نوشته‌ها

آکادمی پریودنتولوژی آمریکا AAP تخمین زده است که تقریباً از هر چهار آمریکایی سه نفر از آنها به نوعی از یکی از اشکال بیماری لثه رنج می برد- از موارد خفیف گرفته تا ژنژیویت، و تا شکل وخیم آن که تحت عنوان پریودنتیت شناخته می شود. با این حال، علیرغم این شیوع، تقریباً تنها حدود 3 درصد از این افراد به دنبال درمان برای بیماری لثه خود هستند. با افزایش تعداد تحقیقاتی که نشان می دهند بیماری لثه ممکن است با بیماری های متعدد دیگری، از جمله دیابت، بیماری های قلبی، و برخی از اشکال خاص سرطان مرتبط باشد، حفظ سلامت دندان ها و لثه ها نسبت به قبل اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

اختلاف بین شیوع بیماری های لثه و عدم درمان را می توان ناشی از عدم درک تأثیر بیماری پریودنتال روی سلامت عمومی دانست. بیماران همیشه هم به دنبال مراقبت های پریودنتالی که نیاز دارند نیستند زیرا آنها از تأثیرات دراز مدت و احتمالاً خطرناک بیماری لثه درمان نشده آگاه نیستند. متأسفانه، باورهای نادرست مختلفی پیرامون بیماری لثه و پیامدهای آن وجود دارد.

برای کمک به ایجاد تمایز بین واقعیت و درورغ در مورد بیماری لثه، AAP برخی از تفکرات نادرست شایع در مورد سلامت دهان را شناسایی کرده و مورد توجه قرار داده است.

بیماری لثه چندان شایع نیست.

بر عکس، بیماری لثه یه شدت شایع است. بر اساس مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها، نیمی از افراد بزرگسال 30 ساله و بالاتر از یکی از اشکال بیماری لثه رنج می برند. بیماری لثه، عفونت بافت هایی است که دندان های شما را در بر گرفته و از آنها محافظت می کنند، و در نتیجه پلاک بروز می یابد، فیلم چسبناکی از باکتری ها که پیوسته روی دندان ها در حال تشکیل شدن می باشد. اگر پلاک ها با مسواک زدن درست روزانه و تمیز کردن بین دندان ها زدوده نشوند، در نهایت می توانند سفت شده و به رسوب یا تارتار تبدیل شوند.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

خونریزی لثه ها چندان مهم نیست.

لثه های قرمز رنگ و متورمی که خونریزی دارند یکی از علائم مهم بیماری لثه هستند. اگر هنگام مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، یا هنگام خوردن برخی غذاهای خاص متوجه خونریزی لثه های خود شدید، باید برای مراجعه به دندانپزشک برنامه ریزی کنید تا دهان و دندان های شما را برای بیماری پریودنتال معاینه کند. مطالعات نشان داده اند که بیماری لثه علاوه بر اینکه موجب از دست دادن دندان ها می شود، ممکن است با پیشرفت بیماری های دیگر مانند بیماری های قلبی و دیابت نیز ارتباط داشته باشد، بنابراین، مهم است که شما درمان بیماری پریودنتال را هر چه سریع تر آغاز کنید.

خونریزی از لثه ها در طول دوران بارداری عادی است.

گرچه صحت دارد که برخی زنان دچار شرایطی به نام “ژنژیویت بارداری” می شوند، اما اصلاً صحت ندارد که همه زنانی که باردار می شوند این شرایط را تجربه می کنند. شما با مراقبت های اضافی حین مسواک زدن و نخ دندان کشیده روزانه خود می توانید به پیشگیری از بروز این شرایط کمک کنید. دندانپزشک شما ممکن است برای پیشگیری از بروز آن پاکسازی های منظم بیشتری را توصیه کند.

عدم وجود حفره و پوسیدگی های دندانی نشان دهنده عدم وجود بیماری لثه است.

عدم وجود حفره های دندانی دلیلی برای عدم وجود بیماری لثه نمی باشد. زیرا بیماری لثه بدون درد است و بسیاری از افراد اصلاً نمی دانند این بیماری چگونه پیشرفت می کنند. لثه هایی که به راحتی دچار خونریزی می شوند، یا قرمز و متورم و دردناک هستند یکی از علائم ژنژیویت می باشند، مرحله اولیه بیماری لثه و تنها مرحله ای که قابل بازگشت است. وقتی ژنژیویت در مراحل اولیه تشخیص داده شود، معمولاً می تواند با پاکسازی توسط متخصص در مطب و نیز پیگیری مسواک زدن و نخ دندان کشیدن روزانه می تواند درمان شود.

بوی بد دهان می تواند نشان دهنده بیماری لثه باشد.

بوی بد یا وجود مزه بد مداوم دهان می توانند از علائم نشان دهنده بیماری لثه و دیگر بیماری های دهان باشند بنابراین مهم است به علت بروز آن پی ببرید. اگر دائماً بوی بد دهان دارید، به دندانپزشک مراجعه کنید. چکاپ های منظم دندانپزشکی به دندانپزشک شما اجازه می دهند مشکل شما را شناسایی نماید، زیرا بوی بد دهان می تواند نشانه یک بیماری باشد. اگر دندانپزشک شما مشخص نماید که دهان شما سالم است، ممکن است به یک پزشک ارجاع داده شوید.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

نیاز نیست هر روز نخ دندان بکشید.

مراقبت های روتین دهان و دندان، که شامل مسواک زدن پس از هر وعده غذایی و قبل از رفتن به رختخواب، و نیز حداقل یک مرتبه نخ دندان کشیدن در طول روز می شود، بهترین روش برای پیشگیری از بروز بیماری لثه می باشد. با این حال، در بررسی که اخیراً صورت گرفته است، تخمین زده شده است که تنها 5/13 درصد از آمریکایی ها هر روز نخ دندان می کشند. پایبند بودن به مراقبت روزانه از دهان و نیز دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک در طول سال برای چکاپ کامل دندانی حیاتی است. اگر بیماری لثه تشخیص داده شود، مشورت با یک پریودنتیست، دندانپزشکی که تخصص وی درمان بیماری پریودنتال است، ممکن است مفید باشد.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

مراجعه به پریودنتیست ترسناک خواهد بود.

پریودنتیست ها متخصصان بیماری لثه هستند. آنها پس از اتمام تحصیلات در زمینه دندانپزشکی عمومی، سه یا چند سال بیشتر را صرف آموزش های تخصصی در زمینه تشخیص، درمان، و پیشگیری از بیماری پریودنتال کرده اند. پریودنتیست ها مجهز به جدیدترین درمان ها و فناوری ها می باشند و با استفاده از ابزارهای نوآورانه ای مانند رادیوگرافی دیجیتال، فناوری آلتراسوند، اندازه گیری علائم بیولوژیک و لیزر درمانی، به راحت تر شدن ویزیت شما کمک می کنند.

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

باورهای غلط در مورد بیماری لثه

داشتن بیماری لثه به این معنا است که دندان ها حتماً از دست خواهند رفت.

