نوشته‌ها

بخش تخصصی جراحی خط لبخند





لثه‌های سالم و متناسب می‌توانند به عنوان قابی زیبا برای دندان‌های زیبا باشند. با این وجود، لثه‌های بزرگ می‌توانند زیبایی دندان‌ها را پنهان سازند، لبخندی لثه‌ای بوجود آورند که موجب پایین آمدن اعتماد به نفس برخی افراد خواهد شد. با استفاده از تکنیک لیزر در دندانپزشکی می‌توان با کمترین درد و خونریزی، این مشکل را به سادگی برطرف نمود و ظاهری زیبا به دندان‌ها و لثه‌ها بخشید.

مقالات تخصصی جراحی خط لبخند



شاید از خود بپرسید که آیا می توانید از یک ایمپلنت دندانی برای دو دندان از دست رفته استفاده کنید؟ گرچه ایمپلنت های دندانی معمولاً برای جایگزینی یک دندان استفاده می شوند، اما در دندانپزشکی مواردی نیز وجود دارند که از ایمپلنت ها برای جایگزینی چندین دندان استفاده می شود.

راه حل های مدرن امروزی شامل بریج های کنتی لور، بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی، و پروتزهای پارسیل بر پایه ایمپلنت های دندانی هستند.

در این مقاله، در مورد موارد زیر به بحث خواهیم پرداخت:

  • دلایل استفاده از چندین ایمپلنت دندانی
  • آیا می توان از 1 ایمپلنت دندان برای 2 دندان از دست رفته استفاده کرد؟
  • یک ایمپلنت می تواند چند دندان را پشتیبانی کند؟
  • چه تعداد ایمپلنت دندان می توانید داشته باشید؟

امیدواریم این مقاله شما را در مسیر درست راهنمایی کند. علاوه بر این، به خاطر داشته باشید که هر مورد جداگانه، متفاوت است، و شما باید به دنبال مشاوره تخصصی دندانپزشکی باشید.

ایمپلنت چند دندانی چیست؟

به منظور جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته، یک پایه فلزی کوچک به نام ایمپلنت چند دندانی با جراحی داخل استخوان فک قرار داده می شود. ایمپلنت ممکن است یک دندان، بریج، پروتز یا بخشی از دندان مصنوعی را پشتیبانی کند، و درست مانند دندان های طبیعی شما عمل خواهد کرد.

اگر تعدادی یا تمام دندان های خود را در نتیجه تصادف، بیماری پریودنتال، حفره های درمان نشده یا بیماری لثه از دست داده اید، این می تواند راه حل خوبی برای شما باشد. ایمپلنت های چند دندانی ممکن است برای جایگزینی چندین دندان از دست رفته استفاده شوند.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

چه زمانی می توانیم از 1 ایمپلنت برای 2 یا چند دندان از دست رفته استفاده کنیم؟

استفاده از ایمپلنت های چند دندانی در موارد زیر توصیه می شود:

  • چند دندان ممکن است توسط تنها یک ایمپلنت اضافی پشتیبانی شوند.
  • برای رسیدن به نتیجه مطلوب، ایمپلنت های زیادی نیاز هستند.
  • استفاده از چندین ایمپلنت، دلایل زیبایی دارد.

مزایای استفاده از ایمپلنت چند دندانی

چه زمانی استفاده از 1 ایمپلنت برای 2 دندان توصیه می شود؟ و مزایای کاشت ایمپلنت های چند دندانی چیست؟

  • چندین دندان ممکن است به طور همزمان در چندین نقطه جایگزین شوند.
  • با چندین ایمپلنت دندانی، جایگزینی تعداد بیشتری دندان با ظاهری زیباتر امکان پذیر است.
  • گزینه ایمپلنت های چند دندانی برای دستیابی به نتیجه مطلوب به طور همزمان، به صرفه جویی در زمان و هزینه کمک می کند.

شماره 1- صرفه جویی در هزینه و زمان

ممکن است چندین ایمپلنت در یک درمان ترکیب شوند و همزمان در زمان و هزینه بیمار صرفه جویی شود. برای افرادی که می خواهند همه دندان های خود را بلافاصله پس از کشیدن دندان جایگزین کنند بسیار مناسب است. قرار دادن 3 تا 5 ایمپلنت مقرون به صرفه است زیرا میانگین هزینه تقریباً برابر با تنها یک ایمپلنت است.

شماره 2- اگر استخوان های شما نتوانند ایمپلنت های تکی را پشتیبانی کنند، ممکن است گزینه خوبی باشد.

با قرار دادن ایمپلنت در استخوان فک، استخوان فک شما استحکام خود را حفظ خواهد کرد. از دست دادن دندان ها ممکن است باعث از دست دادن مقدار قابل توجهی از استخوان شما شود، اما با استفاده از ایمپلنت ها، می توانید تراکم استخوان خود را در جایی که باید باشد حفظ کرد و از نیاز به پیوند استخوان اجتناب کرد. با این حال، بیمارانی که استخوان فک آنها در حال حاضر برای حفظ ایمپلنت های تکی ضعیف است، ممکن است استفاده از یک ایمپلنت برای دو دندان یا ایمپلنت های چند دندانی برای آنها یک راه حل مناسب باشد.

شماره 3- سلامت خوب دندان ها

چند ایمپلنت دندانی شما را قادر می سازند تا وعده های غذایی خود را به درستی مصرف کنید و سلامت دهان خود را بدون نگرانی در مورد آسیب یا صدمه ناشی از از دست دادن دندان حفظ کنید. آنها عملکردی درست شبیه دندان های طبیعی دارند.

شماره 4- ظاهری زیباتر

هنگام استفاده از ایمپلنت ها روی دندان های جلو، باید مطمئن شوید که ایمپلنت ها از داخل لثه ها قابل مشاهده نیستند. این می تواند دلیل دیگری برای استفاده از 1 ایمپلنت دندانی برای 2 دندان باشد.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

بهترین گزینه های ایمپلنت های چند دندانی

بسته به وضعیت لثه و استخوان فک بیمار، گاهی اوقات ممکن است دو دندان مجاور توسط یک ایمپلنت تکی نگه داشته شوند. ایمپلنت های چند دندانی بیشتر برای محکم نگهداشتن بریج های ثابت یا پروتزهای پارسیل متحرک استفاده می شوند.

بریج کنتی لور

گاهی اوقات اگر بیمار بخواهد برای دو دندان جایگزین قرار دهد، استفاده از یک ایمپلنت برای دندان دومی که درست در کنار آن قرار گرفته است، امکان پذیر است. اگر دندان ها در کنار یکدیگر نباشند باید از دو ایمپلنت استفاده شود.

بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی

چندین دندان روی یک قوس دندانی ممکن است با یک بریج تحت حمایت ایمپلنت جایگزین شوند. برای حمایت از بریج در طول این فرایند، ممکن است ایمپلنت چند دندانی قرار داده شوند. چندین مزیت بریج های بر پایه ایمپلنت نسبت به بریج های استاندارد ثابت عبارتند از:

  • با حساسیت کمتر لثه، بسیاری از بیماران آنها را پایدارتر، راحت تر و قابل اعتمادتر می دانند.
  • آنها ممکن است توسط بیمارانی استفاده شوند که استخوان فک آنها به اندازه کافی برای حمایت از ایمپلنت های تکی برای هر دندان از دست رفته قوی نیست.
  • بریج هایی که حمایت ایمپلنت های دندانی هستند، عملکرد و زیبایی را برای مدت زمان طولانی تری حفظ می کنند زیرا تخریب کمتری رخ می دهد.
  • بریج های تحت حمایت ایمپلنت، نیاز نیست برای خوابیدن یا تمیز کردن برداشته شوند.
  • چسب زدن لازم نیست.

پروتزهای پارسیل بر پایه ایمپلنت های دندانی

پروتزهای پارسیل که تحت حمایت ایمپلنت های دندانی قرار دارند، مانند عملکرد بریج های دندانی، به جای ثابت بودن، قابل جدا شدن هستند. برای افرادی که قصد ایجاد تغییر از پروتزهای پارسیل استاندارد را دارند، ممکن است پروتزهای پارسیل تحت حمایت ایمپلنت نسبت به بریج دائمی تغییر ساده تری باشند.

توانایی برداشتن پروتزهای پارسیل، از آن در برابر آسیب های احتمالی محافظت می کند، و باعث می شود جایگزین خوبی برای افرادی باشد که به دندان قروچه شبانه دچار هستند. از آنجا که قطعات را می توان از دهان خارج و تمیز کرد، آنها راه حل های کارآمدی برای ایمپلنت های چند دندانی برای افرادی هستند که در تمیز کردن و نخ دندان کشیدن دندان های خود مشکل دارند.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

نتیجه گیری

در برخی موارد می توان از 1 ایمپلنت دندان برای 2 دندان استفاده کرد. این تکنیک معمولاً در ناحیه جلوی دهان استفاده می شود. این به دلیل عرض کمتر آن قسمت و این واقعیت است که آنها نسبت به دندان های مولر در عقب دهان معمولاً تحت نیروی کمتری قرار می گیرند. با این حال، از آنجا که انجام این کار باعث می شود دو دندان مجزا چسبیده به هم به نظر برسند، یکی از موانع کلیدی هنگام جایگزینی دو دندان مجاور است که توسط یک ایمپلنت دندانی پشتیبانی می شوند.

ایمپلنت 2 دندانی یا بریج های دندانی، یک روش متداول در دندانپزشکی است، و مزایای زیادی برای بیمار به همراه دارد.

به بیان ساده تر، ممکن است 2 دندان روی یک ایمپلنت دندانی پیچ شوند. اما تنها زمانی از نظر زیبایی ظاهری دلپذیر به نظر می رسد که ساختار لثه ها به گونه ای باشد که پیش بینی شود دو دندان مجزا را احاطه کند. تغییر شکل لثه، یک فرایند بسیار تخصصی و پیچیده، تنها راه انجام این کار است.

مشکل هر بیمار تقریباً همیشه از راه دندانپزشکی مدرن قابل حل است. با این حال، مشاوره با یک متخصص کاشت ایمپلنت دندان ضروری است.

پرسش های متداول

هزینه 1 ایمپلنت دندانی برای 2 دندان چقدر است؟

هزینه ایمپلنت های تکی دندانی بین 1500 تا 6000 دلار است. اگر گزینه 1 ایمپلنت دندانی برای 2 دندان را انتخاب کنید، ممکن است بتوانید در مقایسه با هزینه دو ایمپلنت تکی در هزینه خود صرفه جویی کنید.

یک ایمپلنت می تواند چند دندان را پشتیبانی کند؟

بسته به وضعیت لثه و استخوان فک بیمار، گاهی می توان از یک ایمپلنت برای دو دندان استفاده کرد. با این حال، در برخی موارد، دو ایمپلنت دندانی ممکن است جایگزین پنج دندان از دست رفته شوند.

آیا می توان از 1 ایمپلنت دندانی برای 3 دندان استفاده کرد؟

گاهی اوقات، بسته به لثه و استخوان فک بیمار، کاشت دو دندان امکان پذیر است. اگر به دنبال استفاده از 1 ایمپلنت دندانی برای 3 دندان هستید، بریج های دائمی یا پروتزهای پارسیل متحرک را در نظر بگیرید.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

چه تعداد ایمپلنت دندانی می توانید داشته باشید؟

پاسخ واقعی این است که برای جایگزینی دندان های از دست رفته، می توانید به تعداد مورد نیاز ایمپلنت دندان داشته باشید. با این حال، هر بیمار نیازهای منحصر به فردی دارد و به قضاوت تخصصی نیاز دارد.

آیا می توانید دو دندان جلو روی یک ایمپلنت داشت؟

داشتن دو دندان جلو روی یک ایمپلنت متداول است. بخش دشوار این است که آنها را به گونه ای قرار داد که طبیعی به نظر برسند و به صورت دو دندان مجزا ظاهر شوند. برای انجام این کار می توان از روش های خاص شکل دادن به لثه استفاده کرد.

هزینه 2 ایمپلنت دندان چقدر است؟

ایمپلنت دندان ممکن است پر هزینه باشد، اما ممکن است بتوانید با جایگزینی دو دندان با یک ایمپلنت دندان، در مقابل دو ایمپلنت دندان، در هزینه خود صرفه جویی کنید.

آیا 1 ایمپلنت می تواند 2 دندان را نگه دارد؟

آری، در برخی موارد، یک ایمپلنت دندان می تواند دو یا چند دندان را نگه دارد. کاشت دو دندان، ایمپلنت چند دندانی یا بریج، از روش های بسیار متداول در کاشت ایمپلنت های دندانی در دندانپزشکی است.

پری کرونیت (که اپرکولیت نیز نامیده می شود) شرایطی است که شامل التهاب و تورم بافت نرم اطراف دندانی می شود که بخشی از آن روییده است. رویش به فرآیند رشد دندان گفته می شود که در آن دندان با “بیرون آمدن” از درون بافت لثه قابل مشاهده می شود. پری کرونیت ممکن است دندانی که هنوز در نیامده است را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

بافت نرمی که دندانی که به طور کامل رویش نیافته است را پوشش می دهد، “اپرکولوم” گفته می شود. یکی از دلایلی که بافت نرم این ناحیه ممکن است به راحتی ملتهب شود این است که اغلب ذرات و بقایای غذا را جمع می کند و هنگام انجام روتین بهداشتی دهان و دندان ممکن است دسترسی به آن دشوار باشد. این ناحیه تاریک و مرطوب همانطور که ذرات غذا را به خود جمع می کند، محیط مناسبی را برای رشد باکتری ها فراهم می کند.

دندانی که اغلب تحت تأثیر پری کرونیت قرار می گیرد، یک سوم یا آخرین دست دندان های مولر فک پایین است که گاهی اوقات دندان عقل نامیده می شوند. در واقع، نادر است که پری کرونیت دندان های دیگری غیر از دندان های عقل فک پایین را درگیر کند. پری کرونیت اغلب افراد را که در اواخر دوره نوجوانی یا اوایل دوره بزرگسالی تحت تاثیر قرار می دهد، زیرا آن زمان است که معمولاً دندان های عقل فک پایین می رویند.

علائم و نشانه های پری کرونیت

علائم خفیف

علائم خفیف پری کرونیت ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • بافت لثه دردناک و متورم (نزدیک دندانی که تحت تأثیر قرار گرفته است)
  • مشکل در گاز گرفتن (بدون برخورد به ناحیه متورم)
  • ترشح چرک از ناحیه ملتهب
  • طعم بد یا بوی نامطبوع داخل دهان

علائم شدید

علائم شدید پری کرونیت ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • مشکل در باز کردن دهان
  • تورم صورت (در سمتی از صورت که دندان ملتهب قرار دارد)
  • غدد لنفاوی متورم (که لنفادنیت lymphadenitis نامیده می شود)
  • تب
  • آنژین لودویگ Ludwig’s angina (عفونت باکتریایی نادر کف دهان که گاهی اوقات بعد از عفونت دندان رخ می دهد)
  • اسپاسم فک (گاهی اوقات تحت عنوان فک قفل شده شناخته می شود).

علائم شدید ممکن است نشان دهنده گسترش تورم به گردن و گلو باشند، این می تواند تنفس طبیعی را تحت تأثیر قرار دهد و باید به عنوان یک اورژانس پزشکی در نظر گرفته شود که به طور بالقوه می تواند توانایی بلع یا تنفس را مختل کند و می تواند تهدید کننده زندگی باشد. افرادی که علائم شدید پری کرونیت دارند باید فوراً با دندانپزشک یا پزشکان دیگر تماس بگیرند.

علائم پری کرونیت بر اساس تعداد دفعات بروز و شدت آنها به سه دسته مختلف دسته بندی می شوند که عبارتند از:

  • حاد- شامل امکان باز کردن محدود دهان و علائم شدیدتر.
  • نیمه حاد- علائم با شدت کمتر، بدون ناراحتی در باز کردن دهان.
  • مزمن- شامل درد درجه پایین بدون علائم شدید.

درمان پری کرونیت اغلب به سطح بیماری (حاد، نیمه حاد یا مزمن) که فرد تجربه می کند بستگی دارد.

علل و عوامل خطر پری کرونیت

افرادی که بیشتر در معرض خطر ابتلا به پریکرونیت قرار دارند عبارتند از:

  • افراد در گروه سنی اوایل بزرگسالی یا اواخر نوجوانی
  • داشتن دندان عقلی که هنوز بیرون نیامده است
  • داشتن اپرکولوم گسترش یافته (فلپ اطراف دندان ها، که رشد باکتری ها را تشویق می کند)
  • تجربه ترومای حین جویدن (آسیب ناشی از دندان مقابل به بافتی که تحت تأثیر قرار گرفته است)
  • افراد با بهداشت دهان و دندان ضعیف
  • سیگار کشیدن (بدون توجه به تعداد سیگارهایی که در طول روز کشیده می شوند)
  • داشتن شرایطی که سیستم ایمنی را تحت فشار قرار می دهند (مانند بهبودی ویروسی، خستگی شدید یا استرس عاطفی)
  • باردار بودن

مطالعه

یک مطالعه در سال 2019، که در یونان انجام شد، با هدف تعیین عوامل مؤثر بر شیوع پری کرونیت (از جمله عوامل خطر و اجتماعی، جمعیت شناسی و موارد دیگر) انجام شد.

این مطالعه چندین عامل مرتبط با شیوع پری کرونیت را کشف کرد، از جمله:

  • شیوع پری کرونیت 92/4 درصد از شرکت کنندگان 20 تا 25 ساله در مطالعه بود.
  • مشخص شد که بهداشت دهان و دندان یک عامل بسیار چشمگیر در شیوع این بیماری است.
  • مشخص شد که افراد سیگاری بیشتر مستعد ابتلا به پری کرونیت هستند (اما دفعات سیگار کشیدن تاثیری نداشت).
  • نوع مزمن پری کرونیت شایع ترین شکل بیماری بود.

نویسندگان این مطالعه نتیجه گرفتند: “به نظر می رسد استفاده از دهانشویه همراه با دفعات کافی مسواک زدن با کاهش آماری معنی دار بیماری [پری کرونیت] مرتبط است.”

پری کرونیت

پری کرونیت

تشخیص پری کرونیت

تشخیص پری کرونیت معمولاً توسط دندانپزشک و با انجام معاینه دهان انجام می شود و گاهی اوقات شامل گرفتن تصاویر تشخیصی رادیوگرافی با اشعه ایکس (برای ارزیابی دندان های عقلی که نروییده اند) است.

درمان های پری کرونیت

درمان خانگی

گرچه چندین روش درمانی خانگی وجود دارد که دندانپزشک ممکن است آنها را توصیه کند، درمان خانگی نباید جایگزین مداخلات تخصصی پزشکی شود. دندانپزشک ممکن است روش های درمانی خانگی را تجویز کند، مانند:

  • شستشو با آب نمک گرم (مخصوصاً بعد از صرف غذا برای از بین بردن مواد غذایی و باقی مانده ها)
  • سیستم های شستشوی دهانی (با استفاده از تجهیزات تجاری)
  • بهداشت دهان و دندان دقیق و منظم (از جمله مسواک زدن و نخ دندان کشیدن)
  • مسکن های درد (مانند ایبوپروفن [ادویل] یا استامینوفن [تیلنول] یا دیگر مسکن های بدون نسخه که توسط دندانپزشک تجویز می شوند).

توجه: از استفاده از کمپرس گرم خودداری کنید (زیرا ممکن است تورم را افزایش دهد) بخصوص برای افرادی که علائم شدید پری کرونیت مانند تب یا تورم گردن یا صورت دارند.

درمان پزشکی

درمان پری کرونیت ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • تمیز کردن دندان ها / شستشوی ذرات غذا و سایر مواد باقی مانده از اطراف آن منطقه
  • تجویز آنتی بیوتیک (که به صورت خوراکی مصرف می شوند)
  • یک دهانشویه ضد باکتری
  • تسکین درد (دندانپزشک ممکن است مسکن های بدون نسخه یا مسکن هایی که ممکن است دندانپزشک تجویز کند را توصیه کند)

هنگامی که عفونت برطرف شد، درمان بعدی به شدت و دسته علائم پری کرونیت (شامل دسته های حاد، نیمه حاد یا مزمن) بستگی دارد و ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • مشاهده دندان برای اطمینان از عدم بازگشت عفونت و رویش طبیعی دندان
  • ارجاع به جراح فک و صورت جهت بررسی نیاز به جراحی دهان
  • کشیدن دندان عقل عفونی (اگر دندانپزشک/ جراح دهان تشخیص دهد که ممکن است به طور طبیعی نروید)
  • کشیدن دندان های عقل پایین و بالا در سمت آسیب دیده (برای جلوگیری از فرو رفتن دندان بالا به لثه ملتهب فک پایین و ایجاد عفونت بعدی).
  • انجام فرایندی به نام اپرکولومoperculum (جراحی جزئی دهان برای برداشتن فلپ پوست روی دندان آسیب دیده)

گاهی اوقات فلپ پس از برداشتن دوباره رشد می کند و فرایند operculum باید دوباره انجام شود.

پری کرونیت

پری کرونیت

مراقبت های بعدی

اگر دندان عقل کشیده شده باشد، معمولاً منجر به بهبودی کامل می شود، و علائم پری کرونیت ممکن است در عرض یک تا دو هفته پس از جراحی فروکش کنند. درمان های بعدی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • مراجعات بعدی به دندانپزشک یا جراح دهان برای نظارت روی میزان بهبودی و سطح درد دندان، در صورت وجود.
  • رعایت دقیق دستورالعمل های مراقبت های بعدی، در صورت کشیدن دندان عقل (مانند پرهیز از سیگار کشیدن، خوردن غذاهای نرم و غیره)
  • درمان های خانگی (مانند دهانشویه های آنتی بیوتیک، داروهای مسکن بدون نسخه و غیره)
  • رعایت دقیق بهداشت دهان و دندان (از جمله مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم)
  • ترک سیگار (برای افرادی که سیگار می کشند)

جلوگیری

مراقبت های پیشگیرانه و مراجعات منظم دندانپزشکی ممکن است خطر ابتلا به پری کرونیت را کاهش دهند زیرا دندانپزشک می تواند دندان های عقل شما را به دقت زیر نظر داشته باشد، و زمانی که به نظر نمی رسد دندان مولر سوم به طور طبیعی می روید، قبل از اینکه عفونت رخ دهد مداخله کند.

