وقتی نوبت به طراحی لبخند بی نقص برای شما می رسد، عوامل بسیاری هستند که در درست بدست آوردن آن دخیل هستند. در اینجا به بیان برخی از اصول اساسی طراحی لبخند به زبان ساده و روزمره می پردازیم تا به شما کمک کند تا درک کنید که چگونه می توانیم به شما کمک کنیم لبخند بی نقصی بدست بیاورید!

دندان های صاف

وقتی صحبت از صاف کردن دندان ها می شود، چیزهای زیادی وجود دارند که مردم به آنها اشاره می کنند و می توانند باعث شوند لبخند “مستقیم” یا “کج” به نظر برسد.

خط میانی یا میدلاین لبخند: اگر خط میانی لبخند شما با خط مرکزی صورت شما در یک راستا نباشد، می تواند باعث نازیبا به نظر رسیدن لبخند شما شود.

شیب دندان ها: دندان های شما باید عمودی باشد به گونه ای که خطوط بین آنها بالا و پایین، اما اندکی به سمت مرکز منحرف باشند.

فاصله بین دندان ها: دندان های شما باید بدون فاصله یا شکاف بین خود با یکدیگر تماس داشته باشند. مثلث های ایجاد شده توسط منحنی های دندان های شما در بالا و زیر نقطه تماس با دندان های مجاور خود، نباید خیلی بزرگ باشند، و نباید هیچ سیاهی قابل مشاهده ای بین نقطه تماس و لثه های شما وجود داشته باشد. این دو دندان وسط، که تحت عنوان دندان های مرکزی نیز نامیده می شوند، باید بیشترین تماس را داشته باشند، و با دور شدن به سمت طرفین، از مقدار این سطح تماس کاسته می شود.

تقارن دندان ها: دندان های شما باید به طور کلی در اطراف خط مرکزی متقارن باشند، اساساً مانند تصاویر در آینه.

دندان های با شکل زیبا

شکل دندان های شما برای ایجاد ظاهری جذاب مهم است. ما هنگام تصمیم گیری در مورد زیباترین شکل دندان ها برای شما، به چیزهای زیادی نگاه می کنیم.

تناسب دندان ها: دندان های پیشین مرکزی شما باید از نظر پهنا، از سایر دندان های شما بزرگتر باشند. همچنین ممکن است بلندتر از سایر دندان های شما باشند، گرچه برخی از افراد لبخندی را ترجیح می دهند که در آن دندان ها طول یکسانی داشته باشند که لبخندی که در آن دندان های نیش به اندازه دندان های پیشین مرکزی بلند باشند. اغلب از ما سؤال می شود “آیا قرار است دندان های جلوی شما بلندتر باشند؟”آری! در اکثر لبخندها دو دندان جلو بلندتر هستند. با این حال، اگر شما لبخندی که آنها برای شما می سازند را دوست ندارید، می توانید درخواست کنید آنها را برای شما به یک اندازه درست کنند.

پهنا و بلندا: هنگامی که پهنای دندان های شما حدوداً به اندازه 80% از بلندای آنها است، می توانید به شکلی رضایت بخش برسید.

گرچه بسیاری از فرمول های ریاضی به طور کلی این خصوصیات را راهنمایی می کنند، دندانپزشک شما به یک شکل جذاب از نظر دید هنری برای دندان های شما دست خواهد یافت.

 طراحی و اصلاح لبخند

طراحی و اصلاح لبخند

لبخند شما باید منحصر بفرد باشد

علاوه بر پیروی از همه این اصول اساسی، لبخند شما باید مختص خودتان باشد. ما می توانیم از نسبت های طبیعی دندان های فعلی شما کار کنیم و عوامل بسیاری را حفظ کنیم که باعث می شوند لبخند شما مختص خودتان باشد. یا می توانیم در مورد ویژگی های لبخند دلخواه تان با شما صحبت کنیم تا بتوانید لبخند مورد نظر شما را برایتان طراحی کنیم.

سن لبخند: یکی از ویژگی های مهم این است که می خواهید با لبخند شما چه سنی القاء شود. به طور کلی، یک لبخند جوان دارای دندان های بلندتر، دندان های گردتر، و دندان های سفیدتر است. دندان های پیشین مرکزی نیز تمایل دارند بلندتر از دندان های لترال باشند.

لبخند دوستانه: به نظر مردم، افرادی که دندان های نیش آنها گرد است، لبخندی دوستانه تر دارند. در مقابل، اگر دندان های نیش تیزتر باشند، لبخند می تواند تهاجمی تر به نظر برسد. این تمایز گاهی اوقات نیز تحت عنوان لبخند زنانه در مقابل لبخند مردانه برچسب می خورد زیرا مردان به احتمال زیاد دندان های نیش بلندتر و تیزتری دارند.

دندان های سفید

دندان های سالم و جذاب به طور کلی سفید هستند، اما اینکه چه رنگی دقیقاً به چه معناست، به رنگ پوست، حجم لب ها، و ترجیحات شما بستگی دارد. سفید کردن دندان ها قادر خواهد بود نتایجی سازگار با مینای طبیعی دندان های شما به دست بدهد، که ممکن است به اندازه بقیه روشن نباشد. اگر به طور کلی می خواهید به سفیدی بیشتری دست یابید یا تنها به یک دندان بد رنگ شده رسیدگی کنید، ونیرهای پرسلن می توانند کمک کنند.

اطراف دندان های شما

لبخند شما چیزی بیشتر از صرفاً دندان های شماست. بسیاری از عناصر دیگر وجود دارند که دندانپزشک زیبایی شما برای طراحی لبخند شما از آنها استفاده خواهد کرد، از جمله لثه ها، لب ها، و حتی فاصله بین دندان ها.

لثه های جذاب – پایه و اساس لبخند

اگر می خواهید لبخندی جذاب داشته باشید، باید لثه های سالمی داشته باشید. لثه های صورتی کم رنگ بخش اساسی لبخند جذاب شما هستند. اگر لثه های شما سالم نیستند، نخستین گام در اصلاح لبخند خود را، درمان لثه های خود قرار دهید. در غیر اینصورت، ممکن است دندانی برای نشان دادن در لبخند خود نداشته باشید.

در مرحله بعد، ما به کانتور لثه های شما نگاه خواهیم کرد. باید بین ارتفاع لثه های روی دندان های شما تقارن وجود داشته باشد. حداکثر ارتفاع دندان های پیشین مرکزی فوقانی (دو دندان مرکزی شما) و دندان های نیش فوقانی شما (دندان های چشم، که گاهی اوقات به آنها نیش نیز می گویند زیرا در بسیاری از افراد تیز هستند) باید ارتفاعی برابر یا نزدیک به حداکثر ارتفاع دندان های پیشین لترال (دندان های بین دندان های پیشین و دندان های نیش) داشته باشند.

وقتی لبخند می زنید، باید مقداری از لثه های شما در بالای لبخند شما نشان داده شود، اما نه خیلی زیاد. اگر مقدار زیادی از بافت لثه شما قابل مشاهده باشد، می توانیم آنها را کانتور کنیم تا مقدار معقولی از آنها قابل مشاهده باشد.

لب های شما قاب لبخند شما هستند

لب های شما تعیین می کنند که چه مقدار از لبخند شما نشان داده شود. با افزایش سن، لب های ما هنگام لبخند زدن افتاده تر می شوند و کمتر بالا می روند و مقدار کمتری از دندان ها و لثه های ما نشان داده می شود. برای بهبود نمایش آنها، افزایش ارتفاع دندان ها آسان است، اما گسترش لثه ها دشوارتر است.

لب های شما بعلاوه شکل صحیح لبخند شما را نشان خواهد داد. خط لب، که توسط لبه بالایی لب پایین شما شکل گرفته است، باید موازی با خط ایجاد شده توسط لبه پایینی دندان های فوقانی شما باشد.

راهروی باکال

راهرو باکال منطقه ای در گوشه لبخند شماست که در آن فضای خالی بین دندان های شما و پیوندگاه وجود دارد، جایی که لب های شما به هم می رسند. درک این مسئله که فضای خالی چگونه بخشی از طراحی لبخند شما است، دشوار است، اما بسیار حیاتی است. اگر هیچ فضای خالی در آنجا وجود نداشته باشد، لبخند شما شلوغ و پر دندان به نظر خواهد رسید. اگر خیلی زیاد باشد، لبخند شما خالی به نظر خواهد رسید. مهم است که این را درست متعادل کنید تا لبخند شما سالم و جذاب به نظر برسد.

 طراحی و اصلاح لبخند

طراحی و اصلاح لبخند

انواع روش های اصلاح لبخند

اصلاح دندان های شما به اندازه استفاده از کیت سفید کننده دندان در منزل آسان نخواهد بود. طرح درمان شما برای نیازهای لبخند شما کاملاً شخصی سازی خواهد شد. دندان های شما ممکن است درخشان و سفید باشند اما به دلیل شکل آنها، ظاهری ضعیف داشته باشند، بنابراین شاید به ونیرها نیاز داشته باشید اما نه سفید کردن دندان ها. انواع محبوب اصلاحات عبارتند از:

  • باندینگ کامپوزیت برای تغییر شکل و رنگ در طول روند اصلاح دندان های شما.
  • ایمپلنت های دندانی برای جایگزینی دندان های آسیب دیده و از دست رفته.
  • سفید کردن دندان ها برای کمک به روشنتر کردن سایه دندان های شما.

ونیرها

یکی دیگر از فرایندهای بسیار متداول برای اصلاح نواقص لبخند، ونیرها هستند. از ونیرها می توان برای رفع طیف گسترده ای از مشکلات زیبایی استفاده کرد.

ونیرهای دندانی هدف دیگری جز درمان زیبایی ندارند، و یک اصلاح لبخند اساساً بیشتر به ظاهر لبخند مربوط می شود. ونیرها یک پوشش پلاستیکی یا پرسلن هستند که به سطح دندانی چسبانده می شوند که از نظر زیبایی نقص دارند. این ونیرها اغلب (به جز برای ترمیم آسیب ناشی از براکسیسم) برای سلامت دندان ها کاری انجام نمی دهند، اما در ایجاد تغییر در ظاهر دندان ها استثنایی هستند.

دندان هایی که در اثر اختلالات خوردن، سیگار کشیدن و شکستن آسیب دیده اند، می توانند با استفاده از ونیرها اصلاح شوند. دندانپزشک زیبایی شما با استفاده از آنها، ضمن بهبود رنگ لبخند شما، ممکن است بتواند از آنها برای پر کردن فاصله بین دندان ها یا اصلاح دندان های لب پر شده و شکسته استفاده کند.

حفظ سلامت عالی لثه ها هنگام دریافت ونیرها ضروری است، زیرا در طول فرایند، لثه ها به عقب برده می شوند. اطمینان از تمیز ماندن آنها برای جلوگیری از پوسیدگی و بروز عفونت مهم است.

رنگ دندان

به مرور زمان، دندان ها می توانند لک یا تیره و کدر شوند، و سفید کردن دندان ها می تواند بدون نیاز به تعویض کامل آنها با ونیر پرسلن یا کامپوزیتی، باندینگ کامپوزیت، یا روکش های دندانی، رنگ دندان های شما را بهبود دهد. پر کردن نقره ای یا آمالگام را می توان به طور کامل با پر کردن کامپوزیتی تعویض کرد تا لکه های تیره را از بین ببرد و ظاهر دندان هایی که تحت تأثیر قرار گرفته اند را تعدیل کند.

به خاطر داشته باشید که رنگ دندان های شما زیبایی های مختلفی را منتقل می کند. رنگ تیره تر دندان نشان دهنده مسن تر بودن فرد و فرسوده بودن دندان ها است، در حالی که رنگ سفیدتر و روشن تر دندان ها باعث می شود لبخند جدید شما جوان تر به نظر برسد. مراقب باشید که خیلی سفید نباشند، زیرا این امر می تواند باعث شود لبخند شما جعلی به نظر برسد. یک دندانپزشک زیبایی برای یافتن تعادل عالی بین صورت و دندان های شما برای دست یافتن به بهترین نتایج آموزش دیده است.

 طراحی و اصلاح لبخند

طراحی و اصلاح لبخند

تراز و فاصله

بی شک فاصله بین دندان های جلو می تواند زیبا و بامزه به نظر برسد، اما شاید نه خیلی، زمانی که همه دندان های اطراف نیز کج و با فاصله هستند. لبخند جدید شما شامل فرآیند ارتودنسی برای تنظیم مجدد دندان ها با استفاده از بریس های سنتی بزرگسالان یا گزینه های نامرئی است.

دندان های از دست رفته

هنگامی که در مورد نتایج یک اصلاح زیبایی فکر می کنید، اولین چیزی که به ذهن می آید این است که دندان از دست رفته ظاهر ایده آلی ندارند. اگر سلامت دندان اصلی شما دست نخورده باشد، دندانپزشک شما ممکن است روکش های دندانی یا ونیرها را توصیه کند.

در صورتی که یک دندان از دست رفته باشد یا در وضعیتی قرار داشته باشد که نتوان آن را نجات داد، دندانپزشک زیبایی شما احتمالاً ایمپلنت های دندانی، بریج های دندانی یا پروتزهای مصنوعی پارسیل را توصیه خواهد کرد. در صورتی که هنوز امکان نجات دندان وجود داشته باشد، قبل از کاشت ایمپلنت، روکش های دندانی گام برتر هستند. این گزینه های درمانی تهاجمی تر برای دندان های ناسالم یا از دست رفته (مانند ایمپلنت ها) اغلب به عمل جراحی نیاز دارند.

نواقص زیبایی ظاهری

ظاهر یک دندان ناهموار یا لب پر شده می تواند توسط دندانپزشک زیبایی با باندینگ بهبود پیدا کند. برای دستیابی به بهترین نتایج، حتی یک لبخند لثه ای می تواند مجدداً کانتور شود. تراش دندان ها روش دیگری برای دستیابی به ظاهری یکدست است. یک اصلاح زیبایی لبخند، بدون درمان مناسب دندانپزشکی برای دندان های شکسته ناقص خواهد بود.

ظاهر چهره

با افزایش سن، چهره های ما می توانند جوانی خود را از دست بدهند. چهره های سالخورده یا ناخوشایند می توانند از طریق جراحی فک و صورت و ارتودنسی بهبود یابند. شکل صورت شما می تواند تا میزان زیادی تحت تأثیر شرایط دندانی شما قرار داشته باشد. مال اکلوژن نمونه ای از یک مشکل دندانی است که دارای علائم زیبایی در خارج از دهان است.

طرح درمان

هنگامی که به دندانپزشک مراجعه می کنید تا در مورد لبخند جدید خود صحبت کنید، آنها یک طرح درمان برای رفع تک تک مشکلاتی که شما با دندان های خود دارید و اصلاح لبخند شما ارائه خواهند داد تا شبیه یک ستاره هالیوودی به نظر برسید. هر شخص و هر لبخندی منحصر بفرد است. طرح درمان برای یک نفر می تواند به اندازه یک قرار ملاقات باشد، در حالی که ممکن است شخص دیگری به شش ماه جراحی و فرایندهای ارتودنسی نیازداشته باشد تا به نتایج مورد نظر خود دست یابد.

 طراحی و اصلاح لبخند

طراحی و اصلاح لبخند

مشاوره اولیه

بخش اول برنامه درمانی مشاوره اولیه است. در طول این جلسه، دندانپزشک زیبایی شما برای تعیین سلامت دندان های شما و اینکه برای دستیابی به بهترین لبخند چه نوع فرایندهای دندانپزشکی نیاز است، ارزیابی کاملی را انجام خواهد داد. در این مدت، در صورت داشتن هرگونه نگرانی در مورد سلامتی، قبل از شروع هرگونه درمان زیبایی، باید ابتدا آنها مورد بررسی قرار گیرند. در طول این مدت شما همچنین دندانپزشک خود را از اهداف خود و نتایج مورد انتظار خود کاملاً آگاه خواهید کرد. قالب گیری از دندان های شما انجام خواهد شد و الگویی از روی دندان های شما ساخته خواهد شد و با اعمال تغییرات ممکن، پیش نمایشی از لبخند نهایی شما تهیه خواهد شد.

پیش نمایش اساساً یک عکس “بعد” مورد انتظار است که با استفاده از انواع فناوری هایی که در اختیار دندانپزشک شما قرار دارند ایجاد می شود. برخی از فن آوری های مورد استفاده در پیش نمایش دندان عبارتند از:

  • نرم افزار تصویربرداری دندانپزشکی
  • مدل های مطالعه دندانپزشکی
  • ماکت باندینگ کامپوزیت دندانی
  • عکس های قبل و بعد بیماران دیگر

فن آوری مدرن دندانپزشکی در نشان دادن نتایج مورد انتظار از روش های مختلف دندانپزشکی زیبایی مسیری طولانی را طی کرده است. دندان های شما بعد از انجام و اتمام تمام فرایندهای گفته شده، به احتمال خیلی زیاد شباهت زیادی به تصویر ماکت خواهند داشت.

فرایندهای دندانپزشکی

در مرحله بعد، دندانپزشک شما برای انجام تمام فرایندهایی که برای دستیابی به بهترین لبخند نیاز هستند، برنامه ریزی خواهد کرد. هیچ چیزی به عنوان یک درمان یا هزینه استاندارد برای یک طرح درمان وجود ندارد. هر فرد در مورد آنچه دندان های او نیاز دارند و نوع فرایند دندانپزشکی که برای دستیابی به لبخند کامل خود نیاز دارد، باید با دندانپزشک خود صحبت کند.

زمان بندی برای هر رویداد دندانپزشکی به آنچه باید انجام شود بستگی خواهد داشت. امکان کاشت و بارگذاری ایمپلنت های دندانی، مانند ایمپلنت های All- on- 4، در یک روز وجود دارد، اما این نوع درمان دندانپزشکی برای همه افراد گزینه ای شدنی نیست. اگر به کاشت ایمپلنت یا دیگر جراحی های تهاجمی نیاز نداشته باشید، احتمالاً می توانید در یک روز با لبخند کامل خود که با ونیرها اصلاح شده است، از مطب دندانپزشک خود خارج شوید.

 طراحی و اصلاح لبخند

طراحی و اصلاح لبخند

مراقبت های بعدی

پس از تکمیل همه فرایندهای دندانپزشکی و دستیابی به یک لبخند بی نقص، باید دندان های جدید خود را حفظ کنید. بسیار محتمل است که عادات دندانی قبلی شما همان چیزی باشند که باعث شده اند از ابتدا به تحول در لبخند خود نیاز داشته اید، بنابراین دانستن اینکه چگونه می تواند این عادت ها را تغییر داد مهم است.

محصولات دندانپزشکی

بسیاری از افراد دندان های خود را با خمیر دندان ها و مسواک های بسیار ساینده مسواک می زنند. اینها می توانند روی سطح ونیرها و سایر ترمیم های دندانی خراش ایجاد کنند و طول عمر آنها را کاهش دهند. نخ دندان کشیدن قبل از لبخند جدید شما مهم بوده و اکنون نیز ضروری است. نخ دندان کشیدن مواد غذایی باقی مانده و پلاک ها را از دندان های شما دور نگه می دارند و به جلوگیری از آسیب به آنها کمک می کند.

نخ دندان کشیدن بویژه برای افرادی که ونیر دارند بسیار مهم است زیرا نیاز است سلامت عالی لثه ها حفظ شود. دهانشویه یکی دیگر از محصولات مهم است که باید در نظر بگیرید، زیرا نشان داده شده است که الکل موجود در اکثر برندها، روی پر شدگی های کامپوزیتی تأثیر منفی دارد.

غذا و نوشیدنی

نکته مهمی که بعد از اتمام کار دندانپزشکی خود باید به خاطر بسپارید این است که دندان های جدید داخل دهان شما از همان مواد دندان های طبیعی شما ساخته نمی شوند. ونیرهای کامپوزیتی مستعد لک شدن هستند، بنابراین مهم است که از غذاهایی مانند قهوه، چای، شراب یا هر چیز دیگری با رنگ قوی اجتناب کنید- ونیرهای پرسلن در برابر لکه مقاوم هستند. همچنین مهم است که مصرف قند، میان وعده بین وعده های غذایی و مصرف الکل خود را محدود کنید.

فواید اصلاح لبخند

اعتماد به نفسی که یک لبخند خوب می تواند به کسی بدهد، بیشتر از هزینه فرایندهای واقعی ارزش خواهد داشت. در واقع ثابت شده است که زیبایی دندان ها روی عزت نفس تأثیر می گذارد. اگر احساس می کنید لبخند شما روی اعتماد به نفس شما تأثیر می گذارد، می توانید در مورد اصلاح دندان های خود با دندانپزشک خود صحبت کنید و دید خود را به زندگی تغییر دهید.

 طراحی و اصلاح لبخند

طراحی و اصلاح لبخند

نتیجه گیری

درخواست از دندانپزشک برای اصلاح لبخند، نخستین گام برای خلق یک زندگی با اعتماد به نفس جدید برای هر کسی است که مشکلات زیبایی دندانی دارد. مهم نیست که چه چیزی باعث شده است که دندان های شما کامل به نظر نرسند، راه حل های مدرنی برای مشکلات لبخند شما وجود دارند. با دندانپزشک خود در مورد هزینه ها، تأمین مالی و طرح درمان آنچه برای دستیابی به برای ظاهری که می خواهید نیاز دارید، صحبت کنید. گرچه یک دست کامل از ایمپلنت های فک های بالا و پایین ممکن است از محدوده توانایی مالی شما خارج باشد، راه حل های دیگری نیز وجود دارند که هزینه بسیار کمتری دارند و ممکن است برای شما مناسب باشند!

