی که موجب بروز مشکل می شوند برخی داروهایی قرار دارند که برای درمان افسردگی، فشار خون بالا، و اضطراب استفاده می شوند، همینطور برخی آنتی هیستامین ها، ضد احتقان ها، شل کننده عضلات و مسکن ها.

بالا رفتن سن

بسیاری از افراد مسن با افزایش سن خشکی دهان را تجربه می کنند. عوامل مرتبط عبارتند از استفاده از برخی داروهای خاص، تغییرات در توانایی های بدن برای پردازش داروها، مواد مغذی ناکافی، و داشتن بیماری های طولانی مدت.

درمان سرطان

داروهای شیمی درمانی می توانند ماهیت بزاق دهان و مقدار تولید شده آن را تغییر دهند. با بازگشت جریان عادی بزاق پس از تکمیل درمان، این ممکن است موقتی باشد. درمان های پرتو افکنی به سر و گردن می توانند به غدد بزاقی آسیب وارد کنند، که موجب کاهش چشمگیر تولید بزاق می شود. این ممکن است بسته به دوز پرتو افکنی و منطقه تحت درمان، موقتی یا دائمی باشد.

آسیب به عصب

یک صدمه یا جراحی که باعث شود به اعصاب ناحیه سر و گردن آسیب وارد شود، می تواند موجب خشکی دهان شود.

دیگر بیماری ها

خشکی دهان می تواند به دلیل برخی بیماری های خاص بروز پیدا کند، مانند دیابت، سکته مغزی، عفونت قارچی (برفک) داخل دهان، یا بیماری آلزایمر، یا به دلیل بیماری های خود ایمنی، مانند سندروم شوگرن Sjogren’s syndrome یا HIV ایدز. خر و پف کردن و تنفس با دهان باز نیز می تواند موجب خشکی دهان شود.

کم آب شدن بدن

شرایطی که می توانند منجر به کم آب شدن بدن شوند، مانند تب، تعریق شدید، استفراق، اسهال، از دست دادن مقدار زیادی خون، و سوختگی می توانند موجب خشکی دهان شوند.

استفاده از تنباکو و الکل

نوشیدن الکل و یا کشیدن یا جویدن تنباکو می توانند موجب افزایش علائم خشکی دهان شوند.

برداشتن غدد بزاقی با جراحی

مصرف تفریحی مواد مخدر

استفاده از مت آمفتامین می تواند باعث خشکی شدید دهان و آسیب به دندان ها شود، شرایطی که تحت عنوان “متی دهان” نیز شناخته می شود. ماری جوآنا نیز می تواند موجب خشکی دهان شود.

خشکی دهان

خشکی دهان

مشکلات و عوارض ناشی از خشکی دهان

اگر شما بزاق کافی نداشته باشید و دچار خشکی دهان شوید، این می تواند منجر به بروز مشکلات زیر شود:

  • افزایش پلاک، پوسیدگی دندان و بیماری لثه
  • زخم های دهانی
  • عفونت های مخمری داخل دهان (برفک)
  • زخم یا شکاف پوست در گوشه های دهان، یا ترک خوردن لب ها.
  • سوء تغذیه ناشی از مشکلات جویدن و بلعیدن

نحوه تشخیص خشکی دهان

برای مشخص نمودن علت خشکی دهان، پزشک شما سوابق پزشکی شما و همه داروهایی که مصرف می کنید، سامل داروهای OTC، را بررسی خواهد کرد و دهان شما را معاینه خواهد کرد.

گاهی اوقات ممکن است نیاز به آزمایش خون، تصاویر اسکن از غدد بزاقی شما، یا تست هایی داشته باشید که میزان بزاق تولید شده را اندازه گیری می کنند تا به علت بروز خشکی دهان پی ببرند. اگر پزشک شما مشکوک به خشکی دهان در نتیجه سندروم شوگرن باشد، نمونه کوچکی از سلول ها (نمونه برداری) از غدد بزاقی شما در لب های شما ممکن است برای آزمایش به آزمایشگاه ارسال شود.

درمان های خشکی دهان

درمان خشکی دهان به علت بروز آن بستگی دارد. دندانپزشک یا پزشک شما ممکن است راهکارهای زیر را ارائه دهند:

  • تغییر داروهایی که موجب خشکی دهان شده اند. اگر پزشک شما معتقد باشد که داروها عامل بروز خشکی دهان شما هستند، ممکن است دوز داروهای شما را تغییر دهند یا داروی شما را به داروی دیگری تغییر دهند که باعث بروز خشکی دهان نمی شوند.
  • پیشنهاد محصولاتی برای مرطوب کردن دهان شما. اینها می توانند شامل دهانشویه های تجویزی یا OTC، بزاق مصنوعی، یا مرطوب کننده برای لغزنده کردن دهان هستند. دهانشویه هایی که برای خشکی دهان طراحی شده اند، مخصوصاً دهانشویه های حاوی زایلیتول، می توانند مؤثر باشند، که در برابر پوسیدگی دندان ها نیز محافظت ایجاد می کنند.
  • در نهایت، درمان های جدید و امیدوار کننده ای در حال بررسی می باشند. دانشمندان در حال کار کردن روی روش های ترمیم غدد بزاقی آسیب دیده، و در حال تولید غدد بزاقی مصنوعی هستند که قابل کاشته شدن داخل بدن هستند.
  • غذاهای خود را با آبگوشت، سوپ، سس، خامه، کره، یا مارگارین مرطوب کنید. غذاهای نرم و مرطوب و خنک در دمای اتاق بخورید.
  • از خوردن غذاهای شور و خشک (مانند کراکر، نان تست، کلوچه، نان خشک، گوشت خشک، مرغ، ماهی، میوه خشک، و موز) و غذاها و نوشیدنی های حاوی قند زیاد خودداری کنید.

اگر خشکی شدید دهان دارید، پزشک یا دندانپزشک شما ممکن است راهکارهای زیر را پیشنهاد دهند:

  • تجویز داروهایی که تولید بزاق را تحریک می کنند. پزشک شما ممکن است برای تحریک تولید بزاق پیلوکارپین pilocarpine (Salagen) یا سویمیل cevimeline (Evoxac) تجویز کند.
  • محافظت از دندان های شما. برای پیشیگیری از بروز پوسیدگی و حفره های دندانی، دندانپزشک شما ممکن است استفاده هفتگی از دهانشویه های کلرهگزیدین را برای کنترل بروز حفره های دندانی توصیه کند.
خشکی دهان

خشکی دهان

تغییر سبک زندگی و راهکارهای خانگی

علاوه بر توصیه هایی که از پزشک دریافت می کنید، این نکات نیز ممکن است به کاهش علائم خشکی دهان شما کمک کنند:

  • جرعه جرعه آب یا مایعات فاقد قند بنوشید یا تکه های کوچک یخ رادر طول روز بمکید تا دهان شما مرطوب شود، و در طول وعده های غذایی نیز برای کمک به جویدن و بلع آب بنوشید.
  • آدامس های فاقد قند بجوید یا آبنبات های فاقد قند بمکید. محصولاتی که حاوی زایلیتول هستند نیز ممکن است به پیشگیری از بروز حفره های دندانی کمک کنند. با این حال، در برخی افراد، زایلیتول، که اغلب در آدامس ها یا آبنبات های فاقد قند یافت می شود، اگر در مقادیر زیاد مصرف شود ممکن است موجب تولید گاز معده یا اسهال شود.
  • جایگزین های OTC بزاق را امتحان کنید که حاوی زایلیتول هستند، مانند اسپری مرطوب کننده دهان که حاوی کربوکسی متیل سلولز یا هیدروکسی اتیل سلولز هستند.
  • از راه بینی نفس بکشید، نه از راه دهان. اگر خر و پف شما موجب تنفی از راه دهان در طول شب می شود، ممکن است لازم باشد برای آن دنبال درمان باشید.
  • با استفاده از دستگاه های بخور به هوای اتاق در شب رطوبت اضافه کنید.
  • لب های خود را مرطوب کنید تا خشکی یا مناطق ترک خورده را تسکین دهید.

از چیزهایی که می توانند علائم شما را بدتر کنند پرهیز کنید، که عبارتند از:

  • کافئین و الکل. این محصولات می توانند موجب بروز خشکی دهان و حساسیت شوند. از دهانشویه های حاوی الکل استفاده نکنید.
  • همه نوع تنباکو. اگر شما تنباکو می کشید یا می جوید، این کار را ترک کنید، زیرا محصولات تنباکو می توانند موجب خشکی و تحریک دهان شوند.
  • آنتی هسیتامین ها و ضد احتقان های OTC. این محصولات می توانند خشکی دهان شما را بدتر کنند.
  • غذاها و آبنبات های قندی و اسیدی. اینها خطر پوسیدگی دندان ها را افزایش می دهند. بعلاوه، از خوردن غذاهای پر ادویه و پر نمک نیز اجتناب کنید زیرا آنها می توانند موجب بروز تحریک شوند.

بزاق برای حفظ سلامت دهان و دندان های شما مهم است. برداشتن این گام ها برای محافظت از دندان ها نیز ممکن است به خشکی دهان شما کمک کند:

  • دندان های خود را با خمیر دندان فلورایده مسواک بزنید و آنها را نخ دندان بکشید. از دندانپزشک خود بپرسید آیا خمیر دندان های فلورایده، خمیر دندان های حاوی بتائین، یا ژل های دندانی تجویزی می توانند برای خنثی کردن اسیدهای باکتری ها مفید باشند یا خیر.
  • قبل از رفتن به رختخواب از دهانشویه های فلورایده استفاده کنید، یا با ژل های فلورایده دندان های خود را مسواک بزنید.
  • حداقل دو مرتبه در طول سال برای معاینه دندان های خود و زدودن پلاک های دندانی، برای کمک به پیشگیری از بروز پوسیدگی دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنید.

اگر گام های زیر موجب بهبود خشکی دهان شما نشدند، با پزشک یا دندانپزشک خود در مورد آن صحبت کنید. علت می تواند دارو یا شرایط دیگری باشد که در بالا به آنها اشاره کردیم. داروها یکی از شایع ترین علل خشکی دهان هستند. درمان کامل و طولانی مدت خشکی دهان ممکن است به معنای توقف یا تغییر داروها یا دوز آنها، یا پرداختن به علت های بنیادی باشد.

آمادگی قبل از مراجعه به پزشک برای خشکی دهان

قبل از مراجعه به پزشک فهرستی از موارد زیر تهیه کنید:

  • علائمی که تجربه می کنید، شامل هر چیزی که ممکن است با دلیل مراجعه شما به پزشک مرتبط باشد.
  • اطلاعات فردی کلیدی، شامل هر گونه استرس اصلی یا تغییرات بزرگی که اخیراً در زندگی داشته اید، که ممکن است با خشکی دهان ارتباط داشته باشد.
  • همه داروهای تجویزی، ویتامین ها، دمنوش های گیاهی، و دیگر مکمل ها و داروهای OTC که مصرف می کنید همراه را دوز آنها.

آیا نیاز است یکی از دندان های شما کشیده شود و ممکن است برای انجام آن جراحی نیاز باشد؟ شرایط خوبی دارید. زیرا کشیدن دندان ها با جراحی، در حقیقت یکی از عادی ترین فرایندهای جراحی است که امروزه در سراسر دنیا انجام می شود. در اکثر موارد وقتی دندان کشیده می شود، با یک فرایند کاملاً مشخص این کار انجام می شود. با این حال، گاهی اوقات مقداری پیچیده تر است و نیاز به فرایند طولانی تری دارد. اینجاست که این پرسش مطرح می شود، چرا ممکن است کشیدن دندان ضروری شود؟ چرا ممکن است این فرایند نیاز به جراحی داشته باشد؟ پس از جراحی کشیدن دندان چه مراقبت هایی نیاز هستند؟

چرا امکان نجات یک دندان وجود ندارد؟

گرچه نجات دندان همیشه مطلوب است، اما مواردی وجود دارند که ممکن است لازم باشد دندان کشیده شود. دلایلی که چنین الزامی را بوجود می آورند عبارتند از تروما، بیماری، و فشردگی و نامرتبی دندان ها.

وقتی یک دندان نتواند با استفاده از روکش یا پر کردن ترمیم شود، ممکن است کشیدن دندان بهترین گزینه باشد. دندان هایی که به دلیل بیماری پریودنتال استخوان کافی برای حمایت از آنها وجود ندارد، و همچنین دندان های عفونی (آبسه کرده) که به درمان ریشه پاسخ نمی دهند نیز ممکن است نیاز به کشیده شدن داشته باشند. علاوه بر این، اصلاً بعید نیست که یک ارتودنتیست به دلیل فشردگی بیش از حد دندان ها کشیدن یک یا دو دندان را قبل از کارگذاری بریس ها توصیه کند. به همین ترتیب، دندان های عقل معمولاً به دلیل نهفته بودن یا نداشتن فضای کافی برای کامل بیرون آمدن داخل دهان، نیاز است کشیده شوند.

جراحی برای کشیدن دندان

جراحی برای کشیدن دندان

مقایسه کشیدن ساده دندان و کشیدن دندان با جراحی

کشیدن ساده دندان چیست؟وقتی دندان از بالای خط لثه قابل مشاهده باشد، و دندانپزشک بتواند به راحتی آن را فورسپس بکشد، تنها کاری که باید انجام شود کشیدن ساده دندان است.

با این حال، اگر لازم باشد دندانپزشک مقداری از بافت لثه یا استخوان را برای کشیدن دندان بردارد، به احتمال زیاد برای کشیدن دندان نیاز به جراحی خواهید داشت. با این حال، نگران نباشید. با فناوری امروز و پیشرفت هایی که در دندانپزشکی صورت گرفته است، راحتی و امنیت شما تضمین خواهد بود. علاوه بر این، بخیه نیاز خواهید داشت و به احتمال زیاد برای شما داروی مسکن تجویز خواهد شد تا با کمترین ناراحتی زودتر بهبود پیدا کنید.

جراحی برای کشیدن دندان

جراحی برای کشیدن دندان

دلایل نیاز به جراحی برای کشیدن دندان

دندانپزشک با گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس و معاینه دندان ها معمولاً می تواند مشخص کند آیا شما نیاز به کشیدن ساده دندان دارید یا کشیدن با جراحی. با این حال، زمان هایی وجود دارند که کشیدن ساده دندان نیاز به فرایند جراحی دارد. برای مثال، اگر دندان در طول فرایند شکسته شود، ممکن است لازم باشد متخصص دندانپزشکی فرایند جراحی گسترده تری انجام دهد.

دلایل دیگر برای کشیدن دندان با جراحی عبارتند از:

  • کشیدن دندان عقل، اگر نهفته باشد، و بافت استخوان نیاز به برش داشته باشد.
  • هنگام خارج کردن دندان شکسته.
  • بیرون آوردن نوک ریشه یا دندان با ریشه های خمیده بلند.
  • اگر یک دندان یا دندان مولر در سطح خط لثه شکسته باشد.

دستور العمل های پس از جراحی کشیدن دندان

با کشیدن دندان با جراحی، به احتمال زیاد بخیه هایی خواهید داشت که نیاز به مراقبت خواهند داشت. صرفنظر از اینکه کشیدن دندان شما به روش ساده انجام شده است یا روش جراحی، همیشه دنبال کردن دستور العمل های مراقبت پس از آن مهم هستند. به این ترتیب، شما می توانید برای یک بهبود سریع برنامه ریزی کنید و از هر گونه پیچیدگی و مشکلات احتمالی پرهیز کنید. در اینجا به بیان برخی کارهایی می پردازیم که دندانپزشک شما به احتمال زیاد توصیه خواهد کرد پس از فرایند آنها را انجام دهید:

  • به دهان خود استراحت دهید. به مدت دو ساعت پس از کشیدن دندان از حرف زدن، خوردن، و آشامیدن غیر ضروری بپرهیزید. علاوه بر این، در طول مدتی که در دوره بهبود به سر می برید نی استفاده نکنید، سیگار نکشید، از تف کردن اجتناب کنید.
  • مایعات و غذاهای نرم مصرف کنید. پس از بند آمدن خونریزی، مقدار زیادی آب ولرم یا مایعات خنک بنوشید. مایعات و غذاهای نرم معولاً قبل از بازگشت به رژیم غذایی معمولی توصیه می شوند. دندانپزشک به شما توضیح خواهد داد برای بهبود چه رژیم غذایی داشته باشید.
  • از مسواک زدن منطقه اطراف دندان کشیده شده خودداری کنید. به مدت 12 ساعت از شستشو و مسواک زدن دندان های خود خودداری کنید. پس از آن می توانید مثل همیشه مسواک بزنید، با این حال باید از نزدیک شدن به محل دندان کشیده شده اجتناب کنید. دندانپزشک ممکن است از شما بخواهد دهان خود را با دهانشویه های تجویزی یا آب ولرم و نمک شستشو دهید.
  • به توصیه های دندانپزشک خود در مورد داروهای مسکن گوش دهید. دستور العمل های دندانپزشک خود در مورد مصرف هر گونه داروهای مسکن تجویزی گوش دهید. این داروها می توانند به شما کمک کنند بهبود پیدا کنید بدون آنکه هیچ دردی تحمل کنید یا هیچ خطر خاصی شما را تهدید کند. در مورد خطرات و مزایای استفاده از داروهای مسکن تجویزی قبل از مصرف این داروها با دندانپزشک خود صحبت کنید.
  • در صورت ادامه داشتن خونریزی، فوراً با دندانپزشک خود تماس بگیرید. انجام این کار برای روند بهبود شما ضروری است و از بروز مشکلات بیشتر جلوگیری خواهد کرد.

