نوشته‌ها

بهترین راهکار برای خارج کردن ایمپلنتی که با شکست مواجه شده است چیست؟

ایمپلنت های دندانی روز به روز بیشتر در سطح جهان پذیرش گسترده دندانپزشکی زیبایی را بدست می آورند. با این حال، مشکلات در حال رشدی وجود دارند که برای ایمپلنت های دندانی بوجود می آیند و در برخی موارد مشکلاتی که بوجود می آیند نیاز به خارج کردن ایمپلنت دارند. در اکثر موارد، خارج کردن ایمپلنت دندانی که با شکست مواجه شده است فرایندی کاملاً بی خطر و نسبتاً ساده است. اما این به مورد بستگی دارد زیرا برخی ایمپلنت های دندانی که کاملاً با استخوان جوش خورده اند ممکن است منجر به تحلیل شدید استخوان و تروما شوند و بنابراین نیاز به رویکردی کاملاً محافظه کارانه دارند. متخصصان کاشت ایمپلنت معمولاً در به روزترین تکنیک ها و فرایندهای ایمپلنت های دندانی تجربه دارند.

شکست ایمپلنت دندانی

شکست ایمپلنت دندانی

چرا ایمپلنت های دندانی با شکست مواجه می شوند؟

برای درک شکست ایمپلنت های دندانی، باید ابتدا انواع شکست هایی را بشناسید که ممکن است اتفاق بیفتند. به طور کلی، دو دسته شکست ایمپلنت های دندانی وجود دارند که بر اساس زمان بندی تقسیم بندی می شوند. “شکست زودهنگام” را داریم که ظرف چند ماه نخست پس از کاشت ایمپلنت های دندانی با جراحی اتفاق می افتد. در این موارد، استخوان به شکلی محکم اطراف ایمپلنت شکل نگرفته است و ایمپلنت ها معمولاً به راحتی خارج می شوند. در برخی از شکست های زود هنگام، ایمپلنت نسبتاً شل است. این اتفاق اغلب در نتیجه توانایی بهبود ضعیف بدن بیمار، عفونت، فقدان ثبات وقتی جایگذاری می شود (به اندازه کافی داخل استخوان محکم نیست) یا به احتمال زیاد به خاطر حرکات ریز (حرکات خیلی زیاد ایمپلنت در طول دوره بهبود) رخ می دهد.

در این مقاله تمرکز ما واقعاً روی نحوه خارج کردن ایمپلنت هایی نیست که دچار شکست زود هنگام می شوند زیرا این نوع ایمپلنت ها از قبل بسیار شل هستند و به راحتی می توان زخم آنها را باز کرد و آنها را خارج کرد.

شکست های دیر هنگام می توانند اینطور تصور شوند که پس از یک سال آنکه دندان دچار عفونت شده است اتفاق بیفتند. در این موارد، این امکان وجود دارد که ایمپلنت ابتدا محکم بوده است و پس از مدتی شل شده است. این ممکن است در نتیجه عفونت یا وارد آمدن فشار زیاد به ایمپلنت اتفاق بیفتد. این اغلب با بارگذاری بیش از حد قبل از جوش خوردن ایمپلنت اتفاق می افتد، جایی که ایمپلنت به صورت خود به خود پس زده می شود. در این نوع شکست های دیر هنگام خارج کردن ایمپلنت ها ساده است، درست شبیه شکست های زود هنگام.

در اکثر موارد شکست های دیر هنگام دیگر، ایمپلنت تثبیت شده است اما تصاویر رادیو گرافی با اشعه ایکس الگوی بیماری ایمپلنت به نام “پری ایمپلنتایتیس” را نشان می دهند، حالتی کخ باکتری گسترش پیدا کرده است و در حال تخریب استخوان اطراف گردن ایمپلنت است. پری ایمپلنتایتیس یکی از نگرانی های رو به افزایش برای دندانپزشک ها و بیماران است زیرا یک عفونت فعال در ایمپلنت های دندانی را نشان می دهد. این عفونت گاهی اوقات به شکل درد، ضربان، آبسه، و بوی بد دهان ظاهر می شود. اغلب برای توقف این بیماری لازم است اقداماتی صورت بگیرند. متأسفانه، در برخی موارد، ایمپلنت باید خارج شود تا از انتشار درد، عفونت، و تحلیل بیشتر استخوان جلوگیری شود.