پرسش های متداول در مورد اصلاح لبخند

آیا اصلاح لبخند درد دارد؟

بسته به اینکه چه فرایندی انجام داده اید، اصلاح لبخند شما می تواند یک تجربه نسبتاً بدون درد باشد یا فرایندی که به داروهای مسکن و بهبودی کمی بیشتری نیاز دارد. به عنوان مثال، سفید کردن دندان ها ممکن است باعث حساسیت شود. ونیرها ممکن است باعث سوزش لثه شوند. ایمپلنت ها و روکش ها، در صورت خوب انجام شدن، درد چندانی نخواهند داشت، اما ممکن است دوره بهبودی طولانی تری داشته باشند.

اصلاح لبخند چه مدت طول می کشد؟

باز هم باید بگوییم، این کاملاً بستگی به این دارد که چه فرایندهایی لازم است انجام شوند. گزینه های یک روزه یا فوری بسیاری در دسترس هستند. در مورد آنچه برای شما مناسب است با دندانپزشک خود صحبت کنید.

آلوئه ورا دارای خواص ضد التهاب و ضد باکتری است. این گیاه همچنین سرشار از آنتی اکسیدان ها است. به همین دلیل، برخی از افراد از آلوئه ورا برای درمان و تسکین التهاب مربوط به بیماری لثه و دیگر مشکلات دهانی استفاده می کنند.

التهاب بخشی از پاسخ سیستم ایمنی طبیعی بدن شما است، اما می تواند منجر به بروز درد، تورم، و ناراحتی شود.

مایع زرد رنگی که از برگ های برش خورده یک گیاه آلوئه تراوش می کند حاوی ترکیبات شیمیایی است که می تواند درد را تسکین دهد. علاوه بر این، این گیاه حاوی شش ماده ضد عفونی کننده است که به مهار رشد قارچ، باکتری، و ویروس کمک می کنند.

آلوئه ورا همچنین حاوی آنتی اکسیدان های قدرتمندی است که با رادیکال های آزادی که باعث آسیب به سلول می شوند، مبارزه می کنند. این صفات آلوئه ورا ممکن است به شرایط زیر کمک کنند:

  • ژنژیویت
  • عفونت لثه یا پریودنتیت
  • تحریکات دیگر داخل دهان

بیایید نگاهی دقیق تر بیندازیم.

 آلوئه ورا برای سلامت لثه

آلوئه ورا برای سلامت لثه

ژنژیویت

ژنزیویت نوعی بیماری لثه است که در آن، پلاک روی دندان ها انباشته می شود. پلاک یک فیلم چسبناک است که به صورت طبیعی تشکیل می شود. اما مقدار بیش از حد آن می تواند باعث التهاب بافت لثه، و در نتیجه منجر به درد و خونریزی لثه ها شود.

درمان به طور معمول شامل پاکسازی های تخصصی دندان ها برای از بین بردن پلاک است. بهداشت صحیح دهان و دندان نیز می تواند التهاب را کاهش دهد. علاوه بر این، تحقیقات نشان می دهند که آلوئه ورا ممکن است بهبودی را ارتقاء دهد.

در یک مطالعه در سال 2013، 45 نفر مبتلا به ژنژیویت به سه گروه 15 نفری تقسیم شدند. یک گروه، به مدت سه ماه، دو مرتبه در روز دهانشویه آلوئه ورا استفاده کرد. گروه دوم فقط با تحت درمان جرمگیری قرار گرفت. درمان برای گروه سوم شامل ترکیبی از دهانشویه آلوئه ورا و جرمگیری بود. هر سه روش باعث کاهش التهاب لثه در شرکت کنندگان شدند. با این حال، گروهی که تحت درمان جرمگیری و دهانشویه آلوئه ورا قرار گرفته بود بیشترین کاهش التهاب را داشت. این یافته ها حاکی از آن است که آلوئه ورا ممکن است روند بهبودی ژنژیویت را تسریع کند.

بیماری پریودنتیت

ژنژیویت اگر بدون درمان باقی بماند می تواند پیشرفت کند و به بیماری پریودنتیت تبدیل شود. این شکل جدی از بیماری لثه، دندان های حمایت کننده از استخوان را از بین می برد.

علائم شبیه ژنژیویت هستند، اما همچنین شامل موارد زیر است:

  • ایجاد فواصل جدید بین دندان ها
  • بوی بد دهان
  • لق شدن دندان ها
  • تحلیل لثه ها

درمان ها از روش های غیر جراحی مانند جرمگیری و تسطیح سطح ریشه گرفته تا روش های جراحی مانند پیوند استخوان متغیر هستند.

وجود باکتری ها در بیماری پریودنتیت همان چیزی است که باعث ایجاد یک واکنش التهابی، و منجر به درد و تورم لثه ها می شود.

یک مطالعه در سال 2011 که به ارزیابی تأثیرات ژل آلوئه ورا در پاکت های پریودنتال پرداخت، نشان داد که این ژل به دلیل خواص ضد باکتریایی و ضد التهابی خود می تواند این علائم را بهبود دهد. شرکت کنندگان شامل 15 فرد بزرگسال مبتلا به بیماری پریودنتیت بودند. این مطالعه به مقایسه نتیجه درمان این بیماری با جرمگیری و تسطیح سطح ریشه و قرار دادن ژل آلوئه ورا در پاکت های پریودنتال در مقابل درمان این بیماری تنها با جرمگیری و تسطیح سطح ریشه پرداخت. پس از یک ماه و سه ماه، مکان های مختلف مورد آزمایش قرار گرفتند. محققان دریافتند که استفاده از ژل آلوئه ورا همراه با جرمگیری و تسطیح سطح ریشه نتایجی بهتر از جرمگیری و تسطیح سطح ریشه به تنهایی دارد.

 آلوئه ورا برای سلامت لثه

آلوئه ورا برای سلامت لثه

دیگر تحریکات دهان

آلوئه ورا به دلیل خواص درمانی که دارد، ممکن است به محافظت از دهان در برابر سایر مشکلات مربوط به دهان یا بهبود آنها کمک کند. از جمله آفت، تبخال، و لیکن پلان.

استفاده از ژل، به دلیل توانایی آن در کنترل باکتری های داخل دهان، ممکن است عفونت های باکتریایی ناشی از ایمپلنت دندان را کاهش دهد.

نحوه استفاده از ژل آلوئه ورا برای مراقبت از دهان

افزودن آلوئه ورا به روتین بهداشتی دهان و دندان شما یک فرایند آسان است. آلوئه ورا ماده تشکیل دهنده برخی از محصولات دهانی مانند خمیر دندان ها و دهانشویه ها است. برای جلوگیری بیماری لثه ناشی از التهاب یا باکتری ها یا درمان آن، از این محصولات به طور منظم استفاده کنید. نوشیدن آب آلوئه ورا روش دیگری است که می توانید آلوئه را در روتین مراقبت های دندانی خود بگنجانید.

مشکلات و خطرات

گرچه آلوئه ورا فواید خود را دارد، اما برای همه افراد مناسب نیست. اگر دیابت دارید، قبل از استفاده از آن، ابتدا با پزشک خود صحبت کنید. اگر برای کنترل قند خون خود دارو مصرف می کنید، آلوئه ورا ممکن است قند خون شما را تا میزان خطرناکی کاهش دهد.

همچنین، اگر به آلوئه ورا حساسیت یا آلرژی دارید، مصرف خوراکی ژل یا آب آن می تواند باعث گرفتگی عضلات یا اسهال شود.

اگر باردار هستید، یا بچه شیر می دهید، یا فکر می کنید ممکن است باردار باشید، قبل از استفاده از آلوئه ورا ابتدا با پزشک صحبت کنید.

 آلوئه ورا برای سلامت لثه

آلوئه ورا برای سلامت لثه

اطلاعات بیشتر در مورد گیاه آلوئه ورا

استفاده دارویی از ژل شفاف و آب زرد گیاه آلوئه ورا به هزاران سال پیش برمی گردد. به دلیل خواص شفابخش متعدد آن، به عنوان “گیاه جاودانگی” شناخته می شود.

آلوئه ورا هنگامی که به صورت موضعی اعمال می شود، می تواند:

  • سوختگی ها و سرما زدگی ها را تسکین دهد.
  • شرایط پوستی مانند پسوریازیس را درمان کنید.

آلوئه ورا هنگامی که به صورت خوراکی دریافت می شود، به برخی از افراد کمک می کند تا مشکلات روده آنها تسکین پیدا کنند.

گرچه شواهد علمی زیادی برای حمایت از استفاده از آلوئه ورا برای سلامت دهان و دندان وجود ندارد، اما شواهد حکایتی نشان می دهند که ممکن است برای مراقبت از دندان و لثه مفید باشد.

سخن پایانی

آلوئه ورا دارای خواص قدرتمندی است. این ماده به عنوان یک ماده ضد باکتری و ضد التهاب عمل می کند.

بر اساس تحقیقات محدود، این ممکن است یک درمان مؤثر برای بیماری لثه و دیگر مشکلات دهانی باشد. برای حمایت کامل از استفاده از آلوئه ورا در دندانپزشکی، مطالعات دراز مدت بیشتری لازم است.

گرچه آلوئه ورا نتایج امیدوار کننده ای را نشان می دهد، اما قبل از استفاده از آن به عنوان بخشی از روتین مراقبت های دندانی، با یک دندانپزشک صحبت کنید.

پروبیوتیک های خوراکی دسته ای از باکتری ها هستند که برای سلامت دهان و دندان های شما مفید هستند. این باکتری ها از قبل داخل دهان شما وجود دارند و به حفظ تعادل سالم و سطح pH میکروبیوم دهان شما کمک می کنند.

گاهی اوقات، این تعادل می تواند به هم بریزد و تعداد باکتری های بد می تواند از تعداد باکتری های خوب بیشتر شود. این می تواند منجر به بروز مشکلاتی مانند پوسیدگی و پریودنتیت شود.

مصرف مکمل های پروبیوتیک خوراکی می تواند به مبارزه با بوی بد دهان، بیماری لثه و پوسیدگی کمک کند و میکروبیوم دهانی شما را به یک تعادل سالم بازگرداند. در این مقاله، ما در مورد رابطه بین پروبیوتیک ها برای مراقبت از دهان و سلامت دهان و دندان بیشتر صحبت خواهیم کرد.

پروبیوتیک خوراکی چیست؟

پروبیوتیک های خوراکی، که به آنها پروبیوتیک های دندانی نیز گفته می شود، دسته ای از باکتری ها هستند که سلامت دهان و دندان ها را بهبود می دهند و از دهان سالم نیز پشتیبانی می کنند. این پروبیوتیک ها رشد باکتری های خوب را افزایش می دهند. آنها همچنین به توقف رشد باکتری های بد کمک می کنند.

بسیاری از افراد در کشورهای مختلف به مراقبت مناسب دهان و دندان دسترسی ندارند، زیرا مراقبت های دندانپزشکی از مراقبت های بهداشتی مجزا هستند. بنابراین، سلامت خوب دهان و دندان و انجام خوب کارهای بهداشتی دهان و دندان ضروری است.

احتمالاً اخیراً چیزهای زیادی درباره سلامت روده شنیده اید، زیرا یکی از آخرین پیچیدگی های سلامتی است. خوب، دقیقاً مانند روده، دهان اکوسیستم باکتری های خاص خود را دارد که تحت عنوان میکروبیوم دهانی شناخته می شود. به طور خلاصه، پروبیوتیک های خوراکی سلامت میکروبیوم دهان را بهبود می بخشند و به حفظ تعادل باکتری های خوب آن کمک می کنند.

بیایید در مورد باکتری های دهان صحبت کنیم.

میلیاردها باکتری وجود دارند که دهان شما را خانه خود می دانند. آنها از مکان های مختلف آمده اند. زمانی که شما به دنیا آمده اید، آنها شروع به ایجاد اجتماع کرده اند، و پس از آن، در طول زندگی شما تعداد بیشتری به آنها اضافه شه است- که با هر لیوان آبی که شما می نوشید یا هر بار که کسی را می بوسید، وارد دستگاه گوارش می شوند.

همه آنها داخل دهان شما ریشه نمی کنند – برخی از آنها به سادگی از آن عبور می کنند- اما تعداد زیادی از آنها تصمیم می گیرند که به طور نامحدود داخل دهان شما اردو بزنند.

این باکتری ها بیش از 700 گونه مختلف باکتری های دهان را تشکیل می دهند، و در کنار هم میکروبیوم دهانی شما را تشکیل می دهند. باکتری های سالم از دهان شما محافظت می کنند و به مبارزه با پوسیدگی دندان ها کمک می کنند، اما باکتری های مضر می توانند باعث ایجاد حفره و بیماری لثه شوند. همه این باکتری ها در کنار هم بیوفیلم شما را تشکیل می دهند، که عموماً تحت عنوان پلاک دندان شناخته می شود.

هنگامی که دهان سالمی دارید، باکتری های شما به صورت هماهنگ زندگی می کنند، اما اگر رژیم غذایی ضعیف، بهداشت دهان و دندان نامناسب، یا سایر مشکلات سلامتی و خود ایمنی داشته باشید، این تعادل مختل می شود و باکتری های مضر می توانند شروع به کار کنند.

این زمانی است که در صورت عدم درمان می تواند اتفاقات بد بی شماری برای شما رخ دهند، از جمله بوی بد دهان، پوسیدگی و از دست رفتن دندان ها.

ارتباط بین میکروبیوم های روده و دهان

باکتری های دهانی می توانند به سمت بیوم معده حرکت کنند- حتماً حدس زده اید چگونه- از طریق بزاق. بزاق یک روش حیاتی انتقال باکتری های دهان است. این باکتری ها که به راحتی منتقل می شوند، وارد بزاق شما می شوند و به این ترتیب در روده شما منتشر می شوند.

خوشبختانه، روده دارای اسید معده است که به عنوان یک مانع عمل می کند، اما برخی از باکتری های بد مانند پورفیروموناس ژنژیوالیس Porphyromonas gingivalis به اسید مقاوم هستند. این باکتری دهانی مسئول بیماری لثه است و همچنین می تواند باعث اختلالات روده ای ناشی از باکتری ها (کاهش تعداد و تعادل نرمال فلورهای روده و غلبه باکتری های بیماری زا بر باکتری های مفید) یا عدم تعادل در میکروبیوم روده شوند.

وقتی این اتفاق رخ دهد، انواع مختلفی از تأثیرات منفی بالقوه برای سلامت وجود دارند، از جمله:

  • چاقی
  • دیابت نوع 2
  • روماتیسم مفصلی
  • سرطان پانکراس
  • سرطان معده- روده ای
  • بیماری آلزایمر
  • … و، متأسفانه، موارد بیشتر.
بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

سلامت دهان و دندان شما چگونه روی سلامت عمومی شما تأثیر می گذارد؟

دهان شما دروازه ای رو به سوی بقیه بدن است. اگر دهان شما سالم نباشد، این احتمالاً روی سلامت عمومی شما تأثیر می گذارد. باکتری های بدی که داخل دهان شما رشد می کنند می توانند به عروق خونی شما منتقل شوند و به بقیه بدن منتقل شوند. دهان و دندان های سالم به معنای بدن سالم هستند.

در حقیقت، میکروبیوم دهانی شما حتی می تواند ریه های شما را نیز تحت تأثیر قرار دهد. بهداشت بد دهان و دندان و عدم مراجعه به دندانپزشک می تواند خطر ابتلا به ذات الریه را افزایش دهد. این نشان دهنده این است که باکتری های بد دهان ممکن است ارتباطی بین بیماری های دهان و ریه باشند.

در همین راستا، بیماری پریودنتال با بیماری های قلبی عروقی نیز مرتبط است- هر چیزی از سکته مغزی گرفته تا فشار خون بالا. در دهه 1990 مشخص شد که هم پوسیدگی دندان و هم پریودنتیت می توانند منجر به از دست رفتن دندان ها شوند، گرچه تأثیر بیماری لثه روی خطر سکته مغزی بسیار بیشتر بود- 400% بیشتر.

در حقیقت، بسیاری از مشکلات سلامت و بیماری های دیگر وجود دارند که می توانند به میکروبیوم ناسالم دهان ارتباط داده شوند، از جمله مشکلات مربوط به بارداری، آرتریت روماتوئید، دیابت و حتی آلزایمر.

آیا پروبیوتیک هایی که برای سلامت دهان و دندان مفید هستند، همان پروبیوتیک های مفید برای روده هستند؟

خیر. پروبیوتیک هایی که برای دندان ها مفید هستند و پروبیوتیک هایی که برای روده مفید هستند یکسان نیستند. در هر یک از آنها ارگانیسم های مختلفی وجود دارد، که مقداری با هم همپوشانی دارند، و بهترین روش اتقال برای هر یک نیز متفاوت است.

به عبارت ساده، پروبیوتیک های روده حاوی دسته ای از باکتری ها هستند که به طور طبیعی در روده رشد می کنند. و پروبیوتیک های خوراکی حاوی دسته ای از باکتری ها هستند که به طور طبیعی داخل دهان رشد می کنند.

کاربردهای پروبیوتیک های خوراکی

پروبیوتیک های دندانی یا پروبیوتیک هایی که برای سلامت دندان ها مفید هستند، یک مجموعه کامل از فواید را ارائه می دهند، از جمله بهبود بوی بد دهان، ارتقاء سلامت لثه، و جلوگیری از تشکیل پلاک و حفره های دندانی. بیایید نگاهی دقیق تر به نحوه عملکرد این ماده بیندازیم.

پروبیوتیک های خوراکی برای بوی بد دهان

برای کسانی که با بوی بد دهان دست و پنجه نرم می کنند خبرهای خوبی وجود دارد زیرا نشان داده شده است که پروبیوتیک ها راهی موفق برای مبارزه با بوی بد دهان هستند.

تقریباً 90% موارد بوی بد دهان ناشی از پریودنتیت هستند. پروبیوتیک هایی که به حفظ سلامت لثه کمک می کنند می توانند به مبارزه با بوی بد دهان که در اثر عوامل بیماری زا ایجاد می شود، کمک کند. آنها همچنین می توانند به ارتقاء … سالم زبان کمک کنند، به خصوص در مناطقی از زبان که دسترسی به آنها دشوار است، جایی که پاپیلاها تمایل بیشتری به میزبانی باکتری های بیشتری دارند که باعث بروز بوی بد می شوند. با این حال، گونه های پروبیوتیکی که هدف خود را انباشته شدن و تشکیل اجتماع روی بافت های پریودنتال قرار می دهند، ممکن است برای تشکیل اجتماع روی زبان تلاش کنند تا بتوانند شاهد تأثیر مثبت روی بوی بد دهان باشند. در اصل، گونه هایی که به طور معمول روی زبان زندگی می کنند، از آنهایی که روی لثه ها زندگی می کنند متمایز هستند.

همانطور که در یک مطالعه نشان داده شده است، یکی از سویه هایی که نشان داده شده است به رفع بوی بد دهان کمک می کند، استرپتوکوک سالیواریوس کا 12 (Streptococcus salivarius K12) است که در آن افراد یک رژیم 3 روزه استفاده از دهانشویه کلرهگزیدین و قرص های خوراکی زیر زبانی پروبیوتیکی حاوی باکتری یا دارونما را دریافت کردند. 85% از افراد گروه تحت درمان، شاهد کاهش قابل توجه بوی بد دهان بودند و تنها 30% از افراد گروهی که دارونما دریافت کرده بودند شاهد این تغییر نبودند.

نویسندگان این مطالعه خاطرنشان می کنند که، گرچه این نتایج امیدوار کننده هستند، اما هنوز موانعی برای یافتن راه بهینه برای مصرف پروبیوتیک های خوراکی برای سلامت دهان وجود دارد زیرا این سویه ها در چسبیدن به زبان مشکل دارند. این باعث می شود اثر کردن آنها دشوارتر شود، بنابراین مطالعات بیشتری برای توسعه پروبیوتیک ها، بویژه برای این منظور، نیاز است.

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

پروبیوتیک های دندانپزشکی برای بیماری لثه و ژنژیویت

درمان با پروبیوتیک همراه با درمان لثه، در مقایسه با درمان های بالینی به تنهایی، نتایج بهتری در بر داشتند. با این حال، جنبه های مختلفی برای درمان با پروبیوتیک وجود دارد که قبل از شروع کار باید مد نظر گیرند، از جمله خطرات احتمالی تجویز گونه های پروبیوتیک برای افرادی که نقص ایمنی دارند.

یکی از گروه های گونه های مفید باکتری های داخل دهان، نوعی لاکتوباسیل lactobacilli است. آنها در برابر انواع مختلف باکتری های بد مبارزه می کنند و به حفظ تعادل سالم میکروبیوم داخل دهان کمک می کنند. در یک مطالعه، به 59 بیمار مبتلا به ژنژیویت در روز دو فرمولاسیون لاکتوباسیل ریتوری Lactobacillus reuteri یا یک دارونما داده شد.

سطوح ژنژیویت و پلاک در ابتدا و پایان آزمایش اندازه گیری شدند. در انتهای مطالعه، کاهش قابل توجهی در  شاخص ژنژیویت در بین گروه هایی که لاکتوباسیلوس را دریافت کرده بودند مشاهده شد، اما گروه دارو نما هیچ تغییری مشاهده نکردند.

بنابراین لاکتوباسیلوس ریتوری طور مؤثری ژنژیویت و پلاک را در این بیماران کاهش می دهد. به همین ترتیب، لاکتوباسیلوس رامنوسوس Lactobacillus rhamnosus اثرات مثبتی روی سلامت لثه ها نشان دادند.