نه اینقدر! اگر کارهای بهداشتی دهان را به خوبی انجام دهید الزاماً دندان های خود را به بیماری لثه نخواهید باخت. این به معنای دو مرتبه مسواک زدن در طول روز، و پاکسازی روزانه بین دندان ها، خوردن غذاهای سالم، و برنامه ریزی برای مراجعه منظم به دندانپزشک می باشد. حتی اگر تشخیص داده شده باشد که شما بیماری لثه دارید، دندانپزشک شما می تواند طرح درمانی برای شما بریزد که به شما کمک خواهد کرد بیماری خود را تحت کنترل درآورید و از پیشرفت آن جلوگیری خواهد کرد.

دندانی که در نتیجه بیماری لثه از بین رفته است، برای همیشه از دست رفته است.

بیماری لثه علت اصلی از دست رفتن دندان در افراد بزرگسال است. با این حال، پریودنتیست ها علاوه بر درمان بیماری لثه در کاشت ایمپلنت های دندانی نیز تخصص دارند- روشی راحت و آسان برای جایگزینی دائمی دندان های از دست رفته. ایمپلنت دندانی ریشه مصنوعی دندان است که داخل فک قرار می گیرد تا یک دندان مصنوعی جایگزین را نگهدارد.

مطالعات نشان داده اند که نرخ موفقیت ایمپلنت های دندانی 98 درصد می باشد، و با مراقبت های صحیح و مناسب، امکان صحبت کردن، غذا خوردن، و لبخند زدن با اعتماد به نفس را تا پایان عمر برای شما فراهم می آورند. در حقیقت، تحقیقی که توسط آکادمی آمریکایی پریودنتولوژی انجام شد نشان داده است که بیش از 70 درصد از افراد پاسخگو به پرسش ها گزارش داده بودند که از نتایج ایمپلنت های دندانی خود “خوشنود” یا “فوق العاده راضی” هستند.

بهداشت نامناسب دهان تنها راه گسترش بیماری لثه است.

فراموش کردن بهداشت دهان و دندان مطئناً می تواند در پیشرفت بیماری لثه نقش داشته باشد، اما عوامل مختلف دیگری نیز وجود دارند که می توانند خطری که شما را تهدید می کند را تحت تأثیر قرار دهند. برای مثال، نشان داده شده است که مصرف تنباکو به شدت احتمال گسترش بیماری لثه را افزایش می دهد. استرس، رژیم غذایی نامناسب، و حتی عوامل ژنتیکی نیز می توانند در سلامت لثه های شما نقش داشته باشند.

همه افرادی که دیابت دارند بیماری لثه خواهند داشت.

دیابت یک بیماری مزمن است که توانایی بدن شما برای فراوری قند را تحت تأثیر قرار می دهد. بالا رفتن قند خون می تواند موجب بروز مشکلاتی برای چشم ها، اعصاب، کلیه ها، قلب، و دیگر اعضای بدن شما شود. دیابت می تواند مقاومت شما در برابر عفونت ها را نیز کاهش دهد و می تواند روند بهبود را کند نماید. اگر دیابت دارید، بیشتر در معرض خطر گسترش برخی از مشکلات سلامت دهان، از جمله بیماری لثه، قرار خواهید داشت، بنابراین مهم است دقت زیادی در بهداشت دهان داشته باشید تا از بروز این مشکلات پیشگیری نمایید.

کاشت ایمپلنت با وجود بیماری لثه

مشخصه ویژه بیماری پریودنتال از دست رفتن بافت لثه و استخوانی است که دندان ها را حمایت می کند. این مشکل یک بیماری خود ایمنی ناشناخته، یا با منشاء درست درک نشده است، اما ژنتیکی است و در اکثر موارد، وقتی وخیم می شود، قابل پیشگیری یا متوقف شدن نیست. نگرانی اصلی از دست رفتن همه دندان ها و استخوان فک است. بیماری لثه بیماری پیوند بین دندان ها و استخوان فک است. این پیوند الیاف پریودنتال لیگامان (یا PDL) نامیده می شود. وقتی دندان کشیده می شود، بیماری از بین خواهد رفت زیرا دیگر هیچ PDL وجود ندارد. اگر دندان ها کشیده نشوند، از بین رفتن استخوان ادامه خواهد داشت. وقتی بیماری لثه پیشرفت می کند و از بین رفتن استخوان گرانبها ادامه دار می شود، کاشت ایمپلنت دندانی، اگر غیر ممکن نباشد، می تواند دشوار باشد.

گاهی اوقات با بیماری لثه، بهترین اقدامی که می توان انجام داد جایگزینی همه دندان ها با ایمپلنت های دندانی است، قبل از آنکه بیماری موجب از بین رفتن همه استخوان فک شما شود.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

مقایسه بیماری پریودنتال موضعی و بیماری لثه کل دهان

بیماری پریودنتال معمولاً یا به همه دندان ها یا به تنها چند دندان آسیب جدی وارد خواهد کرد. این آسیب از طریق از دست رفتن شدید استخوان ایجاد خواهد شد تا جایی که دندان ها لق خواهند شد و خواهند افتاد. در مورد موضعی بودن بیماری لثه، بیماری معمولاً تنها به جلوی دهان و دندان های مولر اول و دوم محدود است.

در موارد وخیم تر بیماری لثه، کشیدن دندان و جایگزین کردن آن با یک ایمپلنت از پیشرفت بیشتر تحلیل استخوان پیشگیری خواهد کرد.

در این موارد بیماری لثه و بیماری پریودنتال وخیم، معمولاً بهتر است دندان ها کشیده شوند و یک ایمپلنت دندانی دائمی جایگزین آن شود. برای مواردی که بیماری لثه کل دهان را فرا گرفته است، معمولاً بهتر است همه دندان های طبیعی کشیده شوند و ایمپلنت های تمام فک جایگزین آنها شوند قبل از آنکه مقدار قابل توجهی از استخوان ارزشمند فک تحلیل برود. به طور کلی، گزینه هایی که برای ایمپلنت های تمام فک وجود دارند دو نوع هستند که عبارتند از:

  1. ایمپلنت های دندانی تمام فک مانند ایمپلنت های All on 4. یا این امکان وجود دارد که همه دندان ها را با ایمپلنت های تکی و بریج های کوچک بر پایه ایمپلنت تعویض کرد.
  2. پروتزهای مصنوعی یا دنچر بر پایه ایمپلنت.