بنابراین اگر نیاز است دندان شما به روش جراحی کشیده شود، چیزی برای نگران شدن وجود ندارد. با فرایندها و داروهای بی حسی مدرن امروز، کشیدن دندان سلامت بیشتر دهان شما را در دراز مدت تأمین خواهد کرد. اکنون می دانید چرا ممکن است دندان شما نیاز به کشیدن داشته باشد، و چرا ممکن است لازم باشد دندانپزشک آن را به روش جراحی انجام دهد.

پس از درمان، لازم است از بخیه ها مراقبت کنید و غذاهای نرم یا مایع بخورید. بعلاوه، نباید اطراف منطقه در حال بهبود را مسواک بزنید. همیشه لازم است دستور العمل دندانپزشک را پس از فرایند دنبال کنید و در صورت وجود هر گونه درد مداوم یا خونریزی با دندانپزشک تماس بگیرید. بنابراین، اگر فرایند جراحی کشیدن دندان در پیش دارید، اعتماد به نفس داشته باشید و آماده باشید.

 محصولات بهداشتی دهان و دندان، شامل خمیر دندان، نخ دندان، تمیز کننده های دنچر (پروتزهای مصنوعی دندانی) و دهانشویه ها می شوند. واکنش های تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان ها می توانند افراد را در تمام سنین تحت تأثیر قرار دهند.

خمیر دندان ها حاوی طعم دهنده ها، مواد نگهدارنده، مواد رنگ دهنده، مواد ساینده، مواد شوینده، مواد متصل کننده، مواد مرطوب کننده، مواد ضد عفونی کننده، مواد آنتی اسید، و نمک های فلوراید می باشند. طعم دهنده ها علت اصلی حساسیت های تماسی به خمیر دندان ها می باشند و همپوشانی قابل توجهی با غذاها دارند.

خمیر دندان و دیگر محصولات بهداشتی دهان می توانند موجب بروز التهاب لب و استوماتیت (التهاب دهان) شوند. شرایط خاص عبارتند از:

·        التهاب لب ناشی از حساسیت تماسی

·        التهاب پوستی تحریک پذیر

·        استومتیت تماسی

·        درماتیت اگزمایی اطرف دهان به دلیل درماتیت حساسیت تماسی یا درماتیت تحریک کننده تماسی

·        لک و پیس تماسی contact leukoderma

·        کهیر تماسی

·        تغییر رنگ دندان ها

با این حال، با درنظر گرفتن استفاده خیلی زیاد از این محصولات، خوشبختانه چنین واکنش هایی نادر هستند.

چه افرادی دچار واکنش های آلرژیک تماسی به محصولات بهداشتی می شوند؟

آلرژی به مواد بهداشتی دهان و دندان، احتمالاً به دلیل شستشویی که پس از استفاده از آنها انجام می شود، نادر است. تقریباً 30 آلرژن (ماده حساسیت زا) داخل خمیر دندان ها شناسایی شده است و در اکثر آنها وجود دارند.

زنان بیشتر از مردان دچار واکنش های آلرژیک تماسی به خمیر دندان ها و دیگر محصولات بهداشتی دهان و دندان ها می شوند. شاید علت این موضوع این باشد که زنان ابتدا نسبت به سایر محصولات حاوی رایحه و عطر حساس می شوند.

روی هم رفته، خمیر دندان پس از رژ لب ها دومین عامل شناخته شده مسبب تورم التهابی تماسی می باشند، اما شایع ترین در بین مردان است.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

علائم بالینی حساسیت تماسی

التهاب لب Cheilitis

آلرژی تماسی به محصولات بهداشتی دهان معمولاً در قالب التهاب اگزمایی لب ها تظاهر پیدا می کند که می تواند لبها را تحت تأثیر قرار دهد. خشکی، خارش، درد، و پوسته پوسته شدن می توانند از جمله علائم آن باشند.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

استوماتیت تماسی

استوماتیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان کمتر از التهاب لب ها شایع است، علیرغم این موضوع که محصولات به جای روی لب ها، داخل دهان استفاده می شوند. تظاهرات این علائم ممکن است مزمن یا حاد باشد. این واکنش تمایل به درگیر کردن بخش های برزگتری دارد، و با استفاده از یک خمیر دندان یا دهانشویه، لثه ها (ژنژیویت)، زبان (التهاب زبان)، و داخل گونه ها را تحت تأثیر قرار می دهد. درد سوزش دار داخل دهان ممکن است توصیف شود و در معاینات، معمولاً قرمزی با تورم و پوسته پوسته شدن لثه ها، زبان، و یا داخل گونه ها وجود دارد.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

اگزمای اطراف دهان و لک و پیس تماسی

گاهی اوقات واکنش های آلرژیک به فراتر از لب ها گسترش پیدا می کنند و پوست اطراف آنها را نیز درگیر می کنند و در قالب اگزما اطراف دهان نمود پیدا می کنند. لک و پیس اطراف دهان، سفید شدن پوست اطراف دهان، به دلیل وجود آلدئید سینامیک در خمیر دندان بیمار گزارش شده است.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

کهیر تماسی

کهیر تماسی معمولاً به شکل تورم فوری لب ها پس از تماس با ماده حساسیت زا خود را نشان می دهد. گزارش شده است این مشکل در نتیجه وجود آلدئید سینامیک در دهانشویه ای که بیمار استفاده کرده است بروز پیدا کرده است.

با این حال، تماس مکرر با مواد حساسیت زا با غلظت اندک، می تواند منجر به بروز بیماری التهاب اگزمایی شود، علیرغم اینکه ناشی از واکنش فوری نوع 1 باشد. گزارش شده است چنین موقعیتی به دلیل طعم دهنده نعنا داخل خمیر دندان ها بوجود می آید. قرار گرفتن های بعدی در معرض تمیز کننده های دندانی با طعم نعنا در مطب دندانپزشک منجر به بروز تورم فوری لب شد.

حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان چگونه تشخیص داده می شود؟

تست پَچ نخستین بررسی است که برای آلرژی های تماسی مشکوک انجام می شود. سری های استاندارد پایه اغلب در تشخیص حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان مفید نیستند زیرا مواد حساسیت زای شایع موجود در این محصولات را شامل نمی شود. بنابراین، لازم است یک دسته گسترده از خمیر دندان ها و محصولات خود بیمار را اضافه کنید.

در تحقیقات گذشته مباحثاتی وجود داشته است در خصوص تست پچ با خمیر دندان ها، زیرا واکنش های حساسیتی به مواد شوینده و ساینده موجود در آنها وجود داشته است. با این حال، برخی مطالعات گزارش داده اند که امکان ایجاد تمایز بین واکنش های تست پچ تحریک کننده و آلرژیک به خمیر دندان ها وجود دارد. مزیت تست کردن با محصولات خود بیمار این است که در تعداد قابل توجهی از موارد، تنها واکنش های مثبت به این محصولات مشاهده شده بودند. با این حال، اگر ماده حساسیت زا با غلظت پایین وجود داشته باشد، تست پچ به محصولات ممکن است نتایج منفی اشتباه در برداشته باشد.

معمولاً کمپانی های تولید کننده خمیر دندان با متخصصان پوست همکاری می کنند و اطلاعات بیشتری در خصوص محصول خود ارائه می دهند تا ماده حساسیت زا بتواند شناسایی شود.

علاوه بر این، تست کردن می تواند در شناسایی محصولات جایگزینی کمک کند که احتمالاً برای استفاده در بیمار بی خطر می باشند.

علت واکنش فوری (نوع 1) (کهیر تماسی) با آزمایش خراش پوست شناسایی می شود. با این حال، غلظت پایین مواد حساسیت زا در یک محصول ممکن است آنقدر پایین باشد که نتواند واکنش مثبت نشان دهد.

آزمایش نهایی متوقف کردن مصرف محصول مشکوک و اشاره به بهبود در طی چندین هفته است.

درمان های واکنش آلرژیک به محصولات بهداشتی دهان

در همه اشکال حساسیت های تماسی، بهترین درمان پرهیز از محصولات و آلرژن ها، در صورت شناسایی، است. واکنش ظرف چند هفته فروکش خواهد کرد.

مواد حساسیت زای گزارش شده در محصولات بهداشتی دهان و دندان

خمیر دندان

طعم دهنده های موجود در خمیر دندان ها “طعم تمیزی و تازگی” بوجود می آورند و مزه تلخ پیروفسفات های موجود در خمیر دندان های مخصوص کنترل تارتار را پنهان می کنند. و اینها از جمله رایج ترین موادی هستند که موجب بروز آلرژی های تماسی می شوند. شایع ترین موادی که مسئول این واکنش ها هستند از گیاه نعنا گرفته می شوند: نعنای تند، نعناع فلفلی، منتول، کارون.

دیگر مواد حساسیت زایی که گزارش شده اند عبارتند از:

·        دارچین- طعم دهنده ای که از دارچین گرفته می شود.

·        آنتول- طعم دهنده ای که از انیسون ستاره ای، رازیانه، و انیسون گرفته می شود.

·        مومی که زنبور عسل از غنچه ها تهیه کرده است- ضد عفونی کننده.

·        هگزیل رزورسینول- کنترل پلاک.

·        دیپنتین- حلال مورد استفاده در محصولات تمیز کننده.

·        کوکامیدوپروپیل بتائین- واکنشگر.

·        پارابن- نگهدارنده.

·        نمک های فلوراید.

نخ دندان

مواد حساسیت زای رایج در نخ دندان عبارتند از کلوفونی (E915) و طعم دهنده هد.

دهانشویه ها

بسیاری از همین آلرژن هایی که در خمیر دندان ها وجود دارند در دهانشویه ها نیز وجود دارند، و برای “حس تازگی و تمیزی” افزوده می شوند. گزارش شده است که کوکامیدوپروپیل بتائین در دهانشوهای دو در یک موجب بروز التهاب پوستی آلرژیک می شود.

تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی

به ندرت گزارش شده است که تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی موجب بروز آلرژی تماسی شوند. با این حال، استفاده از تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی حاوی آمونیوم پرسولفات روی یک پروتز آکریلیک کاملاً فرسوده باعث ایجاد التهاب تماسی آلرژیک می شود. زیرا پرسولفات با انتشار آهسته جذب منافذ دنچر می شود.

واکنش های تماسی به محصولات بهداشتی دهان

سدیم لوریل سولفات (SLS) نوعی ماده شوینده و واکنشگر رایج در خمیر دندان است. این ماده باعث ایجاد کف می شود و ممکن است دارای اثر ضد میکروبی باشد. از آنجا که یک ماده شوینده است، می تواند باعث بروز درماتیت تماسی، مخصوصاً پوست اطراف دهان شود. چندین مطالعه نشان می دهند که SLS می تواند دفعات حملات زخم های آفتی را در افراد مستعد ابتلا به آنها افزایش دهد، اگرچه در یک مطالعه هیچ بهبودی پس از تعویض خمیر دندان با یک خمیر دندان فاقد SLS مشاهده نشد.

التهاب پوستی تحریک پذیر می تواند در نتیجه غلظت بالای پیرو فسفات های موجود در خمیر دندان های مخصوص کنترل تارتار بروز پیدا کنند.

تغییر رنگ دندان ها در نتیجه برخی محصولات بهداشت دهان

کلرهگزیدین یکی از ترکیبات رایج دهانشویه ها است، زیرا باکتری ها را از بین می برد. استفاده طولانی مدت از دهانشویه های حاوی کلرهگزیدین می تواند موجب تغییر رنگ دندان ها و ترمیم های دندانی شود. کلرهگزیدین می تواند حس چشایی را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

نمونه های درمانی ایمپلنت فوری



بخش تخصصی ایمپلنت فوری





ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد. در روش های کاشت ایمپلنت سنتی دوره بهبود پس از کاشت پایه و پیش از نصب تاج دندان بسیار طولانی است در صورتی که فرایند ایمپلنت یک روزه روشی کاملا خاص و کاربردی است که با استفاده از آن جای خالی دندان در یک روز توسط پایه ایمپلنت و تاج دندانی پر می شود. البته در روش کاشت ایمپلنت فوری، تاج دندان موقتی تا زمانی که تاج دندان اصلی برای نصب آماده شود؛ روی پایه سوار می شود وزیبایی دندان های شما را تکمیل می کند.

مقالات تخصصی ایمپلنت فوری



خشکی دهان یا زروستومیا xerostomia، به شرایطی اشاره دارد که در آن غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان تولید نمی کنند. خشکی دهان اغلب نتیجه یا عارضه جانبی استفاده از برخی داروهای خاص یا مشکلات بالا رفتن سن یا نتیجه رادیوتراپی برای درمان سرطان است. کمتر شایع است، اما خشکی دهان ممکن است در نتیجه شرایطی بروز پیدا کند که مستقیماً غدد بزاقی را تحت تأثیر قرار می دهند.

بزاق با خنثی کردن اسیدهای تولید شده توسط باکتری ها، محدود کردن رشد باکتری ها، و شستن ذرات غذا به پشیگیری از پوسیدگی دندان ها کمک می کند. بعلاوه، آنزیم های موجود در بزاق به گوارش نیز کمک می کنند.

دامنه مشکلات کاهش بزاق و خشکی دهان می تواند از یک مزاحمت صرفاً ساده باشد تا چیزی که تأثیری عمده روی سلامت عمومی و سلامت دهان و دندان ها و لثه های شما دارد، همینطور اشتهای شما و لذت بردنتان از غذا.

درمان های خشکی دهان به علت بروز آن بستگی دارند.

علائم و نشانه های خشکی دهان

اگر دهان شما به میزان کافی بزاق تولید نکند، ممکن است به صورت تمام یا گاهی اوقات متوجه بروز این علائم و نشانه ها شوید:

  • خشکی یا احساس چسبندگی داخل دهان
  • بزاقی که غلیظ و رشته ای به نظر می رسد
  • احساس تشنگی مداوم
  • بوی بد دهان
  • مشکل در جویدن، حرف زدن، و بلعیدن
  • خشکی یا سوزش گلو و گرفتگی صدا
  • خشک و شیار دار شدن زبان
  • تغییر در حس چشایی
  • احساس سوزش یا سوزن سوزن شدن در دهان و بویژه روی زبان
  • خشکی و قرمزی زبان
  • مشکل در استفاده از پروتزهای مصنوعی دندانی
  • خشکی مجرای بینی

بعلاوه، خشکی دهان می تواند باعث چسبیدن رژ لب به دندان های شما شود. علاوه بر این علائم، خشکی دهان موجب افزایش خطر ژنژیویت (بیماری لثه)، پوسیدگی دندان، و عفونت های دهان مانند برفک دهان می شود.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر شما متوجه علائم و نشانه های خشکی مستمر دهان شده اید، برای مراجعه به پزشک اقدام کنید.

خشکی دهان

خشکی دهان

علل بروز خشکی دهان

خشکی دهان زمانی بروز پیدا می کند که غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان شما تولید نمی کنند. این غدد ممکن است در نتیجه یکی از عوامل زیر به درستی عمل نکنند:

داروها

صدها دارو، شامل داروهایی که تهیه آنها از داروخانه نیازی به نسخه پزشک ندارد (OTC)، خشکی دهان را به عنوان عارضه جانبی خود دارند. از بین محتمل ترین انواع داروهایی که موجب بروز مشکل می شوند برخی داروهایی قرار دارند که برای درمان افسردگی، فشار خون بالا، و اضطراب استفاده می شوند، همینطور برخی آنتی هیستامین ها، ضد احتقان ها، شل کننده عضلات و مسکن ها.

بالا رفتن سن

بسیاری از افراد مسن با افزایش سن خشکی دهان را تجربه می کنند. عوامل مرتبط عبارتند از استفاده از برخی داروهای خاص، تغییرات در توانایی های بدن برای پردازش داروها، مواد مغذی ناکافی، و داشتن بیماری های طولانی مدت.

درمان سرطان

داروهای شیمی درمانی می توانند ماهیت بزاق دهان و مقدار تولید شده آن را تغییر دهند. با بازگشت جریان عادی بزاق پس از تکمیل درمان، این ممکن است موقتی باشد. درمان های پرتو افکنی به سر و گردن می توانند به غدد بزاقی آسیب وارد کنند، که موجب کاهش چشمگیر تولید بزاق می شود. این ممکن است بسته به دوز پرتو افکنی و منطقه تحت درمان، موقتی یا دائمی باشد.