پروبیوتیک های خوراکی برای پیشگیری از بروز حفره های دندانی

برخی از باکتری ها در بیوفیلم دهانی وجود دارند که قادر به تعدیل pH هستند و به جلوگیری از پیشرفت پوسیدگی کمک می کنند. گونه های لاکتوباسیلوس رامنوسوس Lactobacillus rhamnosus، لاکتوباسیلوس کازی L. casei، لاکتوباسیلوس ریتوری، و باکتریوم دو بخشی Bifidobacterium به طور بالقوه می توانند روی ایجاد اجتماع باکتری های ایجاد کننده حفره تأثیر بگذارند. در مطالعه انجام شده توسط انجمن میکروبیولوژی آمریکا، سویه A12 استرپتوکوک را تحت تجزیه و تحلیل قرار داد. در این آزمایش مهار رشد پاتوژن استرپتوکوکوس موتانس پوسیدگی دندان مورد بررسی قرار گرفت.

نتیجه گیری این مطالعه این بود که این گونه  A12، و سایر گونه های مانند آن، ممکن است در ارتقاء سلامت پایدار بیوفیلم دهان با حفظ سطوحpH  سالم پلاک و بازدارندگی رشد پاتوژن های پوسیدگی بسیار مهم باشد.

پروبیوتیک های مفید برای دندان ها، راهی برای پیشگیری از تشکیل پلاک

پروبیوتیک ها می توانند به پیشگیری از تشکیل پلاک کمک کنند. همان مطالعه که در بالا ذکر شد، مانند پیشگیری از ایجاد حفره، در مورد امکان پیشگیری از تشکیل پلاک نیز صحبت کرده است، زیرا گونه باکتریایی استرپتوکوکوس A12  از رشد و درجه بیماری زایی پاتوژن پوسیدگی استرپتوکوک موتانس جلوگیری می کند.

این پاتوژن قند را به اسید لاکتیک تبدیل می کند، و محیطی با pH اندک (اسیدی تر) ایجاد می کند، که منجر به بروز خطر بیشتر برای پلاک می شود، و در صورت عدم درمان به حفره تبدیل می شود.

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

بهترین مکمل ها برای سلامت دهان

آیا پروبیوتیک های خوراکی واقعاً برای دندان ها مفید هستند؟

بله، این همان چیزی است که داده های اولیه می گویند. مطالعه پروبیوتیک های خوراکی و سلامت دهان و دندان یک زمینه نسبتاً جدید در پزشکی دهان است، اما داده های یافته در مطالعات اولیه امیدوار کننده هستند.

شرکت کنندگان در طول کارآزمایی های مختلف پس از مصرف برخی از گونه های خاص باکتری ها، بهبود سلامت دهان و دندان ها را نشان دادند. پزشکانی که در مطالعات ذکر شده در بالا شرکت کرده اند هشدار می دهند، گرچه نتایج دلگرم کننده هستند، اما مطالعات بیشتری نیاز خواهند بود.

عوارض جانبی پروبیوتیک های خوراکی

در چند روز نخست مصرف پروبیوتیک برای سلامت دندان ها، ممکن است درد معده، نفخ یا اسهال را تجربه کنید. اما، پروبیوتیک ها باکتری هایی هستند که از قبل در بدن شما زندگی می کنند و به طور کلی مصرف آنها برای پشتیبانی از سلامت این باکتری ها بی خطر است.

با این حال، شما نباید بیشتر از مقداری که دستور داده شده مصرف کنید، و قبل از شروع هر رژیم باید با پزشک خود صحبت کنید. در صورت بالا بودن خطر ابتلا به عفونت باید از مصرف آنها خودداری کنید، کودکان، سالمندان، و زنان باردار همیشه باید ابتدا با پزشک خود صحبت کنند.

بهترین پروبیوتیک های خوراکی

از آنجا که پروبیوتیک هایی که برای سلامت دهان و دندان ها مفید هستند، مکمل های غذایی هستند، شما می توانید آنها را به صورت بدون نسخه و بصورت آنلاین خریداری کنید. همچنین به این معنا است که نیاز نیست تحت همان آزمایشات دقیقی قرار بگیرند که داروهایی که برای فروش در بازار وجود دارند، باید روی آنها انجام شود.

مهم است که برندی را انتخاب کنید که تحقیقات دقیق انجام دهد و شهرت خوبی داشته باشد. در بررسی های پروبیوتیک های مفید برای دندان ها ما به معرفی مواد تشکیل دهنده خوب برای قرار گرفتن در دسته پروبیوتیک های خوب خواهیم پرداخت.

پروبیوتیک ها به طور جدی برای دندان ها مورد آزمایش قرار گرفته اند. آنها همچنین غیر GMO ، برخی مخصوص گیاهخواران و فاقد سویا، گلوتن، آجیل، مواد نگهدارنده، قند، تخم مرغ و رنگ ها و طعم دهنده های مصنوعی هستند.

برای مصرف آنها، شما بعد از مسواک زدن یا بعد از استفاده از دهانشویه، به سادگی یک قرص را می جوید. بعد از جویدن دهان را آب نکشید. بهترین زمان برای مصرف یک قرص پروبیوتیک قبل از خواب است.

لازم نیست نگران هرگونه مزه عجیب باشید زیرا این قرص ها دارای طعم دلپذیر توت و انار هستند، که به طور طبیعی با عصاره برگ استویا شیرین شده اند.

برخی تولید کنندگان پروبیوتیک های خوراکی را برای کودکان و نوجوانان تولید می کند، که برای حمایت از سینوس و سلامت دهان و دندان در کودکان طراحی شده است. مطالعات بالینی نشان داده اند که این پروبیوتیک ها می توانند به کاهش عفونت های گوش، بینی و حلق در کودکان کمک کنند.

برخی از پروبیوتیک هایی که برای دهان و دندان ها مفید هستند، حاوی پروبیوتیک های BlIS K12 و BLIS M18 هستند و با استفاده از اصول دندانپزشکی جامع مورد بررسی قرار گرفته اند.

برخی پروبیوتیک ها حاوی مواد طبیعی، و فاقد قند و لاکتوز هستند و هیچ طعم مصنوعی ندارند. با این مکمل های پروبیوتیک خوراکی می توان با بوی بد دهان، بیماری لثه، خونریزی لثه، برفک دهان، ژنژیویت، پلاک، حفره، و خشکی دهان مبارزه کرد. این نوع پروبیوتیک ها برای دهان حاوی مواد معدنی هستند که معدنی سازی مجدد دندان ها را حمایت می کنند.

برخی پروبیوتیک های خوراکی دارای فرمول ملایم هستند، به همین دلیل برای بزرگسالان و کودکان مناسب هستند و می توانند به حمایت از سلامت دستگاه تنفسی فوقانی، لوزه ها، گوش ها، بینی، گلو، و روده کمک کنند.

از جمله پرکاربردترین مواد برای تولید پروبیوتیک های خوراکی عبارتند از:

  1. Plantarum ، L. Rhamnosus ، S. Salivarius K12، L. Paracasei، L. Reuteri ، L. Sakei ،
  2. Acidophilus، S. Thermophilus
  • ایزومالت
  • اینولین
  • عطر و طعم انار طبیعی
  • عطر و طعم گیلاس طبیعی
  • عطر و طعم نعناع طبیعی
  • اسید استریک
  • دی کلسیم فسفات
  • اسید مالیک
  • عصاره برگ استویا
  • سلولز های میکروکریستالی
  • استویا
  • طعم طبیعی نیزه
  • گلیسیریل بهنات

نتیجه گیری

پروبیوتیک های خوراکی مکمل هایی هستند که می توانید برای بهبود و حفظ سلامت میکروبیوم دهانی خود استفاده کنید. به عبارت دیگر، آنها به شما کمک می کنند تا اجتماع باکتری های داخل دهان خود را در حالت تعادل حفظ کنید.

دهان ما حاوی باکتری های خوب و بد است، و گاهی اوقات، تعداد باکتری های بد می تواند از تعداد باکتری های خوب بیشتر شود، و باعث ایجاد مشکلاتی مانند بوی بد دهان، پوسیدگی و پریودنتیت شود. پروبیوتیک های خوراکی حاوی گونه های باکتری های خوب هستند که از قبل داخل دهان شما وجود دارند تا به تشویق رشد و سلامت آن باکتری های خوب کمک کنند.

مطالعات نشان داده اند افرادی که از پروبیوتیک های خوراکی استفاده می کنند، در نواحی مانند سلامت لثه و بوی بد دهان می توانند شاهد بهبودهایی باشند، بنابراین اگر می خواهید به بهبود سلامت دهان و دندان های خود کمک بیشتری کنید، ممکن است بخواهید در مورد شروع استفاده از پروبیوتیک های خوراکی با پزشک یا دندانپزشک خود صحبت کنید.

علاوه بر این، می توانید آنها را به صورت آنلاین و بدون نسخه خریداری کنید، زیرا آنها برای اکثر افراد در دوز توصیه شده ایمن هستند.

پرسش های متداول در مورد پروبیوتیک های خوراکی

آیا پروبیوتیک های خوراکی عمل می کنند؟

مطالعات اولیه حاکی از مثبت بودن پاسخ این پرسش هستند. نشان داده شده است که پروبیوتیک های خوراکی باعث افزایش سلامت لثه ها، کاهش پلاک و تازه شدن بوی دهان می شوند. آنها این کار را با تشویق رشد باکتری های خوب انجام می دهند. این به حفظ تعادل در میکروبیوم شما کمک می کند و pH را متعادل می سازد.

بهترین پروبیوتیک ها برای سلامت دهان و دندان کدامند؟

پروبیوتیک هایی که باید به دنبال آنها باشید عبارتند از لاکتوباسیلوس پاراکازی Lactobacillus paracasei، لاکتوباسیلوس پلنتاروم Lactobacillus plantarum، لاکتوباسیلوس رامنوسوس Lactobacillus rhamnosus، استرپتوکوکوس سالیواروس Streptococcus salivarius گونه های K2 و M18.

بهترین پروبیوتیک های خوراکی برای بوی بد دهان کدامند؟

بهترین گونه های پروبیوتیک برای مبارزه با پاتوژن هایی که باعث بوی بد دهان می شوند عبارتند از لاکتوباسیلوس روتری Lactobacillus reuteri، لاکتوباسیلوس سالیواروس L. salivarius، لاکتوباسیلوس پاراکازی L. paracasei، لاکتوباسیلوس ساکی L. sakei، و استرپتوکوکوس سالیواروس کا 12 Streptococcus salivarius K12.

آیا دندانپزشکان پروبیوتیک ها را توصیه می کنند؟

بسیاری از دندانپزشکان، طی مطالعات اولیه پروبیوتیک های خوراکی، نتایج مثبت را در بیماران تشخیص می دهند. و بسیاری از دندانپزشکان پروبیوتیک های خوراکی را به عنوان راهی برای تکمیل یک روتین صحیح مراقبت از دهان و دندان ها توصیه می کنند.

با این حال، برخی از دندانپزشکان هشدار می دهند که، از آنجا که پروبیوتیک ها مکمل های غذایی هستند و تحت استانداردهای مشابه داروها قرار نمی گیرند، ممکن است حصول اطمینان از تهیه یک محصول مؤثر دشوار باشد. اگر تصمیم دارید پروبیوتیک های خوراکی خریداری کنید، به دنبال توصیه های دندانپزشکان باشید، یا یک برند شناخته شده و قابل اعتماد را انتخاب کنید.

اگر دندان از دست رفته دارید، اما ایمپلنت های دندانی معمولی گزینه شدنی برای شما نیستند، مینی ایمپلنت های دندانی ممکن است راه حل خوبی برای شما باشند.

قرار دادن یک جایگزین برای دندان های از دست رفته مهم است، نه صرفاً برای دلایل زیبایی، بلکه همچنین برای سلامت دهان و دندان. بیشتر احتمال دارد که دندانپزشک ایمپلنت ها را نسبت به سایر گزینه های جایگزین دندان ترجیح دهد، زیرا آنها گزینه ای هستند که بیشترین شباهت را به دندان های طبیعی دارند.

اما استخوان فک همه افراد برای دریافت ایمپلنت های سنتی به اندازه کافی قوی نیست. این جایی است که مینی ایمپلنت های دندانی (MDIها) وارد می شوند.

اگر علاقه مند به کسب اطلاعات بیشتر در مورد MDIها هستید، این مقاله آنها را در اختیار شما قرار خواهد داد. به خواندن آن ادامه دهید تا همه چیز راجع به آنها بدانید، از جمله:

  • چه کسی می تواند آنها را داشته باشد.
  • چقدر هزینه دارند.
  • فرایند دریافت آنها چگونه است؟
  • آیا آنها برای شما مناسب هستند؟

امیدواریم که این راهنمای دقیق در زمینه  مینی ایمپلنت های دندانی به شما کمک کند تا در مورد سلامت دهان خود درست تصمیم بگیرید!

مینی ایمپلنت دندانی چیست؟

مینی ایمپلنت های دندان نوع ایمپلنت هستند که اغلب در فک پایین برای تثبیت دندان های جایگزین، اغلب پروتز ها، استفاده می شوند. طراحی آنها دارای دو بخش است- یک پست تیتانیومی با یک توپ روی سر آن. سپس روکش ها به صورت امن روی توپ قرار می گیرند و با یک O- رینگ (حلقه) لاستیکی بیشتر محافظت می شود. مینی ایمپلنت های دندانی می توانند از 8/1 تا 3/3 میلی متر قطر و از 10 تا 15 میلی متر طول داشته باشند.

مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

مقایسه ایمپلنت های کوچک دندانی در برابر ایمپلنت های دندانی معمولی

مینی ایمپلنت های دندانی به علت اندازه و طراحی آنها، با ایمپلنت های معمولی متفاوت هستند. مینی ایمپلنت های دندانی در مقایسه با ایمپلنت های دندانی استاندارد کوچکتر هستند. قطر ایمپلنت های معمولی 4/3 تا 8/5 میلی متر است، در حالی که اکثر مینی ایمپلنت های دندانی کمتر از 3/3 میلی متر قطر دارند.

همچنین، مینی ایمپلنت های دندانی در مقایسه با نوع استاندارد، طراحی ساده تری دارند. در حالی که ایمپلنت های سنتی ها با یک پست طراحی شده اند که اباتمنتی به آن متصل شده است، که سپس روکش به آن متصل می شود، مینی ایمپلنت های دندانی شامل یک پست با یک توپ در یک سمت هستند و یک حلقه لاستیکی که روکش را نگه می دارد.

مینی ایمپلنت های دندانی کمی متفاوت از پسر عموی استاندارد خود هستند.

یکی دیگر از تفاوت های اصلی این دو این است که مینی ایمپلنت های دندانی هنگامی که داخل استخوان قرار می گیرند از سطح لثه بالاتر قرار می گیرند، و ایمپلنت های معمولی زیر لثه قرار می گیرند.

از دندانپزشک بپرسید: تفاوت بین مینی ایمپلنت دندانی و ایمپلنت های طبیعی چیست؟

بزرگترین تفاوت بین ایمپلنت های دندانی کوچک و ایمپلنت های دندانی با اندازه کامل، تا میزان زیادی، روش استفاده از آنها است. ایمپلنت های مینی تمایل دارند که در سناریوهای خاص استفاده شوند که در آنها استخوان فک بیمار جای کافی برای ایمپلنت کامل ندارد یا اگر بیماری خاص دهان و دندان وجود داشته باشد.

یک نکته مهم که هنگام در نظر گرفتن یک مینی ایمپلنت در مقابل ایمپلنت با اندازه کامل باید مورد توجه قرار گیرد: امکان جذب صحیح فشار ناشی از جویدن توسط ایمپلنت- اگر ایمپلنت به اندازه کافی قوی نباشد، می تواند شکست بخورد، مانند مینی ایمپلنت هایی که در محلی قرار می گیرند که فشار بالای جویدن به آنها وارد می شود (به عنوان مثال، عقب دهان).

یک گزینه ایده آل برای دریافت مینی ایمپلنت های دندانی می تواند بیماری باشد که در محلی نیاز به ایمپلنت دارد که فشار زیاد ناشی از جویدن وارد نمی شود، یا برای کسانی که فضای کافی برای ایمپلنت کامل ندارند. در برخی موارد، بیمارانی می بینیم که ترجیح می دهند از مینی ایمپلنت های دندانی برای حمایت از پروتزهای موجود خود استفاده کنند ، یا افرادی که گزینه ایده آل برای جراحی گسترده دهان نیستند.

چه کسی می تواند مینی ایمپلنت دندانی داشته باشد؟

ایمپلنت های معمولی به مقدار مشخصی از استحکام و تراکم استخوان نیاز دارند تا در دراز مدت با موفقیت قرار بگیرند.

مشکل این نوع ایمپلنت ها این است که وقتی یک دندان از دست رفته دارید، استخوان در نتیجه عدم استفاده یا تروما می تواند تحلیل برود و این منجر به باریک شدن تیغه استخوان آلوئولار می شود. ایمپلنت های استاندارد به حداقل 6 میلی متر عرض نیاز دارند تا موفق باشند، اما اگر شما تخریب استخوان را تجربه کرده اید، ممکن است شرایط لازم را نداشته باشید.

از آنجا که ایمپلنت ها در حال حاضر بهترین راه برای جایگزینی این مرواریدهای درخشان هستند، دندانپزشک شما ممکن است توصیه کند که به جای آن مینی ایمپلنت های دندانی را دریافت کنید، که می تواند در یک تیغه استخوانی باریک تر قرار گیرد. با این حال، یک تیغه باریک تنها دلیل نیست که ممکن است دندانپزشک شما مینی ایمپلنت های دندانی را به جای ایمپلنت های معمولی توصیه کند.

ایمپلنت های کوچک می توانند برای موارد زیر استفاده شوند:

  • نگه داشتن اوردنچر، زمانی که قرار دادن ایمپلنت استاندارد ممکن نیست.
  • بازسازی لبخند بیمارانی که آناتومی دهان آنها به صورت محدود امکان قرار دادن پروتز را دارد.
  • جایگزینی دندان در بیمارانی که نمی توانند هزینه ایمپلنت های معمولی را تقبل کنند.
  • جایگزینی دندان برای بیمارانی که تمایلی به انجام جراحی های متداول ایمپلنت های دندانی ندارند.
مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

آیا مینی ایمپلنت دائمی است؟

مینی ایمپلنت دندانی یک گزینه دائمی برای جایگزینی یک دندان از دست رفته است. با این حال، ممکن است آنها به اندازه ایمپلنت های معمولی دوام نداشته باشند. علت این است که تحمل نیروی بایت توسط آنها کمتر است، بنابراین بیشتر احتمال دارد که آنها با استفاده مستمر بشکنند.

سایر عوامل کلی که تعیین خواهند کرد که مینی ایمپلنت دندانی شما چه مدت دوام خواهد داشت، عبارتند از:

  • سیگاری بودن.
  • مراقبت ضعیف از ایمپلنت.
  • سوء مصرف الکل یا مواد مخدر.
  • داشتن پوکی استخوان.

فرایند کاشت مینی ایمپلنت های دندانی

قبل از اینکه بتوان تصمیم گرفت که آیا بیمار می تواند مینی ایمپلنت های دندانی را دریافت کند، و اینکه آیا این فرایند قابل انجام است، باید یک عکس رادیوگرافی پانورامیک با اشعه ایکس و گاهی اوقات یک اسکن CT پرتو مخروطی گرفته شود، بویژه در مواردی که تیغه استخوان فک بیمار فوق العاده باریک باشد.

پس از آنکه مشخص شد که بیمار برای درمان با مینی ایمپلنت های دندانی مناسب است، زمان آن رسیده است که برای این فرایند اقدام شود.

فرایند قرار دادن مینی ایمپلنت های دندانی یک جراحی حداقل تهاجمی محسوب می شود. یک فرایند عادی کاشت مینی ایمپلنت دندانی، که در آن چهار مینی ایمپلنت دندانی در قوس دندانی پایین بیمار قرار می گیرند، معمولاً حدود یک ساعت طول می کشد و یک فرایند ایمپلنت دندانی یک روزه در نظر گرفته می شود. مراحل کلی برای فرایند قرار دادن به شرح زیر هستند:

  • بی حسی تزریق می شود.
  • حفره هایی داخل استخوان، در محل های قرار دادن MDI ها ایجاد می شوند.
  • هر MDI در جای خود پیچ و سفت می شود.
  • پروتز در مقابل MDI ها اندازه گیری می شود تا محل حفره تعیین شود.
  • سپس آنها به لابراتوار ارسال می شوند تا حفره ها برای نصب اوردنچرها ایجاد شوند.

پس از ایجاد اصلاحات لازم روی پروتز مصنوعی در لابراتوار برای قرار گیری روی MDIها، بیمار مجدداً باز می گردد و پروتز خود را دریافت می کند. از نظر تئوری، پس از آن، این ابزار باید برای یک عمر قابل استفاده باشد.

مزایای مینی ایمپلنت های دندانی

دقیقاً مانند هر گزینه درمانی دیگری برای جایگزینی دندان های از دست رفته، مینی ایمپلنت ها جوانب مثبت و منفی خود را دارند. برخی از مزایای آنها عبارتند از:

  • این فرایند شامل جراحی فلپ پیچیده ای نیست.
  • این فرایند کمتر تهاجمی است.
  • پس از فرایند، زمان بهبود کوتاه تری لازم است.
  • قبل از فرایند، پیوند استخوان نیاز نیست.
  • بهبود پس از فرایند آسان تر است.
  • تحلیل استخوان را کند می کند و از فرو ریختن صورت جلوگیری می کند.
  • مقرون به صرفه تر است.

مشکلات مینی ایمپلنت های دندانی

گرچه MDI ها بعد از ایمپلنت های معمولی بهترین گزینه برای جایگزینی دندان ها هستند ، اما هنوز مشکلات خود را دارند. این مشکلات می توانند شامل موارد زیر باشند:

  • شکستگی پیچ در هنگام قرار دادن.
  • شکست پیچ به علت سن، سیگار کشیدن، بهداشت دهان و دندان، ضخامت استخوان، روش قرار دادن و غیره.
  • نیاز به چند ایمپلنت.
  • شواهد علمی محدود در مورد بقا در طولانی مدت.