مطالعات اخیر حاکی از این هستند که 26% از ایمپلنت هایی که 5-10 سال پیش کار گذاشته شده اند علائم پری ایمپلنتایتیس را از خود نشان می دهند.

در نهایت، دلیل دیگر که ممکن است ایمپلنت شما نیاز به خارج شدن داشته باشد، اگر در جای اشتباه قرار داشته باشد چطور؟ وقتی در جای اشتباه قرار دارد، شکست تلقی می شود، زیرا در احیاء ایمپلنت و باز گرداندن عملکرد یا زیبایی مشکل وجود دارد. با درمان و طراحی درست این کاملاً قابل پیشگیری است.

شکست ایمپلنت دندانی

شکست ایمپلنت دندانی

آیا خارج کردن برخی ایمپلنت های دندانی دشوارتر از برخی دیگر است؟

اگر ایمپلنت دندانی شما نیز با شکست مواجه شده است که نیاز به خارج شدن دارد، چسبندگی به کیفیت استخوان شما بستگی دارد. به طور کلی، خارج کردن ایمپلنت هایی که در فک پایین هستند دشوارتر از خارج کردن ایمپلنت هایی است که در فک بالا هستند. اما ایمپلنت های فک بالا نیز ممکن است بسیار محکم باشند. دوام نیز عامل دیگری است. بیشتر از 24 ماه دوره قابل توجهی است که در آن استخوان و ایمپلنت محکم با یکدیگر جوش میخورند.

ما اغلب مشاهده می کنیم که ایمپلنت هایی که هنوز 2-3 میلی متر استخوان اطراف خود دارند، فیکسچر ایمپلنت بسیار محکم است. علت این است که استخوان پیوند شیمیایی بسیار محکمی با سطح ایمپلنت ایجاد می کند.

نکته دیگری که باید مد نظر قرار داد طول و عرض پیوند ایمپلنت است. هر چه ایمپلنت ها عریض تر و بلندتر باشند، کاملاً مشهود است که خارج کردن آنها دشوارتر خواهند بود زیرا پیوند بیشتری با استخوان دارند. ایمپلنت های باریک تر می توانند دشوارتر باشند زیرا در طول خارج کردن ایمپلنت، شکستگی نوک ایمپلنت زیر فشار زیاد ممکن است. پیوندهای خارجی قوی و غیر عادی در بیش از 1000 برند ایمپلنت وجود دارد، که می تواند باعث شود خارج کردن ایمپلنت برای برخی ابزارها که برای خارج کردن استفاده می شوند دشوار باشد تا درون پیوند موجود قرار بگیرد. که این ضرورتاً خارج کردن راحت ایمپلنت را محدود می کند!

آخر اینکه، برخی ایمپلنت ها نزدیک ساختارهایی مانند عصب پایین یا سینوس بالا هستند. برای پیشگیری از آسیب به دندان های مجاور و ساختارهای حساس، مراقبت زیادی نیاز است.

 

آیا پس از خارج کردن ایمپلنت دندانی شکست خورده می توان ایمپلنت دیگری جایگزین آن کرد؟

در برخی موارد، یک ایمپلنت جدید می تواند بلافاصله در محل ایمپلنت خارج شده قرار بگیرد، همراه با فرایند پیوند استخوان برای حمایت از ایمپلنت های جدید. این گزینه جدید جایگزین ایمپلنت، در زمان شما صرفه جویی خواهد کرد و از نیاز به جراحی های بعدی پیشگیری خواهد کرد، که البته در هزینه های شما نیز صرفه جویی خواهد شد.

