اگر متوجه شدید که در طول روز فک خود را به هم فشار می دهید یا در حالی از خواب بیدار می شوید که حساسیت دندان، سوزش فک، یا سر درد دارید، احتمالاً از براکسیسم یا دندان قروچه – ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر رنج می برید.

این عادت دندان قروچه و کلنچینگ فک شرایط شایعی است که بیش از یک سوم افراد بزرگسال را در طول روز و از هر 10 فرد بزرگسال 1 نفر را در طول خواب تحت تأثیر قرار می دهد.

دندانپزشکان با این شرایط به عنوان یک مشکل پزشکی برخورد نمی کنند که نیاز به درمان دارد، بلکه به بیماران کمک می کنند بهترین راه برای مدیریت آن را پیدا کنند.

افراد در واکنش به استرس یا اضطراب دندان قروچه یا براکسیسم را انجام می دهند، اما این عادت اغلب در طول دوره های آرام تر زندگی بیشتر ادامه می یابد- و می تواند خسارات زیادی به بدن وارد کند. اما درمان های طولانی مدت می توانند به بیماران کمک کنند تا به منشاء دندان قروچه پی ببرد و بهتر به مدیریت آن فائق بیاید.

اغلب دندانپزشکان و روانشاسان با همکاری یکدیگر در غالب یک تیم می توانند راهکارهایی برای کمک به بیماران برای کاهش تأثیرات این شرایط ارائه دهند.

چرا دندان قروچه اتفاق می افتد؟

علت بروز دندان قروچه برای هر فرد منحصر بفرد است و پزشکان تلاش می کنند مشخص نمایند آیا شرایط جسمی، عاطفی، یا عوامل ژنتیکی در این میان نقش ایفا می کنند یا خیر.

دندان قروچه در طول روز معمولاً در نتیجه استرس، اضطراب، تنش، یا حتی تمرکز بروز پیدا می کند. دندان قروچه شبانه گاهی اوقات به بیش فعالی، آپنه خواب، یا رفلاکس اسید مربوط می شود و می تواند به عنوان یکی از عوارض جانبی برخی داروهای خاص ظاهر شود که هدف آنها درمان افسردگی است.

علاوه بر این، تنباکو، کافئین، الکل، و داروهای غیر قانونی می توانند احتمال خطر دندان قروچه شبانه را افزایش دهند.

دندان قروچه و ایمپلنت

دندان قروچه و ایمپلنت

عوارض و خطرات ناشی از دندان قروچه

  • درد: دندان قروچه و براکسیسم فشار زیادی به مفاصل فک و عضلات پیرامون آن وارد می کند. احتمالاً شما درد و خشکی فک، درد صورت، و حتی گوش درد ناشی از ساییدن مداوم دندان ها روی یکدیگر را تجربه خواهید کرد. اغلب بیماران زمانی برای درمان مراجعه می کنند که درد به شقیقه ها یا گوش ها منتشر شده باشد، یا دندانپزشک متوجه الگوی فرسایش روی دندان ها مطابق با فشار مداوم شود.
  • اختلالات فک: دندان قروچه می تواند ساختارهای مفاصل و عضلاتی که فک را تشکیل می دهند را تحت تأثیر قرار دهد و باعث بروز اختلالات مفصل فکی گیجگاهی (TMD) شود. TMD می تواند موجب بروز دردهای شدید صورت، گردن، و شانه شود، و منجر به دشواری در جویدن، حرف زدن، و بلع شود.
  • آسیب به دندان ها. آسیب به دندان ها یکی از عوارض جانبی اصلی دندان قروچه و براکسیسم است. دندان قروچه مداوم می تواند موجب ساییدگی سطوح دندان ها و مینای دندان ها شود و موجب کاهش ارتفاع دندان ها و افزایش بروز حساسیت دندان ها شود. بعلاوه، استرس و فشار مداوم روی دندان ها می تواند موجب لب پر شدن، ترک خوردن، یا شکستن دندان ها شود. علاوه بر این، دندان قروچه می تواند به پر شدگی های دندان ها، روکش ها، یا بریج هایی که قبلاً دریافت کرده اید نیز آسیب وارد کند.
  • تحلیل لثه ها. براکسیسم علت اصلی تحلیل لثه ها است. دندان قروچه موجب جابجا شدن یا لق شدن دندان ها می شود، که باعث ایجاد پاکت اطراف دندان ها می شود، جایی که باکتری ها وارد می شوند و باعث کنار رفتن لثه ها از روی دندان ها می شوند.
  • سر درد. دندان قروچه می تواند موجب بروز میگرن های دردناک و سر دردهای تنشی ناشی از استرس مداوم و فشاری شود که به عضلات صورت و فک وارد می شوند.

اکثر بیماران متوجه نمی شوند دندان قروچه شبانه دارند، تا اینکه یکی از نزدیکان یا کسی که با آنها در یک اتاق می خوابد از صدای ایجاد شده این نکته را به آنها اطلاع دهد یا با سر دردهای میگرنی یا خشکی یا سوزش عضلات از خواب بیدار شوند.

دندان قروچه و ایمپلنت

دندان قروچه و ایمپلنت

تأثیر براکسیسم روی ایمپلنت های دندانی

اگر شما نیز یک یا چند دندان از دست رفته دارید، ایمپلنت های دندانی درمان های با ثبات و استثنائی برای جایگزینی آنها هستند که می توانید به آنها فکر کنید. این ریشه های مصنوعی دندان ها می توانند روکش های دندانی، بریج های دندانی، و پروتزهای مصنوعی را درست مانند ریشهه های دندان های طبیعی در جای خود نگهدارند.

بسیاری از بیمارانی که برای دریافت ایمپلنت های دندانی مراجعه می کنند به این فکر می کنند که آیا ایمپلنت های دندانی برای آنها مناسب هستند یا خیر. در حالی که بسیاری افراد می توانند ایمپلنت های دندانی را دریافت کنند، اما نگرانی هایی برای سلامت دندان ها وجود دارند که می توانند مشکل برانگیز تشخیص داده شوند. یکی از این مشکلات براکسیسم است.

پس از قرار گرفتن تحت جراحی دهان برای دریافت ایمپلنت های دندانی، یک روند درمان طولانی مدت چند ماهه وجود دارد که فرد باید آن را سپری کند. این فرایند عبارت است از جوش خوردن ایمپلنت های دندانی با استخوان فک، که تحت عنوان اسئواینتگریشن osseointegration شناخته می شود. در واقع موفقیت یا عدم موفقیت کاشت ایمپلنت های دندانی به این بستگی دارد که ایمپلنت چگونه با استخوان فک جوش بخورد. این فرایند به سرعت اتفاق نمی افتد، و چند ماه طول می کشد تا روند جوش خوردن تکمیل شود. تنها زمانی که این روند تکمیل شده باشد، ایمپلنت دندانی برای حمایت از یک ابزار آماده است.

اگر بیمار از براکسیسم رنج ببرد، دندانپزشک ابتدا اطمینان حاصل خواهد کرد که بیمار بافت کافی استخوان فک برای تحمل فشار اضافی روی ایمپلنت را دارد. در غیر اینصورت احتمالاً قبل از کاشت ایمپلنت دندانی فرایند پیوند استخوان را انجام خواهد داد. وقتی اطمینان حاصل شد که استخوان فک می تواند فشار را تحمل کند، ایمپلنت دندانی کار گذاشته خواهد شد.

اگر بیمار در ماه های ابتدایی پس از جراحی دهان دندان های خود را روی یکدیگر فشار دهد، به احتمال زیاد طی این مرحله حیاتی درمان به ایمپلنت های دندانی خود آسیب خواهد زد. ایمپلنت های دندانی و استخوان فک ممکن است جوش نخورند. اگر دندان قروچه حتی باعث شکست کاشت ایمپلنت های دندانی هم نشود، می تواند منجر به طولانی شدن مدت زمان روند بهبود پس از درمان شود.

حتی پس از آنکه اسئواینتگریشن اتفاق می افتد نیز، موارد جدی براکسیسم می توانند منجر به بروز مشکلاتی برای ایمپلنت های دندانی شوند. دندان قروچه یا براکسیسم می تواند موجب بروز مشکلاتی برای استخوان فک یا بافت های لثه شود، که منجر به شکست درمان کاشت ایمپلنت های دندانی در آینده، یا بروز مشکلات جدی در مورد ثبات ایمپلنت های دندانی خواهد شد.

آسیب های احتمالی به ترمیم ها و ابزارهای دندانی

دندان قروچه یا براکسیسم، علاوه بر آنکه به ایمپلنت های دندانی، و استخوان و بافت لثه اطراف آن آسیب وارد می کند، اگر بیمارها مراقب نباشند، می تواند موجب بروز آسیب به ابزارهای دندانی نیز شود.گرچه مواد جدید و با دوام تری برای ساخت ابزارهای دندانی استفاده می شوند، اما حتی این مواد نیز ممکن است به اندازه کافی قوی نباشند تا در برابر فشارهای مکرر ناشی از دندان قروچه دوام بیاورند.

دندان قروچه و ایمپلنت

دندان قروچه و ایمپلنت

آیا افرادی که براکسیسم دارند می تواند ایمپلنت دندانی دریافت کنند؟

در برخی موارد آری، گرچه این باید بر اساس مورد به مورد در نظر گرفته شود. گاهی اوقات یک دندانپزشک ممکن است قبل از درمان دریافت ایمپلنت های دندانی، درمانی برای براکسیسم توصیه کند. این اغلب شامل استفاده از بایت گارد یا محافظ دندان برای کاهش استرسی است که به دندان ها وارد می شود، همینطور درمان هایی که به علت زمینه ای دندان قروچه (مانند تکنیک های آرام کننده، درمان های ارتودنسی) می پردازند.

علاوه بر این راهکارها، دندانپزشک شما می تواند ایمپلنت های دندانی شما را با در نظر گرفتن براکسیسم شما طراحی کند. همه دندانپزشکان می خواهند کاشت ایمپلنت های دندانی آنها موفق باشد؛ بنابراین، ایمپلنت های دندانی را در حالی طراحی می کنند که براکسیسم شما را در نظر می گیرند. یکی از راه های انجام این کار، با انتخاب رزوه برای پیچ های تیتانیومی است. رزوه های درست و مناسب باعث خواهد شد سطح مقطع بیشتری بوجود بیاید که به جذب فشار ایجاد شده با ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر در بیماران مبتلا به براکسیسم کمک می کند.

علاوه بر این، دندانپزشک ممکن است انتخاب کند که از روکش های باریک تر برای آن دسته بیمارانی استفاده کند که از براکسیسم شدید رنج می برند. جایگذاری روکش های باریک می تواند به توزیع یکدست تر نیروی بایت روی پیچ های تیتانیومی کمک کند و می تواند در به حداقل رساندن خطر شکست ایمپلنت های دندانی کمک کند.

برای برخی بیماران، با توجه به وخامت دندان قروچه آنها، ممکن است درمان کاشت ایمپلنت های دندانی ایده آل نباشد. اما هنوز هم ممکن است راهکارهایی وجود داشته باشند که کاشت ایمپلنت های دندانی را ممکن می سازند.

طی جلسه مشاوره، دندانپزشک شما همه گزینه های ممکن را برای مراقبت مد نظر قرار خواهد داد، تا شما بتوانید یک مرتبه دیگر با اعتماد به نفس لبخند بزنید.

دندان قروچه و ایمپلنت

دندان قروچه و ایمپلنت

درمان های دندان قروچه

دندانپزشکان اغلب برای بیمارانی که دچار براکسیسم یا دندان قروچه هستند محافظ دندان شبانه (ابزاری شبیه ریتینر که در طول شب روی دندان ها قرار می گیرد) را برای پیشگیری از آسیب به دندان ها و دهان توصیه می کنند، اما این ابزار دندان قروچه را متوقف نمی کند. در واقع ابزار جادویی نیست و لازم است به علت بنیادی بروز براکسیسم پرداخته شود.

بر اساس علائم و نشانه های خاص بیمار و عوامل استرس زا، پزشک یکی از راهکارهای زیر را ارائه می دهد:

  • دارو: شل کننده عضلات می توانند به شل شدن فک و توقف دندان قروچه های شبانه کمک کنند. اگر شما داروی ضد افسردگی خاصی مصرف می کنید، که شما را در معرض خطر دندان قروچه قرار می دهد، پزشک معالج شما می تواند داروی شما را تعویض کند و نمونه ای برای شما تجویز کند که این خطر را در شما بوجود نمی آورد. علاوه بر این، در صورتی که داروها بتوانند به شما کمک کنند عوامل استرس زا را تحمل کنید که موجب بروز دندان قروچه در شما می شوند، پزشک ممکن است شروع مصرف داروهای ضد افسردگی (که با خطر براکسیسم همراه نیستند) را برای شما مناسب تشخیص دهد.
  • فرایندها: تزریق بوتاکس عضلات فک را که در طول ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر استفاده می شوند بی حس می کند، گرچه این مورد تأیید سازمان غذا و دارو یا تحت پوشش بیمه های خرمات درمانی نیست، اما از دهه 1990 مورد استفاده قرار گرفته است و بی خطر و بسیار مؤثر می باشد و ظاهر صورت را تغییر نمی دهد.

راهکارهای رفتاری: روانشناسان برای تشخیص عامل زمینه ای بروز دندان قروچه و پرداختن به آن، از طریق مدیریت استرس و آموزش آرام سازی روی بیماران کار می کنند. برخی پزشکان از بیوفیدبک برای نظارت روی تنش عضلانی استفاده می کنند و تأثیرات آرام کنندگی تکنیک های آرام بخش و کششی فک، گردن و سر را توضیح می دهند.