در مورد هر گونه نگرانی که در مورد عوارض آنها دارید، با دندانپزشک خود صحبت کنید.

مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی

هزینه مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت های دندانی به طور متوسط بین 500 تا 1500 دلار ​​هزینه دارند. این را با هزینه یک ایمپلنت معمولی مقایسه کنید، که بین 1500 تا 6000 دلار است، و می توانید ببینید که چرا مینی ایمپلنت های دندانی علیرغم عوارض احتمالی، قیمت آنها برای بسیاری از بیماران بسیار جذاب است. در صورتی که ایمپلنت های متعددی نیاز باشد، صرفه جویی در هزینه ها می تواند به ده ها هزار دلار برسد.

تجربه بیمار از مینی ایمپلنت های دندانی

“همه چیز راحت است”

این تجربه یکی از بیمارانی است که دو هفته است که مینی ایمپلنت های دندانی خود را دریافت کرده است. او هنوز هم در حال عادت کردن به آنها است و به خوبی در مورد برخی مواردی توضیح می دهد که ممکن است قبل از انجام این فرایند به آنها فکر نکنید. اصولاً، چقدر عجیب و غریب است زمانی که شما چنین تغییر شدیدی را در ظاهر خود تجربه کنید.

او معتقد است که اکنون مجبور نیست از چسب استفاده کند، او می تواند مزه غذا را بهتر درک کند و راحتی او کلاً بیشتر است.

نتیجه گیری

هنگام پر کردن فواصل خالی وسط لبخند خود، خوب است که گزینه های خود را بشناسید و برای برخی از بیماران، ممکن است مینی ایمپلنت های دندانی بهترین گزینه باشند. اگر به دلیل هزینه، فضای موجود یا سلامت استخوان، با جایگزین کردن ایمپلنت های معمولی نمی توانید صاحب دندان های مرواریدی شوید، شما باید آنها را در نظر بگیرید.

داده های چندان زیادی در مورد طول عمر و موفقیت این ایمپلنت ها به اندازه ایمپلنت های معمولی وجود ندارد، اما به طور کلی تصور می شود که اگر بتوانید ایمپلنت های استاندارد را دریافت کنید، قطعاً آنها گزینه بهتری هستند.

با این حال، به احتمال زیاد، اگر دندانپزشک شما موافقت کند که بین مینی ایمپلنت های دندانی و گزینه های دیگر مانند پروتزها، بریج های دندانی، یا عدم قرار دادن جایگزین برای آنها حق انتخاب دارید، مینی ایمپلنت ها بهترین راه هستند.

نگاهی به جدول زیر داشته باشید که خلاصه ای از جوانب مثبت و منفی مینی ایمپلنت های دندانی است، و از دندانپزشک خود بپرسید آیا آنها بهترین گزینه برای شما هستند.

مزایا معایب
ارزان تر از ایمپلنت های استاندارد هنوز هم گران محسوب می شوند
می توانند برای بیمارانی استفاده شوند که تخریب استخوان را تجربه کرده اند راحت تر از ایمپلنت های معمولی می توانند تحت فشار بشکنند
کاهش سرعت تخریب استخوان  
کمک به حفظ ساختار صورت  
بسیار اندک تهاجمی  

پرسش های متداول در مورد مینی ایمپلنت های دندانی

مینی ایمپلنت دندانی چه مدت دوام می آورد؟

طول عمر مینی ایمپلنت های دندانی به چگونگی مراقبت شما از آنها، سلامت استخوان و سلامت عمومی دهان و دندان های شما بستگی دارد. ایمپلنت های کوچک می توانند در موقعیت های موقت یا دائمی استفاده شوند. با این حال، آنها نسبت به ایمپلنت های معمولی بیشتر مستعد شکسته شدن هستند، که در این صورت باید تعویض شوند.

چقدر طول می کشد تا مینی ایمپلنت های دندانی بهبود یابند؟

بدن هر فرد با بدن فرد دیگر متفاوت است و مدت زمانی که پس از دریافت ایمپلنت های کوچک نیاز دارید تا بهبود پیدا کنید، به تعدادی از عوامل، مانند سلامت عمومی و مشکلات شما در طول فرایند بستگی دارد.

با این وجود، هر گونه تورم ناشی از جراحی باید ظرف مدت 48 ساعت و در 7 روز کاهش یابد، لثه ها باید بیشتر بهبود یابند. با این حال، اگر ایمپلنت های متعدد برای شما کاشته شده باشد، زمان بهبودی ممکن است بیشتر طول بکشد.

تفاوت بین ایمپلنت دندانی و مینی ایمپلنت چیست؟

تفاوت بین ایمپلنت های دندانی و مینی ایمپلنت ها، طراحی، اندازه و شرایط استفاده از آنها است. مینی ایمپلنت ها کوچکتر هستند و معمولاً در بیمارانی استفاده می شوند که دچار تخریب استخوان شده اند.

  • اندازه: مینی ایمپلنت ها کمتر از 3/3 (و معمولاً کمتر از 3) میلی متر قطر دارند، در حالی که قطر یک ایمپلنت معمولی 4/3 تا 8/5 میلی متر است.
  • طراحی: مینی ایمپلنت ها از یک پست با یک توپ کوچک روی آن تشکیل شده اند، جایی که دندان مصنوعی متصل می شود. سپس یک حلقه لاستیکی آن را در جای خود نگه می دارد. یک پروتز معمولی از یک پست با یک اباتمنت متصل به آن تشکیل است. سپس روکش به اباتمنت متصل می شود.
  • شرایط استفاده: مینی ایمپلنت ها عمدتاً برای بیمارانی استفاده می شوند که تحلیل استخوان را تجربه کرده اند و نمی توانند ایمپلنت های معمولی را دریافت کنند.

آیا شما تاکنون به این موضوع فکر کرده اید که کدام روش برای مسواک زدن دندان ها، بهترین روش است؟ مسواک زدن دندان ها چیزی است که بسیاری از ما تا زمانی که به خاطر می آوریم آن را انجام داده ایم، اما اغلب بدون فکر کردن به روش صحیح انجام آن.

خوب، عالی است که حالا به فکر آن افتاده اید! تمیز نگه داشتن دندان ها بخش بسیار مهمی از حفظ سلامت خوب دهان و دندان است.

آیا شما می دانید که چند بار در روز باید دندان های خود را مسواک بزنید؟ آیا می دانید چگونه دندان های خود را به درستی مسواک بزنید؟

این راهنمای دقیق حاوی همه اطلاعاتی است که شما باید در مورد نحوه تمیز کردن دندان های خود بدانید. ما به برخی از متداول ترین پرسش ها در این زمینه پاسخ می دهیم، از جمله:

  • چه مدت باید دندان ها را مسواک زد؟
  • چند مرتبه باید دندان های خود را مسواک بزنید و چه زمان هایی از روز باید این کار انجام شود؟
  • قبل یا بعد از مسواک زدن باید دندان ها را نخ دندان کشید؟
  • پسبعد از مسواک زدن، باید دهان را آب کشی کرد؟
  • نحوه انتخاب بهترین محصولات برای روتین بهداشتی دهان و دندان
  • اشتباهات مسواک زدن دندان که باید از آنها اجتناب کرد

ممکن است شگفت زده شوید اگر متوجه شوید که شما در تمام این سال ها نمی دانستید که چگونه دندان های خود را کاملاً درست مسواک بزنید، اما ما امیدواریم که این راهنما به شما کمک کند یاد بگیرند که چگونه در منزل دندان های خود را تمیز کنید، تا همیشه بتوانید احساسی مانند بعد از تمیز کردن تخصصی توسط دندانپزشک داشته باشید.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

پرسش های متداول در مورد نحوه درست مسواک زدن دندان ها

آیا می دانستید که فقط 53 درصد از افراد در سراسر دنیا دو مرتبه در روز دندان های خود را مسواک می زنند؟ اگر شما هم اینطور هستید، پس در جای مناسب قرار دارید.

ما قصد داریم با برخی پرسش های خاص شروع کنیم که مردم اغلب در مورد روش صحیح مسواک زدن دندان ها دارند. سپس، دستورالعمل گام به گام و دقیق نحوه مسواک زدن دندان ها را برای شما ارائه خواهیم داد، به دنبال آن برخی نکات دیگر برای سالم نگه داشتن دهان و دندان ها ذکر خواهند شد. البته دندانپزشک هم می تواند بهترین راه برای مسواک زدن دندان ها را به شما توصیه کند.

لطفاً توجه داشته باشید که این راهنما عمدتاً روی مسواک زدن دندان ها برای بزرگسالان تمرکز دارد. گرچه بسیاری از این اطلاعات در مورد کودکان نیز صدق می کنند، اما اگر می خواهید بررسی کنید که چگونه دندان های کودک خود را مسواک بزنید، توصیه می کنیم راهنمای مربوط به سلامت دهان و دندان کودکان را بخوانید.

همچنین توجه داشته باشید که دندانپزشک شما ممکن است با توجه به سلامت دهان شما توصیه هایی اندک متفاوت به شما بدهد. البته، شما همیشه باید آنچه دندانپزشک توصیه می کند را دنبال کنید.

خوب، بیایید نگاهی به برخی از پرسش های متداول در مورد مسواک زدن دندان ها بیندازیم.

چند مرتبه باید دندان ها را مسواک زد؟

شما باید حداقل دو مرتبه در روز دندان های خود را مسواک زد. برخی افراد دوست دارند سه مرتبه در روز یا حتی بیشتر مسواک بزنند. گرچه مسواک زدن بیش از حد دندان ها ممکن است ، اما این احتمالاً بیشتر به دلیل یک تکنیک بد مسواک زدن است تا مسواک زدن خیلی زیاد.

تنها نکته ای که می توان با اطمینان گفت این است که: تنها یک مرتبه مسواک زدن دندان ها در روز برای تمیز نگه داشتن آنها کافی نیست. با وجود این، 30 درصد از آمریکایی ها اعتراف می کنند که تنها یک مرتبه در روز مسواک می زنند. یک مرتبه مسواک زدن در روز زمان کافی برای خوردن و از بین بردن سطح دندان ها را به باکتری ها می دهد، به این معنی که احتمال بروز حفره های دندانی افزایش پیدا می کند.

چه زمانی باید دندان ها را مسواک زد؟

قبل از رفتن به رختخواب، و حداقل یک بار دیگر در طول روز، دندان های خود را مسواک بزنید. برای اکثر مردم، این زمان صبح خواهد بود. خوب است که بیشتر از این مسواک بزنید. به شرطی که بدانید چگونه دندان های خود را درست مسواک بزنید.

مهم است که قبل از خواب دندان های تمیزی داشته باشید، زیرا زمانی که خواب هستید، داخل دهان شما بزاق کمتری برای مبارزه با هر گونه باکتری که باقی می ماند وجود دارد. با این حال، 70 درصد از افرادی که تنها یک مرتبه در روز مسواک می زنند، می گویند این کار را صبح انجام می دهند، نه شب.

شما ممکن است شگفت زده شوید اگر بشنوید که بهترین زمان برای مسواک زدن دندان ها بلافاصله پس از غذا خوردن نیست- به خصوص اگر غذا یا نوشیدنی بسیار اسیدی یا شیرین خورده باشید. علت این است که قند و اسید مینای دندان را ضعیف می کنند، و ممکن است با مسواک زدن دندان های خود به آنها آسیب وارد کنید، زمانی که آنها به تازگی پوشش خود را از دست داده اند. در عوض، بلافاصله بعد از غذا خوردن، دهان خود را با آب بشویید و دندان ها را 30 دقیقه بعد مسواک بزنید.

دندان ها را باید قبل از صبحانه مسواک زد یا بعد از آن؟

شما دندان هایتان را قبل از صبحانه مسواک می زنید یا بعد از آن؟ به نظر می رسد تا زمانی که شما دو بار در روز مسواک می زنید، مهم نیست که شما قبل از صبحانه مسواک می زنید یا بعد از آن.

با این حال، همانطور که در بالا ذکر شد، اگر شما در مورد مسواک زدن پس از صبحانه فکر می کنید، ممکن است لازم باشد بعد از صبحانه خوردن و قبل از مسواک زدن کمی صبر کنید. علت این است که مواد غذایی و نوشیدنی های اسیدی مینای دندان ها را تضعیف می کنند، بنابراین اگر شما خیلی زود مسواک بزنید، ممکن است در نهایت مقداری از این مینای گرانبها را از بین ببرید.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

چه مدت باید دندان ها را مسواک زد؟

دو تا سه دقیقه، زمان توصیه شده برای مسواک زدن دندان ها است. هر زمانی کمتر از این باعث می شود شما وقت کافی برای درست تمیز کردن همه سطوح دندان ها نداشته باشید، اما احتمالاً می توانید بیش از حد مسواک بزنید. مسواک زدن دندان ها برای مدت زمان طولانی تر، لزوماً چیز خوبی نیست، زیرا مسواک زدن زیاد ممکن است باعث آسیب به دندان ها و لثه ها شود.

اما واقعاً مهم است که روی آنچه در طول آن چند دقیقه انجام می دهید تمرکز کنید. یک روتین مسواک زدن برای خود داشته باشید- مانند نمونه ای که در زیر آمده است- و هر روز یک الگوی مشابه را دنبال کنید. اجازه ندهید حواستان پرت شود، در غیر این صورت، ممکن است پنج دقیقه را صرف مسواک زدن تنها چند دندان خواهید بدون آنکه حتی متوجه آن شوید.

اگر این اتفاق برای شما رخ دهد، ممکن است بخواهید به فکر یک مسواک برقی تایمر دار باشید. در این نوع مسواک ها از 40،000 ارتعاش صوتی در هر دقیقه برای زدودن پلاک از روی دندان ها استفاده می شود. بعلاوه معمولاً چند حالت مختلف تمیز کردن دارند، مثلاً یکی از آنها به سفید شدن اضافی دندان ها کمک می کند!

قبل از مسواک زدن باید نخ دندان بکشید یا بعد از آن؟

بر اساس انجمن دندانپزشکی آمریکا ADA، مهم نیست که قبل از مسواک زدن نخ بکشید یا بعد از آن، مهم انجام دادن آن است. در واقع ADA زمان ترجیحی خاصی از روز را مشخص نمی کند.

آنها به سادگی توصیه می کنند که شما زمانی را انتخاب کنید که برای شما نباشد چند دقیقه اضافی صرف نخ دندان کشیدن کنید و برای افراد مختلف زمان های مختلف مناسب است. به عنوان مثال، اگر می دانید قبل از رفتن به رختخواب خیلی خسته خواهید بود، پس سعی کنید آن را صبح یا بعد از ناهار انجام دهید.

در هر صورت، مهم این است که شما به طور منظم نخ دندان کشیدن را انجام دهید. اکثر افراد این کار را انجام نمی دهند.

آیا پس از مسواک زدن دندان ها باید دهان را آبکشی کرد؟

گرچه انجمن دندانپزشکی آمریکا نظر قطعی در مورد این موضوع اعلام نکرده است، مطالعات بین المللی حاکی از این هستند که بهتر است که پس از مسواک زدن، دهان را شستشو ندهید و یا تنها با مقدار اندکی آب شستشو دهید.

مطالعات انجام شده حاکی از این هستند که اگر بعد از مسواک زدن دهان را بشویید، فلوراید موجود در خمیر دندان که برای کمک به مبارزه با پوسیدگی و تقویت دندان ها درون آن وجود دارد را می شویید. تف کنید، اما شستشو ندهید، و فلوراید به مدت طولانی تری روی دندان های شما باقی می ماند.

آیا باید زبان خود را مسواک بزنید؟

تمیز کردن زبان به مبارزه با بوی بد دهان و کاهش باکتری های داخل دهان کمک می کند. شما می توانید تمیز کردن زبان خود را با استفاده از مسواک و یا یک اسکراب زبان به عنوان بخشی از روتین مسواک زدن روزانه خود انجام دهید.

آیا باید لثه ها را بشویید؟

خیر. بخشی که بیشتر در معرض خطر قرار دارد خط لثه است، جایی که لثه ها به دندان ها می رسند. دندان های خود را با زاویه 45 درجه مسواک بزنید، تا خط لثه شما نیز تمیز شود و لثه های شما سالم باقی بمانند.

به منظور حذف هر گونه تارتار که در حال حاضر روی دندان های شما تشکیل شده است، ممکن است لازم باشد برای جرمگیری و پولیش دندان ها (پاکسازی روتین دندانپزشکی) به دندانپزشک مراجعه کنید. در غیر این صورت، خطر ابتلا به بیماری لثه در شما افزایش پیدا خواهد کرد.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

آیا جویدن آدامس به جای مسواک زدن دندان ها مشکلی ندارد؟

جویدن آدامس فاقد قند بعد از غذا می تواند به جلوگیری از بروز حفره های دندانی کمک کند، اما جایگزینی برای مسواک زدن نیست. آدامس جویدن می تواند به جداسازی ذرات غذا و تولید بزاق کمک کند. این اتفاق به طور طبیعی با اسیدهایی مبارزه می کند که می توانند به دندان های شما آسیب وارد کنند.

به خاطر داشته باشید که نوع فاقد قند آنها را انتخاب کنید، در غیر این صورت، شما فقط دندان های خود را با قندی پوشش می دهید که حتی آسیب بیشتری به دندان ها وارد می کند. و از آن علاوه بر- و نه به جای- دو مرتبه مسواک زدن در روز استفاده کنید.

چه اتفاقی می افتد وقتی دندان های خود را مسواک نمی زنید؟

گرچه هر از گاهی فراموش کردن مسواک زدن دندان های خود اتفاق چندان بزرگی نیست، اما اگر شما همچنان انجام این کار را ادامه دهید، با مشکلاتی مانند تشکیل پلاک و تارتار و بوی بد دهان مواجه خواهید شد.

و پس از آن، این مشکلات می توانند باعث پوسیدگی دندان ها، از دست رفتن دندان ها و بروز بیماری لثه شوند! بنابراین، دندان های خود را مسواک بزنید.

آیا می توان دندان ها را خیلی زیاد مسواک زد؟

درست مثل هر چیز دیگری، مسواک زدن بیش از حد الزاماً چیز خوبی نیست. اگر دندان های خود را بیش از حد مسواک بزنید، ممکن است باعث فرسایش مینای دندان های خود شوید. این اتفاق، به نوبه خود، می تواند باعث حساسیت دندان های شما شود، و در واقع می تواند باعث شود دندان های شما زردتر به نظر برسند، زیرا عاج زرد رنگ زیر مینای دندان قابل مشاهده تر خواهد شد. در برخی موارد، مسواک زدن بیش از حد می تواند منجر به تحلیل رفتن لثه ها نیز شود.

آیا می توان دندان ها را با جوش شیرین مسواک زد؟

درست کردن خمیر از جوش شیرین و آب، و سپس اضافه کردن نوعی روغن برای طعم و مقداری نمک، و یا افزودن اندکی جوش شیرین به خمیر دندان روشی است که به این شهرت گسترده رسیده است که به طور طبیعی باعث سفید شدن دندان ها می شود.

نحوه مسواک زدن صحیح دندان ها: راهنمای گام به گام

ما ثابت کرده ایم که شما باید حداقل روزی دو مرتبه، یکی از آن زمان ها قبل از رفتن به رختخواب باشد، هر بار به مدت دو تا سه دقیقه مسواک بزنید. در اینجا کاری که باید طی آن چند دقیقه مسواک زدن انجام دهید را توضیح می دهیم:

از مقدار صحیح خمیر دندان فلورایده استفاده کنید.

از یک مسواک دارای فرچه نرم استفاده کنید که به راحتی داخل دهان شما قرار بگیرد، بنابراین می توانید به هر جایی که نیاز به مسواک زدن دارد، دسترسی پیدا کنید.

نیاز نیست خمیر دندان مانند چیزی که در بسیاری از تبلیغات خمیر دندان می بینید، کاملاً روی مسواک را بپوشاند. برای همه افراد بالای سه سال به اندازه یک نخود خمیر دندان کافی است. اینها مقادیر خمیر دندان توصیه شده توسط ADA با توجه به گروه سنی هستند:

سن مقداری که باید مصرف کرد
کودکان زیر 3 سال یک لای نازک (به اندازه یک دانه برنج)
کودکان 3 تا 6 سال به اندازه یک نخود
کودکان بالای 6 سال و بزرگسالان به اندازه یک نخود

گرچه ADA اخیراً بهترین غلظت فلوراید در خمیر دندان مناسب هر گروه را مشخص نکرده است، اما به صورت بین المللی توصیه می شود که 1000ppm  از آن تا سن 6 سالگی و 350/1 -500/1ppm  پس از آن استفاده شود.

مسواک را در زاویه 45 درجه قرار دهید.

هنگام مسواک زدن طرفین دندان های خود، مسواک خود را 45 درجه کج کنید تا فرچه ها بتوانند به داخل شکاف های کوچک بین دندان ها و لثه ها قرار گیرند. اگر در این پاکت ها پلاک ایجاد شود، می تواند منجر به بروز بیماری لثه شود.

دندان ها را به آرامی با حرکات دایره ای کوچک مسواک بزنید.

بسیاری از افراد دندان های خود را با حرکات سایشی رو به عقب و جلو مسواک می زنند، اما در واقع حرکات دایره ای کوچک روش صحیح مسواک زدن دندان ها هستند، زیرا آنها مؤثرتر هستند و کمتر آسیب وارد می کنند.

