آفت چیست؟

آفت یک مشکل شایع و دردناک است. آفت های خوش خیم معمولاً کوچک (قطر کمتر از 1 سانتی متر) و کم عمق هستند. در صورت بوجود آمدن زخم های آفتی که همراه با علائم یووئیت uveitis (التهاب مجموعه عنبیه)، زخم های تناسلی، ورم ملتحمه چشم، آرتریت، تب یا آدنوپاتی (هر نوع بیماری مربوط به غدد بدن)، باید به جستجوی یک علت جدی بود. عدم شفافیت در مورد علت زخم آفتی منجر به انجام درمان هایی شده است که عمدتاً تجربی هستند. این درمان ها شامل آنتی بیوتیک ها، ضدالتهاب ها، تعدیل کننده های سیستم ایمنی، بی حس کننده ها و داروهای جایگزین (گیاهی) هستند.

زخم های آفتی را می‌توان به سه نوع مختلف طبقه بندی کرد: مینور (کوچک)، ماژور (بزرگ) و هرپتی فرم (تبخال مانند). آنها می توانند به تنهایی یا چندتایی باشند و بیشتر کوچک (با قطر کمتر از 1 سانتی متر) و کم عمق هستند. آفت های اصلی بزرگ تر هستند و زخم های عمیق تری دارند. بعلاوه، آفت های بزرگ بیشتر احتمال دارد که با رو بهبود رفتن زخمی شوند. آفت های هرپتی فرم غالباً از نظر ساختاری چندتایی و به صورت تاول هستند. بیماران مبتلا به زخم آفتی خوش خیم نباید هیچ علائم دیگری مانند تب، آدنوپاتی، علائم گوارشی یا سایر علائم پوستی یا غشاء مخاطی داشته باشند.

پاتوفیزیولوژی آفت های دهان

پاتوفیزیولوژی زخم های آفتی به خوبی درک نشده است. از نظر بافت شناسی، آفت ها حاوی ارتشاح (ماده یا عاملی که از راه نشت جایگزین شده است) تک هسته ای با پوشش فیبرین هستند. بیماران مبتلا به آفت های عود کننده ممکن است دچار تغییر ایمنی موضعی با واسطه سلولی شوند. پاسخ های سیستمیک سلول های T و B نیز در بیماران مبتلا به آفت های مکرر تغییر یافته است.

آفت دهان

آفت دهان

علل بروز آفت های دهان

آفت ها بیشتر افراد بزرگسال جوان را تحت تأثیر قرار می دهند و ممکن است سابقه خانوادگی بروز آن نیز وجود داشته باشد. به صورت کاملاً متناقض، سیگار کشیدن تا حدی تأثیری محافظتی در برابر آفت های تکرار شونده ارائه می دهد. عوامل دیگر مانند استرس، ترومای فیزیکی یا شیمیایی، حساسیت غذایی و عفونت نیز ممکن است در بروز آنها دخیل باشند. عوامل عفونی مانند هلیکوباکتر پیلوری و ویروس هرپس سیمپلکس نیز مورد بررسی قرار گرفته اند، اما در تمام موارد زخم های آفتی یافت نشده اند. عدم شفافیت در مورد علت بروز آنها، منجر به درمان هایی شده است که عمدتاً تجربی هستند و با هدف کاهش علائم انجام می شوند.

تشخیص های افتراقی آفت های دهان

هنگام ارزیابی بیماران مبتلا به آفت های تکرار شونده، باید شرایط متعددی را در تشخیص افتراقی در نظر گرفت. ملاحظه اولیه این است که آفت های خوش خیم به نظر می رسد کوچکتر باشند و در مقایسه با شرایط جدی تر اغلب محدود هستند. آفت های بزرگ می توانند با عفونت ویروسی نقص ایمنی انسانی (HIV ایدز) مرتبط باشند. وقتی آفت ها بزرگ هستند و روند بهبود آنها کند است، پزشکان باید آزمایش HIV را در نظر بگیرند.

در صورت ویروسی بودن آفت، اگر ویروس هرپس سیمپلکس عامل بروز آن باشد، علامت آن ضایعات وزیکولار است؛ اگر ویروس سیتومگالوویروس باشد، بیمار دچار نقص ایمنی است، و نمونه برداری برای آزمایش سلول های غول پیکر چند هسته ای مثبت است؛ اگر ویروس واریسلا باشد، ضایعات پوستی مشخصی وجود خواهند داشت؛ و اگر ویروس کوکساکی باشد، ضایعات دست، پا، و باسن وجود خواهند داشت، و به طور معمول در کودکان بروز می یابد.

در صورتی که عامل آن ترپونمال باشد، اگر سیفلیس علت بروز آفت باشد، عوامل خطر، سایر ضایعات پوستی، و تست RPR/FTA (تست آنتی بادی ریجین سریع پلاسما/ فلورسین ترپونما) مثبت است.

در صورتی که ضایعه عامل قارچی داشته باشد، قارچ های کریپتوسپوریدیوم، موکورمایکوزیس، هیستوپلاسما باعث نقص ایمنی در بیمار، مزمن شدن ضایعه، و مثبت شدن نمونه برداری و کشت آن می شود.

در صورتی که نقص خود ایمنی باعث بروز آفت شده باشد، سندرم بهجت باعث بروز زخم دستگاه تناسلی، یووئیت، رتینیت؛ سندرم رایتر موجب بروز یووئیت، ورم ملتحمه، آرتریت HLA B27؛ بیماری التهابی روده موجب بروز اسهال خونی یا مخاطی مکرر، سایر زخم های گوارشی؛ لوپوس اریتماتوز موجب بروز راش مالار، ANA  (آنتی بادی ضد هسته ای) مثبت؛ و پمفیگوئید تاولی موجب درگیری منتشر پوست؛ پمفیگوس ولگاریس موجب درگیری منتشر پوست می شود.

در صورت وجود عوامل هماتولوژیک، نوتروپنی چرخه ای موجب بروز تب دوره ای، و نوتروپنی می شود.

اگر عامل بروز آفت دهان نئوپلاسم باشد، سرطان سلول سنگفرشی موجب بروز آفت های مزمن، آدنوپاتی سر/ گردن، و مثبت بودن نتایج نمونه برداری خواهد شد.

هنگام ارزیابی بیمارانی که دارای علائم دهانی هستند، باید عفونت که موجب بروز زخم داخل دهان شده است مد نظر قرار گیرد. یک عفونت شایع، بویژه در بیماران مبتلا به عفونت HIV و آفت، هرپس سیمپلکس است. هنگامی که لکه های Tzank در دسترس باشد، نمونه ای از یک ضایعه هرپتی فرم، نشان دهنده سلول های غول پیکر حامل خواهد بود. سایر عوامل ویروسی، باکتریایی، ترپونمال و قارچی، پتانسیل ایجاد زخم داخل دهان را دارند. نمونه برداری به تنهایی یا همراه با کشت ضایعات یا آزمایش خون ممکن است به تشخیص عامل ایجاد کننده کمک کنند.

آفت دهان

آفت دهان

بیماری های خود ایمنی

چندین بیماری خود ایمنی ممکن است زخم های شبیه زخم آفتی خوش خیم بوجود بیاورند. سندرم بهجت یک واسکولیت خود ایمنی است که باعث بروز زخم های تکرار شونده دهان و ناحیه تناسلی، یووئیت و رتینیت می شود. آفت های شدید و سندرم بهجت ممکن است دو نقطه در یک زنجیره بیماری باشند. علائم غیر دهانی سندرم بهجت Behçet’s syndrome ممکن است در 43 تا 100 درصد از بیماران مبتلا به زخم های آفتی تکرار شونده، بسته به شدت آن، وجود داشته باشد.

سندرم رایتر Reiter’s syndrome  با زخم های دهان، یووئیت، ورم ملتحمه و آرتریت مثبت HLA B27 به دنبال اورتریت غیرگنوکوکی یا اسهال خونی باسیلی همراه است. بیماران مبتلا به بیماری التهابی روده، بویژه بیماری کرون، ممکن است با زخم های دهان همراه باشند. لوپوس اریتماتوز، پمفیگوئید بولوز و پمفیگوس ولگاریس از دیگر بیماری هایی هستند که ممکن است شامل زخم دهان شوند. در تمام این شرایط، علائم مرتبط باید ایجاد شوند تا از آفت های خوش تکرار شونده متمایز ایجاد شوند.

بیماری های هماتولوژیک/آنکولوژیک

علل هماتولوژیک باید هنگام ارزیابی زخم های دهانی تکرار شونده یا دیر التیام در نظر گرفته شوند. نوتروپنی چرخه‌ای با زخم های دهان در دوره‌های نوتروپنی همراه است. تب نیز ممکن است در این دوره‌ها یکی از علائم موجود باشد. در صورتی که تب و زخم های دهان به طور منظم با هم اتفاق بیفتند، ممکن است لازم باشد اندازه گیری گلبول های خون مد نظر قرار بگیرد. در نهایت، نئوپلاسمی مانند کارسینوم سلول سنگفرشی باید در هنگام ارزیابی بیماران مبتلا به زخم دهانی مداوم و بهبود نیافته رد شود. نمونه برداری با پانچ داخل مطب یا نمونه برداری با جراحی ممکن است به ایجاد این تمایز کمک کند. ارزیابی سر و گردن از نظر آدنوپاتی در این شرایط اهمیت ویژه ایدارد.

آفت دهان

آفت دهان

درمان های آفت های دهانی

درمان آفت های دهان را می توان به پنج دسته تقسیم کرد: آنتی بیوتیک، ضد التهاب، تعدیل کننده ایمنی، علامت دار و جایگزین. غیر قابل پیش بینی بودن اثربخشی یک درمان خاص، نشان دهنده معما گونه بودن علت بیماری است.

درمان با آنتی بیوتیک

درمان های موضعی و سیستمیک آنتی بیوتیکی تجربی هستند و به دلیل این باور استفاده می شوند که برخی از عوامل عفونی که هنوز کشف نشده باعث ایجاد زخم های آفتی می شوند. تتراسایکلین و مینوسیکلین بیشترین استفاده را دارند. می توان یک کپسول آنتی بیوتیک 250 میلی گرمی تتراسایکلین را  در 180 میلی لیتر آب حل کرد و به عنوان درمان “غرغره کردن و قورت دادن” یا “غرغره کردن و تف کردن” چهار مرتبه در روز به مدت چند روز در بیماران بزرگسال استفاده کرد. این کار ممکن است منجر به کاهش درد و طول مدت زخم شود. سوسپانسیون تتراسایکلین، 250 میلی گرم در هر 5 میلی لیتر، نیز می تواند به روشی مشابه، با 5 میلی لیتر آب چهار مرتبه در روز استفاده شود. (در کودکان و در زنانی که ممکن است باردار باشند، باید از مصرف تتراسایکلین اجتناب شود زیرا احتمال تغییر رنگ دندان های کودکان این زنان و نیز کودکان خردسال وجود دارد) مینوسایکلین را نیز می توان به این روش استفاده کرد، با حل کردن یک قرص 100 میلی گرمی در 180 میلی لیتر آب و دو مرتبه شستشوی دهان با آن در روز. اقدامات احتیاطی مشابهی برای کودکان و زنان اعمال می شود. علاوه بر این، استفاده از مینوسیکلین می تواند به جنین آسیب برساند. بنابراین، زنان باردار یا زنانی که تمایل به باردار شدن دارند، در حین مصرف آنتی بیوتیک باید از احتمال آسیب رساندن به جنین مطلع شوند.

عوامل ضد التهابی

عوامل ضد التهابی محلی ممکن است مفیدترین راه برای تسریع بهبود و تسکین علائم در مدیریت زخم های آفتی کوچک تکرار شونده باشند. تریامسینولون 1/0 درصد را می توان دو تا چهار مرتبه در روز روی زخم اعمال کرد. این آماده سازی بعلاوه یک لایه پوشش محافظتی موضعی برای زخم بوجود می آورد. شروع زود هنگام این درمان ممکن است منجر به بروز واکنش های سریع تر شود. خمیر را می توان تا زمان بهبود زخم استفاده کرد. برای زخم های دهانی گسترده تر، اکسیر دگزامتازون، 5/0 میلی‌گرم در 5 میلی لیتر آب، ممکن است به عنوان دهانشویه و خلط آور استفاده شود. باید به بیماران در مورد احتمال ابتلا به عفونت قارچی ثانویه هنگام استفاده از دهانشویه های استروئیدی، هشدار داد. استروئیدهای سیستمیک معمولاً در مدیریت زخم های آفت توصیه نمی شوند، اگرچه ممکن است در مدیریت شرایطی که شبیه زخم آفت هستند مفید باشند.

تعدیل کننده های سیستم ایمنی

تعدیل کننده های سیستم ایمنی که برای مدیریت زخم های آفتی مورد استفاده قرار می گیرند، در بیماران آلوده به HIV به طور کامل مورد بررسی قرار گرفته اند. زخم های آفتی در بیماران مبتلا به HIV ممکن است زمان بهبودی بسیار طولانی، و حتی چند ماهه داشته باشند. تالیدومید (تالومید) ماده ای است که اغلب برای درمان زخم های آفتی استفاده می شود که باعث بروز درد شدید هنگام غذا خوردن می شوند. تالیدوماید در دوز 200 میلی گرم یک تا دو مرتبه در روز، به مدت سه تا هشت هفته، سرعت بهبودی سریع تری نسبت به دارونماها دارد. تالیدوماید به دلیل پتانسیل عوارض جانبی قابل توجه و تراتوژنیسیته آن در بیماران غیر آلوده به HIV منع مصرف دارد.

خمیر آملکسانوکس 5 درصد (آفتازول) در چندین مطالعه در مورد درمان زخم های آفتی مورد بررسی قرار گرفته است. خمیر دو تا چهار مرتبه در روز بر روی زخم ها اعمال شده است. زمان بهبودی با این عامل ارتقاء یافت. در یک مطالعه بزرگ، 21 درصد از بیماران در سه روز به بهبودی کامل دست یافتند، در حالی که 8 درصد بیماران درمان نشده بودند.

آفت دهان

آفت دهان

سایر عوامل

راهبردهای دیگری برای کاهش علائم موضعی و سیستمیک در بیماران مبتلا به زخم های آفتی وجود دارد. تسکین درد ممکن است با اعمال لیدوکائین 2 درصد با استفاده از سواب پنبه ای چند مرتبه در روز، در صورت نیاز، حاصل شود. همچنین ممکن است از داروهای بنزوکائین بدون نسخه (مانند Anbesol و Oragel) استفاده شود. داروهای بدون نسخه مانند Orabase یا Zilaktin B زخم های آفتی را پوشش می دهند و محافظت موضعی ایجاد می کنند. ممکن است با استفاده از یک چوب نیترات نقره، بیهوشی مختصری حاصل شود، اگرچه کاربرد آن به خودی خود کاملاً دردناک است. نیترات نقره ممکن است باعث نکروز موضعی بیشتر و در نهایت تأخیر در بهبود شود. در نهایت، ترکیبی از آنتی اسید هیدروکسید منیزیم و دیفن هیدرامین هیدروکلراید (5 میلی گرم در میلی لیتر) بدون نسخه، ترکیب به صورت مقدار برابر، باعث تسکین علائم می شود. 4 تا 6 مرتبه در روز شستشو با دوز 5 میلی لیتری از مخلوط و سپس قورت دادن آن توصیه می شود. عوامل ضد التهابی غیر استروئیدی سیستمیک یا استامینوفن ممکن است زمانی که زخم ها بسیار دردناک هستند، مقداری تسکین درد ایجاد کنند.

عوامل جایگزین

گزارش شده است که مکیدن قرص های گلوکونات روی باعث تسکین موضعی و تسریع زمان بهبود زخم های آفتی می شود. ویتامین  C، ویتامین B کمپلکس و لیزین ممکن است در صورت مصرف خوراکی در ابتدای شکل گیری ضایعات باعث تسریع بهبودی شوند. دهانشویه مریم گلی و بابونه که با دم کردن مقادیر مساوی از این دو گیاه در آب تهیه می شود، ممکن است در صورت استفاده چهار تا شش مرتبه در روز مفید باشد. گزارش شده است که اکیناسه، شاید از طریق اثر تعدیل کنندگی سیستم ایمنی آن، باعث تسریع بهبودی می شود. آب هویج، کرفس و طالبی نیز به عنوان عوامل مکمل مفید گزارش شده اند. هیچ یک از این عوامل در آزمایشات تصادفی کنترل شده مورد مطالعه قرار نگرفته اند.

سخن پایانی

زخم آفت یک ضایعه بالینی ناشناخته است که باعث بروز درد قابل توجهی در بیماران سالم می شود. عوامل متعددی از جمله آنتی بیوتیک ها، ضد التهاب ها، تعدیل کننده های سیستم ایمنی، بی حس کننده ها و محصولات جایگزین در مدیریت زخم آفت مفید هستند. هنگامی که زخم ها به کندی بهبود می یابند یا اگر علائم سیستمیک مرتبط وجود داشته باشد (مانند یووئیت، آرتریت، تب، آدنوپاتی)، سایر بیماری های جدی تر باید رد شوند.

