نوشته‌ها

پیشگیری از شکست ایمپلنت دندانی با لیزر

برای بسیاری از افرادی که یک یا چند دندان خود را از دست داده اند، ایمپلنت های دندانی بهترین جایگزین برای پروتزهای مصنوعی هستند زیرا احساسی مانند دندان های طبیعی دارند و پوسیده نمی شوند. اما داشتن ایمپلنت های دندانی به این معنا نیست که شما مجاز هستید تمیز کردن دندان ها و مراقبت های عادی پیشگیرانه دندانی را فراموش کنید. برخی افرادی که کاشت ایمپلنت دندانی داشته اند به اشتباه فکر می کنند از آنجا که ایمپلنت ها در برابر بیماری مقاوم هستند، نیاز به مسواک زدن یا کشیدن نخ دندان دقیق ندارند. هیچ چیز نمی تواند فراتر از واقعیت برود.

اگر مراقبت های دندانی را به خوبی انجام نمی دهید، در نهایت دچار نوعی عفونت خواهید شد که مختص ایمپلنت های دندانی است: پری ایمپلنتیت.

پیشگیری از شکست ایمپلنت دندانی با لیزر

پیشگیری از شکست ایمپلنت دندانی با لیزر

پری ایمپلنتیت بیماری است شبیه بیماری لثه (پریودنتیت)، که توسط نوعی باکتری بوجود می آید که روی سطح ایمپلنت های دندانی انباشته می شوند. این نوع باکتری ها گونه های نسبتاً متفاوتی از موجودات زنده هستند، اما نتایجی شبیه دیگر باکتری ها به جای می گذارند. این نوع باکتری ها قادرند بافت های استخوانی و لثه اطراف ایمپلنت های دندانی را تخریب کنند، و باعث می شوند استخوان اطراف ایمپلنت از بین برود. این روند به تدریج موجب از بین رفتن پوشش روی ایمپلنت های دندانی می شود و پیچ آن قابل مشاهده خواهد بود و موجب شکست ایمپلنت دندانی خواهد شد.

با برداشته شدن پوشش روی ایمپلنت های دندانی، تمیز کردن رزوه های ایمپلنت دشوارتر از دندان های طبیعی خواهد بود. باکتری ها عاشق شیار هستند. مطالعات حاکی از این هستند که افراد سیگاری بیشتر مستعد شکست ایمپلنت های دندانی می باشند، حتی اگر به طور منظم مسواک بزنند. اما افراد سیگاری تنها افرادی نیستند که در معرض خطر می باشند. شکست ایمپلنت های دندانی به معنای شل شدن ایمپلنت و نیاز به برداشته شدن آن است. افراد مبتلا به دیابت، افرادی که سوء مصرف مواد دارند، و نیز افراد مبتلا به پوکی استخوان، باید به طور منظم مسواک بزنند و هر 3 تا 4 ماه یک مرتبه، از خدمات پاکسازی و جرمگیری تخصصی برخوردار شوند.

پیشگیری از شکست ایمپلنت دندانی با لیزر

پیشگیری از شکست ایمپلنت دندانی با لیزر

 لیزر در درمان پری ایمپلنتیت

اما همه ایمپلنت های عفونی در نهایت با شکست مواجه نمی شوند. با عفونی شدن یک ایمپلنت، فرایند ضد عفونی سازی با لیزر می تواند به پاکسازی آن کمک کند. متخصصان جراحی لثه و کاشت ایمپلنت با کمک فرایندی به نام LAPIP (laser assisted peri-implantitis procedure) یا فرایند درمان ایمپلنت با کمک لیزر، می تواند ایمپلنت هایی که دچار عفونت شده اند را درمان نمایند.

