کاشت ایمپلنت با وجود بیماری لثه

مشخصه ویژه بیماری پریودنتال از دست رفتن بافت لثه و استخوانی است که دندان ها را حمایت می کند. این مشکل یک بیماری خود ایمنی ناشناخته، یا با منشاء درست درک نشده است، اما ژنتیکی است و در اکثر موارد، وقتی وخیم می شود، قابل پیشگیری یا متوقف شدن نیست. نگرانی اصلی از دست رفتن همه دندان ها و استخوان فک است. بیماری لثه بیماری پیوند بین دندان ها و استخوان فک است. این پیوند الیاف پریودنتال لیگامان (یا PDL) نامیده می شود. وقتی دندان کشیده می شود، بیماری از بین خواهد رفت زیرا دیگر هیچ PDL وجود ندارد. اگر دندان ها کشیده نشوند، از بین رفتن استخوان ادامه خواهد داشت. وقتی بیماری لثه پیشرفت می کند و از بین رفتن استخوان گرانبها ادامه دار می شود، کاشت ایمپلنت دندانی، اگر غیر ممکن نباشد، می تواند دشوار باشد.

گاهی اوقات با بیماری لثه، بهترین اقدامی که می توان انجام داد جایگزینی همه دندان ها با ایمپلنت های دندانی است، قبل از آنکه بیماری موجب از بین رفتن همه استخوان فک شما شود.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

مقایسه بیماری پریودنتال موضعی و بیماری لثه کل دهان

بیماری پریودنتال معمولاً یا به همه دندان ها یا به تنها چند دندان آسیب جدی وارد خواهد کرد. این آسیب از طریق از دست رفتن شدید استخوان ایجاد خواهد شد تا جایی که دندان ها لق خواهند شد و خواهند افتاد. در مورد موضعی بودن بیماری لثه، بیماری معمولاً تنها به جلوی دهان و دندان های مولر اول و دوم محدود است.

در موارد وخیم تر بیماری لثه، کشیدن دندان و جایگزین کردن آن با یک ایمپلنت از پیشرفت بیشتر تحلیل استخوان پیشگیری خواهد کرد.

در این موارد بیماری لثه و بیماری پریودنتال وخیم، معمولاً بهتر است دندان ها کشیده شوند و یک ایمپلنت دندانی دائمی جایگزین آن شود. برای مواردی که بیماری لثه کل دهان را فرا گرفته است، معمولاً بهتر است همه دندان های طبیعی کشیده شوند و ایمپلنت های تمام فک جایگزین آنها شوند قبل از آنکه مقدار قابل توجهی از استخوان ارزشمند فک تحلیل برود. به طور کلی، گزینه هایی که برای ایمپلنت های تمام فک وجود دارند دو نوع هستند که عبارتند از:

  1. ایمپلنت های دندانی تمام فک مانند ایمپلنت های All on 4. یا این امکان وجود دارد که همه دندان ها را با ایمپلنت های تکی و بریج های کوچک بر پایه ایمپلنت تعویض کرد.
  2. پروتزهای مصنوعی یا دنچر بر پایه ایمپلنت.

دندان های شما نقش حیاتی در سلامت عمومی شما ایفا می کنند. هدف اصلی ما نجات دندان های طبیعی به هر قیمتی است. با این حال، بیماری لثه و بیماری پریودنتال موجب تضعیف دندان های شما می شوند اگر پاکسازی و مسواک زدن دندان ها به درستی انجام نشود. دندان ها با کمک فیبرها یا لیگامان های طبیعی خاصی در جای خود نگه داشته می شوند. این الیاف های لیگامان پریودنتال دندان ها را از تمام جهات در بر می گیرند و در جویدن و گاز زدن غذا کمک می کنند. وقتی بیماری لثه آغاز می شود، با کمک یک پاکسازی ساده دندان ها در مطب دندانپزشکی قابل درمان است، اما اگر پیشرفت کند و الیاف پریودنتال لیگامان را در بر بگیرد تا جایی که استخوان اطراف دندان ها در معرض خطر قرار بگیرد، عاقلانه تر آن است که دندان بیمار کشیده شود و یک ایمپلنت دندانی جای آن را بگیرد.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

استخوان فک در موفقیت کاشت ایمپلنت های دندانی چه اهمیتی دارد؟

استخوان سالم فک برای موفقیت آمیز بودن کاشت ایمپلنت های دندانی به عنوان جایگزین دندان های طبیعی از دست رفته از اهمیت ویژه ای برخوردار است. استخوان محلی است که ایمپلنت دندانی را در بر می گیرد و آن را تا پایان عمر نگه می دارد. استخوان فک است که پیوند بیولوژیکی را ایجاد می کند و داخل فضاهای اطراف ایمپلنت دندانی رشد می کند. هیچ الیاف پریودنتال لیگامانی اطراف ایمپلنت دندانی وجود ندارد. حفظ استخوان در موفقیت ایمپلنت های دندانی و احیاء لبخند، جویدن، گاز زدن، خوردن، و همه عملکردهای دندان را در آینده تضمین می کند.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

آیا باید هر چه سریع تر برای کشیدن دندانی که بیماری لثه دارد اقدام کرد؟

اگر دندانپزشک شما دندان های شما را معاینه کند و به شما بگوید که بیماری پریودنتال پیشرفت کرده است تا جایی که نتایج درمان امیدوار کننده نیستند، پس شما قطعاً باید به فکر کشیدن چنین دندان هایی باشید. این اقدام بسیار مهم است، زیرا الیاف پریودنتال لیگامان بیمار شروع به آسیب رساندن به بافت های استخوانی اطراف دندان بیمار می کند و در نهایت کاشت موفقیت آمیز ایمپلنت دندانی در آینده دشوار خواهد شد.

برای کاشت موفق ایمپلنت دندانی در آینده، دندان بیمار چگونه باید کشیده شود؟

شما باید یک متخصص کاشت ایمپلنت های دندانی با تجربه پرداختن به چنین مواردی پیدا کنید. بسیار مهم است که حفره استخوانی جای دندان در طول کشیدن دندان حفظ شود. جراح ایمپلنت شما باید مراقب باشد و دانش لازم برای پرداختن به چنین موقعیت هایی را داشته باشد دندان قروچه و فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر می تواند با بیماری لثه ارتباط داشته باشد.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

پس از کشیدن دندان، چه مدت باید برای کاشت ایمپلنت جایگزین صبر کرد؟

بهتر است پس از کشیدن دندانی که بافت اطراف آن بیمار بوده است بلافاصله برای کاشت ایمپلنت جایگزین اقدام کنید. برای حفظ حداکثر کیفیت استخوان حفره برای کاشت موفق ایمپلنت دندانی، هیچ زمانی نباید تلف شود. با این حال، اگر جراح ایمپلنت شما احساس کند که برای بهبود بیماری، لازم است مقداری زمان داده شود، باید دستور العمل وی را دنبال کنید. آیا این برای کاشت ایمپلنت پس از بیماری پریودنتال ممکن است؟ آیا فردی که بیماری لثه دارد می تواند از ایمپلنت های دندانی بهره مند شود؟

فاصله انداختن بین کشیدن دندان و کاشت ایمپلنت چه مشکلاتی ایجاد میکند؟

  • مشکل در غذا خوردن، نوشیدن، حرف زدن، و عملکردهای اساسی دندان ها.
  • از دست رفتن اعتماد به نفس در اجتماع.
  • از دست رفتن عزت نفس.
  • جابجا شدن و کج شدن دندان ها به سمت فضای حفره خالی دندان که با از دست رفتن دندان به جای مانده است و باعث خواهد شد قرار دادن جایگزین به جای آن در آینده دشوار شود.
  • گیر کردن ذرات غذا در فضای خالی که منجر به بروز بیماری لثه و استخوان خواهد شد.
  • بیرون آمدن و رشد بیش از حد و بلند شدن دندان های مقابل که باعث خواهد شد ظاهر بدی داشته باشند و در نهایت لق و جابجا شوند.
  • مشکلات در تماس های معمولی دندان ها و بایت.
  • از دست رفتن و تحلیل رفتن استخوان فک.
کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

اگر استخوان فک در نتیجه بیماری پریودنتال آسیب ببیند آیا شانس دریافت ایمپلنت وجود دارد؟

سالم بودن استخوان حفره داخل فک برای کاشت موفق ایمپلنت های دندانی لازم است و با کشیدن هر چه سریع تر دندان بیمار باید حفظ شود. اگر بیماری پریودنتال پیشرفت کند و به استخوان فک آسیب برساند، احتمالاً نیاز است طی فرایند پیوند، استخوان مصنوعی اضافی به آن افزوده شود تا استخوان سالم حفره احیاء شود. برای کاشت ایمپلنت های دندانی پس از بیماری پریودنتال، جراح ایمپلنت شما با دقت شرایط، ارتفاع، و کیفیت استخوان را بررسی خواهد کرد، و تصمیم خواهد گرفت قبل از کاشت ایمپلنت دندانی، جایگذاری استخوان مصنوعی نیاز است یا خیر.

بیماری پریودنتال چیست؟

بیماری پریودنتال شایع ترین بیماری مزمن در سراسر دنیا است. بیماری پریودنتال که بیماری لثه نیز نامیده می شود، علت اصلی از دست رفتن دندان است. بیماری لثه زمانی آغاز می شود که باکتری های طبیعی دهان روی دندان ها شکل می گیرند، جایی که خط لثه ها با دندان ها برخورد پیدا می کند. در واکنش به تجمع باکتری ها در خط بثه ها، لثه ها ملتهب می شوند. مشخصه ویژه مرحله ابتدایی بیماری تورم لثه ها است که ژینژیویت نامیده می شود. در طول “ژینژیویت” تجمع باکتری ها  در بالای خط لثه ها صورت می گیرد. ژینژیویت پیشرفت می کند تا به پریودنتیت تبدیل می شود، زمانی که باکتری ها اتصال لثه ها به دندان ها را از بین می برند و رو به پایین و به سمت زیر خط لثه ها حرکت می کنند، آنجا را تخریب می کنند و موجب خوردگی استخوان حمایت کننده دندان می شوند. بنابراین، اگر شما بیماری پریودنتال را دارید، آیا این بیماری به همین سادگی است یا خیر؟

بیماری لثه پیچیده و خود ایمنی است

بیماری پریودنتال ساده نیست، بلکه بیشتر یک بیماری پیچیده خود ایمنی است. وقتی باکتری ها (با نام مستعار “پلاک” یا “تارتار”) زیر خط لثه تجمع می کنند، از خود سم آزاد می کنند و می توانند موجب التهاب استخوان و لثه شوند. باکتری ها و سموم از طریق بافت نازک تر زیر خط لثه می توانند وارد جریان خون نیز شوند و باعث بروز دیگر بیماری های سیستمیک شوند یا به آنها ربط داشته باشند. در طول روند پیشرفت بیماری لثه، سیستم ایمنی شروع به چرخش در برابر دندان ها می کند. سیستم ایمنی بدن حمله به دندان ها را آغاز می کند، وضعیتی که در آن استخوان از اطراف دندان ها تحلیل می رود و در نهایت دندان ها سست می شوند و می افتند.

گاهی اوقات بیماری همه دندان ها را مورد حمله قرار می دهد، اما اغلب تنها چند دندان درگیر می شوند. بیماری پریودنتال همه افراد را، و همه افراد را نیز به یک صورت تحت تأثیر قرار نمی دهد. در حقیقت، برخی افراد که بهداشت دهانی خود را به خوبی رعایت نمی کنند، ممکن است تنها شکل خفیفی از ژینژیویت را بگیرند که هرگز پیشرفت نمی کند و به پریودنتیت بازگشت ناپذیر تبدیل نمی شود. بیماری پریودنتال، مانند برخی دیگر از بیماری های خود ایمنی، دارای یک مؤلفه ژنتیکی نیز هست، زیرا افراد خاص بیشتر از دیگران به آنها مبتلا می شوند.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

عواملی که موجب وخیم تر شدن بیماری پرودنتال می شوند:

  • مصرف تنباکو
  • ژنتیک
  • استرس
  • داروها
  • دندان قروچه (ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر)
  • دیابت ها
  • تعذیه ضعیف

سلامت لثه و رژیم غذایی

رژیم غذایی در کنترل بیماری پریودنتال از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا باکتری های موجود در دهان از قند موجود در آنچه می خورید تغذیه می کنند و از آن برای تولید انرژی و تولید مثل استفاده می کنند. وقتی بهداشت دهان ضعیف باشد و رژیم غذایی سرشار از قند باشد، رشد باکتری هایی افزایش پیدا می کند که باعث پیشرفت بیماری می شوند. استرس نیز عامل اصلی است. استرس + قند = کاهش اسیدیته دهان و افزایش بیماری لثه.

بدن انسان برای کمک به سوخت و ساز خود به ویتامین ها و مواد معدنی نیاز دارد. رژیم غذایی سرشار از فیبر و میوه و سبزیجات به طور طبیعی به معکوس کردن کردن بیماری پریودنتال کمک می کند. اسیدهای چرب ضروری و پروتئین ها، انرژی لازم برای کمک به ساخت سلول های حیاتی را فراهم می کنند. برای معکوس کردن طبیعی روند بیماری لثه، ما باید خود را نظم دهیم تا عادات غذایی سالم تری را حفظ کنیم (از غذاهای فراوری شده دوری کنیم) و استرس را به حداقل برسانیم.

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندانی پس از بیماری لثه

ویتامین ها و مکمل ها برای بیماری لثه

ویتامین C

ویتامین C یک ویتامین مهم برای داشتن لثه های سالم است. به نظر می رسد که این ویتامین با باکتری ها مبارزه می کند و شکل گیری بافت جدید لثه ها را تحریک می کند. علاوه بر این، ویتامین C التهاب و عفونت را در طول پیشرفت بیماری پریودنتال کاهش می دهد. سبزیجات غنی از ویتامین C شامل پرتقال، گریپ فروت، گوجه، کلم بروکلی، گل کلم، طالبی، توت فرنگی، و مارچوبه اشاره کرد. دوز توصیه شده روزانه ویتامین C سه مرتبه 1000 میلی گرمی است.