دندان های شما نقش حیاتی در سلامت عمومی شما ایفا می کنند. هدف اصلی ما نجات دندان های طبیعی به هر قیمتی است. با این حال، بیماری لثه و بیماری پریودنتال موجب تضعیف دندان های شما می شوند اگر پاکسازی و مسواک زدن دندان ها به درستی انجام نشود. دندان ها با کمک فیبرها یا لیگامان های طبیعی خاصی در جای خود نگه داشته می شوند. این الیاف های لیگامان پریودنتال دندان ها را از تمام جهات در بر می گیرند و در جویدن و گاز زدن غذا کمک می کنند. وقتی بیماری لثه آغاز می شود، با کمک یک پاکسازی ساده دندان ها در مطب دندانپزشکی قابل درمان است، اما اگر پیشرفت کند و الیاف پریودنتال لیگامان را در بر بگیرد تا جایی که استخوان اطراف دندان ها در معرض خطر قرار بگیرد، عاقلانه تر آن است که دندان بیمار کشیده شود و یک ایمپلنت دندانی جای آن را بگیرد.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

استخوان فک در موفقیت کاشت ایمپلنت های دندانی چه اهمیتی دارد؟

استخوان سالم فک برای موفقیت آمیز بودن کاشت ایمپلنت های دندانی به عنوان جایگزین دندان های طبیعی از دست رفته از اهمیت ویژه ای برخوردار است. استخوان محلی است که ایمپلنت دندانی را در بر می گیرد و آن را تا پایان عمر نگه می دارد. استخوان فک است که پیوند بیولوژیکی را ایجاد می کند و داخل فضاهای اطراف ایمپلنت دندانی رشد می کند. هیچ الیاف پریودنتال لیگامانی اطراف ایمپلنت دندانی وجود ندارد. حفظ استخوان در موفقیت ایمپلنت های دندانی و احیاء لبخند، جویدن، گاز زدن، خوردن، و همه عملکردهای دندان را در آینده تضمین می کند.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

آیا باید هر چه سریع تر برای کشیدن دندانی که بیماری لثه دارد اقدام کرد؟

اگر دندانپزشک شما دندان های شما را معاینه کند و به شما بگوید که بیماری پریودنتال پیشرفت کرده است تا جایی که نتایج درمان امیدوار کننده نیستند، پس شما قطعاً باید به فکر کشیدن چنین دندان هایی باشید. این اقدام بسیار مهم است، زیرا الیاف پریودنتال لیگامان بیمار شروع به آسیب رساندن به بافت های استخوانی اطراف دندان بیمار می کند و در نهایت کاشت موفقیت آمیز ایمپلنت دندانی در آینده دشوار خواهد شد.

برای کاشت موفق ایمپلنت دندانی در آینده، دندان بیمار چگونه باید کشیده شود؟

شما باید یک متخصص کاشت ایمپلنت های دندانی با تجربه پرداختن به چنین مواردی پیدا کنید. بسیار مهم است که حفره استخوانی جای دندان در طول کشیدن دندان حفظ شود. جراح ایمپلنت شما باید مراقب باشد و دانش لازم برای پرداختن به چنین موقعیت هایی را داشته باشد دندان قروچه و فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر می تواند با بیماری لثه ارتباط داشته باشد.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

پس از کشیدن دندان، چه مدت باید برای کاشت ایمپلنت جایگزین صبر کرد؟

بهتر است پس از کشیدن دندانی که بافت اطراف آن بیمار بوده است بلافاصله برای کاشت ایمپلنت جایگزین اقدام کنید. برای حفظ حداکثر کیفیت استخوان حفره برای کاشت موفق ایمپلنت دندانی، هیچ زمانی نباید تلف شود. با این حال، اگر جراح ایمپلنت شما احساس کند که برای بهبود بیماری، لازم است مقداری زمان داده شود، باید دستور العمل وی را دنبال کنید. آیا این برای کاشت ایمپلنت پس از بیماری پریودنتال ممکن است؟ آیا فردی که بیماری لثه دارد می تواند از ایمپلنت های دندانی بهره مند شود؟

فاصله انداختن بین کشیدن دندان و کاشت ایمپلنت چه مشکلاتی ایجاد میکند؟

  • مشکل در غذا خوردن، نوشیدن، حرف زدن، و عملکردهای اساسی دندان ها.
  • از دست رفتن اعتماد به نفس در اجتماع.
  • از دست رفتن عزت نفس.
  • جابجا شدن و کج شدن دندان ها به سمت فضای حفره خالی دندان که با از دست رفتن دندان به جای مانده است و باعث خواهد شد قرار دادن جایگزین به جای آن در آینده دشوار شود.
  • گیر کردن ذرات غذا در فضای خالی که منجر به بروز بیماری لثه و استخوان خواهد شد.
  • بیرون آمدن و رشد بیش از حد و بلند شدن دندان های مقابل که باعث خواهد شد ظاهر بدی داشته باشند و در نهایت لق و جابجا شوند.
  • مشکلات در تماس های معمولی دندان ها و بایت.
  • از دست رفتن و تحلیل رفتن استخوان فک.
کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

اگر استخوان فک در نتیجه بیماری پریودنتال آسیب ببیند آیا شانس دریافت ایمپلنت وجود دارد؟

سالم بودن استخوان حفره داخل فک برای کاشت موفق ایمپلنت های دندانی لازم است و با کشیدن هر چه سریع تر دندان بیمار باید حفظ شود. اگر بیماری پریودنتال پیشرفت کند و به استخوان فک آسیب برساند، احتمالاً نیاز است طی فرایند پیوند، استخوان مصنوعی اضافی به آن افزوده شود تا استخوان سالم حفره احیاء شود. برای کاشت ایمپلنت های دندانی پس از بیماری پریودنتال، جراح ایمپلنت شما با دقت شرایط، ارتفاع، و کیفیت استخوان را بررسی خواهد کرد، و تصمیم خواهد گرفت قبل از کاشت ایمپلنت دندانی، جایگذاری استخوان مصنوعی نیاز است یا خیر.

بیماری پریودنتال چیست؟

بیماری پریودنتال شایع ترین بیماری مزمن در سراسر دنیا است. بیماری پریودنتال که بیماری لثه نیز نامیده می شود، علت اصلی از دست رفتن دندان است. بیماری لثه زمانی آغاز می شود که باکتری های طبیعی دهان روی دندان ها شکل می گیرند، جایی که خط لثه ها با دندان ها برخورد پیدا می کند. در واکنش به تجمع باکتری ها در خط بثه ها، لثه ها ملتهب می شوند. مشخصه ویژه مرحله ابتدایی بیماری تورم لثه ها است که ژینژیویت نامیده می شود. در طول “ژینژیویت” تجمع باکتری ها  در بالای خط لثه ها صورت می گیرد. ژینژیویت پیشرفت می کند تا به پریودنتیت تبدیل می شود، زمانی که باکتری ها اتصال لثه ها به دندان ها را از بین می برند و رو به پایین و به سمت زیر خط لثه ها حرکت می کنند، آنجا را تخریب می کنند و موجب خوردگی استخوان حمایت کننده دندان می شوند. بنابراین، اگر شما بیماری پریودنتال را دارید، آیا این بیماری به همین سادگی است یا خیر؟

بیماری لثه پیچیده و خود ایمنی است

بیماری پریودنتال ساده نیست، بلکه بیشتر یک بیماری پیچیده خود ایمنی است. وقتی باکتری ها (با نام مستعار “پلاک” یا “تارتار”) زیر خط لثه تجمع می کنند، از خود سم آزاد می کنند و می توانند موجب التهاب استخوان و لثه شوند. باکتری ها و سموم از طریق بافت نازک تر زیر خط لثه می توانند وارد جریان خون نیز شوند و باعث بروز دیگر بیماری های سیستمیک شوند یا به آنها ربط داشته باشند. در طول روند پیشرفت بیماری لثه، سیستم ایمنی شروع به چرخش در برابر دندان ها می کند. سیستم ایمنی بدن حمله به دندان ها را آغاز می کند، وضعیتی که در آن استخوان از اطراف دندان ها تحلیل می رود و در نهایت دندان ها سست می شوند و می افتند.