آسیب به عصب

یک صدمه یا جراحی که باعث شود به اعصاب ناحیه سر و گردن آسیب وارد شود، می تواند موجب خشکی دهان شود.

دیگر بیماری ها

خشکی دهان می تواند به دلیل برخی بیماری های خاص بروز پیدا کند، مانند دیابت، سکته مغزی، عفونت قارچی (برفک) داخل دهان، یا بیماری آلزایمر، یا به دلیل بیماری های خود ایمنی، مانند سندروم شوگرن Sjogren’s syndrome یا HIV ایدز. خر و پف کردن و تنفس با دهان باز نیز می تواند موجب خشکی دهان شود.

کم آب شدن بدن

شرایطی که می توانند منجر به کم آب شدن بدن شوند، مانند تب، تعریق شدید، استفراق، اسهال، از دست دادن مقدار زیادی خون، و سوختگی می توانند موجب خشکی دهان شوند.

استفاده از تنباکو و الکل

نوشیدن الکل و یا کشیدن یا جویدن تنباکو می توانند موجب افزایش علائم خشکی دهان شوند.

برداشتن غدد بزاقی با جراحی

مصرف تفریحی مواد مخدر

استفاده از مت آمفتامین می تواند باعث خشکی شدید دهان و آسیب به دندان ها شود، شرایطی که تحت عنوان “متی دهان” نیز شناخته می شود. ماری جوآنا نیز می تواند موجب خشکی دهان شود.

خشکی دهان

خشکی دهان

مشکلات و عوارض ناشی از خشکی دهان

اگر شما بزاق کافی نداشته باشید و دچار خشکی دهان شوید، این می تواند منجر به بروز مشکلات زیر شود:

  • افزایش پلاک، پوسیدگی دندان و بیماری لثه
  • زخم های دهانی
  • عفونت های مخمری داخل دهان (برفک)
  • زخم یا شکاف پوست در گوشه های دهان، یا ترک خوردن لب ها.
  • سوء تغذیه ناشی از مشکلات جویدن و بلعیدن

نحوه تشخیص خشکی دهان

برای مشخص نمودن علت خشکی دهان، پزشک شما سوابق پزشکی شما و همه داروهایی که مصرف می کنید، سامل داروهای OTC، را بررسی خواهد کرد و دهان شما را معاینه خواهد کرد.

گاهی اوقات ممکن است نیاز به آزمایش خون، تصاویر اسکن از غدد بزاقی شما، یا تست هایی داشته باشید که میزان بزاق تولید شده را اندازه گیری می کنند تا به علت بروز خشکی دهان پی ببرند. اگر پزشک شما مشکوک به خشکی دهان در نتیجه سندروم شوگرن باشد، نمونه کوچکی از سلول ها (نمونه برداری) از غدد بزاقی شما در لب های شما ممکن است برای آزمایش به آزمایشگاه ارسال شود.

درمان های خشکی دهان

درمان خشکی دهان به علت بروز آن بستگی دارد. دندانپزشک یا پزشک شما ممکن است راهکارهای زیر را ارائه دهند:

  • تغییر داروهایی که موجب خشکی دهان شده اند. اگر پزشک شما معتقد باشد که داروها عامل بروز خشکی دهان شما هستند، ممکن است دوز داروهای شما را تغییر دهند یا داروی شما را به داروی دیگری تغییر دهند که باعث بروز خشکی دهان نمی شوند.
  • پیشنهاد محصولاتی برای مرطوب کردن دهان شما. اینها می توانند شامل دهانشویه های تجویزی یا OTC، بزاق مصنوعی، یا مرطوب کننده برای لغزنده کردن دهان هستند. دهانشویه هایی که برای خشکی دهان طراحی شده اند، مخصوصاً دهانشویه های حاوی زایلیتول، می توانند مؤثر باشند، که در برابر پوسیدگی دندان ها نیز محافظت ایجاد می کنند.
  • در نهایت، درمان های جدید و امیدوار کننده ای در حال بررسی می باشند. دانشمندان در حال کار کردن روی روش های ترمیم غدد بزاقی آسیب دیده، و در حال تولید غدد بزاقی مصنوعی هستند که قابل کاشته شدن داخل بدن هستند.
  • غذاهای خود را با آبگوشت، سوپ، سس، خامه، کره، یا مارگارین مرطوب کنید. غذاهای نرم و مرطوب و خنک در دمای اتاق بخورید.
  • از خوردن غذاهای شور و خشک (مانند کراکر، نان تست، کلوچه، نان خشک، گوشت خشک، مرغ، ماهی، میوه خشک، و موز) و غذاها و نوشیدنی های حاوی قند زیاد خودداری کنید.

اگر خشکی شدید دهان دارید، پزشک یا دندانپزشک شما ممکن است راهکارهای زیر را پیشنهاد دهند:

  • تجویز داروهایی که تولید بزاق را تحریک می کنند. پزشک شما ممکن است برای تحریک تولید بزاق پیلوکارپین pilocarpine (Salagen) یا سویمیل cevimeline (Evoxac) تجویز کند.
  • محافظت از دندان های شما. برای پیشیگیری از بروز پوسیدگی و حفره های دندانی، دندانپزشک شما ممکن است استفاده هفتگی از دهانشویه های کلرهگزیدین را برای کنترل بروز حفره های دندانی توصیه کند.
خشکی دهان

خشکی دهان

تغییر سبک زندگی و راهکارهای خانگی

علاوه بر توصیه هایی که از پزشک دریافت می کنید، این نکات نیز ممکن است به کاهش علائم خشکی دهان شما کمک کنند:

  • جرعه جرعه آب یا مایعات فاقد قند بنوشید یا تکه های کوچک یخ رادر طول روز بمکید تا دهان شما مرطوب شود، و در طول وعده های غذایی نیز برای کمک به جویدن و بلع آب بنوشید.
  • آدامس های فاقد قند بجوید یا آبنبات های فاقد قند بمکید. محصولاتی که حاوی زایلیتول هستند نیز ممکن است به پیشگیری از بروز حفره های دندانی کمک کنند. با این حال، در برخی افراد، زایلیتول، که اغلب در آدامس ها یا آبنبات های فاقد قند یافت می شود، اگر در مقادیر زیاد مصرف شود ممکن است موجب تولید گاز معده یا اسهال شود.
  • جایگزین های OTC بزاق را امتحان کنید که حاوی زایلیتول هستند، مانند اسپری مرطوب کننده دهان که حاوی کربوکسی متیل سلولز یا هیدروکسی اتیل سلولز هستند.
  • از راه بینی نفس بکشید، نه از راه دهان. اگر خر و پف شما موجب تنفی از راه دهان در طول شب می شود، ممکن است لازم باشد برای آن دنبال درمان باشید.
  • با استفاده از دستگاه های بخور به هوای اتاق در شب رطوبت اضافه کنید.
  • لب های خود را مرطوب کنید تا خشکی یا مناطق ترک خورده را تسکین دهید.

از چیزهایی که می توانند علائم شما را بدتر کنند پرهیز کنید، که عبارتند از:

  • کافئین و الکل. این محصولات می توانند موجب بروز خشکی دهان و حساسیت شوند. از دهانشویه های حاوی الکل استفاده نکنید.
  • همه نوع تنباکو. اگر شما تنباکو می کشید یا می جوید، این کار را ترک کنید، زیرا محصولات تنباکو می توانند موجب خشکی و تحریک دهان شوند.
  • آنتی هسیتامین ها و ضد احتقان های OTC. این محصولات می توانند خشکی دهان شما را بدتر کنند.
  • غذاها و آبنبات های قندی و اسیدی. اینها خطر پوسیدگی دندان ها را افزایش می دهند. بعلاوه، از خوردن غذاهای پر ادویه و پر نمک نیز اجتناب کنید زیرا آنها می توانند موجب بروز تحریک شوند.

بزاق برای حفظ سلامت دهان و دندان های شما مهم است. برداشتن این گام ها برای محافظت از دندان ها نیز ممکن است به خشکی دهان شما کمک کند:

  • دندان های خود را با خمیر دندان فلورایده مسواک بزنید و آنها را نخ دندان بکشید. از دندانپزشک خود بپرسید آیا خمیر دندان های فلورایده، خمیر دندان های حاوی بتائین، یا ژل های دندانی تجویزی می توانند برای خنثی کردن اسیدهای باکتری ها مفید باشند یا خیر.
  • قبل از رفتن به رختخواب از دهانشویه های فلورایده استفاده کنید، یا با ژل های فلورایده دندان های خود را مسواک بزنید.
  • حداقل دو مرتبه در طول سال برای معاینه دندان های خود و زدودن پلاک های دندانی، برای کمک به پیشگیری از بروز پوسیدگی دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنید.

اگر گام های زیر موجب بهبود خشکی دهان شما نشدند، با پزشک یا دندانپزشک خود در مورد آن صحبت کنید. علت می تواند دارو یا شرایط دیگری باشد که در بالا به آنها اشاره کردیم. داروها یکی از شایع ترین علل خشکی دهان هستند. درمان کامل و طولانی مدت خشکی دهان ممکن است به معنای توقف یا تغییر داروها یا دوز آنها، یا پرداختن به علت های بنیادی باشد.

آمادگی قبل از مراجعه به پزشک برای خشکی دهان

قبل از مراجعه به پزشک فهرستی از موارد زیر تهیه کنید:

  • علائمی که تجربه می کنید، شامل هر چیزی که ممکن است با دلیل مراجعه شما به پزشک مرتبط باشد.
  • اطلاعات فردی کلیدی، شامل هر گونه استرس اصلی یا تغییرات بزرگی که اخیراً در زندگی داشته اید، که ممکن است با خشکی دهان ارتباط داشته باشد.
  • همه داروهای تجویزی، ویتامین ها، دمنوش های گیاهی، و دیگر مکمل ها و داروهای OTC که مصرف می کنید همراه را دوز آنها.

آیا نیاز است یکی از دندان های شما کشیده شود و ممکن است برای انجام آن جراحی نیاز باشد؟ شرایط خوبی دارید. زیرا کشیدن دندان ها با جراحی، در حقیقت یکی از عادی ترین فرایندهای جراحی است که امروزه در سراسر دنیا انجام می شود. در اکثر موارد وقتی دندان کشیده می شود، با یک فرایند کاملاً مشخص این کار انجام می شود. با این حال، گاهی اوقات مقداری پیچیده تر است و نیاز به فرایند طولانی تری دارد. اینجاست که این پرسش مطرح می شود، چرا ممکن است کشیدن دندان ضروری شود؟ چرا ممکن است این فرایند نیاز به جراحی داشته باشد؟ پس از جراحی کشیدن دندان چه مراقبت هایی نیاز هستند؟

چرا امکان نجات یک دندان وجود ندارد؟

گرچه نجات دندان همیشه مطلوب است، اما مواردی وجود دارند که ممکن است لازم باشد دندان کشیده شود. دلایلی که چنین الزامی را بوجود می آورند عبارتند از تروما، بیماری، و فشردگی و نامرتبی دندان ها.

وقتی یک دندان نتواند با استفاده از روکش یا پر کردن ترمیم شود، ممکن است کشیدن دندان بهترین گزینه باشد. دندان هایی که به دلیل بیماری پریودنتال استخوان کافی برای حمایت از آنها وجود ندارد، و همچنین دندان های عفونی (آبسه کرده) که به درمان ریشه پاسخ نمی دهند نیز ممکن است نیاز به کشیده شدن داشته باشند. علاوه بر این، اصلاً بعید نیست که یک ارتودنتیست به دلیل فشردگی بیش از حد دندان ها کشیدن یک یا دو دندان را قبل از کارگذاری بریس ها توصیه کند. به همین ترتیب، دندان های عقل معمولاً به دلیل نهفته بودن یا نداشتن فضای کافی برای کامل بیرون آمدن داخل دهان، نیاز است کشیده شوند.

جراحی برای کشیدن دندان

جراحی برای کشیدن دندان

مقایسه کشیدن ساده دندان و کشیدن دندان با جراحی

کشیدن ساده دندان چیست؟وقتی دندان از بالای خط لثه قابل مشاهده باشد، و دندانپزشک بتواند به راحتی آن را فورسپس بکشد، تنها کاری که باید انجام شود کشیدن ساده دندان است.

با این حال، اگر لازم باشد دندانپزشک مقداری از بافت لثه یا استخوان را برای کشیدن دندان بردارد، به احتمال زیاد برای کشیدن دندان نیاز به جراحی خواهید داشت. با این حال، نگران نباشید. با فناوری امروز و پیشرفت هایی که در دندانپزشکی صورت گرفته است، راحتی و امنیت شما تضمین خواهد بود. علاوه بر این، بخیه نیاز خواهید داشت و به احتمال زیاد برای شما داروی مسکن تجویز خواهد شد تا با کمترین ناراحتی زودتر بهبود پیدا کنید.

جراحی برای کشیدن دندان

جراحی برای کشیدن دندان

دلایل نیاز به جراحی برای کشیدن دندان

دندانپزشک با گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس و معاینه دندان ها معمولاً می تواند مشخص کند آیا شما نیاز به کشیدن ساده دندان دارید یا کشیدن با جراحی. با این حال، زمان هایی وجود دارند که کشیدن ساده دندان نیاز به فرایند جراحی دارد. برای مثال، اگر دندان در طول فرایند شکسته شود، ممکن است لازم باشد متخصص دندانپزشکی فرایند جراحی گسترده تری انجام دهد.

دلایل دیگر برای کشیدن دندان با جراحی عبارتند از:

  • کشیدن دندان عقل، اگر نهفته باشد، و بافت استخوان نیاز به برش داشته باشد.
  • هنگام خارج کردن دندان شکسته.
  • بیرون آوردن نوک ریشه یا دندان با ریشه های خمیده بلند.
  • اگر یک دندان یا دندان مولر در سطح خط لثه شکسته باشد.

دستور العمل های پس از جراحی کشیدن دندان

با کشیدن دندان با جراحی، به احتمال زیاد بخیه هایی خواهید داشت که نیاز به مراقبت خواهند داشت. صرفنظر از اینکه کشیدن دندان شما به روش ساده انجام شده است یا روش جراحی، همیشه دنبال کردن دستور العمل های مراقبت پس از آن مهم هستند. به این ترتیب، شما می توانید برای یک بهبود سریع برنامه ریزی کنید و از هر گونه پیچیدگی و مشکلات احتمالی پرهیز کنید. در اینجا به بیان برخی کارهایی می پردازیم که دندانپزشک شما به احتمال زیاد توصیه خواهد کرد پس از فرایند آنها را انجام دهید:

  • به دهان خود استراحت دهید. به مدت دو ساعت پس از کشیدن دندان از حرف زدن، خوردن، و آشامیدن غیر ضروری بپرهیزید. علاوه بر این، در طول مدتی که در دوره بهبود به سر می برید نی استفاده نکنید، سیگار نکشید، از تف کردن اجتناب کنید.
  • مایعات و غذاهای نرم مصرف کنید. پس از بند آمدن خونریزی، مقدار زیادی آب ولرم یا مایعات خنک بنوشید. مایعات و غذاهای نرم معولاً قبل از بازگشت به رژیم غذایی معمولی توصیه می شوند. دندانپزشک به شما توضیح خواهد داد برای بهبود چه رژیم غذایی داشته باشید.
  • از مسواک زدن منطقه اطراف دندان کشیده شده خودداری کنید. به مدت 12 ساعت از شستشو و مسواک زدن دندان های خود خودداری کنید. پس از آن می توانید مثل همیشه مسواک بزنید، با این حال باید از نزدیک شدن به محل دندان کشیده شده اجتناب کنید. دندانپزشک ممکن است از شما بخواهد دهان خود را با دهانشویه های تجویزی یا آب ولرم و نمک شستشو دهید.
  • به توصیه های دندانپزشک خود در مورد داروهای مسکن گوش دهید. دستور العمل های دندانپزشک خود در مورد مصرف هر گونه داروهای مسکن تجویزی گوش دهید. این داروها می توانند به شما کمک کنند بهبود پیدا کنید بدون آنکه هیچ دردی تحمل کنید یا هیچ خطر خاصی شما را تهدید کند. در مورد خطرات و مزایای استفاده از داروهای مسکن تجویزی قبل از مصرف این داروها با دندانپزشک خود صحبت کنید.
  • در صورت ادامه داشتن خونریزی، فوراً با دندانپزشک خود تماس بگیرید. انجام این کار برای روند بهبود شما ضروری است و از بروز مشکلات بیشتر جلوگیری خواهد کرد.

بنابراین اگر نیاز است دندان شما به روش جراحی کشیده شود، چیزی برای نگران شدن وجود ندارد. با فرایندها و داروهای بی حسی مدرن امروز، کشیدن دندان سلامت بیشتر دهان شما را در دراز مدت تأمین خواهد کرد. اکنون می دانید چرا ممکن است دندان شما نیاز به کشیدن داشته باشد، و چرا ممکن است لازم باشد دندانپزشک آن را به روش جراحی انجام دهد.