پیشگیری از شکست ایمپلنت دندانی با لیزر

پیشگیری از شکست ایمپلنت دندانی با لیزر

درمان پری ایمپلنتیت با لیزر

در فرایند LAPIP از یک لیزر مخصوص بافت لثه به نام PerioLase MVP-7 استفاده می شود که به طور انتخابی باکتری های مولد بیماری را از بین می برد، و بافت های عفونی لثه را بر می دارد، در حالی که بافت های سالم را دست نخورده باقی می گذارد. علاوه بر این، لخته خون حرارتی که با کمک لیزر بوجود آمده است این قابلیت را دارد که با تحت کنترل درآوردن عوامل بازتولید استخوان و بافت نرم خود بدن، ترمیم استخوان را تحریک کند. هیچ برش، بخیه، مواد پیوندی، یا فاکتور رشد خارجی وجود ندارد، و ناراحتی پس از فرایند یا اصلاً وجود ندارد یا بسیار اندک خواهد بود.

حدود 40 سال، استاندارد طلائی برای بازتولید استخوان، جراحی مرسوم با استفاده از استخوان پیوندی، فاکتورهای رشد و مواد بیولوژیکی دیگر بوده است. خطرات عبارتند از تورم، خونریزی، و درد قابل توجه پس از فرایند جراحی.

این نوع لیزر دارای طول موجی است که به طور ویژه برای درمان بیماری لثه مؤثر است. در اصل، این لیزر نخستین بار برای ترمیم و اصلاح بافت نرم به تأیید سازمان غذا و دارو رسید. اما مدتی بعد همین سازمان تأیید کرد که لیزر بافت نرم برای کمک به بازسازی استخوان نیز مفید است. برای برخوردار بودن از استانداردهای سازمان غذا و دارو، لیزر باید قادر به بازسازی استخوان باشد به گونه ای که مجدداً به ایمپلنت متصل شود.

پیشگیری از شکست ایمپلنت دندانی با لیزر

پیشگیری از شکست ایمپلنت دندانی با لیزر

فواید لیزر برای درمان پری ایمپلنتیت

با کمک لیزر برای درمان پری ایمپلنتیت، بیماران زمان کمتری را در مطب دندانپزشکی صرف می کنند و زمان ریکاوری (بهبود) آنها کمتر خواهد بود. تعداد جلسات کمتری نیاز دارند تا پس از درمان به دندانپزشک مراجعه کنند، و میزان ناراحتی آنها نیز بسیار کمتر خواهد بود.

اگر همه اینها واقعیت داشته باشند عالی است، اما بسیاری افراد انتظار دارند LAPIP گرانتر از جراحی های مرسوم باشد. در واقع، در مقایسه با پیوندهای استخوان و دیگر فاکتورهای رشدی که برای بازتولید استخوان استفاده می شوند، هزینه آن بسیار کمتر است زیرا دندانپزشک مجبور به استفاده از زیست مواد پر هزینه نیست. علاوه بر این، بیماران مبتلا به بیماری های مزمن مجبور به توقف استفاده از داروهای خود نیستند. به عنوان مثال، بیمارن قلبی که از داروهای رقیق کننده خون مانند کومادین Coumadin، پلاویکس Plavix، و زارلتو Xarelto استفاده می کنند، برای قرار گرفتن تحت جراحی های مرسوم باید مصرف داروهای خود را متوقف کنند، تا خطر افزایش خونریزی را کاهش دهند. در غیر اینصورت، گزینه های مناسبی برای جراحی نیستند. درمان با کمک LAPIP به بیمار اجازه می دهد تا به مصرف داروهای خود ادامه دهد، زیرا لیزر موجب بوجود آمدن لخته خون با دوامی می شود.

بهترین سد دفاعی در برابر عفونت، رعایت بهداشت دهان و انجام چکاپ های منظم است. اگر حین مسواک زدن لثه های شما دچار خونریزی می شوند، باید هر چه سریعتر به جراح و متخصص بیماری های لثه مراجعه نمایید.

در مقاله قبل برای شما گفتیم دو روشی که برای اتصال روکش به ایمپلنت های دندانی استفاده می شوند چه مزایا و معایبی دارند، در این مقاله قصد داریم تفاوت آنها را از جنبه های دیگری مورد بررسی قرار دهیم.