روز به روز شواهد بیشتری به این نکته اشاره دارند که بیماری لثه موجب افزایش خطر دیگر مشکلات برای سلامت، از جمله فشار خون بالا، می شود. مطالعه جدیدی که به مرور تحقیقات گذشته پرداخته است حاکی از این است که هر چه بیماری لثه شکل وخیم تری داشته باشد، خطر بالا رفتن فشار خون نیز افزایش خواهد یافت.

بر اساس مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC)، 2/47 درصد از افراد 30 ساله و بالاتر یکی از اشکال بیماری لثه را دارند، و حدود 32 درصد از همه افراد بزرگسال در ایالات متحده فشار خون بالا دارند.

گرچه ممکن است اینگونه به نظر برسد که این دو وضعیت هیچ ارتباطی با یکدیگر ندارند، اما مطالعات اخیر حاکی از این هستند که بین وجود بیماری لثه و افزایش خطر فشار خون بالا ارتباطی خیره کننده وجود دارد. اکنون، مطالعه ای روی تحقیقات اخیر که به این موضوع پرداخته بودند تأیید می کند که، بر اساس شواهدی که تاکنون بدست آمده اند، افرادی که پریودنتیت دارند- یکی از اشکال پیشرفته بیماری لثه- به نظر می رسد که بیشتر در معرض خطر فشار خون بالا باشند.

علاوه بر این، طبق یافته های این بررسی که در مجله قلب و عروق به چاپ رسیده است، هر چه پریودنتیت وخیم تر باشد، خطر بالا رفتن فشار خون نیز افزایش خواهد یافت. در حقیقت، فشار خون بالا می تواند عامل اصلی حمله قلبی و سکته در بیمارانی باشد که پریودنتیت دارند.

تحقیقات پیشین حاکی از این بودند که بین پریودنتیت و فشار خون بالا ارتباط وجود دارد و درمان های دندانپزشکی موجب بهبود فشار خون می شوند، اما تا به امروز یافته ها بی نتیجه بوده اند.

فشار خون و بیماری لثه

فشار خون و بیماری لثه

ارتباط مستقیم بین بیماری لثه و فشار خون

محققان شواهدی که 81 مطالعه از 26 کشور ارائه داده بودند را مرور و تجزیه و تحلیل کردند. تحقیقات حاکی از این هستند که فشار خون متوسط شریانی در افراد مبتلا به پریودنتیت به طور قابل توجهی بالاتر است. بویژه، در بین افرادی که بیماری لثه داشتند، فشار خون سیستولیک (فشار خون در طول ضربان های قلب) و فشار خون دیاستولیک (فشار خون بین ضربان های قلب) به ترتیب 5/4 میلی متر جیوه (mm Hg) و 2 میلی متر جیوه بالاتر از افرادی بود که مشکل بیماری لثه را نداشتند.

تفاوت ها قابل چشم پوشی نیستند. افزایش متوسط 5 میلی متر جیوه فشار خون با 25 درصد از موارد افزایش خطر مرگ ناشی از حمله قلبی یا سکته ارتباط دارد.

بعلاوه، محققان دریافتند که بین پریودنتیت متوسط تا وخیم و 22 درصد خطر بالاتر فشار خون ارتباط وجود دارد، در حالی که آنها پریودنتیت وخیم را به 49 درصد خطر بالاتر این مشکل ربط می دهند.

آنها ابراز داشته اند که یک ارتباط خطی بین این دو مشاهده کرده اند- هر چه پریودنتیت وخیم تر باشد، احتمال بالا رفتن فشار خون بیشتر می شود. یافته ها حاکی از این هستند که بیمارانی که بیماری لثه دارند باید از این خطرات مطلع باشند و توصیه های لازم برای تغییر سبک زندگی برای پیشگیری از بالا رفتن فشار خون، مانند ورزش کردن و داشتن رژیم غذایی سالم به آنها داده شود.

علاوه بر این، محققان می خواهند ببینند آیا هیچ شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه بین درمان پریودنتیت و کاهش فشار خون ارتباطی وجود دارد یا خیر. این تیم خاطر نشان کردند که شواهد مربوط به این موضوع هنوز بدون نتیجه هستند، زیرا از بین 12 مطالعه مداخله گرانه ای که در این بررسی مرور شدند، تنها 5 مطالعه به این نتیجه رسیده بودند که به نظر می رسد درمان بیماری لثه منجر به کاهش فشار خون می شود.

به نظر می رسد که بین سلامت دهان و فشار خون یک تسلسل وجود داشته باشد، که در وضعیت های سالم و بیماری وجود دارد. شواهد حاکی از این هستند: اینکه درمان پریودنتیت می تواند فشار خون را کاهش دهد، هنوز بدون نتیجه مانده است.

تقریباً در تمام مطالعات مداخله گرانه، فشار خون نتیجه اصلی نبود. برای تعیین تأثیر درمان پریودنتال روی فشار خون، آزمایشات تصادفی لازم هستند.

فشار خون و بیماری لثه

فشار خون و بیماری لثه

آیا عامل التهاب، حلقه گمشده است؟

محققان بر این باورند که شاید التهاب در مرکز ارتباط چشمگیر بین سلامت دهان و سلامت قلبی عروقی قرار می گیرد. فرضیه پردازی آنها به این گونه ایت که، باکتری های دهانی که مسئول بیماری لثه هستند می توانند موجب بروز این التهاب شوند، که در عوض، می تواند احتمال بالا رفتن فشار خون را افزایش دهد.

دیگر توضیحات احتمالی می توانند وجود برخی ویژگی های ژنتیکی یا قرار گرفتن در معرض برخی ریسک فاکتورها باشند که هم برای پریودنتیت و هم برای فشار خون بالا شایع هستند، از جمله عادت کشیدن سیگار یا چاقی.

در بسیاری کشورها در سراسر دنیا، سلامت دهان به طور منظم بررسی نمی شود، و بیماری لثه سال ها درمان نشده باقی می ماند. فرضیه این است که این وضعیت التهاب دهانی و سیستمیک و واکنش به باکتری ها، در صدر جدول عوامل خطرزای موجود قرار دارند.

بعلاوه، گرچه تاکنون این فرض وجود داشته است که ممکن است پریودنتیت یک عامل خطر برای فشار خون بالا باشد، اما ممکن است عکس این رابطه نیز وجود داشته باشد: فشار خون بالا ممکن است یک عامل خطر برای بیماری لثه باشد.

تحقیقات بیشتر لازم است تا بررسی شود آیا بیمارانی که فشار خون بالا دارند احتمال بیماری لثه در آنها بیشتر است یا خیر. شاید ارائه توصیه های بهداشتی دهان و دندان به بیمارانی که فشار خون بالا دارند کار عاقلانه ای باشد.

فشار خون و بیماری لثه

فشار خون و بیماری لثه

دیابت ها یک دسته از بیماری های متابولیک هستند که منجر به بالا رفتن سطح گلوکز خون می شوند و زمانی بروز می یابند که بدن به اندازه کافی انسولین تولید نمی کند یا انسولین را به خوبی استفاده نمی کند. در سراسر دنیا تعداد زیادی از افراد به دیابت مبتلا هستند که از این تعداد شمار زیادی از آنها تشخیص داده نشده باقی مانده اند. از آنجا که دیابت یک بیماری نسبتاً شایع است، پیوسته دندانپزشکان طی کار با بیماران مبتلا به آن مواجه می شوند.

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و انواع آن

دسته بندی دیابت ها بر اساس فرایندهای بیماری زایی صورت می گیرد که می توانند منجر به فقدان مطلق یا فقدان نسبی انسولین شوند، که منجر به بالا رفتن سطح قند خون (هیپرگلیسمی) شوند. انسولین هورمونی است که توسط سلول های بتای لوزالمعده تولید می شود، و برای جذب گلوکز خون توسط سلول ها برای تولید انرژی نیاز است. در صورت فقدان یا کمبود انسولین، یا زمانی که سلول ها به فعالیت های آن غیر حساس می شوند، منجر به بالا رفتن میزان چرخش گلوکز خون می شود. گرچه علل مختلفی برای انواع دیابتی وجود دارد که کمتر شایع هستند، از جمله دیابت در نتیجه مصرف دارو یا مواد شیمیایی خاص، بیماری غدد برون ریز، یا عفونت ها (از جمله ویروس یاخت آماس cytomegalovirus)، اما دو زیر مجموعه دیابت که شیوع بیشتری دارند تحت عناوین دیابت های نوع 1 و 2 شناخته می شوند.

دیابت نوع 1 که پیش از این تحت عنوان دیابت نوجوانی شناخته می شد، نوعی بیماری خود ایمنی مزمن است که در آن سلول های بتا در پانکراس (لوزالمعده) انسولین اندک، یا هیچ انسولینی تولید نمی کنند. تخریب خود ایمنی سلول های بتا شایع ترین دلیل است، اگرچه هر گونه از بین رفتن بافت پانکراس (مانند پانکراتیت، برداشت پانکراس با جراحی) می تواند منجر به وابستگی به انسولین شود. به طور کلی دیابت نوع 1 در افراد کم سن تر (معمولاً کمتر از 25 سال) تشخیص داده می شود و پیش زمینه ژنتیکی قوی دارد. در افرادی که دیابت نوع 1 دارند لازم است انسولین تزریق شود تا سطح قند خون آنها تنظیم شود.

در مقایسه، دیابت نوع 2، 85 تا 90 درصد یا حتی بیشتر از موارد ابتلا به دیابت را تشکیل می دهند و یکی از شایع ترین انواع دیابت های مزمن، و یکی از علل اصلی مرگ و ناتوانی در سراسر دنیا است. مشخصه ویژه دیابت نوع 2 کاهش واکنش بافت های هدف به انسولین، لزوم افزایش سطح انسولین برای داشتن واکنش کافی، بی نظمی تولید انسولین، و مقاومت به انسولین است. دیابت نوع 2 با کاهش وزن شدید، عدم تحرک جسمی، سابقه خانوادگی دیابت و برخی قومیت های خاص همراه است. گرچه برخی افراد مبتلا به دیابت نوع 2 با رژیم غذایی، ورزش، و کاهش وزن می توانند کمک کنند کنترل گلیسمی آنها بهبود پیدا کند، اما ممکن است بیماران به سنتز کننده های انسولین نیاز داشته باشند که کمک می کنند بافت های پیرامونی گلوکز را جذب کنند (از جمله بیگوآنیدها biguanides  (متفورمین metformin) یا تیازولیدیندیون thiazolidinediones) یا مواد خوراکی هیپوگلیسمیک که هر دو آزادسازی انسولین را تحریک می کنند (از جمله ترشحات انسولین مانند سولفونیل اوره).

نوع دیگر دیابت بارداری است، وضعیت عدم ثبات سطح گلوکز که در زنان بارداری اتفاق می افتد که در شرایط غیر بارداری دیابت ندارند. دیابت بارداری که در نیمه دوم بارداری اتفاق می افتد، در نتیجه هورمون های جفتی بروز پیدا می کند، و منجر به بروز مقاومت به انسولین و کمبود نسبی انسولین می شود. گرچه دیابت بارداری واقعی در طول دوره پس از زایمان برطرف می شود، اما افرادی که دیابت بارداری داشته اند بعداً در طول زندگی خود بیشتر در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع 2 هستند.

اصطلاح “پیش از دیابت” زمانی استفاده می شود که سطوح گلوکز خون بالاتر از حد معمول است، اما برای تشخیص رسمی دیابت به اندازه کافی بالا نیست. “پیش از دیابت” به این معناست که فرد بیشتر در معرض پیشرفت دیابت نوع 2، و نیز بالا رفتن خطر بیماری قلبی و سکته قرار دارد.

گرچه تغییر سبک زندگی شامل کاهش وزن و احتمام ورزیدن به فعالیت های جسمی متوسط می تواند به افراد مبتلا به پیش از دیابت کمک کند بالا رفتن سطح قند خون را به تأخیر بیندازند یا از بروز آن پیشگیری نمایند، اما تخمین زده شده است که حدود 90 درصد از افرادی که به پیش از دیابت مبتلا هستند از آن مطلع نیستند.

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و بیماری دهان و دندان

علائم و نشانه های دیابت

علائم اولیه دیابت عبارتند از افزایش تشنگی و تعداد دفعات ادرار کردن. دیگر علائم و نشانه ها عبارتند از کاهش وزن بی دلیل، خستگی، تاری دید، افزایش گرسنگی، و زخم هایی که بهبود پیدا نمی کنند.

به طور کلی برای تشخیص دیابت و پیش از دیابت از آزمایش های خون استفاده می شود. تست هایی که استفاده می شوند عبارتند از هموگلوبین A1c، که میزانی برای گلیکوزیلاسیون مولکول های هموگلوبین است، اندازه گیری قند خون ناشتا، و/ یا تست مقاومت انسولین خوراکی است.

مشکلات ناشی از ابتلا به دیابت

به مرور زمان، افرادی که به دیابت مبتلا هستند، آسیب های پیش رونده به اعصاب و عروق خونی را در نتیجه بالا رفتن سطح گردش گلوکز تجربه می کنند، که می تواند موجب افزایش بروز و وخامت مشکلاتی مانند بیماری قلبی، سکته، بیماری های کلیوی، کوری، بیماری های دهان و دندان، و قطع عضو شوند. بعلاوه، دیابت می تواند موجب بالا رفتن احتمال ابتلا به بیماری های دیگر، اختلال در حرکت، افسردگی، و بروز مشکلاتی در طول بارداری شود.

کنترل گلوکز

سه مشکل شایعی ممکن است اتفاق بیفتند وقتی سطوح گلوکز تحت کنترل نیستند عبارتند از هیپوگلیسمی (بالا رفتن قند خون)، هایپرگلیسمی (پایین آمدن قند خون)، و کتواسیدوز (یکی از عوارض خطرناک دیابت که  زمانی رخ می دهد که بدن مقدار زیادی اسید به نام کتون در داخل خون تولید می کند).

هیپوگلیسمی شرایطی است که در آن سطوح گلوکز خون به کمتر از حد طبیعی کاهش پیدا می کند. برای بسیاری از افرادی که دیابت دارند، به این معناست که سطح گلوکز خون 70 میلی گرم/ دسیلیتر (mg/dL) یا کمتر است. علاوه بر این، هیپوگلیسمی ممکن است تحت عنوان “شوک انسولین” یا “واکنش انسولین”  اشاره شود. اگر هیپوگلیسمی درمان نشود می تواند منجر به بیهوشی، کما، و یا مرگ شود.