پس از درمان، لازم است از بخیه ها مراقبت کنید و غذاهای نرم یا مایع بخورید. بعلاوه، نباید اطراف منطقه در حال بهبود را مسواک بزنید. همیشه لازم است دستور العمل دندانپزشک را پس از فرایند دنبال کنید و در صورت وجود هر گونه درد مداوم یا خونریزی با دندانپزشک تماس بگیرید. بنابراین، اگر فرایند جراحی کشیدن دندان در پیش دارید، اعتماد به نفس داشته باشید و آماده باشید.

 محصولات بهداشتی دهان و دندان، شامل خمیر دندان، نخ دندان، تمیز کننده های دنچر (پروتزهای مصنوعی دندانی) و دهانشویه ها می شوند. واکنش های تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان ها می توانند افراد را در تمام سنین تحت تأثیر قرار دهند.

خمیر دندان ها حاوی طعم دهنده ها، مواد نگهدارنده، مواد رنگ دهنده، مواد ساینده، مواد شوینده، مواد متصل کننده، مواد مرطوب کننده، مواد ضد عفونی کننده، مواد آنتی اسید، و نمک های فلوراید می باشند. طعم دهنده ها علت اصلی حساسیت های تماسی به خمیر دندان ها می باشند و همپوشانی قابل توجهی با غذاها دارند.

خمیر دندان و دیگر محصولات بهداشتی دهان می توانند موجب بروز التهاب لب و استوماتیت (التهاب دهان) شوند. شرایط خاص عبارتند از:

·        التهاب لب ناشی از حساسیت تماسی

·        التهاب پوستی تحریک پذیر

·        استومتیت تماسی

·        درماتیت اگزمایی اطرف دهان به دلیل درماتیت حساسیت تماسی یا درماتیت تحریک کننده تماسی

·        لک و پیس تماسی contact leukoderma

·        کهیر تماسی

·        تغییر رنگ دندان ها

با این حال، با درنظر گرفتن استفاده خیلی زیاد از این محصولات، خوشبختانه چنین واکنش هایی نادر هستند.

چه افرادی دچار واکنش های آلرژیک تماسی به محصولات بهداشتی می شوند؟

آلرژی به مواد بهداشتی دهان و دندان، احتمالاً به دلیل شستشویی که پس از استفاده از آنها انجام می شود، نادر است. تقریباً 30 آلرژن (ماده حساسیت زا) داخل خمیر دندان ها شناسایی شده است و در اکثر آنها وجود دارند.

زنان بیشتر از مردان دچار واکنش های آلرژیک تماسی به خمیر دندان ها و دیگر محصولات بهداشتی دهان و دندان ها می شوند. شاید علت این موضوع این باشد که زنان ابتدا نسبت به سایر محصولات حاوی رایحه و عطر حساس می شوند.

روی هم رفته، خمیر دندان پس از رژ لب ها دومین عامل شناخته شده مسبب تورم التهابی تماسی می باشند، اما شایع ترین در بین مردان است.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

علائم بالینی حساسیت تماسی

التهاب لب Cheilitis

آلرژی تماسی به محصولات بهداشتی دهان معمولاً در قالب التهاب اگزمایی لب ها تظاهر پیدا می کند که می تواند لبها را تحت تأثیر قرار دهد. خشکی، خارش، درد، و پوسته پوسته شدن می توانند از جمله علائم آن باشند.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

استوماتیت تماسی

استوماتیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان کمتر از التهاب لب ها شایع است، علیرغم این موضوع که محصولات به جای روی لب ها، داخل دهان استفاده می شوند. تظاهرات این علائم ممکن است مزمن یا حاد باشد. این واکنش تمایل به درگیر کردن بخش های برزگتری دارد، و با استفاده از یک خمیر دندان یا دهانشویه، لثه ها (ژنژیویت)، زبان (التهاب زبان)، و داخل گونه ها را تحت تأثیر قرار می دهد. درد سوزش دار داخل دهان ممکن است توصیف شود و در معاینات، معمولاً قرمزی با تورم و پوسته پوسته شدن لثه ها، زبان، و یا داخل گونه ها وجود دارد.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

اگزمای اطراف دهان و لک و پیس تماسی

گاهی اوقات واکنش های آلرژیک به فراتر از لب ها گسترش پیدا می کنند و پوست اطراف آنها را نیز درگیر می کنند و در قالب اگزما اطراف دهان نمود پیدا می کنند. لک و پیس اطراف دهان، سفید شدن پوست اطراف دهان، به دلیل وجود آلدئید سینامیک در خمیر دندان بیمار گزارش شده است.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

کهیر تماسی

کهیر تماسی معمولاً به شکل تورم فوری لب ها پس از تماس با ماده حساسیت زا خود را نشان می دهد. گزارش شده است این مشکل در نتیجه وجود آلدئید سینامیک در دهانشویه ای که بیمار استفاده کرده است بروز پیدا کرده است.

با این حال، تماس مکرر با مواد حساسیت زا با غلظت اندک، می تواند منجر به بروز بیماری التهاب اگزمایی شود، علیرغم اینکه ناشی از واکنش فوری نوع 1 باشد. گزارش شده است چنین موقعیتی به دلیل طعم دهنده نعنا داخل خمیر دندان ها بوجود می آید. قرار گرفتن های بعدی در معرض تمیز کننده های دندانی با طعم نعنا در مطب دندانپزشک منجر به بروز تورم فوری لب شد.

حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان چگونه تشخیص داده می شود؟

تست پَچ نخستین بررسی است که برای آلرژی های تماسی مشکوک انجام می شود. سری های استاندارد پایه اغلب در تشخیص حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان مفید نیستند زیرا مواد حساسیت زای شایع موجود در این محصولات را شامل نمی شود. بنابراین، لازم است یک دسته گسترده از خمیر دندان ها و محصولات خود بیمار را اضافه کنید.

در تحقیقات گذشته مباحثاتی وجود داشته است در خصوص تست پچ با خمیر دندان ها، زیرا واکنش های حساسیتی به مواد شوینده و ساینده موجود در آنها وجود داشته است. با این حال، برخی مطالعات گزارش داده اند که امکان ایجاد تمایز بین واکنش های تست پچ تحریک کننده و آلرژیک به خمیر دندان ها وجود دارد. مزیت تست کردن با محصولات خود بیمار این است که در تعداد قابل توجهی از موارد، تنها واکنش های مثبت به این محصولات مشاهده شده بودند. با این حال، اگر ماده حساسیت زا با غلظت پایین وجود داشته باشد، تست پچ به محصولات ممکن است نتایج منفی اشتباه در برداشته باشد.

معمولاً کمپانی های تولید کننده خمیر دندان با متخصصان پوست همکاری می کنند و اطلاعات بیشتری در خصوص محصول خود ارائه می دهند تا ماده حساسیت زا بتواند شناسایی شود.

علاوه بر این، تست کردن می تواند در شناسایی محصولات جایگزینی کمک کند که احتمالاً برای استفاده در بیمار بی خطر می باشند.

علت واکنش فوری (نوع 1) (کهیر تماسی) با آزمایش خراش پوست شناسایی می شود. با این حال، غلظت پایین مواد حساسیت زا در یک محصول ممکن است آنقدر پایین باشد که نتواند واکنش مثبت نشان دهد.

آزمایش نهایی متوقف کردن مصرف محصول مشکوک و اشاره به بهبود در طی چندین هفته است.

درمان های واکنش آلرژیک به محصولات بهداشتی دهان

در همه اشکال حساسیت های تماسی، بهترین درمان پرهیز از محصولات و آلرژن ها، در صورت شناسایی، است. واکنش ظرف چند هفته فروکش خواهد کرد.

مواد حساسیت زای گزارش شده در محصولات بهداشتی دهان و دندان

خمیر دندان

طعم دهنده های موجود در خمیر دندان ها “طعم تمیزی و تازگی” بوجود می آورند و مزه تلخ پیروفسفات های موجود در خمیر دندان های مخصوص کنترل تارتار را پنهان می کنند. و اینها از جمله رایج ترین موادی هستند که موجب بروز آلرژی های تماسی می شوند. شایع ترین موادی که مسئول این واکنش ها هستند از گیاه نعنا گرفته می شوند: نعنای تند، نعناع فلفلی، منتول، کارون.

دیگر مواد حساسیت زایی که گزارش شده اند عبارتند از:

·        دارچین- طعم دهنده ای که از دارچین گرفته می شود.

·        آنتول- طعم دهنده ای که از انیسون ستاره ای، رازیانه، و انیسون گرفته می شود.

·        مومی که زنبور عسل از غنچه ها تهیه کرده است- ضد عفونی کننده.

·        هگزیل رزورسینول- کنترل پلاک.

·        دیپنتین- حلال مورد استفاده در محصولات تمیز کننده.

·        کوکامیدوپروپیل بتائین- واکنشگر.

·        پارابن- نگهدارنده.

·        نمک های فلوراید.

نخ دندان

مواد حساسیت زای رایج در نخ دندان عبارتند از کلوفونی (E915) و طعم دهنده هد.

دهانشویه ها

بسیاری از همین آلرژن هایی که در خمیر دندان ها وجود دارند در دهانشویه ها نیز وجود دارند، و برای “حس تازگی و تمیزی” افزوده می شوند. گزارش شده است که کوکامیدوپروپیل بتائین در دهانشوهای دو در یک موجب بروز التهاب پوستی آلرژیک می شود.

تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی

به ندرت گزارش شده است که تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی موجب بروز آلرژی تماسی شوند. با این حال، استفاده از تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی حاوی آمونیوم پرسولفات روی یک پروتز آکریلیک کاملاً فرسوده باعث ایجاد التهاب تماسی آلرژیک می شود. زیرا پرسولفات با انتشار آهسته جذب منافذ دنچر می شود.

واکنش های تماسی به محصولات بهداشتی دهان

سدیم لوریل سولفات (SLS) نوعی ماده شوینده و واکنشگر رایج در خمیر دندان است. این ماده باعث ایجاد کف می شود و ممکن است دارای اثر ضد میکروبی باشد. از آنجا که یک ماده شوینده است، می تواند باعث بروز درماتیت تماسی، مخصوصاً پوست اطراف دهان شود. چندین مطالعه نشان می دهند که SLS می تواند دفعات حملات زخم های آفتی را در افراد مستعد ابتلا به آنها افزایش دهد، اگرچه در یک مطالعه هیچ بهبودی پس از تعویض خمیر دندان با یک خمیر دندان فاقد SLS مشاهده نشد.

التهاب پوستی تحریک پذیر می تواند در نتیجه غلظت بالای پیرو فسفات های موجود در خمیر دندان های مخصوص کنترل تارتار بروز پیدا کنند.

تغییر رنگ دندان ها در نتیجه برخی محصولات بهداشت دهان

کلرهگزیدین یکی از ترکیبات رایج دهانشویه ها است، زیرا باکتری ها را از بین می برد. استفاده طولانی مدت از دهانشویه های حاوی کلرهگزیدین می تواند موجب تغییر رنگ دندان ها و ترمیم های دندانی شود. کلرهگزیدین می تواند حس چشایی را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

نمونه های درمانی ایمپلنت فوری



بخش تخصصی کاشت ایمپلنت





سلامت دهان و دندان و شکل ظاهری آنها یکی از مهمترین فاکتورها در زیبایی محسوب می‌شوند. یکی از مشکلاتی که میلیونها نفر در دنیا با آن مواجه هستند از دست دادن یک یا چند دندان است و از جمله عواملی که منجر به این مشکل می‌شوند می‌توان به پوسیدگی دندان، بیماریهای لثه، و یا آسیب و ضربه اشاره نمود. بریج و دنچر تنها راه‌حلهایی بودند که سالها برای رفع این مشکل بکار می‌رفتند اما امروزه ایمپلنتهای دندانی ابزاری هستند که بیشتر از سایر روشها مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایمپلنتهای دندانی جایگزین ریشۀ دندان می‌باشند. ایمپلنتها پایه‌ای برای دندان جایگزین ثابت یا متحرک هستند که برای هماهنگی با دندانهای طبیعی ساخته می‌شوند.

مقالات تخصصی کاشت ایمپلنت



خشکی دهان یا زروستومیا xerostomia، به شرایطی اشاره دارد که در آن غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان تولید نمی کنند. خشکی دهان اغلب نتیجه یا عارضه جانبی استفاده از برخی داروهای خاص یا مشکلات بالا رفتن سن یا نتیجه رادیوتراپی برای درمان سرطان است. کمتر شایع است، اما خشکی دهان ممکن است در نتیجه شرایطی بروز پیدا کند که مستقیماً غدد بزاقی را تحت تأثیر قرار می دهند.

بزاق با خنثی کردن اسیدهای تولید شده توسط باکتری ها، محدود کردن رشد باکتری ها، و شستن ذرات غذا به پشیگیری از پوسیدگی دندان ها کمک می کند. بعلاوه، آنزیم های موجود در بزاق به گوارش نیز کمک می کنند.

دامنه مشکلات کاهش بزاق و خشکی دهان می تواند از یک مزاحمت صرفاً ساده باشد تا چیزی که تأثیری عمده روی سلامت عمومی و سلامت دهان و دندان ها و لثه های شما دارد، همینطور اشتهای شما و لذت بردنتان از غذا.

درمان های خشکی دهان به علت بروز آن بستگی دارند.

علائم و نشانه های خشکی دهان

اگر دهان شما به میزان کافی بزاق تولید نکند، ممکن است به صورت تمام یا گاهی اوقات متوجه بروز این علائم و نشانه ها شوید:

  • خشکی یا احساس چسبندگی داخل دهان
  • بزاقی که غلیظ و رشته ای به نظر می رسد
  • احساس تشنگی مداوم
  • بوی بد دهان
  • مشکل در جویدن، حرف زدن، و بلعیدن
  • خشکی یا سوزش گلو و گرفتگی صدا
  • خشک و شیار دار شدن زبان
  • تغییر در حس چشایی
  • احساس سوزش یا سوزن سوزن شدن در دهان و بویژه روی زبان
  • خشکی و قرمزی زبان
  • مشکل در استفاده از پروتزهای مصنوعی دندانی
  • خشکی مجرای بینی

بعلاوه، خشکی دهان می تواند باعث چسبیدن رژ لب به دندان های شما شود. علاوه بر این علائم، خشکی دهان موجب افزایش خطر ژنژیویت (بیماری لثه)، پوسیدگی دندان، و عفونت های دهان مانند برفک دهان می شود.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر شما متوجه علائم و نشانه های خشکی مستمر دهان شده اید، برای مراجعه به پزشک اقدام کنید.

خشکی دهان

خشکی دهان

علل بروز خشکی دهان

خشکی دهان زمانی بروز پیدا می کند که غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان شما تولید نمی کنند. این غدد ممکن است در نتیجه یکی از عوامل زیر به درستی عمل نکنند:

داروها

صدها دارو، شامل داروهایی که تهیه آنها از داروخانه نیازی به نسخه پزشک ندارد (OTC)، خشکی دهان را به عنوان عارضه جانبی خود دارند. از بین محتمل ترین انواع داروهایی که موجب بروز مشکل می شوند برخی داروهایی قرار دارند که برای درمان افسردگی، فشار خون بالا، و اضطراب استفاده می شوند، همینطور برخی آنتی هیستامین ها، ضد احتقان ها، شل کننده عضلات و مسکن ها.

بالا رفتن سن

بسیاری از افراد مسن با افزایش سن خشکی دهان را تجربه می کنند. عوامل مرتبط عبارتند از استفاده از برخی داروهای خاص، تغییرات در توانایی های بدن برای پردازش داروها، مواد مغذی ناکافی، و داشتن بیماری های طولانی مدت.

درمان سرطان

داروهای شیمی درمانی می توانند ماهیت بزاق دهان و مقدار تولید شده آن را تغییر دهند. با بازگشت جریان عادی بزاق پس از تکمیل درمان، این ممکن است موقتی باشد. درمان های پرتو افکنی به سر و گردن می توانند به غدد بزاقی آسیب وارد کنند، که موجب کاهش چشمگیر تولید بزاق می شود. این ممکن است بسته به دوز پرتو افکنی و منطقه تحت درمان، موقتی یا دائمی باشد.

آسیب به عصب

یک صدمه یا جراحی که باعث شود به اعصاب ناحیه سر و گردن آسیب وارد شود، می تواند موجب خشکی دهان شود.

دیگر بیماری ها

خشکی دهان می تواند به دلیل برخی بیماری های خاص بروز پیدا کند، مانند دیابت، سکته مغزی، عفونت قارچی (برفک) داخل دهان، یا بیماری آلزایمر، یا به دلیل بیماری های خود ایمنی، مانند سندروم شوگرن Sjogren’s syndrome یا HIV ایدز. خر و پف کردن و تنفس با دهان باز نیز می تواند موجب خشکی دهان شود.