پاکسازی منظم دندان ها همچنین ممکن است به پیشگیری از پری کرونیت کمک کند زیرا به تمیز و عاری نگه داشتن دندان ها از مواد غذایی و مواد زائد کمک می کند. پیشگیری از پری کرونیت ممکن است با اقدامات منظم بهداشتی دهان و دندان شامل مسواک زدن، نخ دندان کشیدن و استفاده از دهانشویه های آنتی بیوتیک امکان پذیر باشد؛ اما با وجود چنین مداخلاتی، برخی از افراد همچنان به این بیماری مبتلا می شوند.

کانتورینگ دندان که با نام های تغییر شکل دندان، اناملوپلاستی یا ادنتوپلاستی نیز شناخته می شود، یک فرایند دندانپزشکی زیبایی است که مشکلات جزئی لبخند شما را برطرف می کند. این فرایند شامل برداشتن بخش های کوچکی از مینای دندان برای اصلاح دندان های لب پر شده، ترک خورده یا کج شده است، یا ظاهر آنها را بهبود می دهد. این کار، که با استفاده از ابزارهای مخصوص یا نوارهای متحرک انجام می شود، عموماً بدون درد است و به خوبی قابل تحمل است.

در این مقاله به مرور سریع کانتورینگ دندان، مزایا، خطرات ، مراقبت پس از آن می پردازیم.

آیا شما گزینه خوبی برای کانتورینگ دندان هستید؟

به طور کلی، کانتورینگ دندان یک فرایند زیبایی انتخابی است. این درمان برای همه بیماران و همه موارد مناسب نیست. بهترین شرایطی که با این روش درمان می شوند عبارتند از:

  • لب پر شدگی ها یا ترک های کوچک در دندان ها
  • حفره یا برآمدگی در مینای دندان ها
  • کوتاه کردن دندان های بیش از حد بلند (مخصوصاً دندان های نوک تیز)
  • ناهنجاری های جزئی دندان ها
  • لبخند ناهموار

مشکلات یا آسیب های دندانی قابل توجه را نمی توان با کانتورینگ دندان درمان کرد یا ممکن است درمان های دیگری در کنار آن نیاز باشد. در این موارد، روکش های دندانی، ارتودنسی، ونیرها، باندینگ، بریج ها یا سایر روش ها در نظر گرفته می شوند.

سلامت زمینه ای دندان نیز یک عامل است؛ حفره ها، لق شدن دندان ها، یا مسائل دیگر می توانند با تغییر شکل دندان مغایرت داشته باشند.

تغییر شکل دندان های نیش

یکی از متداول ترین فرایندهای کانتورینگ دندان، روی تغییر ظاهر دندان های نیش (دندان های نوک تیز، که به عنوان کاسپید یا تک پایه نیز شناخته می شوند) تمرکز دارد. هدف این کار کاهش ارتفاع این دندان ها با ساییدن یکنواخت و هوشمندانه مینای اضافی آنها است.

کانتورینگ دندان

کانتورینگ دندان

طی این فرایند انتظار چه چیزی را باید داشت؟

تغییر شکل و کانتورینگ دندان توسط دندانپزشک عمومی یا دندانپزشک زیبایی در مطب انجام می شود. روند انجام این فرایند به قرار زیر است:

  • فرایند بدون درد: تراشیدن دندان فقط از لایه خارجی، مینای دندان اتفاق می افتد. از آنجا که این لایه اعصاب ندارد، یک فرایند هیچ دردی ندارد. با این حال، اگر نگران ناراحتی هستید، می توانید درخواست کنید برای شما از بی حسی استفاده شود.
  • ابزارها: امروزه دندانپزشکان چندین گزینه دارند. در کنار دریل های سنتی، لیزرهای مخصوص نیز می توانند لایه های خارجی مینای دندان را از بین ببرند و از نوارها (با لبه های ساینده، مانند کاغذ سنباده) می توان برای کار روی دو طرف دندان استفاده کرد.
  • پولیش کردن: پس از کانتور و تغییر شکل دندان، دندانپزشک اغلب پولیش دندان را انجام می دهد. این کار شامل صاف و صیقلی کردن و از بین بردن تغییر رنگ از روی دندان ها است تا به آنها ظاهری جذاب و براق بدهد.

فواید کانتورینگ دندان

گرچه تغییر شکل دندان برای هر موردی مناسب نیست، اما انجام این کار چندین مزیت کلیدی دارد. این موارد عبارتند از:

  • این یک فرایند محافظه کارانه تر از سایر روش های دندانپزشکی زیبایی است.
  • بدون درد است و به خوبی قابل تحمل است.
  • بهبودی پس از آن فوری است؛ بعد از آن می توانید خوردن و آشامیدن عادی را از سر بگیرید.
  • کانتورینگ می تواند به تغییر آناتومی یا برآمدگی هایی کمک کند که می توانند منجر به افزایش تشکیل تارتار شوند و از این طریق از پوسیدگی دندان و بیماری لثه جلوگیری می کند.
  • بهبود عزت نفس و احساس ارزشمندی، زیرا لبخند شما بهبود می یابد.

خطرات احتمالی

مانند هر فرایند دندانپزشکی- و علیرغم تمام تلاش دندانپزشک شما- برخی از خطرات احتمالی برای تغییر شکل دندان ها وجود دارند. لایه مینای دندان بسیار نازک است- فقط حدود 6/2 میلی متر- بنابراین دندانپزشکان باید بسیار مراقب باشند؛ در صورت حذف بیش از حد ممکن است مشکلاتی بوجود بیایند.

کانتورینگ دندان ممکن است باعث بروز مشکلات زیر شود:

  • حساسیت موقت دندان به گرما یا سرما
  • افزایش خطر پوسیدگی یا آسیب دندان
  • زرد شدن دندان ها
  • عود احتمالی در موارد وجود دندان قروچه (براکسیسم)

این کار را در منزل امتحان نکنید!

با توجه به احتمال آسیب به دندان های شما، کانتورینگ دندان چیزی نیست که بتوانید آن را در منزل امتحان کنید. انجام آن نه تنها به آموزش ویژه زیادی نیاز دارد، بلکه انجام این کار روی دهان خود نیز بسیار خطرناک است. با انجام این کار، خطر آسیب رساندن به دندان های خود را بالا می برید.

کانتورینگ دندان

کانتورینگ دندان

مراقبت های بعد از فرایند کانتورینگ

بر خلاف بسیاری از درمان های زیبایی دندان، در زمان بهبودی پس از تغییر شکل دندان ها، کار خاصی نیاز نیست. با این حال، رعایت اصول اولیه بهداشت دندان بسیار مهم است:

  • دو مرتبه در روز به درستی مسواک بزنید.
  • حداقل یک مرتبه در روز نخ دندان استفاده کنید.
  • به معاینات دندانپزشکی (دو مرتبه در سال) پایبند باشید.
  • از سیگار کشیدن خودداری کنید.

همچنین اگر بعد از انجام آن احساس کردید دندان های شما ناهموار شده اند، باید با دندانپزشک خود تماس بگیرید. این ممکن است نشانه تشکیل پلاک یا جرم یا مشکل دیگری در این فرایند باشد.

خلاصه

کانتورینگ دندان که با نام های ادنتوپلاستی یا اناملوپلاستی نیز شناخته می شود، یک فرایند زیبایی است که هدف آن تغییر شکل دندان ها برای اصلاح ظاهر لبخند شما است. گرچه محدودیت هایی برای کارهایی که می تواند انجام دهد وجود دارد، اما این درمان می تواند دندان های پیشین خیلی بلند را کوتاه کند، لب پر شدگی ها و ترک ها و حفره های جزئی در مینای دندان را برطرف کند، و دندان های شما را متقارن تر کند.

گرچه این یک فرایند بدون درد و قابل تحمل است، اما چند خطر وجود دارد. خطرات عبارتند از حساسیت موقت دندان، افزایش خطر پوسیدگی یا آسیب دندان، یا زرد شدن دندان ها.

در حالی که هیچ کار خاصی برای مراقبت های بعد از آن نیاز نیست، اما همچنان باید سلامت دندان ها را تحت نظر داشته باشید، دو بار در روز مسواک بزنید، هر روز نخ دندان بکشید و مراقبت های منظم دندانی را دریافت کنید.

سخن پایانی

گرچه تلقی کردن کارهایی مانند کانتورینگ دندان به عنوان صرفاً “زیبایی” آسان است، مهم است که مزایای زیادی که دندان های همسطح و جذاب دارند را به خاطر داشته باشید. احساس عدم جذابیت یا احساس لزوم پنهان کردن دندان های خود، می تواند آزار دهنده باشد. با این حال، با مداخله مؤثر و کمک یک دندانپزشک خوب، ممکن است اعتماد به نفس خود را بازیابید. و این چیزی است که ارزش لبخند زدن را دارد.

پرسش های متداول در مورد کانتورینگ دندان ها

آیا کانتورینگ دندان دائمی است؟

از آنجا که کانتورینگ دندان شامل تراشیدن فیزیکی و تغییر شکل دندان های شما است، این کار دائمی است. به این ترتیب، تصمیم برای انجام این درمان باید بسیار دقیق باشد. شما و دندانپزشک شما باید تأثیر احتمالی کانتورینگ دندان را بسنجید زیرا بازگشت ناپذیر است.

آیا کانتورینگ دندان دردناک است؟

مینای دندان های شما که در طول کانتورینگ دندان تراشیده می شوند، هیچ عصبی ندارد. بنابراین، در طول فرایند احساس درد نخواهید داشت. به طور کلی، هیچ بی حسی نیاز نیست، گرچه بیمارانی که نگران ناراحتی هستند می توانند آن را درخواست کنند.

آیا کانتورینگ برای دندان های شما مضر است؟

در حالی که کانتورینگ دارای خطراتی است، از آنجا که این یک فرایند کم تهاجمی است، خطر واقعی اندکی برای دندان های شما ایجاد می کند. با این حال، جای کمی برای خطا در این کار وجود دارد؛ لایه خارجی، مینای دندان های شما بسیار نازک است و در صورت تراشیدن مقدار زیادی از آن ممکن است مشکلاتی ایجاد کند. افرادی که تغییر شکل دندان را انجام داده اند در معرض خطر افزایش حساسیت دندان، پوسیدگی دندان، یا ترک خوردن دندان قرار دارند.

آیا بیمه کانتورینگ دندان را پوشش می دهد؟

طرح های بیمه تنها در صورتی هزینه کانتورینگ دندان ها را پوشش می دهند که نیاز پزشکی را برطرف کند. به این معنی که تنها در صورتی ممکن است به طور جزئی یا کامل پوشش داده شود که برای اصلاح دندان های آسیب دیده در اثر تصادف یا زمین خوردن، تغییر شکل نیاز باشد.

نمونه های درمانی جراحی خط لبخند



بخش تخصصی جراحی خط لبخند





لثه‌های سالم و متناسب می‌توانند به عنوان قابی زیبا برای دندان‌های زیبا باشند. با این وجود، لثه‌های بزرگ می‌توانند زیبایی دندان‌ها را پنهان سازند، لبخندی لثه‌ای بوجود آورند که موجب پایین آمدن اعتماد به نفس برخی افراد خواهد شد. با استفاده از تکنیک لیزر در دندانپزشکی می‌توان با کمترین درد و خونریزی، این مشکل را به سادگی برطرف نمود و ظاهری زیبا به دندان‌ها و لثه‌ها بخشید.

مقالات تخصصی جراحی خط لبخند



شاید از خود بپرسید که آیا می توانید از یک ایمپلنت دندانی برای دو دندان از دست رفته استفاده کنید؟ گرچه ایمپلنت های دندانی معمولاً برای جایگزینی یک دندان استفاده می شوند، اما در دندانپزشکی مواردی نیز وجود دارند که از ایمپلنت ها برای جایگزینی چندین دندان استفاده می شود.

راه حل های مدرن امروزی شامل بریج های کنتی لور، بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی، و پروتزهای پارسیل بر پایه ایمپلنت های دندانی هستند.

در این مقاله، در مورد موارد زیر به بحث خواهیم پرداخت:

  • دلایل استفاده از چندین ایمپلنت دندانی
  • آیا می توان از 1 ایمپلنت دندان برای 2 دندان از دست رفته استفاده کرد؟
  • یک ایمپلنت می تواند چند دندان را پشتیبانی کند؟
  • چه تعداد ایمپلنت دندان می توانید داشته باشید؟

امیدواریم این مقاله شما را در مسیر درست راهنمایی کند. علاوه بر این، به خاطر داشته باشید که هر مورد جداگانه، متفاوت است، و شما باید به دنبال مشاوره تخصصی دندانپزشکی باشید.

ایمپلنت چند دندانی چیست؟

به منظور جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته، یک پایه فلزی کوچک به نام ایمپلنت چند دندانی با جراحی داخل استخوان فک قرار داده می شود. ایمپلنت ممکن است یک دندان، بریج، پروتز یا بخشی از دندان مصنوعی را پشتیبانی کند، و درست مانند دندان های طبیعی شما عمل خواهد کرد.

اگر تعدادی یا تمام دندان های خود را در نتیجه تصادف، بیماری پریودنتال، حفره های درمان نشده یا بیماری لثه از دست داده اید، این می تواند راه حل خوبی برای شما باشد. ایمپلنت های چند دندانی ممکن است برای جایگزینی چندین دندان از دست رفته استفاده شوند.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

چه زمانی می توانیم از 1 ایمپلنت برای 2 یا چند دندان از دست رفته استفاده کنیم؟

استفاده از ایمپلنت های چند دندانی در موارد زیر توصیه می شود:

  • چند دندان ممکن است توسط تنها یک ایمپلنت اضافی پشتیبانی شوند.
  • برای رسیدن به نتیجه مطلوب، ایمپلنت های زیادی نیاز هستند.
  • استفاده از چندین ایمپلنت، دلایل زیبایی دارد.

مزایای استفاده از ایمپلنت چند دندانی

چه زمانی استفاده از 1 ایمپلنت برای 2 دندان توصیه می شود؟ و مزایای کاشت ایمپلنت های چند دندانی چیست؟

  • چندین دندان ممکن است به طور همزمان در چندین نقطه جایگزین شوند.
  • با چندین ایمپلنت دندانی، جایگزینی تعداد بیشتری دندان با ظاهری زیباتر امکان پذیر است.
  • گزینه ایمپلنت های چند دندانی برای دستیابی به نتیجه مطلوب به طور همزمان، به صرفه جویی در زمان و هزینه کمک می کند.

شماره 1- صرفه جویی در هزینه و زمان

ممکن است چندین ایمپلنت در یک درمان ترکیب شوند و همزمان در زمان و هزینه بیمار صرفه جویی شود. برای افرادی که می خواهند همه دندان های خود را بلافاصله پس از کشیدن دندان جایگزین کنند بسیار مناسب است. قرار دادن 3 تا 5 ایمپلنت مقرون به صرفه است زیرا میانگین هزینه تقریباً برابر با تنها یک ایمپلنت است.

شماره 2- اگر استخوان های شما نتوانند ایمپلنت های تکی را پشتیبانی کنند، ممکن است گزینه خوبی باشد.

با قرار دادن ایمپلنت در استخوان فک، استخوان فک شما استحکام خود را حفظ خواهد کرد. از دست دادن دندان ها ممکن است باعث از دست دادن مقدار قابل توجهی از استخوان شما شود، اما با استفاده از ایمپلنت ها، می توانید تراکم استخوان خود را در جایی که باید باشد حفظ کرد و از نیاز به پیوند استخوان اجتناب کرد. با این حال، بیمارانی که استخوان فک آنها در حال حاضر برای حفظ ایمپلنت های تکی ضعیف است، ممکن است استفاده از یک ایمپلنت برای دو دندان یا ایمپلنت های چند دندانی برای آنها یک راه حل مناسب باشد.

شماره 3- سلامت خوب دندان ها

چند ایمپلنت دندانی شما را قادر می سازند تا وعده های غذایی خود را به درستی مصرف کنید و سلامت دهان خود را بدون نگرانی در مورد آسیب یا صدمه ناشی از از دست دادن دندان حفظ کنید. آنها عملکردی درست شبیه دندان های طبیعی دارند.

شماره 4- ظاهری زیباتر

هنگام استفاده از ایمپلنت ها روی دندان های جلو، باید مطمئن شوید که ایمپلنت ها از داخل لثه ها قابل مشاهده نیستند. این می تواند دلیل دیگری برای استفاده از 1 ایمپلنت دندانی برای 2 دندان باشد.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

بهترین گزینه های ایمپلنت های چند دندانی

بسته به وضعیت لثه و استخوان فک بیمار، گاهی اوقات ممکن است دو دندان مجاور توسط یک ایمپلنت تکی نگه داشته شوند. ایمپلنت های چند دندانی بیشتر برای محکم نگهداشتن بریج های ثابت یا پروتزهای پارسیل متحرک استفاده می شوند.

بریج کنتی لور

گاهی اوقات اگر بیمار بخواهد برای دو دندان جایگزین قرار دهد، استفاده از یک ایمپلنت برای دندان دومی که درست در کنار آن قرار گرفته است، امکان پذیر است. اگر دندان ها در کنار یکدیگر نباشند باید از دو ایمپلنت استفاده شود.

بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی

چندین دندان روی یک قوس دندانی ممکن است با یک بریج تحت حمایت ایمپلنت جایگزین شوند. برای حمایت از بریج در طول این فرایند، ممکن است ایمپلنت چند دندانی قرار داده شوند. چندین مزیت بریج های بر پایه ایمپلنت نسبت به بریج های استاندارد ثابت عبارتند از:

  • با حساسیت کمتر لثه، بسیاری از بیماران آنها را پایدارتر، راحت تر و قابل اعتمادتر می دانند.
  • آنها ممکن است توسط بیمارانی استفاده شوند که استخوان فک آنها به اندازه کافی برای حمایت از ایمپلنت های تکی برای هر دندان از دست رفته قوی نیست.
  • بریج هایی که حمایت ایمپلنت های دندانی هستند، عملکرد و زیبایی را برای مدت زمان طولانی تری حفظ می کنند زیرا تخریب کمتری رخ می دهد.
  • بریج های تحت حمایت ایمپلنت، نیاز نیست برای خوابیدن یا تمیز کردن برداشته شوند.
  • چسب زدن لازم نیست.

پروتزهای پارسیل بر پایه ایمپلنت های دندانی

پروتزهای پارسیل که تحت حمایت ایمپلنت های دندانی قرار دارند، مانند عملکرد بریج های دندانی، به جای ثابت بودن، قابل جدا شدن هستند. برای افرادی که قصد ایجاد تغییر از پروتزهای پارسیل استاندارد را دارند، ممکن است پروتزهای پارسیل تحت حمایت ایمپلنت نسبت به بریج دائمی تغییر ساده تری باشند.

توانایی برداشتن پروتزهای پارسیل، از آن در برابر آسیب های احتمالی محافظت می کند، و باعث می شود جایگزین خوبی برای افرادی باشد که به دندان قروچه شبانه دچار هستند. از آنجا که قطعات را می توان از دهان خارج و تمیز کرد، آنها راه حل های کارآمدی برای ایمپلنت های چند دندانی برای افرادی هستند که در تمیز کردن و نخ دندان کشیدن دندان های خود مشکل دارند.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

نتیجه گیری

در برخی موارد می توان از 1 ایمپلنت دندان برای 2 دندان استفاده کرد. این تکنیک معمولاً در ناحیه جلوی دهان استفاده می شود. این به دلیل عرض کمتر آن قسمت و این واقعیت است که آنها نسبت به دندان های مولر در عقب دهان معمولاً تحت نیروی کمتری قرار می گیرند. با این حال، از آنجا که انجام این کار باعث می شود دو دندان مجزا چسبیده به هم به نظر برسند، یکی از موانع کلیدی هنگام جایگزینی دو دندان مجاور است که توسط یک ایمپلنت دندانی پشتیبانی می شوند.

ایمپلنت 2 دندانی یا بریج های دندانی، یک روش متداول در دندانپزشکی است، و مزایای زیادی برای بیمار به همراه دارد.

به بیان ساده تر، ممکن است 2 دندان روی یک ایمپلنت دندانی پیچ شوند. اما تنها زمانی از نظر زیبایی ظاهری دلپذیر به نظر می رسد که ساختار لثه ها به گونه ای باشد که پیش بینی شود دو دندان مجزا را احاطه کند. تغییر شکل لثه، یک فرایند بسیار تخصصی و پیچیده، تنها راه انجام این کار است.

مشکل هر بیمار تقریباً همیشه از راه دندانپزشکی مدرن قابل حل است. با این حال، مشاوره با یک متخصص کاشت ایمپلنت دندان ضروری است.

پرسش های متداول

هزینه 1 ایمپلنت دندانی برای 2 دندان چقدر است؟

هزینه ایمپلنت های تکی دندانی بین 1500 تا 6000 دلار است. اگر گزینه 1 ایمپلنت دندانی برای 2 دندان را انتخاب کنید، ممکن است بتوانید در مقایسه با هزینه دو ایمپلنت تکی در هزینه خود صرفه جویی کنید.

یک ایمپلنت می تواند چند دندان را پشتیبانی کند؟

بسته به وضعیت لثه و استخوان فک بیمار، گاهی می توان از یک ایمپلنت برای دو دندان استفاده کرد. با این حال، در برخی موارد، دو ایمپلنت دندانی ممکن است جایگزین پنج دندان از دست رفته شوند.

آیا می توان از 1 ایمپلنت دندانی برای 3 دندان استفاده کرد؟

گاهی اوقات، بسته به لثه و استخوان فک بیمار، کاشت دو دندان امکان پذیر است. اگر به دنبال استفاده از 1 ایمپلنت دندانی برای 3 دندان هستید، بریج های دائمی یا پروتزهای پارسیل متحرک را در نظر بگیرید.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

چه تعداد ایمپلنت دندانی می توانید داشته باشید؟

پاسخ واقعی این است که برای جایگزینی دندان های از دست رفته، می توانید به تعداد مورد نیاز ایمپلنت دندان داشته باشید. با این حال، هر بیمار نیازهای منحصر به فردی دارد و به قضاوت تخصصی نیاز دارد.

آیا می توانید دو دندان جلو روی یک ایمپلنت داشت؟

داشتن دو دندان جلو روی یک ایمپلنت متداول است. بخش دشوار این است که آنها را به گونه ای قرار داد که طبیعی به نظر برسند و به صورت دو دندان مجزا ظاهر شوند. برای انجام این کار می توان از روش های خاص شکل دادن به لثه استفاده کرد.

هزینه 2 ایمپلنت دندان چقدر است؟

ایمپلنت دندان ممکن است پر هزینه باشد، اما ممکن است بتوانید با جایگزینی دو دندان با یک ایمپلنت دندان، در مقابل دو ایمپلنت دندان، در هزینه خود صرفه جویی کنید.