همچنین نه نیاز است فشار زیاد وارد کنید و نه خیلی محکم ساییدن مسواک روی دندان ها. فشار ملایم برای شل شدن پلاک ها کافی است، و اگر خیلی محکم مسواک بزنید، ممکن است باعث خونریزی لثه های خود شوید. بسیاری از مسواک های الکتریکی دارای سنسور فشار هستند که اگر دندان های خود را خیلی با شدت مسواک بزنید به شما هشدار می دهند.

همه سطوح همه دندان ها را بشویید.

ترتیب مسواک زدن دندان ها مهم نیست، اما هر بار انجام دادن آن به یک شکل مشابه می تواند کمک کند تا اطمینان حاصل شود که شما هیچ سطحی را مسواک نزده رها نکرده اید. این یک نمونه از نحوه مسواک زدن دندان ها است.

  • در عقب دهان، بالا سمت چپ یا بالا سمت راست شروع کنید.
  • کار خود را به سمت سطح بیرونی هر دندان ادامه دهید، هر یک از آنها را با حرکات دایره ای کوچک به مدت چند ثانیه مسواک بزنید.
  • مسواک خود را به سمت سطح داخلی بچرخانید و دوباره به سمت بالا بروید.
  • سطح جونده دندان های مولر فک بالا و سطح پشتی دندان های عقب خود را مسواک بزنید.
  • مسواک خود را به صورت عمودی بچرخانید و برای چند بار مسواک زدن پشت دندان های جلو از یک حرکت رو به پایین استفاده کنید.
  • این روند را برای دندان های فک پایین تکرار کنید.
  • پس از تمیز کردن دندان ها، چند بار مسواک یا زبان پاک کن را روی زبان خود بکشید.

روش دیگر این است که دهان خود را به چهار قسمت تقسیم کنید و برای هر یک 30 ثانیه وقت صرف کنید، و سطوح داخلی، بیرونی و جونده را همانطور که پیش می روید مسواک بزنید.

تف کنید اما دهان را نشویید.

به یاد داشته باشید، اگر بعد از مسواک زدن دندان ها، دهان خود را با آب یا دهانشویه بشویید، مواد تشکیل دهنده خمیر دندان شما رقیق شده یا شسته می شود. اگر می خواهید دهانشویه استفاده کنید، پس از مسواک زدن مدتی صبر کنید یا از آن در زمان های دیگری استفاده کنید که مسواک زدن امکان پذیر نیست.

روزی یک مرتبه بین دندان ها را تمیز

نیاز نیست هر بار که دندان های خود را مسواک می زنید این کار را انجام دهید، اما تمیز کردن روزانه بین دندان ها به دور نگهداشتن پلاک کمک خواهد کرد. شما می توانید از نخ دندان رشته ای، مسواک های بین دندانی یا یک واتر فلاسر استفاده کنید.

ملاحظات دیگر

چگونه دندان های خود را با بریس بشویید؟

هنگام مسواک زدن دندان های خود در حالی که بریس روی آنها قرار دارد، باید همان تکنیکی را دنبال کنید که بدون بریس ها استفاده می کردید، با چند مرحله اضافی. علاوه بر مراحل ذکر شده در بالا، شما باید مسواک را روی براکت ها قرار دهید و زاویه دهید، و به صورت دوایر کوچک مثل همیشه مسواک بزنید. سپس، در حالی که مسواک هنوز روی براکت قرار دارد، آن را رو به بالا زاویه دهید و همین کار را انجام دهید.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

چگونه دندان های خود را بدون مسواک بشویید؟

اجازه دهید صریح صحبت کنیم، شما باید قطعاً از یک مسواک استفاده کنید تا دندان های خود را به درستی بشویید. با این حال، اکثر ما تجربه سپری کردن شب دور از خانه و فراموش کردن مسواک را داشته ایم. هنگامی که این وضعیت ناگزیر برای شما اتفاق می افتد، شما می توانید یک تکه دستمال کاغذی مرطوب را دور انگشت خود بپیچید، مقداری خمیر دندان روی آن قرار دهید و از همان حرکات مسواک زدن استفاده کنید که با مسواک خود استفاده می کردید.

از دندانپزشک بپرسید: چگونه دندان های کودک نو پای خود را مسواک بزنم؟

یکی از مهمترین کارهایی که می توانید برای سلامت دندان های فرزند خود انجام دهید، مسواک زدن روزانه دندان ها است. هرگز قدرت این عمل ساده و دو دقیقه ای را برای تلاش های بهداشت دهان و دندان دست کم نگیرید. سلامت دهان و دندان با تعهد به مسواک زدن منظم دندان ها شروع می شود. انجمن دندانپزشکی آمریکا موارد زیر را توصیه می کند.

  • با یک مسواک نرم دو مرتبه در طول روز مسواک بزنید. اندازه و شکل مسواک باید مناسب دهان کودک شما باشد و به شما اجازه بدهد تا بتوانید به راحتی به همه مناطق دسترسی پیدا کنید. محبوبیت مسواک های نرم سیلیکونی رو به افزایش است.
  • از مقدار صحیح خمیر دندان استفاده کنید: به اندازه یک دانه برنج برای کودکان خردسال؛ و به اندازه یک نخود برای کودکان نوپا.
  • هر سه یا چهار ماه مسواک را تعویض کنید. یک مسواک فرسوده ابزار خوبی برای تمیز کردن دندان ها نیست.
  • برچسب را بررسی کنید. قبل از خرید، اطمینان حاصل کنید فلوراید خمیر دندانی که می خرید مورد تأیید ADA باشد.
  • تا 11 سالگی، هنگامی که کودکان دندان های خود را مسواک می زنند، والدین باید روی آنها نظارت داشته باشند.

انتخاب محصولات مناسب برای مسواک زدن دندان ها

حالا که می دانید چگونه دندان های خود را مسواک بزنید، ممکن است به این فکر کنید که کدام محصول برای استفاده بهتر است. در اینجا برخی از چیزهایی که باید در نظر بگیرید را ذکر کرده ایم.

مسواک

ممکن است فکر کنید که به شدت ساییدن یک مسواک سخت به زدودن پلاک بیشتری کمک خواهد کرد. اما در حقیقت، این روش مناسبی برای مسواک زدن نیست، و می تواند به دندان ها و لثه های شما آسیب برساند. فرچه نرم یا متوسط ​​نیز این کار را به همین خوبی انجام می دهد. مسواکی با سر کوچک انتخاب کنید که اجازه دهد به راحتی به پشت دندان های خود دسترسی پیدا کنید. یک مسواک برقی ممکن است به شما کمک کند دندان های خود را به طور مؤثر تری مسواک بزنید.

شما باید هر سه ماه مسواک خود را عوض کنید یا هر سه ماه برسد، یا زودتر اگر متوجه شدید که فرچه ها در حال خراب شدن هستند (این می تواند نشانه ای باشد که شما بیش از حد محکم مسواک می زنید). استفاده از یک مسواک قدیمی، فرسوده می تواند به مینای دندان شما آسیب برساند.

خمیر دندان

استفاده از یک خمیر دندان حاوی فلوراید (حداقل 1000 ppm برای بزرگسالان و کودکان) در مبارزه با پوسیدگی به شما کمک می کند. نام تجاری و عطر و طعمی را انتخاب کنید که از آن لذت ببرید، زیرا باعث می شود بیشتر احتمال داشته باشد که به طور منظم مسواک بزنید. خمیر دندان های طبیعی با و بدون فلوراید برای خرید در دسترس هستند.

بهداشت درست دهان و دندان

بهداشت درست دهان و دندان

نخ دندان

مسواک زدن دندان ها تنها سه سطح از پنج سطح را پاک می کند، بنابراین مهم است که بین آنها نیز تمیز شود. اگر استفاده از نخ دندان های سنتی را دوست ندارید، یا اگر بریس دارید، یک واتر فلاسر می تواند کار را بسیار ساده تر کند.

دهانشویه

دهانشویه فقط بوی دهان شما را تازه نمی کند؛ دهانشویه ای را انتخاب کنید که حاوی فلوراید باشد و برای جلوگیری از پوسیدگی دندان نیز عمل کند. با این حال، مشخص نیست که آیا شما باید بلافاصله بعد از مسواک زدن از آن استفاده کنید، زیرا فلوراید باقی مانده از خمیر دندان را جدا می کند. این در مورد دهانشویه های فلورایده نیز صدق می کند.

افشای قرص پلاک

اگر می خواهید ببینید که آیا شما مسواک زدن را به خوبی انجام می دهید یا خیر، از قرص های افشای پلاک استفاده کنید. این قرص های جویدنی هر گونه پلاک داخل دهان را رنگ می کنند، بنابراین بوضوح می توانید ببینید پس از مسواک چه چیزی به جا گذاشته اید. سپس، می توانید روی بهبود نحوه مسواک زدن دندان های خود کار کنید.

راه های دیگر مراقبت از دندان ها

زمانی که نوبت به حفظ خوب سلامت دهان و دندان می رسد، دانستن نحوه تمیز کردن درست دندان ها تنها بخشی از تصویر است. در اینجا به بیان برخی از چیزهای دیگر می پردازیم که شما می توانید انجام دهید تا مطمئن شوید که تلاش های جدید شما برای مسواک زدن دندان ها به هدر نمی روند.

مراقب آنچه می خورید باشید

شما می دانید که خوردن قند برای دندان های شما بد است، اما خیلی بیشتر از چیزی که تصورش را بکنید. غذاها و نوشیدنی های اسیدی مانند سرکه، ترشی، آبمیوه، شراب و نوشیدنی های گاز دار می توانند به همان اندازه آسیب رسان باشند. بعلاوه، بسیاری از میان وعده های ‘سالم’ مانند میوه های خشک و ماست ها، حاوی قند بیشتر از چیزی هستند که شما ممکن است درک کنید.

اگر شما به جای محدود کردن این خوراکی های مضر پیوسته در طول روز از آنها به عنوان میان وعده بخورید، این آسیب افزایش می یابد. ناخنک زدن به این معنی است که دندان های شما از دست شکر و اسید که مینای دندان را از بین می برند، استراحت ندارند.

این امر نه تنها منجر به بالاتر رفتن خطر پوسیدگی دندان می شود؛ بلکه دندان های شما به دلیل نازک شدن مینای آنها ممکن است زرد یا حساس شوند.

به طور منظم برای چکاپ به دندانپزشک مراجعه کنید.

حتی اگر می دانید که چگونه دندان های خود را درست مسواک بزنید، و هر روز یک روتین بهداشتی خوب دهان و دندان را دنبال کنید، هنوز هم ممکن است مشکلات دندانی اتفاق بیفتند. چکاپ های منظم اجازه می دهند تا دندانپزشک شما این مشکلات را در مراحل اولیه کشف کنند و به این معنی است که درمان باید کم تهاجم تر (و کم هزینه تر) از زمانی باشد که شما مشکل را رها کنید تا گسترش پیدا کند.

دندانپزشک شما همچنین بهترین راه را برای مسواک زدن دندان ها و مراقبت از سلامت کلی دهان به شما توصیه می کند ، بنابراین وسوسه نشوید و این چکاپ ها را از دست ندهید!

نتیجه گیری

ما امیدواریم که این دستورالعمل های بهداشت دهانی برای شما مفید بوده باشند و اکنون بدانید که چگونه دندان های خود را به درستی مسواک بزنید. شاید حتی برخی از کارهایی که شما انجام می داده اید اشتباه بوده اند، برجسته شده باشند؟

به یاد داشته باشید، تمیز و سالم نگه داشتن دندان ها شامل انجام کارهای زیر است:

  • مسواک زدن حداقل دو بار در روز، هر بار به مدت دو دقیقه
  • استفاده از مسواک نرم و خمیر دندان فلورایده
  • نشستن دهان پس از مسواک زدن (حتی با دهانشویه)
  • عدم مسواک زدن دندان ها بلافاصله بعد از خوردن غذاها و نوشیدنی های اسیدی یا شیرین
  • اجتناب از خوردن غذاها و نوشیدنی های شیرین و اسیدی به عنوان میان وعده
  • نخ دندان کشیدن روزانه
  • مراجعه منظم به دندانپزشک

اگر هنوز در مورد چگونگی تمیز کردن صحیح دندان های خود مطمئن نیستید یا در صورت داشتن هر گونه نگرانی دیگری، با دندانپزشک خود صحبت کنید.

چرا مسواک زدن با خمیر دندان مهم است؟

خمیر دندان بخش مهمی از روتین بهداشتی روزانه شما است. استفاده از خمیر دندان برای مسواک زدن دندان های شما برای بهداشت و سلامت دندان های شما ضروری است. خمیر دندان همراه با مسواک و نخ دندان، به زدودن باقی مانده های غذا و پلاک ها از روی دندان ها و لثه ها کمک می کند. با استفاده از تکنیک صحیح مسواک زدن با خمیر دندان می توانید به حذف باکتری های مضری که باعث بیماری لثه و پوسیدگی دندان می شوند، کمک کنید.

خمیر دندان حاوی فلوراید است، که به جلوگیری از پوسیدگی دندان ها کمک می کند و معدنی سازی مجدد دندان ها را تحریک می کند. خمیر دندان بعلاوه حاوی مواد متعددی است که مینای دندان ها را پاکسازی و پولیش می کنند و حس تازگی به دهان شما می بخشد.

چه نوع خمیر دندان باید استفاده کنید؟

نام تجاری خمیر دندانی که برای خرید انتخاب می کنید مهم نیست، تا زمانی که حاوی فلوراید باشد. بعلاوه، باید اطمینان حاصل کنید که برندی که انتخاب می کنید دارای تأییدیه انجمن دندانپزشکی باشد تا از بی خطر بودن و اثربخشی آن که توسط آزمایش های بالینی اثبات شده است اطمینان حاصل نمایید.

آیا استفاده از خمیر دندان فلورایده بی خطر است؟

گرچه فلوراید یک ماده شیمیایی است که به صورت طبیعی وجود دارد، اما زمانی که به مقادیر بسیار زیاد مصرف می شود، مضر است.

بر اساس سازمان غذا و دارو:

“برای کودکان کمتر از 3 سال، والدین و پرستاران کودک باید خیلی زود پس از بیرون آمدن دندان های کودک داخل دهان او، مسواک زدن دندان های او با استفاده از یک خمیر دندان فلورایده به اندازه کمتر از یک لایه نازک یا به اندازه یک دانه برنج را شروع کنند.

برای کودکان 3 تا 6 ساله، والدین و پرستاران نباید بیشتر از یک دانه نخود خمیر دندان فلورایده روی مسواک بزنند.

دندان ها باید دو مرتبه در روز (صبح و شب)، یا طبق دستور دندانپزشک یا پزشک، به طور کامل مسواک زده شوند. مسواک زدن کودکان باید تحت نظارت والدین یا پرستار انجام شود تا اطمینان حاصل شود که آنها از مقدار مناسب خمیر دندان استفاده می کنند.

فلوراید در کودکان بیشتر تبدیل به یک نگرانی می شود زیرا مقدار زیاد فلوراید، بعداً در طول زندگی می تواند روی دندان های دائمی در حال رشد تاثیر بگذارد. فلوئوروزیس به شکل لکه های سفید یا گاهی اوقات به صورت سطوح خشن حفره دار ظاهر می شود. این بیشتر باعث بروز نگرانی هایی برای زیبایی می شود زیرا روی عملکرد دندان ها تأثیری نمی گذارد. این مشکل می تواند کودکان را تا سن 8 سالگی تحت تأثیر قرار دهد.

نکته: هیچ نوع خمیر دندان نباید در مقادیر زیاد هضم شود، فلورایده یا فاقد فلوراید.

انتخاب خمیر دندان مناسب

انتخاب خمیر دندان مناسب

پنج نوع عمده خمیر دندان

خمیر دندان سفید کننده

لکه های دندانی عمدتاً ناشی از دود، نوشیدنی های گاز دار، قهوه و چای هستند. خمیر دندان سفید کننده دندان حاوی مواد ساینده تر پاک کننده ای هستند که به حذف یا کاهش این لکه ها کمک می کنند.

با این حال، این مواد ساینده دارای معایب قابل توجهی هستند. آنها می توانند به مرور زمان موجب ساییدگی مینای دندان ها شوند.

بنابراین توصیه می شود برای دوره های طولانی از خمیر دندان سفید کننده دندان استفاده نکنید. اگر نیاز دارید بیش از دو بار در روز مسواک بزنید می توانید از خمیر دندان های استاندارد استفاده کنید.

خمیر دندان سیگاری

این خمیر دندان به صورت ویژه برای افرادی تولید شده است که دخانیات مصرف می کنند. افراد سیگاری اغلب متوجه می شوند که دندان های آنها در نتیجه کشیدن دود تنباکو به داخل دهان لک می شوند. با گذشت زمان، تار باعث می شود که لکه های قهوه ای مایل به زرد روی دندان ها ایجاد  شود. خمیر دندان برای سیگاری ها معمولاً حاوی مواد پاک کننده هستند و به گونه ای طراحی شده اند که دندان ها را سفید تر کنند.

خمیر دندان کودکان

خمیر دندان کودکان در مقایسه با خمیر دندان بزرگسالان حاوی فلوراید نیست. هدف به حداقل رساندن خطرات سلامتی است که کودکانی را تهدید می کند که ممکن است به طور تصادفی فلوراید زیادی قورت دهند.

این نوع خمیر دندان نیز ساینده های کمتری دارد. علت این است که دندان های کودکان بسیار حساس تر هستند. خمیر دندان کودکان نیز با طعم آب نبات است تا آن را جذاب تر کند و استفاده کلی از آن را افزایش دهد.

خمیر دندان کنترل تارتار

این نوع خمیر دندان حاوی پیرو فسفات سدیم است، که مانع تشکیل تارتار یا “پلاک سخت شده” روی دندان ها می شود. همچنین حاوی هگزامتافسفات سدیم است، که مانع تشکیل تارتار و لکه ها بالای خط لثه ها می شود.

اما خمیر دندان کنترل کننده تارتار تنها خمیر دندان پیشگیرانه است. اگر قبلاً تارتار روی دندان های شما سفت شده باشد، برای پاکسازی حرفه ای دندان های خود باید به دندانپزشک مراجعه کنید.

خمیر دندان برای دندان های حساس

اگر دندان های شما به مواد سرد و گرم حساس باشند، احتمالاً باید به فکر استفاده از خمیر دندان مخصوص دندان های حساس باشید. آنها حاوی نیترات پتاسیم هستند، که احساسات دردناک دندان های حساس را به حداقل می رسانند.

خمیر دندان گیاهی

خمیر دندان گیاهی بهترین گزینه برای افرادی است که به جایگزین های طبیعی نیاز دارند یا افراد حساس به مواد تشکیل دهنده موجود در خمیر دندان معمولی.

با این حال، اکثر این نوع خمیر دندان ها حاوی فلوراید نیستند، که به دلیل خواص محافظتی آنها از مینای دندان ها و تقویت دندان ها، دندانپزشکان آنها را به شدت توصیه می کنند.

بعلاوه، هنگام خرید برخی از انواع خاص خمیر دندان های گیاهی باید مراقب باشید. آنها نباید حاوی رنگ، دارچین یا سایر مواد تشکیل دهنده تست نشده باشند.

انتخاب خمیر دندان مناسب

انتخاب خمیر دندان مناسب

چقدر خمیر دندان باید استفاده کنید؟

مقدار خمیر دندان مورد نیاز برای تمیز کردن مؤثر دندان های خود که روی مسواک می زنید، احتمالاً بسیار کمتر از چیزی است که شما استفاده می کنید. بیشتر از یک نخود از خمیر دندان استفاده نکنید. این اندازه آنقدر کافی است که کف کافی برای  پوشش دادن همه دندان های شما تولید کند. بچه های زیر شش سال هنگام مسواک زدن باید از حداقل مقدار خمیر دندان استفاده کنند- حدوداً به اندازه یک دانه برنج.

اگر شما در مورد خمیر دندان خود و یا هر گونه درمان بهداشتی دهان و دندان خود مطمئن نیستید، دندانپزشک می تواند با ارائه یک برنامه خوب به شما کمک کند تا بتوانید بهترین خمیر دندان را برای خود انتخاب کنید.

خمیر دندان از چه موادی تشکیل شده است؟

اگر شما هم نگران این هستید که خمیر دندان شما حاوی تریکلوزان triclosan باشد- ماده آنتی باکتریایی که به پیشگیری از بروز ژنژیویت (التهاب لثه) کمک می کند، خبر خوب این است که این ماده کلاً از بازار حذف شده است، هرچند هنوز به لحاظ فنی مجاز است.

حذف آن به احتمال زیاد به دلیل وجود گسترده تحقیقاتی است که نشان می دهند که تریکلوزان ممکن است باعث تخریب و بروز اختلال در برخی از هورمون های تیروئید و سیستم ایمنی بدن شود و به طور کلی با مقاومت به آنتی بیوتیک ارتباط داشته باشد. (در سال 2017 استفاده از تریکلوزان در تولید صابون دست و شستشوی بدن ممنوع شد.)

تا چند ماه پیش، Colgate هنوز هم آن را در مواد تشکیل دهنده خمیر دندان های خود می گنجاند. اما در حال حاضر فرمولاسیون تولید خمیر دندان های خود را به نمونه فاقد تری کلوزان به روز رسانی کرده است، و آن را تحت عنوان Colgate Total SF مجدداً نامگذاری کرده است.

این یک خبر خوب برای مصرف کنندگان است، زیرا تریکلوزان ارزش خطر کردن و استفاده از آن را ندارد. بنابراین اگر شما یک تیوب از فرمول قدیمی در منزل خود دارید، پیشنهاد می کنیم که آن را دور بیندازید. شاید به این فکر می کنید که خمیر دندان شما چه ویژگی های دیگری باید داشته باشد؟ در اینجا به بیان تعدادی از آنها می پردازیم که ارزش توجه دارند.