گاهی اوقات بیماری همه دندان ها را مورد حمله قرار می دهد، اما اغلب تنها چند دندان درگیر می شوند. بیماری پریودنتال همه افراد را، و همه افراد را نیز به یک صورت تحت تأثیر قرار نمی دهد. در حقیقت، برخی افراد که بهداشت دهانی خود را به خوبی رعایت نمی کنند، ممکن است تنها شکل خفیفی از ژینژیویت را بگیرند که هرگز پیشرفت نمی کند و به پریودنتیت بازگشت ناپذیر تبدیل نمی شود. بیماری پریودنتال، مانند برخی دیگر از بیماری های خود ایمنی، دارای یک مؤلفه ژنتیکی نیز هست، زیرا افراد خاص بیشتر از دیگران به آنها مبتلا می شوند.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

عواملی که موجب وخیم تر شدن بیماری پرودنتال می شوند:

  • مصرف تنباکو
  • ژنتیک
  • استرس
  • داروها
  • دندان قروچه (ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر)
  • دیابت ها
  • تعذیه ضعیف

سلامت لثه و رژیم غذایی

رژیم غذایی در کنترل بیماری پریودنتال از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا باکتری های موجود در دهان از قند موجود در آنچه می خورید تغذیه می کنند و از آن برای تولید انرژی و تولید مثل استفاده می کنند. وقتی بهداشت دهان ضعیف باشد و رژیم غذایی سرشار از قند باشد، رشد باکتری هایی افزایش پیدا می کند که باعث پیشرفت بیماری می شوند. استرس نیز عامل اصلی است. استرس + قند = کاهش اسیدیته دهان و افزایش بیماری لثه.

بدن انسان برای کمک به سوخت و ساز خود به ویتامین ها و مواد معدنی نیاز دارد. رژیم غذایی سرشار از فیبر و میوه و سبزیجات به طور طبیعی به معکوس کردن کردن بیماری پریودنتال کمک می کند. اسیدهای چرب ضروری و پروتئین ها، انرژی لازم برای کمک به ساخت سلول های حیاتی را فراهم می کنند. برای معکوس کردن طبیعی روند بیماری لثه، ما باید خود را نظم دهیم تا عادات غذایی سالم تری را حفظ کنیم (از غذاهای فراوری شده دوری کنیم) و استرس را به حداقل برسانیم.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

ویتامین ها و مکمل ها برای بیماری لثه

ویتامین C

ویتامین C یک ویتامین مهم برای داشتن لثه های سالم است. به نظر می رسد که این ویتامین با باکتری ها مبارزه می کند و شکل گیری بافت جدید لثه ها را تحریک می کند. علاوه بر این، ویتامین C التهاب و عفونت را در طول پیشرفت بیماری پریودنتال کاهش می دهد. سبزیجات غنی از ویتامین C شامل پرتقال، گریپ فروت، گوجه، کلم بروکلی، گل کلم، طالبی، توت فرنگی، و مارچوبه اشاره کرد. دوز توصیه شده روزانه ویتامین C سه مرتبه 1000 میلی گرمی است.

روز به روز شواهد بیشتری به این نکته اشاره دارند که بیماری لثه موجب افزایش خطر دیگر مشکلات برای سلامت، از جمله فشار خون بالا، می شود. مطالعه جدیدی که به مرور تحقیقات گذشته پرداخته است حاکی از این است که هر چه بیماری لثه شکل وخیم تری داشته باشد، خطر بالا رفتن فشار خون نیز افزایش خواهد یافت.

بر اساس مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC)، 2/47 درصد از افراد 30 ساله و بالاتر یکی از اشکال بیماری لثه را دارند، و حدود 32 درصد از همه افراد بزرگسال در ایالات متحده فشار خون بالا دارند.

گرچه ممکن است اینگونه به نظر برسد که این دو وضعیت هیچ ارتباطی با یکدیگر ندارند، اما مطالعات اخیر حاکی از این هستند که بین وجود بیماری لثه و افزایش خطر فشار خون بالا ارتباطی خیره کننده وجود دارد. اکنون، مطالعه ای روی تحقیقات اخیر که به این موضوع پرداخته بودند تأیید می کند که، بر اساس شواهدی که تاکنون بدست آمده اند، افرادی که پریودنتیت دارند- یکی از اشکال پیشرفته بیماری لثه- به نظر می رسد که بیشتر در معرض خطر فشار خون بالا باشند.

علاوه بر این، طبق یافته های این بررسی که در مجله قلب و عروق به چاپ رسیده است، هر چه پریودنتیت وخیم تر باشد، خطر بالا رفتن فشار خون نیز افزایش خواهد یافت. در حقیقت، فشار خون بالا می تواند عامل اصلی حمله قلبی و سکته در بیمارانی باشد که پریودنتیت دارند.

تحقیقات پیشین حاکی از این بودند که بین پریودنتیت و فشار خون بالا ارتباط وجود دارد و درمان های دندانپزشکی موجب بهبود فشار خون می شوند، اما تا به امروز یافته ها بی نتیجه بوده اند.

فشار خون و بیماری لثه

فشار خون و بیماری لثه

ارتباط مستقیم بین بیماری لثه و فشار خون

محققان شواهدی که 81 مطالعه از 26 کشور ارائه داده بودند را مرور و تجزیه و تحلیل کردند. تحقیقات حاکی از این هستند که فشار خون متوسط شریانی در افراد مبتلا به پریودنتیت به طور قابل توجهی بالاتر است. بویژه، در بین افرادی که بیماری لثه داشتند، فشار خون سیستولیک (فشار خون در طول ضربان های قلب) و فشار خون دیاستولیک (فشار خون بین ضربان های قلب) به ترتیب 5/4 میلی متر جیوه (mm Hg) و 2 میلی متر جیوه بالاتر از افرادی بود که مشکل بیماری لثه را نداشتند.

تفاوت ها قابل چشم پوشی نیستند. افزایش متوسط 5 میلی متر جیوه فشار خون با 25 درصد از موارد افزایش خطر مرگ ناشی از حمله قلبی یا سکته ارتباط دارد.

بعلاوه، محققان دریافتند که بین پریودنتیت متوسط تا وخیم و 22 درصد خطر بالاتر فشار خون ارتباط وجود دارد، در حالی که آنها پریودنتیت وخیم را به 49 درصد خطر بالاتر این مشکل ربط می دهند.