فیبرین غنی از پلاکت یا پی آر اف (PRF) و نمونه قبل آن، پلاسمای غنی از پلاکت یا پی آر پی (PRP)، به عنوان کنسانتره های خون اتولوگ دسته بندی می شوند که فراوردهای خونی هستند که با استفاده از خون خود بیمار تولید می شوند.

پلاسمای غنی از پلاکت یا پی آر پی (PRP) پیشرفتی در تحریک و تسریع بهبود استخوان و بافت نرم بوده است. این یک بیوتکنولوژی نسبتاً جدید است که امروزه بخشی از علاقه رو به رشد در زمینه مهندسی بافت و سلول درمانی است. به دلیل جدید بودن آن، احتمال سوء تفاهم، استفاده نادرست، و استفاده از آنچه که پزشک به اشتباه فکر می کند پی آر پی است وجود دارد. در این مقاله قصد داریم PRP را برای شما تعریف کنیم، و در مورد بی خطر بودن آن و نیز توسعه مناسب ترین و کارآمدترین ابزارهای کاربرد آن صحبت کنیم.

پی آر پی PRP چیست؟

پلاسمای غنی از پلاکت فقط همین است؛ یک حجم از پلاسمای اتولوگ است که غلظت پلاکت آن بالاتر از سطح پایه است. تعداد نرمال پلاک ها در خون بین 150 هزار میکرو لیتر تا 350 هزار میکرو لیتر و میانگین حدود 200 هزار میکرو لیتر است. از آنجا که شواهد علمی بهبود بافت استخوان و بافت نرم با استفاده از پی آر پی با غلظت یک میلیون پلاکت در میلی لیتر نشان داده شده است، این غلظت پلاکت ها در حجم 5 میلی لیتر پلاسما است که امروزه به تعریف عملکرد پی آر پی تبدیل شده است. برای افزایش بهبود زخم نمی توان به غلظت کمتر اعتماد کرد و هنوز غلظت های بیشتر برایبهبود زخم مورد بررسی قرار نگرفته اند.

کاربرد پی آر پی در دندانپزشکی

کاربرد پی آر پی در دندانپزشکی

پی آر پی در ارتباط با فاکتورهای رشد نوترکیب چیست؟

از آنجا که پی آؤ پی از خون اتولوگ گرفته می شود، ذاتاً ایمن و بی خطر و عاری از بیماری های قابل انتقال مانند HIV و هپاتیت است. در پی آر پی، افزایش تعداد پلاکت ها، تعداد بیشتری از فاکتورهای رشد را به ناحیه جراحی می رساند. هفت عامل رشد شناخته شده در پی آر پی عبارتند از: فاکتور رشد گرفته شده از پلاکت aa (PDGFaa)، PDGFbb، PDGFab، فاکتور رشد تبدیل کننده بتا 1 (TGF b1)، TGF b2، فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) و فاکتور رشد اپیتلیال (EGF). اینها فاکتورهای رشد بومی در نسبت های تعیین شده بیولوژیکی خود هستند. این همان چیزی است که پی آر پی را از فاکتورهای رشد نوترکیب متمایز می کند. فاکتورهای رشد نوترکیب، فاکتورهای رشد خالص انسانی هستند. اما فاکتورهای رشد بومی نیستند. سلول های انسان مانند پلاکن ها آنها را سنتز نمی کنند. در عوض، آنها معمولاً توسط کشت سلول های تخمدان همستر چینی سنتز می شوند که یک ژن انسانی از طریق یک ناقل پلاسمید باکتریایی به هسته آنها وارد شده است. فاکتورهای رشد نوترکیب فاکتورهای رشد منفرد هستند و در دروزهای بالا یا در یک حامل مصنوعی یا یک حامل مشتق شده از پروتئین های حیوانی فراوری شده تحویل داده می شوند.

پی آر پی ترکیبی از هفت فاکتور رشد بومی است در یک لخته طبیعی به عنوان ناقل. لخته از فیبرین، فیبرونکتین، و ویترونکتین تشکیل شده است که مولکول های چسبندگی سلولی مورد نیاز برای مهاجرت سلولی هستند. مانند چیزی که در رسانایی استخوانی؛ اپیتلیال سازی زخم و ادغام استخوانی مشاهده می شود. با این حال، پی آر پی فقط حاوی همان غلظت از این مولکول های چسبنده سلولی است که یک لخته خون طبیعی دارد (200 میکروگرم – 400 میکروگرم بر میلی لیتر). بنابرلین، پی آر پی، یک چسب فیبرینی نیست. پلاسمای غنی از پلاکت نیز تحریک کننده استخوان نیست. نمی تواند استخوان سازی جدید را القاء کند. تنها پروتئین های مورفوژنیک استخوان (BMPها) برای تحریک استخوان سازی شناخته شده اند. با این حال، مدت زمان طولانی مورد نیاز BMP نوترکیب برای تولید استخوان جدید و ماهیت استوئیدی نابالغ آن، فرصتی را برای پی آر پی نشان می دهد تا در آینده فعالیت BMP را تسریع کند.

پی آر پی روی بهبود سلول هایی عمل می کند که قادرند تعداد خود را افزایش دهند (میتوژنز) و رشد عروقی (تولید رگ) را تحریک کنند. بنابراین بعید است که به طور قابل توجهی جایگزین های استخوانی و سایر مواد پیوند غیر سلولی را تحریک کند. با این حال، از آنجا که نشان داده شده است که پیوندهای مغز استخوان خودزا را تحریک می کند، احتمالاً در صورت استفاده از ترکیبی از استخوان اتوژن سلولی و جایگزین های استخوان غیر سلولی، تشکیل استخوان را تقویت می کند.

کاربرد پی آر پی در دندانپزشکی

کاربرد پی آر پی در دندانپزشکی

اصطلاحاتی که در این زمینه باید با آنها آشنا شوید

قبلاً برخی اصطلاحات وجود داشته اند که به اشتباه در رابطه با پی آر پی مورد استفاده قرار می گرفته اند. برخی اصطلاح “کنسانتره پلاکتی” را توسعه داده اند. این درست نیست زیرا کنسانتره پلاکتی ترکیبی جامد از پلاکت ها بدون پلاسما است که در نتیجه لخته نمی شود. محصول مفید بالینی، غلیظ شده پلاکت ها در یک حجم اندک پلاسما است، و بنابراین “پلاسمای غنی از پلاکت” است.

برخی اصطلاح را به “ژل پلاکتی” ارتقاء داده اند. این نیز نادرست است زیرا پی آر پی چیزی بیشتر از یک لخته خون انسان با تعداد بیشتری پلاکت نیست. لخته به دلیل مولکول های چسبنده سلولی خود دارای فعالیت بیولوژیکی اضافی است، در حالی که ژل اینطور نیست.

با این حال، هنوز برخی افراد اصطلاح پلاسمای غنی از پلاکت را به پلاسمای غنی در پلاکت، پلاسمای بسیار غنی در پلاکت، و حتی پلاسمای بسیار بسیار غنی در پلاکت تبدیل کرده اند. مضحک بودن این اصطلاحات آشکار است و بیشتر یادآور قهوه خانه است تا علم بالینی.

کاربرد پی آر پی در دندانپزشکی

کاربرد پی آر پی در دندانپزشکی

فراوری پی آر پی و دستگاه های پی آر پی

این حرفه ها قبلاً شاهد بوده اند که افراد و شرکت های متعددی دستگاه هایی را برای فراوری پی آر پی برای صرفه جویی در هزینه یا پاداش های اقتصادی تبلیغ می کنند. پزشک باید در نظر داشته باشد که هر دستگاه پی آر پی باید غلظت حداقل یک میلیون پلاکت در میکرولیتر را در حجم 5 میلی لیتر فراوری کند، پلاکت های سالم آسیب ندیده را فراوری کند، و پی آر پی را به روش استریل فراوری کند و عاری از هر گونه پیروژن باشد.

مسئولیت پذیری، رضایت، و مجوز داشتن مورد بحث قرار می گیرند زیرا مسائل ایمنی هم برای بیمار و هم برای کارکنان کمکی مطرح هستند. باید دقت شود که “استریل بودن” و “بدون پیروژن بودن” یکسان نیستند. استریل بودن به معنای بدون مکروارگانسیم بودن است، و بدون پیروژن بودن به معنای عدم وجود هر گونه محصول میکروارگانسیمی یا ذرات جسم خارجی است که ممکن است باعث ایجاد تب شود. بنابراین، در دستگاه پی آر پی باید فقط از مواد یکبار مصرف بدون پیروژن تأیید شده استفاده شود.

برای تغلیظ واقعی پلاکت ها از خون اتولوگ، دستگاه باید از تکنیک سانتریفیوژ دوگانه استفاده کند. اولین چرخش “اسپین سخت” نامیده می شود که گلبول های قرمز خون را از پلاسما جدا می کند که شامل پلاکت ها، گلبول های سفید، و فاکتورهای لخته کننده است. چرخش دوم که “چرخش نرم” نامیده می شود، به خوبی پلاکت ها و گلبول های سفید را به همراه چند گلبول قرمز از پلاسما جدا می کند. این چرخش نرم پی آر پی را تولید می کند و آن را از پلاسمای ضعیف پلاکتی (PPP) جدا می کند، که عاری از هر گونه انسداد ایجاد شده توسط تعداد زیادی گلبول قرمز خون است. در صورت انجام پی آر پی با تنها یک چرخش، پی آر پی واقعی تولید نمی شود. در عوض، مخلوطی از PRP و PPP را تولید می کند و تعداد پلاکت ها به طور ناامید کننده ای پایین است.

صرف نظر از سرعت سانتریفیوژ یا زمان سانتریفیوژ، یک چرخش به تنهایی نمی تواند پلاکت ها را به اندازه کافی متمرکز کند، زیرا گلبول های قرمز در جدا سازی دقیق پلاکت ها اختلال ایجاد می کنند. این برای کسانی که ممکن است از یک سانتریفیوژ آزمایشگاهی برای تولید PRP استفاده می کنند یا ممکن است دستگاهی خریداری کنند که صرفاً یک نمونه تغییر یافته سانتریفیوژ آزمایشگاهی است. چنین سانتریفیوژهایی برای اهداف تشخیصی طراحی شده اند- نه تولید پی آر پی. ممکن است آنها پلاکت کافی تولید نکنند، ممکن است به پلاکت ها آسیب وارد کنند، یا ممکن است از لوله های آزمایش بدون پیروژن استفاده نکنند که مورد تأیید سازمان غذا و دارو هستند. بنابراین، آنها نباید استفاده شوند.

مجوز سازمان غذا و دارو واقعاً مهم است. اگرچه بیمار به دلیل ماهیت اتولوگ پی آر پی از بیماری های قابل انتقال محافظت می شود، اما پزشک و کارکنان کمکی این گونه نیستند. دستگاه هایی که از آنها خون نشت می کند یا به دلیل عدم تعادل سانتریفیوژ احتمال خرابی آنها وجود دارد، یا ویژگی طراحی در نظر گرفته شده برای آزمایش خون تشخیصی، یک خطر واقعی سلامتی، پزشکی و قانونی دارند. به پزشکان توصیه می شود برای فراوری پی آر پی از خون کامل اتولوگ، از دستگاه هایی استفاده کنند که دارای مجوز ساده سازمان غذا و دارو باشند. مجوزهای بیشتر FDA برای مخلوط کردن پی آر پی با پیوندهای اتولوگ و جایگزین های استخوان، امنیت پیشرفته برخی از دستگاه ها است.

هیچ دندانپزشک یا پزشکی مجوز تزریق یا تزریق مجدد خون یا فراورده های خونی را به صورت سیستماتیک در محیط مطب ندارد. با این حال، اجازه استفاده از فراورده های خونی به صورت موضعی در مطب، همانطور که در پی آر پی انجام می شود، را دارند. دستگاه های اداری که پی آر پی تولید می کنند تنها از 45 تا 60 میلی لیتر خون استفاده می کنند که نسبت به حجم طبیعی خون 4 تا 5 لیتری ناچیز است. هیچ دلیلی برای تزریق مجدد خونی که استفاده نشده است وجود ندارد، و انجام این کار خطرناک است.

کاربرد پی آر پی در دندانپزشکی

کاربرد پی آر پی در دندانپزشکی

فرایند انجام پی آر پی

پزشک یک نمونه خون از بیمار می گیردو سپس با استفاده از دستگاه سانتریفیوژ آن را غلیظ می کند تا اجزاء مختلف خون را به بخش های مجزایی تقسیم کند که پزشک می تواند آنها را از یکدیگر جدا و استفاده کند. گرچه انواع مختلفی از این فناوری وجود دارند که اجزاء مختلف خون را در اولویت قرار می دهد، اما مفهوم کلی آن در دندانپزشکی یکسان است- از خون بیمار برای بهبود او پس از جراحی های دهان استفاده می شود و تسریع بهبودی تنها مزیت ممکن است. کاهش خونریزی حین عمل و التهاب نیز انتظار می روند. علاوه بر این، احتمال عفونت بعد از جراحی نیز کاهش پیدا می کند و چون از خون خود بیمار گرتفه می شود، خطر پس زدن آلرژیک یا ایمونولوژیک از بین م رود. علاوه بر این، فرایندی ارزان و ساده است.

پی آر پی ممکن است با یک پیوند استخوان مخلوط شود، هنگام قرار دادن پیوند، به صورت لایه لایه اعمال شود، روی سطح بافت نرم اسپری شود، در بالای بافت پیوند زده شده اعمال شود، یا به عنوان یک غشاء بیولوژیک استفاده شود. با این حال، لخته شدن پی آر پی باید تنها در زمان استفاده انجام شود. لخته شدن باعث فعال شدن پلاکت ها می شود، و پلاکت ها بلافاصله شروع به ترشح فاکتور رشد می کنند. آنها ظرف 10 دقیقه 70 درصد از فاکتور رشد ذخیره شده خود را ترشح می کنند و در یک ساعت اول نزدیک به 100 درصد می شود. آنها سپس مقادیر اضافی فاکتورهای رشد را به مدت حدوداً 8 روز سنتز می کنند تا زمانی که تخلیه شوند و بمیرند. بنابراین، پزشکان تنها زمانی باید پی آر پی را لخته (فعال) کنند که برای استفاده از آن آماده باشند، نه قبل از آن.

این اطلاعات برای افرادی که مفهوم گسترش پی آر پی از خون لخته شده را توسعه داده اند یا برای شرکت هایی که “لوله جدا کننده سرم” را تبلیغ کرده اند مرتبط است. سرم پلاسما نیست و تقریباً فاقد پلاکت است. گرفتن پی آر پی از خون کامل لخته شده غیر ممکن است. از آنجا که دو نقش عملکردی پلاکت ها ذاتاً عبارتند از آغاز بهبودی و هموستاز، پلاکت ها بخشی از لخته خون فیزیکی می شوند، و بنابراین سرم فاقد پلاکت است. پی آر پی را فقط می توان از خونی گرفت که لخته نشده است.

از کدام ضد انعقاد استفاده کنیم؟

انتخاب های متعددی برای داروهای ضد انعقاد وجود دارند که پزشک می تواند از آنها استفاده کند. با این حال، تنها دو مورد نیازهای متابولیکی پلاکت ها و جدا سازی قابل قبول پلاکت ها را به صورتی بدون آسیب پشتیبانی می کنند. سیترات دکستروز A(ACD A) ضد انعقاد ترجیح داده می شود و به بهترین وجه از زنده ماندن پلاکت ها پشتیبانی می کند. سیترات کلسیم را برای ایجاد انعقاد متصل می کند. دکستروز، بافرها، و مواد دیگر، متابولیسم پلاکت را حمایت می کنند. ACD A ضد انعقادی است که برای ذخیره پلاکت های زنده برای انتقال پلاکت از بانک های خون استفاده می شود. سیترات فسفات دکستروز (CPD) نیز برای تولید پی آر پی مفید است. این ماده به ACD شبیه است اما مواد حمایت کننده کمتری دارد، و بنابراین، اثرگذاری آن برای حفظ بقای پلاکت ها 10% کمتر است.

فاکتور رشد، پی آر پی، و سرطان

از آنجا که فاکتورهای رشد تکثیر سلولی را تحریک می کنند، برخی این نگرانی را دارند که BMPهای نوترکیب و پی آر پی موجب تحریک سرطان شوند. در واقع هیچ عامل رشدی نمی تواند سرطان را تحریک کند. همه فاکتورهای رشد روی غشاء سلولی اثر می گذارند نه روی هسته سلول. فاکتورهای رشد یک پروتئین سیگنال سیتوپلاسمی داخلی را فعال می کنند که تولید یک ژن معمولی را تحریک می کند، نه یک ژن غیر عادی. فاکتورهای رشد بر خلاف سرطان زاهای واقعی مانند تشعشعات، تارهای آنتراسن تنباکو، اشعه ماوراء بنفش و غیره، عامل رشد نیستند. در عوض، فاکتورهای رشد پروتئین های طبیعی بدن هستند. امنیتی که بویژه به پی آر پی و سرطان مربوط می شود این است که پی آر پی چیزی بیشتر از همان لخته خونی نیست که در هر زخم طبیعی وجود دارد، به جز اینکه حاوی تعداد بیشتری پلاکت است.