موقعیت های مختلفی وجود دارند که می توانند منجر به هیپوگلیسمی شوند:

  • تأثیر سوء انسولین یا دیگر داروهای دیابت.
  • قطع دریافت مواد غذایی (گرفتن نوبت دندانپزشکی، بیماری/ تهوع، استفراق، اسهال، حذف کردن یا به تأخیر انداختن یک وعده غذایی، و غیره)
  • نوشیدن مقدار زیادی الکل بیشتر از مقدار غذای صرف شده.
  • و افزایش دور از انتظار/ برنامه ریزی نشده فعالیت های بدنی.

علائم و نشانه ها. علائم هیپوگلیسمی می توانند شامل تغییر در وضعیت ذهنی یا احساسی، یا علائم جسمی باشد.

علائم هیپوگلیسمی خفیف تا متوسط: لرز، عرق، ضربان قلب سریع یا غیر عادی، سر گیجه یا سبکی سر، گرسنگی، عصبانیت، تغییر در رفتار یا شخصیت، سوزن سوزن شدن یا بی حسی لب ها یا زبان، خواب آلودگی، تاری دید، از دست رفتن هماهنگی بدن، سر درد، ضعف، مشکل در تمرکز، گیجی، رنگ پریدگی، تحریک پذیری، خشونت و بداخلاقی.

علائم هیپوگلیسمی شدید: ناتوانی در خوردن یا نوشیدن، صرع یا تشنج، بیهوشی.

درمان هیپوگلیسمی. اگر مشکوک به هیپوگلیسمی هستید، هر چه سریع تر باید درمان صورت بگیرد:

  • سطوح قند خون بیمار را با استفاده از گلوکومتر اندازه گیری کنید. سطوح کمتر از 70 mg/dL نشان دهنده هیپوگلیسمی هستند.
  • 15 تا 20 گرم کربوهیدرات خوراکی برای خوردن یا نوشیدن به بیمار بدهید، از جمله:
    • چهار عدد قرص گلوکز یا یک ژل گلوکز.
    • نصف فنجان آب میوه یا نمک معمولی (غیر رژیمی)
    • یک قاشق غذا خوری شکر؛ عسل، یا شیره ذرت
    • 8 اونس شیر یک درصد چربی
    • آبنبات سفت، پاستیل، شیرینی که از صمغ عربی تهیه شده است.
    • دو قاشق غذا خوری کشمش.

(توجه داشته باشید که افرادی که به طور همزمان بیماری کلیوی نیز دارند برای 15 گرم کربوهیدرات نباید آبمیوه بنوشند، زیرا حجم پتاسیم بالایی دارد. سیب، انگور، آب قره قاط جایگزین های خوبی هستند.)

  • 15 دقیقه صبر کنید سپس سطوح گلوکز خون را مجدداً چک کنید.
  • این گام ها را مجدداً تکرار کنید تعا سطوح گلوکز خون به بالای 70 mg/dL برسند.

در موارد وخیم، هیپوگلیسمی می تواند موجب بیهوشی، تشنج، یا کما شود. اگر بیمار دندانپزشکی هشیار نیست یا نمی تواند چیزی بخورد یا بنوشد، کمک های پزشکی اورژانسی باید ارائه شوند. گلوکاگون تزریقی، که به صورت تجویزی در دسترس است، به کبد پیغام می دهد که درون جریان خون گلوکز آزاد کند و می تواند به رساندن سطوح قند خون به سطح معمولی در موارد اورژانسی کمک کند. تا زمانی که منتظر هستید تا کمک برسد، می توانید گلوکاگون را تزریق کنید.

هایپرگلیسمی زمانی اتفاق می افتد که سطوح قند خون به صورت غیر عادی بالا هستند. این اتفاق هر زمانی ممکن است رخ دهد که انسولین به مقدار کافی در جریان خون وجود ندارد یا بدن به درستی از انسولین استفاده نمی کند.

شرایط متعددی هستند که می توانند منجر به هایپرگلیسمی شوند (از جمله پانکراتیت، سندروم کوشینگ، سرطان پانکراس، نارسایی هورمون های آدرنال)، اما این اساساً علامت دیابت است. اگر هایپرگلیسمی درمان نشود می تواند به سیستم های قلبی عروقی، جریان خون، یا عصبی، کلیه ها و چشم ها آسیب برساند. علاوه بر این، می تواند منجر به کند شدن روند بهبود زخم شود. در موارد جدی تر، هایپرگلیسمی شدید یا طولانی مدت می تواند منجر به بروز شرایطی به نام کتواسیدوز شود که می تواند زندگی فرد را به خطر بیندازد.

شرایط متعددی هستند که می توانند منجر به هایپرگلیسمی در افراد دیابتی شوند:

  • سطوح پایین انسولین، که می توانند یا زمانی اتفاق بیفتند که انسولین به مقدار کافی استفاده نمی شود (مانند اشتباه در اندازه گیری مقدار انسولین تزریق شده یا اختلال عملکرد پمپ انسولین) یا زمانی که انسولین توسط بدن به صورت مؤثر استفاده نمی شود.
  • خوردن بیشتر از مقدار برنامه ریزی شده، یا ورزش کردن کمتر از مقدار برنامه ریزی شده، بر اساس مقدار انسولین دریافت شده.
  • استرس، چه جسمی (مانند فرایندهای مربوط به بیماری یا مربوط به پزشکی/ دندانپزشکی)، چه روحی (مانند کشمکش، مشکلات شخصی).

علائم و نشانه ها: علائم هایپرگلیسمی عبارتند از:

  • سطوح بالای قند در اوره
  • تکرر ادرار
  • افزایش تشنگی
  • خستگی
  • تاری دید

درمان هایپرگلیسمی. تغییرات در سبک زندگی، از جمله بالا بردن فعالیت بدنی یا داشتن رژیم غذایی سالم و حاوی پروتئین کافی، ممکن است به کنترل هایپرگلیسمی کمک کنند.

(توجه داشته باشید افرادی که سطح گلوکز خون آنها بالاتر از 240 mg/dL است باید اوره آنها برای کتون ها مورد بررسی قرار بگیرد. اگر کتون ها وجود داشته باشند، فرد نباید ورزش کند و باید با پزشک خود مشورت کند تا راه های دیگر کاهش سطح قند خون را به وی آموزش دهد.) اگر این تغییرات به حل مشکل هایپرگلیسمی کمک نکنند، ممکن است پزشک داروهای کنونی شما را تغییر دهد یا داروی جدیدی برای شما تجویز کند تا سطوح گلوکز شما را بهتر کنترل نماید.

کتواسیدوز دیایتی. کتواسیدوز دیابتی یکی از شرایط جدی است زمانی می تواند بروز پیدا کند که انسولین به اندازه کافی وجود ندارد تا به بدن کمک کند از گلوکز به اندازه کافی استفاده کند.

کتوسیدوز دیابتی زمانی گسترش می یابد که تعادل بین گلوکز و میزان انسولین به خوبی تحت کنترل قرار نداشته باشد. عموماً بدن گلوکز را متابولیسم می کند تا انرژی تولید کند. وقتی سطح انسولین خیلی پایین باشد، بدن برای تولید انرژی در عوض شروع به در هم شکستن سلول های چربی می کند، که منجر به تولید کتون های اسیدی در خون می شود. تشکیل کتون ها در خون می تواند سمی باشد.

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و بیماری دهان و دندان

اگر هیچ مداخله ای صورت نگیرد، که معمولاً باید در بیمارستان انجام شود، کما و مرگ می توانند اتفاق بیفتند.

علائم و نشانه ها. علائم کتواکسیدوز عبارتند از:

·        دهان بوی میوه می دهد.

·        خشکی شدید دهان.

·        بالا رفتن سطح گلوکز خون.

·        بالا رفتن سطح کتون در ادرار.

·        ادرار کردن مکرر.

·        تنگی نفس.

·        احساس خستگی مداوم.

·        خشکی و قرمزی غیر عادی پوست.

·        تهوع، استفراق، و دردهای شکمی.

·        دشواری در تمرکز یا گیجی.

درمان. اگر وجود کتواکسیدوز مشکوک باشد، فردی که علائم دارد، باید به نزدیک ترین مرکز اورژانس رسانده شود یا پزشک بلافاصله برای معاینه بیمار آورده شود.

نظارت روی سطوح گلوکز. سطوح گلوکز خون می توانند با استفاده از یک قطره از خون در منزل چک شوند. گلوکومتر برای استفاده در موقعیت های مختلف طراحی شده است، از جمله منزل، مطب های دندانپزشکی، و غیره. از آنجا که قرار است از آنها در افراد متعدد استفاده شود، آنها به گونه ای طراحی شده اند که بین استفاده ها به راحتی کاملاً تمیز و ضد عفونی می شوند تا از انتشار عوامل بیماری زا از طریق خون پیشگیری شود. پس از هر بار استفاده، ابزار باید بر اساس دستور العمل های شرکت تولید کننده پاکسازی و ضد عفونی شود.

افراد باید با استفاده از گلوکومتر آشنا باشند تا از خطاهایی پرهیز شود که می توانند روی عدد خوانده شده تأثیر بگذارند، از جمله استفاده نادرست، مشکل با ابزار، یا شناساگرهایی که با ابزار استفاده می شوند، یا مشکلات محیطی مانند کمبود نور. خواندن اشتباه عدد ممکن است زمانی اتفاق بیفتد که نمونه خون بسیار کوچک باشد؛ از محلی گرفته شده باشد که مد نظر شرکت تولید کننده نیست؛ به درستی روی نوار قرار نگرفته است، یا آلوده است.

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و بیماری دهان و دندان

بیماری پریودنتال و دیابت

بیماری دیابت عموماً در افرادی مشاهده می شود که دیابت دارند، و یکی از مشکلات دیابت تلقی می شود. جالب است که، ارتباط بین دیابت و بیماری پریودنتال مشاهده شده است که دو طرفه است، به این معنا که هایپرگلیسمی روی سلامت دهان تأثیر می گذارد، در حالی که پریودنتیت روی کنترل گلیسمیک تأثیر می گذارد (مثلاً HbA1c را افزایش می دهد). علاوه بر این، تحقیقات حاکی از این هستند که پریودنتیت با عدم گلیسمیک منظم همراه است، اما شواهد ناهماهنگ هستند، بویژه در بیمارانی که دیابت نوع 1 دارند. اکثر تحقیقات نشان دهنده ارتباط بین بیماری پریودنتال و بالا رفتن خطر مشکلات مرتبط با دیابت هستند.

دیابت و کشیدن سیگار هد دو ریسک فاکتورهای پریودنتیت تلقی می شوند. شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه، کشیدن سیگار و دیابت ممکن است اثر گذاری مضاعف داشته باشند، گرچه بواسطه بروز تغییرات در میکروبیوم دهان، واکنش های التهابی، مکانیزم های مسئول این مشکل هنوز مشخص نیستند و حتی در مقایسه افراد دیابتی با افراد غیر دیابتی، گزارش داده نشده است که سلامت پریودنتال پیوسته تغییر کرده باشد.

دیابت و بیماری دهان و دندان

دیابت و بیماری دهان و دندان

درمان پریودنتال و کنترل گلیسمیک

شواهد متناقض اما گویا وجود دارند مبنی بر اینکه، درمان های پریودنتال، شامل جرمگیری و تسطیح سطح ریشه (روت پلنینگ) ممکن است منجر به بهبود کنترل گلیسمیک شوند. در یک تحقیق مشخص شد پریودنتیت با سطوح بالاتر HbA1c و بدتر شدن مشکلات مرتبط با دیابت در افرادی که دیابت نوع 2 دارند همراه است (البته شواهد کافی برای ارزیابی تأثیر پریودنتیت روی کنترل گلیسمیک در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 وجود نداشته است). درمان پریودنتال (از جمله جرمگیری و تسطیح سطح ریشه) به میزان چشمگیری موجب کاهش سطوح HbA1c در سه ماه می شود، البته در 6 ماه این کاهش بیشتر نیز می شود. به طور کلی این اتفاق نظر وجود دارد که بیمارانی که دیابت دارند در کنار کارهای بهداشتی دهان که در منزل انجام می دهند می توانند از مزایای درمان پریودنتال نیز بهره مند شوند.

 

ملاحظات دندانپزشکی برای بیماران دیابتی

دیابت می تواند در همه افراد و در همه سنین بروز پیدا کند. مانند همه بیماران دیگر، دندانپزشک باید سوابق پزشکی بیمار را بررسی نماید و علائم حیاتی را بگیرد، و علائم و نشانه های عدم کنترل دیابت را بررسی نماید، که ممکن است شایع باشند. نمود ظاهری دیابت کنترل نشده در دهان عبارت است از خشکی دهان، حس سوزش داخل دهان، بهبود ناقص یا با تأخیر زخم های دهانی، افزایش بروز عفونت های وخیم، عفونت های ثانویه با کاندیدیاز، بزرگ شدن غدد بزاقی پاراتیروئید، ژینژیویت، و/ یا پریودنتیت.

به طور کلی، توصیه می شود مراجعات مبتلایان به دیابت صبح انجام شود زیرا معمولاً سطح کورتیزول درون زاد در این زمان بالاتر است؛ زیرا کورتیوزل موجب بالا رفتن سطح قند خون می شود و خطر هیپوگلیسمی پایین تر است. برای بیمارانی که از درمان های انسولین با اثر کوتاه و/ یا بلند استفاده می کنند، جلسات باید به گونه ای برنامه ریزی شوند که همزمان با اوج عملکرد انسولین نباشد، زیرا موجب افزایش خطر هیپوگلیسمی می شود.

حتما باید بیمار قلب از مراجعه وعده غذایی معمول خود را خورده باشد و داروهای خود را طبق برنامه مصرف کرده باشد. اگر جلسه درمان دندانپزشکی به گونه ای برنامه ریزی شده باشد که انتظار برود برنامه غذایی بیمار تغییر کند، لازم است دوز داروهای داروی بیمار با مشورت پزشک او تغییر کند. بیمارانی که دیابت آنها به خوبی تحت کنترل است معمولاً می توانند برای اکثر فرایندهای جراحی طبق معمول مدیریت شوند. اگر مصرف غذای بیماران تحت تأثیر جراحی دهان و دندان قرار بگیرد، یک برنامه برای ایجاد تعادل در داروهای دیابت و مصرف غذا باید از قبل ریخته شود.