خشکی دهان یا زروستومیا xerostomia، به شرایطی اشاره دارد که در آن غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان تولید نمی کنند. خشکی دهان اغلب نتیجه یا عارضه جانبی استفاده از برخی داروهای خاص یا مشکلات بالا رفتن سن یا نتیجه رادیوتراپی برای درمان سرطان است. کمتر شایع است، اما خشکی دهان ممکن است در نتیجه شرایطی بروز پیدا کند که مستقیماً غدد بزاقی را تحت تأثیر قرار می دهند.

بزاق با خنثی کردن اسیدهای تولید شده توسط باکتری ها، محدود کردن رشد باکتری ها، و شستن ذرات غذا به پشیگیری از پوسیدگی دندان ها کمک می کند. بعلاوه، آنزیم های موجود در بزاق به گوارش نیز کمک می کنند.

دامنه مشکلات کاهش بزاق و خشکی دهان می تواند از یک مزاحمت صرفاً ساده باشد تا چیزی که تأثیری عمده روی سلامت عمومی و سلامت دهان و دندان ها و لثه های شما دارد، همینطور اشتهای شما و لذت بردنتان از غذا.

درمان های خشکی دهان به علت بروز آن بستگی دارند.

علائم و نشانه های خشکی دهان

اگر دهان شما به میزان کافی بزاق تولید نکند، ممکن است به صورت تمام یا گاهی اوقات متوجه بروز این علائم و نشانه ها شوید:

  • خشکی یا احساس چسبندگی داخل دهان
  • بزاقی که غلیظ و رشته ای به نظر می رسد
  • احساس تشنگی مداوم
  • بوی بد دهان
  • مشکل در جویدن، حرف زدن، و بلعیدن
  • خشکی یا سوزش گلو و گرفتگی صدا
  • خشک و شیار دار شدن زبان
  • تغییر در حس چشایی
  • احساس سوزش یا سوزن سوزن شدن در دهان و بویژه روی زبان
  • خشکی و قرمزی زبان
  • مشکل در استفاده از پروتزهای مصنوعی دندانی
  • خشکی مجرای بینی

بعلاوه، خشکی دهان می تواند باعث چسبیدن رژ لب به دندان های شما شود. علاوه بر این علائم، خشکی دهان موجب افزایش خطر ژنژیویت (بیماری لثه)، پوسیدگی دندان، و عفونت های دهان مانند برفک دهان می شود.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر شما متوجه علائم و نشانه های خشکی مستمر دهان شده اید، برای مراجعه به پزشک اقدام کنید.

خشکی دهان

خشکی دهان

علل بروز خشکی دهان

خشکی دهان زمانی بروز پیدا می کند که غدد بزاقی داخل دهان بزاق کافی برای مرطوب نگهداشتن دهان شما تولید نمی کنند. این غدد ممکن است در نتیجه یکی از عوامل زیر به درستی عمل نکنند:

داروها

صدها دارو، شامل داروهایی که تهیه آنها از داروخانه نیازی به نسخه پزشک ندارد (OTC)، خشکی دهان را به عنوان عارضه جانبی خود دارند. از بین محتمل ترین انواع داروهایی که موجب بروز مشکل می شوند برخی داروهایی قرار دارند که برای درمان افسردگی، فشار خون بالا، و اضطراب استفاده می شوند، همینطور برخی آنتی هیستامین ها، ضد احتقان ها، شل کننده عضلات و مسکن ها.

بالا رفتن سن

بسیاری از افراد مسن با افزایش سن خشکی دهان را تجربه می کنند. عوامل مرتبط عبارتند از استفاده از برخی داروهای خاص، تغییرات در توانایی های بدن برای پردازش داروها، مواد مغذی ناکافی، و داشتن بیماری های طولانی مدت.

درمان سرطان

داروهای شیمی درمانی می توانند ماهیت بزاق دهان و مقدار تولید شده آن را تغییر دهند. با بازگشت جریان عادی بزاق پس از تکمیل درمان، این ممکن است موقتی باشد. درمان های پرتو افکنی به سر و گردن می توانند به غدد بزاقی آسیب وارد کنند، که موجب کاهش چشمگیر تولید بزاق می شود. این ممکن است بسته به دوز پرتو افکنی و منطقه تحت درمان، موقتی یا دائمی باشد.

آسیب به عصب

یک صدمه یا جراحی که باعث شود به اعصاب ناحیه سر و گردن آسیب وارد شود، می تواند موجب خشکی دهان شود.

دیگر بیماری ها

خشکی دهان می تواند به دلیل برخی بیماری های خاص بروز پیدا کند، مانند دیابت، سکته مغزی، عفونت قارچی (برفک) داخل دهان، یا بیماری آلزایمر، یا به دلیل بیماری های خود ایمنی، مانند سندروم شوگرن Sjogren’s syndrome یا HIV ایدز. خر و پف کردن و تنفس با دهان باز نیز می تواند موجب خشکی دهان شود.

کم آب شدن بدن

شرایطی که می توانند منجر به کم آب شدن بدن شوند، مانند تب، تعریق شدید، استفراق، اسهال، از دست دادن مقدار زیادی خون، و سوختگی می توانند موجب خشکی دهان شوند.

استفاده از تنباکو و الکل

نوشیدن الکل و یا کشیدن یا جویدن تنباکو می توانند موجب افزایش علائم خشکی دهان شوند.

برداشتن غدد بزاقی با جراحی

مصرف تفریحی مواد مخدر

استفاده از مت آمفتامین می تواند باعث خشکی شدید دهان و آسیب به دندان ها شود، شرایطی که تحت عنوان “متی دهان” نیز شناخته می شود. ماری جوآنا نیز می تواند موجب خشکی دهان شود.

خشکی دهان

خشکی دهان

مشکلات و عوارض ناشی از خشکی دهان

اگر شما بزاق کافی نداشته باشید و دچار خشکی دهان شوید، این می تواند منجر به بروز مشکلات زیر شود:

  • افزایش پلاک، پوسیدگی دندان و بیماری لثه
  • زخم های دهانی
  • عفونت های مخمری داخل دهان (برفک)
  • زخم یا شکاف پوست در گوشه های دهان، یا ترک خوردن لب ها.
  • سوء تغذیه ناشی از مشکلات جویدن و بلعیدن

نحوه تشخیص خشکی دهان

برای مشخص نمودن علت خشکی دهان، پزشک شما سوابق پزشکی شما و همه داروهایی که مصرف می کنید، سامل داروهای OTC، را بررسی خواهد کرد و دهان شما را معاینه خواهد کرد.

گاهی اوقات ممکن است نیاز به آزمایش خون، تصاویر اسکن از غدد بزاقی شما، یا تست هایی داشته باشید که میزان بزاق تولید شده را اندازه گیری می کنند تا به علت بروز خشکی دهان پی ببرند. اگر پزشک شما مشکوک به خشکی دهان در نتیجه سندروم شوگرن باشد، نمونه کوچکی از سلول ها (نمونه برداری) از غدد بزاقی شما در لب های شما ممکن است برای آزمایش به آزمایشگاه ارسال شود.

درمان های خشکی دهان

درمان خشکی دهان به علت بروز آن بستگی دارد. دندانپزشک یا پزشک شما ممکن است راهکارهای زیر را ارائه دهند:

  • تغییر داروهایی که موجب خشکی دهان شده اند. اگر پزشک شما معتقد باشد که داروها عامل بروز خشکی دهان شما هستند، ممکن است دوز داروهای شما را تغییر دهند یا داروی شما را به داروی دیگری تغییر دهند که باعث بروز خشکی دهان نمی شوند.
  • پیشنهاد محصولاتی برای مرطوب کردن دهان شما. اینها می توانند شامل دهانشویه های تجویزی یا OTC، بزاق مصنوعی، یا مرطوب کننده برای لغزنده کردن دهان هستند. دهانشویه هایی که برای خشکی دهان طراحی شده اند، مخصوصاً دهانشویه های حاوی زایلیتول، می توانند مؤثر باشند، که در برابر پوسیدگی دندان ها نیز محافظت ایجاد می کنند.
  • در نهایت، درمان های جدید و امیدوار کننده ای در حال بررسی می باشند. دانشمندان در حال کار کردن روی روش های ترمیم غدد بزاقی آسیب دیده، و در حال تولید غدد بزاقی مصنوعی هستند که قابل کاشته شدن داخل بدن هستند.
  • غذاهای خود را با آبگوشت، سوپ، سس، خامه، کره، یا مارگارین مرطوب کنید. غذاهای نرم و مرطوب و خنک در دمای اتاق بخورید.
  • از خوردن غذاهای شور و خشک (مانند کراکر، نان تست، کلوچه، نان خشک، گوشت خشک، مرغ، ماهی، میوه خشک، و موز) و غذاها و نوشیدنی های حاوی قند زیاد خودداری کنید.

اگر خشکی شدید دهان دارید، پزشک یا دندانپزشک شما ممکن است راهکارهای زیر را پیشنهاد دهند:

  • تجویز داروهایی که تولید بزاق را تحریک می کنند. پزشک شما ممکن است برای تحریک تولید بزاق پیلوکارپین pilocarpine (Salagen) یا سویمیل cevimeline (Evoxac) تجویز کند.
  • محافظت از دندان های شما. برای پیشیگیری از بروز پوسیدگی و حفره های دندانی، دندانپزشک شما ممکن است استفاده هفتگی از دهانشویه های کلرهگزیدین را برای کنترل بروز حفره های دندانی توصیه کند.
خشکی دهان

خشکی دهان

تغییر سبک زندگی و راهکارهای خانگی

علاوه بر توصیه هایی که از پزشک دریافت می کنید، این نکات نیز ممکن است به کاهش علائم خشکی دهان شما کمک کنند:

  • جرعه جرعه آب یا مایعات فاقد قند بنوشید یا تکه های کوچک یخ رادر طول روز بمکید تا دهان شما مرطوب شود، و در طول وعده های غذایی نیز برای کمک به جویدن و بلع آب بنوشید.
  • آدامس های فاقد قند بجوید یا آبنبات های فاقد قند بمکید. محصولاتی که حاوی زایلیتول هستند نیز ممکن است به پیشگیری از بروز حفره های دندانی کمک کنند. با این حال، در برخی افراد، زایلیتول، که اغلب در آدامس ها یا آبنبات های فاقد قند یافت می شود، اگر در مقادیر زیاد مصرف شود ممکن است موجب تولید گاز معده یا اسهال شود.
  • جایگزین های OTC بزاق را امتحان کنید که حاوی زایلیتول هستند، مانند اسپری مرطوب کننده دهان که حاوی کربوکسی متیل سلولز یا هیدروکسی اتیل سلولز هستند.
  • از راه بینی نفس بکشید، نه از راه دهان. اگر خر و پف شما موجب تنفی از راه دهان در طول شب می شود، ممکن است لازم باشد برای آن دنبال درمان باشید.
  • با استفاده از دستگاه های بخور به هوای اتاق در شب رطوبت اضافه کنید.
  • لب های خود را مرطوب کنید تا خشکی یا مناطق ترک خورده را تسکین دهید.

از چیزهایی که می توانند علائم شما را بدتر کنند پرهیز کنید، که عبارتند از:

  • کافئین و الکل. این محصولات می توانند موجب بروز خشکی دهان و حساسیت شوند. از دهانشویه های حاوی الکل استفاده نکنید.
  • همه نوع تنباکو. اگر شما تنباکو می کشید یا می جوید، این کار را ترک کنید، زیرا محصولات تنباکو می توانند موجب خشکی و تحریک دهان شوند.
  • آنتی هسیتامین ها و ضد احتقان های OTC. این محصولات می توانند خشکی دهان شما را بدتر کنند.
  • غذاها و آبنبات های قندی و اسیدی. اینها خطر پوسیدگی دندان ها را افزایش می دهند. بعلاوه، از خوردن غذاهای پر ادویه و پر نمک نیز اجتناب کنید زیرا آنها می توانند موجب بروز تحریک شوند.

بزاق برای حفظ سلامت دهان و دندان های شما مهم است. برداشتن این گام ها برای محافظت از دندان ها نیز ممکن است به خشکی دهان شما کمک کند:

  • دندان های خود را با خمیر دندان فلورایده مسواک بزنید و آنها را نخ دندان بکشید. از دندانپزشک خود بپرسید آیا خمیر دندان های فلورایده، خمیر دندان های حاوی بتائین، یا ژل های دندانی تجویزی می توانند برای خنثی کردن اسیدهای باکتری ها مفید باشند یا خیر.
  • قبل از رفتن به رختخواب از دهانشویه های فلورایده استفاده کنید، یا با ژل های فلورایده دندان های خود را مسواک بزنید.
  • حداقل دو مرتبه در طول سال برای معاینه دندان های خود و زدودن پلاک های دندانی، برای کمک به پیشگیری از بروز پوسیدگی دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنید.

اگر گام های زیر موجب بهبود خشکی دهان شما نشدند، با پزشک یا دندانپزشک خود در مورد آن صحبت کنید. علت می تواند دارو یا شرایط دیگری باشد که در بالا به آنها اشاره کردیم. داروها یکی از شایع ترین علل خشکی دهان هستند. درمان کامل و طولانی مدت خشکی دهان ممکن است به معنای توقف یا تغییر داروها یا دوز آنها، یا پرداختن به علت های بنیادی باشد.