گاهی اوقات به خاطر حجم تخریبی که اتفاق افتاده است، ایمپلنتی که با شکست مواجه شده است نمی توان بلافاصله جایگزینی برای آن قرار داد. در صورتی که طی خارج کردن ایمپلنت حفره ای بزرگتر از فیکسچر ایمپلنت به جای بماند، باعث می شود قرار دادن ایمپلنت جایگزین بسیار دشوارتر یا حتی غیر ممکن باشد. بنابراین، بسیار مهم است که تلاش شود ایمپلنت به صورت کاملاً آرام خارج شود.، و آماده شود تا فرایند پیوند استخوان در آن منطقه انجام شود تا تحلیل استخوان سالم کاهش پیدا کند. هدف فرایند پیوند استخوان ایجاد محل استخوانی سالم تر برای جایگزینی ایمپلنت در آینده است.

شکست ایمپلنت دندانی

شکست ایمپلنت دندانی

اگر با پیوند استخوان میتوان ایمپلنت عفونی را دوباره احیا کرد؟

این یکی از حیاتی ترین مباحث است که در دندانپزشکی مطرح است. نمونه های موفقیت آمیز ایمپلنت های مواجه شده با شکست وجود دارد که شانس دوباره جوش خوردن با سک استخوان جدید تازه رشد کرده را پیدا می کنند.

با این حال، شانس رشد مجدد موفقیت آمیز استخوان روی یک ایمپلنت که دچار چالش شده است زیر 8-25% است. خطر آلودگی بیشتر از همیشه وجود دارد و و نیز این احتمال وجود دارد که اطراف ایمپلنت مجدداً ظاهر شود. در یک گزارش مثبت، مطالعات نشان می دهند اگر رشد بافت روی اطراف ایمپلنت به خوبی صورت بگیرد، و ایمپلنت را خیلی تمیز نگه دارید، احتمال اینکه بیشتر دوام داشته باشد بیشتر است. در حال حاضر، تحقیقات از نظر رویکردی که برای نجات یک ایمپلنت بیمار استفاده می شوند از نظر آنتی بیوتیک ها، تکنیک هایی که برای ضد عفونی سازی سطح استفاده می شوند، و تکنیک ها و موادی که برای بازسازی استخوان استفاده می شوند، بسیار پیچیده هستند. هر ایمپلنت دندانی از نظر ویژگی های سطح متفاوت است بنابراین نیاز به ملاحظات چشمگیری دارد تا بتوان تصمیم گرفت کدام تکنیک برای هر نوع سطح ایمپلنت دندانی بهتر کار می کند.

علاوه بر این، عوامل بسیار دیگری وجود دارند که هنگام انجام این فرایند نجات باید مد نظر قرار بگیرند. شامل چه نوع نقص یا شکستی که ممکن است اتفاق بیفتد، و مقدار تحلیل استخوانی که اتفاق افتاده است. طراحی ایمپلنت شما، بهداشت دهانی شما، سطح دسترسی شما برای پاکسازی، خواه سیگاری باشید یا خیر، و وضعیت کلی پزشکی و سلامت شما همگی عواملی مهم در این روند هستند.

شکست ایمپلنت دندانی

شکست ایمپلنت دندانی

روش ها و تکنیک های رایج خارج کردن ایمپلنت های دندانی

کلید اصلی، تا حد امکان حفظ مقدار کافی استخوان سالم طی فرایند خارج کردن ایمپلنت است. ضرورتاً بهترین ابزارهایی که برای خارج کردن ایمپلنت استفاده می شود ابزارهایی هستند که قدرت کافی برای خارج کردن ایمپلنت داشته باشند بدون آنکه تقریباً هیچ حجمی از استخوان برداشته شود. این یک هدف ایده آل و بهترین رویکرد ممکن است.

برای خارج کردن ایمپلنت های دندانی که با شکست مواجه شده اند دو رویکرد وجود دارد که به طور کلی مورد استفاده قرار می گیرند. یک روش شامل استفاده از یک ابزار برنده است که trough bur نامیده می شود. این ابزار به گونه ای طراحی شده است که بدون هیچ خطری و به درستی یک برش کوچک (5/0 – 0/1 میلی متری) در استخوان شما و در امتداد لبه ایمپلنت ایجاد می کند، که فشار را از روی ایمپلنت آزاد می کند و خارج کردن آن را تسریع می کند. در برخی مطب ها از ابزار خاصی با نوک بسیار کوچک استفاده می شود. برخی دندانپزشکان نیز از نوع آلتراسونیک انرژی برای خارج کردن استخوان اطراف یک ایمپلنت استفاده می کنند.