دندانپزشکان هنگام درمان بیماران دیابتی که بیماری آنها مقداری تحت کنترل است، باید با احتیاط برخورد کنند. تشخیص بالینی خوب ضروری است زیرا در برخی موقعیت ها درمان های انتخابی دندانی نیاز است به تعویق بیفتند تا زمانی که دیابت بیمار به ثبات و کنترل بهتری برسد. ایمپلنت های دندانی می توانند در بیمارانی کار گذاشته شوند که دیابت آنها به خوبی تحت کنترل است و احتمالاً در افرادی که بیماری آنها تا حد متوسط تحت کنترل باشد. با این حال، نتایج کارگذاری ایمپلنت در بیمارانی که دیابت آنها به خوبی تحت کنترل نیست، قابل پیش بینی نیست، و در صورت امکان باید اجتناب شود.

همکاری با پزشک بیمار ممکن است لازم باشد تا وضعیت سلامت بیمار مشخص شود و طرح درمان دندانپزشکی خوبی می تواند بدون هیچ خطری و با بیشترین تأثیر ریخته شود. پزشک باید نتایج آزمایش خون بیمار را در اختیار دندانپزشک قرار دهد و قبل از فرایند دندانپزشکی وی را از مشکلات دیابتی بیمار مطلع سازد. ممکن است لازم باید پزشک در داروهای بیمار تغییراتی بدهد.

وقتی بیماری لثه به مرحله پیشرفته می رسد (پریودنتیت) دندان های شما در معرض خطر قرار دارند. در این مرحله، الیاف پریودنتال لیگامان و بافت استخوانی که دندان را احاطه کرده اند تخریب شده اند، و حتی ممکن است روند از دست رفتن دندان های شما آغاز شود. اگر بیماری با درمان های غیر جراحی مانند جرمگیری و تسطیح سطح ریشه قابل کنترل نباشد، ممکن است جراحی فلپ پریودنتال بهترین گزینه درمانی برای شما باشد.

امروزه جراحی فلپ روش برتر و پیشرو برای درمان و ترمیم پاکت های پریودنتال است. پاکت پریودنتال چیست؟ آنها بخش هایی زیر خط لثه هستند، جایی که بافت لثه از دندان جدا شده است، و باعث می شود یک فضای غیر قابل تمیز شدن بوجود بیاید، جایی که باکتری های مضر می توانند تکثیر شوند. این باکتری ها منجر به التهاب بافت ها، و در نتیجه حساسیت، خونریزی، و درد می شوند. این مشکلات اگر بدون درمان باقی بمانند، می توانند میزبان مشکلاتی شامل بیماری لثه، از دست رفتن ساختار استخوانی حمایت کننده دندان، و احتمالاً حتی مشکلات سیستمیک (کل بدن) شوند.

وقتی پاکت های پریودنتال پیشرفت می کنند، گام نخست برای درمان آنها معمولاً از طریق پاکسازی و جرمگیری (که تحت عنوان رسوب زدایی ریشه نیز نامیده می شود) با ابزارهای دستی یا آلتراسونیک است. اگر این درمان مؤثر واقع نشود، جراحی پریودنتال انجام خواهد شد. جراحی فلپ درمانی برای بیماری پریودنتال نیست- بلکه کمک می کند فضایی ایجاد شود که راحت تر بتوان سلامت پریودنتال را حفظ کرد. و حتی اگر شما مستعد بیماری لثه باشید، درمان های تخصصی مناسب و مراقبت های منظم در منزل می توانند کمک کنند تا حد امکان لثه های خود را برای مدت زمان طولانی تری سالم نگه دارید.

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

اهداف جراحی فلپ

یکی از اهداف اصلی جراحی فلپ حذف یا کاهش خود پاکت ها است. برای دسترسی به آن، یک برش فلپ مانند در بافت لثه ایجاد می شود. این اجازه می دهد بافت بیمار از داخل پاکت برداشته شود و امکان دسترسی به سطوح ریشه دندان را برای پاکسازی کامل فراهم می آورد، که به حذف پلاک ها و رسوب های مضر کمک می کنند. پس از آن فلپ بسته می شود و آن منطقه سیل می شود. این باعث می شود روند بهبود آغاز شود، که به سرعت اتفاق می افتد.

هدف دیگر بازسازی و بازتولید الیاف پریودنتال لیگامان و بافت استخوانی است که ممکن است در نتیجه بیماری از دست رفته باشد. تکنیک های متعددی ممکن است برای انجام این کار استفاده شوند، از جمله روش های پیشرفته پیوند استخوان و مواد شیمیایی که تحت عنوان فاکتورهای رشد شناخته می شوند. این رویکردها کمک می کنند لثه ها به شکل و عملکرد طبیعی و عادی خود برگردند و ترمیم شوند، و موجب ارتقاء دندان هایی سالم و ایمن می شوند.

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

جراحی فلپ برای درمان بیماری لثه

فرایند جراحی فلپ

جراحی فلپ عموماً با بی حسی کامل انجام می شود، که گاهی اوقات همراه با داروهای ضد اضطراب خوراکی استفاده می شوند؛ یا به جای آنها ممکن است از آرام بخش هایی استفاده شود که داخل ورید تزریق می شوند و هشیاری فرد حفظ می شود. پس از آنکه بی حس کننده اثر می کند، برش کوچکی ایجاد می شود تا لثه ها از دندان ها جدا شوند. بافت بیرونی لثه به آرامی رو به عقب تا زده می شود تا امکان دسترسی به ریشه ها و الیاف پریودنتال لیگامانی و بافت استخوان وجود داشته باشد.

سپس، بافت ملتهب لثه می تواند برداشته شود، و ریشه های دندان ها می توانند پاکسازی شوند؛ در صورت نیاز، منطقه نیز می تواند با آنتی بیوتیک ها یا داروهای دیگر درمان شود. نقائص استخوان ها می توانند با مواد پیوندی (از جای دیگری از بدن یا با مواد ساخته دست انسان) ترمیم شوند و احیاء صحیح الیاف پریودنتال لیگامان می تواند با روش های فیزیکی (غشاء) و شیمیایی (فاکتورهای رشد) ترغیب شوند. ممکن است دندانپزشک یک غشاء روی استخوان پیوندی قرار دهد تا به رشد مجدد استخوان کمک کند، البته ممکن است غشاء بعداً برداشته شود. ممکن است استخوان صاف و صیقلی شود و به گونه ای شکل داده شود که پلاک های دندانی جای کمتری برای رشد داشته باشند. در نهایت، برش بسته می شود و فرایند تکمیل می شود.

پس از جراحی چه انتظاری می توان داشت؟

عموماً تنها چند روز طول می کشد تا روند بهبود فرایند جراحی فلپ انجام شود. حتماً دستور العمل های مراقبت های خانگی که دندانپزشک یا جراح دهان و دندان شما داده است را دنبال کنید. اگر هر پرسشی در مورد این دستورالعمل ها دارید، با دندانپزشک یا جراح خود تماس بگیرید. توصیه های کلی که کمک می کنند سرعت روند بهبود بیشتر شود عبارتند از:

  • داروهای مسکن خود بر اساس تجویز پزشک خود مصرف کنید.
  • پس از 24 ساعت، می توانید دهان خود را چند مرتبه در طول روز با آب و نمک به آرامی شستشو دهید تا تورم و درد را تسکین دهید.
  • گاز استریل را قبل از آنکه غرق در خون شود تعویض کنید.
  • پس از جراحی آرام باشید. فعالیت های فیزیکی شدید ممکن است خونریزی را افزایش دهد.
  • غذاهای نرم مانند ژلاتین، پودینگ، یا سوپ سبک بخورید. به تدریج و به بهبود منطقه جراحی، غذاهای جامد را به رژیم غذایی خود اضافه کنید. تخت دراز نکشید. این ممکن است موجب طولانی شدن خونریزی شود. زیر سر خود را با یک بالش اضافی بالا بیاورید.
  • به مسواک زدن آرام و با دقت دندان ها و زبان خود ادامه دهید.
  • یک تکه یخ یا کیسه آب سرد روی منطقه بیرون دهان خود اعمال کنید زیرا به کاهش درد و تورم صورت شما کمک می کند.
  • از انجام حرکات مکیدن مانند استفاده از نی خودداری کنید.
  • سیگار نکشید.

چند روز پس از فرایند دندانپزشک بخیه ها را برخواهد داشت.

این فرایند چقدر خوب می تواند عمل کند؟

اگر پس از فرایند بهداشت دهان را به خوبی رعایت کنید، فرایند فلپ اجازه خواهد داد دندان ها و لثه های خود را بهتر پاکسازی کنید. لثه های شما باید مجدداً صورتی و سالم شوند.

روکش های دندانی روی پر شدگی های حفره های بزرگ دندانی، ایمپلنت های دندانی، و دندان هایی قرار می گیرند که تحت درمان ریشه قرار گرفته اند (عصب کشی شده اند). این روکش ها با سمان آب بندی (مخصوص دندانپزشکی) به دندانی که آماده شده است چسبانده می شوند، این چسب ها بر اساس اندازه ذرات آنها، قدرت چسبندگی، انحلال پذیری، و غیره، در انواع مختلفی در دسترس هستند.

اگر تحت هر شرایطی، روکش به صورت دنج یا راحت روی دندان قرار نگیرد و پایدار نباشد، منجر به شل شدن آن می شود.

چه عواملی موجب شل شدن روکش های دندانی می شوند؟

  • ریز نشت Micro-leakages: ریز نشت زمانی اتفاق می افتد که سمانی که برای چسباندن روکش به ساختار دندان استفاده شده است شسته می شود. این منجر به ایجاد یک فضای خالی داخل سمان می شود که منجر به شل شدن روکش می شود.
  • حفره ها/ پوسیدگی های دندانی: دندان هایی که ترمیم و احیاء شده اند اگر تمیز نگهداشته نشوند، بیشتر مستعد تجمع پلاک های دندانی هستند. به مرور زمان، این منجر به پوسیدگی دندان زیر روکش، و تغییر ساختار دندان می شود.
  • ساییدن/ فشردن دندان ها روی یکدیگر: این منجر به وارد آمدن فشار مستمر روی دندان می شود که منجر به ایجاد فشار ناخواسته می شود.
  • عادات غذایی: غذاهای چسبناک ممکن است منجر به کنده شدن روکش شوند.
  • ضربه/ تروما: هر گونه ضربه ناگهانی هنگام مسواک زدن، کشیدن نخ دندان و تروما در نتیجه زمین خوردن یا مشت و ضربه سنگین می تواند منجر به شل شدن روکش های دندانی شوند.
  • علل دیگر
    • خطاهای فنی در لابراتوار هنگام ساخت روکش، که منجر به تغییر ابعاد یا تحریف روکش می شود.
    • عدم قرار گیری کامل سمان هنگام قرار دادن روکش.
    • آلودگی سمان با مایعات داخل دهان که موجب بوجود آمدن پیوند ضعیف تری بین روکش و دندان می شود.
شل شدن روکش دندانی

شل شدن روکش دندانی

علائم و نشانه های شل شدن روکش های دندانی

  • ناراحتی و حساسیت
  • دندان درد
  • درد هنگام بستن بایت
  • درد و ناراحتی در فک ها
  • تروما به لثه های زیرین
  • حساسیت لثه ها

شل شدن روکش های موقت

پس از آماده شدن دندان با تراش، و قبل از قرار گرفتن روکش دائمی روی دندان روکش های موقت روی دندان قرار می گیرند. هدف اصلی روکش های موقت حفظ ساختار دندان و موقعیت دندان است تا زمانی که روکش دائمی جایگزین آن شود.

شل شدن روکش دندانی

شل شدن روکش دندانی

در صورت شل شدن روکش موقت چه باید کرد؟

در این صورت بهتر است هر چه سریع تر با دندانپزشک خود مشورت کنید، زیرا منتظر شدن برای مدت زمان طولانی ممکن است موجب تغییر ساختار دندان و حتی ممکن است دندان بیشتر از قبل از حفره خود بالا بیاید تا همسطح با دندان های مجاور قرار بگیرد و تماس خود با دندان های روبرو را حفظ نماید.

علاوه بر این خطر شکسته شدن ترمیم دندان زیر روکش و حتی شکستگی دندان در موارد شدید نیز وجود دارد. شکستگی ترمیم دندان مستلزم بازسازی با کامپوزیت و آماده سازی مجدد دندان همراه با گرفتن قالب جدید از دندانی است که تحت تأثیر قرار گرفته است. دندان های شکسته با روکش شل عموماً با ترمیم های بزرگ مشاهده می شوند جایی که برآمدگی تاج طبیعی کمتر است. در چنین مواردی، روکش های دندانی که درست قرار گرفته باشند، انسجام و استحکام خوبی درستی خواهند داشت.

روکش های دندانی موقتی ممکن است حتی تناسب و راحتی قرار گیری روکش های دائمی را با مشکل مواجه سازند. بنابراین، همیشه بهتر است روکش موقت شل خود را خارج سازید یا آن را مجدداً تثبیت کنید تا از هر گونه فرایندهای پیچیده بیشتری پرهیز نمایید.

روکش های دائمی شل

روکش های دائمی هدف دندان های طبیعی مانند بلعیدن را در مورد دندان های خلفی (یعنی دندان های عقبی- دندان های مولر و پرمولر) عملی می سازند.

روکش ها در دندان های قدامی (یعنی دندان های جلو- دندان های پیشین) برای گاز زدن یا پاره کردن استفاده می شوند. روکش های دائمی دندان های جلو نیز نقش مهمی در زیبایی و ادای حروف و اصوات (گفتار) ایفا می کنند. یک روکش دائمی شل مانع انجام عملکرد جویدن می شود که با ناراحتی و درد همراه است.

بالا آمدن بیش از حد دندان درون حفره نیز مشاهده می شود. در صورت بالا قرار گرفتن روکش روی دندان برای مدت زمان طولانی، ساختار دندان زیرین شروع به بالا آمدن می کند و هر چه بیشتر می گذرد، برآمدگی دندان کمتر و کمتر قادر است یک روکش را به خوبی روی خود نگه دارد. علاوه بر این، ورود میکروب ها به داخل کانال ریشه دندان نیز به ارحتی صورت میگیرد و در نهایت به استخوان می رسد که منجر به بروز عفونت در انتهای ریشه دندان (عفونت پری آپیکال) و مشکلات لثه (ژینژیویت و پریودنتیت) می شود.