روکش ایمپلنت

روکش ایمپلنت

 

زیبایی روکش ایمپلنت

زیبایی یکی دیگر از جنبه هایی است که برای تصمیم گیری و انتخاب از بین چسباندن روکش با چسب یا پیچ به ایمپلنت باید مد نظر قرار گیرد. در روکش هایی که با پیچ به ایمپلنت های جلوی دهان متصل می شوند، ایمپلنت در قسمت لینگوال (زبانی) قرار داده می شود تا پیچ آن در قسمت سینگولوم دندان (برجستگی طوقی سطح زبانی یا کامی دندان‌های قدامی) ظاهر شود. ترمیم دندان تنها از سمت بیرون با بدنه ایمپلنت تنظیم می شود، که باعث می شود باری که به ایمپلنت وارد می شود جابجا شود. علاوه بر این، کارگذاری ایمپلنت ها به صورت زبانی می تواند منجر به روی هم افتادن لبه های پرسلاین شود، که باعث می شود بهداشت اطراف آنها با مشکل مواجه شود. ایمپلنتی که قرار است در جلوی دهان قرار گیرد و روکش آن با چسب چسبانده شود، زیر لبه اینسیزال قرار داده می شود. به همین دلیل معمولاً از یک اباتمنت زاویه دار استفاده می شود، که همپوشانی لبه های دندان ها را حذف می کند و نیمرخ فرد ظاهر طبیعی تری پیدا می کند.

روکش ایمپلنت

روکش ایمپلنت

 

در ایمپلنت هایی که در عقب دهان قرار می گیرند و روکش آنها با پیچ متصل می شود، حفره دسترسی داخل فرو رفتگی مرکزی دندان مصنوعی قرار داده می شود. این نه تنها یک مشکل مربوط به زیبایی محسوب می شود، بلکه مشکل اکلوزال نیز می باشد. کاملاً مشخص است روکشی که قابل چسباندن است، هیچ گونه حفره دسترسی هم ندارد، که اجازه می دهد فشاری که به اکلوژن وارد می شود در امتداد انحراف محور عرضی توزیع شود، که موافق با محور طولی دندان ها خواهد بود.

روکش ایمپلنت

روکش ایمپلنت

مشکلات و عوارض روکش ایمپلنت

روکش های دندانی که با پیچ به ایمپلنت متصل می شوند بیشتر از روکش هایی که با چسب به ایمپلنت چسبانده می شوند با مشکل مواجه می شوند. شکستگی روکش از قسمت اکلوزال، بیشتر از شکستگی دندان های طبیعی رخ می دهد. علت آن است که ایمپلنت فاقد بافت لیگامان پریودنتال است تا فشار وارده به سطح اکلوزال دندان را خنثی کند، در نتیجه نیروی فشار بیشتری به آن وارد می شود. از طرف دیگر، از آنجا که مواد اطراف پیچ داخل حفره دسترسی حمایت نمی شوند، شکستگی پرسلاین در این روش اتصال بیشتر مشاهده می شود. بواسطه ماهیت و چگونگی عمل جویدن، به شکل دایره ای به روکش دندان فشار وارد می شود و در پی آن، پیچ روکش هایی که با پیچ به ایمپلنت متصل هستند باز می شود و ممکن است دچار شکستگی شوند. میزان شل شدگی پیچ بین 10 تا 65 درصد گزارش شده است. این اتفاق اساساً در قسمت های عقب دهان، و برای ایمپلنت های تکی، و ترمیم هایی رخ می دهد که در موقعیت های برآمده واقع شده اند. توصیه می شود آچاری که برای بستن پیچ روی روکش ایمپلنت استفاده می شود طبق نیروی گشتاور چرخانده شود، تا مشکلاتی که برای روکش بوجود می آیند به کمترین میزان خود برسند.

هزینه روکش ایمپلنت

هزینه نیز مسئله ای است که باید مد نظر قرار گیرد. هزینه روکش هایی که با چسب روی ایمپلنت قرار می گیرند به شکل قابل توجهی کمتر از روکش هایی است که با پیچ متصل می شوند، زیرا هزینه های آزمایشگاهی و اجزاء آن کمتر است. تعداد جلساتی که نیاز است برای دریافت آنها مراجعه کنید کمتر است و این جلسات کوتاه تر هستند، که برای دندانپزشک نیز هزینه کمتری در بر خواهند داشت. ساخت روکش های موقتی که با چسب روی ایمپلنت ها قرار می گیرند خیلی راحت تر از نمونه هایی است که با پیچ روی آنها قرار می گیرند.