آیا 1 ایمپلنت می تواند 2 دندان را نگه دارد؟

آری، در برخی موارد، یک ایمپلنت دندان می تواند دو یا چند دندان را نگه دارد. کاشت دو دندان، ایمپلنت چند دندانی یا بریج، از روش های بسیار متداول در کاشت ایمپلنت های دندانی در دندانپزشکی است.

پری کرونیت (که اپرکولیت نیز نامیده می شود) شرایطی است که شامل التهاب و تورم بافت نرم اطراف دندانی می شود که بخشی از آن روییده است. رویش به فرآیند رشد دندان گفته می شود که در آن دندان با “بیرون آمدن” از درون بافت لثه قابل مشاهده می شود. پری کرونیت ممکن است دندانی که هنوز در نیامده است را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

بافت نرمی که دندانی که به طور کامل رویش نیافته است را پوشش می دهد، “اپرکولوم” گفته می شود. یکی از دلایلی که بافت نرم این ناحیه ممکن است به راحتی ملتهب شود این است که اغلب ذرات و بقایای غذا را جمع می کند و هنگام انجام روتین بهداشتی دهان و دندان ممکن است دسترسی به آن دشوار باشد. این ناحیه تاریک و مرطوب همانطور که ذرات غذا را به خود جمع می کند، محیط مناسبی را برای رشد باکتری ها فراهم می کند.

دندانی که اغلب تحت تأثیر پری کرونیت قرار می گیرد، یک سوم یا آخرین دست دندان های مولر فک پایین است که گاهی اوقات دندان عقل نامیده می شوند. در واقع، نادر است که پری کرونیت دندان های دیگری غیر از دندان های عقل فک پایین را درگیر کند. پری کرونیت اغلب افراد را که در اواخر دوره نوجوانی یا اوایل دوره بزرگسالی تحت تاثیر قرار می دهد، زیرا آن زمان است که معمولاً دندان های عقل فک پایین می رویند.

علائم و نشانه های پری کرونیت

علائم خفیف

علائم خفیف پری کرونیت ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • بافت لثه دردناک و متورم (نزدیک دندانی که تحت تأثیر قرار گرفته است)
  • مشکل در گاز گرفتن (بدون برخورد به ناحیه متورم)
  • ترشح چرک از ناحیه ملتهب
  • طعم بد یا بوی نامطبوع داخل دهان

علائم شدید

علائم شدید پری کرونیت ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • مشکل در باز کردن دهان
  • تورم صورت (در سمتی از صورت که دندان ملتهب قرار دارد)
  • غدد لنفاوی متورم (که لنفادنیت lymphadenitis نامیده می شود)
  • تب
  • آنژین لودویگ Ludwig’s angina (عفونت باکتریایی نادر کف دهان که گاهی اوقات بعد از عفونت دندان رخ می دهد)
  • اسپاسم فک (گاهی اوقات تحت عنوان فک قفل شده شناخته می شود).

علائم شدید ممکن است نشان دهنده گسترش تورم به گردن و گلو باشند، این می تواند تنفس طبیعی را تحت تأثیر قرار دهد و باید به عنوان یک اورژانس پزشکی در نظر گرفته شود که به طور بالقوه می تواند توانایی بلع یا تنفس را مختل کند و می تواند تهدید کننده زندگی باشد. افرادی که علائم شدید پری کرونیت دارند باید فوراً با دندانپزشک یا پزشکان دیگر تماس بگیرند.

علائم پری کرونیت بر اساس تعداد دفعات بروز و شدت آنها به سه دسته مختلف دسته بندی می شوند که عبارتند از:

  • حاد- شامل امکان باز کردن محدود دهان و علائم شدیدتر.
  • نیمه حاد- علائم با شدت کمتر، بدون ناراحتی در باز کردن دهان.
  • مزمن- شامل درد درجه پایین بدون علائم شدید.

درمان پری کرونیت اغلب به سطح بیماری (حاد، نیمه حاد یا مزمن) که فرد تجربه می کند بستگی دارد.

علل و عوامل خطر پری کرونیت

افرادی که بیشتر در معرض خطر ابتلا به پریکرونیت قرار دارند عبارتند از:

  • افراد در گروه سنی اوایل بزرگسالی یا اواخر نوجوانی
  • داشتن دندان عقلی که هنوز بیرون نیامده است
  • داشتن اپرکولوم گسترش یافته (فلپ اطراف دندان ها، که رشد باکتری ها را تشویق می کند)
  • تجربه ترومای حین جویدن (آسیب ناشی از دندان مقابل به بافتی که تحت تأثیر قرار گرفته است)
  • افراد با بهداشت دهان و دندان ضعیف
  • سیگار کشیدن (بدون توجه به تعداد سیگارهایی که در طول روز کشیده می شوند)
  • داشتن شرایطی که سیستم ایمنی را تحت فشار قرار می دهند (مانند بهبودی ویروسی، خستگی شدید یا استرس عاطفی)
  • باردار بودن

مطالعه

یک مطالعه در سال 2019، که در یونان انجام شد، با هدف تعیین عوامل مؤثر بر شیوع پری کرونیت (از جمله عوامل خطر و اجتماعی، جمعیت شناسی و موارد دیگر) انجام شد.

این مطالعه چندین عامل مرتبط با شیوع پری کرونیت را کشف کرد، از جمله:

  • شیوع پری کرونیت 92/4 درصد از شرکت کنندگان 20 تا 25 ساله در مطالعه بود.
  • مشخص شد که بهداشت دهان و دندان یک عامل بسیار چشمگیر در شیوع این بیماری است.
  • مشخص شد که افراد سیگاری بیشتر مستعد ابتلا به پری کرونیت هستند (اما دفعات سیگار کشیدن تاثیری نداشت).
  • نوع مزمن پری کرونیت شایع ترین شکل بیماری بود.

نویسندگان این مطالعه نتیجه گرفتند: “به نظر می رسد استفاده از دهانشویه همراه با دفعات کافی مسواک زدن با کاهش آماری معنی دار بیماری [پری کرونیت] مرتبط است.”

پری کرونیت

پری کرونیت

تشخیص پری کرونیت

تشخیص پری کرونیت معمولاً توسط دندانپزشک و با انجام معاینه دهان انجام می شود و گاهی اوقات شامل گرفتن تصاویر تشخیصی رادیوگرافی با اشعه ایکس (برای ارزیابی دندان های عقلی که نروییده اند) است.

درمان های پری کرونیت

درمان خانگی

گرچه چندین روش درمانی خانگی وجود دارد که دندانپزشک ممکن است آنها را توصیه کند، درمان خانگی نباید جایگزین مداخلات تخصصی پزشکی شود. دندانپزشک ممکن است روش های درمانی خانگی را تجویز کند، مانند:

  • شستشو با آب نمک گرم (مخصوصاً بعد از صرف غذا برای از بین بردن مواد غذایی و باقی مانده ها)
  • سیستم های شستشوی دهانی (با استفاده از تجهیزات تجاری)
  • بهداشت دهان و دندان دقیق و منظم (از جمله مسواک زدن و نخ دندان کشیدن)
  • مسکن های درد (مانند ایبوپروفن [ادویل] یا استامینوفن [تیلنول] یا دیگر مسکن های بدون نسخه که توسط دندانپزشک تجویز می شوند).

توجه: از استفاده از کمپرس گرم خودداری کنید (زیرا ممکن است تورم را افزایش دهد) بخصوص برای افرادی که علائم شدید پری کرونیت مانند تب یا تورم گردن یا صورت دارند.

درمان پزشکی

درمان پری کرونیت ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • تمیز کردن دندان ها / شستشوی ذرات غذا و سایر مواد باقی مانده از اطراف آن منطقه
  • تجویز آنتی بیوتیک (که به صورت خوراکی مصرف می شوند)
  • یک دهانشویه ضد باکتری
  • تسکین درد (دندانپزشک ممکن است مسکن های بدون نسخه یا مسکن هایی که ممکن است دندانپزشک تجویز کند را توصیه کند)

هنگامی که عفونت برطرف شد، درمان بعدی به شدت و دسته علائم پری کرونیت (شامل دسته های حاد، نیمه حاد یا مزمن) بستگی دارد و ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • مشاهده دندان برای اطمینان از عدم بازگشت عفونت و رویش طبیعی دندان
  • ارجاع به جراح فک و صورت جهت بررسی نیاز به جراحی دهان
  • کشیدن دندان عقل عفونی (اگر دندانپزشک/ جراح دهان تشخیص دهد که ممکن است به طور طبیعی نروید)
  • کشیدن دندان های عقل پایین و بالا در سمت آسیب دیده (برای جلوگیری از فرو رفتن دندان بالا به لثه ملتهب فک پایین و ایجاد عفونت بعدی).
  • انجام فرایندی به نام اپرکولومoperculum (جراحی جزئی دهان برای برداشتن فلپ پوست روی دندان آسیب دیده)

گاهی اوقات فلپ پس از برداشتن دوباره رشد می کند و فرایند operculum باید دوباره انجام شود.

پری کرونیت

پری کرونیت

مراقبت های بعدی

اگر دندان عقل کشیده شده باشد، معمولاً منجر به بهبودی کامل می شود، و علائم پری کرونیت ممکن است در عرض یک تا دو هفته پس از جراحی فروکش کنند. درمان های بعدی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • مراجعات بعدی به دندانپزشک یا جراح دهان برای نظارت روی میزان بهبودی و سطح درد دندان، در صورت وجود.
  • رعایت دقیق دستورالعمل های مراقبت های بعدی، در صورت کشیدن دندان عقل (مانند پرهیز از سیگار کشیدن، خوردن غذاهای نرم و غیره)
  • درمان های خانگی (مانند دهانشویه های آنتی بیوتیک، داروهای مسکن بدون نسخه و غیره)
  • رعایت دقیق بهداشت دهان و دندان (از جمله مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم)
  • ترک سیگار (برای افرادی که سیگار می کشند)

جلوگیری

مراقبت های پیشگیرانه و مراجعات منظم دندانپزشکی ممکن است خطر ابتلا به پری کرونیت را کاهش دهند زیرا دندانپزشک می تواند دندان های عقل شما را به دقت زیر نظر داشته باشد، و زمانی که به نظر نمی رسد دندان مولر سوم به طور طبیعی می روید، قبل از اینکه عفونت رخ دهد مداخله کند.

پاکسازی منظم دندان ها همچنین ممکن است به پیشگیری از پری کرونیت کمک کند زیرا به تمیز و عاری نگه داشتن دندان ها از مواد غذایی و مواد زائد کمک می کند. پیشگیری از پری کرونیت ممکن است با اقدامات منظم بهداشتی دهان و دندان شامل مسواک زدن، نخ دندان کشیدن و استفاده از دهانشویه های آنتی بیوتیک امکان پذیر باشد؛ اما با وجود چنین مداخلاتی، برخی از افراد همچنان به این بیماری مبتلا می شوند.

کانتورینگ دندان که با نام های تغییر شکل دندان، اناملوپلاستی یا ادنتوپلاستی نیز شناخته می شود، یک فرایند دندانپزشکی زیبایی است که مشکلات جزئی لبخند شما را برطرف می کند. این فرایند شامل برداشتن بخش های کوچکی از مینای دندان برای اصلاح دندان های لب پر شده، ترک خورده یا کج شده است، یا ظاهر آنها را بهبود می دهد. این کار، که با استفاده از ابزارهای مخصوص یا نوارهای متحرک انجام می شود، عموماً بدون درد است و به خوبی قابل تحمل است.

در این مقاله به مرور سریع کانتورینگ دندان، مزایا، خطرات ، مراقبت پس از آن می پردازیم.

آیا شما گزینه خوبی برای کانتورینگ دندان هستید؟

به طور کلی، کانتورینگ دندان یک فرایند زیبایی انتخابی است. این درمان برای همه بیماران و همه موارد مناسب نیست. بهترین شرایطی که با این روش درمان می شوند عبارتند از:

  • لب پر شدگی ها یا ترک های کوچک در دندان ها
  • حفره یا برآمدگی در مینای دندان ها
  • کوتاه کردن دندان های بیش از حد بلند (مخصوصاً دندان های نوک تیز)
  • ناهنجاری های جزئی دندان ها
  • لبخند ناهموار

مشکلات یا آسیب های دندانی قابل توجه را نمی توان با کانتورینگ دندان درمان کرد یا ممکن است درمان های دیگری در کنار آن نیاز باشد. در این موارد، روکش های دندانی، ارتودنسی، ونیرها، باندینگ، بریج ها یا سایر روش ها در نظر گرفته می شوند.

سلامت زمینه ای دندان نیز یک عامل است؛ حفره ها، لق شدن دندان ها، یا مسائل دیگر می توانند با تغییر شکل دندان مغایرت داشته باشند.

تغییر شکل دندان های نیش

یکی از متداول ترین فرایندهای کانتورینگ دندان، روی تغییر ظاهر دندان های نیش (دندان های نوک تیز، که به عنوان کاسپید یا تک پایه نیز شناخته می شوند) تمرکز دارد. هدف این کار کاهش ارتفاع این دندان ها با ساییدن یکنواخت و هوشمندانه مینای اضافی آنها است.

کانتورینگ دندان

کانتورینگ دندان

طی این فرایند انتظار چه چیزی را باید داشت؟

تغییر شکل و کانتورینگ دندان توسط دندانپزشک عمومی یا دندانپزشک زیبایی در مطب انجام می شود. روند انجام این فرایند به قرار زیر است:

  • فرایند بدون درد: تراشیدن دندان فقط از لایه خارجی، مینای دندان اتفاق می افتد. از آنجا که این لایه اعصاب ندارد، یک فرایند هیچ دردی ندارد. با این حال، اگر نگران ناراحتی هستید، می توانید درخواست کنید برای شما از بی حسی استفاده شود.
  • ابزارها: امروزه دندانپزشکان چندین گزینه دارند. در کنار دریل های سنتی، لیزرهای مخصوص نیز می توانند لایه های خارجی مینای دندان را از بین ببرند و از نوارها (با لبه های ساینده، مانند کاغذ سنباده) می توان برای کار روی دو طرف دندان استفاده کرد.
  • پولیش کردن: پس از کانتور و تغییر شکل دندان، دندانپزشک اغلب پولیش دندان را انجام می دهد. این کار شامل صاف و صیقلی کردن و از بین بردن تغییر رنگ از روی دندان ها است تا به آنها ظاهری جذاب و براق بدهد.

فواید کانتورینگ دندان

گرچه تغییر شکل دندان برای هر موردی مناسب نیست، اما انجام این کار چندین مزیت کلیدی دارد. این موارد عبارتند از:

  • این یک فرایند محافظه کارانه تر از سایر روش های دندانپزشکی زیبایی است.
  • بدون درد است و به خوبی قابل تحمل است.
  • بهبودی پس از آن فوری است؛ بعد از آن می توانید خوردن و آشامیدن عادی را از سر بگیرید.
  • کانتورینگ می تواند به تغییر آناتومی یا برآمدگی هایی کمک کند که می توانند منجر به افزایش تشکیل تارتار شوند و از این طریق از پوسیدگی دندان و بیماری لثه جلوگیری می کند.
  • بهبود عزت نفس و احساس ارزشمندی، زیرا لبخند شما بهبود می یابد.

خطرات احتمالی

مانند هر فرایند دندانپزشکی- و علیرغم تمام تلاش دندانپزشک شما- برخی از خطرات احتمالی برای تغییر شکل دندان ها وجود دارند. لایه مینای دندان بسیار نازک است- فقط حدود 6/2 میلی متر- بنابراین دندانپزشکان باید بسیار مراقب باشند؛ در صورت حذف بیش از حد ممکن است مشکلاتی بوجود بیایند.

کانتورینگ دندان ممکن است باعث بروز مشکلات زیر شود:

  • حساسیت موقت دندان به گرما یا سرما
  • افزایش خطر پوسیدگی یا آسیب دندان
  • زرد شدن دندان ها
  • عود احتمالی در موارد وجود دندان قروچه (براکسیسم)

این کار را در منزل امتحان نکنید!

با توجه به احتمال آسیب به دندان های شما، کانتورینگ دندان چیزی نیست که بتوانید آن را در منزل امتحان کنید. انجام آن نه تنها به آموزش ویژه زیادی نیاز دارد، بلکه انجام این کار روی دهان خود نیز بسیار خطرناک است. با انجام این کار، خطر آسیب رساندن به دندان های خود را بالا می برید.

کانتورینگ دندان

کانتورینگ دندان

مراقبت های بعد از فرایند کانتورینگ

بر خلاف بسیاری از درمان های زیبایی دندان، در زمان بهبودی پس از تغییر شکل دندان ها، کار خاصی نیاز نیست. با این حال، رعایت اصول اولیه بهداشت دندان بسیار مهم است:

  • دو مرتبه در روز به درستی مسواک بزنید.
  • حداقل یک مرتبه در روز نخ دندان استفاده کنید.
  • به معاینات دندانپزشکی (دو مرتبه در سال) پایبند باشید.
  • از سیگار کشیدن خودداری کنید.

همچنین اگر بعد از انجام آن احساس کردید دندان های شما ناهموار شده اند، باید با دندانپزشک خود تماس بگیرید. این ممکن است نشانه تشکیل پلاک یا جرم یا مشکل دیگری در این فرایند باشد.

خلاصه

کانتورینگ دندان که با نام های ادنتوپلاستی یا اناملوپلاستی نیز شناخته می شود، یک فرایند زیبایی است که هدف آن تغییر شکل دندان ها برای اصلاح ظاهر لبخند شما است. گرچه محدودیت هایی برای کارهایی که می تواند انجام دهد وجود دارد، اما این درمان می تواند دندان های پیشین خیلی بلند را کوتاه کند، لب پر شدگی ها و ترک ها و حفره های جزئی در مینای دندان را برطرف کند، و دندان های شما را متقارن تر کند.

گرچه این یک فرایند بدون درد و قابل تحمل است، اما چند خطر وجود دارد. خطرات عبارتند از حساسیت موقت دندان، افزایش خطر پوسیدگی یا آسیب دندان، یا زرد شدن دندان ها.

در حالی که هیچ کار خاصی برای مراقبت های بعد از آن نیاز نیست، اما همچنان باید سلامت دندان ها را تحت نظر داشته باشید، دو بار در روز مسواک بزنید، هر روز نخ دندان بکشید و مراقبت های منظم دندانی را دریافت کنید.

سخن پایانی

گرچه تلقی کردن کارهایی مانند کانتورینگ دندان به عنوان صرفاً “زیبایی” آسان است، مهم است که مزایای زیادی که دندان های همسطح و جذاب دارند را به خاطر داشته باشید. احساس عدم جذابیت یا احساس لزوم پنهان کردن دندان های خود، می تواند آزار دهنده باشد. با این حال، با مداخله مؤثر و کمک یک دندانپزشک خوب، ممکن است اعتماد به نفس خود را بازیابید. و این چیزی است که ارزش لبخند زدن را دارد.

پرسش های متداول در مورد کانتورینگ دندان ها

آیا کانتورینگ دندان دائمی است؟

از آنجا که کانتورینگ دندان شامل تراشیدن فیزیکی و تغییر شکل دندان های شما است، این کار دائمی است. به این ترتیب، تصمیم برای انجام این درمان باید بسیار دقیق باشد. شما و دندانپزشک شما باید تأثیر احتمالی کانتورینگ دندان را بسنجید زیرا بازگشت ناپذیر است.

آیا کانتورینگ دندان دردناک است؟

مینای دندان های شما که در طول کانتورینگ دندان تراشیده می شوند، هیچ عصبی ندارد. بنابراین، در طول فرایند احساس درد نخواهید داشت. به طور کلی، هیچ بی حسی نیاز نیست، گرچه بیمارانی که نگران ناراحتی هستند می توانند آن را درخواست کنند.

آیا کانتورینگ برای دندان های شما مضر است؟

در حالی که کانتورینگ دارای خطراتی است، از آنجا که این یک فرایند کم تهاجمی است، خطر واقعی اندکی برای دندان های شما ایجاد می کند. با این حال، جای کمی برای خطا در این کار وجود دارد؛ لایه خارجی، مینای دندان های شما بسیار نازک است و در صورت تراشیدن مقدار زیادی از آن ممکن است مشکلاتی ایجاد کند. افرادی که تغییر شکل دندان را انجام داده اند در معرض خطر افزایش حساسیت دندان، پوسیدگی دندان، یا ترک خوردن دندان قرار دارند.

آیا بیمه کانتورینگ دندان را پوشش می دهد؟

طرح های بیمه تنها در صورتی هزینه کانتورینگ دندان ها را پوشش می دهند که نیاز پزشکی را برطرف کند. به این معنی که تنها در صورتی ممکن است به طور جزئی یا کامل پوشش داده شود که برای اصلاح دندان های آسیب دیده در اثر تصادف یا زمین خوردن، تغییر شکل نیاز باشد.

نمونه های درمانی جراحی خط لبخند



ساعت اول

در ساعت نخست جراحی ایمپلنت دندانی ،محکم و به آرامی، دندان های فک مخالف را روی گاز استریلی که روی منطقه ی جراحی قرار داده شده است فشار دهید و مطمئن شوید گاز استریل در جای خود باقی مانده است. طی چند ساعت نخست گاز استریل را تعویض نکنید تا زمانی که خونریزی کنترل شود. پس یک ساعت، به آرامی می توان گاز را برداشت. در صورتی که خونریزی ادامه داشت، به مدت 30 دقیقه مجددا گاز استریل جدیدی روی محل خونریزی قرار دهید. در صورت لزوم هر 30 تا 40 دقیقه یک مرتبه گاز استریل را تعویض کنید. بهتر است گاز استریل را با آب آشامیدنی معمولی مرطوب کنید و با کمی جابجایی با راحتی روی محل جراحی قرار دهید.

مراقب باشید

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

روز اول پس از جراحی به منطقه ی جراحی فشار وارد نکنید، بعلاوه از شستشوی شدید و نیز کند و کاو آن با هر وسیله ای خودداری کنید. می توانید دندان های خود را به آرامی مسواک بزنید. مصرف دخانیات می تواند مانع بهبودی بافت شود و احتمال ناراحتی و تشکیل حفره های خشک را افزایش خواهد داد. طی مرحله ی بهبود، افراد را به شدت از کشیدن سیگار منع می کنیم.