روکش های دندانی شل ممکن است به طور کامل از دندان جدا شوند. این اتفاق کل اکلوژن و سلامت دندان ها را تحت تأثیر قرار می دهد. در چنین شرایطی، لغزیدن دندان های مجاور مشاهده می شود که باعث می شود تماس بین دندان ها حفظ شود.

روکش های شل ایمپلنت های دندانی

روکش های روی ایمپلنت های دندانی به دلایل مختلفی ممکن است شل شوند. در زیر به ذکر تعدادی از آنها خواهیم پرداخت. دلیل اصلی می تواند توسط یک دندانپزشک مجرب و معتبر به طور صحیح برطرف شود.

  • چسبی که استفاده شده است از بین رفته است. این مشکل به راحتی و با پاکسازی و قرار گیری مجدد روکش می تواند برطرف شود.
  • شکست اباتمنت: اباتمنت همان قطعه ای است که روکش را به ایمپلنت متصل می کند. در این مورد، لازم است کل اباتمنت و روکش تعویض شود.
  • شل شدن پیچ در روکش های پیچ شونده روی ایمپلنت. در چنین مواردی، با تعویض پیچ و بازگرداندن همان روکش سر جای خود مشکل برطرف می شود.
  • طراحی نادرست پیچ. پیچ به درستی داخل استخوان گیر نمی کند و در نتیجه ثبات کمتری ایجاد خواهد شد. ایمپلنت هایی که سطوح معمولی دارند و نیز ایمپلنت های رزوه دار، ثبات بیشتری خواهند داشت، بنابراین بیشتر ترجیح داده می شوند.
  • دلایل دیگر: سلامت اندک استخوان یا بیماری های سیستمیک باعث کاهش کیفیت استخوان می شوند. پریودنتیست ها در جاهایی که سطح استخوان نسبتاً کمتر است، ممکن است ثبات و دوام ایمپلنت های دندانی را تحت تأثیر قرار دهد. در چنین مواردی، پیوند استخوان می تواند استفاده شود.
شل شدن روکش دندانی

شل شدن روکش دندانی

وقتی روکش دندانی شل شده است اما خارج نشده است

روکش دندانی ممکن است شل شده باشد یا احساس شل شدگی ایجاد کند اما هنوز خارج نشده باشد. گرچه این ممکن است نشانه اتفاقات بدی باشد، زیرا قرار نیست روکش های دندانی شل باشند، اما کار زیادی برای آن نمی توان انجام داد مگر آنکه هنگام جویدن توجه زیادی به روکش داشت. تنها در این صورت است، که اگر در نهایت روکش خارج شد بتوان آن را نجات داد. دندانپزشکان دوست ندارند روکش های دندانی را به زور خارج کنند، مگر آنکه به صورت خود به خود خارج شود. این به علت آسیب وارد شدن به خود روکش یا دندان زیر آن است.

با روکش دندانی شل بازی نکنید.

اگر روکش دندان شما شل شده است اما بیرون نیامده است، تا جایی که می توانید از حرکت دادن روکش پرهیز نمایید. این می تواند به معنای برداشتن گام های پویا برای پرهیز از غذاهایی باشد که چسبناک هستند و کاهش فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر. علاوه بر این، وقتی شما غذا می خورید، اگر با طرف مقابل بجوید، می تواند کمک کند احتمال آسیب بیشتر کاهش پیدا کند.

مشکل شل شدگی روکش های دندانی را چگونه باید حل کرد؟

اگر روکش دندان شما شل شد، باید تنها توسط یک دندانپزشک مجرب اصلاح شود. فرد نباید برای ثابت کردن آن هیچ تلاشی کند. این ممکن است منجر به بروز مشکلات شود و به صورت تصادفی روکش را نیز درگیر کند. دندانپزشک به درستی علت شل شدن را تشخیص خواهد داد و بر اساس آن مشکل را برطرف خواهد کرد.

شل شدن روکش دندانی

شل شدن روکش دندانی

آیا روکش شل شده مجدداً می تواند روی دندان قرار بگیرد؟

آری، اما نه همیشه! تنها در شرایط محدودی این امکان وجود دارد، مانند زمانی که چسب درزگیر از بین رفته باشد و روکش هنوز در شرایط خوبی باشد و دست نخورده باقی مانده باشد و هیچ بخشی از آن تخریب نشده باشد، و اگر فوراً ظرف مدت 1 یا 2 روز به دندانپزشک مراجعه کنید. ممکن است دندانپزشک سعی کند آن را تمیز کند و مجدداً در جای خود قرار دهد. در غیر اینصورت، اگر دندان زیر روکش پوسیده یا خراب شده باشد، یا اگر موفق نشوید ظرف چند روز به دندانپزشک مراجعه کنید، قرار دادن یک روکش جدید پس از گرفتن قالب جدید از دندان الزامی خواهد بود.

اگر روکش دندانی شما شل شده است و هنوز کاملاً خارج نشده است، حتی حین نخ دندان کشیدن، مسواک زدن، یا غذا خوردن نیز ممکن است خارج شود. در صورت خارج شدن روکش از روی دندان، اگر هنوز داخل دهان است دقت کنید دندان های خود را روی آن قرار ندهید تا از آسیب وارد شدن به آن جلوگیری نمایید. علاوه بر این، از قورت دادن آن اجتناب نمایید. پس از خارج کردن روکش از دهان، آن را با مسواک خود تمیز کنید و در جای مناسبی نگهداری کنید و در اسرع وقت به دندانپزشک مراجعه کنید.

حل مشکل شل شدگی روکش دندان چقدر هزینه دارد؟

تثبیت روکش شل شده روی دندان به تنهایی کمترین هزینه را خواهد داشت. هزینه به نوع روکش و نیز چسب درزگیری بستگی خواهد داشت. در صورتی که تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس نیاز باشد، هزینه ها افزایش پیدا خواهند کرد. با این حال، اگر روکش شما نتواند دوباره در جای خود قرار بگیرد، احتمالاً لازم است هزینه ای بابت قالب گیری و ساخت مجدد روکش و قرار گیری آن روی دندان بپردازید.

رایج ترین پرسش ها در این باره

آیا شل شدن روکش دندان درد خواهد داشت؟

بله، ممکن است. شل شدن روکش های دندانی، مخصوصاً هنگام جویدن غذا، ممکن است منجر به بروز دندان درد و حساسیت شود.

شل شدن روکش دندانی

شل شدن روکش دندانی

آیا این یک شرایط اورژانسی دندانپزشکی است؟

این شرایط در حقیقت اورژانسی محسوب نمی شود، اما در صورت امکان، در اسرع وقت، باید با یک دندانپزشک مشورت کنید تا از بروز مشکلات بیشتر و فرایندهای پیچیده تر اجتناب نمایید.

آیا شل شدن روکش دندانی طبیعی است؟

خیر، این اتفاق اصلاً طبیعی نیست.

آیا با روکش شل دندانی می توان غذا خورد؟

با یک روکش شل نمی توانید غذا بخورید زیرا باعث کاهش کارایی جویدن شما و منجر به بروز درد و ناراحتی می شود.

دندانپزشکان چه نوع چسبی برای چسباندن روکش روی دندان استفاده می کنند؟

چسب های مخصوصی وجود دارند که چسب های درگیزی نامیده می شوند. آنها چسبناک هستند، و یک فیلم نازک بین دندان و روکش تشکیل می دهند. آنها به اندازه کافی محکم هستند تا حین جویدن روکش را در جای خود نگه دارند.

چه چیزهای دیگری در مورد روکش های دندانی وجود دارد؟

انواع مختلفی از روکش های دندانی وجود دارند، که هر یک از آنها مزایا و معایب خود را دارد. شناخته شده ترین روکش های دندانی برای دندان های جلوی دهان روکش های Emax و روکش های یک روزه Cerec هستند.

برای دندان های عقب دهان، روکش های PFM (یا روکش های ترکیبی فلز و پرسلاین) اغلب مورد استفاده قرار می گیرند. روکش های طلا نیز گزینه ای فوق العاده برای دندان های عقب دهان هستند، گرچه آنها چندان پر استفاده نیستند زیرا خیلی زیبا نیستند.

بهترین راهکار برای خارج کردن ایمپلنتی که با شکست مواجه شده است چیست؟

ایمپلنت های دندانی روز به روز بیشتر در سطح جهان پذیرش گسترده دندانپزشکی زیبایی را بدست می آورند. با این حال، مشکلات در حال رشدی وجود دارند که برای ایمپلنت های دندانی بوجود می آیند و در برخی موارد مشکلاتی که بوجود می آیند نیاز به خارج کردن ایمپلنت دارند. در اکثر موارد، خارج کردن ایمپلنت دندانی که با شکست مواجه شده است فرایندی کاملاً بی خطر و نسبتاً ساده است. اما این به مورد بستگی دارد زیرا برخی ایمپلنت های دندانی که کاملاً با استخوان جوش خورده اند ممکن است منجر به تحلیل شدید استخوان و تروما شوند و بنابراین نیاز به رویکردی کاملاً محافظه کارانه دارند. متخصصان کاشت ایمپلنت معمولاً در به روزترین تکنیک ها و فرایندهای ایمپلنت های دندانی تجربه دارند.

شکست ایمپلنت دندانی

شکست ایمپلنت دندانی

چرا ایمپلنت های دندانی با شکست مواجه می شوند؟

برای درک شکست ایمپلنت های دندانی، باید ابتدا انواع شکست هایی را بشناسید که ممکن است اتفاق بیفتند. به طور کلی، دو دسته شکست ایمپلنت های دندانی وجود دارند که بر اساس زمان بندی تقسیم بندی می شوند. “شکست زودهنگام” را داریم که ظرف چند ماه نخست پس از کاشت ایمپلنت های دندانی با جراحی اتفاق می افتد. در این موارد، استخوان به شکلی محکم اطراف ایمپلنت شکل نگرفته است و ایمپلنت ها معمولاً به راحتی خارج می شوند. در برخی از شکست های زود هنگام، ایمپلنت نسبتاً شل است. این اتفاق اغلب در نتیجه توانایی بهبود ضعیف بدن بیمار، عفونت، فقدان ثبات وقتی جایگذاری می شود (به اندازه کافی داخل استخوان محکم نیست) یا به احتمال زیاد به خاطر حرکات ریز (حرکات خیلی زیاد ایمپلنت در طول دوره بهبود) رخ می دهد.

در این مقاله تمرکز ما واقعاً روی نحوه خارج کردن ایمپلنت هایی نیست که دچار شکست زود هنگام می شوند زیرا این نوع ایمپلنت ها از قبل بسیار شل هستند و به راحتی می توان زخم آنها را باز کرد و آنها را خارج کرد.

شکست های دیر هنگام می توانند اینطور تصور شوند که پس از یک سال آنکه دندان دچار عفونت شده است اتفاق بیفتند. در این موارد، این امکان وجود دارد که ایمپلنت ابتدا محکم بوده است و پس از مدتی شل شده است. این ممکن است در نتیجه عفونت یا وارد آمدن فشار زیاد به ایمپلنت اتفاق بیفتد. این اغلب با بارگذاری بیش از حد قبل از جوش خوردن ایمپلنت اتفاق می افتد، جایی که ایمپلنت به صورت خود به خود پس زده می شود. در این نوع شکست های دیر هنگام خارج کردن ایمپلنت ها ساده است، درست شبیه شکست های زود هنگام.

در اکثر موارد شکست های دیر هنگام دیگر، ایمپلنت تثبیت شده است اما تصاویر رادیو گرافی با اشعه ایکس الگوی بیماری ایمپلنت به نام “پری ایمپلنتایتیس” را نشان می دهند، حالتی کخ باکتری گسترش پیدا کرده است و در حال تخریب استخوان اطراف گردن ایمپلنت است. پری ایمپلنتایتیس یکی از نگرانی های رو به افزایش برای دندانپزشک ها و بیماران است زیرا یک عفونت فعال در ایمپلنت های دندانی را نشان می دهد. این عفونت گاهی اوقات به شکل درد، ضربان، آبسه، و بوی بد دهان ظاهر می شود. اغلب برای توقف این بیماری لازم است اقداماتی صورت بگیرند. متأسفانه، در برخی موارد، ایمپلنت باید خارج شود تا از انتشار درد، عفونت، و تحلیل بیشتر استخوان جلوگیری شود.

مطالعات اخیر حاکی از این هستند که 26% از ایمپلنت هایی که 5-10 سال پیش کار گذاشته شده اند علائم پری ایمپلنتایتیس را از خود نشان می دهند.

در نهایت، دلیل دیگر که ممکن است ایمپلنت شما نیاز به خارج شدن داشته باشد، اگر در جای اشتباه قرار داشته باشد چطور؟ وقتی در جای اشتباه قرار دارد، شکست تلقی می شود، زیرا در احیاء ایمپلنت و باز گرداندن عملکرد یا زیبایی مشکل وجود دارد. با درمان و طراحی درست این کاملاً قابل پیشگیری است.

شکست ایمپلنت دندانی

شکست ایمپلنت دندانی

آیا خارج کردن برخی ایمپلنت های دندانی دشوارتر از برخی دیگر است؟

اگر ایمپلنت دندانی شما نیز با شکست مواجه شده است که نیاز به خارج شدن دارد، چسبندگی به کیفیت استخوان شما بستگی دارد. به طور کلی، خارج کردن ایمپلنت هایی که در فک پایین هستند دشوارتر از خارج کردن ایمپلنت هایی است که در فک بالا هستند. اما ایمپلنت های فک بالا نیز ممکن است بسیار محکم باشند. دوام نیز عامل دیگری است. بیشتر از 24 ماه دوره قابل توجهی است که در آن استخوان و ایمپلنت محکم با یکدیگر جوش میخورند.

ما اغلب مشاهده می کنیم که ایمپلنت هایی که هنوز 2-3 میلی متر استخوان اطراف خود دارند، فیکسچر ایمپلنت بسیار محکم است. علت این است که استخوان پیوند شیمیایی بسیار محکمی با سطح ایمپلنت ایجاد می کند.