انتخاب خمیر دندان مناسب

انتخاب خمیر دندان مناسب

تأییدیه انجمن دندانپزشکان

خمیر دندان می تواند به شکل ژل، خمیر یا پودر باشد. گرچه مواد تشکیل دهنده کمی متفاوت هستند، اما همه خمیر دندان ها حاوی مواد تشکیل دهنده نسبتاً یکسانی هستند. خمیر دندانی که دارای این تأییدیه از انجمن دندانپزشکی باشد باید در زمینه هر گونه ادعایی که روی برچسب محصول خود ذکر کرده است، ایمن و مؤثر باشد باشد. همچنین باید حاوی فلوراید باشد، و نباید هیچ ماده تشکیل دهنده ای داشته باشد که باعث بروز پوسیدگی شود یا با بروز آن ارتباط داشته باشد، و نباید به دندان ها آسیب برساند.

ساینده خفیف

کربنات کلسیم و سیلیکا اصلاح شده با مقداری کمک از مسواک شما، به زدودن ذرات باقی مانده و لکه های سطحی کمک می کنند.

رطوبت نگهدار

این ماده به جلوگیری از، از دست رفتن آب خمیر دندان شما کمک می کند و آن را در برابر خشک یا چسبنده شدن محافظت می کند.

مواد طعم دهنده

این همان چیزی است که به خمیر دندان شما اندکی مزه شیرینی و آن عطر و بوی تازگی را می دهد. از آنجا که این مواد قند را شامل نمی شوند، آنها باعث بروز پوسیدگی دندان نمی شوند.

مواد غلیظ کننده

این مواد که همچنین به عنوان چسباننده شناخته می شوند، به تثبیت فرمول خمیر دندان کمک می کنند.

مواد شوینده یا سدیم لوریل سولفات (SLS)

SLS ماده ای شوینده نامیده می شود، اما دارای قدرت تمیز کنندگی اندکی است. در عوض، ویژگی کف کنندگی خمیر دندان از این مواد می آید، همچنین کمک می کند تا خمیر دندان در کل دهان پخش شود و به درون همه حفره ها و شیارهای برود و به پاکسازی دندان های شما کمک می کند.

برخی افراد با یک مرتبه استفاده بسیار اندک از خمیر دندان های حاوی این مواد ممکن است آفت بزنند یا پوسته پوسته شدن بافت های داخل دهان را تجربه کنند. اگر شما یکی از این افراد هستید، به دنبال خمیر دندان های فاقد SLS یا خمیر دندان های غیر فوم باشید.

جوش شیرین

خمیر دندان حاوی جوش شیرین (بی کربنات سدیم) برخی از خواص کاهش پلاک را نشان می دهد و در مقایسه با خمیر دندان هایی که فاقد آن هستند، ممکن است اندکی باعث کاهش خونریزی لثه ناشی از ژنژیویت شود.

بی حس کننده

مواد تشکیل دهنده ای مانند سیترات سدیم، کازئین فسفوپپتید و نیترات پتاسیم که به طور مرتب استفاده می شوند، ممکن است به کاهش حساسیت ناخوشایند کمک کنند. آنها در برخی افراد مؤثر هستند و در برخی دیگر خیر.

فلوراید

این عنصر فعال در چندین شکل مختلف (از جمله فلوراید سدیم و فلوراید استانوس) وجود دارد و به محافظت از دندان ها در برابر پوسیدگی کمک می کند. فلوراید در کاهش حفره ها تا 20 یا 30 درصد مؤثر است. فلوراید استانوس همچنین ممکن است به حساسیت و التهاب لثه کمک کند. شما می توانید خمیر دندان فاقد فلوراید خریداری کنید، اما احتمالاً به کاهش حفره ها کمک نخواهد کرد.

سفید کننده ها

گفته شده است که سفید کننده های پایه شامل پراکسید هیدروژن، که از نظر شیمیایی دندان ها را روشن می کند، و پلی فسفات ها مانند هگزامتا فسفات سدیم، به از بین بردن لکه های مینای دندان ها کمک می کنند.

اما برخی از کارشناسان می گویند که این ماده غلظت کافی ندارد یا به اندازه کافی در تماس با سطوح دندان ها قرار ندارد تا تفاوت قابل توجهی را ایجاد کنید. و پلی فسفات ممکن است باعث تحریک دهان شود.

زایلیتول

برخی از مطالعات کوچک نشان می دهند که خمیر دندان های حاوی هر دو ماده فلوراید و زایلیتول ممکن است در پیشگیری از بروز حفره ها بهتر از یک محصول صرفاً فلورایده عمل کنند. اما کارشناسان می گویند که بعید به نظر می رسد حتی چند مرتبه مسواک زدن در طول روز زایلیتول کافی برای ارائه مزایای آن منتقل کند.

ممکن است بهداشت دهان و دندان شما فقط به کمی کار کردن نیاز داشته باشد، اما در موارد نادر، ممکن است نشانه یک مشکل جدی تر وجود داشته باشد.

هر خوراکی خواه شیرین، ترش، تند، شور یا تلخ باشد، جوانه های چشایی شما به شما این اجازه را می دهند تا متوجه تفاوت میلیون ها مزه متفاوتی شوید که هنگام ترکیب دستورهای غذایی مختلف بوجود می آورید و از آنها لذت ببرید.

تخمین زده می شود که افراد بزرگسالان بین 2000 تا 8000 جوانه چشایی داشته باشند، که هر کدام از آنها حاوی گیرنده های خیلی ریزی هستند. هنگامی که شما چیزی می خورید یا می نوشید (یا اگر اوقات خوبی داشته باشید ممکن است همزمان چند چیز بخورید)، این گیرنده ها پیغام هایی را به مغز شما منتقل می کنند، جایی که چشایی ها درک می شوند.

هر چند وقت، جوانه های چشایی شما می توانند متورم شوند، که ظاهراً هیچ علت خاصی ندارد. معمولاً این اتفاق به این دلیل رخ می دهد که چیزی اتفاق می افتد که به آنها آسیب می رساند- برای مثال، شما مقدار زیادی از یک قهوه خیلی داغ سر می کشید و یا زبان خود را گاز می گیرید- و سیستم ایمنی بدن شما به سختی کار می کند تا آنها را ترمیم کند.

تورم جوانه های چشایی نسبتاً شایع است زیرا شرایط مختلفی وجود دارند که می توانند باعث بروز آن شوند. آنها اغلب به شکل برجستگی های تحریک پذیر قرمز یا سفید رنگ ظاهر می شوند که معمولاً در مرکز پشت زبان ظاهر می شوند، و ممکن است هنگام خوردن نیز باعث بروز احساس سوزش نیز شوند.

خوشبختانه، معمولاً جوانه های چشایی بدون هیچ گونه مداخله ای به سرعت بهبود می یابند، و ظرف چند روز تا دو هفته برطرف می شوند. اما اگر آنها برای مدت زمانی طولانی تر از این زمان متورم باقی بمانند، یا با خونریزی و زائده ای همراه باشند، باید به فکر مراجعه به پزشک یا دندانپزشک خود باشید.

تورم پاپیلا یا جوانه چشایی

تورم پاپیلا یا جوانه چشایی

علل تورم جوانه های چشایی

اما یک زبان متورم ممکن است سعی داشته باشد چه چیزی به شما بگوید؟ در اینجا به بیان احتمالی ترین علل تورم جوانه های چشایی بر اساس گفته پزشکان می پردازیم.

بهداشت دهان و دندان شما نیاز به رسیدگی دارد.

هنگامی که مسواک زدن و نخ دندان کشیدن روتین شما به اندازه کافی نباشند، باکتری ها و ویروس ها می توانند داخل دهان شما کمی راحت باشند، که منجر به رشد بیش از حد و بروز عفونت می شود.

برای بازگرداندن جوانه های چشایی خود به حالت قبل، کارشناسان مسواک زدن سطح زبان حین پاکسازی روزانه دندان ها و نخ دندان کشیدن را توصیه می کنند. (این بویژه زمانی مهم است که شما خشکی دهان دارید یا سیگاری هستید.) برای افزودن یک لایه حفاظت، روتین روزمره خود را با دهانشویه همراه سازید.

تورم پاپیلا یا جوانه چشایی

تورم پاپیلا یا جوانه چشایی

دهان شما خشک است.

خشکی دهان فقط یک نشانه کم آبی بدن یا یک اثر جانبی داروهای خاص نیست (در اینجا منظور داروهای فشار خونی است که مصرف می کنید)- علل دیگر عبارتند از عدم تولید بزاق به اندازه کافی توسط غدد بزاقی و تنفس دهانی مزمن (مانند زمانی که با گرفتگی بینی مواجه می شوید).

جوانه های چشایی به یک محیط مرطوب نیاز دارند تا عملکرد خود را به درستی انجام دهند، بنابراین دهان خشک می تواند باعث حریک و متورم آنها شود.

نوشیدن آب به اندازه کافی در این وضعیت بوضوح از اهمیت ویژه ای برخوردار است، اما اگر داروها یا غدد بزاقی مقصر باشند، اسپری های دهانی بزاق مصنوعی در دسترس هستند. برای گرفتگی بینی نیز با استفاده از آبنبات های منجمد و بخور با افزودن روغن اکالیپتوس به آب می توانید استنشاق از راه بینی را بهبود دهید.

 اسید معده شما دوست دارد سفر کند.

رفلاکس اسید ناشی از بازگشت اسید معده به داخل مری است. گاهی اوقات این اسید می تواند راه خود را به داخل دهان باز کند، که می تواند باعث سوختگی روی زبان و تورم جوانه های چشایی شود. اجتناب از غذاهایی که می توانند رفلاکس را تشدید کنند، نخستین گام برای درمان این عارضه است (غذاهای تند و چرب، قهوه، شکلات، نوشابه). داروهای ضد رفلاکس نیز در دسترس هستند، مانند امپرازول و لانسپرازول. ایجاد تغییرات در رژیم غذایی نیز می توانند تفاوت های زیادی ایجاد کنند.

ممکن است عفونتی بوجود آمده باشد.

گرچه نادر است، اما تورم جوانه های چشایی ناشی از عفونت ویروسی یا باکتریایی نیز می تواند رخ دهد. تب مخملک، عفونتی که می تواند در افراد مبتلا به گلو درد استرپتوکوکی اتفاق بیفتد، شایع ترین عامل است. همراه با تورم لوزه ها، تب، و بثورات پوستی، زبان پوشش داده می شود و پوست پوست می شود. پس از آن، قرمز روشن می شود و جوانه های چشایی متورم می شوند، و به زبان ظاهری شبیه به توت فرنگی می دهد.

عفونت های ویروسی مانند سرماخوردگی و آنفولانزا، معمولاً به صورت خود به خود از بین می روند. اگر علائم شما بیشتر از 10 روز وجود داشته باشند، از پزشک خود بخواهید یک تست استرپتوکوک سریع برای شما تجویز کند تا ببینید آیا عفونت شما باکتریایی است یا نیاز به آنتی بیوتیک دارد.

یک خوراکی یا نوشیدنی خیلی داغ (یا خیلی سرد) باعث تحریک شده است.

دماهای خیلی شدید نیز می توانند به جوانه های چشایی آسیب برسانند و باعث تورم آنها شود- خوشبختانه، آنها معمولاً ظرف مدت چند روز پس از آغاز درمان بهبود پیدا می کنند. توضیه می شود از شستشوی دهان با دهانشویه های الکلی اجتناب شود، زیرا می توانند باعث سوزش و التهاب بیشتر آنها شوند. علاوه بر این، نوشیدن مقادیر زیاد آب برای پیشگیری از تکثیر باکتری ها توصیه می شود.

همیشه خوراکی های تند یا اسیدی می خورید.

غذاهای تند و اسیدی علاوه بر ایجاد بسیار شدیدتر رفلاکس اسید، تحریک شیمیایی ناشی از این نوع غذاها ممکن است منجر به التهاب و تورم جوانه های چشایی شود. این تحریک تقریباً به سرعت برطرف خواهد شد، تا زمانی که این نوع غذاها از منوی غذای شما حذف شوند. در این بازه زمانی، نوشیدن شیر می تواند به التیام بخشیدن این علائم کمک کند.

ممکن است پاپیلای زبانی گذرا (TLP) داشته باشید.

TLP که یک وضعیت نه چندان (و کاملاً بی ضرر) است، باعث التهاب و تورم جوانه های چشایی می شود که به شکل برجستگی های کوچک قرمز یا سفید رنگ روی سطح زبان ظاهر می شوند. علت دقیق این عارضه شناخته شده نیست، اما ممکن است با استرس، هورمون ها یا غذاهای خاصی مرتبط باشد. معمولاً TLP ظرف مدت چند روز به طور خود به خود برطرف می شود.

تورم پاپیلا یا جوانه چشایی

تورم پاپیلا یا جوانه چشایی

هر چند بعید است، اما ممکن است سرطان دهان داشته باشید.

اگر چه بسیار نادر است، اما گاهی اوقات سرطان دهان و دندان می تواند به شکل جوانه های چشایی متورم ظاهر شود. این ناشی از یاخته های فلسی (یاخته های دارای پوشش پهن فلسی شکل) است که به شکل برجستگی های بزرگی ظاهر می شود که به راحتی خونریزی می کنند، معمولاً در طرفین زبان بوجود می آیند، و در افراد سیگاری و افرادی که الکل زیاد می نوشند شایع تر است. اگر متوجه زخم یا توده ای روی زبان خود شدید که ظرف دو هفته بهبود نمی یابد، با پزشک خود مشورت کنید.

پیرسینگ های دهانی می تواند برای دندان های شما خطرناک باشند. پیرسینگ های دهان و دندان می توانند در هر نقطه ای داخل یا اطراف دهان باشند. پیرسینگ های زبان، پیرسینگ های لب و پیرسینگ های گونه پیرسینگ های دهان تلقی می شوند. در یک دوره ای در طول زندگی شما شاید یک انتخاب خوب به نظر برسند، اما اگر پیرسینگ دهانی دهان شما منجر به از دست رفتن دندان شود، احتمالاً از انجام آن پشیمان خواهید شد. در این مقاله می خواهیم به شما در درک برخی از عواقب احتمالی پیرسینگ های دهان و نحوه تأثیر آنها روی دندان های شما کمک کنیم.

خطر پیرسینگ برای دندان و ایمپلنت دندانی

خطر پیرسینگ برای دندان و ایمپلنت دندانی

چرا دندانپزشک ها موافق پیرسینگ های دهانی نیستند؟

تعداد گزینه های مد که سلامت دهان و دندان ها را تاثیر قرار دهند چندان زیاد نیستند. واقعیت تأسف آوری که وجود دارد این است که پیرسینگ های لب و زبان خطرات جدی برای دندان ها و بافت های دهانی بوجود می آورند. هر کس به فکر دریافت یکی از آنها است باید از خطرات آگاه باشد.

بزرگترین خطرات پیرسینگ های لب و زبان

تمام پیرسینگ ها- حتی پیرسینگ های فوق العاده رایج- با خطرات خاصی همراه هستند. آنها می توانند عفونی شوند یا ممکن است یک آلرژی ناشناخته به فلز را در خود کشف کنید. این خطرات در مورد همه پیرسینگ های دهان و دندان وجود دارند، اما آنها تنها خطرات هم نیستند.

ور رفتن با پیرسینگ ها می تواند آسیب دائمی ایجاد کند.

بی قراری کردن و ور رفتن با یک تکه غذا گیر کرده بین دندان هایتان شاید چندان دشوار نباشد، اما حداقل این است که زبان زدن به آن باعث لب پر شدن یا ترک خوردن دندان ها، آسیب به مواد پرکننده دندان، یا خطر آسیب به بافت نرم در زبان، لثه ها یا لب ها نخواهد شد. ور رفتن و بی قراری کردن با پیرسینگ به راحتی می تواند منجر به هر یک از این نتایج شود، که برای هر کسی که به فکر دریافت حلقه های لب یا زبان است باید مورد توجه جدی قرار بگیرد.

خطر آسیب عصبی و تحلیل لثه ها

پیرسینگ زبان اگر به درستی قرار نگرفته باشد، می تواند موجب آسیب موقت یا دائمی به عصب شود، که می تواند شامل علائمی مانند بی حسی، مشکل در حرف زدن و جویدن باشد و حتی می تواند حس چشایی را نیز تحت تأثیر قرار دهد. در عین حال، بافت لثه می تواند از طریق سایش دائمی با پیرسینگ، از بین برود و باعث شود ریشه های دندان ها در معرض محیط دهان قرار بگیرد و آسیب پذیر شوند.

خطر پیرسینگ برای دندان و ایمپلنت دندانی

خطر پیرسینگ برای دندان و ایمپلنت دندانی

مطالب بیشتر در مورد عفونت های ناشی از پیرسینگ

هنگامی که خطر عادی ابتلا به عفونتی که هر گونه پیرسینگ دارد را با مقدار و تنوع باکتری هایی که داخل دهان انسان زندگی می کنند ترکیب کنید، سالم نگه داشتن پیرسینگ های دهان بسیار دشوارتر از پیرسینگ گوش است. علائم پیرسینگ عفونی شامل درد، تورم و التهاب، و همچنین لرز، یا تب است. عادات خوب بهداشت دهان و دندان برای به حداقل رساندن خطر ابتلا به عفونت ضروری است.

حداقل تا بعد از برداشتن بریس ها صبر کنید.

خطرات همراه با پیرسینگ ها آنقدر جدی هستند که ما دریافت آنها را توصیه نمی کنیم، اما استفاده از آنها همراه با بریس ها چند برابر بدتر است. پیرسینگ به راحتی می تواند به ابزارهای ارتودنسی گیر کند، و قبل از اینکه شما از آن اطلاع داشته باشید به محل اطراف پیرسینگ یا به ابزار ارتودنسی آسیب جدی وارد کند. بیمارانی که تحت درمان ارتودنسی قرار دارند برای دریافت پیرسینگ قطعاً باید تا روز برداشته شدن بریس خود صبر کنند (هرچند ما هنوز هم توصیه می کنیم حتی بعداً نیز از دریافت آنها اجتناب کنید).

مراقبت و نگهداری از پیرسینگ ها

این وظیفه ما نیست که بیماران را از انجام پیرسینگ ناحیه دهان منع کنیم. تنها کاری که ما می توانیم انجام دهیم این است که تمام اطلاعاتی که برای گرفتن یک تصمیم آگاهانه لازم دارید، را در اختیار شما قرار دهیم. برای افرادی که احساس می کنند خطرات پیرسینگ های ناحیه دهان از مزایای آنها بیشتر نخواهند بود، مراقبت مناسب از پیرسینگ ها نکته کلیدی است.

  • پاکسازی محل پیرسینگ بعد از وعده های غذایی و میان وعده ها.
  • خارج کردن تمام جواهرات پیرسینگ ها در طول ورزش و سایر فعالیت های فیزیکی.
  • بررسی بی خطر بودن پیرسینگ، تا باعث بروز خفگی نشود.
  • مراجعه به دندانپزشک با مشاهده نخستین نشانه عفونت.
  • عدم قرار دادن پیرسینگ درست روی دندان ها.
  • دو بار مسواک زدن در طول روز و نخ دندان کشیدن روزانه.
خطر پیرسینگ برای دندان و ایمپلنت دندانی

خطر پیرسینگ برای دندان و ایمپلنت دندانی

پیرسینگ های دهان و خطر از دست رفتن دندان ها

پیرسینگ های دهان می توانند بافت لثه را تحریک کنند. اگر لثه های شما قرمز یا ملتهب شوند، داخل دهان خود درد و ناراحتی خواهید داشت. پیرسینگ های دهان می توانند باعث به خطر افتادن مینای روی دندان های شما نیز شوند. مینای دندان های ما، که پوشش بیرونی براق دندان ها است، اولین خط دفاع در برابر پوسیدگی دندان است. اگر پیرسینگ دهان شما باعث خراشیده و لب پر شدن یا ترک خوردن مینای دندان شما شود، احتمالاً حساسیت و پوسیدگی دندان را تجربه خواهید کرد. اگر پوسیدگی دندان بدون کنترل باقی بماند، حفره می تواند شکل بگیرد. اگر حفره به قسمت داخلی دندان نفوذ کند، ممکن است دندان خود را از دست بدهید. اگر انتخاب کنید که یک پیرسینگ دهان داشته باشید، دندان های شما ممکن است در معرض خطر قرار بگیرند. جواهر داخل دهان شما می تواند به کار دندانپزشکی موجود آسیب برساند. بیمارانی داشته ایم که به علت پیرسینگ های دهان پر شدگی دندان آنها خارج شده است، روکش دندان آنها جابجا شده است، و به بریس های آنها آسیب وارد شده است. اگر دندان های شما آسیب دیده باشند، این خطر وجود دارد که دندان شما قابل ترمیم شدن نباشد، و ممکن است لازم باشد کشیده شود.

آیا پیرسینگ های دهان می توانند به ایمپلنت های دندانی آسیب وارد کنند؟

گرچه هر روز این سوال مطرح نمی شود، اما گاهی اوقات برخی از بیماران به ما مراجعه می کنند که می خواهند بدانند آیا آن داشتن پیرسینگ دهان با داشتن ایمپلنت های دندانی تناقض دارد یا خیر. گرچه انجام بی خطر این کار غیر ممکن نیست، اما مطمئناً دلایل بسیار بزرگی وجود دارند که ما شما را تشویق می کنیم از انجام پیرسینگ و دریافت حلقه زبان اجتناب کنید و به جای آن، همه تمرکز خود را روی تلاش برای محافظت از سلامت دهان خود بگذارید، تا ایمپلنت های شما سالم باقی بمانند!