کم آب شدن بدن

شرایطی که می توانند منجر به کم آب شدن بدن شوند، مانند تب، تعریق شدید، استفراق، اسهال، از دست دادن مقدار زیادی خون، و سوختگی می توانند موجب خشکی دهان شوند.

استفاده از تنباکو و الکل

نوشیدن الکل و یا کشیدن یا جویدن تنباکو می توانند موجب افزایش علائم خشکی دهان شوند.

برداشتن غدد بزاقی با جراحی

مصرف تفریحی مواد مخدر

استفاده از مت آمفتامین می تواند باعث خشکی شدید دهان و آسیب به دندان ها شود، شرایطی که تحت عنوان “متی دهان” نیز شناخته می شود. ماری جوآنا نیز می تواند موجب خشکی دهان شود.

خشکی دهان

خشکی دهان

مشکلات و عوارض ناشی از خشکی دهان

اگر شما بزاق کافی نداشته باشید و دچار خشکی دهان شوید، این می تواند منجر به بروز مشکلات زیر شود:

  • افزایش پلاک، پوسیدگی دندان و بیماری لثه
  • زخم های دهانی
  • عفونت های مخمری داخل دهان (برفک)
  • زخم یا شکاف پوست در گوشه های دهان، یا ترک خوردن لب ها.
  • سوء تغذیه ناشی از مشکلات جویدن و بلعیدن

نحوه تشخیص خشکی دهان

برای مشخص نمودن علت خشکی دهان، پزشک شما سوابق پزشکی شما و همه داروهایی که مصرف می کنید، سامل داروهای OTC، را بررسی خواهد کرد و دهان شما را معاینه خواهد کرد.

گاهی اوقات ممکن است نیاز به آزمایش خون، تصاویر اسکن از غدد بزاقی شما، یا تست هایی داشته باشید که میزان بزاق تولید شده را اندازه گیری می کنند تا به علت بروز خشکی دهان پی ببرند. اگر پزشک شما مشکوک به خشکی دهان در نتیجه سندروم شوگرن باشد، نمونه کوچکی از سلول ها (نمونه برداری) از غدد بزاقی شما در لب های شما ممکن است برای آزمایش به آزمایشگاه ارسال شود.

درمان های خشکی دهان

درمان خشکی دهان به علت بروز آن بستگی دارد. دندانپزشک یا پزشک شما ممکن است راهکارهای زیر را ارائه دهند:

  • تغییر داروهایی که موجب خشکی دهان شده اند. اگر پزشک شما معتقد باشد که داروها عامل بروز خشکی دهان شما هستند، ممکن است دوز داروهای شما را تغییر دهند یا داروی شما را به داروی دیگری تغییر دهند که باعث بروز خشکی دهان نمی شوند.
  • پیشنهاد محصولاتی برای مرطوب کردن دهان شما. اینها می توانند شامل دهانشویه های تجویزی یا OTC، بزاق مصنوعی، یا مرطوب کننده برای لغزنده کردن دهان هستند. دهانشویه هایی که برای خشکی دهان طراحی شده اند، مخصوصاً دهانشویه های حاوی زایلیتول، می توانند مؤثر باشند، که در برابر پوسیدگی دندان ها نیز محافظت ایجاد می کنند.
  • در نهایت، درمان های جدید و امیدوار کننده ای در حال بررسی می باشند. دانشمندان در حال کار کردن روی روش های ترمیم غدد بزاقی آسیب دیده، و در حال تولید غدد بزاقی مصنوعی هستند که قابل کاشته شدن داخل بدن هستند.
  • غذاهای خود را با آبگوشت، سوپ، سس، خامه، کره، یا مارگارین مرطوب کنید. غذاهای نرم و مرطوب و خنک در دمای اتاق بخورید.
  • از خوردن غذاهای شور و خشک (مانند کراکر، نان تست، کلوچه، نان خشک، گوشت خشک، مرغ، ماهی، میوه خشک، و موز) و غذاها و نوشیدنی های حاوی قند زیاد خودداری کنید.

اگر خشکی شدید دهان دارید، پزشک یا دندانپزشک شما ممکن است راهکارهای زیر را پیشنهاد دهند:

  • تجویز داروهایی که تولید بزاق را تحریک می کنند. پزشک شما ممکن است برای تحریک تولید بزاق پیلوکارپین pilocarpine (Salagen) یا سویمیل cevimeline (Evoxac) تجویز کند.
  • محافظت از دندان های شما. برای پیشیگیری از بروز پوسیدگی و حفره های دندانی، دندانپزشک شما ممکن است استفاده هفتگی از دهانشویه های کلرهگزیدین را برای کنترل بروز حفره های دندانی توصیه کند.
خشکی دهان

خشکی دهان

تغییر سبک زندگی و راهکارهای خانگی

علاوه بر توصیه هایی که از پزشک دریافت می کنید، این نکات نیز ممکن است به کاهش علائم خشکی دهان شما کمک کنند:

  • جرعه جرعه آب یا مایعات فاقد قند بنوشید یا تکه های کوچک یخ رادر طول روز بمکید تا دهان شما مرطوب شود، و در طول وعده های غذایی نیز برای کمک به جویدن و بلع آب بنوشید.
  • آدامس های فاقد قند بجوید یا آبنبات های فاقد قند بمکید. محصولاتی که حاوی زایلیتول هستند نیز ممکن است به پیشگیری از بروز حفره های دندانی کمک کنند. با این حال، در برخی افراد، زایلیتول، که اغلب در آدامس ها یا آبنبات های فاقد قند یافت می شود، اگر در مقادیر زیاد مصرف شود ممکن است موجب تولید گاز معده یا اسهال شود.
  • جایگزین های OTC بزاق را امتحان کنید که حاوی زایلیتول هستند، مانند اسپری مرطوب کننده دهان که حاوی کربوکسی متیل سلولز یا هیدروکسی اتیل سلولز هستند.
  • از راه بینی نفس بکشید، نه از راه دهان. اگر خر و پف شما موجب تنفی از راه دهان در طول شب می شود، ممکن است لازم باشد برای آن دنبال درمان باشید.
  • با استفاده از دستگاه های بخور به هوای اتاق در شب رطوبت اضافه کنید.
  • لب های خود را مرطوب کنید تا خشکی یا مناطق ترک خورده را تسکین دهید.

از چیزهایی که می توانند علائم شما را بدتر کنند پرهیز کنید، که عبارتند از:

  • کافئین و الکل. این محصولات می توانند موجب بروز خشکی دهان و حساسیت شوند. از دهانشویه های حاوی الکل استفاده نکنید.
  • همه نوع تنباکو. اگر شما تنباکو می کشید یا می جوید، این کار را ترک کنید، زیرا محصولات تنباکو می توانند موجب خشکی و تحریک دهان شوند.
  • آنتی هسیتامین ها و ضد احتقان های OTC. این محصولات می توانند خشکی دهان شما را بدتر کنند.
  • غذاها و آبنبات های قندی و اسیدی. اینها خطر پوسیدگی دندان ها را افزایش می دهند. بعلاوه، از خوردن غذاهای پر ادویه و پر نمک نیز اجتناب کنید زیرا آنها می توانند موجب بروز تحریک شوند.

بزاق برای حفظ سلامت دهان و دندان های شما مهم است. برداشتن این گام ها برای محافظت از دندان ها نیز ممکن است به خشکی دهان شما کمک کند:

  • دندان های خود را با خمیر دندان فلورایده مسواک بزنید و آنها را نخ دندان بکشید. از دندانپزشک خود بپرسید آیا خمیر دندان های فلورایده، خمیر دندان های حاوی بتائین، یا ژل های دندانی تجویزی می توانند برای خنثی کردن اسیدهای باکتری ها مفید باشند یا خیر.
  • قبل از رفتن به رختخواب از دهانشویه های فلورایده استفاده کنید، یا با ژل های فلورایده دندان های خود را مسواک بزنید.
  • حداقل دو مرتبه در طول سال برای معاینه دندان های خود و زدودن پلاک های دندانی، برای کمک به پیشگیری از بروز پوسیدگی دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنید.

اگر گام های زیر موجب بهبود خشکی دهان شما نشدند، با پزشک یا دندانپزشک خود در مورد آن صحبت کنید. علت می تواند دارو یا شرایط دیگری باشد که در بالا به آنها اشاره کردیم. داروها یکی از شایع ترین علل خشکی دهان هستند. درمان کامل و طولانی مدت خشکی دهان ممکن است به معنای توقف یا تغییر داروها یا دوز آنها، یا پرداختن به علت های بنیادی باشد.

آمادگی قبل از مراجعه به پزشک برای خشکی دهان

قبل از مراجعه به پزشک فهرستی از موارد زیر تهیه کنید:

  • علائمی که تجربه می کنید، شامل هر چیزی که ممکن است با دلیل مراجعه شما به پزشک مرتبط باشد.
  • اطلاعات فردی کلیدی، شامل هر گونه استرس اصلی یا تغییرات بزرگی که اخیراً در زندگی داشته اید، که ممکن است با خشکی دهان ارتباط داشته باشد.
  • همه داروهای تجویزی، ویتامین ها، دمنوش های گیاهی، و دیگر مکمل ها و داروهای OTC که مصرف می کنید همراه را دوز آنها.

آیا نیاز است یکی از دندان های شما کشیده شود و ممکن است برای انجام آن جراحی نیاز باشد؟ شرایط خوبی دارید. زیرا کشیدن دندان ها با جراحی، در حقیقت یکی از عادی ترین فرایندهای جراحی است که امروزه در سراسر دنیا انجام می شود. در اکثر موارد وقتی دندان کشیده می شود، با یک فرایند کاملاً مشخص این کار انجام می شود. با این حال، گاهی اوقات مقداری پیچیده تر است و نیاز به فرایند طولانی تری دارد. اینجاست که این پرسش مطرح می شود، چرا ممکن است کشیدن دندان ضروری شود؟ چرا ممکن است این فرایند نیاز به جراحی داشته باشد؟ پس از جراحی کشیدن دندان چه مراقبت هایی نیاز هستند؟

چرا امکان نجات یک دندان وجود ندارد؟

گرچه نجات دندان همیشه مطلوب است، اما مواردی وجود دارند که ممکن است لازم باشد دندان کشیده شود. دلایلی که چنین الزامی را بوجود می آورند عبارتند از تروما، بیماری، و فشردگی و نامرتبی دندان ها.

وقتی یک دندان نتواند با استفاده از روکش یا پر کردن ترمیم شود، ممکن است کشیدن دندان بهترین گزینه باشد. دندان هایی که به دلیل بیماری پریودنتال استخوان کافی برای حمایت از آنها وجود ندارد، و همچنین دندان های عفونی (آبسه کرده) که به درمان ریشه پاسخ نمی دهند نیز ممکن است نیاز به کشیده شدن داشته باشند. علاوه بر این، اصلاً بعید نیست که یک ارتودنتیست به دلیل فشردگی بیش از حد دندان ها کشیدن یک یا دو دندان را قبل از کارگذاری بریس ها توصیه کند. به همین ترتیب، دندان های عقل معمولاً به دلیل نهفته بودن یا نداشتن فضای کافی برای کامل بیرون آمدن داخل دهان، نیاز است کشیده شوند.

جراحی برای کشیدن دندان

جراحی برای کشیدن دندان

مقایسه کشیدن ساده دندان و کشیدن دندان با جراحی

کشیدن ساده دندان چیست؟وقتی دندان از بالای خط لثه قابل مشاهده باشد، و دندانپزشک بتواند به راحتی آن را فورسپس بکشد، تنها کاری که باید انجام شود کشیدن ساده دندان است.

با این حال، اگر لازم باشد دندانپزشک مقداری از بافت لثه یا استخوان را برای کشیدن دندان بردارد، به احتمال زیاد برای کشیدن دندان نیاز به جراحی خواهید داشت. با این حال، نگران نباشید. با فناوری امروز و پیشرفت هایی که در دندانپزشکی صورت گرفته است، راحتی و امنیت شما تضمین خواهد بود. علاوه بر این، بخیه نیاز خواهید داشت و به احتمال زیاد برای شما داروی مسکن تجویز خواهد شد تا با کمترین ناراحتی زودتر بهبود پیدا کنید.

جراحی برای کشیدن دندان

جراحی برای کشیدن دندان

دلایل نیاز به جراحی برای کشیدن دندان

دندانپزشک با گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس و معاینه دندان ها معمولاً می تواند مشخص کند آیا شما نیاز به کشیدن ساده دندان دارید یا کشیدن با جراحی. با این حال، زمان هایی وجود دارند که کشیدن ساده دندان نیاز به فرایند جراحی دارد. برای مثال، اگر دندان در طول فرایند شکسته شود، ممکن است لازم باشد متخصص دندانپزشکی فرایند جراحی گسترده تری انجام دهد.

دلایل دیگر برای کشیدن دندان با جراحی عبارتند از:

  • کشیدن دندان عقل، اگر نهفته باشد، و بافت استخوان نیاز به برش داشته باشد.
  • هنگام خارج کردن دندان شکسته.
  • بیرون آوردن نوک ریشه یا دندان با ریشه های خمیده بلند.
  • اگر یک دندان یا دندان مولر در سطح خط لثه شکسته باشد.

دستور العمل های پس از جراحی کشیدن دندان

با کشیدن دندان با جراحی، به احتمال زیاد بخیه هایی خواهید داشت که نیاز به مراقبت خواهند داشت. صرفنظر از اینکه کشیدن دندان شما به روش ساده انجام شده است یا روش جراحی، همیشه دنبال کردن دستور العمل های مراقبت پس از آن مهم هستند. به این ترتیب، شما می توانید برای یک بهبود سریع برنامه ریزی کنید و از هر گونه پیچیدگی و مشکلات احتمالی پرهیز کنید. در اینجا به بیان برخی کارهایی می پردازیم که دندانپزشک شما به احتمال زیاد توصیه خواهد کرد پس از فرایند آنها را انجام دهید:

  • به دهان خود استراحت دهید. به مدت دو ساعت پس از کشیدن دندان از حرف زدن، خوردن، و آشامیدن غیر ضروری بپرهیزید. علاوه بر این، در طول مدتی که در دوره بهبود به سر می برید نی استفاده نکنید، سیگار نکشید، از تف کردن اجتناب کنید.
  • مایعات و غذاهای نرم مصرف کنید. پس از بند آمدن خونریزی، مقدار زیادی آب ولرم یا مایعات خنک بنوشید. مایعات و غذاهای نرم معولاً قبل از بازگشت به رژیم غذایی معمولی توصیه می شوند. دندانپزشک به شما توضیح خواهد داد برای بهبود چه رژیم غذایی داشته باشید.
  • از مسواک زدن منطقه اطراف دندان کشیده شده خودداری کنید. به مدت 12 ساعت از شستشو و مسواک زدن دندان های خود خودداری کنید. پس از آن می توانید مثل همیشه مسواک بزنید، با این حال باید از نزدیک شدن به محل دندان کشیده شده اجتناب کنید. دندانپزشک ممکن است از شما بخواهد دهان خود را با دهانشویه های تجویزی یا آب ولرم و نمک شستشو دهید.
  • به توصیه های دندانپزشک خود در مورد داروهای مسکن گوش دهید. دستور العمل های دندانپزشک خود در مورد مصرف هر گونه داروهای مسکن تجویزی گوش دهید. این داروها می توانند به شما کمک کنند بهبود پیدا کنید بدون آنکه هیچ دردی تحمل کنید یا هیچ خطر خاصی شما را تهدید کند. در مورد خطرات و مزایای استفاده از داروهای مسکن تجویزی قبل از مصرف این داروها با دندانپزشک خود صحبت کنید.
  • در صورت ادامه داشتن خونریزی، فوراً با دندانپزشک خود تماس بگیرید. انجام این کار برای روند بهبود شما ضروری است و از بروز مشکلات بیشتر جلوگیری خواهد کرد.

بنابراین اگر نیاز است دندان شما به روش جراحی کشیده شود، چیزی برای نگران شدن وجود ندارد. با فرایندها و داروهای بی حسی مدرن امروز، کشیدن دندان سلامت بیشتر دهان شما را در دراز مدت تأمین خواهد کرد. اکنون می دانید چرا ممکن است دندان شما نیاز به کشیدن داشته باشد، و چرا ممکن است لازم باشد دندانپزشک آن را به روش جراحی انجام دهد.

پس از درمان، لازم است از بخیه ها مراقبت کنید و غذاهای نرم یا مایع بخورید. بعلاوه، نباید اطراف منطقه در حال بهبود را مسواک بزنید. همیشه لازم است دستور العمل دندانپزشک را پس از فرایند دنبال کنید و در صورت وجود هر گونه درد مداوم یا خونریزی با دندانپزشک تماس بگیرید. بنابراین، اگر فرایند جراحی کشیدن دندان در پیش دارید، اعتماد به نفس داشته باشید و آماده باشید.