نکته دیگری که باید مد نظر قرار داد طول و عرض پیوند ایمپلنت است. هر چه ایمپلنت ها عریض تر و بلندتر باشند، کاملاً مشهود است که خارج کردن آنها دشوارتر خواهند بود زیرا پیوند بیشتری با استخوان دارند. ایمپلنت های باریک تر می توانند دشوارتر باشند زیرا در طول خارج کردن ایمپلنت، شکستگی نوک ایمپلنت زیر فشار زیاد ممکن است. پیوندهای خارجی قوی و غیر عادی در بیش از 1000 برند ایمپلنت وجود دارد، که می تواند باعث شود خارج کردن ایمپلنت برای برخی ابزارها که برای خارج کردن استفاده می شوند دشوار باشد تا درون پیوند موجود قرار بگیرد. که این ضرورتاً خارج کردن راحت ایمپلنت را محدود می کند!

آخر اینکه، برخی ایمپلنت ها نزدیک ساختارهایی مانند عصب پایین یا سینوس بالا هستند. برای پیشگیری از آسیب به دندان های مجاور و ساختارهای حساس، مراقبت زیادی نیاز است.

 

آیا پس از خارج کردن ایمپلنت دندانی شکست خورده می توان ایمپلنت دیگری جایگزین آن کرد؟

در برخی موارد، یک ایمپلنت جدید می تواند بلافاصله در محل ایمپلنت خارج شده قرار بگیرد، همراه با فرایند پیوند استخوان برای حمایت از ایمپلنت های جدید. این گزینه جدید جایگزین ایمپلنت، در زمان شما صرفه جویی خواهد کرد و از نیاز به جراحی های بعدی پیشگیری خواهد کرد، که البته در هزینه های شما نیز صرفه جویی خواهد شد.

گاهی اوقات به خاطر حجم تخریبی که اتفاق افتاده است، ایمپلنتی که با شکست مواجه شده است نمی توان بلافاصله جایگزینی برای آن قرار داد. در صورتی که طی خارج کردن ایمپلنت حفره ای بزرگتر از فیکسچر ایمپلنت به جای بماند، باعث می شود قرار دادن ایمپلنت جایگزین بسیار دشوارتر یا حتی غیر ممکن باشد. بنابراین، بسیار مهم است که تلاش شود ایمپلنت به صورت کاملاً آرام خارج شود.، و آماده شود تا فرایند پیوند استخوان در آن منطقه انجام شود تا تحلیل استخوان سالم کاهش پیدا کند. هدف فرایند پیوند استخوان ایجاد محل استخوانی سالم تر برای جایگزینی ایمپلنت در آینده است.

شکست ایمپلنت دندانی

شکست ایمپلنت دندانی

اگر با پیوند استخوان میتوان ایمپلنت عفونی را دوباره احیا کرد؟

این یکی از حیاتی ترین مباحث است که در دندانپزشکی مطرح است. نمونه های موفقیت آمیز ایمپلنت های مواجه شده با شکست وجود دارد که شانس دوباره جوش خوردن با سک استخوان جدید تازه رشد کرده را پیدا می کنند.

با این حال، شانس رشد مجدد موفقیت آمیز استخوان روی یک ایمپلنت که دچار چالش شده است زیر 8-25% است. خطر آلودگی بیشتر از همیشه وجود دارد و و نیز این احتمال وجود دارد که اطراف ایمپلنت مجدداً ظاهر شود. در یک گزارش مثبت، مطالعات نشان می دهند اگر رشد بافت روی اطراف ایمپلنت به خوبی صورت بگیرد، و ایمپلنت را خیلی تمیز نگه دارید، احتمال اینکه بیشتر دوام داشته باشد بیشتر است. در حال حاضر، تحقیقات از نظر رویکردی که برای نجات یک ایمپلنت بیمار استفاده می شوند از نظر آنتی بیوتیک ها، تکنیک هایی که برای ضد عفونی سازی سطح استفاده می شوند، و تکنیک ها و موادی که برای بازسازی استخوان استفاده می شوند، بسیار پیچیده هستند. هر ایمپلنت دندانی از نظر ویژگی های سطح متفاوت است بنابراین نیاز به ملاحظات چشمگیری دارد تا بتوان تصمیم گرفت کدام تکنیک برای هر نوع سطح ایمپلنت دندانی بهتر کار می کند.

علاوه بر این، عوامل بسیار دیگری وجود دارند که هنگام انجام این فرایند نجات باید مد نظر قرار بگیرند. شامل چه نوع نقص یا شکستی که ممکن است اتفاق بیفتد، و مقدار تحلیل استخوانی که اتفاق افتاده است. طراحی ایمپلنت شما، بهداشت دهانی شما، سطح دسترسی شما برای پاکسازی، خواه سیگاری باشید یا خیر، و وضعیت کلی پزشکی و سلامت شما همگی عواملی مهم در این روند هستند.

شکست ایمپلنت دندانی

شکست ایمپلنت دندانی

روش ها و تکنیک های رایج خارج کردن ایمپلنت های دندانی

کلید اصلی، تا حد امکان حفظ مقدار کافی استخوان سالم طی فرایند خارج کردن ایمپلنت است. ضرورتاً بهترین ابزارهایی که برای خارج کردن ایمپلنت استفاده می شود ابزارهایی هستند که قدرت کافی برای خارج کردن ایمپلنت داشته باشند بدون آنکه تقریباً هیچ حجمی از استخوان برداشته شود. این یک هدف ایده آل و بهترین رویکرد ممکن است.

برای خارج کردن ایمپلنت های دندانی که با شکست مواجه شده اند دو رویکرد وجود دارد که به طور کلی مورد استفاده قرار می گیرند. یک روش شامل استفاده از یک ابزار برنده است که trough bur نامیده می شود. این ابزار به گونه ای طراحی شده است که بدون هیچ خطری و به درستی یک برش کوچک (5/0 – 0/1 میلی متری) در استخوان شما و در امتداد لبه ایمپلنت ایجاد می کند، که فشار را از روی ایمپلنت آزاد می کند و خارج کردن آن را تسریع می کند. در برخی مطب ها از ابزار خاصی با نوک بسیار کوچک استفاده می شود. برخی دندانپزشکان نیز از نوع آلتراسونیک انرژی برای خارج کردن استخوان اطراف یک ایمپلنت استفاده می کنند.

باز هم باید اشاره کنیم که کلید اصلی به حداقل رساندن خارج شدن مقادیر جزئی و اندک استخوان از هر سمت ایمپلنت است که خارج کردن آن را تسهیل خواهد کرد. معمولاً بهتر آن است که وقتی برای این کار اقدام می شود، تا حد امکان، مقدار کافی استخوان اطراف دیواره جلویی و عقبی ایمپلنت باقی بماند، زیرا قسمت های دیگر اغلب می توانند به صورت خود به خود بازسازی شوند.

دست آخر اینکه، پیشرفت های فنی جدیدی در فن آوری های خارج کردن ایمپلنت های دندانی صورت گرفته است. آنها کاملاً بی نقص نیستند و مهارت و تجربه دندانپزشک شما در دانستن نحوه استفاده از ابزارها مهم است. این سیستم های خارج کردن ایمپلنت از تورک معکوس بالا استفاده می کنند و ممکن است ایمپلنت ناموفق شما را ظرف چند دقیقه خارج کنند. اغلب، این ابزارهای دارای تورک بالا، به یک آداپتور متصل هستند یا قلاب شده اند و مقدار تورک بالایی اعمال می شود، و ایمپلنت را به شکل مؤثری از استخوان جدا می کند.

در حال حاضر سه برند از این دستگاه در بازار وجود دارد که ترکیب با تکنیک های دیگر و طراحی دقیق، بهترین راه برای خارج کردن ایمپلنتی هستند که با شکست مواجه شده است.

آیا تاکنون با خوردن یک تکه بستنی یا گذاشتن یک قاشق سوپ داغ در دندان های خود احساس درد و ناراحتی داشته اید؟ اگر اینطور است، شما تنها نیستید. گرچه دردی که با غذاهای سرد یا داغ بوجو می آید می تواند علامت و نشانه حفره و پوسیدگی دندان باشد، اما در افرادی که دندان های حساسی دارند نیز شایع است.

حساسیت دندان یا “حساسیت بیش از حد عاج دندان” دقیقاً چیزی است که به نظر می رسد: درد یا ناراحتی در دندان به عنوان یک واکنش به محرک های خاص، مانند دماهای بالا یا پایین.

این ممکن است مشکل موقتی یا مزمن باشد، و در یک فرد می تواند یک، چندین، یا همه دندان ها را تحت تأثیر قرار دهد. این مشکل می تواند علت های متفاوت و متعددی داشته باشد، اما در اکثر موارد، حساسیت دندان ها به راحتی و با ایجاد تغییراتی در بهداشت دهانی قابل برطرف شدن است.

 

علائم و نشانه های حساسیت دندان ها

افرادی که حساسیت دندان دارند ممکن است درد و ناراحتی را در واکنش به محرک های خاصی تجربه کنند. ممکن است شما در ریشه های دندان هایی که تحت تأثیر قرار گرفته اند درد احساس کنید. شایع ترین محرک ها عبارتند از:

  • غذاها و نوشیدنی های داغ
  • غذاها و نوشیدنی های سرد
  • هوای سرد
  • غذاها و نوشیدنی های شیرین
  • غذاها و نوشیدنی های اسیدی
  • آب سرد، مخصوصاً در طول پاکسازی های معمول دندانی
  • مسواک زدن و کشیدن نخ دندان
  • دهانشویه های بر پایه الکل

علائم و نشانه های شما ممکن است به مرور زمان و بدون هیچ دلیل مشخصی از بین بروند. آنها می توانند خفیف تا شدید باشند.

حساسیت دندانها

حساسیت دندانها

علل حساسیت دندان ها

برخی افراد به خاطر داشتن مینای دندان نازک تر، به صورت طبیعی دندان های حساس تری نسبت به افراد دیگر دارند. مینای دندان بیرونی ترین لایه دندان است که از آن محافظت می کند. در برخی موارد، مینای دندان ها می تواند در نتیجه عوام زیر ساییده شود:

  • خیلی محکم مسواک زدن دندان ها
  • استفاده از مسواک های سفت
  • دندان قروچه شبانه
  • خوردن و نوشیدن مداوم غذاها و مایعات اسیدی

گاهی اوقات، شرایط دیگری نیز وجود دارند که می توانند منجر به حساسیت دندان ها شوند. به عنوان مثال، رفلاکس اسید معده می تواند باعث شود اسید از معده و مری بالا بیاید، و به مرور زمان موجب خوردگی و ساییدگی دندان ها شود. شرایطی که منجر به تهوع مکرر می شوند- از جمله گاستروپارزیسgastroparesis  (التهاب معده و مری) و بولیمیاbulimia  (پر خوری)- می توانند باعث شوند اسید موجب خوردگی مینای دندان ها شود.

تحلیل لثه می تواند بخش هایی از دندان ها را بدون پوشش و محافظ کند که باعث حساسیت دندان ها می شود.

پوسیدگی، ترک خوردگی، شکستگی، و لب پر شدگی دندان ها، و ساییده شدن پر شدگی دندان ها یا روکش ها می تواند عاج دندان را در معرض محیط دهان قرار دهد، و منجر به بروز حساسیت شود. در این صورت، احتمال دارد که شما به جای همه دهان، در یک دندان خاص یا منطقه خاص از دهان حساسیت داشته باشید.

پس از انجام برخی فرایندهای دندانپزشکی مانند پر کردن دندان، روکش کردن آن، یا بلیچینگ دندان ها ممکن است به طور موقت حساسیت دندان ها را تجربه کنید. در این صورت، حساسیت به یک یا دو دندان مجاور دندانی محدود می شود که فرایند دندانپزشکی روی آن انجام شده است. این معمولاً پس از چند روز برطرف می شود.

 

حساسیت دندانها

حساسیت دندانها

تشخیص حساسیت دندان ها از چه طریقی انجام می شود؟

اگر حساسیت دندان ها را برای نخستین مرتبه تجربه می کنید، به دندانپزشک مراجعه کنید. دندانپزشک می تواند سلامت دندان های شما را مورد بررسی قرار دهد و به دنبال مشکلات احتمالی مانند حفره های دندانی، شل شدن پر شدگی دندان، یا تحلیل رفتگی لثه ها باشد که می توانند موجب حساسیت دندان ها شوند.

دندانپزشک ها می توانند این کار را طی پاکسازی های معمول دندانی انجام دهند. آنها دندان ها را پاکسازی خواهند کرد و یک معاینه چشمی انجام خواهند داد. آنها می توانند دندان های شما را با ابزارهای خاص دندانپزشکی لمس کنند تا آنها را از نظر حساسیت بررسی نمایند، علاوه بر این ممکن است گرفتن تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس را برای اطمینان از عدم وجود پوسیدگی های دندانی تجویز کنند.

حساسیت دندانها

حساسیت دندانها

حساسیت دندان ها چگونه درمان می شود؟

اگر حساسیت دندان های شما خفیف باشد، می توانید درمان های OTC را امتحان کنید. خمیر دندانی را انتخاب کنید که برچسب روی آن نشان دهد به صورت ویژه برای دندان های حساس تولید شده است. این خمیر دندان ها هیچ ماده حساسیت زایی ندارند و می توانند مواد بی حس کننده ای داشته باشند که کمک می کنند عبور ناراحتی به اعصاب دندان مسدود شود.

وقتی نوبت به دهانشویه می رسد، نمونه فاقد الکل آن را انتخاب کنید زیرا کمتر باعث آزار دندان های حساس می شوند.

استفاده از مسواک های نرم تر و آرام تر مسواک زدن نیز می تواند کمک کند. مسواک های نرم همین برچسب را خواهند داشت.

لازم است چندین مرتبه از این راهکارها استفاده شود تا مؤثر واقع شوند. ظرف چند هفته شاهد بهبود خواهید بود.

اگر درمان های خانگی کار نکنند، می توانید با دندانپزشک خود در مورد خمیر دندان ها و دهانشویه های تجویزی صحبت کنید. علاوه بر این می توانند روی دندان های حساس شما ژل فلورایده اعمال کنند یا مواد ضد حساسیت تجویز کنند. این کارها می توانند به استحکام بخشیدن به دندان ها و محافظت از دندان های شما کمک کنند.

حساسیت دندانها

حساسیت دندانها

درمان های پزشکی دندان های حساس

اگر شرایط اصلی موجب حساسیت دندان های شما می شوند، لازم است آنها را درمان کنید قبل از آنکه باعث ساییدگی مینای دندان و آسیب به دندان شوند. رفلاکس اسید معده می تواند با داروهای کاهش دهنده اسید درمان شود، و پر خوری باید تحت نظر روانشناس درمان شود.

