نوشته‌ها

انواع موادی که برای ساخت روکش ایمپلنت استفاده می شوند

برای ساخت روکش دندان یا دندان مصنوعی که روی ایمپلنت ها قرار می گیرند مواد مختلفی استفاده می شوند.

انواع روکش ایمپلنت

انواع روکش ایمپلنت

روکش های تمام سرامیک یا تمام پرسلاین All Ceramic or All Porcelain Crowns

روکش های دندانی تمام سرامیک یا تمام پرسلاین برای قرار گرفتن روی ایمپلنت های دندانی، آخرین فناوری در ترمیم های دندان هستند که در آزمایشگاه های دندانپزشکی ساخته و پرداخته می شوند. این دندان های مصنوعی کاملاً شبیه دندان های طبیعی هستند و به مردم کمک می کنند حین حرف زدن، خندیدن و لبخند زدن اعتماد به نفس بیشتری داشته باشند. این نوع سرامیک ها فلزی نیستند بنابراین نیاز نیست نگران درخشندگی روکش ها زمان باز کردن دهان باشید.

این احتمال وجود دارد که دندان های مصنوعی سرامیکی و پرسلاین موجب ساییدگی مینای دندان های طبیعی شوند که با آنها برخورد دارند. در برخی موارد، برای جلوگیری از ساییدگی دندان ها استفاده از محافظ شبانه یا محافظ دندان ضروری خواهد بود.

انواع روکش ایمپلنت

انواع روکش ایمپلنت

روکش های ترکیبی پرسلاین و طلا Porcelain Fused to Gold

دندان های مصنوعی روی ایمپلنت که از ترکیب پرسلاین- طلا ساخته می شوند بین 5 تا 20 سال دوام دارند. این گزینه از نظر ظاهری خوشایند است و مواد آن نسبتاً با دوام هستند. برای ساخت این نوع روکش ها، از طلا به عنوان زیر ساز پرسلاین استفاده می شود. بنابراین، این احتمال وجود دارد که دندان های مقابل ساییده شوند که در نتیجه ساییدن دندان ها روی یکدیگر، یا جویدن با فشار زیاد خواهد بود.

این امکان نیز وجود دارد که بتوان پرسلاین را از قسمتی که با داخل گونه در تماس است، به سطح روکش افزود. نتیجه نهایی از نظر زیبایی ظاهری زیباتر و خوشایندتر خواهد بود. فواید چنین راهکاری این است که این نوع روکش بیشتر از دیگر گزینه ها دوام خواهد داشت.

انواع روکش ایمپلنت

انواع روکش ایمپلنت

روکش های تمام فلزی Full Cast Noble Metal

این ماده اصولاً شامل پالادیوم و طلا، نقره، و مقدار اندکی از دیگر فلزها است. روکش های تمام فلزی Full Cast Noble Metal از بسیاری جهات ویژگی ها و کیفیتی شبیه طلا دارند. تنها تفاوت بین این نوع روکش ها و روکش های full noble metal، رنگ آنها است. نمونه full cast noble بیشتر از نمونه full noble metal حاوی نقره است.

انواع روکش ایمپلنت

انواع روکش ایمپلنت

روکش های تمام طلا Full Cast Gold

روکش های تمام طلا که تحت عنوان high noble metal نیز شناخته می شوند، تنها از آلیاژ طلا ساخته می شوند. این ماده که در آزمایشگاه فراوری شده است از دیگر انواع خود بیشتر دوام دارد زیرا در ساخت آنها از مواد با دوامی مانند طلا، پالادیوم، نقره، روی، پلاتینیوم و مس استفاده شده است. تنها نقصی که می توان به این نوع روکش ها نسبت داد سایه زرد رنگ آن است. از نظر زیبایی ظاهری، روکش تمام طلا به اندازه دیگر گزینه ها تحسین برانگیز نیست.