آمادگی قبل از مراجعه به پزشک برای خشکی دهان

قبل از مراجعه به پزشک فهرستی از موارد زیر تهیه کنید:

  • علائمی که تجربه می کنید، شامل هر چیزی که ممکن است با دلیل مراجعه شما به پزشک مرتبط باشد.
  • اطلاعات فردی کلیدی، شامل هر گونه استرس اصلی یا تغییرات بزرگی که اخیراً در زندگی داشته اید، که ممکن است با خشکی دهان ارتباط داشته باشد.
  • همه داروهای تجویزی، ویتامین ها، دمنوش های گیاهی، و دیگر مکمل ها و داروهای OTC که مصرف می کنید همراه را دوز آنها.

آیا نیاز است یکی از دندان های شما کشیده شود و ممکن است برای انجام آن جراحی نیاز باشد؟ شرایط خوبی دارید. زیرا کشیدن دندان ها با جراحی، در حقیقت یکی از عادی ترین فرایندهای جراحی است که امروزه در سراسر دنیا انجام می شود. در اکثر موارد وقتی دندان کشیده می شود، با یک فرایند کاملاً مشخص این کار انجام می شود. با این حال، گاهی اوقات مقداری پیچیده تر است و نیاز به فرایند طولانی تری دارد. اینجاست که این پرسش مطرح می شود، چرا ممکن است کشیدن دندان ضروری شود؟ چرا ممکن است این فرایند نیاز به جراحی داشته باشد؟ پس از جراحی کشیدن دندان چه مراقبت هایی نیاز هستند؟

چرا امکان نجات یک دندان وجود ندارد؟

گرچه نجات دندان همیشه مطلوب است، اما مواردی وجود دارند که ممکن است لازم باشد دندان کشیده شود. دلایلی که چنین الزامی را بوجود می آورند عبارتند از تروما، بیماری، و فشردگی و نامرتبی دندان ها.

وقتی یک دندان نتواند با استفاده از روکش یا پر کردن ترمیم شود، ممکن است کشیدن دندان بهترین گزینه باشد. دندان هایی که به دلیل بیماری پریودنتال استخوان کافی برای حمایت از آنها وجود ندارد، و همچنین دندان های عفونی (آبسه کرده) که به درمان ریشه پاسخ نمی دهند نیز ممکن است نیاز به کشیده شدن داشته باشند. علاوه بر این، اصلاً بعید نیست که یک ارتودنتیست به دلیل فشردگی بیش از حد دندان ها کشیدن یک یا دو دندان را قبل از کارگذاری بریس ها توصیه کند. به همین ترتیب، دندان های عقل معمولاً به دلیل نهفته بودن یا نداشتن فضای کافی برای کامل بیرون آمدن داخل دهان، نیاز است کشیده شوند.

جراحی برای کشیدن دندان

جراحی برای کشیدن دندان

مقایسه کشیدن ساده دندان و کشیدن دندان با جراحی

کشیدن ساده دندان چیست؟وقتی دندان از بالای خط لثه قابل مشاهده باشد، و دندانپزشک بتواند به راحتی آن را فورسپس بکشد، تنها کاری که باید انجام شود کشیدن ساده دندان است.

با این حال، اگر لازم باشد دندانپزشک مقداری از بافت لثه یا استخوان را برای کشیدن دندان بردارد، به احتمال زیاد برای کشیدن دندان نیاز به جراحی خواهید داشت. با این حال، نگران نباشید. با فناوری امروز و پیشرفت هایی که در دندانپزشکی صورت گرفته است، راحتی و امنیت شما تضمین خواهد بود. علاوه بر این، بخیه نیاز خواهید داشت و به احتمال زیاد برای شما داروی مسکن تجویز خواهد شد تا با کمترین ناراحتی زودتر بهبود پیدا کنید.

جراحی برای کشیدن دندان

جراحی برای کشیدن دندان

دلایل نیاز به جراحی برای کشیدن دندان

دندانپزشک با گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس و معاینه دندان ها معمولاً می تواند مشخص کند آیا شما نیاز به کشیدن ساده دندان دارید یا کشیدن با جراحی. با این حال، زمان هایی وجود دارند که کشیدن ساده دندان نیاز به فرایند جراحی دارد. برای مثال، اگر دندان در طول فرایند شکسته شود، ممکن است لازم باشد متخصص دندانپزشکی فرایند جراحی گسترده تری انجام دهد.

دلایل دیگر برای کشیدن دندان با جراحی عبارتند از:

  • کشیدن دندان عقل، اگر نهفته باشد، و بافت استخوان نیاز به برش داشته باشد.
  • هنگام خارج کردن دندان شکسته.
  • بیرون آوردن نوک ریشه یا دندان با ریشه های خمیده بلند.
  • اگر یک دندان یا دندان مولر در سطح خط لثه شکسته باشد.

دستور العمل های پس از جراحی کشیدن دندان

با کشیدن دندان با جراحی، به احتمال زیاد بخیه هایی خواهید داشت که نیاز به مراقبت خواهند داشت. صرفنظر از اینکه کشیدن دندان شما به روش ساده انجام شده است یا روش جراحی، همیشه دنبال کردن دستور العمل های مراقبت پس از آن مهم هستند. به این ترتیب، شما می توانید برای یک بهبود سریع برنامه ریزی کنید و از هر گونه پیچیدگی و مشکلات احتمالی پرهیز کنید. در اینجا به بیان برخی کارهایی می پردازیم که دندانپزشک شما به احتمال زیاد توصیه خواهد کرد پس از فرایند آنها را انجام دهید:

  • به دهان خود استراحت دهید. به مدت دو ساعت پس از کشیدن دندان از حرف زدن، خوردن، و آشامیدن غیر ضروری بپرهیزید. علاوه بر این، در طول مدتی که در دوره بهبود به سر می برید نی استفاده نکنید، سیگار نکشید، از تف کردن اجتناب کنید.
  • مایعات و غذاهای نرم مصرف کنید. پس از بند آمدن خونریزی، مقدار زیادی آب ولرم یا مایعات خنک بنوشید. مایعات و غذاهای نرم معولاً قبل از بازگشت به رژیم غذایی معمولی توصیه می شوند. دندانپزشک به شما توضیح خواهد داد برای بهبود چه رژیم غذایی داشته باشید.
  • از مسواک زدن منطقه اطراف دندان کشیده شده خودداری کنید. به مدت 12 ساعت از شستشو و مسواک زدن دندان های خود خودداری کنید. پس از آن می توانید مثل همیشه مسواک بزنید، با این حال باید از نزدیک شدن به محل دندان کشیده شده اجتناب کنید. دندانپزشک ممکن است از شما بخواهد دهان خود را با دهانشویه های تجویزی یا آب ولرم و نمک شستشو دهید.
  • به توصیه های دندانپزشک خود در مورد داروهای مسکن گوش دهید. دستور العمل های دندانپزشک خود در مورد مصرف هر گونه داروهای مسکن تجویزی گوش دهید. این داروها می توانند به شما کمک کنند بهبود پیدا کنید بدون آنکه هیچ دردی تحمل کنید یا هیچ خطر خاصی شما را تهدید کند. در مورد خطرات و مزایای استفاده از داروهای مسکن تجویزی قبل از مصرف این داروها با دندانپزشک خود صحبت کنید.
  • در صورت ادامه داشتن خونریزی، فوراً با دندانپزشک خود تماس بگیرید. انجام این کار برای روند بهبود شما ضروری است و از بروز مشکلات بیشتر جلوگیری خواهد کرد.

بنابراین اگر نیاز است دندان شما به روش جراحی کشیده شود، چیزی برای نگران شدن وجود ندارد. با فرایندها و داروهای بی حسی مدرن امروز، کشیدن دندان سلامت بیشتر دهان شما را در دراز مدت تأمین خواهد کرد. اکنون می دانید چرا ممکن است دندان شما نیاز به کشیدن داشته باشد، و چرا ممکن است لازم باشد دندانپزشک آن را به روش جراحی انجام دهد.

پس از درمان، لازم است از بخیه ها مراقبت کنید و غذاهای نرم یا مایع بخورید. بعلاوه، نباید اطراف منطقه در حال بهبود را مسواک بزنید. همیشه لازم است دستور العمل دندانپزشک را پس از فرایند دنبال کنید و در صورت وجود هر گونه درد مداوم یا خونریزی با دندانپزشک تماس بگیرید. بنابراین، اگر فرایند جراحی کشیدن دندان در پیش دارید، اعتماد به نفس داشته باشید و آماده باشید.

 محصولات بهداشتی دهان و دندان، شامل خمیر دندان، نخ دندان، تمیز کننده های دنچر (پروتزهای مصنوعی دندانی) و دهانشویه ها می شوند. واکنش های تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان ها می توانند افراد را در تمام سنین تحت تأثیر قرار دهند.

خمیر دندان ها حاوی طعم دهنده ها، مواد نگهدارنده، مواد رنگ دهنده، مواد ساینده، مواد شوینده، مواد متصل کننده، مواد مرطوب کننده، مواد ضد عفونی کننده، مواد آنتی اسید، و نمک های فلوراید می باشند. طعم دهنده ها علت اصلی حساسیت های تماسی به خمیر دندان ها می باشند و همپوشانی قابل توجهی با غذاها دارند.

خمیر دندان و دیگر محصولات بهداشتی دهان می توانند موجب بروز التهاب لب و استوماتیت (التهاب دهان) شوند. شرایط خاص عبارتند از:

·        التهاب لب ناشی از حساسیت تماسی

·        التهاب پوستی تحریک پذیر

·        استومتیت تماسی

·        درماتیت اگزمایی اطرف دهان به دلیل درماتیت حساسیت تماسی یا درماتیت تحریک کننده تماسی

·        لک و پیس تماسی contact leukoderma

·        کهیر تماسی

·        تغییر رنگ دندان ها

با این حال، با درنظر گرفتن استفاده خیلی زیاد از این محصولات، خوشبختانه چنین واکنش هایی نادر هستند.

چه افرادی دچار واکنش های آلرژیک تماسی به محصولات بهداشتی می شوند؟

آلرژی به مواد بهداشتی دهان و دندان، احتمالاً به دلیل شستشویی که پس از استفاده از آنها انجام می شود، نادر است. تقریباً 30 آلرژن (ماده حساسیت زا) داخل خمیر دندان ها شناسایی شده است و در اکثر آنها وجود دارند.

زنان بیشتر از مردان دچار واکنش های آلرژیک تماسی به خمیر دندان ها و دیگر محصولات بهداشتی دهان و دندان ها می شوند. شاید علت این موضوع این باشد که زنان ابتدا نسبت به سایر محصولات حاوی رایحه و عطر حساس می شوند.

روی هم رفته، خمیر دندان پس از رژ لب ها دومین عامل شناخته شده مسبب تورم التهابی تماسی می باشند، اما شایع ترین در بین مردان است.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

علائم بالینی حساسیت تماسی

التهاب لب Cheilitis

آلرژی تماسی به محصولات بهداشتی دهان معمولاً در قالب التهاب اگزمایی لب ها تظاهر پیدا می کند که می تواند لبها را تحت تأثیر قرار دهد. خشکی، خارش، درد، و پوسته پوسته شدن می توانند از جمله علائم آن باشند.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

استوماتیت تماسی

استوماتیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان کمتر از التهاب لب ها شایع است، علیرغم این موضوع که محصولات به جای روی لب ها، داخل دهان استفاده می شوند. تظاهرات این علائم ممکن است مزمن یا حاد باشد. این واکنش تمایل به درگیر کردن بخش های برزگتری دارد، و با استفاده از یک خمیر دندان یا دهانشویه، لثه ها (ژنژیویت)، زبان (التهاب زبان)، و داخل گونه ها را تحت تأثیر قرار می دهد. درد سوزش دار داخل دهان ممکن است توصیف شود و در معاینات، معمولاً قرمزی با تورم و پوسته پوسته شدن لثه ها، زبان، و یا داخل گونه ها وجود دارد.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

اگزمای اطراف دهان و لک و پیس تماسی

گاهی اوقات واکنش های آلرژیک به فراتر از لب ها گسترش پیدا می کنند و پوست اطراف آنها را نیز درگیر می کنند و در قالب اگزما اطراف دهان نمود پیدا می کنند. لک و پیس اطراف دهان، سفید شدن پوست اطراف دهان، به دلیل وجود آلدئید سینامیک در خمیر دندان بیمار گزارش شده است.

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

حساسیت به محصولات بهداشتی دهان و دندان

کهیر تماسی

کهیر تماسی معمولاً به شکل تورم فوری لب ها پس از تماس با ماده حساسیت زا خود را نشان می دهد. گزارش شده است این مشکل در نتیجه وجود آلدئید سینامیک در دهانشویه ای که بیمار استفاده کرده است بروز پیدا کرده است.

با این حال، تماس مکرر با مواد حساسیت زا با غلظت اندک، می تواند منجر به بروز بیماری التهاب اگزمایی شود، علیرغم اینکه ناشی از واکنش فوری نوع 1 باشد. گزارش شده است چنین موقعیتی به دلیل طعم دهنده نعنا داخل خمیر دندان ها بوجود می آید. قرار گرفتن های بعدی در معرض تمیز کننده های دندانی با طعم نعنا در مطب دندانپزشک منجر به بروز تورم فوری لب شد.

حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان چگونه تشخیص داده می شود؟

تست پَچ نخستین بررسی است که برای آلرژی های تماسی مشکوک انجام می شود. سری های استاندارد پایه اغلب در تشخیص حساسیت تماسی به محصولات بهداشتی دهان و دندان مفید نیستند زیرا مواد حساسیت زای شایع موجود در این محصولات را شامل نمی شود. بنابراین، لازم است یک دسته گسترده از خمیر دندان ها و محصولات خود بیمار را اضافه کنید.

در تحقیقات گذشته مباحثاتی وجود داشته است در خصوص تست پچ با خمیر دندان ها، زیرا واکنش های حساسیتی به مواد شوینده و ساینده موجود در آنها وجود داشته است. با این حال، برخی مطالعات گزارش داده اند که امکان ایجاد تمایز بین واکنش های تست پچ تحریک کننده و آلرژیک به خمیر دندان ها وجود دارد. مزیت تست کردن با محصولات خود بیمار این است که در تعداد قابل توجهی از موارد، تنها واکنش های مثبت به این محصولات مشاهده شده بودند. با این حال، اگر ماده حساسیت زا با غلظت پایین وجود داشته باشد، تست پچ به محصولات ممکن است نتایج منفی اشتباه در برداشته باشد.

معمولاً کمپانی های تولید کننده خمیر دندان با متخصصان پوست همکاری می کنند و اطلاعات بیشتری در خصوص محصول خود ارائه می دهند تا ماده حساسیت زا بتواند شناسایی شود.

علاوه بر این، تست کردن می تواند در شناسایی محصولات جایگزینی کمک کند که احتمالاً برای استفاده در بیمار بی خطر می باشند.

علت واکنش فوری (نوع 1) (کهیر تماسی) با آزمایش خراش پوست شناسایی می شود. با این حال، غلظت پایین مواد حساسیت زا در یک محصول ممکن است آنقدر پایین باشد که نتواند واکنش مثبت نشان دهد.

آزمایش نهایی متوقف کردن مصرف محصول مشکوک و اشاره به بهبود در طی چندین هفته است.

درمان های واکنش آلرژیک به محصولات بهداشتی دهان

در همه اشکال حساسیت های تماسی، بهترین درمان پرهیز از محصولات و آلرژن ها، در صورت شناسایی، است. واکنش ظرف چند هفته فروکش خواهد کرد.

مواد حساسیت زای گزارش شده در محصولات بهداشتی دهان و دندان

خمیر دندان

طعم دهنده های موجود در خمیر دندان ها “طعم تمیزی و تازگی” بوجود می آورند و مزه تلخ پیروفسفات های موجود در خمیر دندان های مخصوص کنترل تارتار را پنهان می کنند. و اینها از جمله رایج ترین موادی هستند که موجب بروز آلرژی های تماسی می شوند. شایع ترین موادی که مسئول این واکنش ها هستند از گیاه نعنا گرفته می شوند: نعنای تند، نعناع فلفلی، منتول، کارون.

دیگر مواد حساسیت زایی که گزارش شده اند عبارتند از:

·        دارچین- طعم دهنده ای که از دارچین گرفته می شود.

·        آنتول- طعم دهنده ای که از انیسون ستاره ای، رازیانه، و انیسون گرفته می شود.

·        مومی که زنبور عسل از غنچه ها تهیه کرده است- ضد عفونی کننده.

·        هگزیل رزورسینول- کنترل پلاک.

·        دیپنتین- حلال مورد استفاده در محصولات تمیز کننده.

·        کوکامیدوپروپیل بتائین- واکنشگر.

·        پارابن- نگهدارنده.

·        نمک های فلوراید.

نخ دندان

مواد حساسیت زای رایج در نخ دندان عبارتند از کلوفونی (E915) و طعم دهنده هد.

دهانشویه ها

بسیاری از همین آلرژن هایی که در خمیر دندان ها وجود دارند در دهانشویه ها نیز وجود دارند، و برای “حس تازگی و تمیزی” افزوده می شوند. گزارش شده است که کوکامیدوپروپیل بتائین در دهانشوهای دو در یک موجب بروز التهاب پوستی آلرژیک می شود.

تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی

به ندرت گزارش شده است که تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی موجب بروز آلرژی تماسی شوند. با این حال، استفاده از تمیز کننده های پروتزهای مصنوعی حاوی آمونیوم پرسولفات روی یک پروتز آکریلیک کاملاً فرسوده باعث ایجاد التهاب تماسی آلرژیک می شود. زیرا پرسولفات با انتشار آهسته جذب منافذ دنچر می شود.

واکنش های تماسی به محصولات بهداشتی دهان

سدیم لوریل سولفات (SLS) نوعی ماده شوینده و واکنشگر رایج در خمیر دندان است. این ماده باعث ایجاد کف می شود و ممکن است دارای اثر ضد میکروبی باشد. از آنجا که یک ماده شوینده است، می تواند باعث بروز درماتیت تماسی، مخصوصاً پوست اطراف دهان شود. چندین مطالعه نشان می دهند که SLS می تواند دفعات حملات زخم های آفتی را در افراد مستعد ابتلا به آنها افزایش دهد، اگرچه در یک مطالعه هیچ بهبودی پس از تعویض خمیر دندان با یک خمیر دندان فاقد SLS مشاهده نشد.

التهاب پوستی تحریک پذیر می تواند در نتیجه غلظت بالای پیرو فسفات های موجود در خمیر دندان های مخصوص کنترل تارتار بروز پیدا کنند.

تغییر رنگ دندان ها در نتیجه برخی محصولات بهداشت دهان

کلرهگزیدین یکی از ترکیبات رایج دهانشویه ها است، زیرا باکتری ها را از بین می برد. استفاده طولانی مدت از دهانشویه های حاوی کلرهگزیدین می تواند موجب تغییر رنگ دندان ها و ترمیم های دندانی شود. کلرهگزیدین می تواند حس چشایی را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

 دندانپزشکان همیشه اهمیت مراقبت خوب از دنچرها و پروتزهای مصنوعی را به بیماران خود یادآوری می کنند. یک دلیل این اهمیت، پیشگیری از بروز مشکلاتی مانند دنچر استوماتیت است.

دنچر استوماتیت چیست؟

دنچر استوماتیت یکی از ضایعات مخاطی شایع دهانی است که التهاب بافت لثه می باشد که با دنچرها یا پروتزهای مصنوعی دندان پوشانده شده است و معمولاً با عفونت های قارچی و باکتری به نام کاندیدا آلبیکانز بروز پیدا می کند (که عامل بروز برفک دهان نیز می باشد). این مشکل عموماً در فک بالای افراد مسن مشاهده می شود. افراد سالخورده بیشتر مستعد بروز این مشکل هستند زیرا معمولاً آنها افرادی هستند که بیشترین استفاده را از دنچرها دارند، بعلاوه به این دلیل که به نظر می رسد بهداشت دهانی آنها کاهش پیدا می کند.

کاندیدا عموماً داخل دهان وجود دارد اما پاکسازی ناکافی پروتزهای مصنوعی، و همچنین بهداشت نامناسب دهان با افزایش میزان آنها ارتباط دارد که می تواند به نوبه خود موجب بروز دنچر استوماتیت شود. علاوه بر این، وقتی فرد شب ها دنچر خود را از دهان خارج نکند رشد قارچ ها نیز افزایش پیدا می کند، زیرا این شرایط امکان رشد بی وقفه را در آن منطقه به آنها می دهد. وقتی پرتزهای مصنوعی مدام داخل دهان باشند، یا حتی اگر تمام وقت استفاده نشوند اما اکثر اوقات داخل دهان باشند، عمل پاکسازی بزاق دهان با وقفه مواجه می شود .

دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت

علل بروز دنچر استوماتیت

عوامل مخاطی از جمله عواملی هستند که در ایجاد بیماری دنچر استوماتیت دخیل می باشند، همچنین عوامل رفتاری و نحوه استفاده در بیمارانی که از دست دندان های کامل استفاده می کنند. در این بیماران، استفاده از پروتزهای مصنوعی دندانی در طول شب قابل توجه ترین عامل است.

گرچه به نظر می رسد عامل اصلی بروز دنچر استوماتیت عفونت قارچی باشد، اما عوامل دیگر نیز باید مد نظر قرار بگیرند؛ که عبارتند از خود پروتزهای مصنوعی و همچنان عوامل سیستمیک و موضعی در بیمارانی که سن آنها در حال بالا رفتن است و در حال از دست دادن همه دندان های خود هستند. میزان التهاب ارتباط مستقیم دارد با تجمع مخمر در سطح پروتزهای مصنوعی. نشان داده شده است که تروما نیز در تولید غشاء پایه شامل کلاژن نوع چهارم و لامینین (آلفا 1) نقش دارد، بنابراین نشان دهنده ارتباط احتمالی این عناصر یا دنچر استوماتیت است. با توجه به عوامل مربوط به پروتزهای مصنوعی، آلرژی به شکل التهاب مخاطی پیشنهاد می شود. این واکنش ممکن است مربوط به وجود مونومرهای رزینی، هیدروکینون پراکسید، دی متیل تولویدین، یا متاکریلات موجود در پروتز مصنوعی باشد. علاوه بر این، حساسیت های تماسی مانند این با رزین های سرما یا خودکار بیشتر از مواد پایه پروتز مصنوعی که با گرما کیور می شوند شایع هستند.

در اکثر یا حتی در تمامی بیماران گونه هایی از کاندیدیا شناسایی شده اند، در حالی که علاوه بر بسیاری از دیگر گونه های کاندیدیا، کاندیدیا آلبیکانز گونه غالب مجزا است. به دلیل فراوانی ارگانیسم ها در جمعیت عمومی؛ اینکه آیا ارگانیسم در این شرایط صرفاً جنبه عمومی داشته باشد همچنان یک مسئله باقی می ماند؛ نقش این ارگانیسم ها به عنوان تنها عامل مقصر در دنچر استوماتیت مشخص نیست؛ با این حال، وجود ارگانیسم های کاندیدیایی در بیوفلیم ها به طور کلی، به نقش آن در بروز و بقای دنچر استوماتیت قوت می بخشد. بهتر است عامل بروز دنچر استوماتیت چند عاملی در نظر گرفته شود و پروتز عامل اصلی آن است. با این حال، نشان داده شده است که ویژگی انباشتگی بیوفیلم در افراد استفاده کننده از دنچرها، در مقایسه با افراد سالمی که از پروتزهای مصنوعی استفاده نمی کنند، کاملاً متمایز کننده است.

دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت

میزان شیوع دنچر استوماتیت

میزان دقیق شیوع دنچر استوماتیت شناخته شده نیست، اما به نظر می رسد 5/2 تا 3/18 درصد در بین افراد بزرگسال باشد. این بیماری بین افراد سالخورده شایع تر است، مخصوصاً افرادی که در خانه های سالمندان زندگی می کنند. یافته های تحقیقات متعدد نشان داده است که دنچر استوماتیت در 35 تا 50 درصد از ارفراید که دست دندان کامل استفاده می کنند شیوع دارد.

هیچ شواهدی مبنی بر شیوع این بیماری بین نژاد خاصی وجود ندارد.

فراوانی شیوع مربوط به جنسیت در مطالعات مختلف متفاوت است؛ بنابراین، هیچ گزارشی مبنی بر شیوع بیشتر آن بین جنسیت خاصی وجود ندارد.

این بیماری بین افراد مسن بیشتر از افراد جوان شیوع دارد زیرا افراد مسن بیشتر احتمال دارد که از دنچرها استفاده کنند، و میزان بهداشت دهانی و بهداشت پروتزهای مصنوعی در آنها کاهش یافته است. بعلاوه، بیماری های مزمن مرتبط با بالا رفتن سن (از جمله دیابت نوع 2)، داروهای تجویزی، و نقص سیستم ایمنی مرتبط با سن با این میزان افزایش خطر ارتباط دارند.

علائم و نشانه های دنچر استوماتیت

گرچه بروز علائم معمولاً شایع نیست، اما در برخی موارد، تنها نشانه برجسته ای که مشاهده می شود قرمزی و تورم است. وجود اِریتم و اِدِم در بخشی از مخاط سقف دهان که پروتز روی آنها قرار می گیرد شایع می باشد. وقتی پروتزهای مصنوعی خود را از دهان خارج می کنید باید بررسی کنید ببینید آیا بخشی از پلیت (سقف دهان) شما ظاهر قرمز رنگ و شکلی مانند سایه ای از دنچر دارد یا خیر. در موارد پیشرفته، ممکن هنگام بیرون آوردن پروتز یا جایگذاری آن درد و همچنین بوی بد دهان وجود داشته باشد. ضایعات سفید رنگی به نام “پلاک” نیز ممکن است به صورت مناطق پراکنده مشاهده شوند که یکی از علائم بارز عفونت قارچی در حال پیشرفت است.

پیش بینی

در اکثر بیماران از بین بردن عوامل مکانیکی و آسیب زا، استفاده مداوم از اقدامات بهداشتی دهان و دندان ها و استفاده از درمان های ضد میکروبی موضعی معمولاً باعث بهبود سریع ضایعات التهابی می شوند. معمولاً با استفاده مجدد عوامل تشدید کننده، بیماری مجدداً بروز پیدا می کند.

دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت

چه گزینه های درمانی برای دنچر استوماتیت وجود دارند؟

درمان اصلی و اساسی برای این بیماری همان روشی است که برای پیشگیری از بروز آن استفاده می شود. کنترل مکانیکی پلاک، عادات بهداشتی صحیح و مناسب، همچنین عادات استفاده صحیح از پروتزهای مصنوعی دندانی برای حفظ سلامت دهان و درمان (و همچنین پیشگیری) بیماری های دنچر استوماتیت نیاز هستند. یکی از اصول بنیادی این درمان خارج کردن پروتز در طول شب است تا از این طریق زمان کافی برای بهبود بافت ها و پیشگیری از رشد بیشتر باکتری ها در این منطقه وجود داشته باشد. در برخی موارد گزارش شده است که بدون استفاده کامل از پروتز مصنوعی دندانی و بهبود بهداشت دهانی، این شرایط می تواند ظرف 2 هفته برطرف شود.

خود پروتزهای مصنوعی نیز می توانند محل مناسبی برای انباشته شدن کاندیدیا باشند و باید برای پیشگیری از بروز مجدد عفونت داخل دهان با دقت پاکسازی شوند. این کار را می توان با تمیز کردن دقیق پروتز با مواد شوینده و یا غوطه ور کردن آن درون یک محلول ضد عفونی کننده ایمن انجام داد. اگر دندان مصنوعی پارسیل با اجزاء فلزی دارید، از تمیز کردن آن با مواد سفید کننده خودداری نمایید زیرا این موادمی توانند موجب خوردگی فلز شوند.

اگر فکر می کنید دنچر استوماتیت دارید، می توانید با مراجعه به دندانپزشک یا حتی تماس تلفنی از او مشورت بخواهید. اگر دندانپزشک شما تأیید کرد که شما دنچر استوماتیت دارید، ممکن است برای زدودن مؤثرتر قارچ از پلیت (سقف دهان یا کام) شما کرم های موضعی ضد قارچ، همچنین دهانشویه های ضد عفونی کننده تجویز کند.

در موارد دیگر که مشکل حتی با مداخلات تخصصی نیز برطرف نمی شود، به این معناست که مسئله دیگری موجب بروز مشکل شده است. برخی عوامل دیگر که می توانند موجب بروز دنچر استوماتیت شوند عبارتند از دیابت نوع 2، کمبود ویتامین، و حتی داشتن سیستم ایمنی که با مشکل مواجهشده است، مانند افرادی مبتلا به HIV یا ایدز.

درمان های پزشکی

علیرغم عدم وجود علائم، به دلیل خطر هیپرپلازی اپیتلیال پاپیلاری، بیماران با موارد پیشرفته، مزمن، یا درمان نشده قبلی باید تحت درمان قرار بگیرد. هیپرپلازی التهابی پاپیلاری اپیتلیال (IPEH) معمولاً قبل از قرار دادن مجدد یا تنظیم و دستکاری پروتز، نیاز به برداشت ضایعه از طریق جراحی دارد. در موارد خفیف IPEH، درمان های ضد قارچ بدون جراحی ممکن است یک گزینه قبل از تعویض یا تنظیم پروتزهای دندانی باشند.

در صورت عدم وجود هیپرپلازی پاپیلاری، سازگاری پایه پروتز با سطوح مخاطی آلوئولار و کام باید مورد بررسی قرار بگیرند و ناهنجاری های اکلوزال، ابعاد عمودی، و موقعیت مرکزی شناسایی و درمان شوند. بهداشت دقیق دندان مصنوعی، با مسواک زدن با دقت روزانه، الزامی است. دندان مصنوعی باید در طول شب داخل محلول های ضد عفونی کننده ای مانند کلرهگزیدین یا سدیم هیپوکلریت رقیق شده (10 قطره ماده سفید کننده خانگی در یک ظرف مخصوص دنچر یا ظرفی پر از آب) غوطه ور شود. در صورتی که پایه دنچر فلزی است، بیمار باید از استفاده هیپوکلریت خودداری کند زیر باعث لکه دار شدن پروتز مصنوعی شما می شود. یکی دیگر از مزایای غوطه ور کردن شبانه پروتز مصنوعی این است که بیمار باید برای مدت زمانی طولانی آن را بردارد. برداشتن دندان مصنوعی تحریکات اضافی را به حداقل می رساند و سنگ بنای درمان است.

گزینه دیگر برای ضد عفونی کردن دنچرها می تواند ضد عفونی کردن آنها با مایکروویو باشد. نشان داده شده است که به اندازه کلرهگزیدین 2/0%، هیپوکلریت سدیم 02/0%، و نیستاتین موضعی در درمان دنچر استوماتیت مرتبط با کاندیدیا مؤثر باشد.

در صورت شناسایی ارگانیسم های قارچی و یا حتی اگر دستوراتی که در بالا ذکر شدند موفق به از بین بردن این شرایط نشدند، درمان ضد قارچ را آغاز کنید. درمان موضعی خطر اول درمان است. استفاده از قرص های زیر زبانی کلوتریمازول یا نیستاتین ، همراه با خارج کردن پروتزهای مصنوعی از داخل دهان توصیه می شود. اعمال مواد ضد قارچ (مانند پودر یا کرم نیستاتین) روی سطوحی که با پروتزهای مصنوعی تماس دارند نیز توصیه می شوند. درمان های داوریی موضعی را با مراقبت های صحیح از دنچرها که در بالا توضیح داده شد ترکیب کنید.

در مواردی که درمان های معمول جواب نمی دهند، باید به فکر نقش بیماری های سیستمیک و تأثیر آن روی عملکرد و هومئوستاز (تعادل حیاتی) دهان بود. مهم ترین بیماری سیستمیکی که ممکن است دنچر استوماتیت را تحت تأثیر قرار دهد دیابت نوع 2 است. در بیمارانی که دیابت نوع 2 دارند، تعداد ارگانیسم های کاندیدیایی که به سلول های اپیتلیال پالاتال (سقف دهان) می چسبند، به میزان چشمگیری افزایش پیدا می کند؛ این یافته ها مؤید این موضوع هستند که افراد مبتلا به دیابت بیشتر مستعد دنچر استوماتیت همراه با کاندیدیا باشند. با این حال، در مطالعات اخیر پیشنهاد شده است که کاهش مقاومت در برابر ارگانیسم های کاندیدیایی موجود قبل از ابتلا به دیابت نوع 2 مربوط به دنچر استوماتیت است.

شرایط دیگری که ممکن است لازم باشد کنار گذاشته شوند عبارتند از: نقص نقص ایمنی سلولی و اختلالات ایمونولوژیک هورمونی، عفونت HIV، کم کاری تیروئید، رژیم غذایی نامناسب، و استفاده از داروهای تجویزی.

در مطالعه ای که به ارزیابی فعالیت های ضد قارچی سرکه سیب در شرایط آزمایشگاهی روی کاندیدیا ssp، شامل دنچر استوماتیت پرداخت، چنین نتیجه گیری شد که سرکه سیب دارای خواص ضد قارچی در برابر کاندیدیا ssp می باشد، بنابراین نشان دهنده اثر درمانی احتمالی برای بیماران مبتلا به دنچر استوماتیت می باشد.

هدف از دارو درمانی از بین بردن عفونت، کاهش مرگ و میر، و پیشگیری از بروز مشکلات بعدی است. کلوتریمازول، نیستاتین، و دهانشویه ها از جمله این داروها هستند.

آموزش بیماران

نیاز به یک مؤلفه آموزشی در برنامه های پیشگیرانه مراقبت از سلامت دهان در مؤسسات نگهداری از سالمندان برآورده نشده است. دندانپزشکانی که با بیماران سالمند کار می کنند باید با اجرای یک برنامه پیشگیرانه مراقبت های بهداشتی دهان این نیاز را مرتفع کنند. چنین برنامه هایی نه تنها باید معاینات و مراقبت های پیشگیرانه را شامل شوند، بلکه در آنها باید آموزش کافی متخصصان مراقبت های بهداشتی و اعضای خانواده بیمار را نیز شامل شود. بیماران باید یاد بگیرند چگونه به درستی از دنچرهای خود استفاده و آنها را ضد عفونی کنند و چگونه کارهای بهداشتی دهان را به خوبی انجام دهند.

عوارض جانبی ناشی از دنچر استوماتیت

در صورتی که دنچر استوماتیت درمان نشود و به صورت مزمن درآید، ممکن است هیپرپلازی التهابی پاپیلاری اپیتلیال (IPEH) بروز پیدا کند. تا به حال بدخیم شدن IPEH گزارش نشده است.

آیا دندانپزشک شما نیز به پولیش کردن دندان ها اشاره کرده است؟ این آخرین مرحله از فرایند پاکسازی دندان ها نیاز دارد که دندانپزشک دندان ها را با استفاده از ابزاری خاص صیقل دهد. در قسمت بالای این ابزار یک قطعه پلاستیکی کوچک به اندازه یک نخود وجود دارد که می چرخد.

دندانپزشک مقادیر اندکی از خمیر پروفی را داخل آن قرار می دهد. این خمیر قابل مقایسه با خمیر دندان غلیظ است، اما حاوی مواد ساینده تر بیشتری است. سپس دندانپزشک با دقت با استفاده از این ابزار چرنده روی همه دندان ها را یک دور تمیز می کند. این ابزار نه تنها دندان ها را پولیش می کند و جلا می دهد، بلکه به زدودن لکه های سطحی دندان ها نیز کمک می کند.

بر اساس انجمن دندانپزشکان آمریکا، شما باید بر اساس نیازهای خود انتخاب چند وقت یک مرتبه به دندانپزشک مراجعه کنید. این شامل خدمات مورد نظر شماست، سوابق پزشکی شما، و سلامت دهان شما.

فرایند پاکسازی دندان ها

هدف فرایند پاکسازی دندان ها زدودن پلاک ها و تارتاری است که روی سطح دندان ها قرار دارد. در صورتی که پلاک و تارتار برای مدت زمان طولانی روی دندان ها باقی بمانند ، در نهایت موجب بروز درد و مشکلاتی برای سلامت شما خواهند شد. دو مورد از مشکلات شایع دندانی که پلاک و تارتار می توانند ایجاد کنند عبارتند از پوسیدگی و حفره های دندانی و بیماری لثه.

دندانپزشک برای پاکسازی درست دندان ها از ابزارهای مختلفی برای زدودن همه چیز از روی سطح دندان ها استفاده خواهد کرد که می توانند دندان ها را تحت تأثیر قرار دهند. اگر شما سالم باشید، این کار اصلاً دردناک نیست. اگر سلامت لثه های شما ضعیف باشد، ممکن است وقتی دندانپزشک فرایند پاکسازی را انجام می دهد شما مقداری آزردگی یا خونریزی تجربه کنید.

پولیش کردن دندان

پولیش کردن دندان

چرا پولیش کردن دندان ها مهم است؟

پس از آنکه دندانپزشک دندان های شما را پاکسازی می کند، ممکن است بخواهید پولیش دندان ها را به عنوان مرحله نهایی و جلا دادن دندان ها انجام دهید. مثل اینکه ماشین خود را پس از شستشوی کامل واکس بزنید. پس از پولیش دندان ها، احساس خواهید کرد آنها نرمتر و صیقلی تر شده اند. بعلاوه، وقتی این فرایند برای زدودن لکه های روی سطوح دندان ها انجام می شود، می تواند به خوبی عمل کند و اگر درمان پولیش ساده دندان ها کار سفید کردن دندان ها را نیز انجام دهد، شما دیگر نیازی به بلیچینگ دندان ها برای سفیدتر کردن آنها نخواهید داشت. در مقایسه با دیگر درمان های دندانپزشکی، پولیش کردن دندان ها بیشتر از آنکه به عملکردی بودن مربوط باشد، به زیبایی مربوط می شود. اما مزایای دیگری نیز دارد.

مزایای پولیش کردن دندان ها

پولیش کردن دندان ها علاوه بر اینکه باعث می شود دندان ها احساس صاف و صیقلی تری داشته باشند، مزایای دیگری نیز دارد. دو مزیتی که با این درمان همراه هستند شامل ایجاد طراوت در نفس و افزودن درخشش به لبخند است. از آنجه که پلاک و تارتار برداشته می شوند، خطر ابتلا به شرایطی که کل بدن را نیز تحت تأثیر قرار می دهد نیز کاهش پیدا می کند. باکتری ها می توانند داخل دهان زندگی کنند و موجب بروز نگرانی های جدی برای سلامتی شوند.

پولیش کردن دندان

پولیش کردن دندان

آیا همه افراد نیاز به پولیش کردن دندان ها دارند؟

آخرین مرتبه چه زمانی به دندانپزشک مراجعه کرده اید؟ احتمالاً تعجب خواهید کرد از اینکه چقدر پلاک روی دندان های شما تشکیل شده است. با دندانپزشک خود تماس بگیرید و از او راجع به خدمات پولیش کردن دندان ها سؤال بپرسید.

به خاطر داشته باشید که بهترین راه برای پیشگیری از بروز مشکلات برای سلامتی رعایت بهداشت روتین دهان و دندان ها است. دو مرتبه مسواک زدن و نخ دندان کشیدن در طول روز کمک کننده هستند. برای کاهش باکتری ها از دهانشویه ها استفاده کنید. این به کاهش پلاک و تارتار کمک خواهد کرد، که می تواند باعث شود نیاز نباشد به دفعات زیاد به دندانپزشک مراجعه کنید.