دسترسی به ایمپلنت

در دسترس بودن یکی از نگرانی های دیگر است. روکش هایی که با پیچ روی ایمپلنت قرار می گیرند، در بیمارانی که امکان باز کردن زیاد دهان برای آنها ممکن نیست، یا ایمپلنت آنها در قسمت های عقب دهان قرار می گیرند می تواند چالش بر انگیز باشد. اتصال اباتمنت ایمپلنت باید هماهنگ با فواصل بین دندانی باشد تا اجازه دهد ترمیم یک تکه روی آن بنشیند. در چنین موقعیت هایی، ممکن است استفاده از روکشی که با چسب به ایمپلنت چسبانده می شود ساده تر باشد.

میزان موفقیت

نرخ موفقیت ایمپلنت های اندوستیل (داخل استخوانی) در طولانی مدت، تا میزان زیادی به فشاری بستگی دارد که به آنها وارد می شود و فشاری که در نتیجه به حد فاصل ایمپلنت- استخوان وارد می شود. پرهیز از حتی کوچکترین جابجایی های اباتمنت، به نسبت ایمپلنت، نگرانی اصلی است که برای هر دو نوع روکش ها وجود دارد. متخصصان طراحی ایمپلنت های دندانی پیچ های اباتمنت، فرایند بستن پیچ، اندازه ایمپلنت، و سطح اکلوزال ایمپلنت ها را بهبود داده اند و تناسب ایمپلنت و اباتمنت را افزایش داده اند. این اتفاق موجب کاهش جابجایی روکش و افزایش ثبات هر دو نوع روکش شده است. اباتمنت های ماشین شده، با کوپینگ (يك جزء پيش ساخته يا ريختگى كه با اباتمنت يا ايمپلنت دندانى تطابق دارد.) متناسب موجب کاهش فشار روی روکش شده اند. با این پیشرفت ها و بهبودها، زیبایی و دوام مهمترین  نگرانی هایی هستند که حین تصمیم گیری برای انتخاب روکش باشد مد نظر قرار گیرند.

طرحی که برای کاشت ایمپلنت در نظر گرفته می شود باید به شکلی باشد که از بار بیومکانیکی بیش از حد روی استخوانی که ایمپلنت را در بر می گیرد بکاهد. با برنامه ریزی یک طرح درمان صحیح، خلق یک اکلوژن متناسب روی روکش، برای کنترل فشار اضافی، عامل بسیار مهمی تلقی می شود.

انتخاب از بین دو روش اتصال روکش به ایمپلنت؛ اتصال با پیچ یا با چسباندن با استفاده از چسب دندانپزشکی، تصمیمی پیچیده و گسترده است که حین گرفتن آن باید نکات زیادی مد نظر قرار گیرند. در این مقاله قصد داریم به این نکات بپردازیم.

روش های اتصال روکش ایمپلنت

روش های اتصال روکش ایمپلنت

 

اصلاح پذیر بودن

روش اتصال روکش با پیچ به ایمپلنت مزایا و فواید بسیاری دارد. مهمترین مزیت آن اصلاح پذیر بودن آن است. روکش نه تنها بازیافت پذیر است، بلکه با خارج کردن روکش هیچ آسیبی به آن وارد نخواهد شد. در صورت شل شدن یا ترک خوردن، به راحتی می توان روکش را خارج کرد. پاکسازی، تعویض پیچ و بررسی بافت های پیرامون ایملنت نیز امکان پذیر است. برخی متخصصان دندانپزشکی معتقدند شرط احتیاط بر این است که یک مرتبه در سال پاکسازی و تعویض پیچ ها انجام شود.