مزایا و معایب زیرکونیا و تیتانیوم

زیرکونیا و تیتانیوم به عنوان دو گزینه بسیار موفق در ساخت دندان های مصنوعی روی ایمپلنت های دندانی شناخته شده اند. هرچند ایمپلنت های تیتانیومی مطمئناً معایب خاص خود را دارند، اما مورد قبول بسیاری از دندانپزشکان قرار گرفته اند. تیتانیوم و زیرکونیا به خوبی با استخوان پیوند می خورند. تعداد بسیار زیادی از بیماران از مزایای ترمیم های تیتانیومی بهره مند شده اند زیرا بیش از سه یا چهار دهه دوام داشته اند. میزان موفقیت زیرکونیا نیز به همین میزان بوده است، اما ممکن است دوام آن به اندازه ایمپلنت های تیتانیومی نباشد.

انواع روکش ایمپلنت

انواع روکش ایمپلنت

انواع روکش دندان از نظر چگونگی اتصال به ایمپلنت

انواع روکش ایمپلنت

انواع روکش ایمپلنت

روکش هایی که با چسب به ایمپلنت متصل می شوند Cement-retained implant crown

همانطور که از نام آنها بر می آید، برای چسباندن این نوع روکش ها به ایمپلنت، از چسب مخصوص دندانپزشکی استفاده می شود. یکی از مشهودترین مزایای این روش، زیبایی ظاهری آن است. فرایند انجام آن بسیار ساده است و نتیجه آن دندانی خواهد بود که ظاهر و احساسی که برای بیمار بوجود می آورد، شباهت زیادی به دندان های طبیعی دارد. روکشی که با این روش به دندان چسبانده می شود می تواند از مواد مختلفی مانند سرامیک، پرسلاین، طلا، نقره و کامپوزیت باشد.

انواع روکش ایمپلنت

انواع روکش ایمپلنت

روکش هایی که با پیچ به ایمپلنت متصل می شوند Screw-retained implant crowns

این نوع روکش با استفاده از یک پیچ به ایمپلنت متصل می شود که از سطح جونده یا سطح زبانی وارد دندان مصنوعی می شود و آن را به ایمپلنت متصل می کند. این گزینه به دندانپزشک اجازه می دهد روکش را مستقیماً با استفاده از یک پیچ ثابت کننده، به ایمپلنت متصل نماید. این نوع اتصال نیاز به محکم شدن یا ترمیم دوره ای دارد تا اطمینان حاصل شود که به درستی روی ایمپلنت قرار دارد. طراحی این روش به گونه ای است که انجام بسیاری از فرایند ها با استفاده از روکش، راحت تر انجام شود.

تفاوت های بین روکش هایی که با چسب یا پیچ به ایمپلنت متصل می شوند.

هر یک از این نوع روکش ها مزایا و معایب خاص خود را دارند. یکی از مهم ترین مزایای روکش هایی که با پیچ به ایمپلنت متصل می شوند، این است که برای اتصال خود نیاز به چسب ندارند، در نتیجه برداشتن آنها راحت تر خواهد بود زیرا دندانپزشک تنها باید پیچ روی آن را باز کند. اما این نوع روکش ها بیشتر مستعد لب پر شدگی از قسمت های اطراف جای پیچ هستند. این لب پر شدگی ها را می توان به سرعت و با استفاده از مواد همرنگ دندان که برای پر کردن دندان استفاده می شوند، ترمیم نمود.

روکش هایی که با چسب به ایمپلنت چسبانده می شوند بیشتر منجر به ایجاد عفونت، التهاب و حتی تحلیل و از دست رفتن استخوان می شوند. التهاب اغلب زمانی اتفاق می افتد که مقداری چسب به اطراف خط لثه نشت می کند و موجب بروز حساسیت در آن می شود. یکی از معایب مهم روکش هایی که با چسب به ایمپلنت متصل می شوند این است که برداشتن آنها برای ترمیم یک چالش است.

زمانی که به فکر جایگزینی برای دندان های خود هستید، عوامل بسیاری هستند که باید آنها را مد نظر قرار دهید. بواسطه علاقه روز افزونی که به طب جامع و نگرانی بابت قرار دادن شیء مصنوعی داخل بدن وجود دارد، بیماران بیشتری پیگیر ساختار ایمپلنت های دندانی هستند. برای اکثر بیماران، دریافت ایمپلنت های دندانی گامی عظیم به سوی بهبود سلامت دهان است بنابراین می دانیم این افراد می خواهند اطمینان حاصل کنند کاری که قصد انجام آن را دارند بهترین کار برای بدن آنها است. در این مقاله قصد داریم راجع به دو نوع ایمپلنت توضیحاتی ارائه دهیم تا از این طریق پاسخگوی برخی سؤالات شما باشیم.