 محصولات بهداشتی دهان و دندان، شامل خمیر دندان، نخ دندان، تمیز کننده های دنچر (پروتزهای مصنوعی دندانی) و دهانشویه ها می شوند. واکنش های تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان ها می توانند افراد را در تمام سنین تحت تأثیر قرار دهند.

خمیر دندان ها حاوی طعم دهنده ها، مواد نگهدارنده، مواد رنگ دهنده، مواد ساینده، مواد شوینده، مواد متصل کننده، مواد مرطوب کننده، مواد ضد عفونی کننده، مواد آنتی اسید، و نمک های فلوراید می باشند. طعم دهنده ها علت اصلی حساسیت های تماسی به خمیر دندان ها می باشند و همپوشانی قابل توجهی با غذاها دارند.

خمیر دندان و دیگر محصولات بهداشتی دهان می توانند موجب بروز التهاب لب و استوماتیت (التهاب دهان) شوند. شرایط خاص عبارتند از:

·        التهاب لب ناشی از حساسیت تماسی

·        التهاب پوستی تحریک پذیر

·        استومتیت تماسی

·        درماتیت اگزمایی اطرف دهان به دلیل درماتیت حساسیت تماسی یا درماتیت تحریک کننده تماسی

·        لک و پیس تماسی contact leukoderma

·        کهیر تماسی

·        تغییر رنگ دندان ها

با این حال، با درنظر گرفتن استفاده خیلی زیاد از این محصولات، خوشبختانه چنین واکنش هایی نادر هستند.

چه افرادی دچار واکنش های آلرژیک تماسی به محصولات بهداشتی می شوند؟

آلرژی به مواد بهداشتی دهان و دندان، احتمالاً به دلیل شستشویی که پس از استفاده از آنها انجام می شود، نادر است. تقریباً 30 آلرژن (ماده حساسیت زا) داخل خمیر دندان ها شناسایی شده است و در اکثر آنها وجود دارند.

زنان بیشتر از مردان دچار واکنش های آلرژیک تماسی به خمیر دندان ها و دیگر محصولات بهداشتی دهان و دندان ها می شوند. شاید علت این موضوع این باشد که زنان ابتدا نسبت به سایر محصولات حاوی رایحه و عطر حساس می شوند.

روی هم رفته، خمیر دندان پس از رژ لب ها دومین عامل شناخته شده مسبب تورم التهابی تماسی می باشند، اما شایع ترین در بین مردان است.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

علائم بالینی حساسیت تماسی

التهاب لب Cheilitis

آلرژی تماسی به محصولات بهداشتی دهان معمولاً در قالب التهاب اگزمایی لب ها تظاهر پیدا می کند که می تواند لبها را تحت تأثیر قرار دهد. خشکی، خارش، درد، و پوسته پوسته شدن می توانند از جمله علائم آن باشند.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

استوماتیت تماسی

استوماتیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان کمتر از التهاب لب ها شایع است، علیرغم این موضوع که محصولات به جای روی لب ها، داخل دهان استفاده می شوند. تظاهرات این علائم ممکن است مزمن یا حاد باشد. این واکنش تمایل به درگیر کردن بخش های برزگتری دارد، و با استفاده از یک خمیر دندان یا دهانشویه، لثه ها (ژنژیویت)، زبان (التهاب زبان)، و داخل گونه ها را تحت تأثیر قرار می دهد. درد سوزش دار داخل دهان ممکن است توصیف شود و در معاینات، معمولاً قرمزی با تورم و پوسته پوسته شدن لثه ها، زبان، و یا داخل گونه ها وجود دارد.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

اگزمای اطراف دهان و لک و پیس تماسی

گاهی اوقات واکنش های آلرژیک به فراتر از لب ها گسترش پیدا می کنند و پوست اطراف آنها را نیز درگیر می کنند و در قالب اگزما اطراف دهان نمود پیدا می کنند. لک و پیس اطراف دهان، سفید شدن پوست اطراف دهان، به دلیل وجود آلدئید سینامیک در خمیر دندان بیمار گزارش شده است.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

کهیر تماسی

کهیر تماسی معمولاً به شکل تورم فوری لب ها پس از تماس با ماده حساسیت زا خود را نشان می دهد. گزارش شده است این مشکل در نتیجه وجود آلدئید سینامیک در دهانشویه ای که بیمار استفاده کرده است بروز پیدا کرده است.

با این حال، تماس مکرر با مواد حساسیت زا با غلظت اندک، می تواند منجر به بروز بیماری التهاب اگزمایی شود، علیرغم اینکه ناشی از واکنش فوری نوع 1 باشد. گزارش شده است چنین موقعیتی به دلیل طعم دهنده نعنا داخل خمیر دندان ها بوجود می آید. قرار گرفتن های بعدی در معرض تمیز کننده های دندانی با طعم نعنا در مطب دندانپزشک منجر به بروز تورم فوری لب شد.

حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان چگونه تشخیص داده می شود؟

تست پَچ نخستین بررسی است که برای آلرژی های تماسی مشکوک انجام می شود. سری های استاندارد پایه اغلب در تشخیص حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان مفید نیستند زیرا مواد حساسیت زای شایع موجود در این محصولات را شامل نمی شود. بنابراین، لازم است یک دسته گسترده از خمیر دندان ها و محصولات خود بیمار را اضافه کنید.

در تحقیقات گذشته مباحثاتی وجود داشته است در خصوص تست پچ با خمیر دندان ها، زیرا واکنش های حساسیتی به مواد شوینده و ساینده موجود در آنها وجود داشته است. با این حال، برخی مطالعات گزارش داده اند که امکان ایجاد تمایز بین واکنش های تست پچ تحریک کننده و آلرژیک به خمیر دندان ها وجود دارد. مزیت تست کردن با محصولات خود بیمار این است که در تعداد قابل توجهی از موارد، تنها واکنش های مثبت به این محصولات مشاهده شده بودند. با این حال، اگر ماده حساسیت زا با غلظت پایین وجود داشته باشد، تست پچ به محصولات ممکن است نتایج منفی اشتباه در برداشته باشد.

معمولاً کمپانی های تولید کننده خمیر دندان با متخصصان پوست همکاری می کنند و اطلاعات بیشتری در خصوص محصول خود ارائه می دهند تا ماده حساسیت زا بتواند شناسایی شود.

علاوه بر این، تست کردن می تواند در شناسایی محصولات جایگزینی کمک کند که احتمالاً برای استفاده در بیمار بی خطر می باشند.

علت واکنش فوری (نوع 1) (کهیر تماسی) با آزمایش خراش پوست شناسایی می شود. با این حال، غلظت پایین مواد حساسیت زا در یک محصول ممکن است آنقدر پایین باشد که نتواند واکنش مثبت نشان دهد.

آزمایش نهایی متوقف کردن مصرف محصول مشکوک و اشاره به بهبود در طی چندین هفته است.

درمان های واکنش آلرژیک به محصولات بهداشتی دهان

در همه اشکال حساسیت های تماسی، بهترین درمان پرهیز از محصولات و آلرژن ها، در صورت شناسایی، است. واکنش ظرف چند هفته فروکش خواهد کرد.

مواد حساسیت زای گزارش شده در محصولات بهداشتی دهان و دندان

خمیر دندان

طعم دهنده های موجود در خمیر دندان ها “طعم تمیزی و تازگی” بوجود می آورند و مزه تلخ پیروفسفات های موجود در خمیر دندان های مخصوص کنترل تارتار را پنهان می کنند. و اینها از جمله رایج ترین موادی هستند که موجب بروز آلرژی های تماسی می شوند. شایع ترین موادی که مسئول این واکنش ها هستند از گیاه نعنا گرفته می شوند: نعنای تند، نعناع فلفلی، منتول، کارون.

دیگر مواد حساسیت زایی که گزارش شده اند عبارتند از:

·        دارچین- طعم دهنده ای که از دارچین گرفته می شود.

·        آنتول- طعم دهنده ای که از انیسون ستاره ای، رازیانه، و انیسون گرفته می شود.

·        مومی که زنبور عسل از غنچه ها تهیه کرده است- ضد عفونی کننده.

·        هگزیل رزورسینول- کنترل پلاک.

·        دیپنتین- حلال مورد استفاده در محصولات تمیز کننده.

·        کوکامیدوپروپیل بتائین- واکنشگر.

·        پارابن- نگهدارنده.

·        نمک های فلوراید.

نخ دندان

مواد حساسیت زای رایج در نخ دندان عبارتند از کلوفونی (E915) و طعم دهنده هد.

دهانشویه ها

بسیاری از همین آلرژن هایی که در خمیر دندان ها وجود دارند در دهانشویه ها نیز وجود دارند، و برای “حس تازگی و تمیزی” افزوده می شوند. گزارش شده است که کوکامیدوپروپیل بتائین در دهانشوهای دو در یک موجب بروز التهاب پوستی آلرژیک می شود.

تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی

به ندرت گزارش شده است که تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی موجب بروز آلرژی تماسی شوند. با این حال، استفاده از تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی حاوی آمونیوم پرسولفات روی یک پروتز آکریلیک کاملاً فرسوده باعث ایجاد التهاب تماسی آلرژیک می شود. زیرا پرسولفات با انتشار آهسته جذب منافذ دنچر می شود.

واکنش های تماسی به محصولات بهداشتی دهان

سدیم لوریل سولفات (SLS) نوعی ماده شوینده و واکنشگر رایج در خمیر دندان است. این ماده باعث ایجاد کف می شود و ممکن است دارای اثر ضد میکروبی باشد. از آنجا که یک ماده شوینده است، می تواند باعث بروز درماتیت تماسی، مخصوصاً پوست اطراف دهان شود. چندین مطالعه نشان می دهند که SLS می تواند دفعات حملات زخم های آفتی را در افراد مستعد ابتلا به آنها افزایش دهد، اگرچه در یک مطالعه هیچ بهبودی پس از تعویض خمیر دندان با یک خمیر دندان فاقد SLS مشاهده نشد.

التهاب پوستی تحریک پذیر می تواند در نتیجه غلظت بالای پیرو فسفات های موجود در خمیر دندان های مخصوص کنترل تارتار بروز پیدا کنند.

تغییر رنگ دندان ها در نتیجه برخی محصولات بهداشت دهان

کلرهگزیدین یکی از ترکیبات رایج دهانشویه ها است، زیرا باکتری ها را از بین می برد. استفاده طولانی مدت از دهانشویه های حاوی کلرهگزیدین می تواند موجب تغییر رنگ دندان ها و ترمیم های دندانی شود. کلرهگزیدین می تواند حس چشایی را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

نمونه های درمانی کاشت ایمپلنت



 در صورتی که یک یا چند دندان طبیعی خود را از دست داده اید، مهم است که هر چه سریعتر از بهترین گزینه برای جایگزینی آنها استفاده نمایید. آیا باید از ایمپلنت های دندانی استفاده کنید یا بریج ها؟ برای آنکه مطمئن شوید کدام گزینه برای شما انتخاب مناسبی است، لازم است راجع به آنها طلاعات کافی داشته باشید تا بتوانید بهترین گزینه را انتخاب نمایید.

قرار دادن جایگزین برای دندان های از دست رفته نه تنها به احیای لبخند و اعتماد به نفس شما کمک می کند بلکه تأثیرات منفی از دست رفتن دندان روی لثه ها، استخوان فک، و دیگر دندان های باقی مانده نیز به حداقل می رسد، که عبارتند از جابجا شدن دندان ها، مشکل در درست حرف زدن، تغییر اکلوژن (بایت) و بالا رفتن خطر پوسیدگی دندان و بیماری پریودنتال.

در این مقاله قصد داریم ایمپلنت ها و بریج های دندانی را با یکدیگر مقایسه کنیم و از مزایا و معایب آنها برای شما بگوییم تا به شما کمک کنیم تصمیم بگیرید کدام گزینه برای وضعیت شما بهتر است.

 

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

بریج دندانی چیست؟

بریج یکی از رایج ترین ترمیم های دندانی است که با به اصطلاح پل زدن بین دندان های باقی مانده، می تواند جایگزین یک یا چند دندان از دست رفته شود. بریج های ثابت دندانی به صورت دائم در جای خود چسبانده می شوند و تنها دندانپزشک می تواند آنها را بردارد. بریج از یک یا چند دندان مصنوعی به نام “پونتیک” (برای هر دندان از دست رفته یک پونتیک طراحی می شود) در وسط، و یک یا چند روکش تکیه گاه به نام دندان های “اباتمنت” در طرفین تشکیل شده اند. پونتیک ها (که از پرسلاین، طلا، زیرکونیا، آلیاژها، و غیره تشکیل می شوند) فواصل و شکاف ها را پر می کنند، در حالی که دندان های اباتمنت یا تکیه گاه روی دندان های طبیعی مجاور فضای خالی قرار می گیرند تا بریج را در جای خود نگه دارند.

برای اتصال بریج به دندان های طبیعی مجاور، دندان های طبیعی باید تراشیده شوند تا جای کافی برای همراستا قرار گرفتن روکش با دندان های مقابل ایجاد شود و نیز اینکه سطوح کافی ایجاد شود تا یک پیوند/ اتصال قوی بوجود بیاید. برای انجام این کار، دندان های طبیعی باید نسبتاً سالم باشند (از نظر ساختاری بی عیب باشند و فاقد پوسیدگی باشند). بزرگترین نقطه ضعف این فرایند غیر قابل بازگشت بودن آن است. وقتی در دندان های طبیعی تغییراتی ایجاد می شود، دیگر هرگز نمی توان از آنها به عنوان دندان های معمولی استفاده کرد.

اگر لازم است برای بیش از سه دندان کنار هم جایگزین قرار دهید، گزینه مناسبی برای پروتزهای مصنوعی متحرک یا ثابت هستید. اینجاست که می توانید پروتزهای مصنوعی و ایمپلنت های دندانی را مقایسه کنید.

بریج یک طرفه در صورتی می تواند استفاده شود که امکان قرار گیری روکش در هر دو طرف فضای خالی وجود نداشته باشد. این نوع بریج ها (بسته به مقدار حمایتی که لازم دارند، و نیز طول بریج) به دو یا چند روکش به عنوان تکیه گاه نیاز دارند. در این صورت، پونتیک ها در هر دو طرف خود باله هایی دارند که با استفاده از چسب های رزین کامپوزیت، به سطوح پشتی دندان های مجاور چسبانده می شوند.

این بریج ها به اندازه انواع دیگر محکم یا دائمی نیستند بنابراین در صورتی که تحت فشار یا ساییدگی زیادی قرار بگیرند، می توانند کنده شوند. با این حال، این مشکل چندان بزرگ نیست زیرا دندانساز به راحتی می تواند آن را پاکسازی کند و مجدداً آن را در جای خود قرار دهد. مزیت دیگر این است که بر خلاف بریج های سنتی، دندان های تکیه گاه، تغییرات بسیار اندکی نیاز دارند.

 

ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت دندانی نوعی ریشه (یا پست”) مصنوعی دندان است که از تیتانیوم ساخته می شود و به استخوان فک پیوند می خورد و روکش را حمایت می کند. پست پس از قرار گیری داخل استخوان فک از طریق یک فرایند جراحی کوتاه، باید با استخوان فک جوش بخورد، به گونه ای که به شکلی محکم در جای خود قرار بگیرد.

با تکمیل روند اسئواینتگریشن (که چیزی بین 3 تا 6 ماه طول می کشد)، اباتمنت به پست متصل می شود. اباتمنت از سطح خط لثه بالا می آید و سطحی فراهم می آورد که روکش دندان با چسب یا پیچ به آن متصل می شود.

از دو یا چند ایمپلنت دندانی می توان برای خلق بریج بر پایه ایمپلنت استفاده کرد.

 

مزایا و معایب بریج های دندانی

مزایای استفاده از بریج های دندانی عبارتند از:

ظاهر طبیعی

از آنها می توان برای بهبود رنگ و شکل دندان هایی استفاده کرد که به جای آنها قرار می گیرند یا آنها را پوشش می دهند. پرسلاین های مدرن بسیار پیچیده هستند و یک دندانپزشک ماهر می تواند آنها را به گونه ای بسازد که ظاهری شبیه دندان های طبیعی داشته باشند و به اندازه آنها رنگ های متنوعی داشته باشند.

 

فرایند مستقیم

بریج ها راهکار بسیار شایعی برای از دست رفتن دندان ها هستند، و فرایندی که برای بسیاری از دندانپزشک ها عادی است.

 

قابلیت استطاعت

هر واحد بریج سنتی حدود 200 تا 300 دلار هزینه دارد.

 

خطر اندک

در صورت مواجه شدن بریج با شکست، نسبتاً به سرعت و بدون درد می توان روکش ها و پونتیک ها را تعویض کرد.

 

سرعت بالا

معمولاً کل فرایند را می توان ظرف چند هفته تکمیل کرد.