هر چه این بازه زمانی طولانی تر شود، نگهداری از ایمپلنت اهمیت بیشتری پیدا می کند. برای ترمیم روکش یا تعویض آن برای حفظ ایمپلنت، ترمیم روی آن برداشته می شود، گلوله پنبه ای برداشته می شود تا بتوان به پیچ دسترسی پیدا کرد. پس از انجام تعمیرات و یا تغییرات لازم، پیچ مجدداً در جای خود قرار می گیرد، گلوله پنبه ای جدیدی روی آن قرار می گیرد و از کامپوزیت یا آکریلیک برای سیل کردن (پوشاندن و مهر و موم کردن) ورودی آن استفاده می شود.

برای روکش هایی که با استفاده از چسب دندانپزشکی به ایمپلنت متصل می شوند، اصلاح پذیر بودن نقطه ضعف محسوب نمی شود. اگر از چسب مناسب استفاده شود امکان ترمیم و بازیافت روکشی که با چسب به ایمپلنت متصل شده است وجود دارد. افزودن یک ژل محلول در آب به چسب می تواند نجات روکش را امکان پذیر کند. در غیر اینصورت، هر چند روکش هایی که با پیچ به ایمپلنت متصل می شوند قطعاً اصلاح پذیر هستند، اما اگر برای چسباندن روکش به ایمپلنت از یک چسب قوی استفاده شده باشد، برداشتن آن می تواند کار دشواری باشد.

روش های اتصال روکش ایمپلنت

روش های اتصال روکش ایمپلنت

 

مزایا و معایب اتصال روکش با چسب به ایمپلنت

ترمیم هایی که با چسب روی ایمپلنت ثابت می شوند چندین مزیت دارند، از جمله اینکه، حفره دسترسی پیچ که از زیبایی روکش می کاهد وجود نخواهد داشت، علاوه بر این، در برابر شکستن مقاومت بیشتری خواهد داشت. بعلاوه، در اکثر موقعیت ها می توان از روکش ها و بریج های استاندارد استفاده کرد. با این حال، چسب اضافی که به صورت ناخواسته در پشت آن باقی می ماند یکی از مشکلات اصلی است که می تواند منجر به آسیب به بافت نرم، تحلیل استخوان، و یا التهاب مزمن شود.

در مطالعاتی که به مقایسه این دو روش اتصال روکش به ایمپلنت پرداخته اند مشخص شده است که بافت نرم اطراف ایمپلنت هایی که روکش آنها با پیچ به آن متصل می شود سالم تر از بافت نرم اطراف ایمپلنت هایی است که با چسب به آن متصل می شود. برای پرداختن به این مسئله، می توان اباتمنت های سفارشی طراحی کرد که دارای حاشیه هایی باشند که بالاتر از سطح لثه ها قرار بگیرند تا اجازه دهند برداشتن کامل و راحت چسب امکان پذیر باشد.

روش های اتصال روکش ایمپلنت

روش های اتصال روکش ایمپلنت

 

نگهداری و دوام روکش ایمپلنت

عوامل تأثیر گذار روی نگهداری و دوام روکش هایی که با چسب به دندان طبیعی متصل می شوند، روی روکش هایی که با چسب به ایمپلنت متصل می شوند نیز تأثیر خواهند داشت. ارتفاع اباتمنت، درجه taper، و مقدار سطح و میزان ناهمواری آن، همگی می توانند روی نگهداری و دوام روکش های چسبانده شده تأثیر داشته باشند.

ارتفاع اباتمنت عاملی مهم برای نگهداری صحیح و دوام روکش های چسبانده شده است. هر چه دیواره اباتمنت بلندتر باشد، سطح بیشتری خواهد داشت، در نتیجه مقدار نگهدارندگی آن بیشتر خواهد بود. ارتفاع دیواره اباتمنت در دوام ایمپلنت در برابر فشاری که به نوک آن وارد می شود نیز تأثیر خواهد داشت. برای پیشگیری از شل شدن روکش چسبانده شده به ایمپلنت در نتیجه وارد آمدن فشار به نوک آن، باید ارتفاع دیواره اباتمنت آنقدر کافی باشد که به خوبی داخل آرک قالب گیری فرو رود، و یک حفره داخل روکش ایجاد نماید.