باز هم باید اشاره کنیم که کلید اصلی به حداقل رساندن خارج شدن مقادیر جزئی و اندک استخوان از هر سمت ایمپلنت است که خارج کردن آن را تسهیل خواهد کرد. معمولاً بهتر آن است که وقتی برای این کار اقدام می شود، تا حد امکان، مقدار کافی استخوان اطراف دیواره جلویی و عقبی ایمپلنت باقی بماند، زیرا قسمت های دیگر اغلب می توانند به صورت خود به خود بازسازی شوند.

دست آخر اینکه، پیشرفت های فنی جدیدی در فن آوری های خارج کردن ایمپلنت های دندانی صورت گرفته است. آنها کاملاً بی نقص نیستند و مهارت و تجربه دندانپزشک شما در دانستن نحوه استفاده از ابزارها مهم است. این سیستم های خارج کردن ایمپلنت از تورک معکوس بالا استفاده می کنند و ممکن است ایمپلنت ناموفق شما را ظرف چند دقیقه خارج کنند. اغلب، این ابزارهای دارای تورک بالا، به یک آداپتور متصل هستند یا قلاب شده اند و مقدار تورک بالایی اعمال می شود، و ایمپلنت را به شکل مؤثری از استخوان جدا می کند.

در حال حاضر سه برند از این دستگاه در بازار وجود دارد که ترکیب با تکنیک های دیگر و طراحی دقیق، بهترین راه برای خارج کردن ایمپلنتی هستند که با شکست مواجه شده است.

طی 30 سال گذشته، ایمپلنت های دندان به عنوان بهترین جایگزین برای دندان های از دست رفته یا دندان هایی که به شدت آسیب دیده اند مورد استفاده قرار گرفته اند. با وجود ایمپلنت های دندان فرد به راحتی می تواند هر چه دوست دارد بخورد، بخندد، عطسه کند و به شکلی زندگی کند که انگار دندان های واقعی هستند. ایمپلنت های دندان نه تنها گزینه هایی قابل اعتماد برای جایگزینی دندان ها هستند، بلکه قوی ترین جایگزین های ممکن برای آنها نیز هستند.

هر چند ایمپلنت های دندان قابل مقایسه با هیچ درمان دیگری برای جایگزینی دندان های از دست رفته نیستند، اما شاید فکر کنید “استحکام ایمپلنت های دندان در مقایسه با دندان های طبیعی چگونه است؟” این پرسش هیچ پاسخ قطعی ندارد. پاسخ آن به میزان سلامت دهان و دندان فرد، میزان استحکام استخوان ها، و نیز استحکام کنونی دندان های طبیعی او بستگی دارد.

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

مقایسه دندان های طبیعی و ایمپلنت های دندان

در مقایسه با دندان های طبیعی، ایمپلنت ها مزایایی دارند که عبارتند از:

ایمپلنت دندان داخل استخوان فک قرار می گیرد، در حالی که دندان طبیعی داخل لثه قرار دارد.

عملکرد ایمپلنت های دندان دقیقاً شبیه دندان های واقعی است. به جای ریشه های دندان های طبیعی، دندان مصنوعی روی پست تیتانیومی ایمپلنتی قرار می گیرد که با کمک جراحی درون استخوان فک قرار می گیرد. به مرور زمان، طی فرایندی به نام اسئواینتگریشن osseointegration استخوان فک پیرامون ایمپلنت تیتانیومی بهبود می یابد. استحکام استخوان فک بیمار و نیز توانایی بهبود این استخوان پیرامون ایمپلنت، تأثیر مستقیم روی استحکام و دوام ایمپلنت دارد.