آسیب به لثه ها مساوی است با آسیب به ایمپلنت های دندانی

شما می دانید که سالم و ایمن نگه داشتن لثه ها بخش مهمی از موفقیت ایمپلنت های دندانی است. هنگامی که لثه های شما تحریک یا بیمار می شوند، یا آسیب می بینند، مشکل می تواند منجر به بروز التهابی شود که پست های ایمپلنت دندانی شما را در معرض خطر شکست قرار می دهد. گرچه به راحتی می توان آن را نادیده گرفت، اما پیرسینگ های دهان مانند حلقه های زبان می توانند بافت لثه را تحریک کنند، به آن آسیب وارد کنند و به علت سایش مداوم روی بافت لثه باعث فرسایش آن شوند. این یکی از دلایلی است که چرا پرهیز از پیرسینگ دهان ممکن است به نفع شما باشد.

پیرسینگ های دهان می توانند به پروتز مصنوعی نیز آسیب برسانند.

یک پیرسینگ دهانی می تواند به ترمیم های شما نیز آسیب وارد کند. این بویژه در صورتی صحت دارد که شما فلز را انتخاب کنید، زیرا آنقدر سفت است که با تماس طولانی یا ضربه ناگهانی باعث شکستن دندان های طبیعی، روکش های دندانی، و غیره می شود. برای محافظت از دندان ها، ترمیم ها و ایمپلنت های دندانی، گذشتن از پیرسینگ ها اغلب عاقلانه ترین تصمیم ممکن است.

اولویت اصلی ما سلامت دهان شما است

مراقب باشید پیرسینگ های دهان چگونه روی دندان های شما تاثیر می گذارند. لطفاً در نظر بگیرید اگر بخواهید یک پیرسینگ دهانی انتخاب کنید، چه اتفاقی می تواند برای دندان های شما رخ دهد. ما برای سلامت مادام العمر دندان های شما به شما کمک می کنیم، به همین دلیل ما از طرفداران انجام پیرسینگ های دهان نیستیم. مطمئنا ما از طرفداران بزرگ بیماران خود هستیم، و اگر شما در مورد چگونگی تأثیر پیرسینگ های دهانی روی سلامت دهان و دندان ها نیاز به اطلاعات بیشتری داشته باشید، خیلی راحت با ما تماس بگیرید یا به صورت حضوری مراجعه کنید.

تبخال چیست؟

تبخال ها تاول های کوچک پر از مایع هستند که روی لب ها یا اطراف دهان بوجود می آیند و گرچه بسیار مسری هستند اما مشکل نگران کننده ای نیستند. آنها توسط ویروس هرپس سیمپلکس ایجاد می شوند و معمولاً بدون درمان ظرف مدت 7 تا 10 روز از برطرف می شوند.

زمانی که برای نخستین مرتبه به ویروس هرپس سیمپلکس آلوده می شوید، ممکن است هیچ علامتی نداشته باشید. نخستین بروز علائم تبخال ممکن است مدتی بعد اتفاق بیفتد.

تبخال معمولاً با احساس گزگز، خارش یا سوزش در اطراف دهان آغاز می شود. سپس زخم های کوچک پر از مایع، معمولاً در حاشیه های لب پایین ظاهر می شوند. اگر تبخال دارید، می توانید مستقیماً از داروخانه مشاوره و درمان دریافت کنید.

تبخال ها معمولاً جدی نیستند و می توانند توسط داروساز درمان شوند. داروساز ممکن است توصیه کند در صورت نیاز با پزشک عمومی خود تماس بگیرید.

اگر قبلاً بروز تبخال داشته اید، در صورت بازگشت آنها، احتمالاً خواهید دانست آنها چه هستند.

تنها در صورتی که مطمئن نیستید علائمی که دارید مربوط به تبخال است، یا اینکه آیا تبخال شدید است و به مناطقی بیشتر از لب گسترش می یابد، باید به داروساز مراجعه کنید. اگر تبخال بعد از 7 تا 10 روز بهبود نیافت به داروساز مراجعه کنید.

تبخال دهانی

تبخال دهانی

علت بروز تبخال چیست؟

ویروس هرپس سیمپلکس نوع 1

تبخال ها معمولاً توسط ویروس هرپس سیمپلکس نوع 1 (HSV 1) ایجاد می شوند. این ویروس بسیار مسری است و می تواند به راحتی از طریق تماس مستقیم و نزدیک از فردی به فرد دیگر منتقل شود. در اکثر موارد، ویروس در اوایل دوران کودکی منتقل می شود – برای مثال، زمانی که کودکی توسط یکی از اعضای خانواده یا دوستان که تبخال دارند بوسیده می شود. پس از آلوده شدن به ویروس HSV-1، ویروس هرگز از بین نمی رود.

از پوست عبور می کند و به سمت اعصاب حرکت می کند، و در گروهی از سلول های عصبی صورت به نام گانگلیون سه قلو به صورت غیر فعال (خفته) باقی می ماند. با این حال، هر چند وقت یک مرتبه ویروس می تواند توسط محرک های خاصی فعال شود و و از طریق اعصاب به لب ها می رود، جایی که منجر به بروز تبخال شود و پس از بهبودی، ویروس دوباره در بدن شما به خواب می رود. آنچه باعث ایجاد تبخال در یک فرد می شود ممکن است باعث شیوع در فرد دیگر نشود. برخی از افراد مبتلا به HSV 1 هرگز دچار تبخال نمی شوند.

محرک های عامل بروز تبخال در افراد مختلف متفاوت هستند. عواملی که تصور می شود می توانند باعث بروز تبخال شوند عبارتند از:

  • داشتن عفونت دیگری مانند عفونت دستگاه تنفسی
  • داشتن درجه حرارت بالا (تب)
  • ناراحتی عاطفی یا استرس روانی
  • خستگی
  • هر گونه آسیب به ناحیه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است
  • قاعدگی (پریودی) در زنان
  • نور شدید خورشید

با این حال، در بسیاری از موارد هیچ محرک آشکاری برای بروز بیماری وجود ندارد. در برخی از افراد تبخال تقریباً دو یا سه مرتبه در سال به طور مکرر عود می کند، در حالی که در برخی دیگر یک تبخال وجود دارد و هرگز دیگر آن را تجربه نمی کنند. برخی از افراد اصلاً به تبخال مبتلا نمی شوند زیرا ویروس هرگز فعال نمی شود.

ویروس هرپس سیمپلکس نوع 2

گاهی اوقات، تبخال می تواند توسط ویروس هرپس سیمپلکس نوع 2 (HSV 2) ایجاد شود.

این می تواند پس از رابطه جنسی دهانی با مرد یا زن مبتلا به تبخال تناسلی که معمولاً توسط HSV-2 ایجاد می شود، رخ دهد. در تبخال تناسلی، تاول های دردناکی روی اندام تناسلی و نواحی اطراف آن ایجاد می شود.

علائم تبخال

هنگامی که برای نخستین بار به ویروس هرپس سیمپلکس (عفونت اولیه) آلوده می شوید، معمولاً هیچ علامتی نخواهید داشت. عود تبخال ممکن است مدتی بعد اتفاق بیفتد و بارها تکرار شود (عفونت مکرر). با این حال، اگر عفونت اولیه علائم ایجاد کند، ممکن است کاملاً شدید باشند.

تبخال دهانی

تبخال دهانی

عفونت اولیه ویروس هرپس سیمپلکس

در کودکان

علائم عفونت اولیه به احتمال زیاد در کودکان کمتر از پنج سال بروز می یابد. علائم عبارتند از:

  • لثه های متورم و تحریک پذیر همراه با زخم های کوچک و دردناک داخل و اطراف دهان- این بیماری بتحته عنوان ژنژیووستوماتیت هرپس سیمپلکس شناخته می شود.
  • گلو درد و غدد متورم
  • تولید بزاق بیشتر از حد معمول
  • دمای بالا (تب) 38 درجه سانتیگراد (100.4 فارنهایت) یا بالاتر
  • کم آب شدن بدن
  • احساس بیماری (تهوع)
  • سر درد

ژنژیووستوماتیت هرپس سیمپلکس معمولاً کودکان خردسال را تحت تأثیر قرار می دهد، اما افراد بزرگسال نیز می توانند به آن مبتلا شوند. این می تواند 7 تا 14 روز طول بکشد و بهبود زخم ها تا سه هفته ادامه داشته باشد. با این حال، ژنژیووستوماتیت معمولاً پس از عفونت اولیه دوباره بروز پیدا نمی کند.

در افراد بزرگسال

ویروس های هرپس سیمپلکس اولیه در افراد بزرگسال نادر هستند و اغلب در افراد بزرگسالی که به این ویروس آلوده هستند، معمولاً از 35 سالگی به بعد دیگر شاهد عود آن نخواهیم بود، اما در صورت بروز هم علائم شبیه علائمی بوجود می آورند که کودکان آنها را تجربه می کنند.

معمولاً گلو درد با یا بدون تورم غدد وجود خواهد داشت. همچنین ممکن است بوی بد دهان (هالیتوزیس) و زخم های دردناک داخل و اطراف دهان وجود داشته باشند. اینها می توانند به زخم هایی با مرکز خاکستری یا زرد تبدیل شوند.

اگر ویروس هرپس سیمپلکس را در سنین پایین تجربه کنید، ممکن است در سنین بالاتر به صورت دوره ای بروز یابد و باعث حملات مکرر تبخال شود. پس از عفونت اولیه، علائم معمولاً تنها به خود تبخال کاهش می یابند.

تبخال دهانی

تبخال دهانی

عفونت های مکرر (تبخال)

عفونت های مکرر یا تکرار شونده معمولاً مدت زمان کمتری طول می کشند و نسبت به عفونت اولیه شدت آنها کمتر است. تنها علامت آن بروز تبخال است، گرچه ممکن است غدد متورم نیز داشته باشید.

اولین علامت تبخال معمولاً احساس سوزن سوزن شدن یا گزگز، سوزش یا خارش روی لب یا اطراف دهان است که حدود 24 ساعت قبل از ایجاد تبخال آغاز می شود. سپس زخم های کوچک پر از مایع، معمولاً در حاشیه های لب پایین ایجاد می شوند. با تشکیل تاول ها، ناحیه قرمز، متورم و دردناک می شود. طی 2 تا 3 روز، تاول ها پاره می شوند و مایعی که شفاف یا کمی زرد است ترشح می شود. حدود 4 تا 5 روز پس از ظاهر شدن تبخال، سطح آن پوسته پوسته می شود.

ممکن است هنگام بهبودی ترک بخورد یا خونریزی داشته باشد. سپس دلمه می افتد و پوستی نمایان می شود که ممکن است به مدت چند روز، کمی بیشتر از حد معمول صورتی یا قرمز باشد. معمولاً یک تا دو هفته طول می کشد تا تبخال به طور کامل بهبود یابد.

اگر عفونت های مکرر دارید، ممکن است هر بار در همان مکان دچار تبخال شوید. ممکن است اندازه آنها بزرگ شود و باعث تحریک و بروز درد شوند. در ابتدا، ممکن است قبل از ایجاد پوسته یا پوسته پوسته شدن در عرض 48 ساعت پس از احساس سوزن سوزن اولیه، ترشح کنند.

اگر تبخال ها بسیار آزار دهنده باشند، می توان با مصرف منظم و روزانه قرص ضد ویروسی که آسیکلوویر نامیده می شود، به مدت چند ماه، آن را سرکوب کرد. این معمولاً صرفاً در صورتی توصیه می شود که تبخال موجب بروز مشکلات زیادی شود، و ممکن است پس از قطع درمان دوباره عود کند.

اکثر تبخال ها بدون درمان ظرف مدت 7 تا 10 روز ناپدید می شوند و معمولاً بدون ایجاد اسکار بهبود می یابند.

اگر عفونت های مکرر دارید، ممکن است هر بار در همان مکان دچار تبخال شوید. ممکن است اندازه آنها بزرگ شود و باعث تحریک و بروز درد شوند. در ابتدا، ممکن است قبل از ایجاد پوسته یا پوسته پوسته شدن در عرض 48 ساعت پس از احساس سوزن سوزن اولیه، ترشح کنند.

اگر تبخال ها بسیار آزار دهنده باشند، می توان با مصرف منظم و روزانه قرص ضد ویروسی که آسیکلوویر نامیده می شود، به مدت چند ماه، آن را سرکوب کرد. این معمولاً صرفاً در صورتی توصیه می شود که تبخال موجب بروز مشکلات زیادی شود، و ممکن است پس از قطع درمان دوباره عود کند.

اکثر تبخال ها بدون درمان ظرف مدت 7 تا 10 روز ناپدید می شوند و معمولاً بدون ایجاد اسکار بهبود می یابند.

میزان شیوع تبخال

تبخال گسترده است. بیش از نیمی از مردم ایالات متحده به ویروسی آلوده شده اند که باعث تبخال می شود، گرچه بسیاری از افراد هرگز به تبخال مبتلا نمی شوند یا هیچ علامتی از بروز آن ندارند اما حدود 20 تا 40 درصد افراد، به این ویروس آلوده می شوند.

تبخال دهانی

تبخال دهانی

افراد چند وقت یک مرتبه دچار تبخال می شوند؟

تبخال می تواند چندین مرتبه در سال، یا تنها یک یا دو مرتبه در طول کل زندگی شما ایجاد شود. دفعات شیوع تبخال در افراد مختلف متفاوت است.

عوارض تبخال

تبخال ها معمولاً خفیف هستند، اما در موارد نادر ممکن است موجب بروز عوارض دیگری نیز شوند. افرادی که سیستم ایمنی ضعیف ناشی از بیماری یا درمان هایی مانند شیمی درمانی دارند، بویژه در معرض خطر عوارض هستند.

اگر نوشیدن مایعات دردناک شود، گاهی اوقات کم آبی (دهیدراته شدن بدن) اتفاق می افتد. کودکان خردسال بویژه در معرض خطر کم آبی قرار دارند.

ویروس هرپس سیمپلکس علاوه بر این می تواند به سایر قسمت های بدن نیز سرایت کند. نمونه هایی از زمانی که ممکن است این اتفاق رخ دهد عبارتند از:

  • عفونت های پوستیاین عفونت ها اغلب در صورتی رخ می دهند که ویروس با پوست باز مانند بریدگی یا خراش، یا یک بیماری پوستی مانند اگزما تماس پیدا کند.
  • هرپتیک ویتلو (انگشت سفید)- این باعث ایجاد زخم ها و تاول های دردناک روی انگشتان و اطراف آن می شود.
  • کراتوکونژونکتیویت هرپتیک- این باعث تورم و تحریک (التهاب) ناحیه چشم شما و ایجاد زخم روی پلک شما می شود. کراتوکونژونکتیویت هرپس در صورت عدم درمان می تواند باعث شود قرنیه، لایه شفاف جلوی چشم، عفونی شود، که در نهایت می تواند منجر به کوری شود. بنابراین، اگر تبخال بهبود نیافته ای دارید، مهم است که به چشمان خود دست نزنید. اگر باید به چشمان خود دست بزنید- برای مثال، برای برداشتن لنزهای تماسی- ابتدا دستان خود را کاملاً بشویید.

در موارد بسیار نادر، آنسفالیت، وضعیتی که در آن مغز ملتهب و متورم می شود، می تواند ناشی از انتشار ویروس تبخال به مغز باشد. می توان آن را با تزریق داخل وریدی داروهای ضد ویروسی مانند آسیکلوویر درمان کرد.

در برخی گروه های خاص، تبخال می تواند منجر به بروز عوارض جدی شود. گروه های زیر در صورت ابتلا به تبخال باید فوراً تحت درمان پزشکی قرار گیرند:

  • نوزادان: نوزادان زیر 6 ماه ممکن است دچار عوارضی مانند تب بالا و تشنج شوند زیرا سیستم ایمنی آنها به طور کامل شکل نگرفته است.
  • افراد دچار نقص ایمنی: در افرادی که سیستم ایمنی ضعیف دارند، ویروس هرپس سیمپلکس می تواند منجر به آنسفالیت (تورم مغز) شود. در افراد مبتلا به HIV یا تحت درمان شیمی درمان، تبخال می تواند شدیدتر باشد و ممکن است مدت بیشتری طول بکشد تا بهبود یابد.
  • افرادی که اگزما دارند: ویروس هرپس سیمپلکس می تواند باعث بروز عفونتی شود که زندگی فرد را به خطر بیندازد، که اگزما هرپتیکوم نامیده می شود. اگر اگزما دارید و تبخال زدید، فوراً به پزشک مراجعه کنید.

پیشگیری از عفونت تبخال

پیشگیری از عفونت با ویروس هرپس سیمپلکس یا جلوگیری از عود تبخال امکان پذیر نیست، اما می توانید اقداماتی را برای به حداقل رساندن گسترش عفونت انجام دهید.

تبخال ها در زمانی که می ترکند (پاره می شوند) در مسری ترین حالت خود قرار دارند، اما تا زمانی که بهبود کامل پیدا نکنند، مسری باقی می مانند. تا زمانی که تبخال شما به طور کامل بهبود نیافته و ناپدید نشده است، از تماس نزدیک با دیگران خودداری کنید.

با این حال، اگر شما یا فرزندتان تبخال دارید، نیازی به مرخصی گرفتن از محل کار یا غیبت از مدرسه نیست.

با دنبال کردن توصیه های زیر می توانید کمک کنید خطر انتشار ویروس تبخال و بروز مجدد تبخال به حداقل برسد:

  • از دست زدن به تبخال اجتناب کنید مگر هنگام زدن پماد تبخال روی آن- پمادها باید به جای مالیده شدن، به آرامی روی آن زده شوند، زیرا این کار می تواند به پوست شما آسیب بیشتری وارد کند.
  • همیشه قبل و بعد از زدن پماد تبخال و بعد از لمس ناحیه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است، دست های خود را بشویید.
  • از استفاده مشترک داروها یا پمادهای تبخال با افراد دیگر اجتناب کنید زیرا این امر می تواند باعث گسترش عفونت شود.
  • اقلامی که با ناحیه آسیب دیده تماس پیدا می کنند، مانند رژ لب، نی، لیوان، یا کارد و چنگال را به اشتراک نگذارید.
  • از بوسیدن و رابطه جنسی دهانی تا بهبود کامل تبخال اجتناب کنید.
  • بویژه در مورد نوزادان، زنان باردار و افرادی که سیستم ایمنی پایینی دارند، مانند افراد مبتلا به HIV (ایدز) یا کسانی که شیمی درمانی می کنند، مراقب باشید.
  • اگر می دانید معمولاً چه چیزی باعث تحریک تبخال شما می شود، سعی کنید از محرک های آن اجتناب کنید- برای مثال، یک بالم لب ضد آفتاب (SPF 15 یا بالاتر) ممکن است به جلوگیری از تبخال ناشی از نور شدید خورشید کمک کند.
تبخال دهانی

تبخال دهانی

درمان تبخال

تبخال ها معمولاً بدون درمان ظرف مدت 7 تا 10 روز به صورت خود به خود از بین می رود. با این حال، قرص ها یا پمادهای ضد ویروس بدون نسخه مانند آسیکلوویر یا پنسیکلوویر در داروخانه ها در دسترس هستند که اگر به درستی استفاده شوند، می توانند به کاهش علائم و تسریع زمان بهبودی کمک کنند.

برای مؤثر بودن این درمان ها، باید به محض ظاهر شدن نخستین علائم تبخال– زمانی که احساس گزگز، خارش یا سوزش در اطراف دهان خود دارید، زمانی که ویروس هرپس سیمپلکس در حال گسترش و تکثیر است،  اعمال شوند. بعید است استفاده از پماد ضد ویروس بعد از این دوره اولیه تأثیر زیادی داشته باشد.

اگر دچار تبخال شدید، توصیه های کلی که باید رعایت کنید عبارتند از:

  • برای جلوگیری از کم آبی مقادیر زیاد مایعات بنوشید.
  • از خوردن غذاهای اسیدی یا شور اجتناب کنید و غذاهای خنک و نرم بخورید.
  • اگر مسواک زدن دندان ها برای شما دردناک است، دهانشویه ضد عفونی کننده استفاده کنید.
  • به جای مالیدن پمادها روی زخم ها آنها را تنها بزنید.
  • قبل و بعد از استفاده پمادهای ضد تبخال دست های خود را با آب و صابون بشویید.
  • از لمس کردن تبخال خود بجز برای زدن پماد ضد تبخال خود اجتناب کنید و پماد تبخال خود را با دیگران به اشتراک نگذارید.

اگر به طور مکرر تبخال شما عود می کند، به محض احساس گزگز که نشان می دهد تبخال در حال ایجاد شدن است، داروهای ضد ویروس استفاده کنید. شما باید پماد را تا پنج مرتبه در روز و به مدت چهار تا پنج روز استفاده کنید.

پماد‌های ضد ویروس تنها می‌توانند به بهبود تبخال فعلی شما کمک کنند. اما با استفاده از آنها نمی توانید برای همیشه از شر ویروس هرپس سیمپلکس خلاص شوید یا از بروز مجدد تبخال در آینده جلوگیریی کنید.

قرص های ضد ویروس معمولاً در درمان تبخال مؤثرتر از پماد‌ها هستند، اما اغلب صرفاً برای موارد شدیدتر تجویز می شوند.

پَچ های ضد تبخال

پَچ های تبخال حاوی ژل خاصی به نام هیدروکلوئید نیز موجود هستند که برای درمان زخم های پوستی مؤثر هستند و در طول دوره ای که تبخال در حال بهبود است روی آن قرار می گیرد تا آن را پنهان کند.

درمان های غیر ضد ویروسی

چندین پماد غیر ضد ویروسی نیز بدون نیاز به نسخه از داروخانه ها قابل تهیه هستند. این پماد‌ها به صورت خاص برای درمان تبخال طراحی نشده اند و به بهبود سریع تر آنها کمکی نخواهند کرد، اما ممکن است به کاهش هر گونه درد یا تحریکی کمک کنند. از داروساز خود بخواهید که یک درمان مناسب را به شما توصیه کند.