تحلیل لثه ها می تواند با آرام تر مسواک زدن و حفظ بهداشت خوب دهان درمان شود. در صورت حساسیت و ناراحتی شدید به خاطر تحلیل شدید لثه ها، ممکن است دندانپزشک شما پیوند لثه را پیشنهاد دهد. این فرایند شامل برداشتن بافت از پلیت (کام یا سقف دهان) و جایگذاری آن روی ریشه دندان برای محافظت از آن است.

علاوه بر اینها، می توانید تمرین کنید از دندان قروچه در طول روز خودداری کنید. کاهش استرس و مصرف کافئین قبل از رفتن به رختخواب نیز می تواند به شما کمک کند از دندان قروچه شبانه شما کاسته شود. اگر این راهکارها عملی نبودند، می توانید شب ها از محافظ دندان استفاده کنید تا از ساییدن دندان ها روی یکدیگر و آسیب به آنها خودداری کنید.

ونیرهای دندان پوسته های نازک سفارشی سازی هستند که دندانپزشکان می توانند روی سطح جلوی دندان قرار دهند تا ظاهر آنها را بهبود دهند. ونیرها می توانند لکه ها، لب پر شدگی ها، و غیر همسطح بودن دندان ها رو پوشش دهند.

در اکثر افرادی که دندان های آسیب دیده یا بد رنگ شده دارند، این مشکلات می توانند روی اعتماد به نفس فرد تأثیر بگذارند. ونیرهای دندانی می توانند به بهبود ظاهر دندان ها کمک کنند.

 در این مقاله قصد داریم برای شما توضیح دهیم ونیرها چه هستند، و راجع به انواع مختلف موجود آنها، هزینه آنها، مزایا و معایب و نحوه قرار گیری آنها روی دندان ها بیشتر صحبت خواهیم کرد.

ونیرهای دندانی و آنچه باید در مورد آنها بدانید

ونیرهای دندانی و آنچه باید در مورد آنها بدانید

ونیر دندان چیست؟

ونیرهای دندانی پوشش های سفارشی برای دندان ها هستند که به پنهان کردن یا اصلاح آسیب دیدگی های دندانی کمک می کنند، از جمله:

  • لکه ها و تغییر رنگ ها
  • لب پر شدگی ها و از دست رفتن قطعات کوچکی از دندان ها
  • پوسیدگی
  • کجی
  • فاصله بین دندان ها

ونیرهای دندانی به بهبود ظاهر دندان های افراد کمک می کنند. آنها می توانند برای افرادی مفید باشند که به دنبال یک راهکار طولانی مدت برای نگرانی های همیشگی دندان های خود هستند- مخصوصاً افرادی که به درمان های دندانپزشکی مانند سفید کردن دندان ها، بریس ها، یا ریتینرها واکنش نشان نمی دهند.

در طول فرایند قرار گیری عموماً دندانپزشک مقدار اندکی از مینای دندان را بر می دارد، که بیرونی ترین لایه محافظ دندان است. به این علت، به محضی که دندانپزشک ونیرها را روی دندان ها قرار می دهد، فرد نمی تواند آنها را بردارد یا تصمیم بگیرد دیگر از آنها استفاده نکند.

انواع ونیرهای دندانی

دو نوع ونیر دندانی وجود دارد: پرسلاین و کامپوزیت بر پایه رزین. در بخش بعد به تفصیل راجع به این دو گزینه صحبت خواهیم کرد.

ونیرهای دندانی

ونیرهای دندانی

ونیرهای پرسلاین

ونیرهای پرسلاین روکش های نازک و محکمی هستند که دندانپزشک روی سطح جلو و سطوح جانبی دندان ها قرار می دهد. برای اتصال آنها، دندانپزشک قبل از جایگذاری مقداری از مینای روی دندان ها را بر خواهد داشت. ونیرهای پرسلاین همرنگ دندان های طبیعی هستند، اما این امکان وجود دارد که آنها را سفیدتر انتخاب کرد تا لبخند روشن تری داشت.

ونیرهای کامپوزیتی بر پایه رزین

ونیرهای کامپوزیتی بر پایه رزین شبیه ونرهای پرسلاین هستند، اما به نظر می رسد ارزان تر باشند و نیاز باشد مقدار کمتری از مینای دندان ها برداشته شود. گاهی اوقات، ممکن است دندانپزشک مجبور نباشد قبل از قرار دهی ونیر کامپوزیت هیچ چیز از سطح مینای دندان بردارد. معمولاً اگر ونیرها شکسته شوند، تعویض ونیرهای کامپوزیتی راحت تر از تعویض ونیرهای پرسلاین است.

کدام نوع بهتر است؟

ونیرهای کامپوزیتی و ونیرهای پرسلاین ظاهری شبیه یکدیگر دارند، اما تفاوت های کلیدی با یکدیگر دارند. بر اساس انجمن دندانپزشکان آمریکا، این تفاوت ها عبارتند از:

پرسلاین کامپوزیت بر پایه رزین
گران قیمت تر هستند. ارزان قیمت تر هستند.
معمولاً نیاز به برداشتن مینای دندان ها دارند. ممکن است نیاز به برداشتن مینای دندان ها نداشته باشند.
2 تا 3 جلسه مراجعه به دندانپزشک نیاز دارند. معمولاً 1 جلسه مراجعه به دندانپزشک نیاز دارند.
20 سال دوام دارند. 5 سال دوام دارند.
روی آنها لکه ایجاد نخواهد شد. ممکن است به مرور زمان روی آنها لکه ایجاد شود.
احتمال لب پر شدن یا شکستن آنها کمتر است. احتمال لب پر شدن یا شکستن آنها بیشتر است.
قرار دهی آنها دشوارتر است. قرار دهی آنها راحت تر است.

به نظر می رسد ونیرهای پرسلاین ظاهری طبیعی تر، و شبیه دندان ها ارائه دهند و می توانند دندان هایی را پوشش دهند که بد رنگ یا بد شکل شده اند.

تفاوت بین ونیرها، روکش ها، و ایمپلنت ها چیست؟

ونیرهای دندانی، روکش ها، و ایمپلنت ها می توانند ظاهر دندان ها را از نظر زیبایی بهبود دهند. با این حال، بین آنها تفاوت هایی وجود دارد. یک تفاوت بین ونیرها، روکش ها، و ایمپلنت ها، بخشی از دندان است که هر گزینه پوشش می دهد. ونیرهای دندانی عموماً سطح جلوی دندان ها را پوشش می دهند. در مقایسه، روکش ها کل دندان را پوشش می دهند، شامل سطوح جلو، عقب، و طرفین. در نتیجه، دندانپزشکان از روکش ها برای ترمیم دندان های شکسته استفاده می کنند، شامل دندان هایی که ساختار کمی از آنها باقی مانده است. روکش ها می توانند به تقویت دندان هایی که پوشش می دهند کمک کنند.

با این تفاوت که ایمپلنت های دندانی ساختارهای پیچ مانندی هستند که به استخوان فک متصل می شوند تا جایگزین دندان های از دست رفته شوند.

هرگاه لازم باشد، دندانپزشک ممکن است از ایمپلنت ها برای ایجاد امنیت روکش ها داخل دهان استفاده کند. علاوه بر این، اگر فردی یکی از دندان های خود را از دست داده باشد، یا اگر یک دندان به این علت که به شکل بدی آسیب دیده است غیر قابل ترمیم و درمان باشد و لازم باشد کشیده شود، باید از ایمپلنت ها استفاده کرد.

ضرورتاً، دندانپزشک از روکش ها برای بازسازی دندان هایی استفاده خواهد کرد که به شکل بدی آسیب دیده اند، در حالی که ایمپلنت ها جایگزین دندان های از دست رفته می شوند. ونیرها ظاهر دندان هایی را بهبود می دهند که بیشتر بخش های آنها دست نخورده باقی مانده باشد.

هزینه

هزینه ونیرهای دندانی بر اساس تعداد دندان هایی تعریف می شود که لازم است پوشش داده شوند، و تخصص فردی که این فرایند را انجام می دهد. هزینه ها می توانند بر اساس موارد زیر متغیر باشند:

  • نوع ونیر
  • میزان آماده سازی لازم قبل از فرایند
  • موقعیت جغرافیایی فرد

از آنجا که اکثر شرکت های بیمه ونیرها را فرایند زیبایی تلقی می کنند، اکثر طرح های بیمه هزینه آنها را پوشش نمی دهند.

طی فرایند دریافت ونیرهای دندانی چه اتفاقی می افتد؟

بر اساس انجمن دندانپزشکان آمریکا، اینکه روند قرار گیری ونیرهای دندانی روی دندان ها چگونه پیش برود به نوع ونیری بستگی دارد که فرد انتخاب می کند. در زیر فرایندهای دریافت هر دو نوع ونیرها را توضیح خواهیم داد.

ونیرهای پرسلاین (ونیرهای غیر مستقیم)

برای آماده سازی دندان ها، دندانپزشک معمولاً مقدار اندکی از مینای دندان ها را از جلو و طرفین آنها بر می دارد. این باعث می شود فضای کافی برای ونیرهای دندانی ایجاد شود تا دندان ها طبیعی تر به نظر برسند. دندانپزشک یک قالب از دندان های آماده شده تهیه می کند. علاوه بر این، دندانپزشک رنگ ونیری که بهترین انتخاب برای لبخند شماست را از روی راهنمای رنگ انتخاب می کند.

قالب برای لابراتوار دندانی ارسال می شود که ونیرهای پرسلاین را به صورت سفارشی می سازد تا روی دندان های شما قرار بگیرند. این فرایند ممکن است چند روز طول بکشد. به همین دلیل معمولاً دندانپزشک نوعی ونیر موقتی روی دندان های شما قرار خواهد داد تا در این فاصله از دندان های آماده شده شما محافظت کنند.

در جلسه بعد، دندانپزشک روی دندان های شما ونیرهای اصلی را قرار خواهد داد تا تناسب و شکل آنها را بررسی نماید. پس از اینکه هر گونه تنظیم و تغییری ایجاد می شود، دندان ها پاکسازی می شوند و ونیرها به سطح دندان ها چسبانده می شوند. در جلسه بعد می توان تغییرات لازم را ایجاد کرد.

ونیرهای رزین کامپوزیت (ونیرهای مستقیم)

ونیرهای رزین کامپوزیت از موادی ساخته می شوند که همرنگ دندان ها هستند و به سطح دندان ها چسبانده می شوند. برای قرار گیری ونیرهای کامپوزیتی بر پایه رزین، دندانپزشک کار خود را با پاکسازی، تغییر شکل، و آماده سازی دندان ها آغاز خواهد کرد. سپس رنگ کامپوزیت را بر اساس رنگ دندان های سالم اطراف انتخاب خواهد کرد. پس از آنکه دندان آماده می شود، روی آن چسب مخصوص خواهد زد و ونیر کامپوزیت را روی دندان ها قرار می دهد. سپس مواد را با ابزارهای مخصوص شکل می دهد. در نهایت روی دندان ها نور مخصوصی می تاباند که به خشک شدن مواد کامپوزیت کمک می کند. وقتی ونیرها خشک و سفت شدند، دندانپزشک آنها را صاف و صیقلی خواهد کرد و آن را پولیش خواهد کرد به گونه ای که ظاهر و احساسی مانند دندان های طبیعی بوجود بیاورند.

قبل از دریافت ونیرهای دندانی باید شرایط زیر را داشته باشید:

  • قبل از آنکه ونیرهای دندانی را دریافت کنید، دندان ها و لثه های شما باید سالم باشند. دندانپزشک شما می تواند هر گونه بیماری یا پوسیدگی را قبل از دریافت ونیرهای دندانی درمان کند.
  • ونیرها هرگز انتخاب خوبی برای بیمارانی که دندان قروچه دارند نیست، زیرا لایه نازک ونیرها ممکن اس لب پر یا شکسته شود. اگر شما دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهید و می سابید، احتمالاً دندانپزشک استفاده از محافظ های شبانه دندانی در طول خواب را پیشنهاد دهد.
  • گرچه دندانپزشک شما تا حد امکان مقدار بسیار اندکی از مینای دندان ها را برای ونیرهای پرسلاین بر می دارد، اما وقتی مینای دندان تراشیده می شود، این فرایند برگشت ناپذیر است.
  • این امکان وجود دارد که به مرور زمان ونیرهای دندانی شل شوند. در این صورت، ممکن است ونیرهای جدید لازم باشند.
  • همه انتظاراتی که از وینرهای دندانی خود دارید را با دندانپزشک خود مطرح کنید و راجع به گزینه های درمان خود صحبت کنید. مراجعات منظم به دندانپزشک ها برای حفظ سلامت دندان ها و لثه ها یک ضرورت است.
ونیرهای دندانی

ونیرهای دندانی

مراقبت های پس از دریافت ونیرهای دندانی

پس از قرارگیری ونیرهای دندانی روی دندان ها، ممکن است دندانپزشک بخواهد در یک جلسه دیگر آنها را چک کند. در طول این جلسه، ممکن است لازم باشد دندانپزشک توجه کند تا اطمینان حاصل نماید که ونیرها در جای خود باقی مانده اند و بیمار با آنها احساس راحتی دارد.

این یک فرصت خوب برای بیمار است تا اشاره کند که آیا با هیچ ونیری مشکل دارد یا خیر، زیرا دندانپزشک می تواند به برطرف شدن مشکل آن کمک کند.

فردی که به تازگی ونیرهای دندانی را دریافت کرده است نیاز نیست از هیچ غذا یا نوشیدنی خاصی پرهیز نماید.  اما از آنجا که ونیرها هم مانند دندان ها ممکن است لکه روی آنها ایجاد شود، شاید لازم باشد فرد از قهوه، چای، و شراب قرمز و نیز خوراکی های دیگری که می توانند باعث ایجاد لکه روی دندان ها شوند بپرهیز تا دوام آنها را بالاتر ببرد.