بهداشت دهان

تمیز نگه داشتن دهان از اهمیت بالایی برخوردار است. شب بعد از جراحی باید دندان های خود را مسواک بزنید، اما در اطراف منطقه ی جراحی این کار را به آرامی انجام دهید. در صورت بروز کوچکترین خونریزی، 24 ساعت پس از جراحی می توانید با محلول آب و نمک (ترکیب 1 قاشق غذا خوری نمک و یک لیوان آب) دهان را شستشو دهید. آب دهان خود را به آرامی بیرون بریزید و اجازه دهید آب داخل سینک بچکد. 2 تا 3 مرتبه در طول روز، مخصوصا پس از خوردن غذا، دهان خود را شستشو دهید.

فعالیت ها

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

به مدت یک روز پس از جراحی فعالیت های مختلف باید روی صندلی یا تخت انجام شوند. خم شدن، بلند کردن اجسام سنگین، یا فعالیت های شدید می توانند خونریزی، تورم و درد را افزایش دهند. تغییر وضعیت از حالت خوابیده به حالت نشسته باید با احتیاط صورت گیرند. اگر به طور ناگهانی برخیزید ممکن است اندکی سرگیجه داشته باشید. در صورتی که به طور منظم ورزش می کنید، باید بدانید که دریافت مایعات و کالری طبیعی شما کاهش یافته است. ورزش کردن طی دوره ی پس از جراحی می تواند منجر به افزایش خونریزی، تورم و ناراحتی شود. طی 3 تا 4 روز نخست پس از جراحی باید از ورزش کردن بپرهیزید.

خونریزی

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

پس از جراحی ممکن است خونریزی وجود داشته باشد و این تا 24- 48 ساعت پس از جراحی غیر طبیعی نیست. به خاطر داشته باشید که خونریزی درون دهان شامل اندکی خون و مقدار زیادی بزاق دهان خواهد بود. قرار دادن گاز استریل روی محل جراحی و فشار آرام آن می تواند خونریزی را کنترل کند.

خونریزی نباید هرگز شدید باشد. در اینصورت، به این معناست که گاز استریل تنها بین دندان ها گیر کرده است و هیچ فشاری روی محل جراحی وارد نمی کند. سعی کنید محل گاز استریل را تغییر دهید. اگر خونریزی ادامه داشت یا مجددا آغاز شد، صاف بایستید یا تکیه دهید، از انجام فعالیت های مختلف بپرهیزید، از کیسه ی یخ استفاده کنید و به مدت 1 ساعت گاز استریل یا به مدت 30 دقیقه چای کیسه ای مرطوب را روی محل جراحی فشار دهید. اسید تانیک موجود در برگ چای، ایجاد لخته ی خون را افزایش می دهد. در صورت ادامه ی خونریزی، با متخصص جراح ایمپلنت خود تماس بگیرید.

تورم

تورم یکی از عوارض طبیعی جراحی کاشت ایمپلنت است و تا 2-3 روز پس از جراحی به حداکثر میزان خود خواهد رسید. با محکم قرار دادن کیسه ی آب سرد، کیسه ی یخ، یا یک کیسه حبوبات منجمد پیچانده درون حوله روی گونه نزدیک محل جراحی، می توان تورم را کاهش داد. این کار باید با فواصل 20 دقیقه ای انجام شود (20 دقیقه گذاشته شود و 20 دقیقه کنار گذاشته شود). اگر برای کاهش تورم دارویی برای شما تجویز شده است، طبق ساعت آن را مصرف کنید.

درد

متاسفانه اکثر جراحی های دهان با مقداری ناراحتی همراه است. معمولا داروهای مسکن تجویز می شوند. اگر قبل از بین رفتن اثر داروی بی حسی مسکن مصرف کنید، قادر خواهید بود درد و ناراحتی را به خوبی کنترل کنید. داروهای مسکن قوی تر در برخی بیماران موجب تهوع خواهند شد، اما اگر پیش از دریافت داروی مسکن کمی غدا بخورید، احتمال تهوع کاهش خواهد یافت. تاثیرات داروهای مسکن روی افراد مختلف، متفاوت است. اگر در ابتدا درد شما کاهش نیافت، می توانید از قرص های آسپرین یا ایبوپروفن استفاده کنید. گاهی اوقات، برخی بیماران نیاز دارند هر بار دو قرص به طور همزمان مصرف کنند. به خاطر داشته باشید که شدیدترین درد معمولا ظرف 6 ساعت پس از از بین رفتن تاثیر داروی بی حسی بروز پیدا خواهد کرد؛ پس از آن، نیاز شما به مسکن کمتر خواهد بود. از مصرف زیاد مسکن ها خودداری کنید و در صورت لزوم با جراح ایمپلنت خود تماس بگیرید.

رژیم غذایی

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

از غذاهای مقوی تغذیه کنید که بتوان به راحتی آنها را خورد. از مایعات و غذاهای داغ به شدت بپرهیزید. طی چند روز نخست پس از جراحی از نی استفاده نکنید. گاهی اوقات، البته نه همیشه، توصیه می شود روزهای اول غذاهای آبکی و میکس شده (سوپ، پودینگ، ماست، میلک شیک و غیره) بخورید. تا زمانی که بی حسی زبان برطرف شود از خوردن غذاهای جویدنی بپرهیزید. از خوردن غذاهایی مثل برنج، انواع دانه ها، تخمه ی آفتابگردان، ذرت بو داده و غیره اجتناب کنید زیرا ممکن است ذرات آنها در محل جراحی گیر کنند. چند روز پس از آن می توانید به تدریج به رژیم غذایی عادی خود بازگردید. به هیچ عنوان وعده های غذایی خود را حذف نکنید. با خوردن مواد غذایی مقوی حس بهتری خواهید داشت، قوی تر خواهید بود، حس ناراحتی کمتری خواهید داشت و بهبودی شما سریع تر خواهد بود. اگر مبتلا به دیابت هستید، عادات غذایی معمول خود را ادامه دهید یا دستورالعمل های پزشک خود را دنبال کنید.

تهوع

در نتیجه ی قورت دادن خون، ناراحتی، داروهای بی حس کننده و مسکن، ممکن است تهوع و استفراق داشته باشید. تهوع پس از جراحی را می توان با خود درمانی کاهش داد. جرعه جرعه نوشیدن کولای بدون گاز، یا آبجوی زنجبیل می تواند کمک کننده باشد. در صورتی که حالت تهوع شما ادامه داشت، مصرف مسکن های خود را قطع کنید و به جای آن از مسکن هایی استفاده کنید که دریافت آنها از داروخانه نیاز به نسخه ی پزشک ندارند.

امروزه، استفاده از ایمپلنت به منظور جایگزینی دندان از دست رفته، بهبود عملکرد دندان‌ها و افزایش زیبایی، یکی از درمان‌های ضروری محسوب می‌شود. این فرایند عبارت است از آزمایشات و معاینات اولیه، تشخیص، تصویربرداری خاص با اشعه‌ی ایکس، بیهوشی حین جراحی کاشت ایمپلنت و دیگر مراحلی که در مقالات دیگر به شرح آنها پرداخته‌ایم.

در صورت عدم وجود استخوان کافی برای کاشت ایمپلنت چه کار باید کرد؟

پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت دندانی

پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت دندانی

 

جایگزینی ایمپلنت مستلزم آن است که حجم کافی استخوان وجود داشته باشد و از کیفیت بیولوژیکی بالایی برخوردار باشد. با این حال، در برخی افراد تحلیل استخوان پس از کشیدن دندان یا از دست رفتن آن باعث می‌شود به میزان کافی استخوان باقی نماند تا بتواند ایمپلنت را درون خود نگه دارد و از آن حمایت کند. گاهی اوقات برای بهبود زیبایی و عملکردی دندان نیاز است ایمپلنت در محلی استراتژیک قرار گیرد. برای افزایش زیبایی ظاهری نیاز است بافت نرم یک پایه‌ی استخوانی داشته باشد، “بافت نرم روی بافت سخت قرار گیرد”.

طرح درمان پیوند استخوان مستلزم انتخاب تکنیک جراحی و مواد پیوند مناسب است. طرح درمان ضعیف یا اجرای بد آن ممکن است منجر به جذب مجدد یا تحلیل مواد پیوندی شود یا اینکه پیوند آن با شکست مواجه شود. بعلاوه، ممکن است به جای استخوان اصلی، بافت فیبروز جایگزین بافت‌های تحلیل رفته شود.

با استفاده از چند فرایند می‌توان استخوان لازم را تامین نمود:

  • در فک بالا، بالاتر از دندان‌های عقب، امکان افزایش ارتفاع استخوان موجود وجود دارد که از طریق ایجاد استخوان جدید در سینوس انجام می‎شود. این فرایند “تقویت سینوس” (sinus augmentation) نامیده می‌شود. نتایج کار جراح زبردست در این محل کاملا قابل پیش بینی خواهد بود و بدون موفقیت کلی و عمومی این تکنیک، بسیاری بیماران شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت را نخواهند داشت، مخصوصا در بخش‌هایی از دهان که معمولا بیشتر در معرض از دست رفتن دندان قرار می‌گیرند.
  • به روش‌های مختلفی می‌توان استخوان افزود؛ با این حال، یکی از ساده‌ترین کارها برداشتن استخوان از جای دیگر بدن و انتقال آن به عنوان “پیوند استخوان آنله” به یک منطقه‌ی ضعیف است. تکه‌ی استخوان جدید، به تدریج به منطقه‌ی زیر آن پیوند خواهد خورد و پس از بهبودی کامل، ایمپلنت در جای مناسب خود کاشته خواهد شد.

استخوان اضافی از کجا تامین می‌شود؟

پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت دندانی

پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت دندانی

 

این استخوان از جاهای مختلفی برداشته می‌شود اما معمولا از پشت دندان‌های عقب در فک پایین یا از چانه گرفته می‌شود. گاهی اوقات این استخوان از لگن یا استخوان قلم پا (درشت نی- tibia) گرفته می‌شود. با مشاهده اینکه استخوان خودتان در جای دیگر دهان، استخوان بوجود می‌آورد، شما را ترغیب خواهد کرد تا ناراحتی‌هایی که در عضو اهداء کننده و نیز محل جراحی احساس می‌کنید را تحمل کنید. بسیاری از افراد فکر می‌کنند این کار و ناراحتی‌های بیشتر از آن هم ارزش انجام آن را دارد، زیرا استخوان هر فردی برای پیوند در بدن او به عنوان “استاندارد طلایی” تلقی می‌شود.

گزینه‌های جایگزین استخوان فرد

برای افرادی که در پی راهکاری ساده‌تر و در عین حال آرام‌تر هستند، منابع دیگری نیز وجود دارند که برای پیوند استخوان مورد استفاده قرار می‌گیرند، از جمله استخوان گاو، استخوان خوک یا مواد مرکب از مواد مصنوعی که به طور ویژه برای امن ساختن آن برای استفاده در انسان تهیه شده‌اند. تمام این مواد، شامل استخوان خود فرد، چارچوبی بوجود می‌آورند که استخوان جدید درون آن رشد خواهد کرد تا چند ماه بعد برای دریافت ایمپلنت دندانی آماده باشد.

استخوان جدید، از 3 تا 12 ماه قبل از اینکه برای دریافت ایمپلنت آماده باشد، می‌تواند هر چیزی را درون خود نگه دارد. برای رفتن به مرحله‌ی بعد عجله نداشته باشید. در صورتی که نیاز است بخش بزرگی به عنوان پیوند دریافت کنید مدت زمان بیشتری طول خواهد کشید تا استخوان شکل بگیرد.

هر جراح برای ایجاد استخوان جدید روش خاص خود را خواهد داشت. برخی از آنها از یک تکنیک تکمیلی تحت عنوان “بازسازی هدایت شده‌ی بافت- guided tissue regeneration” استفاده خواهند کرد. با استفاده از این تکنیک، با قرار دادن یک مانع بین سلول‌های استخوانی که به آهستگی حرکت می‌کنند و سلول‌های بافت نرم درون مخاط دهان که سریع حرکت می‌کنند، به دسته‌ی اول زمان کافی داده می‌شود تا فضای خالی را پر کنند. این مانع “قابل جذب” بوده و چند ماه پس از آنکه کار خود را به اتمام برساند به طور طبیعی ناپدید خواهد شد.

آیا پیوند استخوان طول درمان را تغییر خواهد داد؟

پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت دندانی

پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت دندانی

 

در صورتی که به پیوند استخوان نیاز دارید، این فرایند قطعا طول درمان را افزایش خواهد داد؛ با این حال، در صورتی که با موفقیت انجام شود، نتایج کاشت ایمپلنت بهبود چشمگیری خواهند داشت. زمانی که این پیوند در جلوی دهان انجام شود به افزایش زیبایی نیز کمک می‌کند.

برای انجام پیوند استخوان، جراح باید مهارت بیشتری داشته باشد زیرا پیچیده‌تر از کاشت ساده‌ی ایمپلنت دندانی به تنهایی خواهد بود.

در برخی موقعیت‌های خاص برخی جراحان پیشنهاد می‌کنند کاشت ایمپلنت، پیوند استخوان و قرار دادن غشاء میانی به عنوان مانع، همگی در یک جلسه به صورت ترکیبی انجام شوند. این باعث می‌شود طول درمان به نحو چشمگیری کاهش یابد و نتایجی در پی داشته باشد که دستیابی به آنها به هر طریق دیگری دشوار خواهد بود. با این حال، برخی جراحان هنوز هم ترجیح می‌دهند فرایند پیوند استخوان را به صورت مجزا انجام دهند به گونه‌ای که ایمپلنت زمانی کاشته شود که پیوند استخوان به طور موفق انجام شده باشد.

هر فرایندی که برای افزایش حجم استخوان انتخاب شود، زمان، تلاش و هزینه‌ای که می‌شود ارزش انجام آن را خواهد داشت.

ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت‌های دندانی ابزارهای مکانیکی هستند که برای جایگزینی هر یک از دندان‌های از دست رفته طراحی شده‌اند. ایمپلنت‌ها به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان عمل می‌کنند که روی سر هر یک از آنها دندان مصنوعی (روکش دندان، بریج، یا دنچر ) قرار می‌گیرد.

انواع ایمپلنتهای دندانی

ایمپلنت‌های دندانی داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان Endosseous root-form

این نوع ایمپلنت از رایج‌ترین ایمپلنت‌های دندانی هستند. Endosseous یا داخل استخوانی به این حقیقت اشاره دارد که ایمپلنت درون استخوان قرار می‌گیرد. root form یا شبیه ریشه‌ی دندان نیز حاکی از آن است که شکل ایمپلنت چیزی مشابه ریشه‍ی دندان‌های طبیعی تک ریشه است.

ایمپلنت‌های دندانی با قابلیت جوش خوردن با استخوان Osseointegrated

اصطلاح Osseointegrated به این حقیقت اشاره دارد که ارتباط مستقیمی بین سطح ایمپلنتها و بافت زنده‌ی استخوان وجود دارد. عملا تمامی ایمپلنت‌های داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند.

اجزاء تشکیل دهنده‌ی ایمپلنت

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

1.     فیکسچر Fixture

فیکسچر به بخشی از ایمپلنتها گفته می‌شود که درون استخوان فک قرار می‌گیرد و با آن جوش می‌خورد. در واقع زیر خط لثه قرار می‌گیرد و از نظر عملی معادل ریشه‌ی مصنوعی دندان محسوب می‌شود.

الف) ساختار فیکسچر

فیکسچرهای ایمپلنت‌هایی که قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند از جنس فلز تیتانیوم هستند. این فلز ممکن است خالص (بیش از 5/99 % فلز خالص) یا از جنس آلیاژ (ترکیب تیتانیوم و آلومینیوم و وندیوم، تا استحکام آن افزایش یابد و در برابر شکست مقاوم شود) باشد.

فیکسچر ممکن است سوراخ دار یا توپر، استوانه‌ای یا پیچ مانند باشد.

ب) سطوح خاص فیکسچر

سطح فلزی بخش فیکسچر ایمپلنتها ممکن است صاف و صیقلی باشد یا اینکه برخی تولیدکنندگان این سطح را به صورت زبر، ماشینی یا ناهموار و دارای بافت تولید می‌کنند تا در سطح میکروسکوپی زبر باشد.

این کار موجب می‌شود کل سطح خارجی فیکسچر افزایش یابد، در نتیجه میزان پیوند استخوان با ایمپلنتها افزایش می‌یابد.

ج) روکش‌های خاص فیکسچر

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

گاهی اوقات سطح فیکسچر پوشیده از مواد خاصی است که قابلیت تولید استخوان را دارند، از جمله هیدروکسی آپاتیت. برخی تولیدکنندگان احساس می‌کنند که این به تسریع روند پیوند (جوش خوردن) فیکسچر با استخوان کمک می‌کند.

2.     پیچ هیلینگ/ روکش

این قطعه در یک جراحی دو مرحله‌ای در جای خود قرار می‌گیرد؛ این پیچ حفره‌ی اباتمنت را پوشش می‌دهد و توسط بافت / مخاط لثه پوشانده می‌شود و درون ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد.

3.     اباتمنت

بخش اباتمنت ایمپلنت دندانی، بخشی است که در بالای خط لثه قرار می‌گیرد. این بخش سایر اجزاء دندان (روکش، بریج و دنچر) که روی آن قرار می‌گیرند را حمایت می‌کند و امنیت لازم را برای آنها فراهم می‌آورد. این قطعه در یک جراحی یک مرحله‌ای یا پس از برداشتن پوشش ایمپلنت روی آن قرار می‌گیرد. اغلب این بخش به لثه / بافت لثه‌ای می‌چسبد و می‌تواند اندازه و رنگ‌های مختلفی داشته باشد.

عموما تا پس از پایان روند جوش خوردن ایمپلنت با دندان، اباتمنت به فیکسچر دندان افزوده نمی‌شود (روی آن پیچ نمی‌شود).

اباتمنت در انواع مختلف وجود دارند: موقت؛ پیش ساخته (صاف، زاویه دار)؛ دست ساز (زیرکونیا، تیتانیوم، سایر فلزها)؛ و اباتمنت‌هایی که برای اتصال به اوردنچر استفاده می‌شوند.

پس از برداشتن اباتمنت، متخصص کاشت ایمپلنت از سطح بافت لثه قالبی تهیه می‌نماید. بسته به شرایط بالینی بیمار، از انواع قالب‌ها در اندازه‌های مختلف و در انواع متفاوت تری باز (open-tray) و تری بسته (closed-tray) استفاده می‌شود.

4.     پیچ اباتمنت

این قطعه کمک می‌کند اباتمنت به فیکسچر ایمپلنت متصل باقی بماند؛ اکثر اوردنچرها دارای پیچی هستند که به خود آنها متصل است.

5.     پروتز دندانی

پروتز دندانی به دندان مصنوعی (روکش، بریج، دنچر) گفته می‌شود که ایمپلنت آن را حمایت می‌کند و نگه می‌دارد.

بسته به طرح آن، ممکن است با چسب یا با پیچ شدن (مانند روکش یا بریج) در جای خود قرار گیرد یا اینکه مانند گیره با صدای کلیک در جای خود فرو رود (مانند دنچر).

چه کسانی بهترین گزینه‌ها برای ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

به محضی که دندانپزشک تصمیم بگیرد که ایمپنت بهترین گزینه‌ی درمان برای شخص است، باید ویژگی‌های فرد مورد بررسی قرار گیرند که آیا شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت را دارد.

عواملی که باید مورد بررسی قرار گیرند عبارتند از:

  1. سلامت عمومی بیمار و شرایط پزشکی که ممکن است کاشت ایمپلنت را با مشکل مواجه سازد.

حمله‌ی قلبی یا مغزی که اخیرا رخ داده است، جراحی دریچه‌ی مصنوعی قلب، کاهش عملکرد سیستم ایمنی بدن، مشکلاتی از قبیل خونریزی یا انعقاد خون، درمان فعال غدد بد خیم، سوء مصرف مواد مخدر و بیماری‌های ذهنی.

داروهایی که بیمار استفاده می‌کند، مخصوصا داروهای درمان سرطان که مانع انعقاد خون می‌شوند، می‌توانند روی نتایج جراحی ایمپلنت تاثیر سوء داشته باشند.

  1. عادات بیمار که ممکن است در روند درمان کاشت ایمپلنت اختلال ایجاد کنند.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

کاشت ایمپلنتهای دندانی در افراد سیگاری در دراز مدت کمتر با موفقیت مواجه می‌شود. به نظر، کشیدن سیگار موجب کاهش تراکم و کیفیت استخوان می‌شود و روند بهبود زخم را با مشکل مواجه می‌سازد. البته به این معنا نیست که افراد سیگاری به هیچ عنوان نباید تحت درمان کاشت ایمپلنت قرار گیرند بلکه باید به این نکته توجه کنند، در صورتی که این عادت خود را ترک نکنند احتمال شکست درمان ایمپلنت آنها افزایش خواهد یافت.

دندان قروچه یا فشردن دندان‌ها روی یکدیگر یکی دیگر از عاداتی است موفقیت درمان کاشت ایمپلنتها را به خطر خواهد انداخت. این عمل فشار زیادی به سطح اتصال استخوان فک و ایمپلنت وارد می‌کند و این بار بیومکانیکی می‌تواند موجب شکسته شدن ایمپلنتهای دندان شود. برای پیشگیری از این اتفاق، بیمار باید پیش از آغاز درمان به فکر راهکاری برای کنترل این عادت باشد، از جمله استفاده از محافظ دندان.

عدم رعایت بهداشت بیشترین تاثیر روی نتایج درمان ایمپلنتها را دارد. بهداشت نامناسب دهان و دندان احتمال بروز عفونت و بیماری‌هایی همچون پری ایمپلنتیت را افزایش خواهد داد.

  1. تراکم و حجم استخوان فک در محل قرار گیری ایمپلنت.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

متخصص کاشت ایمپلنت، پیش از کاشت ایمپلنتها در استخوان فک باید تراکم استخوان را بسنجد تا اطمینان حاصل نماید که استخوان به میزان کافی استحکام دارد که ایمپلنت را درون خود حفظ کند.

  1. شرایط سنی بیمار.

یکی از قوانین کلی برای کاشت ایمپلنتهای دندانی این است که این جراحی باید تا سن 18 تا 19 سالگی به تعویق بیافتد زیرا تا آن زمان استخوان فک در حال رشد است. از طرف دیگر، سن بالای بیمار ممکن است پوکی استخوان را به همراه داشته باشد و نیاز باشد پیش از جراحی، استخوان فک تقویت شود یا پیوند استخوان صورت گیرد.