پولیش کردن دندان

پولیش کردن دندان

چند وقت یک مرتبه باید دندان ها را پولیش کرد؟

برای سالها، استاندارد مراقبت برای دندانپزشکان انجام یک پروفیلاکسی شامل پولیش کرونال دندان ها بود. تا اینکه تحقیقات نشان دادند پولیش کردن موجب برداشته شدن مقدار قابل توجهی از مینای دندان ها می شود. آم زمان بود که مراقبت استاندارد توصیه شده تغییر کرد و مفهوم “پولیش انتخابی” ابداع شد. انجمن دندانپزشکان آمریکا شرایط زیر را برای پولیش کردن دندان ها قرار داد:

  • پولیش کردن دندان ها نوعی فرایند زیبایی با اندکی ارزش درمانی تلقی می شود.
  • مسواک زدن و نخ دندان کشیدن می توانند تأثیراتی مشابه پولیش کردن دندان ها داته باشند.
  • پولیش کردن مداوم، به مرور زمان، با ساییدن لایه های بیرونی دندان ها، می تواند موجب ایجاد تغییرات ساختاری در آنها شود.
  • فلوراید موجود در لایه های بیرونی مینای دندان ها با پولیش کردن زدوده می شود.

نتیجه گیری اصلی این بود که، “پولیش کردن دندان ها باید تنها در صورت نیاز انجام شود و نباید یک فرایند روتین تلقی شود”. به عبارت دیگر، به جای پولیش کردن تمامی سطوح دندان ها، دندانپزشکان باید بررسی کنند کدام دندان ها نیاز به پولیش کردن دارند و سپس تنها آن سطوح دندان ها را پولیش کنند، و توجه خاصی به منطقه هایی داشته باشند که سمنتوم و عاج آنها بدون پوشش باقی مانده اند و اطراف ترمیم های زیبایی دندان ها کار کنند.

باید پولیش کرونال از حیطه اقداماتی که دستیاران دندانپزشکان انجام می دهند خارج شوند زیرا کاملاً موفق نبوده اند. تقریباً همه دندانپزشکان در حال تلاش برای سپردن پولیش کرونال به دستیاران آموزش دیده هستند.

شرایط تغییر کرده است و زمان آن رسیده است راجع به این موضوع مجدداً فکر شود که تخصص دندانپزشکی در این رابطه چه دیدگاهی دارد. به نظر، به نفع بیمار و دندانپزشک است که نگاه دیگری به این موضوع داشته باشند.

یک لبخند زیبا یکی از اجزاء زیبایی است. ظاهر دندان های شما تأثیری قابل توجه روی اعتماد به نفس شما دارد و همزمان باعث می شود جذاب تر و زیباتر به نظر برسید. اگر به دلیل وجود فواصل غیر یکسان بین دندان های خود هنگام لبخند زدن احساس راحتی ندارید، این دیگر یک مشکل غیر قابل حل نیست. به لطف دندانپزشکی زیبایی مدرن، شما می توانید هنگام مصاحبت با افراد از لبخند زیبای خود لذت ببرید.

ونیر کامپوزیت ها و لمینت های دندانی راهکارهای زیبایی دندانپزشکی هستند و راهکارهایی جدید که با کمک آنها می توانید از دندان های سالم، سفید و درخشان لذت ببرید. آنها نازک، شفاف، و از موادی همرنگ دندان ها و به صورت سفارشی ساخته می شوند و روی سطح جلوی دندان ها قرار می گیرند و مشکلات دندانی متعددی را برطرف می کنند. تصمیم گیری برای انتخاب اینکه کدام تکنیک برای شما مناسب تر است به عوامل مختلفی بستگی دارد. پس از ملاحظات با دقت مزایا و معایب هر دو نوع راهکارهای زیبایی می توانید هر یک را ارزیابی کنید تا به یک نتیجه گیری معقول برسید.

گزینه های مناسب برای کامپوزیت یا لمینت دندانی

قبل از انتخاب یک نوع خاص از این راهکارهای زیبایی، باید ابتدا بررسی کنید آیا کامپوزیت ها و لمینت های دندانی گزینه های درست و مناسبی برای شما هستند یا خیر. ونیرهای دندانی برای همه افراد یا همه دندان ها مناسب نیستند؛ بنابراین انتخاب مورد درست عامل بسیار مهمی در موفقیت این تکنیک است.

چه زمانی استفاده از کامپوزیت یا لمینت صحیح است؟

وقتی مشکلات زیر وجود داشته باشند، کامپوزیت و لمینت های دندانی می توانند بسیار مؤثر واقع شوند:

  • اصلاح دندان هایی که کج یا بسیار بد شکل هستند
  • احیاء دندان هایی که شکسته یا لب پر شده اند
  • دندان هایی که لک شده یا بد رنگ شده اند، وقتی درمان های سفید کردن دندان ها عمل نمی کنند
  • دندان هایی که در نتیجه فرسایش کوتاه شده اند
  • دندان هایی که با فاصله زیاد از یکدیگر واقع شده اند
کامپوزیت یا لمینت

کامپوزیت یا لمینت

مزایای کامپوزیت های دندانی

هزینه مقرون به صرفه

کامپوزیت ها نسبت به لمینت های دندانی مزایای متعددی دارند، که مهم ترین آنها هزینه است. به طور میانگین لمینت های دندانی هزینه ای دو برابر کامپوزیت ها در بر دارند، که با توجه به اینکه اکثر درمان های زیبایی تحت پوشش بیمه های خدمات درمانی نیستند، برای برخی افراد از اهمیت ویژه ای برخوردار است، به این معنا که احتمال اینکه هزینه های شما بیشتر از بودجه شما شوند زیاد خواهد بود.

یک روزه و فوری بودن درمان

ونیرهای کامپوزیت اغلب می توانند تنها در یک جلسه تکمیل شوند. دندانپزشک شما دندان های شما را برای رزین آماده سازی خواهد کرد سپس ونیرها را مستقیماً روی سطح جلوی دندان ها شکل خواهد داد. رزین با استفاده از نور شدید سفت و محکم خواهد شد و در نهایت ونیرها پولیش خواهند شد.

ونیر کامپوزیت های مستقیم (که تحت عنوان کامپوزیت باندینگ نیز به آنها اشاره می شود) در حقیقت به جای آنکه داخل لابراتوار دندانپزشکی ساخته شوند، مستقیماً روی دندان ها شکل داده می شوند. رزین های همرنگ دندان مستقیماً روی دندان ها اعمال می شوند (همانطور که از نام آنها بر می آید) که همانجا می توانند توسط دندانپزشک شکل داده شوند. رزین شکل داده شده با استفاده از یک نور با شدت بالا سفت و سخت می شود و پس از آن در صورت لزوم، لایه های اضافی رزین می توانند افزوده و شکل داده شوند تا مطلوب ترین نتیجه از نظر زیبایی حاصل شود. وقتی کار به اتمام رسید، رزین باید پولیش شود تا ظاهری طبیعی و شبیه دندان حاصل شود. بنابراین فرایند کامپوزیت های دندانی کمتر تهاجمی است و به میزان قابل توجهی سریع تر از پرسلن ها انجام می شوند.

فرایند انجام لمینت های دندانی طولانی تر می شود، زیرا لازم است ونیرهای دندانی در یک لابراتوار دندانپزشکی آماده شوند و قبل از جلسه دوم برای دندانپزشک ارسال شوند. علاوه بر این، دندان های شما قبل از قرار گرفتن لمینت های آماده شده نیاز به آماده سازی بیشتری خواهند داشت.

بازگشت پذیر بودن

مسلماً بزرگترین مزیتی که ونیرهای کامپوزیتی نسبت به ونیرهای پرسلن و لمینت ها دارند بازگشت پذیر بودن آن است. ونیرهای پرسلن نیاز به تغییر شکل دندان های طبیعی دارند، تا بتوان ونیرها را روی آنها قرار داد. وقتی نوبت به کامپوزیت ها می رسد، حداقل آماده سازی روی دندان های طبیعی نیاز است، به این معنا که آنها به طور دائمی تا اندازه ای تغییر شکل داده نمی شوند که در صورت نیاز مواد کامپوزیت نتوانند برداشته و تعویض شوند.

کامپوزیت یا لمینت

کامپوزیت یا لمینت

مزایای لمینت دندانی

مقاوم و با دوام هستند

گرچه کامپوزیت ها مزایای متعدی دارند، اما یک زمینه وجود دارد که آنها نمی توانند با لمینت های دندانی رقابت کنند: دوام. لمینت های دندانی موادی بسیار مستحکم تر از رزین کامپوزیت ها هستند (حتی با وجود بهبود هایی که طی سال ها در مواد رزین داده شده است).

لمینت ها به طور میانگین 10 تا 15 سال دوام دارند، گرچه وقتی شما بهداشت دهانی را به خوبی رعایت کنید و دستور العمل های دندانپزشک را به خوبی دنبال کنید، می توانند حتی مدت بیشتری دوام داشته باشند. کامپوزیت ها حدود نصف این زمان دوام دارند، معمولاً 5 تا 7 سال.

اگر به فکر درمان زیبایی برای دندان های خود هستید، مهم است که این معامله را در نظر بگیرید. یعنی، گرچه کامپوزیت های دندانی ممکن است نصف لمینت ها هزینه در بر داشته باشند، اما تنها نصف آنها نیز دوام می آورند. بنابراین، کدام یک بهتر است؟

اکثر دندانپزشکان موافق هستند که لمینت های دندانی طبیعی ترین نتایج را ارائه می دهند که بیشترین شباهت را به دندان های طبیعی دارند. لمینت کیفیتی شفاف دارد که تقریباً شبیه مینای دندان های طبیعی است. علاوه بر این، بواسطه استحکام بالای موادی که برای ساخت آنها استفاده می شوند و نیز لعابی که روی آنها داده می شود، در برابر ایجاد لکه و لب پر شدن نیز فوق العاده با دوام هستند. از سوی دیگر، ونیرهای کامپوزیتی متخلخل تر هستند، بنابراین بیشتر مستعد لک شدن هستند، به این معنا که ممکن است لازم باشد در رژیم غذایی خود تغییراتی ایجاد کنید، تا از برخی غذاهای خاصی که موجب ایجاد لکه روی دندان ها می شوند پرهیز نمایید. علاوه بر این، کامپوزیت ها نیاز به پولیش دارند تا زیبایی آنها شبیه دندان های طبیعی باشد. با این حال، آنها با یکدیگر قابل مقایسه نیستند.

فرایند آماده سازی لمینت ها پیجیده تر است و اغلب لازم است در طول مدتی که منتظر ساخت آنها در لابراتوار هستید از نمونه های موقتی آنها استفاده کنید. با این حال، برخی دندانپزشکان فناوری CAD/CAM را در اختیار دارند که به آنها کمک می کند روند کار را سرعت ببخشند و تنها در یک جلسه بیمار لمینت های خود را دریافت کند. اگر به فکر دریافت لمینت های دندانی هستید، مهم است نوع فناوری که دندانپزشک مورد نظر شما در اختیار دارد را نیز مورد بررسی قرار دهید. شما می توانید طول درمان را به میان قابل توجهی کوتاه کنید.

راهکارهای درمانی قابل قبول

نکته آخر اینکه، ونیرهای پرسلن یک راهکار درمانی قابل قبول برای همه موارد فرسایش مینای دندان ها، ساییدگی و خوردگی دندان ها، نقص های ژنتیکی، غیر همسطح بودن دندان ها، و غیره هستند. ممکن است کامپوزیت ها گزینه قابل قبولی برای نگرانی های وخیم نباشند. برای مثال، تغییر رنگ قابل توجه، یا مشکل فاصله بین دندان ها ممکن است به اندازه کافی با ونیرهای کامپوزیتی قابل درمان نباشد و باعث شود لمینت های دندانی گزینه بهتری باشند. دندانپزشک با ارزیابی دقیق وضعیت سلامت دهان شما در جلسه مشاوره اولیه مشخص خواهد کرد کدام گزینه برای شما مناسب تر است.

چه زمانی ونیر کامپوزیت یا لمینت گزینه های خوبی نیستند؟

در برخی موقعیت ها، برخی دندان ها یا برخی افراد خاص گزینه های خوبی برای درمان های زیبایی دندان ها نیستند، که ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • دندان هایی که پوسیدگی دارند یا دچار بیماری لثه هستند. این شرایط باید قبل از ساخت ونیرهای دندانی درمان شوند.
  • دندان هایی که ضعیف شده اند. اگر مقدار قابل توجهی از ساختار دندان ها از دست رفته باشد، یا با یک پر شدگی بزرگ جایگزین شده باشد، دندان به اندازه کافی قوی نخواهد بود تا با ونیر دندانی عمل کند. در این صورت، روکش های دندانی راهکار بهتری هستند.
  • دندان هایی که در جای خیلی بدی واقع شده اند یا کج هستند، اوربایت یا آندربایت دارند. درمان ارتودنسی برای اصلاح این مشکلات پیچیده تر مناسب تر است.
  • دندان قروچه (ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر) از روی عادت به راحتی می تواند موجب لب پر شدن یا شکستن ونیرهای دندانی شود. دندان قروچه (که تحت عنوان براکسیسم نیز شناخته می شود) باید قبل از قرار گیری کامپوزیت ها یا لمینت های دندانی روی دندان ها درمان شود. محافظ دندان های شبانه ممکن است راهکاری برای برخی از این موارد باشد.

وقتی به این نتیجه رسیدید که ونیرهای کامپوزیتی یا لمینتی می توانند گزینه خوبی برای شما باشند، بر اساس تعدادی عوامل (مانند زمان و بودجه شما، و نوع کاری که نیاز است) باید تصمیم بگیرید کدام یک را انتخاب کنید.