بر خلاف دندان های طبیعی، ایمپلنت به شکلی متفاوت عمل خواهد کرد، زیرا به جای ریشه های دندان که داخل لثه قرار دارند، داخل استخوان قرار داده می شود. دندان های طبیعی اجازه دارند جابجا شوند، زیرا با الیاف لیگامان پریودنتال به داخل لثه ها متصل هستند، در حالی که ایمپلنت های دندان اصلاً جابجا نمی شوند. در برخی شرایط، ایمپلنت های دندان قوی تر از دندان های طبیعی هستند و بهتر از دندان های طبیعی قادر به تحمل فشار هستند.

به عنوان مثال، اگر با بیماری لثه یا پوسیدگی دندان مواجه شوید، دندان ها داخل دهان مقاومت خود را از دست خواهند داد. دندان هایی که لثه پیرامون آنها بیمار است احتمال دارد از روی خط لثه جابجا شوند و زمانی که فرد به غذاهای سفت گاز می زند ممکن است احساس کند دندان لق است. در حالی که تحت همین شرایط، ایمپلنت های دندان می توانند سفت و محکم در جای خود باقی بمانند، در واقع در برابر عفونت نیز مقاوم تر هستند.

بهترین راه برای حفظ سلامت و استحکام ایمپلنت های دندان حفظ سلامت و استحکام لثه ها و استخوان فک است. به همین دلیل اغلب پیش از کاشت ایمپلنت دندان نیاز است بیمار تحت جراحی پیوند استخوان قرار گیرد. پیوند استخوان می تواند موجب افزایش استحکام استخوان فک شود، در نتیجه می تواند به راحتی اطراف ایمپلنت جوش بخورد و بهبود یابد.

اهمیت پیوند استخوان برای داشتن ایمپلنتی مستحکم

شاید ایده پیوند استخوان اندکی هراس انگیز باشد. با این حال، یکی از مثبت ترین کارهایی است که می توان برای حفظ سلامت دهان پس از افتادن دندان انجام داد. با از دست رفتن یک دندان یا کشیدن آن، استخوان زیر آن دیگر چیزی برای حفاظت از ساختار خود ندارد. با گذشت زمان، روند تحلیل استخوان به تدریج آغاز می شود، تا زمانی که یک تیغه درون استخوان باقی بماند. در منطقه ای که دندان از دست رفته است، سطح استخوان فک و بافت لثه نسبت به منطقه اطراف خود به شکل قابل توجهی کاهش خواهد یافت. در صورتی که این مشکل درمان نشود، استخوان فک پیرامون آن نیز ممکن است ضعیف شود و دیگر دندان ها نیز با خطر شل شدن و افتادن مواجه شوند.

پیوند استخوان فرایند ساده ای است که با این شرایط مقابله می کند و سال هاست که به عنوان راهی برای تقویت استخوان یک منطقه مشخص انجام می شود. برای پیوند استخوان در استخوان فک، به سادگی یک تکه کوچک استخوان از جای دیگر بدن گرفته می شود، سپس استخوان جدید در قسمت از بین رفته در فک کاشته می شود. این فرایند، تولید مجدد استخوان را تحریک می کند و بافت پیوندی را به بافت موجود استخوان فک متصل می کند.

این فرایند اجازه می دهد ایمپلنت دندانی شانس بیشتری برای پیوند صحیح و کامل با استخوان فک داشته باشد و خطر شل شدن و بیرون افتادن آن کاهش خواهد یافت. حسن پیوند استخوان این است که می توان آن را در طول مرحله نخست درمان کاشت ایمپلنت انجام داد، به همین دلیل نیاز نیست نگران مراجعات بیشتر به دندانپزشک باشید. بهترین نکته مربوط به انجام پیوند استخوان این است که این جراحی طول عمر و موفقیت کاشت ایمپلنت های دندان را افزایش می دهد، بدون اینکه زمان بهبود پس از جراحی کاشت ایمپلنت را افزایش دهد.

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

ایمپلنت ها از جنس تیتانیوم هستند، به همین دلیل استحکام آنها از دندان های طبیعی بیشتر است.