برگه‌ها

بخش تخصصی جراحی خط لبخند





لثه‌های سالم و متناسب می‌توانند به عنوان قابی زیبا برای دندان‌های زیبا باشند. با این وجود، لثه‌های بزرگ می‌توانند زیبایی دندان‌ها را پنهان سازند، لبخندی لثه‌ای بوجود آورند که موجب پایین آمدن اعتماد به نفس برخی افراد خواهد شد. با استفاده از تکنیک لیزر در دندانپزشکی می‌توان با کمترین درد و خونریزی، این مشکل را به سادگی برطرف نمود و ظاهری زیبا به دندان‌ها و لثه‌ها بخشید.

مقالات تخصصی جراحی خط لبخند



شاید از خود بپرسید که آیا می توانید از یک ایمپلنت دندانی برای دو دندان از دست رفته استفاده کنید؟ گرچه ایمپلنت های دندانی معمولاً برای جایگزینی یک دندان استفاده می شوند، اما در دندانپزشکی مواردی نیز وجود دارند که از ایمپلنت ها برای جایگزینی چندین دندان استفاده می شود.

راه حل های مدرن امروزی شامل بریج های کنتی لور، بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی، و پروتزهای پارسیل بر پایه ایمپلنت های دندانی هستند.

در این مقاله، در مورد موارد زیر به بحث خواهیم پرداخت:

  • دلایل استفاده از چندین ایمپلنت دندانی
  • آیا می توان از 1 ایمپلنت دندان برای 2 دندان از دست رفته استفاده کرد؟
  • یک ایمپلنت می تواند چند دندان را پشتیبانی کند؟
  • چه تعداد ایمپلنت دندان می توانید داشته باشید؟

امیدواریم این مقاله شما را در مسیر درست راهنمایی کند. علاوه بر این، به خاطر داشته باشید که هر مورد جداگانه، متفاوت است، و شما باید به دنبال مشاوره تخصصی دندانپزشکی باشید.

ایمپلنت چند دندانی چیست؟

به منظور جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته، یک پایه فلزی کوچک به نام ایمپلنت چند دندانی با جراحی داخل استخوان فک قرار داده می شود. ایمپلنت ممکن است یک دندان، بریج، پروتز یا بخشی از دندان مصنوعی را پشتیبانی کند، و درست مانند دندان های طبیعی شما عمل خواهد کرد.

اگر تعدادی یا تمام دندان های خود را در نتیجه تصادف، بیماری پریودنتال، حفره های درمان نشده یا بیماری لثه از دست داده اید، این می تواند راه حل خوبی برای شما باشد. ایمپلنت های چند دندانی ممکن است برای جایگزینی چندین دندان از دست رفته استفاده شوند.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

چه زمانی می توانیم از 1 ایمپلنت برای 2 یا چند دندان از دست رفته استفاده کنیم؟

استفاده از ایمپلنت های چند دندانی در موارد زیر توصیه می شود:

  • چند دندان ممکن است توسط تنها یک ایمپلنت اضافی پشتیبانی شوند.
  • برای رسیدن به نتیجه مطلوب، ایمپلنت های زیادی نیاز هستند.
  • استفاده از چندین ایمپلنت، دلایل زیبایی دارد.

مزایای استفاده از ایمپلنت چند دندانی

چه زمانی استفاده از 1 ایمپلنت برای 2 دندان توصیه می شود؟ و مزایای کاشت ایمپلنت های چند دندانی چیست؟

  • چندین دندان ممکن است به طور همزمان در چندین نقطه جایگزین شوند.
  • با چندین ایمپلنت دندانی، جایگزینی تعداد بیشتری دندان با ظاهری زیباتر امکان پذیر است.
  • گزینه ایمپلنت های چند دندانی برای دستیابی به نتیجه مطلوب به طور همزمان، به صرفه جویی در زمان و هزینه کمک می کند.

شماره 1- صرفه جویی در هزینه و زمان

ممکن است چندین ایمپلنت در یک درمان ترکیب شوند و همزمان در زمان و هزینه بیمار صرفه جویی شود. برای افرادی که می خواهند همه دندان های خود را بلافاصله پس از کشیدن دندان جایگزین کنند بسیار مناسب است. قرار دادن 3 تا 5 ایمپلنت مقرون به صرفه است زیرا میانگین هزینه تقریباً برابر با تنها یک ایمپلنت است.

شماره 2- اگر استخوان های شما نتوانند ایمپلنت های تکی را پشتیبانی کنند، ممکن است گزینه خوبی باشد.

با قرار دادن ایمپلنت در استخوان فک، استخوان فک شما استحکام خود را حفظ خواهد کرد. از دست دادن دندان ها ممکن است باعث از دست دادن مقدار قابل توجهی از استخوان شما شود، اما با استفاده از ایمپلنت ها، می توانید تراکم استخوان خود را در جایی که باید باشد حفظ کرد و از نیاز به پیوند استخوان اجتناب کرد. با این حال، بیمارانی که استخوان فک آنها در حال حاضر برای حفظ ایمپلنت های تکی ضعیف است، ممکن است استفاده از یک ایمپلنت برای دو دندان یا ایمپلنت های چند دندانی برای آنها یک راه حل مناسب باشد.

شماره 3- سلامت خوب دندان ها

چند ایمپلنت دندانی شما را قادر می سازند تا وعده های غذایی خود را به درستی مصرف کنید و سلامت دهان خود را بدون نگرانی در مورد آسیب یا صدمه ناشی از از دست دادن دندان حفظ کنید. آنها عملکردی درست شبیه دندان های طبیعی دارند.

شماره 4- ظاهری زیباتر

هنگام استفاده از ایمپلنت ها روی دندان های جلو، باید مطمئن شوید که ایمپلنت ها از داخل لثه ها قابل مشاهده نیستند. این می تواند دلیل دیگری برای استفاده از 1 ایمپلنت دندانی برای 2 دندان باشد.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

بهترین گزینه های ایمپلنت های چند دندانی

بسته به وضعیت لثه و استخوان فک بیمار، گاهی اوقات ممکن است دو دندان مجاور توسط یک ایمپلنت تکی نگه داشته شوند. ایمپلنت های چند دندانی بیشتر برای محکم نگهداشتن بریج های ثابت یا پروتزهای پارسیل متحرک استفاده می شوند.

بریج کنتی لور

گاهی اوقات اگر بیمار بخواهد برای دو دندان جایگزین قرار دهد، استفاده از یک ایمپلنت برای دندان دومی که درست در کنار آن قرار گرفته است، امکان پذیر است. اگر دندان ها در کنار یکدیگر نباشند باید از دو ایمپلنت استفاده شود.

بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی

چندین دندان روی یک قوس دندانی ممکن است با یک بریج تحت حمایت ایمپلنت جایگزین شوند. برای حمایت از بریج در طول این فرایند، ممکن است ایمپلنت چند دندانی قرار داده شوند. چندین مزیت بریج های بر پایه ایمپلنت نسبت به بریج های استاندارد ثابت عبارتند از:

  • با حساسیت کمتر لثه، بسیاری از بیماران آنها را پایدارتر، راحت تر و قابل اعتمادتر می دانند.
  • آنها ممکن است توسط بیمارانی استفاده شوند که استخوان فک آنها به اندازه کافی برای حمایت از ایمپلنت های تکی برای هر دندان از دست رفته قوی نیست.
  • بریج هایی که حمایت ایمپلنت های دندانی هستند، عملکرد و زیبایی را برای مدت زمان طولانی تری حفظ می کنند زیرا تخریب کمتری رخ می دهد.
  • بریج های تحت حمایت ایمپلنت، نیاز نیست برای خوابیدن یا تمیز کردن برداشته شوند.
  • چسب زدن لازم نیست.

پروتزهای پارسیل بر پایه ایمپلنت های دندانی

پروتزهای پارسیل که تحت حمایت ایمپلنت های دندانی قرار دارند، مانند عملکرد بریج های دندانی، به جای ثابت بودن، قابل جدا شدن هستند. برای افرادی که قصد ایجاد تغییر از پروتزهای پارسیل استاندارد را دارند، ممکن است پروتزهای پارسیل تحت حمایت ایمپلنت نسبت به بریج دائمی تغییر ساده تری باشند.

توانایی برداشتن پروتزهای پارسیل، از آن در برابر آسیب های احتمالی محافظت می کند، و باعث می شود جایگزین خوبی برای افرادی باشد که به دندان قروچه شبانه دچار هستند. از آنجا که قطعات را می توان از دهان خارج و تمیز کرد، آنها راه حل های کارآمدی برای ایمپلنت های چند دندانی برای افرادی هستند که در تمیز کردن و نخ دندان کشیدن دندان های خود مشکل دارند.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

نتیجه گیری

در برخی موارد می توان از 1 ایمپلنت دندان برای 2 دندان استفاده کرد. این تکنیک معمولاً در ناحیه جلوی دهان استفاده می شود. این به دلیل عرض کمتر آن قسمت و این واقعیت است که آنها نسبت به دندان های مولر در عقب دهان معمولاً تحت نیروی کمتری قرار می گیرند. با این حال، از آنجا که انجام این کار باعث می شود دو دندان مجزا چسبیده به هم به نظر برسند، یکی از موانع کلیدی هنگام جایگزینی دو دندان مجاور است که توسط یک ایمپلنت دندانی پشتیبانی می شوند.

ایمپلنت 2 دندانی یا بریج های دندانی، یک روش متداول در دندانپزشکی است، و مزایای زیادی برای بیمار به همراه دارد.

به بیان ساده تر، ممکن است 2 دندان روی یک ایمپلنت دندانی پیچ شوند. اما تنها زمانی از نظر زیبایی ظاهری دلپذیر به نظر می رسد که ساختار لثه ها به گونه ای باشد که پیش بینی شود دو دندان مجزا را احاطه کند. تغییر شکل لثه، یک فرایند بسیار تخصصی و پیچیده، تنها راه انجام این کار است.

مشکل هر بیمار تقریباً همیشه از راه دندانپزشکی مدرن قابل حل است. با این حال، مشاوره با یک متخصص کاشت ایمپلنت دندان ضروری است.

پرسش های متداول

هزینه 1 ایمپلنت دندانی برای 2 دندان چقدر است؟

هزینه ایمپلنت های تکی دندانی بین 1500 تا 6000 دلار است. اگر گزینه 1 ایمپلنت دندانی برای 2 دندان را انتخاب کنید، ممکن است بتوانید در مقایسه با هزینه دو ایمپلنت تکی در هزینه خود صرفه جویی کنید.

یک ایمپلنت می تواند چند دندان را پشتیبانی کند؟

بسته به وضعیت لثه و استخوان فک بیمار، گاهی می توان از یک ایمپلنت برای دو دندان استفاده کرد. با این حال، در برخی موارد، دو ایمپلنت دندانی ممکن است جایگزین پنج دندان از دست رفته شوند.

آیا می توان از 1 ایمپلنت دندانی برای 3 دندان استفاده کرد؟

گاهی اوقات، بسته به لثه و استخوان فک بیمار، کاشت دو دندان امکان پذیر است. اگر به دنبال استفاده از 1 ایمپلنت دندانی برای 3 دندان هستید، بریج های دائمی یا پروتزهای پارسیل متحرک را در نظر بگیرید.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

چه تعداد ایمپلنت دندانی می توانید داشته باشید؟

پاسخ واقعی این است که برای جایگزینی دندان های از دست رفته، می توانید به تعداد مورد نیاز ایمپلنت دندان داشته باشید. با این حال، هر بیمار نیازهای منحصر به فردی دارد و به قضاوت تخصصی نیاز دارد.

آیا می توانید دو دندان جلو روی یک ایمپلنت داشت؟

داشتن دو دندان جلو روی یک ایمپلنت متداول است. بخش دشوار این است که آنها را به گونه ای قرار داد که طبیعی به نظر برسند و به صورت دو دندان مجزا ظاهر شوند. برای انجام این کار می توان از روش های خاص شکل دادن به لثه استفاده کرد.

هزینه 2 ایمپلنت دندان چقدر است؟

ایمپلنت دندان ممکن است پر هزینه باشد، اما ممکن است بتوانید با جایگزینی دو دندان با یک ایمپلنت دندان، در مقابل دو ایمپلنت دندان، در هزینه خود صرفه جویی کنید.

آیا 1 ایمپلنت می تواند 2 دندان را نگه دارد؟

آری، در برخی موارد، یک ایمپلنت دندان می تواند دو یا چند دندان را نگه دارد. کاشت دو دندان، ایمپلنت چند دندانی یا بریج، از روش های بسیار متداول در کاشت ایمپلنت های دندانی در دندانپزشکی است.

پری کرونیت (که اپرکولیت نیز نامیده می شود) شرایطی است که شامل التهاب و تورم بافت نرم اطراف دندانی می شود که بخشی از آن روییده است. رویش به فرآیند رشد دندان گفته می شود که در آن دندان با “بیرون آمدن” از درون بافت لثه قابل مشاهده می شود. پری کرونیت ممکن است دندانی که هنوز در نیامده است را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

بافت نرمی که دندانی که به طور کامل رویش نیافته است را پوشش می دهد، “اپرکولوم” گفته می شود. یکی از دلایلی که بافت نرم این ناحیه ممکن است به راحتی ملتهب شود این است که اغلب ذرات و بقایای غذا را جمع می کند و هنگام انجام روتین بهداشتی دهان و دندان ممکن است دسترسی به آن دشوار باشد. این ناحیه تاریک و مرطوب همانطور که ذرات غذا را به خود جمع می کند، محیط مناسبی را برای رشد باکتری ها فراهم می کند.

دندانی که اغلب تحت تأثیر پری کرونیت قرار می گیرد، یک سوم یا آخرین دست دندان های مولر فک پایین است که گاهی اوقات دندان عقل نامیده می شوند. در واقع، نادر است که پری کرونیت دندان های دیگری غیر از دندان های عقل فک پایین را درگیر کند. پری کرونیت اغلب افراد را که در اواخر دوره نوجوانی یا اوایل دوره بزرگسالی تحت تاثیر قرار می دهد، زیرا آن زمان است که معمولاً دندان های عقل فک پایین می رویند.

علائم و نشانه های پری کرونیت

علائم خفیف

علائم خفیف پری کرونیت ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • بافت لثه دردناک و متورم (نزدیک دندانی که تحت تأثیر قرار گرفته است)
  • مشکل در گاز گرفتن (بدون برخورد به ناحیه متورم)
  • ترشح چرک از ناحیه ملتهب
  • طعم بد یا بوی نامطبوع داخل دهان

علائم شدید

علائم شدید پری کرونیت ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • مشکل در باز کردن دهان
  • تورم صورت (در سمتی از صورت که دندان ملتهب قرار دارد)
  • غدد لنفاوی متورم (که لنفادنیت lymphadenitis نامیده می شود)
  • تب
  • آنژین لودویگ Ludwig’s angina (عفونت باکتریایی نادر کف دهان که گاهی اوقات بعد از عفونت دندان رخ می دهد)
  • اسپاسم فک (گاهی اوقات تحت عنوان فک قفل شده شناخته می شود).

علائم شدید ممکن است نشان دهنده گسترش تورم به گردن و گلو باشند، این می تواند تنفس طبیعی را تحت تأثیر قرار دهد و باید به عنوان یک اورژانس پزشکی در نظر گرفته شود که به طور بالقوه می تواند توانایی بلع یا تنفس را مختل کند و می تواند تهدید کننده زندگی باشد. افرادی که علائم شدید پری کرونیت دارند باید فوراً با دندانپزشک یا پزشکان دیگر تماس بگیرند.

علائم پری کرونیت بر اساس تعداد دفعات بروز و شدت آنها به سه دسته مختلف دسته بندی می شوند که عبارتند از:

  • حاد- شامل امکان باز کردن محدود دهان و علائم شدیدتر.
  • نیمه حاد- علائم با شدت کمتر، بدون ناراحتی در باز کردن دهان.
  • مزمن- شامل درد درجه پایین بدون علائم شدید.

درمان پری کرونیت اغلب به سطح بیماری (حاد، نیمه حاد یا مزمن) که فرد تجربه می کند بستگی دارد.

علل و عوامل خطر پری کرونیت

افرادی که بیشتر در معرض خطر ابتلا به پریکرونیت قرار دارند عبارتند از:

  • افراد در گروه سنی اوایل بزرگسالی یا اواخر نوجوانی
  • داشتن دندان عقلی که هنوز بیرون نیامده است
  • داشتن اپرکولوم گسترش یافته (فلپ اطراف دندان ها، که رشد باکتری ها را تشویق می کند)
  • تجربه ترومای حین جویدن (آسیب ناشی از دندان مقابل به بافتی که تحت تأثیر قرار گرفته است)
  • افراد با بهداشت دهان و دندان ضعیف
  • سیگار کشیدن (بدون توجه به تعداد سیگارهایی که در طول روز کشیده می شوند)
  • داشتن شرایطی که سیستم ایمنی را تحت فشار قرار می دهند (مانند بهبودی ویروسی، خستگی شدید یا استرس عاطفی)
  • باردار بودن

مطالعه

یک مطالعه در سال 2019، که در یونان انجام شد، با هدف تعیین عوامل مؤثر بر شیوع پری کرونیت (از جمله عوامل خطر و اجتماعی، جمعیت شناسی و موارد دیگر) انجام شد.

این مطالعه چندین عامل مرتبط با شیوع پری کرونیت را کشف کرد، از جمله:

  • شیوع پری کرونیت 92/4 درصد از شرکت کنندگان 20 تا 25 ساله در مطالعه بود.
  • مشخص شد که بهداشت دهان و دندان یک عامل بسیار چشمگیر در شیوع این بیماری است.
  • مشخص شد که افراد سیگاری بیشتر مستعد ابتلا به پری کرونیت هستند (اما دفعات سیگار کشیدن تاثیری نداشت).
  • نوع مزمن پری کرونیت شایع ترین شکل بیماری بود.

نویسندگان این مطالعه نتیجه گرفتند: “به نظر می رسد استفاده از دهانشویه همراه با دفعات کافی مسواک زدن با کاهش آماری معنی دار بیماری [پری کرونیت] مرتبط است.”

پری کرونیت

پری کرونیت

تشخیص پری کرونیت

تشخیص پری کرونیت معمولاً توسط دندانپزشک و با انجام معاینه دهان انجام می شود و گاهی اوقات شامل گرفتن تصاویر تشخیصی رادیوگرافی با اشعه ایکس (برای ارزیابی دندان های عقلی که نروییده اند) است.

درمان های پری کرونیت

درمان خانگی

گرچه چندین روش درمانی خانگی وجود دارد که دندانپزشک ممکن است آنها را توصیه کند، درمان خانگی نباید جایگزین مداخلات تخصصی پزشکی شود. دندانپزشک ممکن است روش های درمانی خانگی را تجویز کند، مانند:

  • شستشو با آب نمک گرم (مخصوصاً بعد از صرف غذا برای از بین بردن مواد غذایی و باقی مانده ها)
  • سیستم های شستشوی دهانی (با استفاده از تجهیزات تجاری)
  • بهداشت دهان و دندان دقیق و منظم (از جمله مسواک زدن و نخ دندان کشیدن)
  • مسکن های درد (مانند ایبوپروفن [ادویل] یا استامینوفن [تیلنول] یا دیگر مسکن های بدون نسخه که توسط دندانپزشک تجویز می شوند).

توجه: از استفاده از کمپرس گرم خودداری کنید (زیرا ممکن است تورم را افزایش دهد) بخصوص برای افرادی که علائم شدید پری کرونیت مانند تب یا تورم گردن یا صورت دارند.

درمان پزشکی

درمان پری کرونیت ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • تمیز کردن دندان ها / شستشوی ذرات غذا و سایر مواد باقی مانده از اطراف آن منطقه
  • تجویز آنتی بیوتیک (که به صورت خوراکی مصرف می شوند)
  • یک دهانشویه ضد باکتری
  • تسکین درد (دندانپزشک ممکن است مسکن های بدون نسخه یا مسکن هایی که ممکن است دندانپزشک تجویز کند را توصیه کند)

هنگامی که عفونت برطرف شد، درمان بعدی به شدت و دسته علائم پری کرونیت (شامل دسته های حاد، نیمه حاد یا مزمن) بستگی دارد و ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • مشاهده دندان برای اطمینان از عدم بازگشت عفونت و رویش طبیعی دندان
  • ارجاع به جراح فک و صورت جهت بررسی نیاز به جراحی دهان
  • کشیدن دندان عقل عفونی (اگر دندانپزشک/ جراح دهان تشخیص دهد که ممکن است به طور طبیعی نروید)
  • کشیدن دندان های عقل پایین و بالا در سمت آسیب دیده (برای جلوگیری از فرو رفتن دندان بالا به لثه ملتهب فک پایین و ایجاد عفونت بعدی).
  • انجام فرایندی به نام اپرکولومoperculum (جراحی جزئی دهان برای برداشتن فلپ پوست روی دندان آسیب دیده)

گاهی اوقات فلپ پس از برداشتن دوباره رشد می کند و فرایند operculum باید دوباره انجام شود.

پری کرونیت

پری کرونیت

مراقبت های بعدی

اگر دندان عقل کشیده شده باشد، معمولاً منجر به بهبودی کامل می شود، و علائم پری کرونیت ممکن است در عرض یک تا دو هفته پس از جراحی فروکش کنند. درمان های بعدی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • مراجعات بعدی به دندانپزشک یا جراح دهان برای نظارت روی میزان بهبودی و سطح درد دندان، در صورت وجود.
  • رعایت دقیق دستورالعمل های مراقبت های بعدی، در صورت کشیدن دندان عقل (مانند پرهیز از سیگار کشیدن، خوردن غذاهای نرم و غیره)
  • درمان های خانگی (مانند دهانشویه های آنتی بیوتیک، داروهای مسکن بدون نسخه و غیره)
  • رعایت دقیق بهداشت دهان و دندان (از جمله مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم)
  • ترک سیگار (برای افرادی که سیگار می کشند)

جلوگیری

مراقبت های پیشگیرانه و مراجعات منظم دندانپزشکی ممکن است خطر ابتلا به پری کرونیت را کاهش دهند زیرا دندانپزشک می تواند دندان های عقل شما را به دقت زیر نظر داشته باشد، و زمانی که به نظر نمی رسد دندان مولر سوم به طور طبیعی می روید، قبل از اینکه عفونت رخ دهد مداخله کند.

پاکسازی منظم دندان ها همچنین ممکن است به پیشگیری از پری کرونیت کمک کند زیرا به تمیز و عاری نگه داشتن دندان ها از مواد غذایی و مواد زائد کمک می کند. پیشگیری از پری کرونیت ممکن است با اقدامات منظم بهداشتی دهان و دندان شامل مسواک زدن، نخ دندان کشیدن و استفاده از دهانشویه های آنتی بیوتیک امکان پذیر باشد؛ اما با وجود چنین مداخلاتی، برخی از افراد همچنان به این بیماری مبتلا می شوند.