توسعه بالینی و استفاده از پی آر پی

پی آر پی بهتر است کمی قبل یا دقیقاً در ابتدای فرایند جراحی از خون کامل اتوژن گرفته شود. علت این است که پلاکت ها در محل جراحی جمع خواهند شد تا لخته شدن و بهبود را آغاز کنند. این کار تعداد پلاکت های کل خون را تا حدودی کاهش می دهد. علاوه بر این، در حین جراحی، مایع داخل وریدی کل خون را رقیق می کند و بیشتر باعث کاهش تعداد پلاکت ها خواهد شد.

پی آر پی وقتی تولید شد، پایدار است و به مدت 8 ساعت در حالت انعقاد استریل باقی می ماند. بنابراین، پی آر پی در جراحی های طولانی تر، به اندازه استفاده فوری مؤثر و استریل است. با این حال، پی آر پی باید بلافاصله پس از سانتریفیوژ از PPP جدا شود زیرا پلاکت های غلیظ به مرور زمان به آرامی در PPP منتشر می شوند و تعداد پلاکت های پی آر پی آماده شده کاهش پیدا می کند.

کاربرد پی آر پی در دندانپزشکی

کاربرد پی آر پی در دندانپزشکی

کاربردهای بالینی خاص

در دندانپزشکی و کاشت ایمپلنت های دندانی، مشهودترین کاربرد پی آر پی عبارت است از تسریع پیوند اتوژن مورد استفاده برای آماده سازی محل کاشت ایمپلنت، سینوس لیفت، استئواینتگریشن (جوش خوردن ایمپلنت با استخوان)، تقویت تیغه آلوئولار، و غیره. تا به امروز، هیچ مزیت بالینی مثبتی با استفاده از پی آر پی با جایگزین های غیر حیاتی استخوان ثبت نشده است. هدف پی آر پی سلول های استئوپروژنیتور و سلول های بنیادی زنده است. با این حال، هنگامی که پی آر پی با مخلوطی از استخوان های اتوژن و جایگزین های استخوان، و با فاکتورهای رشد انسانی نوترکیب مانند BMP استفاده می شود، می توان انتظار داشت بازسازی استخوان افزایش پیدا کند.

علاوه بر این، نتایج اولیه امیدوار کننده هستند که پی آر پی قرار داده شده در محل آماده سازی ایمپلنت های دندانی باعث تقویت و تسریع اسئواینتگریشن می شود. این ممکن است در فک بالا، در نواحی که قبلاً با شکست مواجه شده اند، در استخوان نوع IV، در زنان مبتلا به پوکی استخوان فواید ویژه ای داشته باشد.

ارتقاء بهبود بافت نرم و اپیتلیال شدن سریع پوست با پی آر پی قبلاً مستند شده اند. واضح است که برون یابی به ارتقاء بهبود بافت نرم در پیوندهای پالاتال، فلپ های لثه، و تقویت بافت نرم دندانپزشکی زیبایی کمک می کند.

فاکتورهای رشد به طور کلی، و پی آر پی بویژه، بخشی از بیوتکنولوژی جدید با اثربخشی ایجاد شده و پتانسیل آینده هستند. این وظیفه پزشک است که درک کاملی از این بیوتکنولوژی بدست آورد و از آن به درستی و عاقلانه به نفع بیمارانی استفاده کند که به قضاوت ما اعتماد می کنند.

دندانپزشک برای درمان حفره دندان بخش های پوسیده آن را می تراشد و سپس قسمت هایی از دندان که پوسیدگی های آنها برداشته شده است “پر” می شوند. علاوه بر این، پر کردن دندان برای ترمیم دندان های شکسته یا ترک خورده و دندان هایی که در نتیجه سوء استفاده ساییده شده اند (مانند جویدن ناخن یا دندان قروچه) کاربرد دارد.

مراحل پر کردن دندان

ابتدا، دندانپزشک از بی حس کننده های موضعی برای بی حس کردن منطقه اطراف دندانی که قرار است پر شود استفاده می کند. سپس، یک دریل، ابزار ساینده هوا، یا لیزر برای زدودن قسمت های پوسیده استفاده خواهد شد. انتخاب ابزار به میزان راحتی شخصی دندانپزشک، آموزش هایی که دیده است، سرمایه گذاری که روی تجهیزات خاص کرده است، و نیز موقعیت و میزان پوسیدگی بستگی دارد.

سپس، دندانپزشک منطقه را پروب یا تست می کند تا مشخص نماید آیا همه پوسیدگی زدوده شده است یا خیر. وقتی پوسیدگی زدوده شد، دندانپزشک فضا را با پاکسازی حفره از هر گونه باکتری و باقی مانده ای، برای پر کردن آماده خواهد کرد. اگر پوسیدگی به ریشه نزدیک باشد، دندانپزشک ممکن است ابتدا یک لایه گلاس آینومر، رزین کامپوزیت، یا مواد دیگر برای محافظت از عصب استفاده کند. به طور کلی، پس از پر کردن، دندانپزشک آن را تراش خواهد داد و پولیش خواهد کرد.

برای پر کردن دندان با مواد همرنگ آن، چند گام اضافی دیگر باید پیموده شوند که به قرار زیر هستند. پس از آنکه دندانپزشک پوسیدگی ها را زدود و منطقه را پر کرد، ماده همرنگ دندان به صورت لایه لایه اعمال می شود. سپس، از نور خاصی برای “کیور” یا خشک کردن هر لایه استفاده می شود. وقتی روند لایه لایه گذاری مواد تکمیل شد، دندانپزشک مواد کامپوزیت را به شکل دلخواه درخواهد آورد، مواد اضافی را خواهد تراشید، و ترمیم نهایی را پولیش خواهد کرد.

 پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

چه نوع موادی برای پر کردن دندان موجود هستند؟

امروزه، مواد متعددی برای پر کردن دندان در دسترس هستند. دندان ها می توانند با طلا، پرسلن، آمالگام نقره (که از ترکیب جیوه، نقره، قلع، مس، و روی بدست می آید)، یا مواد پلاستیکی همرنگ دندان که رزین کامپوزیت نامیده می شود، پر شوند. علاوه بر این، ماده ای وجود دارد که حاوی ذرات شیشه است و تحت عنوان گلاس آینومر شناخته می شود. این مواد به گونه ای شبیه به رزین کامپوزیت ها استفاده می شوند.

موقعیت و میزان گستردگی پوسیدگی، هزینه ماده پر کننده، تحت پوشش بیمه بودن، و نیز توصیه های دندانپزشک به شما کمک می کنند چه نوع ماده ای را برای پر کردن دندان انتخاب کنید.

طلا

مزایای پر کردن دندان با طلا

  • دوام: حداقل 10 تا 15 سال، و معمولاً بیشتر، طول می کشد؛ دچار فرسایش نمی شود.
  • استحکام: می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کند.
  • زیبایی: برخی بیماران معتقدند طلا نسبت به پر شدگی های آمالگام نقره ای برای چشم خوشایندتر است.

معایب پر کردن دندان با طلا

  • پر هزینه بودن: هزینه پر کردن دندان با طلا بیشتر از مواد دیگر است؛ این عدد تقریباً 10 برابر بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره است.
  • نیاز به مراجعات بیشتر به مطب: برای پر کردن دندان با این ماده حداقل لازم است دو مرتبه به مطب مراجعه شود.
  • شوک گالوانیک: اگر پر کردن دندان با نقره دقیقا در کنار دندانی انجام شود که با نقره پر شده است ممکن است موجب بروز درد شدیدی (شوک گالوانیک) شود. تعاملات بین فلزات و بزاق باعث بوجود آمدن جریان الکتریکی می شود. با این حال، بروز آن نادر است.
  • زیبایی: اکثر افراد پر کردن دندان با مواد به رنگ فلزات را دوست ندارند و پر شدگی هایی را ترجیه می دهند که با بقیه دندان ها مطابقت داشته باشند.

نقره (آمالگام)

مزایای پر کردن دندان با نقره

  • دوام: پر شدگی های نقره حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند و معمولاً با دوام تر از پر شدگی های همرنگ دندان ها (کامپوزیت ها) هستند.
  • استحکام: این ماده می تواند در برابر نیروهای ناشی از جویدن مقاومت کنند.
  • هزینه: آنها ارزان تر از مواد دیگری مانند کامپوزیت ها هستند.

معایب پرکردن دندان با نقره

  • زیبا نبودن: پر شدگی های نقره همرنگ دندان های طبیعی نیستند و جلب توجه می کنند.
  • تخریب مقدار بیشتری از ساختار دندان: اغلب باید بخش های سالم دندان تراشیده شوند تا فضای لازم برای نگهداشتن ماده نقره بوجود بیاید.
  • بد رنگ شدن دندان: آمالگام نقره می تواند سایه خاکستری رنگی در ساختار دندان اطراف خود ایجاد کند.
  • ترک خوردگی و شکستگی ها: گرچه همه دندان ها در مجاورت مایعات داغ و سرد منقبض و منبسط می شوند، که در نهایت می تواند باعث ترک خوردن یا شکستن دندان شود، اما مواد آمالگام- در مقایسه با دیگر موادی که برای پر کردن دندان استفاده می شوند- ممکن است انقباض و انبساط گسترده تری را تجربه کنند و احتمال ترک خوردن و شکستن آنها افزایش پیدا کند.
  • واکنش های آلرژیک: درصد پایینی از افراد، تقریباً 1%، نسبت به جیوه موجود در ترمیم های آمالگام حساس هستند.

جیوه موجود در آمالگام مقادیر اندکی جیوه به شکل بخار آزاد می کند که می تواند استنشاق شود یا از طریق ریه ها جذب شود. قرار گرفتن در معرض مقادیر بالای بخارات جیوه با عوارض جانبی در مغز و کلیه ها همراه است. مطالعات نشان می دهند که بین پر شدگی های آمالگام و مشکلات سلامتی هیچ ارتباطی وجود ندارد و سازمان غذا و دارو آن را برای افراد بزرگسال و کودکان بالای 6 سال بی خطر تلقی می کند.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

کامپوزیت همرنگ دندان ها

مزایایپر کردن دندان ها با کامپوزیت همرنگ آنها

  • زیبایی: با انتخاب صحیح پر شدگی کامپوزیتی می تواند دندان را با ماده ای دقیقاً همرنگ آن پر کرد. کامپوزیت ها بویژه برای استفاده در دندان های جلوی دهان یا بخش های قابل مشاهده دندان مناسب هستند.
  • باندینگ با ساختار دندان: پر شدگی های کامپوزیتی به صورت میکرو مکانیکی با ساختار دندان ها پیوند می خورند، و حمایت بیشتری فراهم می آورند.
  • چند کاره بودن: مواد کامپوزیتی علاوه بر کاربرد به عنوان ماده پر کننده، می توانند برای ترمیم لب پر شدگی ها، شکستگی ها، یا حتی ساییدگی دندان ها نیز استفاده شوند.
  • آماده سازی بدون تراش دندان: گاهی اوقات برای تراشیدن پوسیدگی دندان و آماده سازی آن برای پر کردن، در مقایسه با پر شدگی های آمالگام نیاز است مقدار بسیار اندکی از ساختار دندان تراشیده شود.

معایب پر کردن دندان با کامپوزیت همرنگ دندان ها

  • کم دوام بودن: پر شدگی های دندانی با کامپوزیت سریع تر از آمالگام ها ساییده می شوند (حداقل پنج سال دوام دارند، در مقایسه با آمالگام ها که حداقل 10 تا 15 سال دوام دارند)؛ بعلاوه، آنها تحت فشار ناشی از جویدن، و بویژه اگر برای حفره های بزرگ استفاده شوند، ممکن است به اندازه پر شدگی های نقره دوام نداشته باشند.
  • مدت زمان طولانی تر پر کردن دندان: به دلیل روند اعمال مواد کامپوزیتی، پر کردن دندان با این مواد می تواند 20 دقیقه بیشتر از پر کردن دندان با آمالگام نقره ای طول بکشد.
  • مراجعات بیشتر: در صورتی که کامپوزیت ها برای اینله ها یا آنله ها استفاده شوند، ممکن است بیشتر از یک جلسه مراجعه نیاز باشد.
  • لب پر شدن: بسته به موقعیت، مواد کامپوزیتی می توانند از روی دندان ها لب پر شوند.
  • پر هزینه بودن: پر شدگی های کامپوزیتی می توانند هزینه ای دو برابر بیشتر از پر شدگی های نقره داشته باشند.

علاوه بر رزین کامپوزیت های همرنگ دندان، دو ماده همرنگ دندان دیگری که وجود دارند عبارتند از سرامیک و گلاس آینومر.

انواع مواد دیگری که برای پر کردن دندان ها استفاده می شوند:

سرامیک ها

این مواد اغلب از پرسلن ساخته شده اند و در برابر لک مقاوم تر از مواد رزین کامپوزیت هستند. این مواد عموماً بیشتر از 15 سال دوام دارند و می توانند هزینه ای برابر با طلا داشته باشند.

گلاس آینومر

این ماده از آکریلیک ساخته شده و نوع خاصی از مواد شیشه ای است. این ماده عموماً برای پر کردن بخش هایی از دندان ها استفاده می شود که حفره زیر خط لثه قرار دارد، و نیز بیشتر برای کودکان کاربرد دارد (هنوز هم دریل کردن نیاز است). گلاس آینومر فلوراید آزاد می کند، که می تواند به محافظت از دندان در برابر پوسیدگی بیشتر کمک کند. با این حال، این ماده ضعیف تر از رزین کامپوزیت است و بیشتر مستعد فرسایش یا شکستن است. گلاس آینومر معمولاً پنج سال یا کمتر دوام دارد در عین حال که هزینه ای هم اندازه رزین کامپوزیت ها در بر دارد. نمونه های جدیدتر آنها حتی طول عمر بهتری دارد، و اگر در موقعیت مناسب استفاده شوند می توانند طول عمری برابر با کامپوزیت ها داشته باشند.

آیا بیمه های خدمات دندانپزشکی هزینه کامپوزیت ها را پوشش می دهند؟

اکثر طرح های بیمه های خدمات دندانپزشکی هزینه پر کردن دندان با کامپوزیت ها را به اندازه هزینه پر شدگی های نقره پوشش می دهند، معمولاً بیمار باید اختلاف قیمت را پرداخت نماید.

پر شدگی غیر مستقیم چیست؟

پر شدگی غیر مستقیم شبیه پر شدگی های کامپوزیتی یا همرنگ دندان است، غیر از اینکه آنها در لابراتوار دندانپزشکی ساخته می شوند و قبل از قرار گرفتن روی دندان نیاز به دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک دارند. پر شدگی غیر مستقیم زمانی استفاده می شود که مقدار کافی از ساختار دندان باق نمانده باشد تا پر شدگی را حمایت کند اما دندان آنقدر شدید آسیب ندیده است که نیاز به روکش داشته باشد.

طی مراجعه نخست، پوسیدگی یا پر شدگی قدیمی برداشته می شوند. از دندان قالب گرفته می شود تا شکل دندانی که نیاز به ترمیم دارد و دندان های اطراف آن ثبت شود. قالب برای لابراتوار دندانپزشکی ارسال می شود تا پر شدگی غیر مستقیم را بسازد. تا زمانی که ترمیم ساخته می شود، یک پر شدگی موقتی برای محافظت از دندان روی آن قرار داده می شود. طی جلسه دوم، پر شدگی موقت برداشته می شود، و دندانپزشک تناسب ترمیم غیر مستقیم را بررسی خواهد کرد. در صورتی که هیچ مشکلی در قرار گیری ترمیم وجود نداشته باشد و شکل آن قابل قبول باشد، به طور دائم روی دندان چسبانده می شود.

دو نوع پر شدگی غیر مستقیم وجود دارند: اینله ها و آنله ها.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

اینله ها

شبیه به پر شدگی ها هستند اما کل کار داخل کاسپ روی سطح جونده دندان قرار می گیرد.

آنله ها

بزرگ تر از اینله ها هستند، یک یا چند کاسپ را پوشش می دهند. گاهی اوقات آنله ها روکش های پارسیل نامیده می شوند.

اینله ها و آنله ها با دوام تر هستند و طول عمری طولانی تر از پر شدگی های سنتی- تا 30 سال- دارند. آنها می توانند از رزین کامپوزیت های همرنگ دندان ها، پرسلن، یا طلا ساخته شوند. آنله تنها می تواند برای محافظت از دندان هایی استفاده شود که ضعیف شده اند زیرا می تواند روی سطوح جونده دندان را پوشش دهد و مانند یک روکش نیروهای اطراف دندان را توزیع کند.

نوع دیگر اینله و آنله- اینله ها و آنله های مستقیم، روند و فرایندی مشابه پر شدگی غیر مستقیم را دنبال می کند، اما پر شدگی مستقیم داخل دهان ساخته می شود و می تواند در یک جلسه قرار بگیرد. نوع اینله یا آنله ای که استفاده می شود به مقدار ساختار سالم باقی مانده از دندان بستگی دارد و ملاحظات مربوط به نگرانی های زیبایی از هر نوع.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

پر شدگی موقت چیست و چرا ممکن است ما به آن نیاز داشته باشیم؟

پر شدگی های موقت تحت شرایط زیر استفاده می شوند:

  1. برای پر شدگی هایی که نیاز بیش از یک بار مراجعه دارند-برای مثال، قبل از جایگذاری پر شدگی های طلا و برای برخی فرایندهای خاص پر کردن دندان (که پر کردن غیر مستقیم نامیده می شوند) که از مواد کامپوزیتی استفاده می شود.
  2. پس از درمان ریشه.
  3. در صورت التهاب و تحریک پالپ، برای اجازه دادن به عصب دندان تا التهاب آن فروکش کند.
  4. اگر درمان اورژانسی دندانی نیاز است (مانند پرداختن به درد دندان).