 

نقاط ضعف بریج های دندانی عبارتند از:

آسیب به دندان های طبیعی

آماده سازی دندان ها عبارت است از برداشتن حجم قابل توجهی از ساختار دندان های طبیعی مجاور. وقتی این کار انجام شود، این دندان ها هرگز نمی توانند مثل قبل و مانند دندان های طبیعی استفاده شوند و باید روی آنها روکش قرار بگیرد.

 

بالا رفتن خطر پوسیدگی و حفره های دندانی

برداشتن مقداری از ساختار دندان موجب بالا رفتن خطر پوسیدگی و نیاز به انجام درمان ریشه (عصب کشی) در آینده می شود.

 

لازم است به صورت دوره ای تعویض شوند

معمولاً هر 5 تا 7 سال یک مرتبه لازم است بریج ها تعویض شوند.

 

مقایسه بریج و ایمپلنت دندانی

هنگام تصمیم گیری برای انتخاب از بین بریج ها و ایمپلنت های دندانی، عوامل زیر را باید مد نظر قرار داد:

 

پوشش بیمه درمانی

بریج ها تحت پوشش اکثر طرح های بیمه های خدمات درمانی هستند، بنابراین درصد بالایی از هزینه ها را می توانید پس بگیرید. از سوی دیگر، ایمپلنت های دندانی به ندرت تحت پوشش خدمات بیمه های درمانی هستند. با این حال، ممکن است بتوانید حداقل بخشی از هزینه های روکش های آنها را پس بگیرید.

 

دوام آنها

ایمپلنت های دندانی با مراقبت صحیح سالهای سال دوام خواهند داشت و عموماً برای یک بیمار 45 ساله، برای یک عمر می توانند کار کنند. بواسطه ساییدگی طبیعی، لازم است هر 10 تا 15 سال روکش تعویض شود، اما خود ایمپلنت دائمی است و می تواند در برابر موقعیت های غیر قابل کنترل مانند حوادث و تصادف ها و بیماری ها مقاومت کند. عموماً لازم است بریج ها هر 5 تا 7 سال تعویض شوند، اما رعایت بهداشت می توانند بیش از 10 سال دوام داشته باشند.

 

سلامت دهانی طولانی مدت

تحلیل بافت های استخوان و لثه زیر بریج ها اتفاق می افتد، در جایی که دندان از دست رفته یا کشیده شده است، که می تواند روی دندان های مجاور تأثیر کاهش ثبات داشته باشد. در حالی که ایمپلنت، با فشارهایی که در نتیجه جویدن بوجود می آیند، با تحریک منطقه اطراف، ریشه های دندان های طبیعی را تحریک می کند، که موجب حفظ استخوان ها و لثه ها می شود.

 

بهداشت دهانی

برای پاکسازی زیر پونتیک و نگه داشتن منطقه عاری از پلاک، نوع خاصی نخ دندان و احتمالاً دیگر ابزارهای بهداشت دهانی لازم هستند. ایمپلنت های دندانی نیز بهداشت دهانی فوق العاده نیاز دارند، اما می توان به شکلی آنها را مسواک زد و نخ دندان کشید که انگار دندان های طبیعی هستند.

 

ظاهر

بریج های جدید ظاهر خیلی طبیعی دارند، اما از آنجا که بافت های استخوان و لثه به مرور زمان تحلیل می روند، زیر پونتیک ها فاصله هایی می تواند بوجود بیاید. ایمپلنت ها می توانند بالاترین کیفیت زیبایی را فراهم آورند. روکش های ایمپلنت می توانند دقیقاً شبیه دندان های طبیعی به نظر برسند.

 

طول دوره درمان

از ابتدا تا انتها، بریج ها ظرف مدت دو تا سه بار مراجعه به دندانپزشک، طی بازه زمانی چند هفته تکمیل می شوند. در حالی که برای ایمپلنت ها لازم است طی بازه زمانی 3 تا 6 ماه چندین مرتبه به دندانپزشک مراجعه نمایید و فرایندهایی اضافی دیگری مانند پیوند استخوان و لیفت سینوس در برخی موارد لازم هستند.

 

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه هزینه ایمپلنت و بریج های دندانی

بریج های دندانی

هزینه بریج های دندانی بر اساس عوامل زیر می تواند متفاوت باشد:

·        موادی که از آن ساخته می شود (رزین کامپوزیت، آلیاژ فلزات با پوشش پرسلاین، زیرکونیا، و غیره).

·        تعداد دندان هایی (واحدهایی) که نیاز به جایگزین دارند، و مکانی که داخل دهان هستند.

·        وضعیت و شرایط دندان های مجاور/ تکیه گاه.

·        تجربه و شهرت دندانپزشک شما.

·        محل زندگی شما.

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

مقایسه ایمپلنت دندانی و بریج دندانی

بریج های مریلند (باند شده با رزین)

هر باله می تواند بین 70 تا 100 دلار هزینه داشته باشد، در حالی که هر دندان جایگزین می تواند بین 100 تا 200 دلار هزینه داشته باشد. یک بریج معمولی با دو باله و یک دندان جایگزین بین 180 تا 250 دلار هزینه در بر دارد.

بریج های کانتی لور یا سنتی

یک بریج سنتی یا کانتی لور هزینه ای بین 200 تا 450 دلار برای هر واحد، یا بین 300 تا 700 دلار برای یک بریج سه واحده ( یک دندان مصنوعی و دو روکش تکیه گاه) هزینه در بر دارد.

 

ایمپلنت های دندانی

شاید در مراحل ابتدایی هزینه های بریج های دندانی پایین تر باشد، اما روی هم رفته و در دراز مدت، ایمپلنت ها مقرون به صرفه تر هستند. عواملی که روی هزینه های کاشت ایمپلنت ها تأثیر می گذارند عبارتند از:

·        پیچیدگی جراحی

·        برای چه تعداد و کدام دندان ها جایگزین قرار داده شده است.

·        چه برند و موادی که برای ساخت روکش ها، اباتمنت، و پست استفاده شده است.

·        محل دندانی که جایگزین نیاز دارد.

·        تخصص جراح، تجربه و شهرت او.

یک ایمپلنت تکی عموماً حدود 550 دلار (شامل روکش و اباتمنت) هزینه دارد. در صورتی که برای قرار گرفتن به عنوان بریج استفاده شود، هزینه های 2 تا 6 ایمپلنت دندانی به اضافه بریج، می تواند بین 500 تا 8500 دلار یا بیشتر هزینه در بر داشته باشد. یک بریج 3-4 واحده که تحت حمایت دو ایمپلنت دندانی قرار دارد می تواند بین 700 تا 2100 دلار هزینه داشته باشد.

 

تصمیم گیری- کدامیک را انتخاب کنید:

ایمپلنت ها

در صورتی که گزینه مناسبی برای دریافت ایمپلنت های دندانی هستید و استطاعت پرداخت هزینه های آنها را دارید، بهترین گزینه هستند. ایمپلنت ها روش هایی با دوام برای جایگزینی دندان ها هستند و بهترین نتایج را از نظر زیبایی ظاهری ارائه می دهند. آنها مقداری پر هزینه هستند، اما بهترین روش موجود ترمیم دندان ها هستند و در دراز مدت هزینه کمتری در بر خواهند داشت زیرا به اندازه بریج های دندانی، یا حتی هرگز، نیاز به تعویض ندارند. بعلاوه، ایمپلنت ها استخوان فک و بافت لثه را حفظ می کنند و به تراشیده شدن چند دندان سالم نیاز ندارند. در صورتی که مسئله پول باشد، می توانید در مورد نحوه پرداخت آن با دندانپزشک یا جراح خود صحبت کنید.

بریج های دندانی

در صورتی بهترین گزینه هستند که در پی راهکاری فوری باشید و بخواهید از انجام جراحی بپرهیزید. جراحی ایمپلنت برای هر کسی مناسب نیست. افرادی که با مشکلات پزشکی مواجه هستند که سیستم ایمنی بدن و سرعت بهبود آنها را با مشکل مواجه می کند، بیشتر با خطر ریسک شکست ایمپلنت های دندانی مواجه هستند. در چنین وضعیتی، بریج های دندانی نتایجی قابل پیش بینی تر و مثبت تر ارائه خواهند داد. علاوه بر این، بریج در صورتی گزینه خوبی است که بخواهید از انجام جراحی تهاجمی بپرهیزید یا ترجیح دهید به جای چند ماه، ظرف مدت چند هفته برای دندان های از دست رفته خود جایگزین قرار دهید.

 

 

دندانپزشک هایی که برای درمان بیماران خود از ایمپلنت های دندانی استفاده می کنند درک صحیحی از ماهیت اسئواینتگریشن و تفاوت های بنیادی مهم بین ایمپلنت های دندانی و دندان های طبیعی دارند. دندان ها در اصل داخل فک شکل می گیرند و طی یک دسته رویدادهای بیولوژیک، از درون مخاط روی آن بیرون می آیند که هنوز کاملاً درک نشده اند. از سوی دیگر، ایمپلنت ها با جراحی داخل استخوان فک قرار داده می شوند و یکی از معدود ابزارهای زیبایی هستند که نشان داده شده است که به صورت موفقیت آمیز و دائمی با کمترین، یا حتی بدون هیچ مشکلی به داخل اپیتلیوم سطح نفوذ می کنند.

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

مقایسه لثه و بافت نرم اطراف ایمپلنت

در دندان های سالم، حاشیه های لثه روی مینای دندان قرار می گیرند. حاشیه های لثه به صورت کنگره دار کنار دندان ها قرار می گیرند و یک شیار نازک را روی سطح دندان ها تشکیل می دهند. لثه بین دندان ها بالا می آید تا پاپیلاهای بین دندانی را تشکیل دهد، که ساختارهای پیچیده ای هستند. بین دندان های جلو و پاپیلاها ساختارهای هرمی شکل با پیوند لثه هستند که پس از کانتور پیوند سمان و مینای دندان قرار می گیرند. در منطقه دندان های مولر، پاپیلاهای باکال و لینگوال در امبراژورهای دندان های طبیعی با “col” از یکدیگر مجزا شده اند، که فرو رفتگی هایی در بافت های بن دندانی هستند که درست زیر سطح تماس اینترپروکسیمال واقع شده اند و پاپیلاهای دهان و زبان را به هم متصل می کنند. یک دسته پیچیده از فیبرهای بافت های همبند لثه یک گروه تعریف شده را شکل می دهند:

  • فیبرهای بین دندانی
  • فیبرهای دندانی- لثه ای
  • فیبرهای مدور
  • فیبرهای پوسته آلوئولار

بسیاری از این فیبرها داخل سمنتوم ریشه، بین پوسته آلوئولار و پیوند سمان و مینای دندان قرار گرفته اند، بنابراین به وجود دندان های طبیعی بستگی دارند.

در ایمپلنت های دندانی، یک عامل بین مخاطی (اباتمنت، گردن ایمپلنت، یا روکش آن) از داخل مخاط بیرون می آید که بهبود پیدا می کند و بدون پیوند سمنتوم اطراف آن شکل می گیرد و تطبیق می یابد. فیبرهای کلاژنی داخل مخاط اطراف ایمپلنت های دندانی موازی اباتمنت قرار می گیرند و هیچ تماسی با سطح اباتمنت برقرار نمی کنند. برخی فیبرها نیز هستند که به صورت مرتب تر در کنار سطوح ایمپلنتی قرار می گیرند که داخل مخاط قرار گرفته اند و سطوح زبرتری دارند. در این موقعیت، به نظر می رسد برخی فیبرها نسبت به سطح ایمپلنت ها با زاویه درست قرار می گیرند، اما هیچ شواهدی مبنی بر مکانیزم اتصال خوب آنها وجود ندارد. با این حال، سطح زبر اباتمنت در صورتی که در حفره دهان بدون پوشش بماند دارای ویژگی های منفی مانند افزایش خوردگی سطح ایمپلنت و آلودگی میکروبی خواهد بود.

پاپیلایی که اطراف ایمپلنت دندانی شکل می گیرد می تواند با فیبرهای کلاژنی حمایت شود که به دندان های طبیعی مجاور پیوند می خورند. با این حال، در مواردی که به جای دندان طبیعی ایمپلنت دندانی در کنار این ایمپلنت ها وجود دارند، شکل گیری پاپیلای بافت نرم کمتر قابل پیش بینی است و شکل آنها به وجود بافت نرم با ضخامت کافی، استخوان با ارتفاع کافی، فضای لازم بین ایمپلنت ها، و کانتور با دقت روکش بستگی دارد تا ظاهر و حفظ پاپیلا ارتقاء یابد.

احتمال اینکه بافت نرم بین چند واحد ایمپلنت در جلوی دهان کانتور صافی داشته باشند بیشتر است، اما می تواند تحت تأثیر ضخامت بافت نرم و شکل روکش قرار بگیرد.

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

اپیتلیوم اتصالی

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در دندان های سالم، اپیتلیوم اتصالی با اتصالات همی دسموزومی به مینای دندان متصل است و یک ساختار پایه ای لامینا مانند با سلول های اپیتلیال شکل می گیرد. اکنون تصور می شود چسبندگی ها یا اینتگرین های خاصی به صورت واسطه مکانیزم پیوند بیولوژیک عمل می کنند، که در پیوند سلول به سلول و نیز سلول به چسبندگی ماتریکس نقش بنیادی دارند. کاملاً مشخص است که اپیتلیوم اتصالی سمنتوم سطح ریشه، عاج، و مواد دندانی متعددی مانند اجزاء ایمپلنت را شکل می دهد.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

یک اپیتلیوم اتصالی عادی می تواند از مخاط/ لثه دهانی مجاور در کنار برش مجدداً تولید شود، و اپیتلیوم اتصالی جدید از اپیتلیومی که قبلاً وجود داشته است قابل تشخیص نیست. تصور می شود ویژگی های اپیتلیوم اتصالی تحت تأثیر بافت همبند زیرین، وجود نفوذ التهابی، و وجود سطح دندان/ ایمپلنتی که به آن متصل می شوند تعریف می شوند و ویژگی های ذاتی سلول های اپیتلیال در این بین نقش ندارند. اپیتلیوم اتصالی از گردش فوق العاده بالایی برخوردار است نسبت به هر دو ماده و اجزاء سیستم ایمنی و التهابی قابل نفوذ است. اپیتلیوم اتصالی می تواند هم روی خود ایمپلنت و هم روی اباتمنت وجود داشته باشد. علت می تواند تفاوت هایی باشند که در طراحی ایمپلنت ها وجود دارند، و نیز نیازمندی های بیولوژیک پیوند بافت نرم و سطح پیوند بین اباتمنت و ایمپلنت.

عرض بیولوژیک

در دندان ها، مفهوم عرض بیولوژیک به خوبی قابل فهم است، زیرا قسمتی است که در آن منطقه بافت همبند متصل، استخوان آلوئولار زیرین را از انتهای آپیکال اپیتلیوم اتصالی جدا می کند.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

پهنای منطقه بافت همبند حدود 2 میلی متر و ارتفاع اپیتلیوم اتصالی حدود 5/1 میلی متر است. در تصاویر b و c بالا دو طرح متفاوت از ایمپلنت ها و عرض بیولوژیک اطراف آن مشاهده می کنید. در مورد اول، طرح ایمپلنت نمونه سیستم ایمپلنت هایی است که به صورت دو مرحله ای کاشته می شوند. پس از یک سال کارکرد، معمولاً حاشیه استخوان در کنار رزوه اول قرار می گیرد. اپیتلیوم اتصالی (با عرض آپیکو-کرونال 5/1 تا 2 میلی متری) روی اباتمنت واقع شده است، و یک منطقه از بافت همبند بی نظم، حدود 1 تا 2 میلی متر عرض بین آنها قرار می گیرد. اتصال بین اباتمنت و سر ایمپلنت داخل این محدوده واقع شده است.

در مقایسه، ایمپلنت های یک مرحله ای (ایمپلنت هایی که در زیر لثه قرار نمی گیرند) به گونه ای قرار می گیرند که سطح زبر آنها داخل استخوان قرار داده می شود، اما گردن صاف و صیقلی آن که بخش یکدستی از ایمپلنت است، که نقش عامل بین مخاطی را ایفا می کند. بنابراین، اپیتلویم اتصالی به طور عادی روی ایمپلنت قرار می گیرد، و اتصال ایمپلنت/ اباتمنت نسبت به این سطح به صورت کورونال قرار می گیرد. اینطور فرض شده است که اتصال داخل سیستم قرار گرفته زیر بافت (دو مرحله ای) می تواند روی سطح پیوند بافت نرم و عرض بیولوژیک تأثیر بگذارد. این اتفاق می تواند در نتیجه حرکات بسیار ریز بین دو جزء رخ دهد یا در صورت نفوذ میکروبی از بین فواصل بسیار ریز بین ایمپلنت و اباتمنت. در حال حاضر، تفاوت های نظری بین این دو نوع هیچ تفاوت فاحشی از نظر بافتی، یا در عملکرد بالینی بوجود نمی آورد.