کانتورینگ دندان که با نام های تغییر شکل دندان، اناملوپلاستی یا ادنتوپلاستی نیز شناخته می شود، یک فرایند دندانپزشکی زیبایی است که مشکلات جزئی لبخند شما را برطرف می کند. این فرایند شامل برداشتن بخش های کوچکی از مینای دندان برای اصلاح دندان های لب پر شده، ترک خورده یا کج شده است، یا ظاهر آنها را بهبود می دهد. این کار، که با استفاده از ابزارهای مخصوص یا نوارهای متحرک انجام می شود، عموماً بدون درد است و به خوبی قابل تحمل است.

در این مقاله به مرور سریع کانتورینگ دندان، مزایا، خطرات ، مراقبت پس از آن می پردازیم.

آیا شما گزینه خوبی برای کانتورینگ دندان هستید؟

به طور کلی، کانتورینگ دندان یک فرایند زیبایی انتخابی است. این درمان برای همه بیماران و همه موارد مناسب نیست. بهترین شرایطی که با این روش درمان می شوند عبارتند از:

  • لب پر شدگی ها یا ترک های کوچک در دندان ها
  • حفره یا برآمدگی در مینای دندان ها
  • کوتاه کردن دندان های بیش از حد بلند (مخصوصاً دندان های نوک تیز)
  • ناهنجاری های جزئی دندان ها
  • لبخند ناهموار

مشکلات یا آسیب های دندانی قابل توجه را نمی توان با کانتورینگ دندان درمان کرد یا ممکن است درمان های دیگری در کنار آن نیاز باشد. در این موارد، روکش های دندانی، ارتودنسی، ونیرها، باندینگ، بریج ها یا سایر روش ها در نظر گرفته می شوند.

سلامت زمینه ای دندان نیز یک عامل است؛ حفره ها، لق شدن دندان ها، یا مسائل دیگر می توانند با تغییر شکل دندان مغایرت داشته باشند.

تغییر شکل دندان های نیش

یکی از متداول ترین فرایندهای کانتورینگ دندان، روی تغییر ظاهر دندان های نیش (دندان های نوک تیز، که به عنوان کاسپید یا تک پایه نیز شناخته می شوند) تمرکز دارد. هدف این کار کاهش ارتفاع این دندان ها با ساییدن یکنواخت و هوشمندانه مینای اضافی آنها است.

کانتورینگ دندان

کانتورینگ دندان

طی این فرایند انتظار چه چیزی را باید داشت؟

تغییر شکل و کانتورینگ دندان توسط دندانپزشک عمومی یا دندانپزشک زیبایی در مطب انجام می شود. روند انجام این فرایند به قرار زیر است:

  • فرایند بدون درد: تراشیدن دندان فقط از لایه خارجی، مینای دندان اتفاق می افتد. از آنجا که این لایه اعصاب ندارد، یک فرایند هیچ دردی ندارد. با این حال، اگر نگران ناراحتی هستید، می توانید درخواست کنید برای شما از بی حسی استفاده شود.
  • ابزارها: امروزه دندانپزشکان چندین گزینه دارند. در کنار دریل های سنتی، لیزرهای مخصوص نیز می توانند لایه های خارجی مینای دندان را از بین ببرند و از نوارها (با لبه های ساینده، مانند کاغذ سنباده) می توان برای کار روی دو طرف دندان استفاده کرد.
  • پولیش کردن: پس از کانتور و تغییر شکل دندان، دندانپزشک اغلب پولیش دندان را انجام می دهد. این کار شامل صاف و صیقلی کردن و از بین بردن تغییر رنگ از روی دندان ها است تا به آنها ظاهری جذاب و براق بدهد.

فواید کانتورینگ دندان

گرچه تغییر شکل دندان برای هر موردی مناسب نیست، اما انجام این کار چندین مزیت کلیدی دارد. این موارد عبارتند از:

  • این یک فرایند محافظه کارانه تر از سایر روش های دندانپزشکی زیبایی است.
  • بدون درد است و به خوبی قابل تحمل است.
  • بهبودی پس از آن فوری است؛ بعد از آن می توانید خوردن و آشامیدن عادی را از سر بگیرید.
  • کانتورینگ می تواند به تغییر آناتومی یا برآمدگی هایی کمک کند که می توانند منجر به افزایش تشکیل تارتار شوند و از این طریق از پوسیدگی دندان و بیماری لثه جلوگیری می کند.
  • بهبود عزت نفس و احساس ارزشمندی، زیرا لبخند شما بهبود می یابد.

خطرات احتمالی

مانند هر فرایند دندانپزشکی- و علیرغم تمام تلاش دندانپزشک شما- برخی از خطرات احتمالی برای تغییر شکل دندان ها وجود دارند. لایه مینای دندان بسیار نازک است- فقط حدود 6/2 میلی متر- بنابراین دندانپزشکان باید بسیار مراقب باشند؛ در صورت حذف بیش از حد ممکن است مشکلاتی بوجود بیایند.

کانتورینگ دندان ممکن است باعث بروز مشکلات زیر شود:

  • حساسیت موقت دندان به گرما یا سرما
  • افزایش خطر پوسیدگی یا آسیب دندان
  • زرد شدن دندان ها
  • عود احتمالی در موارد وجود دندان قروچه (براکسیسم)

این کار را در منزل امتحان نکنید!

با توجه به احتمال آسیب به دندان های شما، کانتورینگ دندان چیزی نیست که بتوانید آن را در منزل امتحان کنید. انجام آن نه تنها به آموزش ویژه زیادی نیاز دارد، بلکه انجام این کار روی دهان خود نیز بسیار خطرناک است. با انجام این کار، خطر آسیب رساندن به دندان های خود را بالا می برید.

کانتورینگ دندان

کانتورینگ دندان

مراقبت های بعد از فرایند کانتورینگ

بر خلاف بسیاری از درمان های زیبایی دندان، در زمان بهبودی پس از تغییر شکل دندان ها، کار خاصی نیاز نیست. با این حال، رعایت اصول اولیه بهداشت دندان بسیار مهم است:

  • دو مرتبه در روز به درستی مسواک بزنید.
  • حداقل یک مرتبه در روز نخ دندان استفاده کنید.
  • به معاینات دندانپزشکی (دو مرتبه در سال) پایبند باشید.
  • از سیگار کشیدن خودداری کنید.

همچنین اگر بعد از انجام آن احساس کردید دندان های شما ناهموار شده اند، باید با دندانپزشک خود تماس بگیرید. این ممکن است نشانه تشکیل پلاک یا جرم یا مشکل دیگری در این فرایند باشد.

خلاصه

کانتورینگ دندان که با نام های ادنتوپلاستی یا اناملوپلاستی نیز شناخته می شود، یک فرایند زیبایی است که هدف آن تغییر شکل دندان ها برای اصلاح ظاهر لبخند شما است. گرچه محدودیت هایی برای کارهایی که می تواند انجام دهد وجود دارد، اما این درمان می تواند دندان های پیشین خیلی بلند را کوتاه کند، لب پر شدگی ها و ترک ها و حفره های جزئی در مینای دندان را برطرف کند، و دندان های شما را متقارن تر کند.

گرچه این یک فرایند بدون درد و قابل تحمل است، اما چند خطر وجود دارد. خطرات عبارتند از حساسیت موقت دندان، افزایش خطر پوسیدگی یا آسیب دندان، یا زرد شدن دندان ها.

در حالی که هیچ کار خاصی برای مراقبت های بعد از آن نیاز نیست، اما همچنان باید سلامت دندان ها را تحت نظر داشته باشید، دو بار در روز مسواک بزنید، هر روز نخ دندان بکشید و مراقبت های منظم دندانی را دریافت کنید.

سخن پایانی

گرچه تلقی کردن کارهایی مانند کانتورینگ دندان به عنوان صرفاً “زیبایی” آسان است، مهم است که مزایای زیادی که دندان های همسطح و جذاب دارند را به خاطر داشته باشید. احساس عدم جذابیت یا احساس لزوم پنهان کردن دندان های خود، می تواند آزار دهنده باشد. با این حال، با مداخله مؤثر و کمک یک دندانپزشک خوب، ممکن است اعتماد به نفس خود را بازیابید. و این چیزی است که ارزش لبخند زدن را دارد.

پرسش های متداول در مورد کانتورینگ دندان ها

آیا کانتورینگ دندان دائمی است؟

از آنجا که کانتورینگ دندان شامل تراشیدن فیزیکی و تغییر شکل دندان های شما است، این کار دائمی است. به این ترتیب، تصمیم برای انجام این درمان باید بسیار دقیق باشد. شما و دندانپزشک شما باید تأثیر احتمالی کانتورینگ دندان را بسنجید زیرا بازگشت ناپذیر است.

آیا کانتورینگ دندان دردناک است؟

مینای دندان های شما که در طول کانتورینگ دندان تراشیده می شوند، هیچ عصبی ندارد. بنابراین، در طول فرایند احساس درد نخواهید داشت. به طور کلی، هیچ بی حسی نیاز نیست، گرچه بیمارانی که نگران ناراحتی هستند می توانند آن را درخواست کنند.

آیا کانتورینگ برای دندان های شما مضر است؟

در حالی که کانتورینگ دارای خطراتی است، از آنجا که این یک فرایند کم تهاجمی است، خطر واقعی اندکی برای دندان های شما ایجاد می کند. با این حال، جای کمی برای خطا در این کار وجود دارد؛ لایه خارجی، مینای دندان های شما بسیار نازک است و در صورت تراشیدن مقدار زیادی از آن ممکن است مشکلاتی ایجاد کند. افرادی که تغییر شکل دندان را انجام داده اند در معرض خطر افزایش حساسیت دندان، پوسیدگی دندان، یا ترک خوردن دندان قرار دارند.

آیا بیمه کانتورینگ دندان را پوشش می دهد؟

طرح های بیمه تنها در صورتی هزینه کانتورینگ دندان ها را پوشش می دهند که نیاز پزشکی را برطرف کند. به این معنی که تنها در صورتی ممکن است به طور جزئی یا کامل پوشش داده شود که برای اصلاح دندان های آسیب دیده در اثر تصادف یا زمین خوردن، تغییر شکل نیاز باشد.

نمونه های درمانی جراحی خط لبخند



بخش تخصصی جراحی خط لبخند





لثه‌های سالم و متناسب می‌توانند به عنوان قابی زیبا برای دندان‌های زیبا باشند. با این وجود، لثه‌های بزرگ می‌توانند زیبایی دندان‌ها را پنهان سازند، لبخندی لثه‌ای بوجود آورند که موجب پایین آمدن اعتماد به نفس برخی افراد خواهد شد. با استفاده از تکنیک لیزر در دندانپزشکی می‌توان با کمترین درد و خونریزی، این مشکل را به سادگی برطرف نمود و ظاهری زیبا به دندان‌ها و لثه‌ها بخشید.

مقالات تخصصی جراحی خط لبخند



شاید از خود بپرسید که آیا می توانید از یک ایمپلنت دندانی برای دو دندان از دست رفته استفاده کنید؟ گرچه ایمپلنت های دندانی معمولاً برای جایگزینی یک دندان استفاده می شوند، اما در دندانپزشکی مواردی نیز وجود دارند که از ایمپلنت ها برای جایگزینی چندین دندان استفاده می شود.

راه حل های مدرن امروزی شامل بریج های کنتی لور، بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی، و پروتزهای پارسیل بر پایه ایمپلنت های دندانی هستند.

در این مقاله، در مورد موارد زیر به بحث خواهیم پرداخت:

  • دلایل استفاده از چندین ایمپلنت دندانی
  • آیا می توان از 1 ایمپلنت دندان برای 2 دندان از دست رفته استفاده کرد؟
  • یک ایمپلنت می تواند چند دندان را پشتیبانی کند؟
  • چه تعداد ایمپلنت دندان می توانید داشته باشید؟

امیدواریم این مقاله شما را در مسیر درست راهنمایی کند. علاوه بر این، به خاطر داشته باشید که هر مورد جداگانه، متفاوت است، و شما باید به دنبال مشاوره تخصصی دندانپزشکی باشید.

ایمپلنت چند دندانی چیست؟

به منظور جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته، یک پایه فلزی کوچک به نام ایمپلنت چند دندانی با جراحی داخل استخوان فک قرار داده می شود. ایمپلنت ممکن است یک دندان، بریج، پروتز یا بخشی از دندان مصنوعی را پشتیبانی کند، و درست مانند دندان های طبیعی شما عمل خواهد کرد.

اگر تعدادی یا تمام دندان های خود را در نتیجه تصادف، بیماری پریودنتال، حفره های درمان نشده یا بیماری لثه از دست داده اید، این می تواند راه حل خوبی برای شما باشد. ایمپلنت های چند دندانی ممکن است برای جایگزینی چندین دندان از دست رفته استفاده شوند.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

چه زمانی می توانیم از 1 ایمپلنت برای 2 یا چند دندان از دست رفته استفاده کنیم؟

استفاده از ایمپلنت های چند دندانی در موارد زیر توصیه می شود:

  • چند دندان ممکن است توسط تنها یک ایمپلنت اضافی پشتیبانی شوند.
  • برای رسیدن به نتیجه مطلوب، ایمپلنت های زیادی نیاز هستند.
  • استفاده از چندین ایمپلنت، دلایل زیبایی دارد.

مزایای استفاده از ایمپلنت چند دندانی

چه زمانی استفاده از 1 ایمپلنت برای 2 دندان توصیه می شود؟ و مزایای کاشت ایمپلنت های چند دندانی چیست؟

  • چندین دندان ممکن است به طور همزمان در چندین نقطه جایگزین شوند.
  • با چندین ایمپلنت دندانی، جایگزینی تعداد بیشتری دندان با ظاهری زیباتر امکان پذیر است.
  • گزینه ایمپلنت های چند دندانی برای دستیابی به نتیجه مطلوب به طور همزمان، به صرفه جویی در زمان و هزینه کمک می کند.

شماره 1- صرفه جویی در هزینه و زمان

ممکن است چندین ایمپلنت در یک درمان ترکیب شوند و همزمان در زمان و هزینه بیمار صرفه جویی شود. برای افرادی که می خواهند همه دندان های خود را بلافاصله پس از کشیدن دندان جایگزین کنند بسیار مناسب است. قرار دادن 3 تا 5 ایمپلنت مقرون به صرفه است زیرا میانگین هزینه تقریباً برابر با تنها یک ایمپلنت است.

شماره 2- اگر استخوان های شما نتوانند ایمپلنت های تکی را پشتیبانی کنند، ممکن است گزینه خوبی باشد.

با قرار دادن ایمپلنت در استخوان فک، استخوان فک شما استحکام خود را حفظ خواهد کرد. از دست دادن دندان ها ممکن است باعث از دست دادن مقدار قابل توجهی از استخوان شما شود، اما با استفاده از ایمپلنت ها، می توانید تراکم استخوان خود را در جایی که باید باشد حفظ کرد و از نیاز به پیوند استخوان اجتناب کرد. با این حال، بیمارانی که استخوان فک آنها در حال حاضر برای حفظ ایمپلنت های تکی ضعیف است، ممکن است استفاده از یک ایمپلنت برای دو دندان یا ایمپلنت های چند دندانی برای آنها یک راه حل مناسب باشد.

شماره 3- سلامت خوب دندان ها

چند ایمپلنت دندانی شما را قادر می سازند تا وعده های غذایی خود را به درستی مصرف کنید و سلامت دهان خود را بدون نگرانی در مورد آسیب یا صدمه ناشی از از دست دادن دندان حفظ کنید. آنها عملکردی درست شبیه دندان های طبیعی دارند.

شماره 4- ظاهری زیباتر

هنگام استفاده از ایمپلنت ها روی دندان های جلو، باید مطمئن شوید که ایمپلنت ها از داخل لثه ها قابل مشاهده نیستند. این می تواند دلیل دیگری برای استفاده از 1 ایمپلنت دندانی برای 2 دندان باشد.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

بهترین گزینه های ایمپلنت های چند دندانی

بسته به وضعیت لثه و استخوان فک بیمار، گاهی اوقات ممکن است دو دندان مجاور توسط یک ایمپلنت تکی نگه داشته شوند. ایمپلنت های چند دندانی بیشتر برای محکم نگهداشتن بریج های ثابت یا پروتزهای پارسیل متحرک استفاده می شوند.

بریج کنتی لور

گاهی اوقات اگر بیمار بخواهد برای دو دندان جایگزین قرار دهد، استفاده از یک ایمپلنت برای دندان دومی که درست در کنار آن قرار گرفته است، امکان پذیر است. اگر دندان ها در کنار یکدیگر نباشند باید از دو ایمپلنت استفاده شود.

بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی

چندین دندان روی یک قوس دندانی ممکن است با یک بریج تحت حمایت ایمپلنت جایگزین شوند. برای حمایت از بریج در طول این فرایند، ممکن است ایمپلنت چند دندانی قرار داده شوند. چندین مزیت بریج های بر پایه ایمپلنت نسبت به بریج های استاندارد ثابت عبارتند از:

  • با حساسیت کمتر لثه، بسیاری از بیماران آنها را پایدارتر، راحت تر و قابل اعتمادتر می دانند.
  • آنها ممکن است توسط بیمارانی استفاده شوند که استخوان فک آنها به اندازه کافی برای حمایت از ایمپلنت های تکی برای هر دندان از دست رفته قوی نیست.
  • بریج هایی که حمایت ایمپلنت های دندانی هستند، عملکرد و زیبایی را برای مدت زمان طولانی تری حفظ می کنند زیرا تخریب کمتری رخ می دهد.
  • بریج های تحت حمایت ایمپلنت، نیاز نیست برای خوابیدن یا تمیز کردن برداشته شوند.
  • چسب زدن لازم نیست.

پروتزهای پارسیل بر پایه ایمپلنت های دندانی

پروتزهای پارسیل که تحت حمایت ایمپلنت های دندانی قرار دارند، مانند عملکرد بریج های دندانی، به جای ثابت بودن، قابل جدا شدن هستند. برای افرادی که قصد ایجاد تغییر از پروتزهای پارسیل استاندارد را دارند، ممکن است پروتزهای پارسیل تحت حمایت ایمپلنت نسبت به بریج دائمی تغییر ساده تری باشند.

توانایی برداشتن پروتزهای پارسیل، از آن در برابر آسیب های احتمالی محافظت می کند، و باعث می شود جایگزین خوبی برای افرادی باشد که به دندان قروچه شبانه دچار هستند. از آنجا که قطعات را می توان از دهان خارج و تمیز کرد، آنها راه حل های کارآمدی برای ایمپلنت های چند دندانی برای افرادی هستند که در تمیز کردن و نخ دندان کشیدن دندان های خود مشکل دارند.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

نتیجه گیری

در برخی موارد می توان از 1 ایمپلنت دندان برای 2 دندان استفاده کرد. این تکنیک معمولاً در ناحیه جلوی دهان استفاده می شود. این به دلیل عرض کمتر آن قسمت و این واقعیت است که آنها نسبت به دندان های مولر در عقب دهان معمولاً تحت نیروی کمتری قرار می گیرند. با این حال، از آنجا که انجام این کار باعث می شود دو دندان مجزا چسبیده به هم به نظر برسند، یکی از موانع کلیدی هنگام جایگزینی دو دندان مجاور است که توسط یک ایمپلنت دندانی پشتیبانی می شوند.

ایمپلنت 2 دندانی یا بریج های دندانی، یک روش متداول در دندانپزشکی است، و مزایای زیادی برای بیمار به همراه دارد.

به بیان ساده تر، ممکن است 2 دندان روی یک ایمپلنت دندانی پیچ شوند. اما تنها زمانی از نظر زیبایی ظاهری دلپذیر به نظر می رسد که ساختار لثه ها به گونه ای باشد که پیش بینی شود دو دندان مجزا را احاطه کند. تغییر شکل لثه، یک فرایند بسیار تخصصی و پیچیده، تنها راه انجام این کار است.

مشکل هر بیمار تقریباً همیشه از راه دندانپزشکی مدرن قابل حل است. با این حال، مشاوره با یک متخصص کاشت ایمپلنت دندان ضروری است.

پرسش های متداول

هزینه 1 ایمپلنت دندانی برای 2 دندان چقدر است؟

هزینه ایمپلنت های تکی دندانی بین 1500 تا 6000 دلار است. اگر گزینه 1 ایمپلنت دندانی برای 2 دندان را انتخاب کنید، ممکن است بتوانید در مقایسه با هزینه دو ایمپلنت تکی در هزینه خود صرفه جویی کنید.

یک ایمپلنت می تواند چند دندان را پشتیبانی کند؟

بسته به وضعیت لثه و استخوان فک بیمار، گاهی می توان از یک ایمپلنت برای دو دندان استفاده کرد. با این حال، در برخی موارد، دو ایمپلنت دندانی ممکن است جایگزین پنج دندان از دست رفته شوند.

آیا می توان از 1 ایمپلنت دندانی برای 3 دندان استفاده کرد؟

گاهی اوقات، بسته به لثه و استخوان فک بیمار، کاشت دو دندان امکان پذیر است. اگر به دنبال استفاده از 1 ایمپلنت دندانی برای 3 دندان هستید، بریج های دائمی یا پروتزهای پارسیل متحرک را در نظر بگیرید.

 ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی دو دندان از دست رفته

چه تعداد ایمپلنت دندانی می توانید داشته باشید؟

پاسخ واقعی این است که برای جایگزینی دندان های از دست رفته، می توانید به تعداد مورد نیاز ایمپلنت دندان داشته باشید. با این حال، هر بیمار نیازهای منحصر به فردی دارد و به قضاوت تخصصی نیاز دارد.

آیا می توانید دو دندان جلو روی یک ایمپلنت داشت؟

داشتن دو دندان جلو روی یک ایمپلنت متداول است. بخش دشوار این است که آنها را به گونه ای قرار داد که طبیعی به نظر برسند و به صورت دو دندان مجزا ظاهر شوند. برای انجام این کار می توان از روش های خاص شکل دادن به لثه استفاده کرد.

هزینه 2 ایمپلنت دندان چقدر است؟

ایمپلنت دندان ممکن است پر هزینه باشد، اما ممکن است بتوانید با جایگزینی دو دندان با یک ایمپلنت دندان، در مقابل دو ایمپلنت دندان، در هزینه خود صرفه جویی کنید.