پر شدگی های موقتی، درست همانطور که به نظر می رسند، به منظور موقتی استفاده می شوند. آنها معمولاً ظرف یک ماه می افتند، می شکنند، یا دچار ساییدگی می شوند. حتماً برای جایگزین قرار دادن پر شدگی دائمی برای پر شدگی دندان باید با دندانپزشک تماس بگیرید. اگر این کار را انجام ندهید، دندان می تواند عفونی شود یا مشکل دیگری برای شما بروز پیدا کند.

آیا پر شدگی های آمالگام بی خطر هستند؟

طی چند سال گذشته، نگرانی هایی در مورد پر شدگی های نقره رنگ که پر شگی های آمالگام نامیده می شوند بروز پیدا کرده است. از آنجا که این پر شدگی ها حاوی مواد سمی جیوه هستند، برخی افراد فکر می کنند آنها مسئول بروز بسیاری از بیماری ها، از جمله اوتیسم، آلزایمر، و تصلب شرایین هستند.

انجمن دندانپزشکان آمریکا (ADA)، سازمان غذا و دارو، و آژانس های متعدد امر سلامت معتقدند که هیچ دلیلی وجود ندارد که پر شدگی های دندانی به مصرف کنندگان آسیب می رسانند. علل بروز اوتیسم، بیماری آلزایمر، و تصلب شرایین ناشناخته باقی مانده اند. بعلاوه، هیچ شواهدی علمی و قطعی برای حمایت از این ادعا وجود ندارد که اگر فرد پر شدگی آمالگام خود را تخلیه کند، این بیماری ها یا هر بیماری دیگری درمان خواهد شد.

گرچه آمالگام ها حاوی جیوه هستند، وقتی آنها با فلزات دیگر مانند نقره، مس، قلع، و روی ترکیب می شوند، آنها آلیاژ با دوامی تشکیل می دهند که دندانپزشکان برای بیشتر از 10 سال آنها را برای پر کردن و حفظ صدها میلیون دندان پوسیده استفاده کرده اند.

در ژوئن 2008 سازمان غذا و دارو ابراز داشت که “آمالگام های دندانی حاوی جیوه هستند، که ممکن است روی سیستم های عصبی کودکان و جنین های در حال رشد تأثیرات سمی عصبی داشته باشد”.

و نکات بیشتری وجود دارند. بر اساس سازمان غذا و دارو “زنان باردار و افرادی که ممکن است بیماری هایی داشته باشند که آنها را نسبت به قرار گیری در معرض جیوه حساس تر کند، از جمله افرادی که از قبل به طور طبیعی بدن آنها انباشته از جیوه شده است، نباید از انجام مراقبت های دندانی اجتناب کنند، بلکه باید در مورد گزینه ها با دندانپزشک خود گفتگو کند”.

پر کردن دندان تهران

پر کردن دندان تهران

چگونه باید از پر شدگی دندان مراقبت کرد؟

برای مراقبت از پر شدگی دندان، باید بهداشت دهانی را به خوبی رعایت کنید، برای پاکسازی به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید، با خمیر دندان فلورایده مسواک بزنید، نخ دندان بکشید، و حداقل روزی یک مرتبه از دهانشویه های آنتی باکتریال استفاده کنید. اگر دندانپزشک شما فکر می کند که ممکن است پر شدگی دندان شما شکسته باشد یا “نشتی” دارد (وقتی اطراف پر شدگی به طور محکم به دندان ها نچسبیده باشد، اجازه می دهد ذرات غذا و بزاق به زیر پر شدگی دندان نفوذ کنند، که می تواند منجر به پوسیدگی دندان شود)، آنها از عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس برای ارزیابی موقعیت خواهد گرفت. اگر دندان های شما خیلی حساس شده باشند، اگر احساس می کنید پر شدگی لبه های تیز دارد، اگر متوجه ترک روی پر شدگی شدید، یا اگر یک تکه از پر شدگی دندان از دست رفته باشد، برای مراجعه به دندانپزشک وقت بگیرید.

مشکلات مربوط به پر شدگی دندان

درد و حساسیت دندان

حساسیت دندان پس از جایگذاری پر شدگی دندان نسبتاً متداول است. یک دندان ممکن است نسبت به فشار، هوا، خوراکی های شیرین، یا دما حساس باشد. معمولاً حساسیت به صورت خود به خود ظرف مدت چند هفته برطرف می شود. طی این مدت، باید از این محرک هایی که موجب بروز حساسیت می شوند اجتناب کرد. عموماً مسکن های درد نیاز نیستند.

اگر حساسیت ظرف دو تا چهار هفته فروکش نکند، یا اگر دندان شما فوق العاده حساس است، باید با دندانپزشک خود تماس بگیرید. ممکن است به شما خمیر دندان ضد حساسیت توصیه کند، ماده ضد حساسیت روی دندان اعمال کند، یا احتمالاً فرایند درمان ریشه را توصیه کند.

علاوه بر این، ممکن است اطراف پر شدگی درد بوجود بیاید. اگر هنگام بستن بایت درد دارید، ممکن است پر شدگی در بایت شما اختلال ایجاد کرده باشد. لازم خواهد بود به دندانپزشک مراجعه کنید تا پر شدگی دندان شما را تغییر شکل دهد. اگر هنگام لمس دندان درد تجربه می کنید، احتمالاً درد در نتیجه لمس دو سطح فلزی متفاوت بوجود می آید (برای مثال، آمالگام نقره در دندان هایی که به تازگی پر شده اند و یک روکش طلا روی دندان های دیگری که با آنها تماس پیدا می کنند). این درد به صورت خود به خود ظرف یک دوره کوتاه بهبود می یابد.

اگر پوسیدگی خیلی عمیق یا نزدیک به پالپ دندان باشد، ممکن است دردی شبیه دندان درد تجربه کنید. این واکنش دندان درد ممکن است نشان دهنده این باشد که این بافت دیگر سالم نیست. اگر این صحت داشته باشد، درمان ریشه ممکن است نیاز باشد.

گاهی اوقات، افراد چیزی تحت عنوان درد ارجاع یافته تجربه می کنند- درد یا حساسیت در دندان های دیگر کنار دندان درمان شده. با این درد خاص، احتمالاً دندان شما مشکلی ندارد. دندان پر شده در حال ارسال “سیگنال های درد”ی که دریافت می کند به دندان های دیگر است. این درد باشد به صورت خود به خود ظرف یک تا دو هفته درمان شود.

آلرژی به ماده پر کننده

واکنش های آلرژیک به پر شدگی های نقره نادر است. بر اساس گزارش انجمن دندانپزشکان آمریکا، تاکنون کمتر از 10 مورد گزارش شده اند. در این موقعیت های نادر، تصور می شود جیوه یا یکی از فلزاتی که در ترمیم های آمالگام استفاده می شوند، موج بروز واکنش های آلرژیک می شوند. علائم آلرژی به آمالگام شبیه به علائمی هستند که در یک آلرژی پوستی معمولی احساس می شوند و شامل خارش پوستی و بثورات جلدی هستند. بیمارانی که از آلرژی به آمالگام ها رنج می برند، عموماً سابقه پزشکی یا خانوادگی حساسیت به فلزات را دارند. وقتی آلرژی تأیید شد، مواد ترمیمی دیگر می توانند استفاده شوند.

تخریب پر شدگی

فشار مداوم ناشی از جویدن، دندان قروچه، یا ساییدن دندان ها روی یکدیگر می تواند باعث فرسایش، لب پر شدگی، یا ترک خوردن پر شدگی دندان ها شود. گرچه ممکن است شما قادر نباشید بگویید که پر شدگی دندان شما در حال فرسایش است، اما دندانپزشک شما می تواند طی چکاپ های منظم ضعیف شدن آنها را شناسایی کند.

اگر سیل یا پلمپ بین مینای دندان و پر شدگی دندان بشکند، ذرات غذا و باکتری هایی که باعث بروز پوسیدگی می شوند می توانند راه خود را به زیر پر شدگی پیدا کنند. سپس ممکن است خطر گسترش پوسیدگی های دندانی بیشتر شما را تهدید کند. پوسیدگی که درمان نشده باقی بماند می تواند تا عفونی شدن پالپ پیشرفت کند و باعث بروز آبسه دندان شود.

اگر پر شدگی خیلی بزرگ باشد یا پوسیدگی مجدد خیلی گسترده باشد، ممکن است مقدار کافی از ساختار دندان باقی نمانده باشد تا پر شدگی را حمایت کند. در این موارد، نیاز است دندانپزشک پر شدگی را با روکش تعویض کند.

پر شدگی های جدیدی که می افتند، می توانند نتیجه آماده سازی نادرست حفره دندان، آلودگی قبل از جایگذاری ماده پر کننده، یا شکستن پر شدگی ناشی از تروما در اثر گاز زدن یا جویدن باشند. ترمیم های قدیمی تر عموماً به دلیل پوسیدگی یا شکستن دندان باقی مانده از دست می روند.

بسیاری از افراد وقتی به کاشت ایمپلنت های دندانی فکر می کنند تنها جایگزین قرار دادن برای دندان های از دست رفته را مد نظر قرار می دهند. به این ترتیب، آنها ممکن است تنها کشیدن دندانی که به شدت آسیب دیده یا پوسیده شده است را قبل یا در کنار کاشت ایمپلنت های دندانی مد نظر قرار می دهند. در برخی موارد، پیوند استخوان نیز ممکن است لازم باشد انجام شود تا تحلیل استخوان همراه با از دست رفتن دندان را جبران کند. با این حال، برخی موارد هستند که کشیدن دندان و پیوند استخوان تنها فرایندهای تکمیلی نیستند که در کنار جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شوند. در حقیقت، در صورت وجود شواهد مبنی بر تحلیل رفتگی لثه ها، ممکن است دندانپزشک شما پیوند لثه را نیز در کنار فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی توصیه کند.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

علل تحلیل رفتن لثه ها

برخی از شایع ترین علت های تحلیل رفتن لثه ها عبارتند از:

  • بیماری پریودنتال (لثه): بیماری پریودنتال عبارت است از عفونت بافت لثه ها. این نتیجه باکتری های دهانی است که به طور طبیعی داخل دهان وجود دارند. مراحل بعدی بیماری پریودنتال باعث تحلیل رفتن لثه ها و بروز مشکلات حاد دندانی خواهند شد.
  • مصرف تنباکو: سیگار کشیدن یا مصرف تنباکو به هر شکل دیگری ارتباط مستقیم با بیماری پریودنتال و نیز تحلیل لثه ها دارد. برای داشتن یک لبخند سالم و نیز تندرستی عمومی بدن، بهتر است به فکر ترک این عادت مضر باشید.
  • دندان قروچه (براکسیسم): دندان قروچه فشار زیادی به دندان ها، لثه ها، و مفاصل فک وارد می کند. به مرور زمان، این می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها و بروز دیگر مشکلات دندانی شود.
  • بهداشت بد دهانی: افرادی که خیلی محکم دندان های خود را مسوک می زنند یا نخ دندان می کشند، به گونه ای که لثه های آنها دچار خونریزی می شوند، بیشتر از آنکه کار مفیدی انجام دهند، در حال ضرر رساندن به خود هستند. این آسیب به بافت لثه ها، به مرور زمان می تواند موجب تحلیل رفتن لثه ها شود.
  • از دست دادن دندان: اگر شما یک یا چند دندان از دست داده باشید، این اتفاق می تواند به تحلیل استخوان فک شما نیز ختم شود. علت این است که ساختاری برای حمایت کردن از فک و خط لثه ها وجود ندارد.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا پیوند لثه انجام می شود؟

پیوندهای لثه برای بیمارانی انجام می شوند که لثه های آنها به دلیل بیماری لثه تحلیل رفته اند و ریشه های دندان های آنها بدون پوشش و در معرض محیط دهان قرار گرفته اند. در طول پیوند لثه، بافت نرم از محل دیگری داخل دهان گرفته می شود و به منطقه ای که لثه تحلیل رفته است پیوند زده می شود. انواع روش های مختلف برای پیوند لثه وجود دارند که بنا به شرایط هر بیمار یکی از آنها انتخاب و انجام می شود، از جمله:

  • پیوند آزاد لثه: بافت مستقیماً از سقف دهان بیمار برداشته می شود و به منطقه تحلیل رفته پیوند زده می شود.
  • پیوند بافت همبند: یک فلپ از سقف دهان برش داده و کنار زده می شود و بافت از زیر فلپ برداشته می شود و فلپ مجدداً در جای خود بخیه زده می شود. بافت برداشته شده که تحت عنوان بافت همبند ساب اپیلتیال شناخته می شود روی بخش تحلیل رفته بخیه زده می شود.
  • پیوند پایه (پدیکال یا لترال): بافت لثه از بخشی نزدیک به منطقه ای که نیاز به پیوند دارد برداشته می شود و تنها با چرخاندن روی بخش تحلیل رفته لثه قرار می گیرد و در همانجا بخیه زده می شود.
تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

چرا کاشت ایمپلنت نیاز به پیوند لثه دارد؟

ایمپلنت های دندانی مستقیماً داخل استخوان فک و بافت لثه قرار گرفته اند که به این معنا است که دقیقاً عملکردی مانند ریشه های دندان های طبیعی دارند. افرادی که شرایط ایده آلی برای کاشت ایمپلنت های دندانی دارند لثه های سالمی دارند که محکم به دندان ها چسبیده اند.

متأسفانه، بسیاری از افراد با بیماری لثه مواجه هستند و اغلب مقداری تحلیل رفتگی لثه دارند. حتی افرادی که بیماری لثه ندارند هم ممکن است به دلیل عواملی مانند فشار زیاد وارد کردن حین مسواک زدن، موقعیت دندان ها، دندان قروچه یا براکسیسم (فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر)، عوامل ژنتیکی، یا آسیب ناگهانی به بافت لثه های آنها (تروما) تحلیل رفتگی لثه داشته باشند.

به همین دلیل، اگر تحلیل لثه داشته باشید، به احتمال زیاد دندانپزشک شما انجام پیوند لثه قبل از فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی را توصیه خواهد کرد. اگر نیاز باشد یک یا چند دندان شما قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی کشیده شود، احتمالاً دندانپزشک به صورت همزمان پیوند لثه های شما را نیز انجام خواهد داد. انجام پیوند لثه بلافاصله پس از کشیدن دندان از تحلیل رفتگی بیشتر لثه پیشگیری خواهد کرد و به حفظ توده استخوانی موجود نیز کمک می کند. هر دوی آنها (استخوان و لثه) برای موفقیت کاشت ایمپلنت ضروری هستند و این رویکرد منجر به بهتر شدن نتایج درمان می شود.

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل و پیوند لثه

تحلیل لثه پس از کاشت ایمپلنت های دندانی

با انجام جراحی پیوند لثه، علاوه بر حصول اطمینان از بهبود صحیح ایمپلنت های دندانی، زیبایی لبخند شما پس از کاشت ایمپلنت های دندانی نیز حفظ خواهد شد. یکی از اصلی ترین مزایای ایمپلنت های دندانی شباهت نزدیکی است که به دندان های طبیعی دارند و روشی فوق العاده زیبا برای جایگزینی یک یا چند دندان از دست رفته. با این حال، زیبایی ظاهری ایمپلنت های دندانی می تواند با تحلیل رفتگی لثه ها و قابل مشاهده شدن اتصال بین روکش روی ایمپلنت و اباتمنت ایمپلنت به خطر بیفتد. با انجام پیوند لثه مقدار کافی از بافت لثه باقی می ماند تا این اتصال به خوبی زیر خط لثه ها پنهان باقی بماند. این نه تنها باعث می شود زیبایی ظاهری حفظ شود، بلکه از انباشته شدن باکتری ها روی این خط اتصال پیشگیری می کند.

حتی اگر لثه های سالمی داشته باشید، پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هنوز هم احتمال خطر بروز تحلیل لثه وجود دارد. در صورت بروز چنین مشکلی، هم ایمپلنت و هم سلامتی شما به خطر خواهد افتاد. به همین دلیل هر زمانی ممکن است نیاز به پیوند لثه داشته باشید.

همانطور که می بینید، پیوند لثه یک فرایند ضروری است که برای بیمارانی انجام می شود که تحلیل لثه دارند و می خواهند کاشت ایمپلنت انجام دهند. پیوند لثه به حفظ توده استخوانی کمک می کند و از تحلیل رفتگی بیشتر لثه ها پیشگیری می نماید. این باعث می شود خطر شکست ایمپلنت های دندانی کاهش پیدا کند، بعلاوه از بروز مشکلات و عوارض همراه با از بین رفتن پوشش روی ایمپلنت های دندانی پیشگیری می نماید. اگر شما لثه های تحلیل رفته دارید و به فکر کاشت ایمپلنت های دندانی هستید، با دندانپزشک خود در این رابطه گفتگو کنید تا بهترین راهکار درمانی را به شما معرفی کند.