اباتمنت هایی که به صورت سفارشی ساخته می شوند، گزینه هایی فوق العاده محسوب می شوند که دوام آنها را بیشتر و نگهداری از آنها را ساده تر می کنند. ارتفاع اباتمنت باید حداقل 5 میلی متر باشد تا روکشی که با چسب به آن چسبیده می شود به خوبی باقی بماند و نگهداری از آن ساده باشد. روکش هایی که با پیچ به ایمپلنت متصل می شوند در موقعیت هایی استفاده می شوند که بواسطه فضای بین دو قوس دندانی نیاز باشد از اباتمنتی استفاده شود که کوتاه تر از 5 میلی متر باشند.

اصلی ترین مزیت روکش هایی که با پیچ به ایمپلنت متصل می شوند، این است که می توان بدنه اباتمنت را پایین تر نگه داشت. پایین تر نگه داشتن اباتمنت این حسن را دارد که می توان از اور دنچرهایی استفاده کرد که روی میله سوار هستند. میله های کوتاه تری که با پیچ ثابت می شوند جای بیشتری برای دندان های مصنوعی روی آنها فراهم می آورند و آکریلیک آنها می تواند نازک تر باشد که به افزایش استحکام ترمیم می افزاید.

 

کاهش فشار روی استخوان و ایمپلنت

در فرایند کاشت ایمپلنت، کاهش فشار به استخوان و ایمپلنت یکی از ویژگی های ایده آل محسوب می شود. این هدف با قرار گیری پسیو روکش روی اباتمنت ایمپلنت حاصل می شود. این کار برای ترمیم هایی که روی بیش از یک ایمپلنت قرار می گیرند، مقداری دشوارتر است. تحریف مواد قالب، سنگ های دندانی، قالب مومی، و قالب گیری فلزی همگی عواملی هستند که روی این مشکل تأثیر می گذارند. قرار گیری پسیو روکش در روکش هایی که چسبانده می شوند، بواسطه die spacers راحت تر است. die spacers یک فضای تقریباً 40 میکرونی بوجود می آورند، که جبران اشتباهات آزمایشگاهی را می کند و اجازه می دهد قالب گیری پسیو راحت تر باشد.

 

در مقاله بعد از جنبه های دیگر این دو روش را مقایسه خواهیم کرد…

طی 30 سال گذشته، ایمپلنت های دندان به عنوان بهترین جایگزین برای دندان های از دست رفته یا دندان هایی که به شدت آسیب دیده اند مورد استفاده قرار گرفته اند. با وجود ایمپلنت های دندان فرد به راحتی می تواند هر چه دوست دارد بخورد، بخندد، عطسه کند و به شکلی زندگی کند که انگار دندان های واقعی هستند. ایمپلنت های دندان نه تنها گزینه هایی قابل اعتماد برای جایگزینی دندان ها هستند، بلکه قوی ترین جایگزین های ممکن برای آنها نیز هستند.

هر چند ایمپلنت های دندان قابل مقایسه با هیچ درمان دیگری برای جایگزینی دندان های از دست رفته نیستند، اما شاید فکر کنید “استحکام ایمپلنت های دندان در مقایسه با دندان های طبیعی چگونه است؟” این پرسش هیچ پاسخ قطعی ندارد. پاسخ آن به میزان سلامت دهان و دندان فرد، میزان استحکام استخوان ها، و نیز استحکام کنونی دندان های طبیعی او بستگی دارد.

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

مقایسه دندان های طبیعی و ایمپلنت های دندان

در مقایسه با دندان های طبیعی، ایمپلنت ها مزایایی دارند که عبارتند از:

ایمپلنت دندان داخل استخوان فک قرار می گیرد، در حالی که دندان طبیعی داخل لثه قرار دارد.

عملکرد ایمپلنت های دندان دقیقاً شبیه دندان های واقعی است. به جای ریشه های دندان های طبیعی، دندان مصنوعی روی پست تیتانیومی ایمپلنتی قرار می گیرد که با کمک جراحی درون استخوان فک قرار می گیرد. به مرور زمان، طی فرایندی به نام اسئواینتگریشن osseointegration استخوان فک پیرامون ایمپلنت تیتانیومی بهبود می یابد. استحکام استخوان فک بیمار و نیز توانایی بهبود این استخوان پیرامون ایمپلنت، تأثیر مستقیم روی استحکام و دوام ایمپلنت دارد.