آیا 1 ایمپلنت می تواند 2 دندان را نگه دارد؟

آری، در برخی موارد، یک ایمپلنت دندان می تواند دو یا چند دندان را نگه دارد. کاشت دو دندان، ایمپلنت چند دندانی یا بریج، از روش های بسیار متداول در کاشت ایمپلنت های دندانی در دندانپزشکی است.

پری کرونیت (که اپرکولیت نیز نامیده می شود) شرایطی است که شامل التهاب و تورم بافت نرم اطراف دندانی می شود که بخشی از آن روییده است. رویش به فرآیند رشد دندان گفته می شود که در آن دندان با “بیرون آمدن” از درون بافت لثه قابل مشاهده می شود. پری کرونیت ممکن است دندانی که هنوز در نیامده است را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

بافت نرمی که دندانی که به طور کامل رویش نیافته است را پوشش می دهد، “اپرکولوم” گفته می شود. یکی از دلایلی که بافت نرم این ناحیه ممکن است به راحتی ملتهب شود این است که اغلب ذرات و بقایای غذا را جمع می کند و هنگام انجام روتین بهداشتی دهان و دندان ممکن است دسترسی به آن دشوار باشد. این ناحیه تاریک و مرطوب همانطور که ذرات غذا را به خود جمع می کند، محیط مناسبی را برای رشد باکتری ها فراهم می کند.

دندانی که اغلب تحت تأثیر پری کرونیت قرار می گیرد، یک سوم یا آخرین دست دندان های مولر فک پایین است که گاهی اوقات دندان عقل نامیده می شوند. در واقع، نادر است که پری کرونیت دندان های دیگری غیر از دندان های عقل فک پایین را درگیر کند. پری کرونیت اغلب افراد را که در اواخر دوره نوجوانی یا اوایل دوره بزرگسالی تحت تاثیر قرار می دهد، زیرا آن زمان است که معمولاً دندان های عقل فک پایین می رویند.

علائم و نشانه های پری کرونیت

علائم خفیف

علائم خفیف پری کرونیت ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • بافت لثه دردناک و متورم (نزدیک دندانی که تحت تأثیر قرار گرفته است)
  • مشکل در گاز گرفتن (بدون برخورد به ناحیه متورم)
  • ترشح چرک از ناحیه ملتهب
  • طعم بد یا بوی نامطبوع داخل دهان

علائم شدید

علائم شدید پری کرونیت ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • مشکل در باز کردن دهان
  • تورم صورت (در سمتی از صورت که دندان ملتهب قرار دارد)
  • غدد لنفاوی متورم (که لنفادنیت lymphadenitis نامیده می شود)
  • تب
  • آنژین لودویگ Ludwig’s angina (عفونت باکتریایی نادر کف دهان که گاهی اوقات بعد از عفونت دندان رخ می دهد)
  • اسپاسم فک (گاهی اوقات تحت عنوان فک قفل شده شناخته می شود).

علائم شدید ممکن است نشان دهنده گسترش تورم به گردن و گلو باشند، این می تواند تنفس طبیعی را تحت تأثیر قرار دهد و باید به عنوان یک اورژانس پزشکی در نظر گرفته شود که به طور بالقوه می تواند توانایی بلع یا تنفس را مختل کند و می تواند تهدید کننده زندگی باشد. افرادی که علائم شدید پری کرونیت دارند باید فوراً با دندانپزشک یا پزشکان دیگر تماس بگیرند.

علائم پری کرونیت بر اساس تعداد دفعات بروز و شدت آنها به سه دسته مختلف دسته بندی می شوند که عبارتند از:

  • حاد- شامل امکان باز کردن محدود دهان و علائم شدیدتر.
  • نیمه حاد- علائم با شدت کمتر، بدون ناراحتی در باز کردن دهان.
  • مزمن- شامل درد درجه پایین بدون علائم شدید.

درمان پری کرونیت اغلب به سطح بیماری (حاد، نیمه حاد یا مزمن) که فرد تجربه می کند بستگی دارد.

علل و عوامل خطر پری کرونیت

افرادی که بیشتر در معرض خطر ابتلا به پریکرونیت قرار دارند عبارتند از:

  • افراد در گروه سنی اوایل بزرگسالی یا اواخر نوجوانی
  • داشتن دندان عقلی که هنوز بیرون نیامده است
  • داشتن اپرکولوم گسترش یافته (فلپ اطراف دندان ها، که رشد باکتری ها را تشویق می کند)
  • تجربه ترومای حین جویدن (آسیب ناشی از دندان مقابل به بافتی که تحت تأثیر قرار گرفته است)
  • افراد با بهداشت دهان و دندان ضعیف
  • سیگار کشیدن (بدون توجه به تعداد سیگارهایی که در طول روز کشیده می شوند)
  • داشتن شرایطی که سیستم ایمنی را تحت فشار قرار می دهند (مانند بهبودی ویروسی، خستگی شدید یا استرس عاطفی)
  • باردار بودن

مطالعه

یک مطالعه در سال 2019، که در یونان انجام شد، با هدف تعیین عوامل مؤثر بر شیوع پری کرونیت (از جمله عوامل خطر و اجتماعی، جمعیت شناسی و موارد دیگر) انجام شد.

این مطالعه چندین عامل مرتبط با شیوع پری کرونیت را کشف کرد، از جمله:

  • شیوع پری کرونیت 92/4 درصد از شرکت کنندگان 20 تا 25 ساله در مطالعه بود.
  • مشخص شد که بهداشت دهان و دندان یک عامل بسیار چشمگیر در شیوع این بیماری است.
  • مشخص شد که افراد سیگاری بیشتر مستعد ابتلا به پری کرونیت هستند (اما دفعات سیگار کشیدن تاثیری نداشت).
  • نوع مزمن پری کرونیت شایع ترین شکل بیماری بود.

نویسندگان این مطالعه نتیجه گرفتند: “به نظر می رسد استفاده از دهانشویه همراه با دفعات کافی مسواک زدن با کاهش آماری معنی دار بیماری [پری کرونیت] مرتبط است.”

پری کرونیت

پری کرونیت

تشخیص پری کرونیت

تشخیص پری کرونیت معمولاً توسط دندانپزشک و با انجام معاینه دهان انجام می شود و گاهی اوقات شامل گرفتن تصاویر تشخیصی رادیوگرافی با اشعه ایکس (برای ارزیابی دندان های عقلی که نروییده اند) است.

درمان های پری کرونیت

درمان خانگی

گرچه چندین روش درمانی خانگی وجود دارد که دندانپزشک ممکن است آنها را توصیه کند، درمان خانگی نباید جایگزین مداخلات تخصصی پزشکی شود. دندانپزشک ممکن است روش های درمانی خانگی را تجویز کند، مانند:

  • شستشو با آب نمک گرم (مخصوصاً بعد از صرف غذا برای از بین بردن مواد غذایی و باقی مانده ها)
  • سیستم های شستشوی دهانی (با استفاده از تجهیزات تجاری)
  • بهداشت دهان و دندان دقیق و منظم (از جمله مسواک زدن و نخ دندان کشیدن)
  • مسکن های درد (مانند ایبوپروفن [ادویل] یا استامینوفن [تیلنول] یا دیگر مسکن های بدون نسخه که توسط دندانپزشک تجویز می شوند).

توجه: از استفاده از کمپرس گرم خودداری کنید (زیرا ممکن است تورم را افزایش دهد) بخصوص برای افرادی که علائم شدید پری کرونیت مانند تب یا تورم گردن یا صورت دارند.

درمان پزشکی

درمان پری کرونیت ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • تمیز کردن دندان ها / شستشوی ذرات غذا و سایر مواد باقی مانده از اطراف آن منطقه
  • تجویز آنتی بیوتیک (که به صورت خوراکی مصرف می شوند)
  • یک دهانشویه ضد باکتری
  • تسکین درد (دندانپزشک ممکن است مسکن های بدون نسخه یا مسکن هایی که ممکن است دندانپزشک تجویز کند را توصیه کند)

هنگامی که عفونت برطرف شد، درمان بعدی به شدت و دسته علائم پری کرونیت (شامل دسته های حاد، نیمه حاد یا مزمن) بستگی دارد و ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • مشاهده دندان برای اطمینان از عدم بازگشت عفونت و رویش طبیعی دندان
  • ارجاع به جراح فک و صورت جهت بررسی نیاز به جراحی دهان
  • کشیدن دندان عقل عفونی (اگر دندانپزشک/ جراح دهان تشخیص دهد که ممکن است به طور طبیعی نروید)
  • کشیدن دندان های عقل پایین و بالا در سمت آسیب دیده (برای جلوگیری از فرو رفتن دندان بالا به لثه ملتهب فک پایین و ایجاد عفونت بعدی).
  • انجام فرایندی به نام اپرکولومoperculum (جراحی جزئی دهان برای برداشتن فلپ پوست روی دندان آسیب دیده)

گاهی اوقات فلپ پس از برداشتن دوباره رشد می کند و فرایند operculum باید دوباره انجام شود.

پری کرونیت

پری کرونیت

مراقبت های بعدی

اگر دندان عقل کشیده شده باشد، معمولاً منجر به بهبودی کامل می شود، و علائم پری کرونیت ممکن است در عرض یک تا دو هفته پس از جراحی فروکش کنند. درمان های بعدی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • مراجعات بعدی به دندانپزشک یا جراح دهان برای نظارت روی میزان بهبودی و سطح درد دندان، در صورت وجود.
  • رعایت دقیق دستورالعمل های مراقبت های بعدی، در صورت کشیدن دندان عقل (مانند پرهیز از سیگار کشیدن، خوردن غذاهای نرم و غیره)
  • درمان های خانگی (مانند دهانشویه های آنتی بیوتیک، داروهای مسکن بدون نسخه و غیره)
  • رعایت دقیق بهداشت دهان و دندان (از جمله مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم)
  • ترک سیگار (برای افرادی که سیگار می کشند)

جلوگیری

مراقبت های پیشگیرانه و مراجعات منظم دندانپزشکی ممکن است خطر ابتلا به پری کرونیت را کاهش دهند زیرا دندانپزشک می تواند دندان های عقل شما را به دقت زیر نظر داشته باشد، و زمانی که به نظر نمی رسد دندان مولر سوم به طور طبیعی می روید، قبل از اینکه عفونت رخ دهد مداخله کند.

پاکسازی منظم دندان ها همچنین ممکن است به پیشگیری از پری کرونیت کمک کند زیرا به تمیز و عاری نگه داشتن دندان ها از مواد غذایی و مواد زائد کمک می کند. پیشگیری از پری کرونیت ممکن است با اقدامات منظم بهداشتی دهان و دندان شامل مسواک زدن، نخ دندان کشیدن و استفاده از دهانشویه های آنتی بیوتیک امکان پذیر باشد؛ اما با وجود چنین مداخلاتی، برخی از افراد همچنان به این بیماری مبتلا می شوند.

کانتورینگ دندان که با نام های تغییر شکل دندان، اناملوپلاستی یا ادنتوپلاستی نیز شناخته می شود، یک فرایند دندانپزشکی زیبایی است که مشکلات جزئی لبخند شما را برطرف می کند. این فرایند شامل برداشتن بخش های کوچکی از مینای دندان برای اصلاح دندان های لب پر شده، ترک خورده یا کج شده است، یا ظاهر آنها را بهبود می دهد. این کار، که با استفاده از ابزارهای مخصوص یا نوارهای متحرک انجام می شود، عموماً بدون درد است و به خوبی قابل تحمل است.

در این مقاله به مرور سریع کانتورینگ دندان، مزایا، خطرات ، مراقبت پس از آن می پردازیم.

آیا شما گزینه خوبی برای کانتورینگ دندان هستید؟

به طور کلی، کانتورینگ دندان یک فرایند زیبایی انتخابی است. این درمان برای همه بیماران و همه موارد مناسب نیست. بهترین شرایطی که با این روش درمان می شوند عبارتند از:

  • لب پر شدگی ها یا ترک های کوچک در دندان ها
  • حفره یا برآمدگی در مینای دندان ها
  • کوتاه کردن دندان های بیش از حد بلند (مخصوصاً دندان های نوک تیز)
  • ناهنجاری های جزئی دندان ها
  • لبخند ناهموار

مشکلات یا آسیب های دندانی قابل توجه را نمی توان با کانتورینگ دندان درمان کرد یا ممکن است درمان های دیگری در کنار آن نیاز باشد. در این موارد، روکش های دندانی، ارتودنسی، ونیرها، باندینگ، بریج ها یا سایر روش ها در نظر گرفته می شوند.

سلامت زمینه ای دندان نیز یک عامل است؛ حفره ها، لق شدن دندان ها، یا مسائل دیگر می توانند با تغییر شکل دندان مغایرت داشته باشند.

تغییر شکل دندان های نیش

یکی از متداول ترین فرایندهای کانتورینگ دندان، روی تغییر ظاهر دندان های نیش (دندان های نوک تیز، که به عنوان کاسپید یا تک پایه نیز شناخته می شوند) تمرکز دارد. هدف این کار کاهش ارتفاع این دندان ها با ساییدن یکنواخت و هوشمندانه مینای اضافی آنها است.

کانتورینگ دندان

کانتورینگ دندان

طی این فرایند انتظار چه چیزی را باید داشت؟

تغییر شکل و کانتورینگ دندان توسط دندانپزشک عمومی یا دندانپزشک زیبایی در مطب انجام می شود. روند انجام این فرایند به قرار زیر است:

  • فرایند بدون درد: تراشیدن دندان فقط از لایه خارجی، مینای دندان اتفاق می افتد. از آنجا که این لایه اعصاب ندارد، یک فرایند هیچ دردی ندارد. با این حال، اگر نگران ناراحتی هستید، می توانید درخواست کنید برای شما از بی حسی استفاده شود.
  • ابزارها: امروزه دندانپزشکان چندین گزینه دارند. در کنار دریل های سنتی، لیزرهای مخصوص نیز می توانند لایه های خارجی مینای دندان را از بین ببرند و از نوارها (با لبه های ساینده، مانند کاغذ سنباده) می توان برای کار روی دو طرف دندان استفاده کرد.
  • پولیش کردن: پس از کانتور و تغییر شکل دندان، دندانپزشک اغلب پولیش دندان را انجام می دهد. این کار شامل صاف و صیقلی کردن و از بین بردن تغییر رنگ از روی دندان ها است تا به آنها ظاهری جذاب و براق بدهد.

فواید کانتورینگ دندان

گرچه تغییر شکل دندان برای هر موردی مناسب نیست، اما انجام این کار چندین مزیت کلیدی دارد. این موارد عبارتند از:

  • این یک فرایند محافظه کارانه تر از سایر روش های دندانپزشکی زیبایی است.
  • بدون درد است و به خوبی قابل تحمل است.
  • بهبودی پس از آن فوری است؛ بعد از آن می توانید خوردن و آشامیدن عادی را از سر بگیرید.
  • کانتورینگ می تواند به تغییر آناتومی یا برآمدگی هایی کمک کند که می توانند منجر به افزایش تشکیل تارتار شوند و از این طریق از پوسیدگی دندان و بیماری لثه جلوگیری می کند.
  • بهبود عزت نفس و احساس ارزشمندی، زیرا لبخند شما بهبود می یابد.

خطرات احتمالی

مانند هر فرایند دندانپزشکی- و علیرغم تمام تلاش دندانپزشک شما- برخی از خطرات احتمالی برای تغییر شکل دندان ها وجود دارند. لایه مینای دندان بسیار نازک است- فقط حدود 6/2 میلی متر- بنابراین دندانپزشکان باید بسیار مراقب باشند؛ در صورت حذف بیش از حد ممکن است مشکلاتی بوجود بیایند.

کانتورینگ دندان ممکن است باعث بروز مشکلات زیر شود:

  • حساسیت موقت دندان به گرما یا سرما
  • افزایش خطر پوسیدگی یا آسیب دندان
  • زرد شدن دندان ها
  • عود احتمالی در موارد وجود دندان قروچه (براکسیسم)

این کار را در منزل امتحان نکنید!

با توجه به احتمال آسیب به دندان های شما، کانتورینگ دندان چیزی نیست که بتوانید آن را در منزل امتحان کنید. انجام آن نه تنها به آموزش ویژه زیادی نیاز دارد، بلکه انجام این کار روی دهان خود نیز بسیار خطرناک است. با انجام این کار، خطر آسیب رساندن به دندان های خود را بالا می برید.

کانتورینگ دندان

کانتورینگ دندان

مراقبت های بعد از فرایند کانتورینگ

بر خلاف بسیاری از درمان های زیبایی دندان، در زمان بهبودی پس از تغییر شکل دندان ها، کار خاصی نیاز نیست. با این حال، رعایت اصول اولیه بهداشت دندان بسیار مهم است:

  • دو مرتبه در روز به درستی مسواک بزنید.
  • حداقل یک مرتبه در روز نخ دندان استفاده کنید.
  • به معاینات دندانپزشکی (دو مرتبه در سال) پایبند باشید.
  • از سیگار کشیدن خودداری کنید.

همچنین اگر بعد از انجام آن احساس کردید دندان های شما ناهموار شده اند، باید با دندانپزشک خود تماس بگیرید. این ممکن است نشانه تشکیل پلاک یا جرم یا مشکل دیگری در این فرایند باشد.

خلاصه

کانتورینگ دندان که با نام های ادنتوپلاستی یا اناملوپلاستی نیز شناخته می شود، یک فرایند زیبایی است که هدف آن تغییر شکل دندان ها برای اصلاح ظاهر لبخند شما است. گرچه محدودیت هایی برای کارهایی که می تواند انجام دهد وجود دارد، اما این درمان می تواند دندان های پیشین خیلی بلند را کوتاه کند، لب پر شدگی ها و ترک ها و حفره های جزئی در مینای دندان را برطرف کند، و دندان های شما را متقارن تر کند.

گرچه این یک فرایند بدون درد و قابل تحمل است، اما چند خطر وجود دارد. خطرات عبارتند از حساسیت موقت دندان، افزایش خطر پوسیدگی یا آسیب دندان، یا زرد شدن دندان ها.

در حالی که هیچ کار خاصی برای مراقبت های بعد از آن نیاز نیست، اما همچنان باید سلامت دندان ها را تحت نظر داشته باشید، دو بار در روز مسواک بزنید، هر روز نخ دندان بکشید و مراقبت های منظم دندانی را دریافت کنید.

سخن پایانی

گرچه تلقی کردن کارهایی مانند کانتورینگ دندان به عنوان صرفاً “زیبایی” آسان است، مهم است که مزایای زیادی که دندان های همسطح و جذاب دارند را به خاطر داشته باشید. احساس عدم جذابیت یا احساس لزوم پنهان کردن دندان های خود، می تواند آزار دهنده باشد. با این حال، با مداخله مؤثر و کمک یک دندانپزشک خوب، ممکن است اعتماد به نفس خود را بازیابید. و این چیزی است که ارزش لبخند زدن را دارد.

پرسش های متداول در مورد کانتورینگ دندان ها

آیا کانتورینگ دندان دائمی است؟

از آنجا که کانتورینگ دندان شامل تراشیدن فیزیکی و تغییر شکل دندان های شما است، این کار دائمی است. به این ترتیب، تصمیم برای انجام این درمان باید بسیار دقیق باشد. شما و دندانپزشک شما باید تأثیر احتمالی کانتورینگ دندان را بسنجید زیرا بازگشت ناپذیر است.

آیا کانتورینگ دندان دردناک است؟

مینای دندان های شما که در طول کانتورینگ دندان تراشیده می شوند، هیچ عصبی ندارد. بنابراین، در طول فرایند احساس درد نخواهید داشت. به طور کلی، هیچ بی حسی نیاز نیست، گرچه بیمارانی که نگران ناراحتی هستند می توانند آن را درخواست کنند.

آیا کانتورینگ برای دندان های شما مضر است؟

در حالی که کانتورینگ دارای خطراتی است، از آنجا که این یک فرایند کم تهاجمی است، خطر واقعی اندکی برای دندان های شما ایجاد می کند. با این حال، جای کمی برای خطا در این کار وجود دارد؛ لایه خارجی، مینای دندان های شما بسیار نازک است و در صورت تراشیدن مقدار زیادی از آن ممکن است مشکلاتی ایجاد کند. افرادی که تغییر شکل دندان را انجام داده اند در معرض خطر افزایش حساسیت دندان، پوسیدگی دندان، یا ترک خوردن دندان قرار دارند.

آیا بیمه کانتورینگ دندان را پوشش می دهد؟

طرح های بیمه تنها در صورتی هزینه کانتورینگ دندان ها را پوشش می دهند که نیاز پزشکی را برطرف کند. به این معنی که تنها در صورتی ممکن است به طور جزئی یا کامل پوشش داده شود که برای اصلاح دندان های آسیب دیده در اثر تصادف یا زمین خوردن، تغییر شکل نیاز باشد.

نمونه های درمانی جراحی خط لبخند



ساعت اول

در ساعت نخست جراحی ایمپلنت دندانی ،محکم و به آرامی، دندان های فک مخالف را روی گاز استریلی که روی منطقه ی جراحی قرار داده شده است فشار دهید و مطمئن شوید گاز استریل در جای خود باقی مانده است. طی چند ساعت نخست گاز استریل را تعویض نکنید تا زمانی که خونریزی کنترل شود. پس یک ساعت، به آرامی می توان گاز را برداشت. در صورتی که خونریزی ادامه داشت، به مدت 30 دقیقه مجددا گاز استریل جدیدی روی محل خونریزی قرار دهید. در صورت لزوم هر 30 تا 40 دقیقه یک مرتبه گاز استریل را تعویض کنید. بهتر است گاز استریل را با آب آشامیدنی معمولی مرطوب کنید و با کمی جابجایی با راحتی روی محل جراحی قرار دهید.

مراقب باشید

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

روز اول پس از جراحی به منطقه ی جراحی فشار وارد نکنید، بعلاوه از شستشوی شدید و نیز کند و کاو آن با هر وسیله ای خودداری کنید. می توانید دندان های خود را به آرامی مسواک بزنید. مصرف دخانیات می تواند مانع بهبودی بافت شود و احتمال ناراحتی و تشکیل حفره های خشک را افزایش خواهد داد. طی مرحله ی بهبود، افراد را به شدت از کشیدن سیگار منع می کنیم.

بهداشت دهان

تمیز نگه داشتن دهان از اهمیت بالایی برخوردار است. شب بعد از جراحی باید دندان های خود را مسواک بزنید، اما در اطراف منطقه ی جراحی این کار را به آرامی انجام دهید. در صورت بروز کوچکترین خونریزی، 24 ساعت پس از جراحی می توانید با محلول آب و نمک (ترکیب 1 قاشق غذا خوری نمک و یک لیوان آب) دهان را شستشو دهید. آب دهان خود را به آرامی بیرون بریزید و اجازه دهید آب داخل سینک بچکد. 2 تا 3 مرتبه در طول روز، مخصوصا پس از خوردن غذا، دهان خود را شستشو دهید.