کامپوزیت یا لمینت

کامپوزیت یا لمینت

نگهداری از کامپوزیت و لمینت های دندانی

نگهداری از ونیرهای کامپوزیتی و لمینتی نسبتاً ساده است. با این حال، چند توصیه وجود دارند:

  • لطفاً مثل قبل همانطور که برای پیشگیری از مشکلات مربوط به دهان مسواک می زدید و نخ دندان می کشیدید، بهداشت دهان را رعایت کنید. ونیرهای کامپوزیتی و لمینتی عموماً لطیف ترین ترمیم های دندانی برای بافت لثه ها هستند. شما با مسواک زدن و نخ دندان کشیدن هسچ آسیبی به آنها وارد نخواهید کرد. هر گونه خمیر دندانی که خاصیت سایندگی نداشته باشد قابل قبول است. مراقبت های خوب خانگی این اطمینان را بوجود خواهند آورد که ترمیم های دندانی شما سال ها دوام خواهند داشت.
  • پس از قرار گیری این ترمیم های دندانی روی دندان ها، ممکن است مقداری حساسیت به دماهای خیلی بالا یا پایین احساس شود. مقداری حساسیت کاملاً طبیعی است و معمولاً پس از یک تا دو هفته از بین خواهد رفت. اگر این حساسیت باقی بماند یا موجب نگرانی شما شود، باید با دندانپزشک خود تماس بگیرید.
  • این ترمیم های دندانی بسیار مقاوم هستند و در برابر اکثر فشارهایی که با داشتن یک رژیم غذایی نرمال به آنها وارد می شوند مقاومت می کنند. با این حال، شکستن مغزها با دندان، جویدن گوشت از روی استخوان، یا تافی، یا سیب های سفت ایده خوبی نیستند.
  • اگر می دانید دندان قروچه دارید، اجازه دهید دندانپزشک شما از این موضوع اطلاع پیدا کند. وی می تواند برای شما محافظ دندانی بسازد تا با استفاده از آن فشاری که طی خواب به دندان های شما وارد می شود را به حداقل برساند.
  • مانند هر چیز دیگری که داخل دهان قرار می گیرد، این ترمیم های دندانی نیز مستعد ساییدگی هستند. گاهی اوقات، کامپوزیت ها می توانند کمی لب پر شوند، اما در اکثر موارد ترمیم آنها بسیار ساده است. شخص باید خیلی بد شانس باشد که طی پنج سال نخست کامپوزیت های او لب پر شوند، مگر آنکه مشکل حاد دندان قروچه وجود داشته باشد.
  • در صورتی که با انجام این اقدامات دندانپزشکی تغییرات قابل توجهی در شکل دندان ها بوجود آمده باشد، گاهی ممکن است بیمار حدود یک هفته در ادای برخی حروف مشکل داشته باشد. در موارد نادر، این مشکل بلافاصله برطرف نمی شود، دندانپزشک شمت می تواند تغییراتی در آنها ایجاد کند تا این مشکل برطرف شود.
کامپوزیت یا لمینت

کامپوزیت یا لمینت

کدام یک طبیعی تر به نظر می رسد؟

هر دو نوع درمان زیبایی به صورت سفارشی انجام می شوند تا در حد امکان به دندان های طبیعی نزدیک باشند، در حالی که مشکلی که شما می خواهید را برطرف می کنند.

با این حال، لمینت ها در انتها طبیعی تر هستند، زیرا مواد آن نور را دقیقاً شبیه مینای دندان های طبیعی منعکس می کند. ونیرهای کامپوزیتی نیز وقتی پولیش می شوند به دندان های طبیعی شباهت دارند.

کدام یک برای مشکلات وخیم تر مناسب است؟

اگر دندان های شما لکه های پر رنگ دارند، آسیب دیده اند، کج هستند، یا فواصل بزرگ دارند، ممکن است دندانپزشک لمینت ها را به شما پیشنهاد دهد.

ونیرهای کامپوزیتی بیشتر براز مشکلات خفیف تا متوسط مناسب هستند. اگر مشکل شما خیلی وخیم است و با ونیرها قابل برطرف شدن نیست، ممکن است دندانپزشک استفاده از روکش های دندانی یا درمان ارتودنتیک را به شما پیشنهاد دهد.

کدام یک محکم تر است؟

لمینت ها خیلی محکم تر از رزین کامپوزیت ها هستند، به این معنا که آنها کمتر دچار لب پر شدگی می شوند. با این حال، آنها نمی توانند مانند کامپوزیت ها ترمیم شوند و در صورت آسیب دیدن باید همه یک واحد لمینت دندان به طور کامل تعویض شود، که به نسبت بسیار پر هزینه خواهد بود.

از دست رفتن دندان یکی از نگرانی های شایع دندانی است، مخصوصاً وقتی سن افراد بالاتر می رود. درمان های ترمیمی متعددی در دندانپزشکی وجود دارند که به از دست رفتن دندان ها می پردازند تا فضای خالی به جا مانده از افتادن دندان ها را پر کنند. وقتی تعدادی دندان کنار هم از دست می روند، رایج ترین درمان بریج دندانی است.

برخی دندانپزشکان بریج های سنتی را ارائه می دهند، که تحت حمایت روکش های دندانی هستند که روی دندان های کنار فضای خالی به جا مانده از دندان افتاده قرار می گیرند؛ اما برخی دندانپزشکان دیگر هستند که بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی را ارائه می دهند که تحت حمایت ایمپلنت های دندانی هستند که با جراحی داخل استخوان فک قرار داده می شوند. در این مقاله قصد داریم به مقایسه این دو روش درمان بپردازیم تا به بیماران کمک کنیم از بین آنها تکینیکی که بیشتر مناسب شرایط شخصی آنها هست را انتخاب کنند.

 بریج سنتی و بریج بر پایه ایمپلنت

بریج سنتی و بریج بر پایه ایمپلنت

بریج های دندانی سنتی

بریج های دندانی سنتی عموماً در دو جلسه مراجعه به دندانپزشک کار گذاشته می شوند. در جلسه نخست دهان برای درمان آماده می شود و از آن قالبی گرفته می شود که برای طراحی بریج دندانی از آن استفاده می شود. در جلسه دوم، بریج دندانی در جای خود چسبانده می شود.

بریج های سنتی از یک پونتیک تشکیل شده اند، قطعه مرکزی که جایگزین دندان از دست رفته می شود، و روکش های دندانی (که در طرفین فضای خالی و روی دندان های کناری قرار می گیرند. برای جایگذاری بریج، شکل دو دندانی که دقیقاً کنار فضای خالی دندان از دست رفته هستند را تغییر می دهیم. پس از تغییر شکل این دندان ها، قالب ها گرفته می شوند و بریج موقت روی دندان ها قرار داده می شود.

مشخصات طراحی برای لابراتوار دندانپزشکی ارسال می شوند، و در آنجا بریج های دائمی دندانی ساخته می شوند. وقتی بریج کامل می شود، بیمار برای دریافت بریج دندانی خود به مطب مراجعه می کند. روکش های دندانی به دندان هایی که شکل آنها تغییر داده شده است چسبانده می شوند، در حالی که پونتیک بین روکش ها قرار دارد تا فاصله بین دندان ها را پر کند.

مزایا و معایب بریج های سنتی

بریج های سنتی مزایای متعددی ارائه می دهند. این ترمیم ها محکم، با دوام، و جذاب هستند. آنها به شکل مؤثری عملکردهای دهانی را احیاء می کنند در حالی که ظاهر لبخند را نیز بهبود می دهند. علاوه بر این، بریج های سنتی سریع تر و قابل استطاعت تر هستند از بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی هستند.

بریج های سنتی، به ازای تمام مزیت هایی که دارند معایبی نیز دارند که بیماران باید آنها را مد نظر قرار دهند. بریج های سنتی نیاز به تغییر شکل و تراش دندان های سالم دارند. علاوه بر این، آنها نمی توانند از تحلیل بافت استخوان سالمی که اکنون ریشه دندان داخل آن نیست، پیشگیری کنند. به مرور زمان، فک زیر بریج های سنتی ممکن است ضعیف شود یا حتی فرو رفته شود.

 بریج سنتی و بریج بر پایه ایمپلنت

بریج سنتی و بریج بر پایه ایمپلنت

بریج های دندانی بر پایه ایمپلنت

بریج های دندانی بر پایه ایمپلنت های دندانی نیاز به چند مرحله درمان دارند، که در مدت 6 تا 9 ماه انجام می شوند. ابتدا لازم است ایمپلنت های دندانی داخل استخوان فک منطقه ای که دندان آن از دست رفته است کار گذاشته شوند. پس از جراحی، دهان به چند ماه زمان برای بهبود نیاز دارد. در طول این دوره، بافت های استخوانی باید طی فرایندی به نام اسئواینتگریشن با ایمپلنت های دندانی جوش بخورند.

پس از اسئواینتگریشن، برای مرحله دوم درمان برنامه ریزی می شود. در طول این فرایند، لثه ها باز می شوند و پست های اباتمنت به ایمپلنت های دندانی متصل می شوند. پس از این مرحله درمان، باز هم لثه ها برای بهبود نیاز به زمان دارند.

مرحله نهایی درمان ایمپلنت های دندانی عبارت است از جایگذاری بریج های دندانی. از یک ترکیب خاص دندانپزشکی برای چسباندن بریج های دندانی به پست های اباتمنت استفاده می شود. این ماده امنیت بریج دندانی را تضمین می کند تا به بخشی طبیعی شبیه لبخند شما تبدیل شود.

 بریج سنتی و بریج بر پایه ایمپلنت

بریج سنتی و بریج بر پایه ایمپلنت

مزایا و معایب بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی

مشهودترین نقطه ضعف بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی مدت زمان طولانی است که انجام و تکمیل همه مراحل درمان می برد، و نیز هزینه فرایندهای متعددی که باید انجام شوند. با این حال، علیرغم این معایب، بسیاری از بیماران متوجه خواهند شد که این معایب در مقایسه با مزایای که بریج های بر پایه ایمپلنت دارند چیزی نیستند.

بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی نیازی به تغیر شکل دندان های طبیعی مجاور ندارند. بعلاوه، ایمپلنت های دندانی بریج را بدون هیچ خطری در جای خود قرار می دهند بنابراین آنها احساس و عملکردی درست شبیه دندان های طبیعی خواهند داشت، و مراقبت از آنها به اندازه مراقبت از دندان های طبیعی ساده است.

ایمپلنت های دندانی حتی مانند ریشه مصنوعی دندان ها عمل می کنند، که رشد استخوان فک را تحریک می کنند و از تحلیل استخوان پیشگیری می کنند.

مزیت دیگری که ایمپلنت ها دارند این است که در صورتی که از دست رفتن دندان های به جا مانده ادامه پیدا کند یا نیاز باشد دندان های دیگر کشیده شوند، در آینده می توانند به عنوان پایه برای دست دندان کامل بر پایه ایمپلنت های دندانی استفاده شوند. تنها ممکن است نیاز باشد تعدادی دیگر ایمپلنت کاشته شود. در حالی که بریج های سنتی چنین مزیتی ندارند.

سرطان تحت عنوان رشد غیر قابل کنترل سلول هایی تعریف می شود که بافت ها را مورد حمله قرار می دهند و موجب آسیب به آنها می شوند. سرطان دهان به شکل یا زائده یا زخم داخل دهان ظاهر می شود که از بین نمی رود. سرطان دهان، که شامل سرطان های لب ها، زبان، گونه ها، سقف دهان، سخت کام و نرم کام، سینوس ها، و حلق (گلو) می باشد، اگر زود تشخیص داده و درمان نشود می تواند زندگی فرد را به خطر بیندازد.

علائم و نشانه های سرطان دهان کدامند؟

از جمله شایع ترین علائم و نشانه های سرطان دهان عبارتند از:

  • تورم/ ضخیم شدن، توده یا برجستگی، نقاط ناهموار/ پوسته/ یا نواحی فرسوده شده روی لثه ها، لب ها، یا دیگر بخش های داخل دهان.
  • گسترش لکه های مخملی سفید، قرمز، یا لکه دار (سفیدو قرم) داخل دهان.
  • خونریزی بی دلیل داخل دهان.
  • بی حسی، از دست رفتن احساس، یا درد/ حساسیت بی دلیل در هر ناحیه ای از صورت، دهان، یا گردن.
  • زخم های مقاوم صورت، گردن، یا دهان که به راحتی دچار خونریزی می شوند و ظرف دو هفته بهبود پیدا نمی کنند.
  • سوزش یا احساس گیر کردن چیزی در پشت حلق.
  • مشکل در جویدن، بلع، حرف زدن، یا حرکت فک ها یا زبان.
  • گلو درد مزمن، یا تغییر صدا.
  • درد گوش.
  • تغییر در نحوه قرار گرفتن دندان ها یا پروتزهای مصنوعی روی یکدیگر.
  • کاهش وزن قابل توجه.

در صورتی که متوجه هر کدام از این تغییرات شدید، هر چه سریع تر با دندانپزشک خود تماس بگیرید.

سرطان دهان

سرطان دهان

چه افرادی بیشتر مستعد سرطان دهان هستند؟

بر اساس انجمن سرطان دهان آمریکا، مردان دو برابر بیشتر از زنان دچار سرطان دهان می شوند، و مردان بالای 50 سال بیشتر در معرض خطر قرار دارند.