بررسی عمق پروب کردن

پروب پریودنتال دندان های طبیعی بخش مهمی از معاینات دندانپزشکی است. کاملاً اثبات شده است که در شرایط کاملاً سالم، پروب دندانپزشکی تا حدودی در اپیتلویم اتصالی نفوذ می کند و این نفوذ با وجود التهاب افزایش می یابد. تحت شرایط اخیر، پروب توسط بیشتر فیبرهای بافت همبند ژینژیوال دست نخورده کورونال، حدود 2 میلی متر از استخوان، متوقف می شود. شرایط اطراف ایمپلنت دندانی متفاوت است و عمق شیار تا حد زیادی به ضخامت پاکت بافت نرم بستگی دارد. عمق های پروب کردن اطراف ایمپلنت ها، به طور کلی عمیق تر از اطراف دندان ها هستند، اما نفوذ بافت نرم بر پایه شیار، تا میزان مشابهی اتفاق می افتد و نوک پروب تنها در حدود 2 میلی متری حاشیه استخوان ها متوقف می شود.

اطلاعات بدست آمده از پروب اطراف ایمپلنت ها تا حدودی پرسش برانگیز است و برخی دندانپزشک ها به انجام آن اعتقادی ندارند، و ترجیح می دهند تکیه آنها روی بررسی رادیوگرافیک سطوح استخوان باشد. بعلاوه، فشار دیجیتال روی سطوح خارجی بافت نرم اطراف ایمپلنت، می تواند علائم التهابی مانند خونریزی یا ترشح چرک را از خود نشان دهد.

مقایسه الیاف پریودنتال لیگامان با اسئواینتگریشن

الیاف پریودنتال لیگامان

الیاف پریودنتال لیگامان یک ساختار پیچیده، با حدود 1/0 تا 2/0 میلی متر عرض است، که با یک حالت کشسان، از دندان حمایت می کند. لیگامان فیبرهای کلاژنی را تشکیل می دهد که به عنوان فیبرهای Sharpey درون سمنتوم ریشه و استخوان آلوئولار گنجانده شده اند، همراه با عروقی که خونرسانی می کنند، و بافت های همبند که بستری فراهم می آورند که عناصر کلیدی دیگر را برای مکانیزم های حمایت کننده دیگر فراهم می کنند. الیاف پریودنتال لیگامان مکانزیم تحریک پذیری از داخل را دارد که بسیار حساس است و می تواند تغییرات جزئی در فشارهای وارده به دندان را شناسایی نماید. فشارهای وارده به دندان از طریق فشرده شدن و توزیع مجدد عناصر مایع و نیز با استفاده از سیستم فیبر از بین می رود.

فشارهایی که از طریق الیاف پریودنتال لیگامان منتقل می شوند، منجر به تغییر شکل و جابجایی دندان می شود، مانند چیزی که در ارتودنسی مشاهده می شود یا در عریض شدن الیاف لیگامان و افزایش تحرک پذیری دندان در واکنش به فشارهای زیاد (مانند تروماهای اکلوزال). بنابراین، الیاف پریودنتال لیگامان می تواند حیطه وسیعی از فشارها را شناسایی کرده و به آنها واکنش نشان دهد.

اسئواینتگریشن

ماهیت دقیق اسئواینتگریشن در سطح مولکولی کاملاً درک نشده است. در سطوح میکروسکوپی سبک، تطبیق بسیار نزدیکی بین استخوان و سطح ایمپلنت وجود دارد.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در بزرگنمایی بالاتر که با میکروسکوپ الکترونی امکان پذیر می باشد، یک شکاف (با عرض حدوداً 100 نانومیکرونی) بین سطح ایمپلنت و استخوان وجود دارد. این شکاف با یک منطقه پر از کلاژن پر شده است که در جوار استخوان قرار دارد و یک منطقه آمورفور (بی شکل) که در جوار سطح ایمپلنت قرار دارد. پروتوگلیکان های استخوان ممکن است در اتصال ابتدایی بافت ها به سطح ایمپلنت مهم باشند، که در مورد ایمپلنت های تیتانیومی از یک لایه اکسید تیتانیوم تشکیل شده است، که خواص سرامیک را دارد. اسئواینتگریشن یک پدیده مطلق و بدون محدودیت نیست و می تواند به عنوان تناسب کل سطح ایمپلنت که با استخوان در تماس است اندازه گیری شود.

سطوح تماس استخوان در استخوان های کورتیکال بیشتر از استخوان های منفذ دار است، جایی که فضاهای مغز استخوان اغلب در جوار سطوح ایمپلنت قرار دارند. میزان تماس استخوان به مرور زمان و با عمل کردن افزایش می یابد. وقتی ایمپلنت برای نخستین بار داخل استخوان کار گذاشته می شود، باید تناسب کامل داشته باشد تا از ثبات آن اطمینان حاصل شود. فضای بین ایمپلنت و استخوان در ابتدا با لخته خون و سرم/ پروتئین های استخوان پر می شود. گرچه دقت زیادی می شود تا از آسیب وارد شدن به استخوان پرهیز شود، اما واکنش ابتدایی به تروماهای جراحی، جذب و تحلیل استخوان است، که در پی آن رسوب استخوان اتفاق می افتد. یک دوره حیاتی در روند بهبود، حدود دو هفته پس از کاشت ایمپلنت وجود دارد که جذب و تحلیل استخوان باعث می شود ثبات ایمپلنت کمتر از مراحل ابتدایی باشد.

تشکیل استخوانی که پس از آن اتفاق می افتد، منجر به افزایش سطح اتصال استخوان و ثبات آن می شود. این در ایمپلنت هایی که بارگذاری نشده بودند (روی آنها روکش قرار نگرفته بود) در اوایل دوره بهبود و طی بازه های زمانی طولانی تر پس از بارگذاری ایمپلنت نشان داده شده است. بنابراین استئواینتگریشن باید به عنوان یک روند دینامیک تلقی شود که در آن بازسازی استخوان اتفاق می افتد، اما مانند روند تطبیقی که درون الیاف لیگامان دندان های طبیعی رخ می دهد نیست. اسئواینتگریشن شباهت زیادی به انکیلوز دارد، که در آن فقدان تحرک پذیری و عدم تداخل کسپول های بافت فیبروز نشانه پیوند موفقیت آمیز است.

تحت این شرایط، هیچ سیستم ویسکوالاستیک کاهش دهنده دامنه نوسانات جریان الکتریکی وجود ندارد، هر چند مکانیزم های تحریک پذیری داخلی ممکن است داخل استخوان و ساختارهای دهانی دیگر عمل کنند. فشارها روی استخوان توزیع می شوند و ممکن است در بخش های خاصی متمرکز شوند، مخصوصاً اطراف گردن ایمپلنت. برخی طراحی ها، بویژه ایمپلنت های رزوه دار، می توانند فشارها را به شکل مؤثرتری از بین ببرند. فشارهای شدیدی که به ایمپلنت ها وارد می شوند ممکن است منجر به تغییر شکل استخوان های حاشیه ای شوند که در نتیجه موجب جابجایی آپیکال حاشیه استخوان و از دست رفتن اسئواینتگریشن می شود. مکانیزم دقیق چگونگی این اتفاق به طور کامل مشخص نیست اما تصور می شود ترک های مویی ممکن است به استخوان های مجاور نیز نفوذ پیدا کنند.

این نوع تحلیل استخوان که در نتیجه بارگذاری بیش از حد اتفاق می افتد، ممکن است به آرامی رو به افزایش برود، تا جایی که با یک شکست فاجعه بار اسئواینتگریشن باقی مانده یا شکست ایمپلنت مواجه شود. خوشبختانه، این دو گزینه بسیار نادر هستند. فشارهای شدید معمولاً قبل از این مرحله و با استفاده از تصاویر رادیوگرافی تحلیل استخوان حاشیه ای یا شکست مکانیکی ساختارهای فوقانی و/ یا اباتمنت ها شناسایی می شوند. با این حال نشان داده شده است که، فشارهایی که به خوبی کنترل شده اند منجر به افزایش میزان تماس استخوان و ایمپلنت و تغییر الگوی ساختارهای ترابکیولار و از بین رفتن فشارها می شود. بنابراین، تطبیق امکانپذیر است، هرچند اسئواینتگریشن اجازه نمی دهد ایمپلنت ها به شکلی جابجا شوند که ارتودنسی دندان ها را جابجا می کند.

بنابراین، ایمپلنت جوش خورده با استخوان، ثابت کرده است که می تواند انکوریجی (تکیه گاه) بسیار عالی برای موارد دشوار ارتودنسی بوجود بیاورد، علاوه بر این می تواند به عنوان جایگزینی برای تکیه گاه سیستم هدگیر استفاده شود. این حقیقت که ایمپلنت مانند یک دندان انکیلوز شده عمل می کند، موجب محدودیت استفاده از آن برای افرادی می شود که رشد فک آنها کامل شده است.

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

کارگذاری یک ایمپلنت برای یک کودک منجر به پایین ماندن سطح روکش ایمپلنت نسبت به دندان های مجاور آن خواهد شد. به همین دلیل توصیه می شود جایگذاری ایمپلنت به تعویق بیفتد تا زمانی که رشد تکمیل شود.

پریودنتیت و پری ایمپلنتایتیس

این امکان وجود دارد که باکتری هایی که در پریودنتیت عامل عفونت هستند، پاتوژن های اصلی در ضایعات التهابی مخرب اطراف ایمپلنت (پری ایمپلنتایتیس) هستند. بنابراین احتمال عفونت ناشی از باکترهای پریودنتوپاتیک (نوعی اختلال غیر التهابی اطراف بافت های دندان) قدیمی وجود دارد. تخریب بافت های پیرامون دندان و ایمپلنت ها شباهت هایی دارند، اما تفاوت های مهمی وجود دارند که در نتیجه ماهیت بافت های حمایت کننده بوجود آمده اند. این تفاوت ها بویژه در الگوهای متفاوت مشاهده شده در تخریب بافت قابل توجه هستند. پری ایمپلنتایتیس روی کل محیط اطراف ایمپلنت تأثیر می گذارد و منجر به پر شدن شیارهای تحلیل استخوان با بافت های ملتهبی می شود که تا سطح استخوان امتداد می یابند.

 

 

 ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی و دندان طبیعی

 

در مقایسه، دندان هایی که تحت تأثیر پریودنتیت قرار گرفته اند، عموماً با تحلیل غیر عادی بافت های حمایت کننده مواجه هستند که اغلب به سطوح نزدیک محدود می شود و منجر به نقص پیچیده فراتر از استخوان ها می شود. علاوه بر این، در اکثر موارد در بافت های پریودنتال می توان ضایعات التهابی را از استخوان آلوئولار و الیاف پریودنتال لیگامان، با قسمت بافت های فیبروز جدا کرد. این امکان وجود دارد که ضایعات التهابی مخرب که دندان ها و ایمپلنت را تحت تأثیر قرار می دهند، مراحلی دارند که در آنها مراحل بیماری بسیار سریع تر پیش می روند و پس از آن دوره های خاموشی وجود دارد. بروز پری ایمپلنتایتیس با سرعت پایین اتفاق می افتد، اما می تواند منجر به تخریب سریع استخوان های حاشیه ای شود و بواسطه فشارهای شدید، ایجاد تمایز بین آن و تحلیل استخوان کار ساده ای نیست.

استفاده از مرغوب ترین مواد و تجهیزات اروپایی و آمریکایی در کاشت ایمپلنت

ما کیفیت و نتیجه درمان ایمپلنت را برای شما تضمین میکنیم!


ایمپلنت های دندانی



بریج و دنچر تنها راه‌حل هایی بودند که سال ها برای رفع مشکل از دست دادن یک یا چند دندان بکار می‌رفتند اما امروزه ایمپلنت های دندانی ابزاری هستند که بیشتر از سایر روش ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. ایمپلنت های دندانی جایگزین ریشۀ دندان می‌باشند. ایمپلنت ها پایه‌ای برای دندان جایگزین ثابت یا متحرک هستند که برای هماهنگی با دندان های طبیعی ساخته می‌شوند.



ایمپلنت فوری



ایمپلنت یک روزه یا فوری یک روش کاشت ایمپلنت است که به منظور جایگزین کردن دندان های از دست رفته و شکسته مورد استفاده قرار می گیرد. پایه های ایمپلنت شبیه ریشه دندان های طبیعی در استخوان فک عمل کرده و پایه بسیار مستحکمی برای سوار کردن تاج های دندانی که ظاهری شبیه دندانهای طبیعی دارند؛ بوجود می‌آورد.



ایمپلنت تمام فک



اخیرا صدها هزار بیمار با روش All on 4 درمان شده‌اند. این روش اغلب برای جایگزینی دندان‌های مصنوعی یا دندان‌های از دست رفته استفاده می‌شود، روش All-on-4 از چهار ایمپلنت دندانی تیتانیومی استفاده می‌کند تا نقش لنگر را در فک بالا و پایین داشته باشند. این روش یک پایه‌ی قوی برای پروتز دندان ارائه می‌دهد که بعدا برای تکمیل این روش دائمی اضافه می‌شوند.



پیوند لثه



بیماری‌های لثه مثل عقب رفتگی لثه، نیاز به درمان پیوند لثه دارند. پیوند لثه نوعی از عمل جراحی دندان است که نسبتا روشی سریع و آسان می‌باشد. در این عمل متخصص پریودنتیت از سقف دهان، بافت لثه را برداشته و از آن برای لثه‌ی آسیب دیده استفاده می‌کند. عقب رفتگی لثه به آرامی رخ می‌دهد و به همین دلیل بسیاری از مردم متوجه بروز این اتفاق نمی‌شوند.



پیگمنتاسیون لثه با استفاده از لیزر



داشتن لثه تیره رنگ تاثیری منفی در زیبایی ظاهری افراد دارد که به لطف لیزر می‌توان از طریق برطرف ساختن رنگ دانه‌های تیره از سطح لثه در آن تغییر رنگ ایجاد نمود و آن را به شکل لثه‌ای سالم و صورتی رنگ درآورد. طی جراحی زیبایی لثه دندانپزشک با برداشتن رنگدانه‌های اضافی از سطح لثه به روشنتر شدن رنگ آن کمک می‌نماید. درمان با لیزر روشی سریع و ساده می‌باشد.



افزایش طول تاج دندان



افزایش طول تاج دندان یکی از روشهای جراحی است که به منظور افزایش ساختار طول دندان از بالای لثه صورت می‌گیرد و هدف اصلی آن حفظ سلامت و بهبود زیبایی فرد می‌باشد. این نوع جراحی شامل برداشت بافت سخت و نرم لثۀ پیرامون دندان می‌باشد که نتیجۀ آن افزایش طول ساختار قابل رویت دندان است. لیزر یکی از روشهای جایگزین، و موثر است که نتایجی فوق‌العاده همراه با رضایت بیمار در بر خواهد داشت.


انجام بیش از 4000 مورد کاشت موفق ایمپلنت



درباره دکتر امیربنده متخصص جراحی لثه و کاشت ایمپلنت

فلوشيپ (فوق تخصص) جراحی ليزر از دانشگاه جنوا

دوره عمومی دندانپزشكى در دانشگاه مشهد

1378-1384



اخذ بورد تخصصی پریودنتیکس

1394



رييس بخش دندانپزشكى كلينيك امام حسن ع

1386-1389

پزشک معتمد بيمه هاى نيروهاى مسلح

1384-1389



رييس بخش جراحى لثه كلينيك تخصصى امام على ع

1385-تا کنون



فلوشيپ جراحی ليزر از دانشگاه جنوا

آخرین مقالات آموزشی

خشکی دهان یا زروستومیا، به شرایطی اشاره دارد که در آن غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان تولید نمی کنند.
اگر لازم باشد دندانپزشک مقداری از بافت لثه یا استخوان را برای کشیدن دندان بردارد، به احتمال زیاد برای کشیدن دندان نیاز به جراحی خواهید داشت
طعم دهنده ها علت اصلی حساسیت تماسی به خمیر دندان می باشند و همپوشانی قابل توجهی با غذاها دارند. حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان چگونه تشخیص داده میشود؟


آدرس مطب:

تهران، ضلع شمالی میدان ونک، کوچه صانعی، پلاک42، طبقه پنجم

 تلفن تماس : 22740531

 تلفن تماس : 88674866

موبایل : 09193701740

(پاسخگویی صبح ها از ساعت 11 تا 13 – بعدازظهر ها از ساعت 5 تا 7)


مشاوره آنلاین دندانپزشکی



Filter:همهUnanswered
کیست دندان
پاسخ 1 سال ago • 
904 views1 answers0 votes
مشکل لثه
پاسخ 1 سال ago • 
936 views1 answers0 votes
شل شدن ایمپلنت
پاسخ 1 سال ago • 
897 views1 answers0 votes
کیست لثه
پاسخ 1 سال ago • 
1074 views1 answers0 votes
ضایعه در عکس دندان
پاسخ 2 سال ago • 
1467 views1 answers0 votes

با ما در شبکه های اجتماعی همراه باشید