درد را می توان با مسکن هایی مانند ایبوپروفن یا پاراستامول نیز درمان کرد- هر دو به شکل مایع برای کودکان خردسال در دسترس هستند.

با این حال، اگر آسم یا زخم معده دارید یا در گذشته به آنها مبتلا بوده اید، ایبوپروفن مصرف نکنید.

به کودکان زیر 16 سال نباید آسپرین داده شود.

اگر تبخال دارید و باردار هستید با داروساز صحبت کنید.

درمان عوارض تبخال

اگر تبخال شما بویژه شدید است یا سیستم ایمنی بدن شما آسیب دیده است- برای مثال، اگر HIV دارید یا تحت درمان شیمی درمانی هستید- ممکن است در معرض خطر ابتلا به عوارض جدی باشید.

به عنوان مثال، خطر ابتلا به آنسفالیت یا گسترش عفونت به سایر قسمت های بدن، مانند چشم ها، افزایش می یابد.

اگر در معرض خطر هستید با پزشک عمومی خود صحبت کنید. آنها ممکن است قرص های ضد ویروس تجویز کنند و شما را برای درمان تخصصی ارجاع دهند.

نوع درمان توصیه شده به وخامت علائم تبخال و عارضه ای که باعث ایجاد مشکل شده است بستگی دارد.

به عنوان مثال، اگر شما دچار کراتوکونژونکتیویت هرپتیک- نوعی عفونت ثانویه چشم- شده اید، ممکن است نیاز باشد به متخصص چشم پزشک مراجعه کنید.

تبخال دهانی

تبخال دهانی

ژنژیووستوماتیت

اگر شما یا فرزندتان در نتیجه عفونت اولیه هرپس سیمپلکس دچار تورم و درد لثه ها (ژنژیووستوماتیت) شدید، به داروساز مراجعه کنید. آنها می توانند برای کمک به کاهش علائم درمان هایی را شما پیشنهاد دهند.

اگر عفونت دردناک است، ممکن است داروساز شما استفاده از داروی ساختنی حاوی بنزیدامین را پیشنهاد دهد، که به صورت دهانشویه یا اسپری دهانی موجود است، تا به تسکین درد در دهان یا گلو کمک کند.

مسواک زدن دندان ها نیز ممکن است به دلیل تورم لثه ها دردناک باشد. ممکن است داروساز شما استفاده از دهانشویه ضد عفونی کننده را پیشنهاد دهد. این به جلوگیری از عفونت های ثانویه کمک می کند و همچنین اگر نتوانید دندان های خود را به طور موثر مسواک بزنید، تجمع پلاک را کنترل خواهد کرد.

مانند درمان تبخال، هر گونه درد یا تب را می توان با استفاده از ایبوپروفن یا پاراستامول درمان کرد.

در موارد نادر ژنژیووستوماتیت، ممکن است لب های شما در برخی نقاط به هم بچسبند. استفاده از کرم های محافظ لب موجود در داروخانه ها به جلوگیری از این امر کمک خواهد کرد.

کم آبی بدن

اگر شما یا فرزندتان به ژنژیووستوماتیت مبتلا هستید، نوشیدن مقدار زیاد مایعات برای جلوگیری از کم آبی (دهیدراته شدن) بدن مهم است. کودکان خردسال بویژه در معرض خطر هستند زیرا ممکن است به دلیل درد در دهان خود از خوردن یا نوشیدن اجتناب کنند.

مهم است که مراقب علائم کم آبی بدن باشید، از جمله:

  • سردرد
  • خستگی
  • تحریک پذیری
  • سبکی سر
  • کاهش میزان ادرار

اکثر موارد ژنژیووستوماتیت در عرض 7 تا 14 روز بهبود می یابند، گرچه ممکن است بهبود کامل زخم ها تا سه هفته طول بکشد.

درمان تخصصی

اگر شما یا فرزندتان بعد از دو هفته همچنان علائم ژنژیووستوماتیت را دارید یا عفونت شدید است، ممکن است داروساز به شما توصیه کند که با پزشک عمومی خود تماس بگیرید، که ممکن است او نیز شما را برای درمان تخصصی ارجاع دهد.

اگر باردار هستید یا سیستم ایمنی ضعیفی دارید، ممکن است مراجعه به متخصص برای ژنژیووستوماتیت نیاز باشد.

اگر نوزاد تازه متولد شده ای دارید که به ژنژیووستوماتیت مبتلا شده است، او را نزد پزشک عمومی ببرید، زیرا ممکن است برای درمان تخصصی نیاز به ارجاع داشته باشد.

آفت چیست؟

آفت یک مشکل شایع و دردناک است. آفت های خوش خیم معمولاً کوچک (قطر کمتر از 1 سانتی متر) و کم عمق هستند. در صورت بوجود آمدن زخم های آفتی که همراه با علائم یووئیت uveitis (التهاب مجموعه عنبیه)، زخم های تناسلی، ورم ملتحمه چشم، آرتریت، تب یا آدنوپاتی (هر نوع بیماری مربوط به غدد بدن)، باید به جستجوی یک علت جدی بود. عدم شفافیت در مورد علت زخم آفتی منجر به انجام درمان هایی شده است که عمدتاً تجربی هستند. این درمان ها شامل آنتی بیوتیک ها، ضدالتهاب ها، تعدیل کننده های سیستم ایمنی، بی حس کننده ها و داروهای جایگزین (گیاهی) هستند.

زخم های آفتی را می‌توان به سه نوع مختلف طبقه بندی کرد: مینور (کوچک)، ماژور (بزرگ) و هرپتی فرم (تبخال مانند). آنها می توانند به تنهایی یا چندتایی باشند و بیشتر کوچک (با قطر کمتر از 1 سانتی متر) و کم عمق هستند. آفت های اصلی بزرگ تر هستند و زخم های عمیق تری دارند. بعلاوه، آفت های بزرگ بیشتر احتمال دارد که با رو بهبود رفتن زخمی شوند. آفت های هرپتی فرم غالباً از نظر ساختاری چندتایی و به صورت تاول هستند. بیماران مبتلا به زخم آفتی خوش خیم نباید هیچ علائم دیگری مانند تب، آدنوپاتی، علائم گوارشی یا سایر علائم پوستی یا غشاء مخاطی داشته باشند.

پاتوفیزیولوژی آفت های دهان

پاتوفیزیولوژی زخم های آفتی به خوبی درک نشده است. از نظر بافت شناسی، آفت ها حاوی ارتشاح (ماده یا عاملی که از راه نشت جایگزین شده است) تک هسته ای با پوشش فیبرین هستند. بیماران مبتلا به آفت های عود کننده ممکن است دچار تغییر ایمنی موضعی با واسطه سلولی شوند. پاسخ های سیستمیک سلول های T و B نیز در بیماران مبتلا به آفت های مکرر تغییر یافته است.

آفت دهان

آفت دهان

علل بروز آفت های دهان

آفت ها بیشتر افراد بزرگسال جوان را تحت تأثیر قرار می دهند و ممکن است سابقه خانوادگی بروز آن نیز وجود داشته باشد. به صورت کاملاً متناقض، سیگار کشیدن تا حدی تأثیری محافظتی در برابر آفت های تکرار شونده ارائه می دهد. عوامل دیگر مانند استرس، ترومای فیزیکی یا شیمیایی، حساسیت غذایی و عفونت نیز ممکن است در بروز آنها دخیل باشند. عوامل عفونی مانند هلیکوباکتر پیلوری و ویروس هرپس سیمپلکس نیز مورد بررسی قرار گرفته اند، اما در تمام موارد زخم های آفتی یافت نشده اند. عدم شفافیت در مورد علت بروز آنها، منجر به درمان هایی شده است که عمدتاً تجربی هستند و با هدف کاهش علائم انجام می شوند.

تشخیص های افتراقی آفت های دهان

هنگام ارزیابی بیماران مبتلا به آفت های تکرار شونده، باید شرایط متعددی را در تشخیص افتراقی در نظر گرفت. ملاحظه اولیه این است که آفت های خوش خیم به نظر می رسد کوچکتر باشند و در مقایسه با شرایط جدی تر اغلب محدود هستند. آفت های بزرگ می توانند با عفونت ویروسی نقص ایمنی انسانی (HIV ایدز) مرتبط باشند. وقتی آفت ها بزرگ هستند و روند بهبود آنها کند است، پزشکان باید آزمایش HIV را در نظر بگیرند.

در صورت ویروسی بودن آفت، اگر ویروس هرپس سیمپلکس عامل بروز آن باشد، علامت آن ضایعات وزیکولار است؛ اگر ویروس سیتومگالوویروس باشد، بیمار دچار نقص ایمنی است، و نمونه برداری برای آزمایش سلول های غول پیکر چند هسته ای مثبت است؛ اگر ویروس واریسلا باشد، ضایعات پوستی مشخصی وجود خواهند داشت؛ و اگر ویروس کوکساکی باشد، ضایعات دست، پا، و باسن وجود خواهند داشت، و به طور معمول در کودکان بروز می یابد.

در صورتی که عامل آن ترپونمال باشد، اگر سیفلیس علت بروز آفت باشد، عوامل خطر، سایر ضایعات پوستی، و تست RPR/FTA (تست آنتی بادی ریجین سریع پلاسما/ فلورسین ترپونما) مثبت است.

در صورتی که ضایعه عامل قارچی داشته باشد، قارچ های کریپتوسپوریدیوم، موکورمایکوزیس، هیستوپلاسما باعث نقص ایمنی در بیمار، مزمن شدن ضایعه، و مثبت شدن نمونه برداری و کشت آن می شود.

در صورتی که نقص خود ایمنی باعث بروز آفت شده باشد، سندرم بهجت باعث بروز زخم دستگاه تناسلی، یووئیت، رتینیت؛ سندرم رایتر موجب بروز یووئیت، ورم ملتحمه، آرتریت HLA B27؛ بیماری التهابی روده موجب بروز اسهال خونی یا مخاطی مکرر، سایر زخم های گوارشی؛ لوپوس اریتماتوز موجب بروز راش مالار، ANA  (آنتی بادی ضد هسته ای) مثبت؛ و پمفیگوئید تاولی موجب درگیری منتشر پوست؛ پمفیگوس ولگاریس موجب درگیری منتشر پوست می شود.

در صورت وجود عوامل هماتولوژیک، نوتروپنی چرخه ای موجب بروز تب دوره ای، و نوتروپنی می شود.

اگر عامل بروز آفت دهان نئوپلاسم باشد، سرطان سلول سنگفرشی موجب بروز آفت های مزمن، آدنوپاتی سر/ گردن، و مثبت بودن نتایج نمونه برداری خواهد شد.

هنگام ارزیابی بیمارانی که دارای علائم دهانی هستند، باید عفونت که موجب بروز زخم داخل دهان شده است مد نظر قرار گیرد. یک عفونت شایع، بویژه در بیماران مبتلا به عفونت HIV و آفت، هرپس سیمپلکس است. هنگامی که لکه های Tzank در دسترس باشد، نمونه ای از یک ضایعه هرپتی فرم، نشان دهنده سلول های غول پیکر حامل خواهد بود. سایر عوامل ویروسی، باکتریایی، ترپونمال و قارچی، پتانسیل ایجاد زخم داخل دهان را دارند. نمونه برداری به تنهایی یا همراه با کشت ضایعات یا آزمایش خون ممکن است به تشخیص عامل ایجاد کننده کمک کنند.

آفت دهان

آفت دهان

بیماری های خود ایمنی

چندین بیماری خود ایمنی ممکن است زخم های شبیه زخم آفتی خوش خیم بوجود بیاورند. سندرم بهجت یک واسکولیت خود ایمنی است که باعث بروز زخم های تکرار شونده دهان و ناحیه تناسلی، یووئیت و رتینیت می شود. آفت های شدید و سندرم بهجت ممکن است دو نقطه در یک زنجیره بیماری باشند. علائم غیر دهانی سندرم بهجت Behçet’s syndrome ممکن است در 43 تا 100 درصد از بیماران مبتلا به زخم های آفتی تکرار شونده، بسته به شدت آن، وجود داشته باشد.

سندرم رایتر Reiter’s syndrome  با زخم های دهان، یووئیت، ورم ملتحمه و آرتریت مثبت HLA B27 به دنبال اورتریت غیرگنوکوکی یا اسهال خونی باسیلی همراه است. بیماران مبتلا به بیماری التهابی روده، بویژه بیماری کرون، ممکن است با زخم های دهان همراه باشند. لوپوس اریتماتوز، پمفیگوئید بولوز و پمفیگوس ولگاریس از دیگر بیماری هایی هستند که ممکن است شامل زخم دهان شوند. در تمام این شرایط، علائم مرتبط باید ایجاد شوند تا از آفت های خوش تکرار شونده متمایز ایجاد شوند.

بیماری های هماتولوژیک/آنکولوژیک

علل هماتولوژیک باید هنگام ارزیابی زخم های دهانی تکرار شونده یا دیر التیام در نظر گرفته شوند. نوتروپنی چرخه‌ای با زخم های دهان در دوره‌های نوتروپنی همراه است. تب نیز ممکن است در این دوره‌ها یکی از علائم موجود باشد. در صورتی که تب و زخم های دهان به طور منظم با هم اتفاق بیفتند، ممکن است لازم باشد اندازه گیری گلبول های خون مد نظر قرار بگیرد. در نهایت، نئوپلاسمی مانند کارسینوم سلول سنگفرشی باید در هنگام ارزیابی بیماران مبتلا به زخم دهانی مداوم و بهبود نیافته رد شود. نمونه برداری با پانچ داخل مطب یا نمونه برداری با جراحی ممکن است به ایجاد این تمایز کمک کند. ارزیابی سر و گردن از نظر آدنوپاتی در این شرایط اهمیت ویژه ایدارد.

آفت دهان

آفت دهان

درمان های آفت های دهانی

درمان آفت های دهان را می توان به پنج دسته تقسیم کرد: آنتی بیوتیک، ضد التهاب، تعدیل کننده ایمنی، علامت دار و جایگزین. غیر قابل پیش بینی بودن اثربخشی یک درمان خاص، نشان دهنده معما گونه بودن علت بیماری است.

درمان با آنتی بیوتیک

درمان های موضعی و سیستمیک آنتی بیوتیکی تجربی هستند و به دلیل این باور استفاده می شوند که برخی از عوامل عفونی که هنوز کشف نشده باعث ایجاد زخم های آفتی می شوند. تتراسایکلین و مینوسیکلین بیشترین استفاده را دارند. می توان یک کپسول آنتی بیوتیک 250 میلی گرمی تتراسایکلین را  در 180 میلی لیتر آب حل کرد و به عنوان درمان “غرغره کردن و قورت دادن” یا “غرغره کردن و تف کردن” چهار مرتبه در روز به مدت چند روز در بیماران بزرگسال استفاده کرد. این کار ممکن است منجر به کاهش درد و طول مدت زخم شود. سوسپانسیون تتراسایکلین، 250 میلی گرم در هر 5 میلی لیتر، نیز می تواند به روشی مشابه، با 5 میلی لیتر آب چهار مرتبه در روز استفاده شود. (در کودکان و در زنانی که ممکن است باردار باشند، باید از مصرف تتراسایکلین اجتناب شود زیرا احتمال تغییر رنگ دندان های کودکان این زنان و نیز کودکان خردسال وجود دارد) مینوسایکلین را نیز می توان به این روش استفاده کرد، با حل کردن یک قرص 100 میلی گرمی در 180 میلی لیتر آب و دو مرتبه شستشوی دهان با آن در روز. اقدامات احتیاطی مشابهی برای کودکان و زنان اعمال می شود. علاوه بر این، استفاده از مینوسیکلین می تواند به جنین آسیب برساند. بنابراین، زنان باردار یا زنانی که تمایل به باردار شدن دارند، در حین مصرف آنتی بیوتیک باید از احتمال آسیب رساندن به جنین مطلع شوند.

عوامل ضد التهابی

عوامل ضد التهابی محلی ممکن است مفیدترین راه برای تسریع بهبود و تسکین علائم در مدیریت زخم های آفتی کوچک تکرار شونده باشند. تریامسینولون 1/0 درصد را می توان دو تا چهار مرتبه در روز روی زخم اعمال کرد. این آماده سازی بعلاوه یک لایه پوشش محافظتی موضعی برای زخم بوجود می آورد. شروع زود هنگام این درمان ممکن است منجر به بروز واکنش های سریع تر شود. خمیر را می توان تا زمان بهبود زخم استفاده کرد. برای زخم های دهانی گسترده تر، اکسیر دگزامتازون، 5/0 میلی‌گرم در 5 میلی لیتر آب، ممکن است به عنوان دهانشویه و خلط آور استفاده شود. باید به بیماران در مورد احتمال ابتلا به عفونت قارچی ثانویه هنگام استفاده از دهانشویه های استروئیدی، هشدار داد. استروئیدهای سیستمیک معمولاً در مدیریت زخم های آفت توصیه نمی شوند، اگرچه ممکن است در مدیریت شرایطی که شبیه زخم آفت هستند مفید باشند.

تعدیل کننده های سیستم ایمنی

تعدیل کننده های سیستم ایمنی که برای مدیریت زخم های آفتی مورد استفاده قرار می گیرند، در بیماران آلوده به HIV به طور کامل مورد بررسی قرار گرفته اند. زخم های آفتی در بیماران مبتلا به HIV ممکن است زمان بهبودی بسیار طولانی، و حتی چند ماهه داشته باشند. تالیدومید (تالومید) ماده ای است که اغلب برای درمان زخم های آفتی استفاده می شود که باعث بروز درد شدید هنگام غذا خوردن می شوند. تالیدوماید در دوز 200 میلی گرم یک تا دو مرتبه در روز، به مدت سه تا هشت هفته، سرعت بهبودی سریع تری نسبت به دارونماها دارد. تالیدوماید به دلیل پتانسیل عوارض جانبی قابل توجه و تراتوژنیسیته آن در بیماران غیر آلوده به HIV منع مصرف دارد.

خمیر آملکسانوکس 5 درصد (آفتازول) در چندین مطالعه در مورد درمان زخم های آفتی مورد بررسی قرار گرفته است. خمیر دو تا چهار مرتبه در روز بر روی زخم ها اعمال شده است. زمان بهبودی با این عامل ارتقاء یافت. در یک مطالعه بزرگ، 21 درصد از بیماران در سه روز به بهبودی کامل دست یافتند، در حالی که 8 درصد بیماران درمان نشده بودند.

آفت دهان

آفت دهان

سایر عوامل

راهبردهای دیگری برای کاهش علائم موضعی و سیستمیک در بیماران مبتلا به زخم های آفتی وجود دارد. تسکین درد ممکن است با اعمال لیدوکائین 2 درصد با استفاده از سواب پنبه ای چند مرتبه در روز، در صورت نیاز، حاصل شود. همچنین ممکن است از داروهای بنزوکائین بدون نسخه (مانند Anbesol و Oragel) استفاده شود. داروهای بدون نسخه مانند Orabase یا Zilaktin B زخم های آفتی را پوشش می دهند و محافظت موضعی ایجاد می کنند. ممکن است با استفاده از یک چوب نیترات نقره، بیهوشی مختصری حاصل شود، اگرچه کاربرد آن به خودی خود کاملاً دردناک است. نیترات نقره ممکن است باعث نکروز موضعی بیشتر و در نهایت تأخیر در بهبود شود. در نهایت، ترکیبی از آنتی اسید هیدروکسید منیزیم و دیفن هیدرامین هیدروکلراید (5 میلی گرم در میلی لیتر) بدون نسخه، ترکیب به صورت مقدار برابر، باعث تسکین علائم می شود. 4 تا 6 مرتبه در روز شستشو با دوز 5 میلی لیتری از مخلوط و سپس قورت دادن آن توصیه می شود. عوامل ضد التهابی غیر استروئیدی سیستمیک یا استامینوفن ممکن است زمانی که زخم ها بسیار دردناک هستند، مقداری تسکین درد ایجاد کنند.

عوامل جایگزین

گزارش شده است که مکیدن قرص های گلوکونات روی باعث تسکین موضعی و تسریع زمان بهبود زخم های آفتی می شود. ویتامین  C، ویتامین B کمپلکس و لیزین ممکن است در صورت مصرف خوراکی در ابتدای شکل گیری ضایعات باعث تسریع بهبودی شوند. دهانشویه مریم گلی و بابونه که با دم کردن مقادیر مساوی از این دو گیاه در آب تهیه می شود، ممکن است در صورت استفاده چهار تا شش مرتبه در روز مفید باشد. گزارش شده است که اکیناسه، شاید از طریق اثر تعدیل کنندگی سیستم ایمنی آن، باعث تسریع بهبودی می شود. آب هویج، کرفس و طالبی نیز به عنوان عوامل مکمل مفید گزارش شده اند. هیچ یک از این عوامل در آزمایشات تصادفی کنترل شده مورد مطالعه قرار نگرفته اند.

سخن پایانی

زخم آفت یک ضایعه بالینی ناشناخته است که باعث بروز درد قابل توجهی در بیماران سالم می شود. عوامل متعددی از جمله آنتی بیوتیک ها، ضد التهاب ها، تعدیل کننده های سیستم ایمنی، بی حس کننده ها و محصولات جایگزین در مدیریت زخم آفت مفید هستند. هنگامی که زخم ها به کندی بهبود می یابند یا اگر علائم سیستمیک مرتبط وجود داشته باشد (مانند یووئیت، آرتریت، تب، آدنوپاتی)، سایر بیماری های جدی تر باید رد شوند.