مراقبت های دندانی تنها به علت باردار شدن متوقف نمی شوند. در حقیقت، تحت نظر نگه داشتن سلامت دهان حتی مهم تر نیز هست: هنگام بارداری، شما بیشتر در معرض خطر بروز پوسیدگی های دندامی، بیماری لثه، و مسائل دیگر قرار دارید.

متأسفانه، هنوز این باور به صورت گستزده وجود دارد که مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری می تواند برای شما و فرزندتان مضر باشد. مطالعات اخیر که توسط انجمن دندانپزشکان استرالیا انجام شده اند حاکی از این هستند که بیش از نیمی از زنان استرالیا که در این مطالعه شرکت کرده اند هنوز این باور اشتباه را دارند.

اگر این باور به این معنا باشد که شما از مراجعه به دندانپزشک اجتناب کنید و مراقبتی که نیاز دارید را دریافت نمی کنید، این می تواند یک مشکل جدی باشد.

آیا در طول دورن بارداری می توان به دندانپزشک مراجعه کرد؟

در طول دوران بارداری نه تنها می توانید به دندانپزشک مراجعه کنید، بلکه باید این کار را انجام دهید! درمان نشده رها کردن پوسیدگی های دندانی، بیماری لثه، و دیگر مشکلات مربوط به سلامت دهان می تواند مضر باشد. سلامت دهان و دندان های شما تأثیر زیادی روی سلامت عمومی شما دارد، که به این معنا است که م تواند تأثیر زیادی نیز روی فرزند شما داشته باشد.

حتی وقتی باردار نیستید، توصیه می کنیم به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید. برای بسیاری از افراد، یک چکاپ هر شش ماه یک مرتبه بهتر است، اما شرایط و وضعیت شما مشخص می کند که چند مرتبه در سال باید به دندانپزشک مراجعه کنید. بنابراین، بویژه زمانی که با تغییرات هورمونی و ویار مواجه هستید که سلامت دهان را در معرض خطر قرار می دهد، بسیار مهم است.

دندانپزشکان اغلب چندین مراجعه در طول دوران بارداری را توصیه می کنند تا بتوانند وضعیت دندان ها و لثه های شما را بررسی کنند، تغییرات لازم در مراقبت های روتین بهداشتی دهان را توصیه کنند و درمان های مورد نیاز را انجا دهند.

اگر شما در حال برنامه ریزی برای باردار شدن هستید، ابتدا مراجعه به دندانپزشک و برطرف کردن مشکلات دندانی مانند نهفتگی دندان عقل، برای کاهش عوارض جانبی آن، ایده خوبی است.

آیا اشعه ایکس بی خطر است؟

یکی از شایع ترین نگرانی هایی که افراد در ارتباط با مراجعه به دندانپزشک در طول دوران بارداری دارند قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس برای گرفتن تصاویر رادیوگرافی می باشد.

با این حال، دوز اشعه ایکس در رادیوگرافی های مدرن بسیار پایین است و یک مرتبه قرار گرفتن در معرض یک دوز اشعه آنقدر زیاد نیست که باعث بروز هیچ گونه عوارض سوء در رشد جنین شود. علاوه بر این، دندانپزشک اطمینان حاصل خواهد کرد که کل بدن شما با یک روپوش و محافظ تیروئید سربی در برابر اشعه ایکس محافظت می شود.

گرچه اشعه های ایکس بی خطر هستند، اما باز هم ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند در طول سه ماهه نخست بارداری اگر فقط برای یک چکاپ روتین مراجعه می کنید، از قرار گرفتن در معرض آنها خودداری کنید. اما اگر یک مورد اورژانسی دندانپزشکی، یا یک درد شدید و غیر مشخص دارید، نیاز است تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند تا به دندانپزشک شما کمک کنند طرح درمان مؤثری برای شما تهیه کند.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا می توان از بی حسی یا داروها استفاده کرد؟

در حال حاضر، مطالعات متناقضی در مورد اثرات نامطلوب احتمالی داروهایی که در طول درمان دندانپزشکی استفاده می شوند روی جنین در حال رشد وجود دارد. اگر نیاز است در طول دوران بارداری تحت فرایندهای دندانپزشکی قرار بگیرید، بی حسی ها هنوز هم می توانند برای کمک به آرام شدن شما و عدم احساس کردن درد بدون هیچ خطری استفاده شوند. لازم است که دندانپزشک خود را از باردار بودن خود مطلع کنید تا بتواند بی حس کننده مناسبی برای شما انتخاب کند و دوز مناسب را برای شما استفاده کند.

لیدوکائین متداول ترین دارو برای اقدامات دندانپزشکی است. لیدوکائین از جمله داروهای گروه B است و پس از تزریق از جفت عبور می کند.

در دوران بارداری باید از داروهای بی حسی حاوی فلیپرسین اجتناب شود زیرا این ماده شیمیایی عروق خونی را منقبض می کند- اگر در مورد نوع داروی بی حسی که از آن استفاده می شود پرسش یا نگرانی دارید، با دندانپزشک خود مطرح کنید.

اگر نیاز باشد حتماً یک درمان دندانپزشکی انجام شود، دندانپزشک شما کمترین غلظت ممکن ماده بی حسی را برای نوع فرایندی که قرار است برای شما انجام شود انتخاب خواهد کرد، اما هنوز هم این مقدار آنقدر کافی هست تا شما درد احساس نکنید. وقتی دردی احساس نکنید، استرس کمتری را تجربه خواهید کرد و بدن شما و کودک تحت فشار کمتری قرار می گیرد. علاوه بر این، هرچه شما راحت تر باشید، داروی بی حس کننده نیز راحت تر عمل خواهد کرد.

درمان های دندانپزشکی اغلب برای پیشگیری یا درمان عفونت نیاز به آنتی بیوتیک دارند. آنتی بیوتیک هایی مانند پنی سیلین، آموکسی سیلین، و کلیندامایسین، که برچسب دسته B برای بی خطر بودن در طول دوران بارداری دارند، ممکن است پس از فرایند برای شما تجویز شوند.

آیا در طول دوران بارداری می توان پاکسازی تخصصی دندان ها را انجام داد؟

درمان در طول هر سه دوره بارداری بی خطر است. با این حال، سه ماهه دوم بی خطرترین زمان برای انجام درمان های دندانپزشکی است. سه ماهه سوم نیز بی خطر است اما از آنجا که دراز کشیدن برای مدت زمان طولای روی صندلی دندانپزشکی دشوار است، انجام آن توصیه نمی شود.

آیا در دوران بارداری می توان دندان کشید؟

کشیدن دندان آخرین راه چاره برای دندانپزشکانی است که همیشه سعی می کنند در صورت امکان دندان های شما را نجات دهند. اما اگر دندان های شما به شدت آسیب دیده یا پوسیده باشند و نتوان آنها را ترمیم کرد، می تواند سلامت دهان شما در معرض خطر قرار دهد و باید کشیده شوند.

کشیدن دندان در هر زمانی طی بارداری می تواند انجام شود، اما ممکن است دندانپزشک شما سه ماهه دوم را زمان ایده آل انجام آن توصیه کند. این به شما کمک خواهد کرد از گرفتن عکس رادیوگرافی در سه ماهه نخست که ابتدای رشد کودک است، بعلاوه، ناراحتی دراز کشیدن به پشت برای مدت زمان طولانی در طول سه ماهه سوم، پرهیز نمایید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

آیا انجام درمان ریشه روی بارداری تأثیر می گذارد؟

اگر پوسیدگی دندان به داخل دندان و جایی برسد که پایانه های عصبی واقع شده اند، می تواند فوق العاده دردناک باشد. درمان ریشه می تواند با زدودن بافت بافت عفونی و احیاء دندان با روکشی شبیه دندان می تواند درد را متوقف کند، بنابراین دندان ها نیاز به کشیده شدن نخواهند داشت.

اگر شما یک مورد اورژانسی دندانی داشته باشید، درمان ریشه می تواند در هر مرحله ای از بارداری انجام شود و نباید به تعویق بیفتد. با این حال، از آنجا که اشعه ایکس نیاز است، زمان ایده آل برای جراحی های دندانی در طول سه ماهه دوم است.

آیا در طول دوران بارداری دندان ها را سفید کرد؟

سفید کردن دندان ها می تواند در طول دورن بارداری انجام شود، اما از آنجا که سفید کردن دندان ها غیر اورژانسی ترین درمان دندانپزشکی است، ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند برای انجام آن دست نگهدارید.

به صورت ایده آل باید از سفید کردن دندان ها و دیگر درمان های زیبایی مخصوصاً در طول سه ماهه سوم اجتناب نمود، زیرا ممکن است دراز کشیدن در طول مدت اعمال ژل سفید کننده روی دندان ها ناراحت باشید.

اگر از کیت سفید کننده خانگی استفاده می کنید، باید حتماً چک کنید غلظت هیدروژن پراکسید بیشتر از 6 دردصد نباشد. غلظت بالاتر می تواند موجب آسیب به بافت شود، مگر آنکه به صورت حرفه ای اعمال شود.

آیا زنان باردار پس از فرایندهای دندانپزشکی می توان مسکن استفاده کنند؟

استامینوفن همراه با داروهای مخدر، مانند کدئین یا هیدروکدئین، عموماً تجویز می شوند و در طول بارداری بی خطر هستند. ما بیماران را تشویق می کنیم که پس از فرایند دندانپزشکی خود تا حد امکان یک دوره کوتاه از این داروها استفاده کنند تا خطر وابستگی به آنها را کاهش دهند. باید بیماران هر چه سریع تر تحت مشاوره تغییر دارو و مصرف مسکن های غیر مخدر مانند استامینوفن ساده قرار بگیرند. بنابراین، دندانپزشکان نباید دوره مصرف داروهای مخدر اعتیاد آور را بیشتر از 30 روز تجویز کنند. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDها) مانند ایبوپروفن در طول بارداری توصیه نمی شوند.

آیا در طول دوران بارداری می تواند ارتودنسی انجام داد؟

اگر شما قبلاً تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اید، نباید درمان را تنها به علت باردار شدن متوقف کنید. حتی در طول دوران بارداری می توانید بریس های جدید نیز دریافت کنید، گرچه ممکن است دندانپزشک یا ارتودنیست شما توصیه کنند که تا پس از تولد فرزند خود صبر کنید، زیرا ممکن است گاهی مشکلاتی بروز پیدا کند.

دریافت بریس ها مستلزم گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس است، که ممکن است دندانپزشک شما بخواهد طی سه ماهه نخست بارداری از قرار گرفتن شما در معرض آن اجتناب کند. اگر با افزایش وزن طی دوران بارداری شکل چهره و دهان شما تغییر می کند، به این معنا است که بریس های شما باید تنظیم شوند یا قالب جدیدی از دندان های شما گرفته شود تا یک سری الاینر جدید ساخته شود. این تغییرات می توانند باعث افزایش هزینه های کلی شوند.

برخی زنان تورم لثه ها و دیگر مشکلات صورت را در طول دوران بارداری تجربه می کنند، که گاهی اوقات می تواند باعث بروز حساسیت ناشی از سیم ها و براکت های بریس ها شود. دندانپزشک و ارتودنتیست شما می توانند ژل های بی خطری برای کمک به بی حس کردن درد در اختیار شما قرار دهند، یا اگر قرار است تنها مشکلات جزئی ارتودنتیک برطرف شوند، ممکن است شما الاینرهای پلاستیکی متحرک را ترجیح دهید.

دندانپزشکی در دوران بارداری

دندانپزشکی در دوران بارداری

چرا مراقبت های دندانی در طول بارداری اهمیت دارند؟

تغییرات هورمونی و برخی داروهای خاص می توانند خطر بروز بیماری های پریودنتال (لثه) و خشکی دهان را افزایش دهند، بنابراین ما به بیماران خود توصیه می کنیم در طول دوران بارداری خود دو مرتبه مسواک بزنند و نخ دندان بکشند. ممکن است این زیاد به نظر برسد، اما می تواند از بروز پوسیدگی های دندانی پس از خوردن شیرینی هایی که ویار آنها را داشته اید پیشگیری کنید و از خطر بروز تحلیل لثه ها بکاهید. بعلاوه، استفراق های مربوط به تهوع های شدید صبحگاهی می توانند موجب خوردگی و فرسایش دندان ها با اسید، و به ندرت، هورمون های بارداری می توانند باعث بروز ضائده های خوش خیم داخل دهان شوند که الزاماً خطرناک نیستند اما می توانند آزار دهنده باشند.

بعلاوه، رشد دندان های جنین طی ماه های سوم تا ششم بارداری صورت می گیرد. مهم است که زنان باردار مراقب رژیم غذایی خود باشند تا سلامت دندان های فرزند خود را حمایت کنند. بیماران باردار به دلیل رفلاکس تهوع شدیدی که دارند احتمالاً به سختی می توانند مسواک بزنند، به همین دلیل باید سعی کنند از مسواک های کوچک تر یا خمیر دندانی با مزه متفاوت استفاده کنند تا مسواک زدن را ساده تر کنند.

چگونه می توان از درمان های دندانپزشکی اجتناب کرد؟

اگر شما بهداشت دهان و دندان ها را به خوبی دنبال کنید، کمتر احتمال دارد که نیاز به اصلاح مشکلات دندان در طول دوران بارداری داشته باشید. علاوه بر مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم، باید سعی کنید از عمل به ویارهای ناسالم اجتناب کنید و حتماً چکاپ های دندانپزشکی خود را دنبال کنید.

علاوه بر این، باید از مسواک زدن دندان های خود درست پس از تهوع های صبحگاهی اجتناب کنید، زیرا در محتویات معده که با استفراق کردن بالا می آیند، اسید نیز وجود دارد که باعث می شود مینای دندان ها فوق العاده نرم شود و مسواک زدن بلافاصله پس از آن می توانند به سطح مینای دندان های شما آسیب وارد کند. در عوض، دهان خود را با آب بشویید و پس از 30 دقیقه دندان های خود را مسواک بزنید.

آیا شما هم بین دندان های خود فاصله دارید؟ این فضاها بین دندان های زیبا و درخشان شما یک پدیده دندانی کاملاً متداول هستند- ارتودنتیست ها آنها را دیاستم می نامند- و می توانند به دلایل متعددی بروز پیدا کنند. برخی بیمارانی که دیاستم دارند، مشخصه فردی که به همراه دارد را دوست دارند، در حالی که برخی دیگر لبخند متداول تری را ترجیح می دهند. گاهی اوقات، فاصله بین دندان ها می تواند یک علامت هشدار دهنده نیز باشد. خواه دیاستم برای شما مهم نباشد یا ترجیح دهید آن را ببندید، به همه اطلاعاتی که در اختیار شما قرار می دهیم نیاز خواهید داشت.

چه عواملی موجب بروز دیاستم بین دندان ها می شوند؟

در مورد دندان ها، اغلب پی بردن به علت بروز مشکل می تواند کمک کننده باشد. و برای دیاستم، دلایل متعددی می توانند وجود داشته باشند. تحریکات رشد که رخ می دهند، دندان هایی کوچک تر از حد معمول یا فکی بزرگ تر از حد معمول، می توانند منجر به ایجاد فواصلی قابل توجه بین دندان ها شوند که تحقیقات نیز نشان می دهند که هم اندازه دندان ها و هم اندازه فک ها ارثی هستند.

در برخی افراد، بافت بین دندان ها و لثه های آنها می تواند مقداری اندازه بزرگ تر داشته باشد. اگر ارتودنتیست شما به فرنوم لبی اشاره کرد، این همان بافتی است که آنها درمورد آن صحبت می کنند.

بیماری لثه یک علت غیر ژنتیکی جدی است که باعث ایجاد فاصله بین دندان ها می شود، زیرا فواصل می توانند نشان دهنده این موضوع باشند که بیماری پیشرفت کرده است. التهاب لثه ها و استخوان اطراف دندان ها نیز می تواند باعث لق شدن دندان ها و بروز فاصله بین آنها شود. از آنجا که جدی ترین و مزمن ترین بیماری لثه نیز (پریودنتیت) نسبتاً بدون درد است، ممکن است بدون آنکه اطلاعی در مورد آن داشته باشید پیشرفت کند. این روی نیاز به چکاپ های منظم توسط دندانپزشک شما تأکید دارد.

دیاستم یا فواصل بین دندانی

دیاستم یا فواصل بین دندانی

آیا فواصل بین دندان ها با افزایش سن افزایش پیدا می کنند؟

دندان های شما پیوسته در حال جابجا شدن و در حال رشد هستند، این در افراد جوان تر مشهود تر است زیرا فک آنها در دوران بلوغ هنوز در حال رشد است، با این حال، بسیاری افراد متوجه می شوند که دندان های آنها در تمام طول عمرشان در حال جابجا شدن هستند. شاید به این معنا باشد که فواصل بین دندان ها می تواند به مرور زمان و طی سال ها بزرگ تر شود، یا در برخی موارد، آنها می توانند کوچک تر شوند. شما هنوز هم نیاز به مشورت با ارتودنتیست دارید تا بدانید چگونه دندان های شما با گذشت زمان در حال جابجا شدن هستند.