آنها ابراز داشته اند که یک ارتباط خطی بین این دو مشاهده کرده اند- هر چه پریودنتیت وخیم تر باشد، احتمال بالا رفتن فشار خون بیشتر می شود. یافته ها حاکی از این هستند که بیمارانی که بیماری لثه دارند باید از این خطرات مطلع باشند و توصیه های لازم برای تغییر سبک زندگی برای پیشگیری از بالا رفتن فشار خون، مانند ورزش کردن و داشتن رژیم غذایی سالم به آنها داده شود.

علاوه بر این، محققان می خواهند ببینند آیا هیچ شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه بین درمان پریودنتیت و کاهش فشار خون ارتباطی وجود دارد یا خیر. این تیم خاطر نشان کردند که شواهد مربوط به این موضوع هنوز بدون نتیجه هستند، زیرا از بین 12 مطالعه مداخله گرانه ای که در این بررسی مرور شدند، تنها 5 مطالعه به این نتیجه رسیده بودند که به نظر می رسد درمان بیماری لثه منجر به کاهش فشار خون می شود.

به نظر می رسد که بین سلامت دهان و فشار خون یک تسلسل وجود داشته باشد، که در وضعیت های سالم و بیماری وجود دارد. شواهد حاکی از این هستند: اینکه درمان پریودنتیت می تواند فشار خون را کاهش دهد، هنوز بدون نتیجه مانده است.

تقریباً در تمام مطالعات مداخله گرانه، فشار خون نتیجه اصلی نبود. برای تعیین تأثیر درمان پریودنتال روی فشار خون، آزمایشات تصادفی لازم هستند.

فشار خون و بیماری لثه

فشار خون و بیماری لثه

آیا عامل التهاب، حلقه گمشده است؟

محققان بر این باورند که شاید التهاب در مرکز ارتباط چشمگیر بین سلامت دهان و سلامت قلبی عروقی قرار می گیرد. فرضیه پردازی آنها به این گونه ایت که، باکتری های دهانی که مسئول بیماری لثه هستند می توانند موجب بروز این التهاب شوند، که در عوض، می تواند احتمال بالا رفتن فشار خون را افزایش دهد.

دیگر توضیحات احتمالی می توانند وجود برخی ویژگی های ژنتیکی یا قرار گرفتن در معرض برخی ریسک فاکتورها باشند که هم برای پریودنتیت و هم برای فشار خون بالا شایع هستند، از جمله عادت کشیدن سیگار یا چاقی.

در بسیاری کشورها در سراسر دنیا، سلامت دهان به طور منظم بررسی نمی شود، و بیماری لثه سال ها درمان نشده باقی می ماند. فرضیه این است که این وضعیت التهاب دهانی و سیستمیک و واکنش به باکتری ها، در صدر جدول عوامل خطرزای موجود قرار دارند.

بعلاوه، گرچه تاکنون این فرض وجود داشته است که ممکن است پریودنتیت یک عامل خطر برای فشار خون بالا باشد، اما ممکن است عکس این رابطه نیز وجود داشته باشد: فشار خون بالا ممکن است یک عامل خطر برای بیماری لثه باشد.

تحقیقات بیشتر لازم است تا بررسی شود آیا بیمارانی که فشار خون بالا دارند احتمال بیماری لثه در آنها بیشتر است یا خیر. شاید ارائه توصیه های بهداشتی دهان و دندان به بیمارانی که فشار خون بالا دارند کار عاقلانه ای باشد.

فشار خون و بیماری لثه

فشار خون و بیماری لثه

وقتی بیماری لثه به مرحله پیشرفته می رسد (پریودنتیت) دندان های شما در معرض خطر قرار دارند. در این مرحله، الیاف پریودنتال لیگامان و بافت استخوانی که دندان را احاطه کرده اند تخریب شده اند، و حتی ممکن است روند از دست رفتن دندان های شما آغاز شود. اگر بیماری با درمان های غیر جراحی مانند جرمگیری و تسطیح سطح ریشه قابل کنترل نباشد، ممکن است جراحی فلپ پریودنتال بهترین گزینه درمانی برای شما باشد.

امروزه جراحی فلپ روش برتر و پیشرو برای درمان و ترمیم پاکت های پریودنتال است. پاکت پریودنتال چیست؟ آنها بخش هایی زیر خط لثه هستند، جایی که بافت لثه از دندان جدا شده است، و باعث می شود یک فضای غیر قابل تمیز شدن بوجود بیاید، جایی که باکتری های مضر می توانند تکثیر شوند. این باکتری ها منجر به التهاب بافت ها، و در نتیجه حساسیت، خونریزی، و درد می شوند. این مشکلات اگر بدون درمان باقی بمانند، می توانند میزبان مشکلاتی شامل بیماری لثه، از دست رفتن ساختار استخوانی حمایت کننده دندان، و احتمالاً حتی مشکلات سیستمیک (کل بدن) شوند.

وقتی پاکت های پریودنتال پیشرفت می کنند، گام نخست برای درمان آنها معمولاً از طریق پاکسازی و جرمگیری (که تحت عنوان رسوب زدایی ریشه نیز نامیده می شود) با ابزارهای دستی یا آلتراسونیک است. اگر این درمان مؤثر واقع نشود، جراحی پریودنتال انجام خواهد شد. جراحی فلپ درمانی برای بیماری پریودنتال نیست- بلکه کمک می کند فضایی ایجاد شود که راحت تر بتوان سلامت پریودنتال را حفظ کرد. و حتی اگر شما مستعد بیماری لثه باشید، درمان های تخصصی مناسب و مراقبت های منظم در منزل می توانند کمک کنند تا حد امکان لثه های خود را برای مدت زمان طولانی تری سالم نگه دارید.

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

اهداف جراحی فلپ

یکی از اهداف اصلی جراحی فلپ حذف یا کاهش خود پاکت ها است. برای دسترسی به آن، یک برش فلپ مانند در بافت لثه ایجاد می شود. این اجازه می دهد بافت بیمار از داخل پاکت برداشته شود و امکان دسترسی به سطوح ریشه دندان را برای پاکسازی کامل فراهم می آورد، که به حذف پلاک ها و رسوب های مضر کمک می کنند. پس از آن فلپ بسته می شود و آن منطقه سیل می شود. این باعث می شود روند بهبود آغاز شود، که به سرعت اتفاق می افتد.

هدف دیگر بازسازی و بازتولید الیاف پریودنتال لیگامان و بافت استخوانی است که ممکن است در نتیجه بیماری از دست رفته باشد. تکنیک های متعددی ممکن است برای انجام این کار استفاده شوند، از جمله روش های پیشرفته پیوند استخوان و مواد شیمیایی که تحت عنوان فاکتورهای رشد شناخته می شوند. این رویکردها کمک می کنند لثه ها به شکل و عملکرد طبیعی و عادی خود برگردند و ترمیم شوند، و موجب ارتقاء دندان هایی سالم و ایمن می شوند.