بر خلاف دندان های طبیعی، ایمپلنت به شکلی متفاوت عمل خواهد کرد، زیرا به جای ریشه های دندان که داخل لثه قرار دارند، داخل استخوان قرار داده می شود. دندان های طبیعی اجازه دارند جابجا شوند، زیرا با الیاف لیگامان پریودنتال به داخل لثه ها متصل هستند، در حالی که ایمپلنت های دندان اصلاً جابجا نمی شوند. در برخی شرایط، ایمپلنت های دندان قوی تر از دندان های طبیعی هستند و بهتر از دندان های طبیعی قادر به تحمل فشار هستند.

به عنوان مثال، اگر با بیماری لثه یا پوسیدگی دندان مواجه شوید، دندان ها داخل دهان مقاومت خود را از دست خواهند داد. دندان هایی که لثه پیرامون آنها بیمار است احتمال دارد از روی خط لثه جابجا شوند و زمانی که فرد به غذاهای سفت گاز می زند ممکن است احساس کند دندان لق است. در حالی که تحت همین شرایط، ایمپلنت های دندان می توانند سفت و محکم در جای خود باقی بمانند، در واقع در برابر عفونت نیز مقاوم تر هستند.

بهترین راه برای حفظ سلامت و استحکام ایمپلنت های دندان حفظ سلامت و استحکام لثه ها و استخوان فک است. به همین دلیل اغلب پیش از کاشت ایمپلنت دندان نیاز است بیمار تحت جراحی پیوند استخوان قرار گیرد. پیوند استخوان می تواند موجب افزایش استحکام استخوان فک شود، در نتیجه می تواند به راحتی اطراف ایمپلنت جوش بخورد و بهبود یابد.

اهمیت پیوند استخوان برای داشتن ایمپلنتی مستحکم

شاید ایده پیوند استخوان اندکی هراس انگیز باشد. با این حال، یکی از مثبت ترین کارهایی است که می توان برای حفظ سلامت دهان پس از افتادن دندان انجام داد. با از دست رفتن یک دندان یا کشیدن آن، استخوان زیر آن دیگر چیزی برای حفاظت از ساختار خود ندارد. با گذشت زمان، روند تحلیل استخوان به تدریج آغاز می شود، تا زمانی که یک تیغه درون استخوان باقی بماند. در منطقه ای که دندان از دست رفته است، سطح استخوان فک و بافت لثه نسبت به منطقه اطراف خود به شکل قابل توجهی کاهش خواهد یافت. در صورتی که این مشکل درمان نشود، استخوان فک پیرامون آن نیز ممکن است ضعیف شود و دیگر دندان ها نیز با خطر شل شدن و افتادن مواجه شوند.

پیوند استخوان فرایند ساده ای است که با این شرایط مقابله می کند و سال هاست که به عنوان راهی برای تقویت استخوان یک منطقه مشخص انجام می شود. برای پیوند استخوان در استخوان فک، به سادگی یک تکه کوچک استخوان از جای دیگر بدن گرفته می شود، سپس استخوان جدید در قسمت از بین رفته در فک کاشته می شود. این فرایند، تولید مجدد استخوان را تحریک می کند و بافت پیوندی را به بافت موجود استخوان فک متصل می کند.

این فرایند اجازه می دهد ایمپلنت دندانی شانس بیشتری برای پیوند صحیح و کامل با استخوان فک داشته باشد و خطر شل شدن و بیرون افتادن آن کاهش خواهد یافت. حسن پیوند استخوان این است که می توان آن را در طول مرحله نخست درمان کاشت ایمپلنت انجام داد، به همین دلیل نیاز نیست نگران مراجعات بیشتر به دندانپزشک باشید. بهترین نکته مربوط به انجام پیوند استخوان این است که این جراحی طول عمر و موفقیت کاشت ایمپلنت های دندان را افزایش می دهد، بدون اینکه زمان بهبود پس از جراحی کاشت ایمپلنت را افزایش دهد.

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

ایمپلنت ها از جنس تیتانیوم هستند، به همین دلیل استحکام آنها از دندان های طبیعی بیشتر است.