آیا عادات بد می توانند باعث بروز شکاف بین دندان ها شوند؟

فواصل بین دندان ها می تواند در نتیجه برخی عادات نیز بوجود بیاید. برخی افراد هنگام بلع، زبان خود را به جای آنکه به سقف دهان فشار دهند، آن را بین دندان های خود فشار می دهند. ارتودنتیست ها این حرکت را “تانگ تراست” می نامند، که اگر قابل توجه باشد، به تدریج می تواند دندان های شما را از هم جدا کند.

فواصلی که به صورت ناگهانی بین دندان ها بروز می یابند

آیا ظهور فاصله هایی که قبلاً وجود نداشته اند بین دندان ها، و باعث لق شدن یا تغییر مکان آنها می شوند، نگران کننده است؟

این می تواند مانند فاصله هایی باشد که از قبل وجود داشته اند و در حال بزرگ تر شدن هستند. برخی از موارد دیاستم می توانند نتیجه مستقیم بیماری لثه باشند، که عفونتی است که داخل لثه ها به دلیل تارتار و تجمع پلاک بروز می یابد و می تواند اگران کننده باشد.

این بیماری می تواند موجب بروز مثلت سیاه شود که تحت عنوان پاکت های بین دندانی نیز شناخته می شود. علت این است که دندان ها بیشتر از هم فاصله نمی گیرند، بلکه لثه ها تخریب می شوند. التهاب لثه ها به بافت حمایتی زیر دندان آسیب می رساند، که باعث ایجاد شکاف یا پاکت بین دندان ها می شود. وقتی لثه ها احیاء نشوند یا دوباره رشد نکنند، مهم است مسئله نادیده گرفته نشود تا از بروز مشکلات در آینده و از دست رفتن دندان ها پیشگیری شود.

دیاستم یا فواصل بین دندانی

دیاستم یا فواصل بین دندانی

آیا دندان های با فاصله جذاب هستند؟

زیبایی نسبی است! و آنچه به نظر ما جذاب است، اغلب آن چیزی است که باب شده است.

مد از مد می افتد و از دور خارج می شود، اما تاریخچه ای طولانی وجود دارد که فاصله بین دندان ها نشانه زیبایی بوده است و بازیگران فرانسوی لبخندی جدید را به مردم معرفی کردند. سالیان سال دیاستم یک مشخصه منحصر بفرد تلقی می شد و به زیبایی افراد می افزود. این می تواند برای شما نیز اینطور باشد.

آیا فاصله بین دندان ها می تواند به طور طبیعی بسته شود؟

گاهی اوقات، دندان های فاصله دار تفاوت های خود را کنار می گذارند و به طور طبیعی به یکدیگر نزدیک می شوند. اغلب بین دندان های شیری فاصله وجود دارد، و وقتی دندان های دائمی بیرون می آیند، آنها نیز می توانند فاصله داشته باشند (همه ما چنین تصویری داریم). وقتی دندان های دائمی بیشتری بیرون می آیند، این فاصله ها می توانند بدون هیچ مداخله ای بسته شوند. به همین دلیل است که ما توصیه می کنیم کودکان خود را از سنین پایین نزد ارتودنتیست ببرید، تا به ارتودنتیست خود در نظارت روی رشد آنها کمک کنید و نیز خودتان اطلاعات کافی در مورد هر گونه تغییری که ممکن است به طور طبیعی در لبخند کودک ایجاد شود کسب کنید.

دیاستم یا فواصل بین دندانی

دیاستم یا فواصل بین دندانی

دیاستم چگونه درمان می شود؟

درمان های دیاستم بسته به علت بروز آنها متفاوت هستند، و در برخی موارد باید یک بیماری درمان شود تا مشکل فاصله بین دندان ها برطرف شود، و برای برخی موارد، مشکل درمانی نیست، بلکه ترمیمی است. الاینرهای شفاف (مانند اینویزیلاین) و بریس های سنتی راهی فوق العاده برای ایجاد اصلاحی دائمی هستند. بسته به اندازه و آناتومی تک تک دندان های شما، می توان از نیاز به هر گونه اقدام ترمیمی دندانپزشکی پرهیز نمود. در گذشته بریس های ثابت تنها گزینه برای بستن فواصل بین دندان ها بودند. امرزه بسیاری از افراد بزرگسال که برای بستن فواصل بین دندانی اقدام می کنند تمایلی به استفاده از بریس های ثابت ندارند، به همین دلیل اینویزیلاین را ترجیح می دهند.

از آنجا که نمی توانیم بافت از دست رفته لثه را احیاء کنیم، می توانید با استفاده از دندانپزشکی زیبایی ظاهر پاکت های مثلثی سیاه را پوشش دهیم. درمان هایی مانند باندینگ دندان (کامپوزیت باندینگ) یک روش قابل استطاعت و کاملاً غیر تهاجمی برای رها شدن از این مثلث های سیاه است. برای باندینگ دندان ها از ماده ای همرنگ آنها، مانند رزین کامپوزیت استفاده می شود، که فواصل را پر می کند یا می تواند به طور کامل روی دندان ها اعمال شود تا نقائص را پنهان کند. درمان های با دوام تری مانند ونیرها وجود دارند، که می توانند در بستن فواصل بین دندانی کاملاً مؤثر باشند.

متخصص ارتودنسی شما در مورد همه گزینه ها برای مورد خاص شما، با همه جزئیات مهم، توصیه های لازم را خواهد کرد. به خاطر داشته باشید که، چیزهای کوچک می توانند بسیار مهم باشند.

بستن فاصله بین دندان ها با بریس ها چقدر طول خواهد کشید؟

در مورد بریس ها عوامل مختلفی می توانند نقش داشته باشند. تراکم استخوان، میزان غیر همراستایی و ناهماهنگی، و سن شمت ممکن است همه بر پیش بینی و زمان درمان شما تأثیر بگذارد. در مورد مدت زمان لازم برای آنکه آنها عمل کنند، به طور کلی تغییرات قابل توجه پس از چهار تا شش هفته نشان داده می شوند، و اگر فقط فاصله ای نیاز به بسته شدن داشته باشد؛ غیر معمول نیست که بریس ها فقط شش تا هشت ماه برای انجام کار نیاز باشند.

هر مورد منحصر بفرد است و درمان با کیفیت می تواند چیزی بین 6 تا 24 ماه طول بکشد. ناامید نشوید، زیرا ارتودنتیست متخصص شما با راه حلی سریع شما را شگفت زده خواهد کرد.

دیاستم یا فواصل بین دندانی

دیاستم یا فواصل بین دندانی

آیا رابر بندها عمل می کنند؟

“رابر بندها” یک روش درمانی بحث برانگیز هستند که خودتان انجام می دهید و ممکن است به دلیل پایین بودن قیمت آنها جذاب باشند.

رابر بندهای کوچک به دور دندان های فاصله دار می پیچند و به منظور نزدیک کردن آنها به یکدیگر استفاده می شوند. استفاده از آنها توسط متخصصان معتبر توصیه نمی شود زیرا این رابر بندهای ساده می توانند بسیار خطرناک باشند. بندهای سفت می توانند به زیر لثه های شما بروند و آنجا گیر کنند، و آسیب های بازگشت ناپذیری به دندان های شما وارد کنند. این می تواند منجر به لق شدن دندان های شود که نیاز به کشیده شدن خواهند داشت. به طور خلاصه، بهتر است درمان را به متخصصان بسپارید.

همیشه قبل از گرفتن هر تصمیمی با یک ارتودنتیست متخصص مشورت کنید. دندان ها و لبخند شما فوق العاده مهم هستند، بنابراین، هر گونه تغییر یا بهبودی در آنها باید بدون خطر و به صورت قابل پیش بینی، توسط یک متخصص واقعی انجام شود.

آیا ممکن است بستن فاصله بین دندان ها نیاز به جراحی داشته باشد؟

اگر شما یک فرنوم لبی خیلی بزرگ داشته باشید که باعث ایجاد فاصله بین دندان های جلوی شما شده باشد، دندانپزشک شما فرایند جراحی به نام “فرنکتومی” را به شما پیشنهاد خواهد داد. این یکی از فرایندهای نسبتاً اساسی دهانی است که بافت های اضافی فرنوم دهان شما برداشته می شوند. پس از این نوع جراحی، ممکن است برای بستن فاصله به جا مانده از فرنوم خیلی بزرگ نیاز به بریس ها یا درمان های مشابهی داشته باشید.

آیا درمان بیماری لثه به بستن فاصله دندان ها کمک می کند؟

با دریافت درمان برای بیماری لثه، شما می توانید عفونت و مشکلاتی که می توانند منجر به از دست رفتن دندان شوند را متوقف کنید.

درمان برای بیماری لثه می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • جرمگیری برای زدودن تارتار و باکتری از سطح لثه های شما.
  • استفاده از آنتی بیوتیک های موضعی یا خوراکی.
  • جراحی برای زدودن تارتار عمیق از زیر لثه ها (موارد وخیم).

وقتی شما دوباره لثه های سالمی داشته باشید، دندانپزشک شما یکی از تکنیک هایی که در این مقاله ذکر شده اند را برای بستن فاصله بین دندان ها پیشنهاد خواهد داد.

آیا ایمپلنت ها می توانند به بستن فواصل بین دندانی کمک کنند؟

در صورتی که از دست رفتن دندان باعث بوجود آمدن فاصله بین دندان ها شده باشد، ایمن ترین روش برای جلوگیری از ایجاد فاصله بین بقیه دندان ها کاشت ایمپلنت است. آنها با حفظ ساختار دندان ها، از جابجا شدن آنها و ایجاد فاصله بین بقیه جلوگیری می کنند.

آیا می توان از ایجاد فاصله بین دندان ها پیشگیری کرد؟

متأسفانه، شما نمی توانید از بروز فواصل ارثی بین دندان ها پیشگیری کنید، مانند داشتن دندان هایی که برای اندازه فک شما خیلی کوچک هستند.

با این حال، روش هایی برای پیشگیری از بروز دیاستم در مواردی که کمتر وخیم هستند وجود دارند. که عبارتند از:

  • حفظ بهداشت صحیح دهان و دندان برای پیشگیری از بروز بیماری لثه.
  • مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم دندان ها.
  • یادگیری رفلکس بلع صحیح.
  • دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک در سال برای پاکسازی ها و معاینات منظم.
  • ترک عادات ناسالم مانند مکیدن انگشت.

فلوراید اغلب تحت عنوان ضد حفره های دندانی طبیعی شناخته می شود و این دلیل خوبی نیز دارد. فلوراید، که یک ماده معدنی است که به صورت طبیعی وجود دارد، با مقاوم ساختن سطح خارجی دندان ها (مینای دندان ها) در برابر حملات اسیدی که باعث پوسیدگی دندان ها می شوند، از ایجاد حفره در دندان های کودکان و افراد بزرگسال جلوگیری می کند.

 فلوراید و سلامت دندان

فلوراید و سلامت دندان

فلوراید چگونه از دندان ها محافظت می کند؟

فلوراید هم برای کودکان و هم برای افراد بزرگسال مفید است. برای شما توضیح می دهیم چگونه:

قبل از آنکه دندان ها از سطح لثه ها عبور کنند، فلورایدی که از غذاها، نوشیدنی ها، و مکمل های رژیمی دریافت می شود مینای دندان ها (سطح سخت دندان) را قوی تر می کند، و باعث می شود دندان راحت تر بتواند در برابر پوسیدگی مقاومت کند. این همان چیزی است که تحت عنوان مزیت “سیستمیک” نامیده می شود.

پس از رویش و بیرون امدن دندان ها، فلوراید به بازسازی (معدنی سازی مجدد) مینای ضعیف شده دندان ها کمک می کند و علائم اولیه پوسیدگی دندان را معکوس می کند. وقتی دندان های خود را با خمیر دندان فلورایده مسواک می زنید، یا از دیگر محصولات دندانی فلورایده استفاده می کنید، فلوراید روی سطح دندان ها اعمال می شود. این همان چیزی است که تحت عنوان مزیت “موضعی” نامیده می شود.

بعلاوه، فلورایدی که شما از غذاها و نوشیدنی ها دریافت می کنید به ارائه مزایای موضعی ادامه می دهد زیرا بخشی از بزاق دهان شما می شود، شستشوی مداوم دندان ها با مقادیر اندک فلوریاد که به بازسازی مینای ضعیف شده دندان ها کمک می کند.

فلوراید نه تنها از دندان های شما در برابر پوسیدگی محافظت می کنند، بلکه به کاهش پوسیدگی و ساییدگی مینای دندان ها ناشی از مصرف اسید نیز کمک می کند. برخی خوراکی های اسیدی خاص، مانند سس سالاد، آبمیوه ها، و گوجه ها، می توانند به صورت روزانه مینای دندان های شما را حل کنند.

 فلوراید و سلامت دندان

فلوراید و سلامت دندان

راه های دریافت فلوراید

آب حاوی فلوراید بیشتر بنوشید.

فلوراید به صورت طبیعی در اکثر منابع آبی، رودخانه ها، دریاچه ها، چاه ها، و حتی اقیانوس ها یافت می شود. طی 70 سال گذشته، فلوراید به منابع آب شهری افزوده شده است تا سطح فلوراید را تا میزان لازم بالا بیاورد تا به پیشگیری از پوسیدگی های دندانی کمک کند.

فلورایده کردن آب شهری مانند غنی سازی شیر با ویتامین D یا خوردن نان و غلات غنی شده با اسید فولیک است. قبل از معدنی سازی آب، کودکان حدوداً سه برابر بیشتر از اکنون حفره های دندانی داشتند. به دلیل نقش مهمی که این ماده در کاهش پوسیدگی و حفره های دندانی ایفا می کند، مرکز پیشگیری و کنترل بیماری ها اعلام کرده است که معدنی سازی آب شرب شهری یکی از 10 دستاورد بزرگ سلامتی در قرن بیستم بوده است. مطالعات ثابت کرده اند که فلورایده کردن آب شرب حداقل در 25 درصد از کودکان و افراد بزرگسال، به پیشگیری از پوسیدگی و حفره های دندانی کمک می کند، حتی با فلوراید موجود در منابع دیگر، مانند خمیر دندان ها. امروزه، تقریباً 75 درصد از جمعیت آمریکا از سیستم آب شهری فلورایده استفاده می کند.

از خمیر دندان ها و دهانشویه های حاوی فلوراید استفاده کنید.

از سال 1960 تاکنون، خمیر دندان های حاوی فلوراید به میزان قابل توجهی حفره های دندانی را کاهش داده اند. به دنبال خمیر دندان های دارای برچسب تأیید انجمن دندانپزشکان باشید تا مطمئن شوید حاوی فلوراید است.

  • دو مرتبه در طول روز (صبح و شب) یا طبق دستور دندانپزشک یا پزشک مسواک بزنید.
  • برای کودکان زیر 3 سال، مسواک زدن دندان ها را به محض بیرون آمدن آنها داخل دهان و با استفاده از یک لایه نازک خمیر دندان فلورایده انجام دهید.
  • برای کودکان 3 تا 6 ساله، خمیر دندان فلورایده ای که استفاده می کنید نباید از یک دانه نخود بزرگ تر باشد.
  • همیشه روی مسواک زدن کودکان خود نظارت داشته باشید تا اطمینان حاصل کنید از مقدار صحیح خمیر دندان استفاده می کنند و سعی کنید او را متقاعد کنید خمیر دندان باقی مانده داخل دهان را تف کند.

دهانشویه های حاوی فلوراید می توانند دندان های شما را در برابر پوسیدگی مقاوم تر سازند، اما کودکان 6 ساله و کمتر از 6 سال نباید از آن استفاده کنند مگر آنکه توسط دندانپزشک توصیه شده باشد. در بسیاری از کودکان کمتر از 6 سال، احتمال بلعیدن آن از تف کردن آن بیشتر است، زیرا رفلاکس بلع آنها هنوز به طور کامل شکل نگرفته است.

برای اعمال تخصصی فلوراید روی دندان ها به دندانپزشک مراجعه کنید.

اگر احتمال پوسیدگی و حفره های دندانی در شما بیشتر است، دندانپزشک شما می تواند در یک جلسه دندانپزشکی، فلوراید را به شکل ژل، فوم، یا دهانشویه، به طور مستقیم روی دندان های شما اعمال کند.

مکمل های فلوراید مصرف کنید.

این نوع مکمل های فلوراید که تنها به صورت تجویزی در دسترس هستند، به شکل قرص، قطره، یا قرص زیر زبانی وجود دارند. آنها تنها برای کودکان شش ماهه تا شانزده ساله ای تجویز می شود که در مناطقی زندگی می کنند که مقدار کافی فلوراید در آب شرب آن وجود ندارد و نیز افرادی که احتمال بروز پوسیدگی و حفره های دندانی بالا است. با دندانپزشک خود و دندانپزشک کودکتان، یا پزشک خانوادگی خود در مورد نیازهای خاص فلوراید خود و فرزندانتان گفتگو کنید.