انواع ایمپلنت های دندانی

ایمپلنت های دندان جایگزین های ریشه دندان هستند که یک روکش دندان سرامیکی روی آنها قرار می گیرد. روکش دندان (دندان مصنوعی یا دندان جایگزین) با یک اباتمنت به ایمپلنت متصل می شود. ایمپلنت های زیرکونیا به تازگی وارد عرصه کاشت ایمپلنت های دندانی شده اند، در حالی که ایمپلنت های تیتانیومی سالهاست که مورد استفاده قرار می گیرند. هر دوی این مواد سازگار با بدن انسان هستند و میزان پذیرش آنها از سوی بدن بسیار بالا است و می توانند با استخوان جوش بخورند، به این معنا که استخوان می تواند پیرامون مواد ایمپلنت رشد کند، درست مانند رشد آن اطراف ریشه های دندان طبیعی. در حال حاضر، اکثر ایمپلنت های زیرکونیا که مورد تأیید سازمان غذا و دارو هستند یک تکه هستند. به این معنا که، ریشه و اباتمنت دندان مصنوعی به یکدیگر متصل هستند در حالی که ایمپلنت های تیتانیومی دو تکه هستند، در نتیجه به دندانپزشک اجازه می دهند روی عوامل دخیل در فرایند قرار گیری کل ایمپلنت کنترل بیشتری داشته باشد.

مقایسه ایمپلنت زیرکونیا و ایمپلنت تیتانیومی

مقایسه ایمپلنت زیرکونیا و ایمپلنت تیتانیومی

ایمپلنت تیتانیومی چیست؟

چندین دهه است که تیتانیوم در صنعت دندانپزشکی مورد استفاده قرار گرفته است. علاوه بر دندانپزشکی، از این ماده در تعویض لگن و زانو نیز استفاده شده است. تیتانیوم فلزی محکم، سبک، غیر سمی و مقاوم در برابر پوسیدگی و زنگ زدگی است. ایمپلنت های دندانی از جنس تیتانیوم دارای نرخ موفقیت بالایی حدود 95% هستند. برخی بیماران ایمپلنت های دندانی تیتانیومی خود را در شرایط مناسب بیش از 30 سال داشته اند. در حالی که مدت زمان زیادی نیست که ایمپلنت های زیرکونیا در صنعت دندانپزشکی مورد استفاده قرار گرفته اند تا بتوان دریافت میزان موفقیت آنها در دراز مدت چقدر است. از طرف دیگر شکل زیرکونیا مدام در حال تغییر است. به عنوان مثال، هنگام کار گذاشتن زیرکونیا، اکثر دندانپزشک ها از ایمپلنت های زیرکونیای یک تکه استفاده می کنند در حالی که ایمپلنت های دوتکه نیز مورد تأیید وزارت غذا و دارو هستند و برای قرار گرفتن درون استخوان فک به دندانپزشک آزادی عمل بیشتری می دهند، اما آنها در این زمینه تجربه زیادی ندارند.

مقایسه ایمپلنت زیرکونیا و ایمپلنت تیتانیومی

مقایسه ایمپلنت زیرکونیا و ایمپلنت تیتانیومی

 

آیا ایمپلنت های زیرکونیا فاقد فلز هستند؟

شاید بخش بزرگی از شهرت زیرکونیا به واسطه شباهت بسیار زیاد آن به الماس باشد. زیرکونیا نوعی ماده کریستالی است که در صورتی که در دندانپزشکی به عنوان ایمپلنت مورد استفاده قرار گیرد، در آن اندکی تغییر داده می شود تا به رنگ دندان در آید. زیرکونیا شکل کریستالی فلز انتقالی زیرکونیم است و ایمپلنت های زیرکونیا اغلب در بازار با عنوان “فاقد فلز” شناخته می شوند. زمانی که زیرکونیوم پرداخته، تثبیت و به شکل کریستالی خود تبدیل می شود، به سرامیک تبدیل می شود، به همین دلیل اکسید زیرکونیوم، که تحت عنوان “زیرکونیا” شناخته می شود را از لحاظ فنی می تواند “فاقد فلز” دانست. در پی افزایش نگرانی از وجود جیوه استفاده شده در موادی که برای پر کردن دندان کاربرد دارند، برخی بیماران تمایل دارند هیچ فلزی در دهان آنها وجود نداشته باشد.