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

فرایند جراحی فلپ

جراحی فلپ عموماً با بی حسی کامل انجام می شود، که گاهی اوقات همراه با داروهای ضد اضطراب خوراکی استفاده می شوند؛ یا به جای آنها ممکن است از آرام بخش هایی استفاده شود که داخل ورید تزریق می شوند و هشیاری فرد حفظ می شود. پس از آنکه بی حس کننده اثر می کند، برش کوچکی ایجاد می شود تا لثه ها از دندان ها جدا شوند. بافت بیرونی لثه به آرامی رو به عقب تا زده می شود تا امکان دسترسی به ریشه ها و الیاف پریودنتال لیگامانی و بافت استخوان وجود داشته باشد.

سپس، بافت ملتهب لثه می تواند برداشته شود، و ریشه های دندان ها می توانند پاکسازی شوند؛ در صورت نیاز، منطقه نیز می تواند با آنتی بیوتیک ها یا داروهای دیگر درمان شود. نقائص استخوان ها می توانند با مواد پیوندی (از جای دیگری از بدن یا با مواد ساخته دست انسان) ترمیم شوند و احیاء صحیح الیاف پریودنتال لیگامان می تواند با روش های فیزیکی (غشاء) و شیمیایی (فاکتورهای رشد) ترغیب شوند. ممکن است دندانپزشک یک غشاء روی استخوان پیوندی قرار دهد تا به رشد مجدد استخوان کمک کند، البته ممکن است غشاء بعداً برداشته شود. ممکن است استخوان صاف و صیقلی شود و به گونه ای شکل داده شود که پلاک های دندانی جای کمتری برای رشد داشته باشند. در نهایت، برش بسته می شود و فرایند تکمیل می شود.

پس از جراحی چه انتظاری می توان داشت؟

عموماً تنها چند روز طول می کشد تا روند بهبود فرایند جراحی فلپ انجام شود. حتماً دستور العمل های مراقبت های خانگی که دندانپزشک یا جراح دهان و دندان شما داده است را دنبال کنید. اگر هر پرسشی در مورد این دستورالعمل ها دارید، با دندانپزشک یا جراح خود تماس بگیرید. توصیه های کلی که کمک می کنند سرعت روند بهبود بیشتر شود عبارتند از:

  • داروهای مسکن خود بر اساس تجویز پزشک خود مصرف کنید.
  • پس از 24 ساعت، می توانید دهان خود را چند مرتبه در طول روز با آب و نمک به آرامی شستشو دهید تا تورم و درد را تسکین دهید.
  • گاز استریل را قبل از آنکه غرق در خون شود تعویض کنید.
  • پس از جراحی آرام باشید. فعالیت های فیزیکی شدید ممکن است خونریزی را افزایش دهد.
  • غذاهای نرم مانند ژلاتین، پودینگ، یا سوپ سبک بخورید. به تدریج و به بهبود منطقه جراحی، غذاهای جامد را به رژیم غذایی خود اضافه کنید. تخت دراز نکشید. این ممکن است موجب طولانی شدن خونریزی شود. زیر سر خود را با یک بالش اضافی بالا بیاورید.
  • به مسواک زدن آرام و با دقت دندان ها و زبان خود ادامه دهید.
  • یک تکه یخ یا کیسه آب سرد روی منطقه بیرون دهان خود اعمال کنید زیرا به کاهش درد و تورم صورت شما کمک می کند.
  • از انجام حرکات مکیدن مانند استفاده از نی خودداری کنید.
  • سیگار نکشید.

چند روز پس از فرایند دندانپزشک بخیه ها را برخواهد داشت.

این فرایند چقدر خوب می تواند عمل کند؟

اگر پس از فرایند بهداشت دهان را به خوبی رعایت کنید، فرایند فلپ اجازه خواهد داد دندان ها و لثه های خود را بهتر پاکسازی کنید. لثه های شما باید مجدداً صورتی و سالم شوند.

بیماری های سیستمیک می توانند تأثیر فوری و دراز مدت روی روند بهبود و نیز تشخیص بیماری های مربوط به ایمپلنت های دندانی داشته باشند، اما برای مشکلاتی که آنها بوجود می آورند راهکارهایی نیز وجود دارد. نخستین قانون این است که انتخاب بیماران باید با دقت انجام شود. کل طرح درمان باید به شکلی خاص و بر اساس سوابق پزشکی بیمار چیده شود، و روش های کلی درمان اعمال نشوند- افراد مختلف ممکن است نیاز به تغییر طرح درمان بر اساس نیازهای پزشکی فردی آنها داشته باشند. اگر به خوبی و به دقت در مورد سوابق پزشکی فکر شود، هم متخصص و هم بیمار مجبور نخواهند بود در آینده با شکست های پیچیده مواجه شوند.

با این حال، برخی موارد، علیرغم طراحی دقیق و به کار گیری یک الگوی درمانی مناسب، نتایج غیر منتظره (هم خوب و هم بد) به بار خواهند آورد. گاهی اوقات، نمونه با شکست مواجه می شود حتی قبل از آنکه جراح از آن مطلع باشد.

درک شرایط پزشکی و نکات دارویی و تداخل ها برای هر جراحی کاشتی حیاتی است، و لازم است این اطلاعات پیوسته به روز رسانی شوند. هر جراحی که اجرا می شود، هر فلپی (تکه بافت) که برداشته می شود، هر ایمپلنتی که کاشته می شود، هر جراحی پیوندی که انجام می شود، و هر موردی که احیاء می شود؛ باید به دقت برنامه ریزی و اجرا شود تا برای بیمار موفقیت آمیز و بی خطر باشد. در این مقاله بر آنیم تا برخی بیماری های سیتمیک اصلی را پوشش دهیم که می توانند روی درمان کاشت ایمپلنت های دندانی تأثیر داشته باشند- اما توصیه می شود مطالعات بیشتری در این خصوص صورت گیرد تا اطلاعات بیتری در این زمینه کسب شود و به درمان قابل پیش بینی تر این موارد نزدیک تر شویم.

تاثیر بیماریها بر کاشت ایمپلنت

تاثیر بیماریها بر کاشت ایمپلنت

درمان سرطان

شیمی درمانی و یا پرتو درمانی سر و گردن برای درمان سرطان، اغلب می توانند این مناطق را از نظر دفاع میزبان تحت تأثیر قرار دهند. کاشت ایمپلنت زمانی با مشکل مواجه می شود که بیمار به صورت فعال تحت شیمی درمانی یا رادیو گرافی قرار داشته باشد. دوز بالای پرتو افکنی به سر و گردن می تواند خونرسانی به استخوان های دهان را کاهش دهد، که حتی پس از آنکه پرتو افکنی متوقف می شود نیز ادامه خواهد داشت. تحقیقاتی که در گذشته انجام شده اند حاکی از این هستند که نرخ شکست ایمپلنت های دندانی در استخوان هایی که تحریک شده اند بالاتر است؛ با این حال، وقتی دوز پرتو کمتر از 45Gy  است، نرخ شکست کاهش پیدا می کند.