چه افرادی نیاز به فلوراید اضافی دارند؟

موقعیت های مختلف ممکن است نیاز به محافظت اضافی فلوراید داشته باشند، از جمله:

  • مصرف داروهای تجویزی: بسیاری از داروهای تجویزی جریان بزاق را کاهش می دهند، و باعث خشکی دهان می شوند. کاهش بزاق می تواند خطر بروز حفره های دندانی را در شما افزایش دهد.
  • داشتن تحلیل لثه: تحلیل لثه در افراد بزرگسال شایع است، و در آن بخشی از پوشش ریشه دندان از بین می رود. این مناطق نرم تر از سطح رویی مینای دندان های شما هستند، که باعث می شود در برابر پوسیدگی آسیب پذیرتر باشند.
  • انجام اقدامات ترمیمی: افراد بزرگسال اغلب به درمان های ترمیمی مانند بریج یا روکش نیاز دارند. فلوراید به محافظت از حاشیه این ترمیم ها کمک می کند، و در نهایت از سرمایه گذاری شما محافظت می کند.
  • انجام درمان ارتودنسی: این روزها بسیاری از افراد بزرگسال در پی درمان ارتودنسی هستند. بریس ها چالش بزرگی برای حفظ خوب بهداشت دهان و دندان ها هستند. فلوراید دندان های شما را قوی و عاری از هر گونه حفره و پوسیدگی نگه می دارد، حتی زمانی که سدی مانند ابزارهای ارتودنسی در راه باشد.
  • داشتن دندان های حساس: بعلاوه، فلوراید به کاهش مسائل دندان های حساس کمک می کند. رژیم غذایی حاوی خوراکی ها و نوشیدنی های حاوی اسید زیاد، افزایش استفاده از محصولات سفید کننده و تحلیل لثه همگی می توانند باعث حساسیت دندان ها شوند. انجام یک فلوراید تراپی می تواند به معدنی سازی مجدد مینای دندان ها و کاهش حساسیت آنها کمک کند.
  • انجام پرتو درمانی: افرادی که تحت پرتو درمانی مرتبط با سرطان قرار می گیرند نیز می توانند از مزایای فلوراید تراپی موضعی بهره مند شوند. اشعه باعث آسیب به غدد بزاقی می شود و در نتیجه جریان بزاق را کاهش می دهد. بزاق شما مانند محافظ بین دندان های شما و غذاها و مایعاتی عمل می کند که مصرف می کنید. یک بار دیگر می گوییم، وقتی بزاق شما کاهش پیدا می کند، می تواند خطر بروز حفره های دندانی را کاهش دهد.

در عادی ترین حالت ممکن، دندان های شیری بین 4 تا 6 ماهگی شروع به ظاهر شدن می کنند، و در نهایت قبل از آنکه دندان های دائمی راهی برای رویش پیدا کنند (که حدود 7 سالگی آغاز می شود)، دندان های شیری دهان لثه ای فرزند شما را پر می کنند. زمانی بین عدم وجود هیچ دندانی، و نیز یک دست دندان کامل، ممکن است ما حفره های دندانی، مشکلات ارتودنتیک، و دیگر چالش های سلامت دهان را تجربه کنیم. در برخی موارد نادر، این چالش ها شدید هستند ، از جمله وقتی انکیلوز دندان رخ می دهد.

انکیلوز دندان چیست؟

انکیلوز نوعی شرایط دندانی است که در آن دندان الیاف پریودنتال لیگامان خود را از دست می دهد، و باعث جوش خوردن آن با استخوان می شود. انکیلوز عموماً برای کودکان خردسال بروز می یابد که هنوز دندان های دائمی آنها بیرون نیامده اند، زیرا دندان شیری راه آن را سد کرده است.

علل بروز انکیلوز دندان ها چیست؟

استخوان آلوئولار استخوانی است که دندان ها را درون حفره خود نگه می دارد. هر دندان- شیری و دائمی- درون حفره دندان قرار می گیرد.

انکیلوز دندان زمانی اتفاق می افتد که یکی از دو شرایط زیر بروز پیدا کند:

  1. دندان شیری تصمیم می گیرد به اطراف خود بچسبد، و با استخوان آلوئولار جوش بخورد.
  2. دندان دائمی با استخوان جوش بخورد.

در کودکان، شایع ترین دندان هایی که انکیلوز می شوند دندان های مولر دوم شیری در مندیبل (فک پایین) هستند. نخستین مرحله از انکیلوز دندان تحلیل جزئی ریشه دندان و جذب آن به استخوان آلوئولار است.

این باعث می شود دندان به استخوان جوش بخورد. از آنجا که دندان به تازگی با استخوان جوش خورده است، نمی تواند لق شود و بیفتد تا راه را برای دندان های دائمی باز کند. با رشد استخوان آلوئولار همزمان با رشد کودک، به نظر می رسد که دندان شیری پایین تر از بقیه دندان ها باقی مانده است و دندان دائمی که قرار بوده است جایگزین آن شود نهفته باقی می ماند.

در افراد بزرگسال، دندان انکیلوز شده (جوش خورده به فک) عموماً در نتیجه آسیب به الیاف پریودنتال لیگامان اتفاق می افتد که باعث می شود ریشه های دندان ها قبل از جوش خوردن با استخوان آلوئولار از آن جدا باشند. این آسیب می تواند در نتیجه یک تروما، یک تصادف، یا طولانی مدت شدن مشکلات بهداشتی دهان و دندان با درجه پایین اتفاق بیفتد.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

علائم و ریسک فاکتورهای انکیلوز دندان

انکیلوز دندان، اغلب دندان های شیری را خیلی بیشتر از دندان های دائمی تحت تأثیر قرار می دهد (نرخ تخمین زده آن 10 به 1 است). درک خطر انکیلوز دندان در کودکان ساده است. عدم وجود فضای کافی برای رویش دندان های دائمی باعث می شود آنها نهفته باقی بمانند و نیاز خواهند داشت با جراحی کشیده شوند.

دندان های انکیلوز شده خطر پوسیدگی، مال اکلوژن، و دیگر بیماری های پریودنتال را در کودکان افزایش می دهند. علاوه بر این، انکیلوز دندان مانع موفقیت درمان های ارتودنسی خواهد شد، زیرا دندان هایی که تحت تأثیر قرار گرفته اند به هیچ عنوان حرکت نخواهند کرد.

افراد بزرگسالی که دندان انکیلوز شده دارند، ممکن است دندان هایی داشته باشند که استفاده عملی دارند اما از نظر زیبایی مشکل دارند. دندان های انکیلوز شده یا فک جوش عموماً روی ماهیت زیبایی دندان ها تأثیر می گذارد. در اکثر موارد، یک دندان دائمی انکیلوز شده تنها علت برای کشیدن آن نیست، بلکه اگر دندان به هر دلیل دیگری نیاز به کشیدن داشته باشد، بیشتر از یک کشیدن ساده دندان می تواند چالش برانگیز باشد.

هیچ پاسخ قاطعی وجود ندارد برای این پرسش که چه چیزی باعث انکیلوز دندان می شود. بسیاری از افرادی که دندان انکیلوز شده دارند، بعضی از اعضای خانواده آنها چنین شرایطی را دارند، و این حاکی از مقداری عوامل ژنتیکی پر خطر است. موارد دیگر عبارتند از:

  • تروما، خواه جزئی به مرور زمان، یا بروز ناگهانی چشمگیر.
  • التهاب.
  • عفونت.

علائم و نشانه های دندان انکیلوز شده عبارتند از:

  • تعداد کمتر دندان ها
  • ناهنجاری در مینای دندان ها.
  • بزرگ بودن مندیبل (فک پایین).
  • ناهنجاری در دندان های دیگر.

به طرز عجیبی، تقریباً بین 5 تا 29 درصد از افراد با دندان فک جوش شده، یک انگشت صورتی خمیده دائمی دارند. دندانپزشکان علاوه بر نگاه به انگشت صورتی، با معاینات بالینی شامل تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس نیز تشخیص هایی می دهد. بهترین راه برای مشخص نمودن اینکه آیا دندان به فک جوش خورده است یا خیر نگاه کردن به آن است، و تصاویر رادیوگرافی راهی است که باید پیش برود.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

برای کشیدن دندان فک جوش شده چه انتظاری باید داشت؟

چند درمان رایج برای دندان انکیلوز شده وجود دارد، که بسته به زمان و نیز محل انکیلوز شدگی دندان انتخاب می شوند.

دندان شیری با وجود یک دندان دائمی در پشت آن

به طور کلی، دندانپزشک شما اقدام به کشیدن دندان انکیلوز شده ای می کند که شیری است و یک دندان دائمی زیر آن قرار دارد که منتظر بیرون آمدن است.

می توان از یک فضا نگهدار استفاده کرد که می تواند کمک کند دندان های مجاوری که در حال رویش هستند ایستاده باقی بمانند.

دندان شیری، اما بدون هیچ دندان دائمی زیر آن (اما بیمار خردسال است).

اگر یک بیمار خردسال بدون دندان دائمی در حال انتظار با یک دندان انکیلوز شده تشخیص داده شود، ممکن است دندانپزشک قبل از کشیدن دندان و استفاده از فضا نگهدار، رویکرد “صبر و نظاره” را در پیش بگیرد.

دندان شیری در کودکان بزرگتر، بدون هیچ دندان دائمی زیر آن.

در کودکان بزرگتری که انکیلوز دندان را در حالی تجربه می کنند که هیچ دندان دائمی زیر آن وجود ندارد (هیچ دندانی در کناره ها نیز وجود ندارد) ممکن است بهترین کار کشیدن دندان و استفاده از ترمیم های دندانی (مانند ایمپلنت های دندانی) باشد، زمانی که بزرگتر می شوند.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان دائمی که به تازگی به فک جوش خورده است

اندکی بالاتر آوردن دندان داخل حفره، اصطلاح پزشکی است که برای تغییر محل دندان استفاده می شود. اگر دندان های دائمی انکیلوز شده باشند، امکان جابجا کردن آن وجود دارد تا بتوان مشاهده کرد آیا استخوان جوش خورده پس از آن می تواند به درستی بهبود پیدا کند یا خیر. در غیر اینصورت، پس از آن دندان به طور کامل با استخوان آلوئولار جوش خواهد خورد.

از آنجا که این بهترین حالت نیست، دندان باید کشیده شود و با یک بریج دندان یا ایمپلنت ترمیم شود.

دندان دائمی که زمان زیادی از انکیلوز شدگی آن می گذرد.

برای هر دندان انکیلوز شده ای در افراد بزرگسال، امکان خارج کردن دندان از حفره وجود دارد. این تغییر محل دندان از داخل حفره آن است، با این امید که دندان در محل صحیح خود مجدداً بهبود پیدا کند. در غیر اینصورت، و به نظر برسد که دندان کوتاه تر از دندان های مجاور خود است، روکش دندان یا هر ترمیم دندانی دیگری می توانند کمک کننده باشند.

دندان شیری یا دائمی انکیلوز شده ای که کوتاه تر از دندان های دیگر به نظر می رسد.

تا زمانی که چنین دندانی تهدیدی برای آسیب فوری یا کج بودن بایت نباشد، این نوع دندان های انکیلوز شده عموماً دست نخورده باقی می مانند و برای تغییرات در طول زمان تحت نظر قرار می گیرند. علاوه بر این، ممکن است کشیدن دندان در زمان های بعدی ضروری باشد، اما دندانپزشک شما هیچ کشیدن غیر ضروری را انجام نخواهد داد.

کشیدن دندان انکیلوز شده معمولاً به روش جراحی انجام می شود، زیرا دندان به طور محکم داخل استخوان ثابت شده است. دندانپزشک شما از قبل راجع به کل فرایند گفتگو خواهد کرد تا به پرسش های شما پاسخ دهد و هر گونه ترس شما در مورد فرایند را برطرف کند. این فرایند تجربه ای بدون درد خواهد بود که سلامت و عملکرد دندان های شما را احیاء خواهد کرد.

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

دندان انکیلوز شده یا جوش خورده به فک

شما انتظار دارید فرزند شما در حالی متولد شود که همه جوانه های دندانی که برای دو دست دندان کامل شیری و دائمی نیاز دارد را داشته باشد، حتی اگر داخل دهان فرزند شما قابل مشاهده نباشند. اما گاهی اوقات، در طول رشد کودک، برخی الگوهای ژنتیکی خاص یا حوادث می توانند شکل گیری دندان ها زیر لثه ها را تحت تأثیر قرار دهند.

در دوران کودکی که دندان های شیری فرزند شما می افتند و دندان های دائمی او بیرون می آیند، یک روند خاص وجود دارد. اما در برخی موارد، برخی دندان های خاص به سادگی بیرون نمی آیند یا ظاهر نمی شوند، و داخل لثه ها نیز گیر نکرده اند. این مورد فقدان مادرزادی دندانی congenitally missing teeth (CMT)، یا هیپودنشیا، نامیده می شود و در حقیقت نسبتاً متداول و شایع است. خوشبختانه، پیشرفت های پزشکی و دندانپزشکی امروز گزینه هایی برای جایگزینی فقدان دندان کودک شما دارد.

کدام دندان ها کم هستند؟

عموماً، دندان هایی که به صورت مادرزادی وجود ندارند دو نوع هستند: دندان های پرمولر دوم و دندان های پیشین لترال فک بالا. دندان های پرمولر دوم، که پشت دندان های نیش و در جلوی دندان های مولر عقب دهان واقع شده اند، بین دندان های پرمولر اول و دندان های مولر واقع شده اند. دندان های پیشین لترال فک بالا در طرفین دو دندان مرکزی جلوی دهان واقع شده اند. اگر شما یا کودکتان یکی از دندان های خود را ندارید، نگران نشوید! شما تنها نیستید. بر اساس اعلام بنیاد ملی دیسپلازی اکتودرمال، حدود 20 درصد از افراد بزرگسال یک دندان و بیش از 5 درصد از افراد بزرگسال یک یا چند دندان به صورت مادرزادی ندارند.

دندان درنیاوردن مادرزادی کودک

دندان درنیاوردن مادرزادی کودک

چه عاملی موجب دندان در نیاوردن مادرزادی می شود؟

بر اساس سازمان ملی اختلالات نادر (NORD)، دندان های شیری کودک عموماً همگی تا سن 3 سالگی بیرون می آیند، و همه دندان های دائمی معمولاً بین سنین 12 تا 14 یالگی بیرون می آیند- به استثناء دندان های عقل. هیپودنشیا عبارت است از عدم وجود یک تا پنج دندان شیری یا دائمی. در بسیاری از موارد، فقدان یک یا چند دندان، صرفاً به دلیل یک ویژگی خانوادگی است، اما گاهی اوقات یک عامل ژنتیکی مجزا علت بروز آن است.

بر اساس مطالعه ای که در سال 2015 در مجله تحقیقات دندانی منتشر شد، فقدان مادرزادی دندان به طور گسترده به عنوان یک ناهنجاری دندان در نظر گرفته می شود و هنگامی که یک ویژگی خانوادگی موجب بروز فقدان مادرزادی دندان نشده باشد، می تواند قابل ارتباط با عوامل محیطی مانند عفونت، تروما، و مصرف دارو و نیز ژن هایی باشد که با حدود 120 سندروم در ارتباط هستند، مانند شکاف لب، شکاف کام، و سندروم داون.

فقدان مادرزادی دندان چه تأثیراتی دارد؟

فقدان مادرزادی دندان تأثیرات مشهودی روی زیبایی دارد که شما یا فرزندتان از آن کاملاً آگاه خواهید بود، اما فراتر از آن، فقدان مادرزادی دندان احتمالاً می تواند منجر به بروز مشکلات دیگر شود. بر اساس انجمن دندانپزشکان آمریکا، فواصل بزرگ بین دندان های شما می تواند گفتار و نحوه غذا خوردن شما را تحت تأثیر قرار دهد و فقدان دندان های مولر می تواند جویدن شما را نیز تحت تأثیر قرار دهد. علاوه بر این، ممکن است به دلیل عدم وجود یک دندان، دندان های دیگر شما جابجا شوند، و اطراف جای خالی دندانی که وجود نداشته است ممکن است تحلیل استخوان اتفاق بیفتد. اما نگران نباشید- با پیشرفت های امروز دندانپزشکی، گزینه هایی برای جایگزینی دندان هایی در دسترس هستند که به صورت مادرزادی وجود ندارند.

دندان درنیاوردن مادرزادی کودک

دندان درنیاوردن مادرزادی کودک

درمان های فقدان مادرزادی دندان

گام نخست برای درمان فقدان مادرزادی دندان گفتگو با یک دندانپزشک و تشخیص این موضوع است که دندان های شما یا فرزندتان آیا واقعاً وجود ندارند یا در حقیقت تنها زیر لثه ها گیر کرده اند. دندانپزشک شما می تواند با گرفتن عکس های رادیوگرافی با اشعه ایکس این موضوع را تأیید یا رد کند و از آنجا گام بعدی را مشخص نماید.