مقایسه ایمپلنت زیرکونیا و ایمپلنت تیتانیومی

مقایسه ایمپلنت زیرکونیا و ایمپلنت تیتانیومی

 

آیا ممکن است کسی به ایمپلنت های دندانی حساسیت نشان دهد؟

واکنش آلرژیک به ایمپلنت های دندانی تیتانیومی بسیار نادر است و هیچ نمونه مستندی مبنی به بروز واکنش نسبت به زیرکونیا وجود ندارد. ایمپلنت های دندانی تیتانیومی معمولاً از آلیاژ تیتانیوم ساخته می شوند که ترکیبی از چند فلز از جمله مقدار اندکی آلومینیوم، وندیوم و نیکل است. اندک افرادی که به ایمپلنت های تیتانیومی حساسیت نشان داده اند معمولاً نسبت به مقدار اندک نیکلی حساسیت داشته اند که در آلیاژ تیتانیوم وجود دارد. افرادی که سابقه حساسیت به فلز دارند، توصیه می شود قبل از قرار گرفتن ایمپلنت های تیتانیومی تست ملیسا (MELISA Test) را انجام دهند.

 

آیا تیتانیوم و زیرکونیا برای قرار گرفتن درون استخوان فک بی خطر هستند؟

هر دو گزینه مواد ایمپلنت سازگار با بدن انسان، مورد تأیید سازمان غذا و دارو و بی خطر هستند. به این معنا که این مواد با بدن تعامل خوبی دارند و غیر سمی هستند. ممکن است رگه های اندکی از آلیاژ تیتانیوم درون جریان خون وجود داشته باشد، اما تحقیقاتی که طی 50 سال انجام شده اند نشان داده اند که طی این اتفاق بدن هیچ واکنش منفی از خود نشان نداده است (تنها استثناء زمانی بوده است که بیمار نسبت به فلز موجود در آلیاژ حساسیت داشته است). زیرکونیا نیز سازگار با بدن انسان و فاقد حساسیت است و به درون جریان خون نفوذ نمی کند.

دریافت ایمپلنت های دندانی، صرف نظر از ماده آن، تا زمانی که محل کاشت ایمپلنت کاملاً بهبود پیدا کند، احتمال بروز عفونت لثه را افزایش می دهد. این بحث بین متخصصان وجود دارد که در ایمپلنت های دو تکه احتمال پنهان شدن باکتری وجود دارد، در حالی که ایمپلنت های یک تکه به سمان دندانپزشکی نیاز دارند که آن هم باکتری جمع می کند، بنابراین هیچ یک از آنها از خطر تشکیل پلاک در امان نیستند.

مقایسه ایمپلنت زیرکونیا و ایمپلنت تیتانیومی

مقایسه ایمپلنت زیرکونیا و ایمپلنت تیتانیومی

مقایسه ایمپلنت های زیرکونیا و تیتانیومی

هر یک از این مواد نقاط ضعف و قوت خاص خود را دارند و پس از ارائه فهرستی از نگرانی ها و نیز اهداف بیماران ایمپلنت مد نظر خود را به شما پیشنهاد خواهیم داد.