تیتانیوم یکی از محکم ترین موادی است که در حال حاضر در صنعت دندانپزشکی مورد استفاده قرار می گیرد، آلیاژی که دچار خوردگی و پوسیدگی نمی شود، در نتیجه بهترین ماده برای ساخت پست ها و پیچ های ایمپلنت است. علاوه بر این، به خوبی با استخوان فک جوش می خورد و سازگار با بدن انسان است، در نتیجه احتمال پس زده شدن آن از سوی بدن بیمار بسیار پایین است.

ایمپلنت ها بر خلاف دندان طبیعی پوسیده نمی شوند!

با قرار گرفتن دندان های طبیعی در معرض مواد قندی، باکتری های موجود در دهان اسیدی تولید می کنند که سطح دندان های طبیعی را هدف قرار می دهد و منجر به پوسیدگی مینای دندان خواهد شد در حالی که تیتانیوم نیز مانند سرامیکی که برای ساخت دندان مصنوعی روی ایمپلنت مورد استفاده قرار می گیرد، در برابر اسیدها نفوذ ناپذیر است در نتیجه در این مورد نیز دوام ایمپلنت دندانی از دندان های طبیعی بیشتر است.

ایمپلنت های دندانی بر خلاف دندان طبیعی نمی شکنند!

پست ها و اباتمنت های ایمپلنت های دندان قوی تر از ریشه های دندان های طبیعی هستند. در صورتی که اتفاقی هم رخ دهد برای روکش ایمپلنت دندان رخ می دهد و در صورت سوء استفاده از آن دچار شکستگی خواهد شد که با یک فرایند ساده می توان آن را تعویض کرد، در حالی که خود ایمپلنت در برابر ضربه مقاوم است، بر خلاف دندان طبیعی که طی حادثه امکان دارد از ریشه شکسته شود.

ایمپلنت دندان چقدر دوام دارد؟

در صورتی که به درستی از ایمپلنت نگهداری شود، خود ایمپلنت می تواند یک عمر دوام داشته باشد، با این فرض که بیمار هر سال دو مرتبه برای چکاپ به دندانپزشک نیز مراجعه نماید. با این حال، روکش یا همان دندان مصنوعی که روی ایمپلنت قرار می گیرد پیش از آنکه پوسیدگی طبیعی بتواند موجب شود دندان نیاز به تعویض داشته باشد، حدود 10 تا 15 سال دوام خواهد داشت، هر چند بهداشت خوب دهان و دندان می تواند عمر آن را به بیش از 15 سال افزایش دهد.

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

مقایسه ایمپلنت با دندان طبیعی

چه عواملی می توانند باعث شکست درمان ایمپلنت شوند؟

در صورتی که از ایمپلنت ها به درستی مراقبت شود، می توانند برای مدت زمانی طولانی دوام داشته باشند، اما عوامل مختلفی هستند که می توانند موجب افتادن ایمپلنت ها زودتر از زمان مقرر شوند. افرادی که به دیابت مبتلا هستند یا از قبل شرایط پزشکی خاصی، مانند سرطان داشته اند، احتمال شکست ایمپلنت های کاشته شده در آنها افزایش می یابد.

محل ایمپلنت داخل دهان نیز از جمله عواملی است که روی طول عمر ایمپلنت دندانی تأثیر خواهد داشت. ایمپلنت هایی که در عقب دهان قرار می گیرند بیشترین فشار ناشی از جویدن را تحمل می کنند که می تواند موجب شود خیلی سریع تر از ایمپلنت هایی بیفتند که در قسمت های جلوی دهان واقع شده اند.

مانند دندان های طبیعی، ایمپلنت های دندانی نیز به مراقبت های منظم نیاز دارند که با مسواک زدن و کشیدن نخ دندان برای تمیز کردن فضای دهان قابل دستیابی است. در موارد حاد، عدم انجام مراقبت های صحیح دهان و دندان ها می تواند منجر به بروز بیماری پریودنتال (لثه) شود، که یکی دیگر از عواملی است که می تواند مانع موفقیت کاشت ایمپلنت های دندان شود.