واکنش جراحی تومورهای دندانی می تواند منجر به محدود شدن مقدار استخوان شود، که باعث خواهد شد کاشت ایمپلنت های دندانی حتی پس از فرایند پیوند استخوان نیز دشوار باشد. اینها عواملی هستند که می توانند خطرات شکست را افزایش دهند و لازم است در مرحله طراحی درمان با دقت به آنها توجه شود. سوابق نشان می دهند که نرخ شکست ایمپلنت های دندانی معمولاً در ماگزیلا (17.4%) در مقایسه با مندیبل (4.4%) بالاتر است.

در استخوان هایی که در گذشته تحریک شده اند، اکثر شکست های ایمپلنت های دندانی کمتر از 4 سال پس از کارگذاری اتفاق می افتند. به طور کلی، نرخ نجات ایمپلنت های دندانی در استخوانی که پرتو افکنی شده است، به طور میانگین تقریباً 76% است. بنابراین، اگر بیمار پرتو درمانی دریافت کرده باشد، جراحان کاشت ایمپلنت و بیماران باید انتظار نرخ موفقیت کمتری را داشته باشند.

یک تأثیر منفی رادیوگرافی استئورادیونکروز osteoradionecrosis (ORN) است، که معمولاً با اکسیژن هایپربار (پر فشار) درمان می شود تا خونرسانی به بافت افزایش پیدا کند و رگ زایی را ارتقاء بخشد. این منجر به بالا رفتن نرخ نجات ایمپلنت های دندانی و پایین آمدن مشکلات در برخی گزارشات خواهد شد، گرچه همه مطالعات همین نتایج مثبت را نشان نمی دهند. بنابراین هیچ توصیه جامعی وجود ندارد که در این رابطه بتوان ارائه داد.

تاثیر بیماریها بر کاشت ایمپلنت

تاثیر بیماریها بر کاشت ایمپلنت

در نتیجه، تا زمانی که بیمار تحت شیمی درمانی یا پرتو درمانی است، هر گونه جراحی ایمپلنت دندانی باید به تأخیر بیفتد. از آنجا که در طول شیمی درمانی خطر خونریزی، بروز عفونت، موکوزیت و بروز زخم بالاتر است، تنها زمانی که مرحله حاد شیمی درمانی به پایان رسیده باشد، فرد می تواند به فکر چنین درمانی باشد.

اگر بیمار در گذشته نزدیک شیمی درمانی شده است، پروفیلاکسی (طب پیشگیری) با آنتی بیوتیک معمولاً در نظر گرفته می شود. جراح باید همیشه قبل از طراحی درمان کاشت ایمپلنت با انکولوژیست (متخصص سرطان) بیمار مشورت نماید، مخصوصاً زمانی که پرتو درمانی انجام شده است، تا منطقه هایی که پرتو درمانی شده اند و نیز دوز مورد استفاده مشخص شوند.

اگر محل کاشت ایمپلنت خارج از منطقه پرتو درمانی باشد (مثلاً مناطقی از دهان که پرتو به آنها تابانده می شود)، نرخ موفقیت ایمپلنت های دندانی به اندازه بیماران سالم قابل پیش بینی خواهد بود. خطر بروز عفونت در بیماران سرطانی می تواند می تواند بالاتر باشد، بنابراین، هر گونه بیماری پریودنتال، پوسیدگی، و التهابی باید هر چه سریع تر حذف شوند. بعلاوه، در برنامه مشورت با انکولوژیست بیمار باید نجات بیمار گنجانده شود، همانطور که در برخی موارد بیمار می تواند چندین سال بعد از درمان به زندگی خود ادامه دهد.

تاثیر بیماریها بر کاشت ایمپلنت

تاثیر بیماریها بر کاشت ایمپلنت

کاشت دریچه مصنوعی قلب

بیماری دریچه قلب مستقیماً نتیجه کاشت ایمپلنت های دندانی را تحت تأثیر قرار نمی دهد؛ با این حال، نیاز اصلی، پیشگیری از اندوکاردیت عفونی احتمالی است. از آنجا که بافت های قلب می توانند در این بیماران آسیب ببینند، مخصوصاً دریچه قلب آنها، خطر اندوکادیت عفونی با منشاء باکتریایی می تواند بالا باشد.

شستشو پیش از جراحی با کلرهگزیدین، و نیز استفاده پیشگیرانه از آنتی بیوتیک ها می تواند مفید باشد. در این بیماران، در صورتی که هر گونه عفونتی اطراف ایمپلنت های دندانی تداوم پیدا کند لازم است گام های ضروری هر چه سریع تر برداشته شوند، از جمله خارج کردن ایمپلنت دندانی (عفونت) تحت دقیق ترین شرایط. بیمارانی که کاشت دریچه مصنوعی قلب داشته اند، برای پیشگیری از بروز عفونت باید در مورد رژیم غذایی خود دقیق و سخت گیر باشند.

تاثیر بیماریها بر کاشت ایمپلنت

تاثیر بیماریها بر کاشت ایمپلنت

عفونت میوکاردیت

بیمارانی که بیماری های قلبی عروقی دارند، می توانند هر شکلی از این شرایط را از خود نشان دهند: فشار خون بالا، تنگی عروق، بیماری عروق کرونر قلب، آترواسکلروز یا تصلب شریان، و نارسایی احتقانی قلب. از سوی دیگر، این شرایط می تواند روی جریان خون و اکسیژن به محل جراحی تأثیر داشته باشد، در نتیجه بهبودی را تحت تأثیر قرار دهد. بیماری ایسکمی قلب (بیماری عروق کرونر قلب) می تواند خود را به شکل آنژین یا عفونت میوکاردیت (MI) نشان دهد.

این می تواند منجر به بروز درد شدید در فک ها، گردن، و بازوی چپ شود، و اکثر مرگ ها ظرف 12 ساعت نخست اتفاق می افتد. اگر بیمار در برابر عفونت میوکاردیت دوام بیاورد، بهبود ممکن است چند ماه، و یا حتی یک سال، طول بکشد؛ بنابراین، توصیه می شود که هر گونه جراحی برنامه ریزی شده ای برای کاشت ایمپلنت های دندانی 6 تا 12 ماه به تعویق بیفتد، زیرا ممکن است سلامت عمومی فرد را به خطر بیندازد.

برخی مطالعات حاکی از این هستند که بیماری که به خوبی بهبود پبدا کرده باشد، بدون هیچ خطری ایسکمی، 6 هفته پس از آن می توانند تحت جراحی قرار بگیرند. جراح باید با پزشک بیمار مشورت نماید، و لازم است یک ارزیابی دقیق صورت بگیرد.

پروتکل هایی که در این موارد باید دنبال شوند عبارتند از:

  • فشار خون و نظارت روی وضعیت قلب
  • کاربرد اکسیژن
  • استفاده از داروهای مسکن قبل از جراحی
  • کنترل استرس و اضطراب
  • بیهوشی عمیق
  • داروهای خواب آور اولیه حاوی نیترات

به طور کلی، دو عامل اصلی کنترل درد و مدیریت استرس هستند. جراح باید اطلاعات کافی در مورد همه داروهای بیمار داشته باشد، از جمله داروهای ضد انعقاد، حل کننده های لخته های خون، و باید از خطرات و مزایای در نظر گرفتن ایمپلنت های دندانی در مقایسه با وقفه در مصرف این داروها آگاه باشند.