ریسک فاکتورهایی که مواجهه با سرطان دهان را افزایش می دهند عبارتند از:

  • سیگار کشیدن. افرادی که سیگار معمولی، سیگار برگ، یا پیپ می کشند 6 برابر بیشتر از افراد غیر سیگاری احتمال دارد که دچار سرطان دهان شوند.
  • مصرف تنباکوی بدون دود. افرادی که محصولات تنباکو را به صورت اسنیف (از راه بینی)، جویدن یا قورت دادن استفاده می کنند 50 برابر بیشتر احتمال دارد که دچار سرطان های گونه، لثه، و مخاط لب ها شوند.
  • مصرف بیش از حد الکل. سرطان های دهانی در افرادی که الکل می نوشند 6 برابر بیشتر از افراد دیگر است.
  • سابقه خانوادگی سرطان.
  • قرار گرفتن بیش از حد در معرض نور آفتاب، مخصوصاً در سنین پایین.
  • ویروس پاپیلومای انسانی (HPV). برخی دسته های خاص HPV از عوامل خطرساز ابتلا به سرطان سلول های Oropharyngeal Squamous هستند.

مهم است دقت داشته باشید که بیش از 25% از تمام موارد سرطان دهان در افرادی اتفاق می افتد که سیگار نمی کشند و تنها گاهگاهی الکل می نوشند.

سرطان دهان

سرطان دهان

سرطان دهان چگونه تشخیص داده می شود؟

به عنوان بخشی از معاینات معمول دندانپزشکی، دندانپزشک شما یک آزمایش غربالگری سرطان دهان انجام می دهد. به طور دقیق تر، دندانپزشک شما هر گونه برجستگی یا تغییرات غیر عادی بافت را در گردن، سر، صورت، و حفره دهان را لمس می کند. دندانپزشک شما هنگام معاینه دهان، به دنبال هر گونه زخم یا تغییر رنگ بافت خواهد بود و نیز اینکه هر گونه علائم و نشانه هایی که در بالا ذکر شده اند را چک خواهد کرد.

برای تشخیص قطعی یک منطقه مشکوک، ممکن است لازم باشد نمونه گیری انجام شود. انواع مختلف نمونه گیری وجود دارند و پزشک شما می تواند بهترین روش را تشخیص دهد. بسیاری از پزشکان نمونه برداری با برس را استفاده نمی کنند زیرا گرچه انجام آن بسیار راحت است، اما در صورت مثبت بودن نمونه برداری با برس، آنها برای تأیید نتایج به نمونه برداری با تیغ نیز نیاز است. علاوه بر این، بسته به اینکه آیا تنها یک تکه یا کل یک منطقه برای مشخص نمودن ماهیت مشکل نیاز است، انواع مختلف نمونه برداری با تیغ نیز وجود دارند، برش و بریدن و درآوردن. برخی پزشکان این نوع نمونه برداری ها را با لیزر انجام می دهند.

سرطان دهان

سرطان دهان

سرطان دهان چگونه درمان می شود؟

سرطان دهان درست مانند دیگر سرطان ها درمان می شود- با جراحی برای برداشتن زائده سرطانی، و پس از آن رادیو تراپی و/ یا شیمی درمانی (درمان دارویی) برای تخریب هر گونه سلول سرطانی باقی مانده.

برای پیشگیری از سرطان دهان چه می توان کرد؟

برای پیشگیری از سرطان دهان:

  • سیگار نکشید یا از فراورده های تنباکو استفاده نکنید و الکل به اندازه بنوشید.
  • رژیم غذایی متعادلی داشته باشید.
  • قرار گرفتن در معرض خورشید را محدود کنید. افزایش قرار گرفتن مکرر باعث افزایش خطر سرطان لب، مخصوصاً لب پایین می شود. وقتی در معرض نور خورشید قرار می گیرید، استفاده از لوسیون های محافظت کننده در برابر اشعه UV-A/B روی پوست و نیز روی لب ها توصیه می شود.

شما با انجام کارهای زیر، می توانید در شناسایی زود هنگام سرطان دهان، در صورت بروز، نقش فعال داشته باشید:

  • حداقل هر ماه یک مرتبه خودتان شرایط دهان خود را ارزیابی کنید. با استفاده از یک نور روشن و آینه، لب ها و جلوی لثه های خود را نگاه و لمس کنید. سر خود را رو به عقب خم کنید و سقف دهان خود را نگاه و لمس کنید. گونه های خود را کنار بکشید تا داخل دهان، مخاط گونه ها، و پشت لثه های خود را بررسی کنید. زبان خود را بیرون بیاوردی و تمام سطوح آن را نگاه کنید، کف دهان را نیز بررسی کنید. پشت حلق خود را نگاه کنید. هر گونه برجستگی یا بزرگ شدگی غذذ لنفاوی در طرفین گردن و زیر فک پایین خود را بررسی کنید. در صورتی که متوجه هر گونه تغییری در ظاهر دهان خود شدید یا هر گونه علامت و نشانهای که در بالا اشاره شد، با دندانپزشک خود تماس بگیرید یا مراجعه نمایید.
  • به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید. گرچه ممکن است شما به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید، اما گاهی اوقات نقاط یا زخم های خطرناک داخل دهان می توانند بسیار نازک و ریزی باشند و دیدن آنها توسط خودتان دشوار باشد. انجمن سرطان آمریکا توصیه می کند افراد بالای 20 سال هر 3 سال یک مرتبه و افراد بالای 40 سال هر سال یک مرتبه برای انجام آزمایشات سرطان دهان مراجعه کنند. در مراجعه بعدی خود به دندانپزشک، از او بخواهید معاینات دهانی را برای شما انجام دهد. شناسایی زود هنگام می تواند احتمال درمان موفق را افزایش دهد.

وقتی به سختی می توان گفت هم از نظر تکنیکی و هم از نظر زیبایی چه تفاوتی بین ایمپلنت های دندانی مدرن و دندان های واقعی وجود دارد، افرادی که در نتیجه حادثه یا بالا رفتن سن دندان های خود را از دست می دهند، خیلی سریع لبخند زیبای خود را مجدداً بدست می آورند. با این حال، لازم است استخوان کافی برای نگهداشتن و حمایت ایمپلنت های دندانی وجود داشته باشد. در عصر جدید روش های متعدد بازسازی استخوان ابداع شده اند که عبارتند از جایگزینی مواد استخوان و سلول های بنیادی.

آیا لبخند شما یک دست دندان بی نقص و سفید و درخشان را نشان می دهد؟ وضعیت دندان های ما عادات بهداشتی دهانی ما را به نمایش می گذارند؛ با این حال، ما در پیشگیری از دست رفتن دندان ها در نتیجه تصادفات یا بالا رفتن سن ناتوان هستیم. ایمپلنت های دندانی مدرن می توانند جایگزین دندان های از دست رفته شوند تا جایی که حتی یک دست دندان کامل یک فک می توانند با دندان های مصنوعی احیاء شوند. دندان های مصنوعی می توانند در برابر همان مقدار فشار ناشی از جویدن دوام بیاورند که دندان های طبیعی می توانند. علاوه بر این، می توانند مانند دندان های طبیعی به نظر برسند و احساسی مانند آنها بوجود بیاورند.

با این حال، برای آنکه فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی کار کند، لازم است دندان های مصنوعی محکم داخل استخوان فک جای بگیرند. پیچ های تیتانیومی سازگار با بدن انسان، و مقاوم در برابر خوردگی برای ثبات ایمپلنت های دندانی در استخوان فک استفاده می شوند، که نیاز به وجود استخوان کافی دارند. وقتی استخوان تحلیل رفته باشد، مثلاً در نتیجه عدم وجود بار روی استخوان، جراح دهان و دندان چه کاری می تواند انجام دهد؟ وی قبل از کارگذاشتن ایمپلنت های دندانی لازم است پیوسته مقدار استخوان فک بیمار را افزایش دهد.

کاشت ایمپلنت های دندانی با سلول های بنیادی

کاشت ایمپلنت های دندانی با سلول های بنیادی

روش های رشد بافت استخوان

یکی از روش هایی که برای آماده سازی استخوان فک برای کاشت ایمپلنت های دندانی استفاده می شود تحت عنوان سینوس لیفت شناخته می شود: جراح برشی در لثه بیمار در سمت گونه فک بالا ایجاد می کند تا جایی که استخوان قابل مشاهده باشد و بتوان در آن برش ایجاد کرد تا در فضای خالی ایجاد شده داخل استخوان مواد پیوند استخوان قرار داد. اما این مواد از کجا تأمین می شوند؟

یا با استخوان گرفته شده از بدن خود بیمار، یا از دهان یا از لگن بیمار. با این حال بیمارانی که تحت این نوع جراحی ها قرار می گیرند اغلب از مشکلات محلی که از آن استخوان گرفته شده است شکایت دارند. زمان نیز یک عامل مهم دیگر است. معمولاً در طول مدتی که طول می کشد تا زخم بهبود پیدا کند، معمولاً سه ماه، پیوند استخوان مقداری تحلیل می رود در نتیجه از مقدار استخوان موجود برای کاشت ایمپلنت کاسته می شود.

  برای حل این مشکل معمولاً راهکارهای جایگزینی وجود دارد، از جمله استفاده از موادی مانند پودر گرفته شده از استخوان حیوانات که ماتریکس منفذ داری تشکیل می دهد که بافت استخوانی جدید داخل آن شکل می گیرد. با این حال، این روند 6 ماه طول می کشد. هر دوی این روش ها زمان بر هستند و کیفیت استخوان نهایی به اندازه کیفیت مورد نیاز نمی رسد.

در نتیجه همه این کمبودها، دانشمندان به فکر استفاده از سلول های بنیادی برای بازسازی استخوان تحلیل رفته افتادند.

استفاده از سلول های بنیادی خود بیمار برای بازسازی استخوان فک

طی چند سال اخیر، دانشمندان مطالعات بالینی متعددی روی روش کاملاً جدید استفاده از سلول های بنیادی انجام داده اند. آنها به این نتیجه رسیده اند که امکان استفاده از سلول های بنیادی خود بیمار برای بازسازی استخوان فک و تأثیر یک نوع فاکتور رشد مولکولی خاص روی رشد استئوبلاست ها وجود دارد. این فاکتور رشد، که تحت عنوان پروتئین مورفوژنتیک استخوان (BMP) شناخته می شود، سلول های بنیادی را شامل می شود تا به استئوبلاست ها تبدیل شوند و مواد استخوانی تولید کنند.

وقتی BMP به داخل عضلات تزریق می شود، سلول های بنیادی را جذب می کند و آنها را ترغیب می کند به استخوان تبدیل شوند- در نتیجه استخوان تولید می شود. BMP همان کاری را انجام می دهد که داخل استخوان فک انجام می دهد. محققان دریافتند که افزودن BMP منجر به تولید مکرر استخوانی می شود که تراکم و حجمی به مراتب بیشتر از استخوانی دارد که با روش های دیگر تولید می شد.

با این حال برخی محققان هنوز هم تأیید نکرده اند که BMP بتواند به کاشت ایمپلنت های دندانی کمک کند. بنابراین، دانشمندان تصمیم گرفتند روش دیگری استفاده کنند: اگر آنها اجازه ندارند از BMP برای جذب سلول های بنیادی به محل مورد نظر داخل استخوان فک استفاده کنند، تنها گزینه آوردن خود سلول های بنیادی به داخل استخوان فک است.

کاشت ایمپلنت های دندانی با سلول های بنیادی

کاشت ایمپلنت های دندانی با سلول های بنیادی

روش استفاده از سلول های بنیادی برای کاشت ایمپلنت های دندانی

این روش اکنون به خوبی به اثبات رسیده است و مزایای متعددی دارد. فرایند به قرار زیر است: جراح مقدار اندکی مغز استخوان حاوی سلول های بنیادی را از استخوان لگن بر می دارد. سلول های بنیادی با سانتریفیوژ کردن مغز استخوان جدا می شوند و پس از آن با مواد جایگزین استخوان ترکیب می شوند، که یک ماتریکس منفذی را برای سلول های بنیادی شکل می دهد تا به بهترین شکل به استئوبلاست ها تبدیل شوند.

این ترکیب می تواند در یک جلسه داخل استخوان فک کاشته شود، که به این معنا است که الزاماً نیاز نیست برای کشت استئوبلاست ها در شرایط آزمایشگاهی هشت هفته دست نگهداشت. استخوان مستقیماً به طور کامل داخل بدن خود بیمار شکل می گیرد. نتایج بسیار امیدوار کننده هستند: بر خلاف کشت استخوان در شرایط آزمایشگاهی، استفاده از سلول های بنیادی منجر به تولید مقدار بیشتری استخوان می شود، که از تراکم بیشتری برخوردار است.

حدود 30% از استخوان جدید معمولاً ظرف مدت 4ماه داخل فک بیمار شکل می گیرد. علاوه بر این، استخوانی که به تازگی تولید شده است بسیار بیشتر به صورت ارگانیک در بافت اطراف سازگار می شود. سلول های بنیادی علاوه بر این قادر هستند عروق خونی جدید تشکیل دهند، که به میزان قابل توجهی تأمین بافت ها با مواد مغذی را بهینه می سازد.

استفاده از سلول های بنیادی همراه با مواد جایگزین شونده استخوان به پر استفاده ترین روش برای درمان بیمارانی که از عدم کافی بودن مقدار استخوان فک رنج می برند، در بسیاری از مناطق دنیا تبدیل شده است. این روش تاکنون به شهرت کافی رسیده است و بدون هیچ خطری می تواند استفاده شود، و به زودی به یک استاندارد طلایی در جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی در سراسر دنیا تبدیل خواهد شد.