اگر شما یا فرزندتان فقدان مادرزادی دندان داشته باشید، ممکن است ترسناک به نظر برسد: دندان های من کجا هستند؟ چرا آنها بیرون نیامده اند؟ اما گزینه های درمانی به صورت گسترده در دسترس هستند. سه راه اصلی برای درمان فقدان مادرزادی دندان عبارتند از:

  • مدیریت فضا، مانند بریج های دندانی
  • پروتزهای پارسیل ثابت که با رزین ثابت می مانند
  • ایمپلنت های دندانی

در بریج های پارسیل یک دندان مصنوعی روی دندان های سالم در طرفین شکاف تکیه دارد، در حالی که دست دندان کامل مصنوعی جایگزین همه دندان های یک فک می شوند، اما پروتزهای پارسیل جایگزین تعدادی از دندان ها می شوند. ایمپلنت های دندانی از پست های (فیکسچرهای) تیتانیومی تشکیل شده اند که داخل استخوان فک جایگذاری می شوند و یک روکش روی اباتمنت ایمپلنت سوار می شود. اما اینکه کدام گزینه برای شما یا فرزندتان بهتر است، همگی به ارزیابی های دندانپزشک، سن شما یا فرزند شما، و نیز بهترین گزینه های موجود بستگی دارد.

وقتی نوبت به سالم نگه داشتن دهان پس از دریافت درمان می رسد، مراقبت های همه آنها- مانند بریج های دندانی، پروتزهای مصنوعی، ایمپلنت های دندانی- شبیه مراقبت از دندان های طبیعی به نظر می رسد. دو مرتبه مسواک زدن در طول روز و نخ دندان کشیدن روزانه معمولاً تنها کارهایی هستند که لازم است انجام شوند.

نداشتن مادرزادی دندان می تواند گیج کننده و ترسناک باشد- روی هم رفته، یک لبخند جذاب بخش بزرگی از اعتماد به نفس ما را تشکیل می دهد. اما اگر شما یا فرزندتان فقدان مادرزادی دندان داشته باشید، باید بدانید که این مشکل نه تنها شایع است، بلکه قابل درمان می باشد. نخستین گام گفتگو با یک دندانپزشک می باشد، و قبل از آنکه متوجه شوید در مسیر داشتن لبخندی سالم تر و با ظاهر طبیعی تر قرار می گیرید.

دنچرها پروتزهای مصنوعی دندانی ساخته شده از آکریلیک (پلاستیک)، نایلون یا فلز می باشند. آنها به خوبی روی لثه های جای می گیرند تا جایگزین دندان های از دست رفته باشند و از بروز مشکلات احتمالی ناشی از خالی ماندن جای آنها جلوگیری نمایند.

فواصل خالی به جا مانده از دندان های از دست رفته می توانند موجب بروز مشکلات متعددی در غذا خوردن و حرف زدن شود، بعلاوه دندان های واقع در طرفین فضای خالی می توانند به صورت زاویه دار به سمت آن جایجا شوند.

گاهی اوقات نیاز است همه دندان ها کشیده شوند و جایگزینی برای آنها قرار داده شود. بنابراین، ممکن است شما نیز به یکی از راهکارهای زیر داشته باشید:

  • پروتزهای مصنوعی دندانی کامل (دست دندان کامل)- که جایگزین همه دندان های قوس دندانی بالا یا پایین می شوند، یا
  • پروتزهای پارسیل- که تنها جایگزین یک یا چند دندان می شوند.

علاوه بر این، اگر شما نیاز به دست دندان های کامل داشته باشید، پروتزهای دندانی می توانند از بروز مشکلات برای غذا خوردن و نیز حرف زدن پیشگیری کنند، بعلاوه می توانند ظاهر لبخند شما را نیز بهبود دهند و اعتماد به نفس از دست رفته شما را بازگردانند.

در این مقاله اطلاعات کافی برای افرادی وجود دارد که به فکر دریافت پروتزهای مصنوعی دندانی هستند، و نیز توصیه هایی برای افرادی دارد که قبلاً آنها را دریافت کرده اند. ابتدا اجازه دهید به این موضوع بپردازیم که چرا ممکن است دندان ها از دست بروند.

علل از دست رفتن دندان ها

از دست رفتن دندان ها دلیل اصلی برای رفتن افراد به سراغ پروتزهای مصنوعی است. چند دلیل اصلی دیگر نیز برای از دست رفتن دندان ها وجود دارد، از جمله:

  • بیماری پریودنتال (شایع ترین دلیل)
  • کشیدن دندان
  • بالا رفتن طبیعی سن
  • مراقبت های نامناسب بهداشتی دهان و دندان
  • پوسیدگی های دندانی متعدد
  • حوادث فک و صورت

بعلاوه شما بیشتر در معرض خطر از دست رفتن دندان قرار دارید، اگر:

  • بالاتر از 35 سال هستید.
  • مرد هستید.
  • سیگار می کشید یا محصولات تنباکو استفاده می کنید.
  • آرتروز روماتوئید دارید.
  • دیابت یا فشار خون بالا دارید.
  • پاکسازی های تخصصی و معاینات دندان ها (هر شش ماه یک مرتبه) را نادیده می گیرید.
  • مراقبت های خانگی دندان ها (دو مرتبه مسواک زدن در طول روز، نخ دندان کشیدن، و شستشوی دهان با دهانشویه) را نادیده می گیرید.

افراد بزرگسال مسن تر بیشتر در معرض خطر از دست رفتن دندان ها ناشی از بیماری لثه، حفره ها و پوسیدگی های دندانی، مراقبت های ضعیف دندانی، و بالا رفتن طبیعی سن قرار دارند. کشیدن دندان و حوادث دندانی نیز از جمله عواملی هستند که موجب از دست رفتن دندان ها می شوند. در چنین مواردی استفاده از پروتزهای مصنوعی ضرورت پیدا می کند.

دنچر یا دندان یا پروتز مصنوعی

دنچر یا دندان یا پروتز مصنوعی

انواع پروتزهای مصنوعی

دست دندان کامل

در صورتی که شما همه دندان های خود در یک قوس دندانی را از دست داده باشید یا نیاز باشد همه آنها کشیده شوند، یا اگر دست دندان کامل قدیمی دارید، لازم است یک دست دندان جدید دریافت کنید.

پروتزهای مصنوعی دندانی عموماً به محض کشیده شدن دندان ها قابل استفاده هستند، به این معنا که شما هیچ بازه زمانی بدون دندان نخواهید بود. پروتزهای مصنوعی محکم روی لثه ها و استخوان فک شما قرار خواهند گرفت.

اما اگر بلافاصله پس از کشیدن دندان پروتز مصنوعی شما کار گذاشته شود، شکل لثه ها و استخوان شما نسبتاً سریع تغییر خواهد کرد و به احتمال زیاد نیاز خواهد بود پس از چند ماه تغییراتی در پروتزهای مصنوعی شما ایجاد شود یا مجدداً ساخته شوند.

گاهی اوقات نیز ممکن است نیاز باشد اجازه داده شود لثه ها بهبود پیدا کنند و شکل آنها تغییر کند، قبل از آنکه بتوان پروتزهای مصنوعی را در جای خود قرار داد.

شما برای ساخت پروتزهای مصنوعی خود می توانید به دندانپزشک یا یک تکنسین دندانپزشکی بالینی مراجعه کنید.

تفاوت بین دندانپزشک و تکنسین دندانپزشکی بالینی (متخصص در ساخت پروتز های دندانی) به قرار زیر می باشند:

  • دندانپزشک اندازه گیری ها و قالب گیری های لازم را از دهان شما انجام خواهد داد، و سپس دستور ساخت دست دندان کامل یا پروتز مصنوعی شما را به تکنسین خواهد داد.
  • تکنسین دندانپزشکی بالینی دست دندان کامل شما را مستقیماً و بدون دیدن دندانپزشک شما خواهد ساخت (گرچه لازم است برای چکاپ های دندانی به طور منظم به دندانپزشک خود مراجعه نمایید).

بر اساس قالب گرفته شده از دهان شما ابتدا یک پروتز امتحانی ساخته می شود. دندانپزشک یا تکنسین آن را داخل دهان شما بررسی خواهند کرد تا ببینند به خوبی داخل دهان جای می گیرد و نیز ظاهر آن را نیز ارزیابی خواهند کرد. شکل و رنگ ممکن است قبل از ساخت پروتز نهایی تغییر داده شوند.

پروتزهای پارسیل

پروتزهای پارسیل به گونه ای طراحی می شوند که فاصله به جای مانده از افتادن یک یا چند دندان از دست رفته کنار یکدیگر در یک قوس دندانی را پر کنند. آنها یک پلیت پلاستیکی، نایلونی، یا فلزی با تعدادی دندان مصنوعی متصل به آن هستند. پروتزهای پارسیل به دو صورت ثابت و متحرک ساخته می شوند:

پروتزهای پارسیل ثابت

پروتزهای پارسیل ثابت (FPD) که بریج های بر پایه ایمپلنت یا دندان نیز نامیده می شوند، در آنها از دندان های طبیعی موجود یا ایمپلنت های دندانی به عنوان تکیه گاه استفاده می شود. بر خلاف دست دندان های کامل یا پروتزهای پارسیل متحرک، این نوع پروتزها متحرک نیستند.

مزایای پروتزهای پارسیل ثابت:
  • بهبود زیبایی
  • ایجاد احساس امنیت بیشتر برای بیمار
  • محکم تر بودن آنها نسبت به پروتزهای متحرک
  • ثبات در محل قرار گیری دندان ها و بایت بهتر
  • محافظت بیشتر از ساختار دندانی
معایب پروتزهای پارسیل ثابت:
  • بازگشت ناپذیر بودن ساختار از دست رفته دندان های طبیعی که به عنوان تکیه گاه استفاده شده اند.
  • دندان های تکیه گاه بیشتر در معرض خطر پوسیدگی دندان قرار دارند.
  • خطر آسیب بیشتر به پریودنشویم و پالپ دندان.
  • هزینه تعویض بیشتر در مقایسه با پروتزهای مصنوعی متحرک.
دنچر یا دندان یا پروتز مصنوعی

دنچر یا دندان یا پروتز مصنوعی

پروتزهای پارسیل متحرک

این نوع پروتزها از دندان های مصنوعی تشکیل شده اند که به یک پایه پلاستیکی همرنگ لثه ها متصل شده است. این نوع پروتزها برای استحکام بیشتر معمولاً روی یک چارچوب فلزی ساخته می شوند و با چفت های فلزی روی تعدادی از دندان های طبیعی قفل می شوند، که آن را بدون هیچ خطری در جای خود داخل دهان شما نگه می دارد. آنها می توانند به راحتی باز شده و از دهان خارج شوند. گاهگاهی، چفت ها می توانند از مواد همرنگ دندان ها یا لثه ها ساخته شوند، گرچه این نوع چفت ها همیشه هم مناسب نیستند زیرا به نظر می رسند شکننده تر از فلز باشند. دندانپزشک می تواند دهان شما را اندازه گیری کند و دستور ساخت پروتز پارسیل شما را به تکنسین بدهد.

مراقبت از پروتزهای مصنوعی

ممکن است آغاز استفاده از پروتزهای مصنوعی کمی عجیب باشد، اما شما خیلی زود به استفاده از آنها عادت خواهید کرد. در ابتدا، نیاز است به صورت تمام وقت از پروتزهای مصنوعی استفاده کنید، حتی حین خواب. دندانپزشک یا تکنسین به شما توصیه خواهند کرد که آیا قبل از خواب لازم است پروتز خود را خارج کنید یا خیر.

همیشه نیاز نیست در طول شب پروتزهای مصنوعی از دهان خارج شوند، اما این کار می تواند اجازه دهد لثه های شما حین خواب استراحت کنند.

اگر پروتزهای مصنوعی را از دهان خارج می کنید، باید آنها را مرطوب نگهداری کنید- برای مثال، داخل آب یا کیسه پلی اتیلن با مقداری پنبه مرطوب داخل آن، یا در محلول مناسب تمیز کردن شبانه پروتز. این کار از خشک شدن پروتزهای مصنوعی و تغییر شکل آنها جلوگیری خواهد کرد.

بهداشت دهانی

وقتی از پروتزهای مصنوعی استفاده می کنید، تمیز نگهداشتن دهان به اندازه زمانی که دندان طبیعی داشته اید مهم است. برای پیشگیری از پوسیدگی دندان ها، بیماری لثه و دیگر مشکلات دندانی، شما باید دندان های باقی مانده داخل دهان و نیز لثه و زبان خود را هر روز صبح و شب ها قبل از رفتن به رختخواب با خمیر دندان فلورایده تمیز کنید.

پاکسازی پروتزهای مصنوعی

مهم است که به طور منظم پلاک های دندانی و ذرات غذا را از روی پروتزهای دندانی خود پاک کنید. علت این است که پروتزهای مصنوعی دندانی کثیف و آلوده می توانند منجر به بروز مشکلات دیگری مانند بوی بد دهان، بیماری لثه، پوسیدگی دندان ها، و برفک دهان شوند.

به همان اندازه ای که دندان های طبیعی خود را تمیز می کرده اید باید برای پاکسازی پروتزهای مصنوعی نیز زمان بگذارید (حداقل دو مرتبه در طول روز: هر صبح و شب).

بعلاوه شما باید:

  • شما باید قبل از غوطه ور کردن پروتزهای مصنوعی خود آنها را با خمیر دندان یا صابون مسواک بزنید و با آب بشویید تا ذرات غذای روی آنها زدوده شوند.
  • برای برطرف کردن لکه ها و باکتری ها، آنها را در محلول گازدار تمیز کننده پروتزهای مصنوعی – و قرص های تمیز کننده پروتزهای مصنوعی غوطه ور کنید (دستور العمل های شرکت سازنده را دنبال کنید).
  • به همان اندازه ای که دندان های طبیعی خود را مسواک می زده اید، پروتزهای مصنوعی را نیز مسواک بزنید (از محکم ساییدن آنها خودداری کنید).

در صورت افتادن آنها از دست شما امکان شکسته شدن آنها وجود دارد، بنابراین باید آنها را بالای یک حوله یا سینک پر از آب تمیز کنید، یا هر چیز نرم دیگری مانند حوله تا شده تمیز کنید.

نحوه غذا خوردن با پروتزهای مصنوعی

وقتی به تازگی استفاده از پروتزهای مصنوعی را آغاز کرده اید، شما باید غذاهای نرم بخورید و آن را به قطعات کوچکتر تبدیل کنید و آن را آرام و با استفاده از هر دو طرف دهان بجوید.

از جویدن آدامس و هر غذای چسبناک، سفت، یا دارای تکه های تیزی خودداری کنید/

شما می توانید به تدریج خوردن خوردن دیگر انواع غذاها را آغاز کنید تا وقتی که به رژیم غذایی قدیمی خود باز گردید. هرگز از خلال دندان استفاده نکنید.

چسب های پروتزهای مصنوعی

اگر پروتز مصنوعی شما به خوبی در جای خود قرار بگیرد، شما الزاماً نیازی به استفاده از چسب های مخصوص برای ثابت کردن آنها نخواهید داشت. اما اگر استخوان فک شما به میزان قابل توجهی تحلیل رفته باشد، چسب ها ممکن است تنها راه برای کمک به شما در نگهداشتن پروتزهای مصنوعی دندانی در جای خود باشند. در این صورت، دندانپزشک یا تکنسین دندانساز شما آنها را به شما پیشنهاد خواهند داد.

گاهگاهی، ممکن است برخی افراد وقتی از چسب های پروتز استفاده می کنند با پروتزهای مصنوعی خود احساس راحتی بیشتری داشته باشند. برای استفاده از آنها دستور العمل های تولید کننده را دنبال کنید و از استفاده مقادیر زیاد چسب خودداری کنید. چسب ها می توانند با مسواک زدن با آب و صابون از روی پروتزها کنده شوند. لازم است باقی مانده های چسب ها از داخل دهان با دستمال تمیز مرطوب خارج شوند.

چه زمانی باید به دندانپزشک مراجعه کرد؟

اگر پروتز مصنوعی دندانی دارید (حتی دست دندان کامل) باید به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید تا هر گونه مشکلی را، در صورت وجود، بررسی نمایند.

اگر شما به خوبی از پروتزهای مصنوعی دندانی خود مراقبت کنید، آنها چندین سال برای شما دوام خواهند داشت. اما بالأخره لثه ها و استخوان فک شما تحلیل خواهد رفت، که به این معناست که ممکن است به اندازه قبل به خوبی روی لثه های شما قرار نخواهند گرفت و ممکن است شل شوند، یا اینکه حتی ممکن است دچار ساییدگی شوند.

در صورت مواجه شدن با مشکلات زیر حتماً به دندانپزشک مراجعه کنید:

  • هنگام حرف زدن پروتزهای شما صدای کلیک می دهند.
  • دنچرهای شما می لغزند، یا اینکه حس می کنید دیگر به خوبی اندازه نیستند.
  • پروتزهای شما احساس ناخوشایند و ناراحتی بوجود می آورند.
  • آنها به صورت کاملاً قابل مشاهده ای دچار ساییدگی شده اند.
  • شما علائم بیماری لثه، یا پوسیدگی دندان دارید، مانند خونریزی از لثه ها یا بوی بد دهان.

اگر پروتزهای مصنوعی که به خوبی جای نمی گیرند یا ساییده شده اند تعویض نشوند، آنها می توانند موجب بروز ناراحتی های بزرگی شوند و در نهایت باعث بروز زخم یا عفونت های داخل دهان یا مشکل حین غذا خوردن و حرف زدن خواهند شد.