تیتانیوم یکی از محکم ترین موادی است که در حال حاضر در صنعت دندانپزشکی مورد استفاده قرار می گیرد، آلیاژی که دچار خوردگی و پوسیدگی نمی شود، در نتیجه بهترین ماده برای ساخت پست ها و پیچ های ایمپلنت است. علاوه بر این، به خوبی با استخوان فک جوش می خورد و سازگار با بدن انسان است، در نتیجه احتمال پس زده شدن آن از سوی بدن بیمار بسیار پایین است.

ایمپلنت ها بر خلاف دندان طبیعی پوسیده نمی شوند!

با قرار گرفتن دندان های طبیعی در معرض مواد قندی، باکتری های موجود در دهان اسیدی تولید می کنند که سطح دندان های طبیعی را هدف قرار می دهد و منجر به پوسیدگی مینای دندان خواهد شد در حالی که تیتانیوم نیز مانند سرامیکی که برای ساخت دندان مصنوعی روی ایمپلنت مورد استفاده قرار می گیرد، در برابر اسیدها نفوذ ناپذیر است در نتیجه در این مورد نیز دوام ایمپلنت دندانی از دندان های طبیعی بیشتر است.

ایمپلنت های دندانی بر خلاف دندان طبیعی نمی شکنند!

پست ها و اباتمنت های ایمپلنت های دندان قوی تر از ریشه های دندان های طبیعی هستند. در صورتی که اتفاقی هم رخ دهد برای روکش ایمپلنت دندان رخ می دهد و در صورت سوء استفاده از آن دچار شکستگی خواهد شد که با یک فرایند ساده می توان آن را تعویض کرد، در حالی که خود ایمپلنت در برابر ضربه مقاوم است، بر خلاف دندان طبیعی که طی حادثه امکان دارد از ریشه شکسته شود.

ایمپلنت دندان چقدر دوام دارد؟

در صورتی که به درستی از ایمپلنت نگهداری شود، خود ایمپلنت می تواند یک عمر دوام داشته باشد، با این فرض که بیمار هر سال دو مرتبه برای چکاپ به دندانپزشک نیز مراجعه نماید. با این حال، روکش یا همان دندان مصنوعی که روی ایمپلنت قرار می گیرد پیش از آنکه پوسیدگی طبیعی بتواند موجب شود دندان نیاز به تعویض داشته باشد، حدود 10 تا 15 سال دوام خواهد داشت، هر چند بهداشت خوب دهان و دندان می تواند عمر آن را به بیش از 15 سال افزایش دهد.

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

چه عواملی می توانند باعث شکست درمان ایمپلنت شوند؟

در صورتی که از ایمپلنت ها به درستی مراقبت شود، می توانند برای مدت زمانی طولانی دوام داشته باشند، اما عوامل مختلفی هستند که می توانند موجب افتادن ایمپلنت ها زودتر از زمان مقرر شوند. افرادی که به دیابت مبتلا هستند یا از قبل شرایط پزشکی خاصی، مانند سرطان داشته اند، احتمال شکست ایمپلنت های کاشته شده در آنها افزایش می یابد.

محل ایمپلنت داخل دهان نیز از جمله عواملی است که روی طول عمر ایمپلنت دندانی تأثیر خواهد داشت. ایمپلنت هایی که در عقب دهان قرار می گیرند بیشترین فشار ناشی از جویدن را تحمل می کنند که می تواند موجب شود خیلی سریع تر از ایمپلنت هایی بیفتند که در قسمت های جلوی دهان واقع شده اند.

مانند دندان های طبیعی، ایمپلنت های دندانی نیز به مراقبت های منظم نیاز دارند که با مسواک زدن و کشیدن نخ دندان برای تمیز کردن فضای دهان قابل دستیابی است. در موارد حاد، عدم انجام مراقبت های صحیح دهان و دندان ها می تواند منجر به بروز بیماری پریودنتال (لثه) شود، که یکی دیگر از عواملی است که می تواند مانع موفقیت کاشت ایمپلنت های دندان شود.