  1. قیمت- هزینه ساخت زیرکونیا بالاتر از تیتانیوم است بنابراین ایمپلنت های زیرکونیا برای بیماران هزینه بیشتری خواهند داشت. هزینه ایمپلنت های تیتانیومی برای دندانپزشک اصولاً بین 300 تا 500 دلار است، در حالی که ایمپلنت های زیرکونیا بین 500 تا 600 دلار هزینه در بر دارند. دقت کنید که این تنها بخشی از هزینه است و همه هزینه ای نیست که بیمار باید بپردازد.
  2. جوش خوردن با استخوان و بهبود بافت نرم- مواد ایمپلنت های زیرکونیا و ایمپلنت های تیتانیومی با بدن انسان سازگار هستند و به خوبی با استخوان و لثه ها جوش می خورند. ایمپلنت های تیتانیومی اغلب بیش از 20 سال دوام دارند در حالی که زیرکونیا همچنان تحت مطالعه قرار دارد زیرا مدت زمان زیادی نیست که استفاده از آنها رواج پیدا کرده است و نمی توان با قاطعیت گفت میزان موفقیت آنها چقدر است. نمونه های قدیمی تر ایمپلنت های زیرکونیا مستعد شکست هستند و نیاز است ایمپلنت تعویض شود. برخی سازندگان زیرکونیا ممکن است باعث هراس بیماران شوند و این فکر را به آنها القاء کنند که در صورتی که در دهان فلز دیگری وجود داشته باشد ممکن است تیتانیوم موجب بروز شوک الکتریکی شود. با این حال، این نگرانی پایه و اساس چندانی ندارد، زیرا هیچ سندی برای اثبات آن وجود ندارد.
  3. راحتی در کاشت ایمپلنت: مدت هاست که ایمپلنت های تیتانیومی برای جایگزینی دندان ها استاندارد تلقی شده اند و افراد بیشتری آنها را به جای استفاده از پروتزهای مصنوعی ترجیح می دهند. فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی کاملاً عادی شده است و در صورت وجود حجم کافی استخوان و سلامت آن، کاشت آنها برای دندانپزشک بسیار ساده خواهد بود، بدون اینکه هیچ مشکلی ایجاد شود. ثابت شده است کاشت موفق ایمپلنت های زیرکونیا چالش برانگیز بوده است. اکثر ایمپلنت های زیرکونیا یک تکه هستند (ایمپلنت و اباتمنت در قالب یک تکه وجود دارند) که نمی توان آن را به طور کامل زیر لثه ها قرار داد و قرار دادن آنها در برخی زاویه ها دشوار است. اینکه امکان قرار دادن ایمپلنت تنها در یک زاویه محدود وجود دارد مهم است زیرا گاهی اوقات، در نتیجه تراکم استخوان و محل دندان، ایمپلنت اندکی دورتر از مرکز قرار می گیرد. مدل های دو تکه جدیدی وجود دارند که کاشت آنها راحت تر خواهد بود با این حال تحت مطالعات گسترده قرار نگرفته اند.
  4. زیبایی ظاهری– برای اکثر بیماران، ایمپلنت های تیتانیومی نتایج فوق العاده ای داشته اند. با این حال، برخی افراد نگران خط خاکستری رنگی هستند که در کنار خط لثه ها یا تیغه دندانی قابل مشاهده است. در صورت نازک بودن استخوان یا بافت لثه، برای حذف خط تیره رنگ فلز، اباتمنت ایمپلنت های دندان از سرامیک ساخته می شوند. از سوی دیگر، ایمپلنت بواسطه زیبایی ظاهر آن از شهرت خوبی برخوردار است.
  5. استحکام– ایمپلنت های تیتانیومی از استحکام باور نکردنی و انعطاف پذیری بالایی برخوردارند و در برابر شکست مقاوم هستند. زیرکونیا خاصیت کشسانی کمتری دارد که می تواند منجر به ایجاد ترک های ریزتری شود، با این حال هنوز هم سفت و محکم است.

با توجه به اطلاعات ارائه شده در رابطه با ایمپلنت های تیتانیومی و زیرکونیا، تعجبی ندارد که افراد زمان زیادی را صرف تصمیم گیری برای انتخاب از بین آنها می کنند. ایمپلنت های تیتانیومی سال ها در خدمت صنعت دندانپزشکی بوده اند و قابل اعتماد بودن آنها اثبات شده است. در حالی که ایمپلنت های زیرکونیا نیز حسن های خود را دارند، اما موفقیت دراز مدت آنها هنوز به اثبات نرسیده است. اگر زیبایی ظاهری و حساسیت آلرژیک باعث انتخاب زیرکونیا شده است، ممکن است اباتمنت زیرکونیا با ایمپلنت تیتانیومی بهترین راه حل باشد