تاثیر بیماریها بر کاشت ایمپلنت

تاثیر بیماریها بر کاشت ایمپلنت

سکته مغزی

یک وقفه در جریان خون به بافت های مغز می تواند منجر به پایین آمدن سطح اکسیژن و گلوکز شود، که منجر به ایسکمی عصبی و علائم و نشانه های عصبی می شود، و می تواند منجر به آسیب های بازگشت ناپذیر به بافت مغز شود.

چهار پدیده متفاوت بر اساس طول آنها، به قرار زیر توصیف شده اند:

  • حمله ایسکمی گذرا Transient ischemic attack
  • نقص عصبی ایسکمی برگشت پذیر Reversible ischemic neurologic defect
  • سکته مغزی در حال تکامل Stroke in evolution
  • سکته مغزی کامل Completed stroke

به طور کلی، سکته ها بر اساس منشاء پاتوژنیک آنها به دو دسته سکته های ایسکمیک ischemic  و هموراژیک hemorrhagic  تقسیم می شوند. نمود ظاهری سکته در دهان عبارت است از تغییر یا از دست دادن احساس و فلج یک طرفه صورت، از دست رفتن کنترل روی ساختار صورت، که منجر به افزایش ترشحات دهان، استفراق، و نیز ناتوانی در درست حرف زدن می شود. مشکلات مربوط به نقص در بلع، (بلع دشوار) نیز می توانند منجر به قرار گیری بد ابزارها در نتیجه کاهش وزن شود.

علاوه بر این، روی بهداشت دهان نیز تأثیر منفی خواهد داشت، و منجر به پوسیدگی دندان ها و بروز بیماری های پریودنتال خواهد شد. به تعویق انداختن هر گونه جراحی کاشت ایمپلنت برای شش ماهه نخست اقدام خوبی است زیرا بیمارانی که سکته داشته اند، باید طی مرحله نخست بهبود، مشکلات زیادی را تحمل کنند، و استرس و عدم اشتیاق آنها به مراقبت می تواند جراحی کاشت ایمپلنت آنها را تا مقدار زیادی تحت تأثیر قرار دهد.

بررسی و ارزیابی بند آمدن خون در بیمارانی که داروهای ضد انعقاد خوراکی مصرف می کنند ضروری است. جراحان تا میزان زیادی پذیرفته اند که به جای قطع داروهای ضد انعقاد خون، تکنیک های جراحی آتروماتیک همراه با داروهای انعقاد خون موضعی برای کنترل خونریزی باید مد نظر قرار بگیرند. برای نسبت نرمال بین المللی انعقاد خون (INR- مقیاس انعقاد خون) بالای 5/3 و جراحی های پیچیده تر، قبل از انجام هر جراحی باید با پزشک بیمار مشورت نمود.

جراحان دهان و دندان باید بدانند تداخل داروهای ضد انعقاد خوراکی و داروهای دندانی خاص (مانند مترونیدازول، تتراسایکلین، و اریترومایسین) می تواند موجب بالا رفتن INR شود. برای این بیماران، تجویز داروهای جایگزین و نظارت دقیق و نزدیک INR هنگام مصرف یک داروی خاص حیاتی است.

تاثیر بیماریها بر کاشت ایمپلنت

تاثیر بیماریها بر کاشت ایمپلنت

دیابت

به لحاظ نظری، وقتی نوبت به کاشت ایمپلنت های دندانی می رسد، بیماران دیابتی که کنترل خوبی روی قند خون دارند، می توانند مانند بیماران سالم تحت درمان قرار بگیرند. با این حال، وقتی بیمار دیابتی است، باید به فکر تغییراتی بود که در بدن اتفاق می افتند، و هنگام کاشت ایمپلنت های دندانی آنها را مد نظر قرار داد.

به طور کلی، دیابت با بیماری های میکرو- و ماکرو وسکیولار، افزایش خطر عفونت، و تأخیر یا تغییر در روند بهبود همراه است، که می تواند مکنجر به عوارض پس از جراحی شود. وقتی در بیماران دیابتی، ایمپلنت های دندانی در یک منطقه نسبتاً بدون دندان کار گذاشته می شوند، خطر بروز مشکلات بالاتر است زیرا دیابت یک خطر کلیدی برای بیماری پریودنتال است. این می تواند منجر به تغییر به مرور زمان، در نحوه بارگذاری روکش روی ایمپلنت های دندانی شود، همراه با شکست احتمالی.

لازم است پزشک قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی، ارزیابی پریودنتال دقیقی روی بقیه دندان ها انجام دهد تا خطر شکست ایمپلنت های دندانی در آینده را پایین بیاورد. تحقیقات نشان می دهند دیابت (مخصوصاً نوع 1) روی حجم استخوان ترابکولار بیماران بیشتر از استخوان کورتیکال تأثیر منفی می گذارد. بنابراین این احتمال بیشتر است که اسئواینتگریشن بیشتر در مناطقی تحت تأثیر منفی قرار بگیرد که استخوان عمدتاً اسفنجی است، از جمله استخوان ماگزیلا. به نظر می رسد، قسمت هایی مانند مندیبل که بیشتر آن را استخوان کورتیکال تشکیل می دهد، کمتر تحت تأثیر قرار بگیرد.

در دبایت نوع 1، وقتی درمان با انسولین برای کنترل بیماری مورد استفاده قرار می گیرد، سطح تماس استخوان با ایمپلنت افزایش قابل توجهی پیدا می کند، که حاکی از اهمیت کنترل خوب قند خون برای اسئواینگریشن است. در نتیجه، داشتن اطلاعات کامل از سوابق پزشکی بیمار و کنترل قند خون، هنگام طراحی درمان برای بیماران دیابتی حیاتی است. عوامل خطر، مانند عفونت ها و بهبود پس از جراحی، می توانند به این بستگی داشته باشند که بیمار چقدر خوب یا چقدر بد بیماری خود را تحت کنترل دارد.

این اتفاق نظر وجود دارد که بیماران دیابتی بیشتر در معرض خطر عفونت (در طول و پس از جراحی) قرار دارند. استفاده از آنتی بیوتیک ها به صورت پیشگیرانه برای جلوگیری از عوارض پس از جراحی، در سراسر دنیا مورد تأیید همه متخصصان قرار گرفته است. دهانشویه های کلرهگزیدین نیز نشان داده اند وقتی پس از جراحی مورد استفاده قرار می گیرند، نرخ نجات هم در بیماران دیابتی و هم در بیماران غیر دیابتی را افزایش می دهند.

مهم است تیم دندانپزشکی وقتی بیمار خوب به نظر نمی رسد یا قند او رو به افزایش است، علائم و نشانه ها را به خوبی تشخیص دهد زیرا این شرایط می تواند زندگی فرد را تهدید کند. قبل از جراحی لازم است اطلاعات کاملی از شرایط پزشکی بیمار کسب شود.