علاوه بر این، ممکن است دندانپزشک توصیه کند بیمار کارهای زیر را انجام دهد:

  • پرهیز از گاز زدن اشیاء سفت
  • پرهیز از جویدن ناخن
  • استفاده از محافظ دندان
  • پرهیز از ساییدن دندان ها روی یکدیگر
  • پرهیز از جویدن غذاهای خیلی سفت
  • پرهیز از باز کردن در بسته ها با دندان

ممکن است فرد متوجه وجود برجستگی های تیزی روی ونیرها شود. این می تواند به مرور زمان بهبود پیدا کند. در غیر اینصورت، فرد می تواند از دندانپزشک خود بخواهد این کار را برای او انجام دهد. وجود لبه های تیز روی ونیرها می تواند به دلیل باقی ماندن مواد باندینگ اضافی روی دندان ها باشد.

علاوه بر این، علیرغم وجود ونیرهای دندانی ممکن است باز هم حفره هایی روی دندان ها ایجاد شوند. بنابراین مهم است بهداشت دهان و دندان ها، شامل دو مرتبه مسواک زدن و یک مرتبه کشیدن نخ دندان در طول روز حفظ شود.

با مراقبت صحیح، دندان های شما می توانند 10 سال دوام داشته باشند. پس از این مدت، ممکن است لازم باشد ونیرهای خود را تعویض کنید. اینکه ونیرها چقدر دوام دارند بر اساس موادی خواهد بود که دندانپزشک استفاده کرده است و اینکه شما چقدر خوب از آنها مراقبت کرده اید.

کامپوزیت باندینگ چیست؟

ممکن است شما کامپوزیت باندینگ ها را به عنوان مواد پر کننده کلاسیک دندان ها بشناسید. این ماده از کوچکترین ذرات سرامیکی، شیشه ای و کوارتز تشکیل شده است که در یک ماتریس پلاستیکی تعبیه شده اند. نسبت پلاستیک در مواد مدرن بسیار پایین است و مواد کامپوزیت با ثبات و انعطاف پذیر هستند.

این ماده سازگار با بدن انسان است، و به ندرت حساسیت به آن مشاهده شده است. کامپوزیت همرنگ دندان و نرم و انعطاف پذیر است. این ماده مستقیماً روی سطح جلوی دندان ها اعمال می شود و با کمک یک ماده چسبنده برای همیشه روی دندان باقی می ماند.

ونیرهای کامپوزیت چگونه عمل می کنند که جلب توجه نمی کنند؟

نتایج فوق العاده نیاز به یک “چشم زیبایی شناس”، و مقدار زیادی مهارت هنری و تجربه دارند. برای حصول اطمینان از اینکه کامپوزیت به سطح صیقلی دندان ها می چسبد، محلول خاصی روی مینای دندان اعمال می شود. سپس ماده نرم به صورت لایه لایه روی دندان قرار داده می شود. با قرار دادن هوشمندانه مواد به صورت لایه لایه، به خوبی می توان ظاهر طبیعی ساختار دندان ها را، با رنگ و ساختار ویژه خود، شبیه سازی کرد. از این طریق، می توان به ظاهر طبیعی و نتایج جذابی دست یافت. روی هر لایه باید نور خاصی تابانیده شود تا سفت شود. پس از پولیش نهایی، دندان درخشش طبیعی خود را پیدا خواهد کرد.

به طور کلی، دندان هایی که تحت تأثیر قرار گرفته اند تراشیده نمی شوند. درمان هیچ خطری را متوجه دندان ها نمی کند و در یک جلسه درمان تکمیل می شود. باندینگ کامپوزیت، بهترین روش برای درمان نقائص جزئی دندان ها- حتی دندان های سالم- است.

کامپوزیت باندینگ

کامپوزیت باندینگ

آیا قبل از انجام می توان دید دندان پس از باندینگ چه ظاهری پیدا خواهد کرد؟

بله! این یکی از ویژگی های خاص این فناوری است. شما قبل از درمان واقعی، به راحتی می توانید ببینید با این دندان های جدید، چهره شما چه شکلی خواهد شد. شبیه سازی واقعی به شما زیبایی های جدید ممکن دندان ها را نشان خواهد داد- نه روی یک مدل یا تصویر، بلکه داخل دهان خود شما.

برای انجام این کار، همان موادی که در درمان نهایی استفاده می شوند، به صورت آزمایشی روی دندان ها قرار می گیرند و قالب گیری می شوند، بدون آنکه به طور دائم به دندان ها چسبانده شوند. این به شما این فرصت را می دهد تا با آرامش نتایج تأثیرات متقابل دندان ها و لب ها در لبخند را نگاه کنید.

اگر بخواهید می توانید نمونه شبیه سازی شده را به مدت یک یا دو روز روی دندان های خود نگه دارید. بعلاوه، دندانپزشک برای شما تصاویر قبل و بعد را خواهد گرفت و برای تصمیم گیری با آرامش در منزل، آنها را در اختیار شما قرار خواهد داد. نمونه شبیه سازی شده معمولاً به صورت رایگان ساخته می شود.

آیا دندان های کج را هم می تواند اصلاح نماید؟

نحوه قرار گیری بد دندان ها تنها می تواند با اصلاح ارتودنتیک درمان شود. با این حال، نقائص کوچکتر، مانند مقداری جلو آمدگی دندان های جلو، می توانند با نازک تر قرار دادن کامپوزیت برطرف شود. علاوه بر این، با اعمال کامپوزیت روی لبه های دندان ها، می توان فاصله های کوچک بین دندان های جلو را برطرف نمود.

حتی دندان هایی که ارتفاع متفاوت دارند نیز می توانند با استفاده از این روش برطرف شوند. به این طریق، بدون تخریب ساختار دندان، می توان به یک تصویر کلی متوازن دست یافت. در همه اقدامات دندانپزشکی، دندانپزشکان همیشه اطمینان حاصل می کنند که عملکرد دندان ها و طول عمر آنها تغییر نکند یا بهبود پیدا کند.

کامپوزیت باندینگ

کامپوزیت باندینگ

آیا کامپوزیت باندینگ به دندان قروچه کمک می کنند؟

در برخی موارد خاص، وقتی نقطه تماس بین دندان های خاصی از دست رفته باشد، یا از نقطه نظر عملکردی بهترین جای ممکن نباشد، کل سیستم به گونه ای توزیع می شود که بیمار دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهد. با یک اسپلینت دندان قروچه، از عمل “فشردن دندان ها روی یکدیگر” خودداری می شود اما علت آن باقی می ماند. با این حال، قطعاً شما هم نمی خواهید دندان های سالم خود را روی یکدیگر فشار دهید. با فرایند باندینگ، این فرصت را داریم که در واقعیت این نقائص جزئی را اصلاح نماییم. با اعمال مواد کامپوزیت روی دندان ها- سیستم یک محل قرار گیری پیدا می کند و نقاطی که روی یکدیگر ساییده می شوند می توانند به میزان چشمگیری کاهش داده شوند. هیچ چیز برای مشاهده وجود نخواهد داشت.

کامپوزیت باندینگ

کامپوزیت باندینگ

کامپوزیت باندینگ ها چه مدت دوام خواهند داشت؟

در سال هالی اخیر، در سراسر دنیا، دوام این ماده به صورت گسترده مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته است. امروزه، کامپوزیت های با فناوری برتر به موادی تبدیل شده اند که در دندانپزشکی به صورت کلاسیک استفاده می شوند، و بسته به نحوه استفاده و مراقبت، تا 20 سال دوام دارند. بسته به سبک زندگی شما- از جمله لذت بردن از چای، شراب قرمز، یا کشیدن سیگار- توصیه می شود هر 2 تا 5 سال یک مرتبه پولیش سطح دندان ها را انجام دهید.این کار حدود 5 دقیقه زمان می برد و دندان ها مجدداً مثل قبل درخشان خواهند بود.

آیا می توان مجدداً لایه باند شده را برداشت؟

این امکان وجود دارد، زیرا دندان ها تراشیده نمی شوند. دندان ها هیچ آسیبی نمی بینند، و درمان های بعدی نیاز نیستند. پس از یم پولیش دقیق، دندان ها درست مانند قبل از قرار گرفت کامپوزیت باندینگ روی آنها به نظر خواهند رسید.

بعلاوه، در صورت تمایل، در صورت امکان انجام دیگر روش های درمان (ونیرهای سرامیکی، روکش ها، ارتودنسی، و غیره) این درمان ها در آینده قابل انجام هستند.

مقایسه اینله و آنله

احتمالاً شما نیز راجع به دریافت روکش ها یا پر شدگی هایی شنیده اید که در جای خود قرار می گیرند تا حفره ها و پوسیدگی های دندانی را پر کنند. با این حال، ممکن است شما چیزی از برخی از گزینه های جایگزین نشنیده باشید، از جمله اینله ها و آنله های دندانی.

معمولاً پر شدگی ها برای پر کردن حفره های کوچک استفاده می شوند، در حالی که روکش های دندانی زمانی استفاده می شوند که پوسیدگی عمیق تر است یا زمانی که یک شکستگی بزرگ تر وجود دارد که باید پوشش داده شود. با این حال، ممکن است برخی موارد دیگر نیز وجود داشته باشد که پر کردن به تنهایی کفایت نمی کند، و یک روکش برای محافظت از پوسیدگی دندانی خیلی بزرگ است. اینله و آنله های دندانی چیزهایی هستند که بسیاری از متخصصان دندانپزشکی از آنها استفاده خواهند کرد، اگر آنها نیاز به چیزی داشته باشند که درست داخل آن شکاف ها را پر کند. آنها محکم تر از پر شدگی ها هستند، اما به اندازه روکش ها تهاجمی نیستند، که ممکن است به نوعی شامل تغییر شکل دندان ها شوند.

اینله و آنله

اینله و آنله

چه تفاوتی بین این دو وجود دارد؟

اساسی ترین تعریف این دو این است که، اینله حفره ها و فضاهای تو خالی درون دندان را در منطقه های وسط کاسپ ها پر می کند. آنله نه تنها حفره های داخل این فضاها را پر می کند، بلکه می تواند برای قسمت های بزرگ تر عمل کند، از جمله کاسپ ها. آنها مانند روکش ها عمل می کنند، اما کل سطح دندان را پوشش نمی دهند. آنها هم از موادی مشابه ساخته شده اند، و هم عملکردی مشابه دارند، اما قسمت های متفاوتی از دندان  را پوشش می دهند تا وقتی دندان پوسیده است به درستی از آن محافظت کنند.

اینله و آنله

اینله و آنله

اینله و آنله در دندانپزشکی چه هستند؟

اینله ها قالب گیری می شوند و روی سطح جونده دندان ها قرار می گیرند که در نتیجه پوسیدگی یا حادثه آسیب دیده اند. آنها با استفاده از نمونه ای ساخته می شوند که از منطقه ای گرفته شده است که تحت تأثیر قرار گرفته است و برای ساخت به لابراتوار ارسال می شوند. اینله دقیقاً داخل حفره دندان قرار می گیرد، اما تأثیری روی کاسپ های دندان ها ندارد. وقتی دندانپزشک قالب می گیرد، تمام تلاش خود را می کند تا رنگ آنها تا حد امکان، بیشترین تناسب را با رنگ دندان های دیگر داشته باشد. از این طریق، وقتی آنها داخل دهان قرار می گیرند، جلب توجه نمی کنند. مواد مورد استفاده برای ساخت اینله ها می توانند پرسلاین یا کامپوزیت باشند، یعنی محکم تر و با دوام تر از پر شدگی های سنتی هستند. این باعث می شود به طور کلی اینله ها پر هزینه تر، و در عین حال با دوام تر باشند. دندانپزشک این گزینه را زمانی انتخاب می کند که یک پر شدگی به خوبی ساختار پیرامونی دندان را قوی نکند و حفره نیاز به مواد محکم تری داشته باشد تا دندان را تقویت نماید.

آنله ها برای پوسیدگی ها و آسیب هایی که به کاسپ و نیز سطوح جونده دندان ها وارد می شوند مورد استفاده قرار می گیرند. دندانپزشک آنله را تنها زمانی انتخاب می کند که حفره آنقدر بزرگ باشد که نتوان آن را با آمالگام های سنتی استاندارد پر کرد، یا ممکن باشد دندان به خاطر ضعیف بودن بشکند. آنله، علاوه بر محافظت از قسمت های پوسیده، استحکام دندان را نیز بالا می برند. بر خلاف اینله، این منطقه می تواند کاسپ ها و نیز فضای بین آنها را شامل شود. دندانپزشک دندان ها را به شکلی مشابه پر کردن دندان ها آماده می کند، با دریل کردن حفره دندان و پاکسازی این قسمت ها پس از بی حس کردن دهان انجام می شود.

سپس یک آنله موقتی روی حفره قرار داده می شود و قالب برای ساخت یک آنله دائمی ارسال می شود و پس از دریافت، داخل دهان قرار داده می شود. با آنله، ساختار دندان حفظ می شود، در حالی که با روکش، مقداری از پر شدگی ها و حتی برداشته شدن کاسپ ممکن است ضروری باشد. علاوه بر این، آنها ممکن است از پرسلاین یا مواد کامپوزیتی نیز ساخته شوند. آنله ها “روکش پارسیل” نیز نامیده می شوند زیرا آنها عملکردی مشابه دارند، اما آنها، به جای آنکه همه دندان را بپوشانند، تنها بخشی از دندان را پوشش می دهند.

اینله ها و آنله ها چقدر دوام دارند؟

یکی از اصلی ترین مزایای اینله ها و آنله ها با دوام بودن می تواند باشد. شما می توانید انتظار داشته باشید اینله چیزی بین 5 تا 30 سال دوام داشته باشند. به خاطر عوامل مختلف، متخصصان دندانی نمی توانند تضمین کنند آنها چقدر دوام خواهند داشت. برخی از آنها می توانند بیشتر پوسیده شوند، و اگر از آنها مراقبت نشود، می توانند آسیب ببینند، پس می توانند آسیب ببینند یا خیلی زودتر از زمان مورد انتظار آسیب خواهند دید یا با شکست مواجه خواهند شد.

یکی از بزرگ ترین عوامل این است که بیمار پس از دریافت اینله های خود، چقدر خوب به بهداشت دهان و دندانی خود رسیدگی می کند. این به معنای دو مرتبه مسواک زدن در طول روز، هر روز نخ دندان کشیدن، و دنبال کردن همه توصیه های خاص دندانپزشک. بیمار باید برای مراقبت های بعدی و چکاپ ثبات و سلامت اینله ها یا آنله ها به دندانپزشک مراجعه کنند تا مطمئن شوند اینله یا آنله محکم در جای خود قرار دارند.