فعالیت ها

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

به مدت یک روز پس از جراحی فعالیت های مختلف باید روی صندلی یا تخت انجام شوند. خم شدن، بلند کردن اجسام سنگین، یا فعالیت های شدید می توانند خونریزی، تورم و درد را افزایش دهند. تغییر وضعیت از حالت خوابیده به حالت نشسته باید با احتیاط صورت گیرند. اگر به طور ناگهانی برخیزید ممکن است اندکی سرگیجه داشته باشید. در صورتی که به طور منظم ورزش می کنید، باید بدانید که دریافت مایعات و کالری طبیعی شما کاهش یافته است. ورزش کردن طی دوره ی پس از جراحی می تواند منجر به افزایش خونریزی، تورم و ناراحتی شود. طی 3 تا 4 روز نخست پس از جراحی باید از ورزش کردن بپرهیزید.

خونریزی

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

پس از جراحی ممکن است خونریزی وجود داشته باشد و این تا 24- 48 ساعت پس از جراحی غیر طبیعی نیست. به خاطر داشته باشید که خونریزی درون دهان شامل اندکی خون و مقدار زیادی بزاق دهان خواهد بود. قرار دادن گاز استریل روی محل جراحی و فشار آرام آن می تواند خونریزی را کنترل کند.

خونریزی نباید هرگز شدید باشد. در اینصورت، به این معناست که گاز استریل تنها بین دندان ها گیر کرده است و هیچ فشاری روی محل جراحی وارد نمی کند. سعی کنید محل گاز استریل را تغییر دهید. اگر خونریزی ادامه داشت یا مجددا آغاز شد، صاف بایستید یا تکیه دهید، از انجام فعالیت های مختلف بپرهیزید، از کیسه ی یخ استفاده کنید و به مدت 1 ساعت گاز استریل یا به مدت 30 دقیقه چای کیسه ای مرطوب را روی محل جراحی فشار دهید. اسید تانیک موجود در برگ چای، ایجاد لخته ی خون را افزایش می دهد. در صورت ادامه ی خونریزی، با متخصص جراح ایمپلنت خود تماس بگیرید.

تورم

تورم یکی از عوارض طبیعی جراحی کاشت ایمپلنت است و تا 2-3 روز پس از جراحی به حداکثر میزان خود خواهد رسید. با محکم قرار دادن کیسه ی آب سرد، کیسه ی یخ، یا یک کیسه حبوبات منجمد پیچانده درون حوله روی گونه نزدیک محل جراحی، می توان تورم را کاهش داد. این کار باید با فواصل 20 دقیقه ای انجام شود (20 دقیقه گذاشته شود و 20 دقیقه کنار گذاشته شود). اگر برای کاهش تورم دارویی برای شما تجویز شده است، طبق ساعت آن را مصرف کنید.

درد

متاسفانه اکثر جراحی های دهان با مقداری ناراحتی همراه است. معمولا داروهای مسکن تجویز می شوند. اگر قبل از بین رفتن اثر داروی بی حسی مسکن مصرف کنید، قادر خواهید بود درد و ناراحتی را به خوبی کنترل کنید. داروهای مسکن قوی تر در برخی بیماران موجب تهوع خواهند شد، اما اگر پیش از دریافت داروی مسکن کمی غدا بخورید، احتمال تهوع کاهش خواهد یافت. تاثیرات داروهای مسکن روی افراد مختلف، متفاوت است. اگر در ابتدا درد شما کاهش نیافت، می توانید از قرص های آسپرین یا ایبوپروفن استفاده کنید. گاهی اوقات، برخی بیماران نیاز دارند هر بار دو قرص به طور همزمان مصرف کنند. به خاطر داشته باشید که شدیدترین درد معمولا ظرف 6 ساعت پس از از بین رفتن تاثیر داروی بی حسی بروز پیدا خواهد کرد؛ پس از آن، نیاز شما به مسکن کمتر خواهد بود. از مصرف زیاد مسکن ها خودداری کنید و در صورت لزوم با جراح ایمپلنت خود تماس بگیرید.

رژیم غذایی

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

مراقبت های لازم در روز جراحی ایمپلنت دندانی

از غذاهای مقوی تغذیه کنید که بتوان به راحتی آنها را خورد. از مایعات و غذاهای داغ به شدت بپرهیزید. طی چند روز نخست پس از جراحی از نی استفاده نکنید. گاهی اوقات، البته نه همیشه، توصیه می شود روزهای اول غذاهای آبکی و میکس شده (سوپ، پودینگ، ماست، میلک شیک و غیره) بخورید. تا زمانی که بی حسی زبان برطرف شود از خوردن غذاهای جویدنی بپرهیزید. از خوردن غذاهایی مثل برنج، انواع دانه ها، تخمه ی آفتابگردان، ذرت بو داده و غیره اجتناب کنید زیرا ممکن است ذرات آنها در محل جراحی گیر کنند. چند روز پس از آن می توانید به تدریج به رژیم غذایی عادی خود بازگردید. به هیچ عنوان وعده های غذایی خود را حذف نکنید. با خوردن مواد غذایی مقوی حس بهتری خواهید داشت، قوی تر خواهید بود، حس ناراحتی کمتری خواهید داشت و بهبودی شما سریع تر خواهد بود. اگر مبتلا به دیابت هستید، عادات غذایی معمول خود را ادامه دهید یا دستورالعمل های پزشک خود را دنبال کنید.

تهوع

در نتیجه ی قورت دادن خون، ناراحتی، داروهای بی حس کننده و مسکن، ممکن است تهوع و استفراق داشته باشید. تهوع پس از جراحی را می توان با خود درمانی کاهش داد. جرعه جرعه نوشیدن کولای بدون گاز، یا آبجوی زنجبیل می تواند کمک کننده باشد. در صورتی که حالت تهوع شما ادامه داشت، مصرف مسکن های خود را قطع کنید و به جای آن از مسکن هایی استفاده کنید که دریافت آنها از داروخانه نیاز به نسخه ی پزشک ندارند.

امروزه، استفاده از ایمپلنت به منظور جایگزینی دندان از دست رفته، بهبود عملکرد دندان‌ها و افزایش زیبایی، یکی از درمان‌های ضروری محسوب می‌شود. این فرایند عبارت است از آزمایشات و معاینات اولیه، تشخیص، تصویربرداری خاص با اشعه‌ی ایکس، بیهوشی حین جراحی کاشت ایمپلنت و دیگر مراحلی که در مقالات دیگر به شرح آنها پرداخته‌ایم.

در صورت عدم وجود استخوان کافی برای کاشت ایمپلنت چه کار باید کرد؟

پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت دندانی

پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت دندانی

 

جایگزینی ایمپلنت مستلزم آن است که حجم کافی استخوان وجود داشته باشد و از کیفیت بیولوژیکی بالایی برخوردار باشد. با این حال، در برخی افراد تحلیل استخوان پس از کشیدن دندان یا از دست رفتن آن باعث می‌شود به میزان کافی استخوان باقی نماند تا بتواند ایمپلنت را درون خود نگه دارد و از آن حمایت کند. گاهی اوقات برای بهبود زیبایی و عملکردی دندان نیاز است ایمپلنت در محلی استراتژیک قرار گیرد. برای افزایش زیبایی ظاهری نیاز است بافت نرم یک پایه‌ی استخوانی داشته باشد، “بافت نرم روی بافت سخت قرار گیرد”.

طرح درمان پیوند استخوان مستلزم انتخاب تکنیک جراحی و مواد پیوند مناسب است. طرح درمان ضعیف یا اجرای بد آن ممکن است منجر به جذب مجدد یا تحلیل مواد پیوندی شود یا اینکه پیوند آن با شکست مواجه شود. بعلاوه، ممکن است به جای استخوان اصلی، بافت فیبروز جایگزین بافت‌های تحلیل رفته شود.

با استفاده از چند فرایند می‌توان استخوان لازم را تامین نمود:

  • در فک بالا، بالاتر از دندان‌های عقب، امکان افزایش ارتفاع استخوان موجود وجود دارد که از طریق ایجاد استخوان جدید در سینوس انجام می‎شود. این فرایند “تقویت سینوس” (sinus augmentation) نامیده می‌شود. نتایج کار جراح زبردست در این محل کاملا قابل پیش بینی خواهد بود و بدون موفقیت کلی و عمومی این تکنیک، بسیاری بیماران شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت را نخواهند داشت، مخصوصا در بخش‌هایی از دهان که معمولا بیشتر در معرض از دست رفتن دندان قرار می‌گیرند.
  • به روش‌های مختلفی می‌توان استخوان افزود؛ با این حال، یکی از ساده‌ترین کارها برداشتن استخوان از جای دیگر بدن و انتقال آن به عنوان “پیوند استخوان آنله” به یک منطقه‌ی ضعیف است. تکه‌ی استخوان جدید، به تدریج به منطقه‌ی زیر آن پیوند خواهد خورد و پس از بهبودی کامل، ایمپلنت در جای مناسب خود کاشته خواهد شد.

استخوان اضافی از کجا تامین می‌شود؟

پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت دندانی

پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت دندانی

 

این استخوان از جاهای مختلفی برداشته می‌شود اما معمولا از پشت دندان‌های عقب در فک پایین یا از چانه گرفته می‌شود. گاهی اوقات این استخوان از لگن یا استخوان قلم پا (درشت نی- tibia) گرفته می‌شود. با مشاهده اینکه استخوان خودتان در جای دیگر دهان، استخوان بوجود می‌آورد، شما را ترغیب خواهد کرد تا ناراحتی‌هایی که در عضو اهداء کننده و نیز محل جراحی احساس می‌کنید را تحمل کنید. بسیاری از افراد فکر می‌کنند این کار و ناراحتی‌های بیشتر از آن هم ارزش انجام آن را دارد، زیرا استخوان هر فردی برای پیوند در بدن او به عنوان “استاندارد طلایی” تلقی می‌شود.

گزینه‌های جایگزین استخوان فرد

برای افرادی که در پی راهکاری ساده‌تر و در عین حال آرام‌تر هستند، منابع دیگری نیز وجود دارند که برای پیوند استخوان مورد استفاده قرار می‌گیرند، از جمله استخوان گاو، استخوان خوک یا مواد مرکب از مواد مصنوعی که به طور ویژه برای امن ساختن آن برای استفاده در انسان تهیه شده‌اند. تمام این مواد، شامل استخوان خود فرد، چارچوبی بوجود می‌آورند که استخوان جدید درون آن رشد خواهد کرد تا چند ماه بعد برای دریافت ایمپلنت دندانی آماده باشد.

استخوان جدید، از 3 تا 12 ماه قبل از اینکه برای دریافت ایمپلنت آماده باشد، می‌تواند هر چیزی را درون خود نگه دارد. برای رفتن به مرحله‌ی بعد عجله نداشته باشید. در صورتی که نیاز است بخش بزرگی به عنوان پیوند دریافت کنید مدت زمان بیشتری طول خواهد کشید تا استخوان شکل بگیرد.

هر جراح برای ایجاد استخوان جدید روش خاص خود را خواهد داشت. برخی از آنها از یک تکنیک تکمیلی تحت عنوان “بازسازی هدایت شده‌ی بافت- guided tissue regeneration” استفاده خواهند کرد. با استفاده از این تکنیک، با قرار دادن یک مانع بین سلول‌های استخوانی که به آهستگی حرکت می‌کنند و سلول‌های بافت نرم درون مخاط دهان که سریع حرکت می‌کنند، به دسته‌ی اول زمان کافی داده می‌شود تا فضای خالی را پر کنند. این مانع “قابل جذب” بوده و چند ماه پس از آنکه کار خود را به اتمام برساند به طور طبیعی ناپدید خواهد شد.

آیا پیوند استخوان طول درمان را تغییر خواهد داد؟

پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت دندانی

پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت دندانی

 

در صورتی که به پیوند استخوان نیاز دارید، این فرایند قطعا طول درمان را افزایش خواهد داد؛ با این حال، در صورتی که با موفقیت انجام شود، نتایج کاشت ایمپلنت بهبود چشمگیری خواهند داشت. زمانی که این پیوند در جلوی دهان انجام شود به افزایش زیبایی نیز کمک می‌کند.

برای انجام پیوند استخوان، جراح باید مهارت بیشتری داشته باشد زیرا پیچیده‌تر از کاشت ساده‌ی ایمپلنت دندانی به تنهایی خواهد بود.

در برخی موقعیت‌های خاص برخی جراحان پیشنهاد می‌کنند کاشت ایمپلنت، پیوند استخوان و قرار دادن غشاء میانی به عنوان مانع، همگی در یک جلسه به صورت ترکیبی انجام شوند. این باعث می‌شود طول درمان به نحو چشمگیری کاهش یابد و نتایجی در پی داشته باشد که دستیابی به آنها به هر طریق دیگری دشوار خواهد بود. با این حال، برخی جراحان هنوز هم ترجیح می‌دهند فرایند پیوند استخوان را به صورت مجزا انجام دهند به گونه‌ای که ایمپلنت زمانی کاشته شود که پیوند استخوان به طور موفق انجام شده باشد.

هر فرایندی که برای افزایش حجم استخوان انتخاب شود، زمان، تلاش و هزینه‌ای که می‌شود ارزش انجام آن را خواهد داشت.

ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت‌های دندانی ابزارهای مکانیکی هستند که برای جایگزینی هر یک از دندان‌های از دست رفته طراحی شده‌اند. ایمپلنت‌ها به عنوان ریشه‌های مصنوعی دندان عمل می‌کنند که روی سر هر یک از آنها دندان مصنوعی (روکش دندان، بریج، یا دنچر ) قرار می‌گیرد.

انواع ایمپلنتهای دندانی

ایمپلنت‌های دندانی داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان Endosseous root-form

این نوع ایمپلنت از رایج‌ترین ایمپلنت‌های دندانی هستند. Endosseous یا داخل استخوانی به این حقیقت اشاره دارد که ایمپلنت درون استخوان قرار می‌گیرد. root form یا شبیه ریشه‌ی دندان نیز حاکی از آن است که شکل ایمپلنت چیزی مشابه ریشه‍ی دندان‌های طبیعی تک ریشه است.

ایمپلنت‌های دندانی با قابلیت جوش خوردن با استخوان Osseointegrated

اصطلاح Osseointegrated به این حقیقت اشاره دارد که ارتباط مستقیمی بین سطح ایمپلنتها و بافت زنده‌ی استخوان وجود دارد. عملا تمامی ایمپلنت‌های داخل استخوانی شبیه ریشه‌ی دندان قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند.

اجزاء تشکیل دهنده‌ی ایمپلنت

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

1.     فیکسچر Fixture

فیکسچر به بخشی از ایمپلنتها گفته می‌شود که درون استخوان فک قرار می‌گیرد و با آن جوش می‌خورد. در واقع زیر خط لثه قرار می‌گیرد و از نظر عملی معادل ریشه‌ی مصنوعی دندان محسوب می‌شود.

الف) ساختار فیکسچر

فیکسچرهای ایمپلنت‌هایی که قابلیت جوش خوردن با استخوان را دارند از جنس فلز تیتانیوم هستند. این فلز ممکن است خالص (بیش از 5/99 % فلز خالص) یا از جنس آلیاژ (ترکیب تیتانیوم و آلومینیوم و وندیوم، تا استحکام آن افزایش یابد و در برابر شکست مقاوم شود) باشد.

فیکسچر ممکن است سوراخ دار یا توپر، استوانه‌ای یا پیچ مانند باشد.

ب) سطوح خاص فیکسچر

سطح فلزی بخش فیکسچر ایمپلنتها ممکن است صاف و صیقلی باشد یا اینکه برخی تولیدکنندگان این سطح را به صورت زبر، ماشینی یا ناهموار و دارای بافت تولید می‌کنند تا در سطح میکروسکوپی زبر باشد.

این کار موجب می‌شود کل سطح خارجی فیکسچر افزایش یابد، در نتیجه میزان پیوند استخوان با ایمپلنتها افزایش می‌یابد.

ج) روکش‌های خاص فیکسچر

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

گاهی اوقات سطح فیکسچر پوشیده از مواد خاصی است که قابلیت تولید استخوان را دارند، از جمله هیدروکسی آپاتیت. برخی تولیدکنندگان احساس می‌کنند که این به تسریع روند پیوند (جوش خوردن) فیکسچر با استخوان کمک می‌کند.

2.     پیچ هیلینگ/ روکش

این قطعه در یک جراحی دو مرحله‌ای در جای خود قرار می‌گیرد؛ این پیچ حفره‌ی اباتمنت را پوشش می‌دهد و توسط بافت / مخاط لثه پوشانده می‌شود و درون ایمپلنت دندانی قرار می‌گیرد.

3.     اباتمنت

بخش اباتمنت ایمپلنت دندانی، بخشی است که در بالای خط لثه قرار می‌گیرد. این بخش سایر اجزاء دندان (روکش، بریج و دنچر) که روی آن قرار می‌گیرند را حمایت می‌کند و امنیت لازم را برای آنها فراهم می‌آورد. این قطعه در یک جراحی یک مرحله‌ای یا پس از برداشتن پوشش ایمپلنت روی آن قرار می‌گیرد. اغلب این بخش به لثه / بافت لثه‌ای می‌چسبد و می‌تواند اندازه و رنگ‌های مختلفی داشته باشد.

عموما تا پس از پایان روند جوش خوردن ایمپلنت با دندان، اباتمنت به فیکسچر دندان افزوده نمی‌شود (روی آن پیچ نمی‌شود).

اباتمنت در انواع مختلف وجود دارند: موقت؛ پیش ساخته (صاف، زاویه دار)؛ دست ساز (زیرکونیا، تیتانیوم، سایر فلزها)؛ و اباتمنت‌هایی که برای اتصال به اوردنچر استفاده می‌شوند.

پس از برداشتن اباتمنت، متخصص کاشت ایمپلنت از سطح بافت لثه قالبی تهیه می‌نماید. بسته به شرایط بالینی بیمار، از انواع قالب‌ها در اندازه‌های مختلف و در انواع متفاوت تری باز (open-tray) و تری بسته (closed-tray) استفاده می‌شود.

4.     پیچ اباتمنت

این قطعه کمک می‌کند اباتمنت به فیکسچر ایمپلنت متصل باقی بماند؛ اکثر اوردنچرها دارای پیچی هستند که به خود آنها متصل است.

5.     پروتز دندانی

پروتز دندانی به دندان مصنوعی (روکش، بریج، دنچر) گفته می‌شود که ایمپلنت آن را حمایت می‌کند و نگه می‌دارد.

بسته به طرح آن، ممکن است با چسب یا با پیچ شدن (مانند روکش یا بریج) در جای خود قرار گیرد یا اینکه مانند گیره با صدای کلیک در جای خود فرو رود (مانند دنچر).

چه کسانی بهترین گزینه‌ها برای ایمپلنت‌های دندانی هستند؟

به محضی که دندانپزشک تصمیم بگیرد که ایمپنت بهترین گزینه‌ی درمان برای شخص است، باید ویژگی‌های فرد مورد بررسی قرار گیرند که آیا شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت را دارد.

عواملی که باید مورد بررسی قرار گیرند عبارتند از:

  1. سلامت عمومی بیمار و شرایط پزشکی که ممکن است کاشت ایمپلنت را با مشکل مواجه سازد.

حمله‌ی قلبی یا مغزی که اخیرا رخ داده است، جراحی دریچه‌ی مصنوعی قلب، کاهش عملکرد سیستم ایمنی بدن، مشکلاتی از قبیل خونریزی یا انعقاد خون، درمان فعال غدد بد خیم، سوء مصرف مواد مخدر و بیماری‌های ذهنی.

داروهایی که بیمار استفاده می‌کند، مخصوصا داروهای درمان سرطان که مانع انعقاد خون می‌شوند، می‌توانند روی نتایج جراحی ایمپلنت تاثیر سوء داشته باشند.

  1. عادات بیمار که ممکن است در روند درمان کاشت ایمپلنت اختلال ایجاد کنند.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

 

کاشت ایمپلنتهای دندانی در افراد سیگاری در دراز مدت کمتر با موفقیت مواجه می‌شود. به نظر، کشیدن سیگار موجب کاهش تراکم و کیفیت استخوان می‌شود و روند بهبود زخم را با مشکل مواجه می‌سازد. البته به این معنا نیست که افراد سیگاری به هیچ عنوان نباید تحت درمان کاشت ایمپلنت قرار گیرند بلکه باید به این نکته توجه کنند، در صورتی که این عادت خود را ترک نکنند احتمال شکست درمان ایمپلنت آنها افزایش خواهد یافت.

دندان قروچه یا فشردن دندان‌ها روی یکدیگر یکی دیگر از عاداتی است موفقیت درمان کاشت ایمپلنتها را به خطر خواهد انداخت. این عمل فشار زیادی به سطح اتصال استخوان فک و ایمپلنت وارد می‌کند و این بار بیومکانیکی می‌تواند موجب شکسته شدن ایمپلنتهای دندان شود. برای پیشگیری از این اتفاق، بیمار باید پیش از آغاز درمان به فکر راهکاری برای کنترل این عادت باشد، از جمله استفاده از محافظ دندان.

عدم رعایت بهداشت بیشترین تاثیر روی نتایج درمان ایمپلنتها را دارد. بهداشت نامناسب دهان و دندان احتمال بروز عفونت و بیماری‌هایی همچون پری ایمپلنتیت را افزایش خواهد داد.

  1. تراکم و حجم استخوان فک در محل قرار گیری ایمپلنت.
اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

متخصص کاشت ایمپلنت، پیش از کاشت ایمپلنتها در استخوان فک باید تراکم استخوان را بسنجد تا اطمینان حاصل نماید که استخوان به میزان کافی استحکام دارد که ایمپلنت را درون خود حفظ کند.

  1. شرایط سنی بیمار.

یکی از قوانین کلی برای کاشت ایمپلنتهای دندانی این است که این جراحی باید تا سن 18 تا 19 سالگی به تعویق بیافتد زیرا تا آن زمان استخوان فک در حال رشد است. از طرف دیگر، سن بالای بیمار ممکن است پوکی استخوان را به همراه داشته باشد و نیاز باشد پیش از جراحی، استخوان فک تقویت شود یا پیوند استخوان صورت گیرد.